Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0120/01/16
Վիճակագրական տողի համար :
15.1
Պատասխանող
Սարգիս Գալուստյան
Սարգիս Գալուստյան Բորիսի
Սարգիս Գալուստյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Տիգրան Սահակյան
Ալեքսանդր Ազարյան
Արշակ Խաչատրյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արշակ Վարդանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Տիգրան Սահակյան
Ալեքսանդր Ազարյան
Արշակ Խաչատրյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արշակ Վարդանյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-05-22 | 11:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-12-29 | ԵԿԴ/0067/15/16 Ո ր ո շ ու մ դատական ակտի բողոքարկման համար սահմանված ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ` Դատարան), նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի, քարտուղարությամբ` Դարինա Բեգլարյանի, մասնակցությամբ` միջնորդություն ներկայացրած անձ, մեղադրող` Արա Մնացականյանի, նույն դատարանում 2017թ. փետրվարի 22-ին կայացած դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով մեղադրող Արա Մնացականյանի միջնորդությունը` դատական ակտի բողո¬քարկման համար սահմանված ժամկետը վերականգնելու մասին, Պ Ա Ր Զ Ե Ց` Միջնորդության հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործով 2016թ. հուլիսի 20-ի դա¬տավճռով Սարգիս Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է տու¬գանքի` 500.000 ՀՀ դրամի չափով։ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դա¬¬տավճիռն օրի¬նա¬¬կան ուժի մեջ մտնելը։ Դատարանը փաստել է, որ դատական ակտը ստաց¬ման օրվանից մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դա¬տարան։ Վերոնշյալ դատական ակտը փոստով մեղադրող Ա.Մնացականյանին է ուղարկվել 2016թ. հուլիսի 25-ին, սակայն Երևան քաղաքի դատախազություն է մուտքագրվել և մեղադրող Ա.Մնացականյանին մակագրվել 2016թ. հուլիսի 28-ին։ Վերոնշյալ դատական ակտի դեմ մեղադրող Ա.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել և այն ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի գրասենյակ է մուտքագրել 2016թ. օգոս¬տոսի 23-ին։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016թ. սեպտեմբերի 1-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Արա Մնացականյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը թողնվել է առանց քննության` վերաքննիչ բողոքը ժամկետանց լինելու պատճառով։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի մեկ այլ, 2016թ. նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, և դատավճիռը թողնվել է օրինական ուժի մեջ։ Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանից առաջին ատյանի դատարան ստացվելուց հետո` 2016թ. դեկտեմբերի 30-ին, դատական ակտի կատարման նպատակով հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Վարդանյանին։ 2016թ. դեկտեմբերի 29-ին դատարանի գրասենյակ է մուտքագրվել Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Արա Մնացականյանի միջնորդությունը` դատական ակտի բողո¬քարկման համար սահմանված ժամկետը իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու մասին, որը 2016թ. դեկտեմբերի 30-ին մակագրվել է դատավոր Ա.Վարդանյանին։ Տվյալ միջնորդությունը քննության առնելու և լուծելու պատճառաբանությամբ դատա¬կան ակտը մինչև միջնորդության լուծումը կատարման չի ուղարկվել։ Համաձայն ներկայացված միջնորդության` մեղադրող Արա Մնացականյանը, հղում կա¬տարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ և 380-րդ հոդվածներին և ՀՀ Սահմա¬նադրական դատարանի 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի թիվ ՍԴՈ-1052 որոշմամբ արտա¬հայ¬տած իրա¬վական դիրքորոշումներին, ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2016թ. նոյեմ¬բերի 16-ի թիվ 150 որոշմանը` որպես միջնորդության հիմնավորում նշել է այն հանգա¬մանքը, որ վիճարկվող դատական ակտը Երևան քաղաքի դատախազություն մուտ¬քագրվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածով սահմանված 5-օրյա ժամ¬¬կետից անց` դատական ակտը կայացնելուց 8 օր հետո` 2016թ. հուլիսի 28-ին։ Ըստ դա¬տա¬խազի` «դատավճիռն ուղարկելու մասին ուղեկցական գրությունը կազմվել է 2016թ. հուլիսի 25-ին, ինչն ավելի քան բավարար է հաստատված համարելու, որ առաջին ատյանի հիշյալ դա¬¬¬¬տավճիռը Երևան քաղաքի դատախազություն ստացվել է արդենիսկ 5-օրյա ժամ¬կետի խախտ¬մամբ»։ Դատական նիստի ընթացքում դատախազ Արա Մնացականյանը միջնորդությունը պնդեց, խնդրեց այն բավարարել` նկատի ունենալով, որ վերոնշյալ դատական ակտը բողո¬քարկելու համար սահմանված ժամկետը բաց է թողել իր կամքից անկախ հանգա¬մանք¬ներով և զրկվել է սահ¬մանված ժամկետում բողոքարկելու հնարա¬վորութ¬յունից։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները, պատճառաբանությունները և եզրահան¬գումը. Դատարանը« քննության առնելով միջնորդությունը« ուսումնա¬սիրելով միջնորդությանը կից ներկայացրած, այն հիմնավորող փաստաթղթերը, գտնում է« որ միջնորդությունը հիմնա¬վորված է, ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբա¬նությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3761-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննության կարգով բողոքարկման ենթակա են` 1) առաջին ատյանի դատարանների` գործն ըստ էության լուծող օրինական ուժի մեջ չմտած դատական ակտերը (…)»։ Նույն օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերաքննիչ բողոք բերվում են` 1) առաջին ատյանի դատարանի` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում (...)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 174-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հարգելի պատճառով բաց թողնված ժամկետը պետք է վերականգնվի վարույթն իրականաց¬նող մարմնի որոշմամբ` շահագրգիռ անձի միջնորդությամբ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հարգելի պատճառներով բողոքարկման համար սահմանված ժամկետը բաց թողնելու դեպքում բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձինք կարող են դատական ակտը կայացրած դատարանի առաջ միջնորդել վերականգնելու բաց թողնված ժամկետը։ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2000թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ 36 որոշմամբ պարզաբանվել է, որ բողոքարկման բաց թողած ժամկետների վերականգնման վերաբերյալ դիմում¬ները քննության առնելիս պետք է մանրամասն հետազոտվեն ժամկետների բաց թողնման պատ¬ճառ¬ները։ Եվ բոլոր այդ դեպքերում, երբ ժամկետը բաց է թողնվել բողոք բերողի կամքից անկախ պատճառներով (հիվանդություն, անհաղթահարելի ուժ, դատական ակտերի կայացման մասին անտեղյակ լինելը ոչ իր մեղքով և այլն), ժամկետի բացթողումը պետք է ճանաչել հարգելի։ Դատարանների նախագահների խորհուրդը պարզաբանել է նաև, որ որպես կանոն բողոքարկման բաց թողնված ժամկետը պետք է դիտվի հարգելի և վերականգնվի նաև այն դեպքում, երբ ժամկետը բաց է թողնվել դատարանի կողմից դատական ակտի պատճենը օրեն¬քով նախատեսված ժամկետից ավելի ուշ հանձնելու պատճառով։ Դատական ակտերի բողոքարկման ժամկետների հաշվարկման, այդ ակտերի ստացման և բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու ընթացակարգի և ընդհանրապես, դատական ակ¬տերի բողոքարկման իրավունքի իրացման հարցերին անդրադարձել է ՀՀ սահմանադրա¬կան դատարանն իր մի շարք որոշումներում, այդ թվում` ՍԴՈ-1052, ՍԴՈ-1062, ՍԴՈ-1254, ՍԴՈ-1268, ՍԴՈ-1249։ Մասնավորապես, ՀՀ սահմանադրական դատարանն իր 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի ՍԴՈ-1052 որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) 8. ՀՀ սահմանադրական դատարանն արձանագրելով, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտի բողոքարկման համար որոշակի ժամկետի սահմանումը հետապնդում է իրավաչափ նպատակ` երաշխավորելու իրավական որոշակիությունը, միևնույն ժամանակ, հիմք ընդունելով, մասնավորապես, իր` ՍԴՈ-652, ՍԴՈ-665, ՍԴՈ-690, ՍԴՈ-719 որոշում¬ներում ամրագրված` վերը նշված իրավական դիրքորոշումները, գտնում է, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակվելու պահից որոշակի ժամկետում բողոքարկելու վերաբերյալ դրույթներ սահմանելիս օրենսդիրը պարտավոր է` ելնելով անձի դատարանի մատ¬չելիության և արդյունավետ դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունք¬ներից, օրենսդրորեն անհրաժեշտ նախադրյալներ ամրագրել դրանց երաշխավորման ու ապա¬հով¬ման համար։ Սահմանադրական դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ստորա¬դաս դատարանի դատական ակտը վերադասության կարգով բողոքարկելու եղանակով անձի դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքի լիարժեք իրացումը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե որքանով է բողոքարկվող դատական ակտը հասու շա¬հագրգիռ անձին, ողջամիտ ինչ ժամկետում նա կարող է հիմնավոր բողոք ներկայացնել իր իրավունքների դատական պաշտպանության համար։ (...) ՀՀ սահմանադրական դատարանն արձանագրել է, որ վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք¬ներն օրենքով դրանց ներկայացված պահանջներին համահունչ նախապատրաստելու համար հարկ է, որպեսզի վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք ներկայացնող անձն իր տնօրինության ներքո ունենա բողոքարկվող դատական ակտը, որպեսզի կարողանա նշված ակտի ուսում¬նասիրության հիման վրա իր վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքում հիմնավորել, պատճա¬ռաբա¬նել ստորադաս դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումը և գործի ելքի վրա դրանց ազդեցությունը, կամ դրանց արդյունքում` ծանր հետևանքներ առաջացած լինելու փաստը կամ առաջացման հնարավորությունը։ Ավելին, «եթե օրենսդիրը, հիմք ընդունելով բողոքարկվող դատական ակտի բնույթը, հաշվի առնելով դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքների իրացման անհրաժեշտությունը, տվյալ ակտի բողոքարկման համար բավարար է համարել տվյալ ժամկետը, կոնկրետ դեպքում` հնգօրյա և տասնօրյա ժամկետները, ապա նշված ժամկետները պետք է մեկնարկեն բողոքարկվող դատական ակտին ծանոթանալու իրական հնարավո¬րության առաջացման պահից, առավել ևս, որ օրենսդիրը մի շարք դեպքերում ոչ միայն չի բացա¬ռում, այլև որպես դատական ակտի բողոքարկման ժամկետի մեկնարկի սկիզբ ուղղա¬կիորեն նախատեսում է տվյալ դատական ակտը հասցեատիրոջ կողմից ստանալու պահը։ (…)»։ Թեև վերոնշյալ որոշմամբ բարձրացված հարցը վերաբերում էր միջանկյալ դատական ակտերի բողոքարկման ընթացակարգին, ՀՀ սահմանադրական դատարանը, նույն դիրքորոշում¬ները հետագայում զարգացնելով 2012թ. դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՍԴՈ-1062 որոշմամբ, լուծել է նաև ըստ էության լուծող դատական ակտերի բողոքարկման վերաբերող վիճահարույց հարցերը։ Մասնավորապես, արձանագրել է, որ գործն ըստ էության լուծող դա¬տական ակտի բողոքարկման ժամկետը դատական ակտի հրապարակման պահից հաշվար¬կելն ինքնին չի հակասում ՀՀ սահմանադրությանը, եթե առկա են դատական ակտին ծանո¬թանալու և դրա բողոքարկման իրավունքն արդյունավետ իրականացնելու համար բավարար ժամանակ ապահովող երաշխիքներ։ ՀՀ սահմանադրական դատարանի կողմից որպես այդպիսի երաշխիք է ճանաչվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 402-րդ հոդվածը և այն էլ միայն այն դեպքում, երբ նշված հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված եռօրյա ժամկետում դատական ակտը տրամադրվի (հասանելի դարձվի) անձին, այսինքն` անձն առնվազն 27 օր ժամանակ պետք է ունենա հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար (այդ որոշմամբ քննարկվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման հիմնախնդիրները)։ Իր մեկ այլ` 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1062 որոշման մեջ ՀՀ սահմանադրական դատարանն անդրադարձել է բողոքարկման ժամկետը ոչ բողոքաբերի պատճառով բաց թող¬նելու հետևանքով բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու խնդրին և փաստել, որ երբ վճռա¬բեկ բողոքը վճռաբեկ դատարան բերելու համար օրենքով սահմանված ժամկետը բաց թող¬նելու պատճառ է հանդիսանում համապատասխան բողոքարկվող դատական ակտը բողո¬քաբերից անկախ պատճառներով վերջինիս ուշ հասու լինելու հանգամանքը, ապա բողո¬քաբերը պետք է ներկայացնի բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնոր¬դություն՝ կցելով համապատասխան հանգամանքը հավաստող, վկայող ապացույցներ, իսկ վճռաբեկ դատարանը՝ տվյալ հանգամանքի հաշվառմամբ բավարարի ներկայացված միջնորդությունը։ Այդ դեպքում բաց թողնված ժամկետը Վճռաբեկ դատարանի կողմից վերա¬կանգնվում է իրավունքի ուժով (ex jure)` համապատասխան դատական ակտում այդ մասին փաստելով» (տե՛ս նաև ՀՀ սահմանադրական դատարանի 09.02.2016թ. թիվ ՍԴՈ-1254 որոշումը)։ Բացի այդ, ՀՀ սահմանադրական դատարանը 2016թ. ապրիլի 26-ի թիվ ՍԴՈ-1268 որոշմամբ նշել է, որ ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 1-ին մասի՝ «Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք կարող է բերվել մինչև այդ ակտի օրինական ուժի մեջ մտնելու համար սահմանված ժամկետը (...)» դրույթը համա¬պատասխանում է ՀՀ Սահմանադրությանն այնքանով, որքանով ՀՀ սահմանադրական դա¬տա¬րանի թիվ ՍԴՈ-1052, ՍԴՈ-1062 և ՍԴՈ-1254 որոշումներում նույն հարցի առնչությամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումներում համահունչ երաշխավորվում է օրենքով սահ¬ման¬ված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին, և վերջինիցս անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումը համապատասխան միջնորդության ու ապացույցների առկայության պարագայում իրավունքի ուժով (ex jure) ճանաչվում է հարգելի։ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհուրդը ևս 2016թ. նոյեմբերի 16-ի թիվ 150 որոշ¬մամբ տվել է պարզաբանում` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման ժամկետների հաշվարկման, այդ ակտե¬րի ստացման և օրենքով սահմանված ժամկետից ուշ ստանալու հարցերի կապակցությամբ։ Ըստ այդ որոշման` առաջին ատյանի դատարանի գործն ըստ էության լուծող դատական ակտը վերաքննության կարգով բողոքարկելու օրենքով սահմանված մեկամսյա ժամկետը հաշվարկվում է դատական ակտը հրապարակելու օրվան հաջորդող օրվանից։ Առաջին ատյանի դատարանի գործն ըստ էության լուծող դատական ակտն օրենքով սահմանված ժամկետում շահագրգիռ անձից անկախ պատճառներով նրան չհանձնվելու կամ հասանելի չդարձվելու հանգամանքը հիմք է այդ ակտը վերաքննության կարգով բողո¬քարկելու` օրենքով սահմանված և ակտի հրապարակման պահից հաշվարկվող մեկամսյա ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու համար։ Հիշյալ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով վերականգնելու դատարանի պարտա¬կանության ծագման պայման է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ հոդվածով սահմանված կարգով ներկայացված՝ բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին բողո¬քաբերի միջնորդության և դրան կից՝ համապատասխան հանգամանքը հավաստող ապացույց¬ների առկայությունը։ Տվյալ դեպքում, Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ կայացված դատավճիռը հրապա¬րակվել է 2016թ. հուլիսի 20-ին, միջնորդությանը կից ներկայացված փաստաթղթերի համա¬ձայն` դատավճիռը Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Արա Մնացականյանին փոստով ուղարկվել է 2016թ. հուլիսի 25-ի թվագրմամբ ուղեկցական գրությամբ (հրապարակման պահից 5-օրյա ժամկետի պահ¬պանմամբ), այն Երևան քաղաքի դատախա¬զություն է մուտ¬քագրվել 2016թ. հուլիսի 28-ին։ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2016թ. նոյեմբերի 16-ի վերոնշյալ թիվ 150 որոշման 3-րդ կետի համաձայն` ՀՀ սահմանադրական դատարանի կողմից վկայակոչված «առնվազն 27 օր ժամանակը», նույն տրամաբանությամբ նաև 25 օր ժամանակը, համա¬պա¬տասխան բողոք ներկայացնելու համար հաշվարկման ենթակա ինքնուրույն և առավելա¬գույն ժամկետներ չեն. դրանք վերաբերում են միայն դատական ակտի հրապարակման պահից օրենքով նախատեսված՝ համապատասխանաբար եռօրյա և հնգօրյա ժամկետներում բողո¬քաբերի կողմից դատական ակտն ստանալու կամ դրա ամբողջական տեքստն իր տրա¬մադրութ¬¬յան տակ ունենալու դեպքերին։ Նշված մեկնաբանության լույսի ներքո` Դատարանն արձանագրում է, որ 2016թ. հուլիսի 20-ին հրապարակված դատական ակտը մեղադրող Ա.Մնացականյանի կամքից անկախ հանգամանքներով վերջինիս հասու է դարձել սահմանված հնգօրյա ժամկետից` 2016թ. հուլիսի 25-ից ուշ` միայն 2016թ. հուլիսի 28-ին, հետևա¬բար` մեղադրող Ա.Մնացականյանի համար տվյալ դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու ժամկետը սկսել է հոսել այն փաստացի ստանալու օրվանից` 2016թ հուլիսի 28-ից։ Այն, որ բողոքարկման ժամկետի հոսքն անհրաժեշտ է հաշվարկել դատավճռի ստացման օրվանից, արտացոլված է նաև վերոնշյալ դատական ակտի եզրափակիչ մասում։ Տվյալ դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է 2016թ. օգոստոսի 23-ին, այսինքն` դատավճիռը փաստացի ստանալու 25-րդ օրը, թեև կարող էր ներկայացվել ներառյալ 30-րդ օրն ընկած ժամկետում, հետևաբար` մեղադրող Ա.Մնացականյանի միջնորդությունը հիմնավորված և փաստարկված է, այն ենթակա է բավարարման։ Վերոգրյալի հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-42-րդ, 174-րդ, 376-րդ, 3761-րդ, 379-րդ, և 380-րդ հոդվածներով` Դատարանը, Ո Ր Ո Շ Ե Ց` Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ, գործով մեղադրող Արա Մնացականյանի միջնորդությունը բավարարել, իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնել Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հուլիսի 20-ին կայացված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու ժամկետը։ Որոշումը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստացման պահից տասնհինգօրյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ | ||||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-07-20 | 11:00 | 7 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-07-11 | 10:00 | 7 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-06-20 | 10:00 | 7 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-06-09 | 14:30 | 7 | Չի կայացել |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ №ԵԿԴ/0120/01/16
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած
դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր`Ա.Վարդանյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս.ԳԱԼՈՒՍՏՅԱՆԻ
2017 թվականի մայիսի 22-ին դռնբաց դատական նիստում մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Սիմոնյանը 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին որոշում է կայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 15135615 քրեական գործը հարուցելու և այն իր վարույթ ընդունելու վերաբերյալ:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 25-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է իր վարույթ:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Սիմոնյանի 2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վերջինիս վարույթ:
Նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ թիվ 15135615 քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Ս.Գալուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանի 2016 թվականի փետրվարի 15-ի որոշմամբ Վաղինակ Մինասյանի բողոքը բավարարվել է, վերացվել է թիվ 15135615 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Ս.Գալստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշումը:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Մուրադյանի 2016 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է իր վարույթ:
Նախաքննության մարմնի 2016 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 23.00-ի սահմաններում, կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն։
Այսպես՝
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանը, 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում, մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր-պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել են հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին, որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել և վերջիններս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտությունը։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, Վ. Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունն անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին, դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ. Մինասյանի հետ, որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով բռնել է նրա օձիքից, ապա պարանոցից, հրել վայր է գցել Վաղինակ Մինասյանին՝ պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք՝ պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղումով»։
Նախաքննության մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Նախաքննության մարմինը 2016 թվականի մայիսի 06-ին որոշում է կայացրել թիվ 15135615 քրեական գործով ոստիկան Սողոմոն Սարիբեկյանի մասով Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի, Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու վերաբերյալ՝ նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի մայիսի 05-ին թիվ 15135615 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով Սարգիս Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2016 թվականի հուլիսի 22-ին՝ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանը և նույն թվականի օգոստոսի 23-ին Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան:
Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2016 թվականի օգոստոսի 30-ին:
Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ` ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ` Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը թողնվել է առանց քննության՝ ժամկետանց լինելու պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 08-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է:
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 22-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի միջնորդությունը` վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու համար բաց թողնված ժամկետը իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու վերաբերյալ, բավարարվել է:
2017 թվականի մարտի 17-ին Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել դատախազ Ա.Մնացականյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին է հանձնվել 27.04.2017 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 12.05.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Ըստ մեղադրող Ա.Մնացականյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի` առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի և նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, որի արդյունքում խաթարվել են պատժի նպատակները, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման։
Ի հիմնավորումը ներկայացվածի մեղադրողը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել Ս.Գալուստյանին մեղսագրվող հանցագործության բնույթը, ծանրության աստիճանը, արարքի սուբյեկտիվ կողմն ու հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, ինչպես նաև այն, որ նման արարքն ուղղված է մարդու առողջությանը և իրական վտանգ է ստեղծում նրա կյանքի համար։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և խստացնող հանգամանքներին, մեղադրողը նշել է, որ դրանք իրենց համակցության մեջ չեն կարող հիմք հանդիսանալ նման մեղմ պատիժ նշանակելու համար, քանի որ, բնորոշ են անձանց լայն շրջանակի և նշանակվող պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս ինքնին շոշափելի ազդեցություն ունենալ չեն կարող։
Ամփոփելով վերոնշյալը մեղադրողը հանգել այն եզրահանգման, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում ինչպես մեղսագրվող հանցագործության բնույթին, դրա վտանգավորության աստիճանին, այնպես էլ այն կատարողի անձը բնութագրող հանգամանքներին։
Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 54-րդ հոդված 1-ին մասի 11-րդ կետով, 376-376.1, 378-379-րդ, 380.1, 381-րդ, 395-րդ, 399-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
«1.Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։
2.Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 գործով 2016 թվականի հուլիսի 20-ին կայացված դատավճիռը պատժի տեսակի մասով բեկանել և փոփոխել՝ ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանին դատապարտել ազատազրկման` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով։
3.Դատական ակտը մնացած մասով թողնել անփոփոխ»։
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, ամբաստանյալի և պաշտպանի պատասխան առարկությունները, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված հարցին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել»:
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք:
Մեղադրող Ա.Մնացականյանը` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի միջոցով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների իրականացմանը, խնդրել է վերջինիս նկատմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է` արդյո՞ք ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)»:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով, կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը, նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Այս առումով հատկանշական է Վճռաբեկ դատարանի հետևյալ դիրքորոշումը, համաձայն որի`
«(...) Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն համապատասխան քրեաիրավական սանկցիաները, որոնք կրում են հարաբերականորեն որոշակի (պատիժ են նախատեսում որոշակի սահմաններում) կամ այլընտրանքային բնույթ (նախատեսում են պատժի մի քանի տեսակներ)։ Ընդ որում, այլընտրանքային սանկցիաները հանցավորի պատասխանատվության անհատականացման ավելի լայն սահմաններ են նախատեսում։
Հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելիս դատարանը, թեև օժտված է իր ներքին համոզմունքին և իրավագիտակցությանը համապատասխան որոշակի հայեցողություն դրսևորելու ազատությամբ, սակայն այն չի կարող բացարձակ և կամայական բնույթ կրել։
Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է, որ այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա (տե´ս Վճռաբեկ դատարանի Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ գործով ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողությունը սահմանափակվում է օրենքով կանխորոշված որոշակի շրջանակներով` հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթով և աստիճանով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, որոնք դատարանն անպայման պետք է հաշվի առնի պատժի արդարացիության ապահովման համար (...)» (տե՛ս Էդվարդ Ադամյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ ԵԷԴ/0048/01/14 որոշման 17-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի նշված հոդվածի սանկցիան այլընտրանքային է, այն հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ` ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` տուգանք, կալանք կամ ազատազրկում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրա¬վական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարութ¬յան պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվա¬կա¬նի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-րդ կետ):
Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնա¬¬հատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այն¬պիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07 գործի վերաբերյալ):
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազ¬մի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատաս¬խանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տե¬սանկյու¬նից`
1) պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթ¬ների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիա¬յի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս:
2) պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հան¬ցա¬գոր¬ծության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատաս¬խա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք¬ները:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգա¬մանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատակա¬նաց¬ման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պա¬տիժ:
Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աս¬տի¬ճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կա¬տարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմ¬բերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 17-րդ կետ):
Վճռաբեկ դատարանն` անդրադառնալով արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հստակեցրել է դրանց որոշման չափանիշները` արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցա¬գոր¬ծության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեա¬կան օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հար¬ցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշա¬նա¬կելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանա¬կահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հա¬սա¬րակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր):
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա¬գոր¬ծությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա¬գոր¬ծությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատա¬րանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-րդ կետ):
Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ՎԲ-50/07 գործի վերաբերյալ, 27-րդ կետ):
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք¬ները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնու¬թագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկե¬րացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համա¬պա¬տասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնա¬հատ¬մամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մո¬տեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այն¬պես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (տե'ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումը ՎԲ-192/07 գործի վերաբերյալ):
Սույն գործով Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2016թ. ապրիլի 12-ին կատարված հարցման արդյունքների), երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական (համաձայն` Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն համայնքի ղեկավար Գ.Մաթևոսյանի 2016թ. մայիսի 06-ին հաստատած բնութագրի) և արձանագրելով հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք, վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում նշանակել է պատիժ` տուգանքի ձևով` հանգելով այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով:
Հիմք ընդունելով պատժի նշանակումը կանոնակարգող վերոգրյալ իրավական նորմերն ու դրանց վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, անհրաժեշտ ու բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելու համար, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռն` ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ
Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ №ԵԿԴ/0120/01/16
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած
դատարանի կազմը նախագահող
դատավոր`Ա.Վարդանյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս.ԳԱԼՈՒՍՏՅԱՆԻ
2017 թվականի մայիսի 22-ին դռնբաց դատական նիստում մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Սիմոնյանը 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին որոշում է կայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 15135615 քրեական գործը հարուցելու և այն իր վարույթ ընդունելու վերաբերյալ:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 25-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է իր վարույթ:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Սիմոնյանի 2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վերջինիս վարույթ:
Նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ թիվ 15135615 քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Ս.Գալուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանի 2016 թվականի փետրվարի 15-ի որոշմամբ Վաղինակ Մինասյանի բողոքը բավարարվել է, վերացվել է թիվ 15135615 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Ս.Գալստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշումը:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Մուրադյանի 2016 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է իր վարույթ:
Նախաքննության մարմնի 2016 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 23.00-ի սահմաններում, կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն։
Այսպես՝
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանը, 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում, մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր-պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել են հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին, որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել և վերջիններս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտությունը։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, Վ. Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունն անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին, դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ. Մինասյանի հետ, որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով բռնել է նրա օձիքից, ապա պարանոցից, հրել վայր է գցել Վաղինակ Մինասյանին՝ պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք՝ պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղումով»։
Նախաքննության մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Նախաքննության մարմինը 2016 թվականի մայիսի 06-ին որոշում է կայացրել թիվ 15135615 քրեական գործով ոստիկան Սողոմոն Սարիբեկյանի մասով Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի, Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու վերաբերյալ՝ նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի մայիսի 05-ին թիվ 15135615 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով Սարգիս Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2016 թվականի հուլիսի 22-ին՝ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանը և նույն թվականի օգոստոսի 23-ին Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան:
Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2016 թվականի օգոստոսի 30-ին:
Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ` ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ` Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը թողնվել է առանց քննության՝ ժամկետանց լինելու պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 08-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է:
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 22-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի միջնորդությունը` վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու համար բաց թողնված ժամկետը իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու վերաբերյալ, բավարարվել է:
2017 թվականի մարտի 17-ին Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել դատախազ Ա.Մնացականյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին է հանձնվել 27.04.2017 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 12.05.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Ըստ մեղադրող Ա.Մնացականյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի` առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի և նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, որի արդյունքում խաթարվել են պատժի նպատակները, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման։
Ի հիմնավորումը ներկայացվածի մեղադրողը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել Ս.Գալուստյանին մեղսագրվող հանցագործության բնույթը, ծանրության աստիճանը, արարքի սուբյեկտիվ կողմն ու հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, ինչպես նաև այն, որ նման արարքն ուղղված է մարդու առողջությանը և իրական վտանգ է ստեղծում նրա կյանքի համար։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և խստացնող հանգամանքներին, մեղադրողը նշել է, որ դրանք իրենց համակցության մեջ չեն կարող հիմք հանդիսանալ նման մեղմ պատիժ նշանակելու համար, քանի որ, բնորոշ են անձանց լայն շրջանակի և նշանակվող պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս ինքնին շոշափելի ազդեցություն ունենալ չեն կարող։
Ամփոփելով վերոնշյալը մեղադրողը հանգել այն եզրահանգման, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում ինչպես մեղսագրվող հանցագործության բնույթին, դրա վտանգավորության աստիճանին, այնպես էլ այն կատարողի անձը բնութագրող հանգամանքներին։
Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 54-րդ հոդված 1-ին մասի 11-րդ կետով, 376-376.1, 378-379-րդ, 380.1, 381-րդ, 395-րդ, 399-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
«1.Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։
2.Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 գործով 2016 թվականի հուլիսի 20-ին կայացված դատավճիռը պատժի տեսակի մասով բեկանել և փոփոխել՝ ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանին դատապարտել ազատազրկման` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով։
3.Դատական ակտը մնացած մասով թողնել անփոփոխ»։
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, ամբաստանյալի և պաշտպանի պատասխան առարկությունները, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված հարցին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել»:
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք:
Մեղադրող Ա.Մնացականյանը` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի միջոցով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների իրականացմանը, խնդրել է վերջինիս նկատմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է` արդյո՞ք ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)»:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով, կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը, նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Այս առումով հատկանշական է Վճռաբեկ դատարանի հետևյալ դիրքորոշումը, համաձայն որի`
«(...) Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն համապատասխան քրեաիրավական սանկցիաները, որոնք կրում են հարաբերականորեն որոշակի (պատիժ են նախատեսում որոշակի սահմաններում) կամ այլընտրանքային բնույթ (նախատեսում են պատժի մի քանի տեսակներ)։ Ընդ որում, այլընտրանքային սանկցիաները հանցավորի պատասխանատվության անհատականացման ավելի լայն սահմաններ են նախատեսում։
Հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելիս դատարանը, թեև օժտված է իր ներքին համոզմունքին և իրավագիտակցությանը համապատասխան որոշակի հայեցողություն դրսևորելու ազատությամբ, սակայն այն չի կարող բացարձակ և կամայական բնույթ կրել։
Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է, որ այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա (տե´ս Վճռաբեկ դատարանի Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ գործով ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողությունը սահմանափակվում է օրենքով կանխորոշված որոշակի շրջանակներով` հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթով և աստիճանով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, որոնք դատարանն անպայման պետք է հաշվի առնի պատժի արդարացիության ապահովման համար (...)» (տե՛ս Էդվարդ Ադամյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ ԵԷԴ/0048/01/14 որոշման 17-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի նշված հոդվածի սանկցիան այլընտրանքային է, այն հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ` ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` տուգանք, կալանք կամ ազատազրկում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրա¬վական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարութ¬յան պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվա¬կա¬նի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-րդ կետ):
Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնա¬¬հատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այն¬պիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07 գործի վերաբերյալ):
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազ¬մի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատաս¬խանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տե¬սանկյու¬նից`
1) պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթ¬ների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիա¬յի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս:
2) պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հան¬ցա¬գոր¬ծության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատաս¬խա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք¬ները:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգա¬մանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատակա¬նաց¬ման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պա¬տիժ:
Նշված չափանիշներն են`
ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աս¬տի¬ճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կա¬տարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ) հանցավորի անձը,
գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմ¬բերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 17-րդ կետ):
Վճռաբեկ դատարանն` անդրադառնալով արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հստակեցրել է դրանց որոշման չափանիշները` արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցա¬գոր¬ծության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեա¬կան օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հար¬ցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշա¬նա¬կելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանա¬կահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հա¬սա¬րակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր):
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա¬գոր¬ծությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա¬գոր¬ծությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատա¬րանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-րդ կետ):
Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ՎԲ-50/07 գործի վերաբերյալ, 27-րդ կետ):
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք¬ները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնու¬թագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկե¬րացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համա¬պա¬տասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնա¬հատ¬մամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մո¬տեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այն¬պես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (տե'ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումը ՎԲ-192/07 գործի վերաբերյալ):
Սույն գործով Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2016թ. ապրիլի 12-ին կատարված հարցման արդյունքների), երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական (համաձայն` Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն համայնքի ղեկավար Գ.Մաթևոսյանի 2016թ. մայիսի 06-ին հաստատած բնութագրի) և արձանագրելով հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք, վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում նշանակել է պատիժ` տուգանքի ձևով` հանգելով այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով:
Հիմք ընդունելով պատժի նշանակումը կանոնակարգող վերոգրյալ իրավական նորմերն ու դրանց վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, անհրաժեշտ ու բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելու համար, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռն` ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ
Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ
Գործ ԵԿԴ/0120/01/16
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանը (այսուհետ` Դատարան)`
նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի«
քարտուղարությամբ` Գևորգ Պողոսյանի և
Վլադիմիր Շահինյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող« Երևանի քաղաքի
դատախազության դատախազ` Արա Մնացականյանի,
տուժող` Վաղինակ Մինասյանի,
պաշտպան(հանրային)` Մարինե Ֆարմանյանի,
նույն դատարանում` դռնբաց դատական նիստում քննեց և 2016թ. հուլիսի 20-ին ավար¬տեց քրեա¬կան գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի`
Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի` (ծնված 1987թ. հուլիսի 23-ին«Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն քա¬ղա¬քում, ազ¬¬¬գութ¬յամբ հայ« ՀՀ քաղաքացի« ամուրի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխա¬տում, նախկի¬նում չդատա¬պարտված, հաշ¬վառ¬ված և բնակվում է Նոր Հաճն քաղաքի Իսահակյան փողոցի 5-րդ շենքի 14-րդ բնակարանում, սույն գործով մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հան¬ցավոր արարքի կատարում, որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստո¬րագրութ¬յուն)։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 15135615 քրեական գործը հարուցվել է 2015թ. օգոստոսի 3-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկա¬նիշ¬նե¬րով ՀՀ քննչական կո¬միտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չական շրջանների քննչա¬կան բաժնում։
2015թ. դեկտեմբերի 28-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել Ս.Գալուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով, իսկ Վ.Մինասյանի և Ս.Սարիբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդ¬վա¬ծով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին՝ նրանց արարքներում վերոնշյալ հոդված¬ներով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2016թ. փետրվարի 15-ին Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանը որոշում է կայացրել Ս.Գա¬լուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին վերոնշյալ որոշումը վերացնելու վերաբերյալ։
2016թ. մայիսի 6-ին Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրություն, նույն օրը նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2016թ. մայիսի 6-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել ոստիկան Սողոմոն Սարի¬բեկյանի վերաբերյալ մասով Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի, Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրա¬կանացնելու մասին` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2016թ. մայիսի 12-ին քրեական գործը Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով հաստատված մեղադրական եզրա¬կացութ¬յամբ ու¬ղարկ¬վել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դատա¬րան (մուտք է եղել 2016թ. մայիսի 13-ին), 2016թ. հունիսի 16-ին ընդունվել է վա¬րույթ, ապա նշա¬նակվել դատական քննության։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տա¬¬րանը հաս¬տատված հա¬մա¬րեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանը 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 23.00-ի սահմաններում« կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ« իշխա¬նության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանը 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում« մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրերում լռութ¬յան խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատաս¬խանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է« և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստ¬յանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից« Վ.Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտության անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին՝ դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ.Մինասյանի հետ« որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով՝ բռնել է նրա օձիքից« ապա՝ պարանոցից« հրել վայր է գցել Վաղի¬նակ Մինասյանին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմ¬¬¬նական վնասվածք` պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղում, այսինքն` Սար¬գիս Գալուստյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախա¬տես¬ված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճա¬նաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերների` Արա Խաչատրյանի, Սամվել Նազարյանի և Վիգեն Կարա¬պետյանի հետ նշել են վերջինիս մկրտության առիթը« որի ընթացքում օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջա¬կայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ տեսել են հավաքված մարդկանց« որոնք լսել են երաժշտություն։ Սկզբից ինքն ու Արան« իսկ հետո Վիգենն ու Սամվելը մոտեցել են երաժշտություն լսողներին։ Այդ պահին իր կողքին կանգնած ոստիկանության աշխատակիցը ուշադիր զննել է իրեն։ Նրան հարցրել է, թե ինչու է նա իրեն ուշադիր զննում, որի ի պատասխան` ոստիկանը հայտնել է, որ նա ոստիկան է և իրավունք ունի նայելու, այդ ժամանակ երաժշտություն էր հնչում, իրենց են մոտեցել հավաքված մարդիկ։ Վաղինակը պահանջել է պահպանել իրենց միջև տարածություն, հավաքված մարդիկ նրանից պահանջել են իրեն հանգիստ թողնել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Իրենց միջև տարածություն կար, սկսել են միմյանց հետ վիճաբանել« որի ընթացքում ոստիկանը փորձել է ձեռնաշղթաներ անցկացնել իր ձեռքերին« սակայն ինքը թույլ չի տվել` պնդելով, որ որևէ վատ արարք թույլ չի տվել, որից հետո մոտեցել են այլ ոստիկաններ և իրեն ու ընկերներին ձեռնաշղթա¬ներով բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Նշեց նաև, որ ինքը Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնող ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, քննիչից է տեղեկացել, որ Վաղինակը ցուցմունք է գրել,թե իբր ինքը նրան հրել-գցել է գետնին։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ իրենց միջև տարածություն պահպանելու Վաղինակի պահանջը լսելով` հետաքրքրվել է, թե որն է այդ տարածությունը, որ ինքը պահպանի, սակայն նա չի հայտ¬նել։ Ինքը կանգնած էր Վաղինակից մոտ կես մետր հեռավորության վրա, իր ընկերներից Սամվելն ու Վիգենը մոտեցել են այն պահին, երբ Վաղինակը պահանջում էր տարածություն պահպանել, նրանք ևս հարցրել են, թե որն է այդ տարածությունը, սակայն նրանց ևս չի պատասխանել։ Իրեն այդպես էլ հայտնի չդարձավ, թե ինչու էր Վաղինակը հենց իրեն սևեռել և դիտողություն անում, անգամ հա¬վաքված մարդկանցից մի կին ոստիկանին նախատել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Ընդհանուր քաշքշոց էր, քաղաքացիները իրեն քաշում էին, որ ոստիկաններն իրեն բաժին չտա¬նեն։ Քաշքշուկի ընթացքում հնարավոր էր՝ որևէ մեկը վայր ընկներ, սակայն ինքը չի տեսել։ Վեր¬ջիններս նույնիսկ պնդում էին, որ նրանց ևս բաժին տանեն, որպեսզի ի նպաստ իրենց բացատրութ¬յուններ տան։ Չի կարող մեկնաբանել, թե այդ բազմաթիվ մարդկանցից ինչու են հատկապես իրեն և իր ընկերներին բերման ենթարկել։ Իր և Վաղինակի միջև քաշքշուկ չի եղել, իրենց միջև ընդամենը հան¬գիստ խոսակցություն է ընթացել իրեն զննելու հետ կապված հարցի շուրջ, Վաղինակն իրեն ամբոխից առանձնացնելու համար ձախ ձեռքից է քաշել և ձեռնաշղթա է հագցրել` ասելով, թե կտանի բաժին, որտեղ և ինքը կիմանա, թե ինչու է տանում։ Նշեց նաև, որ փոխադարձ վիրա¬վորանքներ չեն հնչել։
Դեպքի վայր ոստիկանության լրացուցիչ ուժեր հրավիրելու պատճառն այն էր, որ այդ ժամանակ շուրջ 50 քաղաքացիներ էին հավաքվել, խառնաշփոթ էր։ Պնդեց, որ երաժշտությունն անջատելու հարցի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն, պահանջ չի լսել։ Տուժողի հարցին ի պատասխան՝ հայտնեց, որ բաժնում ինքը նրանից ներողություն է խնդրել միայն իրեն զննելու հետ կապված խոսակցություն նախաձեռնելու և ոչ թե վիճաբանության կամ հակաիրավական վարքագիծ դրսևորելու համար։
Տուժողի պարանոցի հատվածում հայտնաբերված մարմնական վնասվածք առաջանալու հան¬գամանքի շուրջ հայտնեց, որ այն կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշոցից, քանի որ հավաքված քաղաքացիները ոստիկաններին չէին թողնում, որ իրենց բաժին տանեն։ Պնդեց, որ Վաղինակի ստացած մարմնական վնասվածքի հետ առնչություն չունի։
Պնդեց, որ երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ ոստիկանին որևէ առարկություն չի ներ¬կայացրել, քանի որ դրա կարիքը չկար, իրենք արդեն պատրաստվում էին տուն գնալ։ Հստակեց¬րեց, որ թեև նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ գարեջուր են պատվիրել, սակայն ինքը չի խմել։
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պատճառաբանություններն անհիմն են ու մտացածին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ։ Վեր¬ջինիս պատճառաբանությունները հերքվել, իսկ առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղա¬վորութ¬յունը հաս¬տատվել է պատշաճ իրա¬վական ընթա¬ցա¬կարգերի շրջանակներում դա¬տաքննութ¬յամբ հետա¬զոտված հետևյալ ապացույցների հա¬մադրման և գնահատ¬ման արդյունքներով.
Տուժող, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին նույն գումարտակի տեսուչ Սողոմոն Սարիբեկյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսի¬սային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասա¬րա¬կական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նա¬խա¬տեսված վարչական պատասխանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչ¬ների կողմից ընդունվել է, և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, երաժշտությունը անջատելու կա¬պակ¬ցությամբ իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել և չսպասելով պատասխանին« ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջներին՝ վիճաբա¬նութ¬յան մեջ է մտել իր հետ։ Ձեռքով փորձել է թեթև հրել Սարգսին, որ նա իրենց միջև հեռավորություն պահպանի, որ կարողանա նրա հետ խոսել, քանի որ նա անդադար խոսել է։ Տեսնելով դա` Սարգիսը նախ բռնել է իր համազգեստի օձիքից« այնուհետև թողնելով օձիքը՝ բռնել է պարանոցից« քաշել դեպի իրեն« իսկ հետո՝ հրելով վայր գցել։ Արդյունքում սկսվել է քաշքշուկ, Սարգսի ընկերները աշխույժ, ոչ ադեկվատ շարժումներ են կատարել և փորձել են չեզոքացնել Սարգսին մեկուսացնելու իրենց գործո¬ղութ¬յունները։
Սողոմոն Սարիբեկյանի և օգնության եկած այլ ոստիկանների հետ Սարգիս Գալուստյանին տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին« որտեղ կատարվածի մասին զեկուցագիր է ներկայացրել։
Պնդեց« որ Սարգիս Գալուստյանի բռնի գործողությունները կատարվել են իր ծառայողական պարտականությունների և լիազորությունները իրականացնելու ժամանակ« նրա գործողություները կատարվել են հասարակական վայրում։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ դեպքի պահին կրել է համազգեստ։ Կարծիք հայտնեց, որ հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին նախազգուշացումը Սարգիսը չէր կարող լսել, քանի որ հեռու էր գտնվում, սակայն իրենց այդ զրույցը նկատելի էր նրա համար։ Սարգիսն իր նկատմամբ դրսևորել է ագրեսիվ վարքագիծ, որը հնարավոր է առաջացել էր այն հանգամանքից, որ նա ևս ունկնդիր էր և չէր ցանկանում, որ երաժշտությունը դադարեր կամ հնարավոր է՝ նա մտածել է, թե իրենք ցանկացել են միջոցառման մասնակցին բերման ենթարկել ու մոտեցել է, որ իրենցից այդ կապակցությամբ պար¬զաբանում պահանջի։ Սարգսին պարզաբանումներ չէր կարող տալ, քանի որ նա, առանց դադարի, արագ և բարձր տոնայնությամբ իրենից պարզաբանում էր պահանջում, հե¬տաքրքվում, թե իրենք ինչ են «ուզում»։ Լրա¬ցուցիչ ուժեր են հրավիրել` հաշվի առնելով, որ Սարգսի ընկերները փորձում էին չեզոքացնել իրենց գործողություները։
Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան` հայտնեց, որ ամբոխի մեջ Սարգիսն իրեն մոտեցել է ձախ կողմից այն բանից հետո, երբ կազմակերպչի հետ իր խոսակցությունն ավարտելուց հետո վեր¬ջինս անջատել էր էլեկտրական սարքերը։ Այդ պահին Սարգսից հետո մոտեցել են ևս երկու, այնուհետև` ևս մեկ կամ երկու անձ։ Իր կողմից Սարգսին հրելը պայմանավորված էր նրանով, որ նա շատ մոտ տարածության վրա էր գտնվում իրենից, շարժումներից անգամ իրենց մարմինները հպվում էին, ինքն ասել է Սարգսին, որ իրենից «դիստանցիա» պահի, որ կարողանա նրան լսել և հարցերին պա¬տասխանել, սակայն վերջինս, ի պատասխան իր պարզաբանումներին, ասել է, թե` «էտ որնա՞» և նման տիպի արտահայտություններ։ Հստակ տեսել է, որ Սարգիսն է իրեն հարվածել, քանի որ թեև ուշ ժամ էր, սակայն տվյալ հատվածում կար նորմալ արհեստական լուսավորություն։ Սարգսին և ընկեր¬ներին հարկադրաբար են տարել բաժին։
Նշեց նաև, որ Սարգիսի մոտենալը պայմանավորված չէր ինչպես իր, այնպես էլ մյուս ծառա¬յակից ոստիկանի ոչ վայել պահվածքով։
Գործով տուժող Վաղինակ Մինասյանի վերոնշյալ ցուցմունքների արժանահավատության վերա¬բերյալ հետևության Դատարանը հան¬գեց նաև դատաբժշկական փորձաքննության 2015թ. օգոս¬տոսի 3-ի թիվ 2218 եզրակացության հետազոտությամբ, հա¬մա¬ձայն որի` Վ.Մինաս¬յանի պարա¬նոցի աջ կեսի առաջակողմնային մակերեսին հայտնաբերվել է արյունազեղում, որը պատ¬ճառվել է բութ առարկայի ներ¬գոր¬ծության հետևանքով« հնարավոր է քննվող դեպքի ժամա¬նա¬կահատ¬վածում և հանգամանքնե¬րում« որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարու¬նակում։
Ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Դատարանը հան¬գեց նաև հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 18.00-ից նույն գումարտակի ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է և վերջիններիս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտութ¬յունը։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունը անջատելու կապակցությամբ և չսպասելով պատաս¬խանին« ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջ¬ներին« վիճաբանության մեջ է մտել Վաղինակ Մինասյանի հետ։ Տեսել է« թե ինչպես է Սարգիս Գալուստյանը բռնել Վաղինակ Մինասյանի համազգեստի օձիքից« այնուհետև համազգեստը թողնե¬լով՝ բռնել է նրա պարանոցից« քաշելով և հրելով վայր է գցել նրան։ Ինքը հորդորել է Սարգիս Գալուստյանին« որ սթափվի« և ցանկացել է կանխել նրա գործողությունները։ Երբ փորձել է ձեռ¬նաշղթաներ անցկացնել Սարգիսի ձեռքերին« մի պահ քաշքշուկից վայր է ընկել« որից հետո ոտքի կանգնելով՝ Վաղինակ Մինասյանի հետ ռադիոկապով օգնություն են կանչել և օգնության եկած ոստի¬կանների հետ Սարգիս Գալուստյանին և նրա 3 ընկերներին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Հայտնեց« որ ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի հետ գտնվել են ծառայության մեջ և կատարել են իրենց ծառայողական պարտականություններ։ Իրենց լիազորությունների շրջանակում նախազգու¬շաց¬րել են մինչև ժամը 23.00-ն անջատել երաժշտությունը« սակայն Սարգիս Գալուստյանը հասա¬րակական վայրում հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ բռնություն է գործադրել Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ իր կարծիքով` Սարգիսի և վերջինիս ընկերների միջամտությունը պայմանավորված էր երաժշտությունը անջատելու հանգամանքով։ Վաղինակի` գետնին ընկնելուց հետո բազմիցս հորդորել է, որ նրանք հանդարտվեն, Վաղինակի պահվածքից անակնկալի է եկել և սթափվելու կոչ է արել, օգնել է Վաղինակին գետնից բարձրացնել, հարվածներ չեն եղել, քաշքշում էին, իսկ ինքն ուղղակի փորձել է կանխել հարվածները և բաժին բերման ենթարկել Վաղինակին հրող անձին։ Վաղինակի հետ են մոտեցել կազմակերպիչներին, Սարգիսը Վաղինակին անդադար հարցրել է «ի՞նչ է եղել, արա»` թույլ չտալով, որ Վաղինակը պատասխանի։ Իր նշած մի խումբ անձինք մոտեցել են Վաղինակին, խոչընդոտել են, սակայն նրանց գործողությունները չի կարող նկարագրել, համոզված է, որ Վաղինակին օձիքից քաշող տղան սպիտակ «մայկայատիպ» վերնազ¬գեստ էր կրում։ Ինքը նույնպես վայր է ընկել, երբ փորձել է ձեռնաշղթաներ հագցնել, սակայն չի տպավորվել արդյոք որևէ մեկի միջամտությունից է ընկել։
Նշեց նաև, որ Սարգիսը Վաղինակի օձիքը բռնել էր ձախ ձեռքով, պարանոցը` ևս ձախ ձեռքով, Վաղինակը վնասվածքը ստացել էր պարանոցի հատվածում, դեպքից հետո դատաբժիշկը զննել է իրենց, Վաղինակի պարանոցը կարմրած և քերծված էր, բացառեց այդ վնասվածքը ընկնելու հետևան¬քով առաջանալու հնարավորությունը։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Ռուբիկ Հմայակի Սա¬հակյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին Սևակ Միրզա¬խանյանի հետ միասին ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ն Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են« որ երաժշտութ¬յունն ան¬ջատ¬վելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է« որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստի¬կա¬¬նության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտասարդների« որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել« սակայն դա նրանց չէր հաջողվում« քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը« մյուս կողմից քաղաքացիները թույլ չէին տալիս։ Միջամտել են և նկատել, որ Վաղինակ Մինասյանը հայտնվել է գետնին ընկած վիճա¬կում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել« որից հետո օգնության եկած ոստիկանները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Հայտնեց նաև« որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով՝ չեն տեսել« թե ինչի հետևանքով է Վաղի¬նակ Մինասյանը ընկել« իսկ հետագայում Վաղինակից են տեղեկացել« որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդն է բռնել նրա համազգեստի օձիքից« այնուհետև պարանոցից և հրելով վայր գցել նրան։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգիսը ագրեսիվ վարքագիծ էր դրսևորում և բերման ենթարկվելիս ոստիկանության աշխատակիցներին չէր ենթարկվում, գոռում էր, ձեռքերն էր շարժում։ Անձամբ չի մասնակցել նրան բերման ենթարկելուն, սակայն ծառայակիցներին օգնել է։ Վաղինակը միջադեպի պատճառների մասին իրեն հայտնել է միայն 10 օր անց։ Ըստ Վաղինակի` քաղաքացու հետ քաշքշուկի ընթացքում վերջինս քաշել էր նրա պարանոցից, որի հետևանքով Վաղի¬նակը հայտնվել էր գետնին։ Նշեց նաև, որ տվյալ օրը Հյուսիսային պողոտայում երաժշտութ¬յուն եղել է, անգամ միջադեպից մոտ 20 րոպե առաջ ինքը նույնպես մոտեցել էր կազմակերպիչներին երաժշտութ¬¬յունն անջատելու պահանջով։ Չի կարող հիշել` Վաղինակի` գետնին հայտնվելու ժամա¬նակ երաժշտություն կար, թե արդեն դադարեցվել էր, ոստիկանի` գետնին հայտնվելու վերաբերյալ ամբոխի դիրքորոշումը նույնպես չի հիշում։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքները հրապարա¬կելուց հետո պնդեց, որ խառնաշփոթ իրավիճակն առաջացել է երաժշտությունը դադարելուց հետո, պնդեց նաև, որ Սարգսից բացի ևս երեք անձինք դրսևորել են ագրեսիվ վարքագիծ։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Սևակ Սերոբի Միրզա¬խան¬յանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին Ռուբիկ Սահակ¬յանի հետ ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ն Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են« որ երաժշտությունը անջատվելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է« որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստիկանության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտա¬սարդ¬ների« որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել« սակայն դա նրանց սկզբում չի հաջողվում« քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը« մյուս կողմից քաղաքացի¬ները թույլ չեն տվել։ Միջամտել են, նկատել Վաղինակ Մինասյանին գետնին ընկած վիճակում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել« որից հետո օգնության եկած ոստի¬կան¬ները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Հայտնեց նաև« որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով` չեն նկատել« թե ինչի հետևանքով է Վա¬ղինակ Մինասյանը ընկել« միայն հետագայում՝ մինչև քննիչի մոտ հարցաքննվելը, Վաղինակից տեղե¬կացել է, որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդը բռնել է նրա հա¬մազգես¬տի օձի¬քից« այնուհետև` պարանոցից և հրելով վայր է գցել նրան։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Վաղինակը չի հայտնել իրեն միջադեպի պատճառի մասին։ Մինչ մոտենալը` իր գտնվելու վայրից Վաղինակը տեսանելի չէր, միայն մոտենալուց է նկատել նրան` գետնին ընկած վիճակում, այլ ոստիկաններ ևս կային, նրանց չի ճանաչում, նրանց գործողութ¬յունները չի կարող նկարագրել։ Իր մոտենալու պահին երաժշտությունն արդեն չկար, մինչ այդ էր դրա ձայնը լսելի։ Ձեռնաշղթաներ գործադրել են Սարգսի նկատմամբ, նրան Վաղի¬նակն է այդ վիճակով բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Արտաշես Հակոբի Նիկողոսյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 16.00-ից Սուրեն Ալեքսանյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հանրապետության հրապարակում։ Ժամը 23.00-ի սահմաններում ռադիոկապով իրենց օգնության են կանչել Հյուսիսային պողոտա։ Անմիջապես մեկնել են այնտեղ« որտեղ «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց տեսել են հավաքված մարդկանց և ոստիկանների։ Ոստիկանները փորձել են մի քանի երիտասարդների նստեց¬նել պարեկային ավտոմեքենա` ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու համար։ Տեղում գտնվող ոստիկանների ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել են« որ երիտասարդներից մեկը հրել է և դիտավորությամբ վայր է գցել ոստիկան Վաղինակ Մինասյանին։ Հավաքված քաղաքացիները խոչ¬ընդոտել են իրենց գործողություններին« սակայն իրենց օգնությամբ 4 երիտասարդները տեղափոխվել են ոստիկանության բաժին« իսկ իրենք գնացել են Հանրապետության հրապարակ և շարունակել ծառայությունը։
Հայտնեց նաև« որ դեպքի վայրում տեղեկացել են« որ միջադեպը առաջացել է երաժշտությունը անջատելու նախազգուշացման համար, այդ ժամանակ է մի երիտասարդ վիճաբանել ոստիկան Վա¬ղի¬նակ Մինասյանի հետ և դիտավորությամբ հրել և գետնին գցել նրան։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հայտնեց, որ միջադեպի ժամանակ Վաղինակի հետ չի զրուցել, իսկ հետագայում վերջինիս խոսքերից է տեղեկացել, որ վիճաբանությունն ու քաշքշուկն առաջացել էր երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ։ Չի հիշում՝ արդյոք տվյալ օրը ոստի¬կան¬ներից մեկը վնասվածք ստացել է կամ որևէ անձի բերման ենթարկել են, թե` ոչ։ Ռադիոկապի միջոցով են լսել, որ իրենց երթուղու վրա վիճաբանություն կա, սակայն մանրամասները ռադիոկապով չեն հայտ¬նել։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ վիճա¬բանության պատճառի՝ երաժշտութ¬¬յան հարցի շուրջ ծագած լինելու վերաբերյալ հետագայում տեղե¬կացել է Վաղինա¬կից։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Սուրեն Սարգսի Ալեքսանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ քաշքշուկը ծագել է երաժշտությունը դադարեցնելու պահանջ ներկայացնելու կապակ¬ցությամբ։ Նկատել են Վաղինակին բազմության մեջ` «մի անկյունում ճնշված վիճա¬կում», բազմութ¬յան միջից որոշ անձինք վիրավորական խոսքեր և հայհոյանքներ են հնչեցրել Վաղինակի հասցեին, փորձել են ազատել Վաղինակին, կարգի հրավիրել բազմությանը։ Խառը իրավիճակ էր, հավաքված¬ների ընդհանուր խոսակցություններից լսել է, որ Վաղինակին քաշքշել են, օձիքից են քաշել, սակայն մարմնական վնասվածք ստանալու կամ գետնին հայտնվելու մասին տեղե¬կություն չունի։ Ինքը որևէ մեկին բերման չի ենթարկել, որքան հիշում է` իր գործընկերներն են դա իրականացրել։ Նշեց, որ դեպքի վայրին մոտենալուց և հեռանալուց բարձր երաժշտություն չի լսել։ Նախաքննական հակա¬սական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ Վաղինակի հետ մի երիտասարդի վիճա¬բանելու, դրա հետևանքով Վաղինակին հրելու և գետնին գցելու մասին լսել է հավաքված մարդկան¬ցից, քանի որ այդ մասին բարձրաձայնել են քաղաքացիները մինչ իր կողմից Վաղինակին մոտենալը։
Վկա Վիգեն Սամվելի Կարապետյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին մկրտվել է« նշել են այդ առիթը և օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից ուղևորվել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ հավաքված մարդիկ լսել են երաժշտություն։ Ինքն ու Սամվել Նազարյանն առանձնացել են, պտտվել և նկատել են, որ իրենց մյուս ընկեր Սարգիս Գալուստյանը ոստիկան Վաղինակի հետ է խոսում։ Մոտեցել են, հետաքրքրվել, թե ինչ է եղել, Վաղինակը պարզաբանել է, որ Սարգիսը չի պահպանում քաղաքացու և ոստիկանի միջև տարածությունը, այնուհետև փորձել է ձեռնաշղթա հագցնել Սարգսին։ Վաղինակը կապվել է ծառայակիցներին, մարդիկ են հավաքվել, քաշքշուք է առաջացել, հավաքված մարդիկ քաշքշել են թե՛ իրենց, թե՛ ոստիկաններին, ինքը նույնպես ընկել է գետնին։ Հավաքվածներն անգամ ասել են, որ իրենք անմեղ են, ուր են տանում այդ տղաներին, առաջարկել են նրանց ևս բաժին տանել, որ հաստատեն իրենց անմեղությունը։ Բաժին են տարել իրեն, Սամվել Նազարյանին, Արա Խաչատրյանին և Սարգսին, սակայն չի հիշում, թե վերջինիս ով է ոստիկանության բաժին տարել։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգսի պատմելով` վերջինս ոստիկանին մո¬տեցել է նրան երկար նայելու հարցի հետ կապված, սակայն չի հիշում` ով է առաջինը նախաձեռնել խոսակ¬ցությունը, չի հիշում նաև, թե Սարգսին և ոստիկանին մոտենալու պահին երաժշտություն կար, թե` ոչ։ Չի տեսել ոստիկանի` վայր ընկնելու պահը։ Մինչև պտտվելը Սարգիսն ու ոստիկանն իր տեսադաշ¬տում չէին։ Մոտենալիս Սարգիսն ու Վաղինակը հանգիստ զրուցել են, ինքը ներկայացել է որպես Սարգսի ընկեր։ Իր այն հարցին, թե օրենքով որքան տարածություն է սահմանված, Վաղինակն առանց պատաս¬խանելու` օգնության է կանչել ծառայակիցներին։ Չի տեսել Վաղինակի օձիքից քաշե¬լու, նրան վնաս¬վածք պատճառելու, վայր ընկնելու պահերը, նշեց նաև, որ հավաքված մարդիկ ևս մասնակցել են քաշքշուկին։
Վկա Արա Խաչիկի Խաչատրյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերներով նշել են Վիգեն Կարապետյանի մկրտության առիթը և օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարան¬ներից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ հավաք¬ված մարդիկ լսել են երաժշտություն։ Ինքն ու Սարգիսը քայլել են առջևից, իսկ Վիգենն ու Սամվելը` իրենց ետևից։ «Տաշիր պիցցայի» մոտ հավաքված մարդիկ կային, երգում-պարում էին, մի պահ կանգ են առել, նայել նրանց, որից հետո տեսել է իր ծանոթներից մեկին` Աշոտին ու ձայն տվել նրան, որ տեսնի իրեն, սակայն իր հեռախոսին զանգ է եկել, տեսադաշտից Աշոտին կորցրել է։ Այնուհետև վերադարձել է իր ընկերների մոտ, ովքեր գտնվում էին «Տաշիր պիցցայի» մոտ։ Այդտեղ տեսել է Սարգսին ու ոստիկան Վաղինակին զրուցելիս, հասկացել է, որ ոստիկանը Սարգսից պահանջում էր պահ¬պանել ոստիկանի ու քաղաքացու միջև տարածությունը, որը սակայն չի հստակեցրել, թե որքան է կազմում։ Խոսակցությունը թեժացել է, մարդիկ են մոտեցել, այդ պահին երաժշտությունը դեռևս կար։ Ոստիկանը որոշել է «ձերբակալել» ու բերման ենթարկել նախ` Սարգսին, ապա՝ նաև իրենց։ Իրենք և հավաքված մարդիկ փորձել են հանդարտեցնել, սակայն խառնաշփոթ է սկսվել, մոտեցել են նաև այլ ոստիկաններ և իրենց տարել բաժին։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգսի և Վաղինակի միջև խոսակցության բնույթը միմյանց նայելու շուրջ էր, իսկ իր մոտենալուց հետո լսել է տարածությունը պահպանելու վերաբերյալ ոստիկան Վաղինակի պահանջը։ Սարգիսը ոստիկանին ընդառաջ չի գնացել, հնարավոր է՝ մեկ քայլ է առաջ ու հետ արել, սկզբում նրանք հանգիստ տոնով էին զրուցում, այնուհետև` տոնը բարձրացրել են, ըստ էության, իրար չհասկանալու պատճառով։ Սարգսին բերման ենթարկելու պատճառն եղել է ոստիկանի օրինական պահանջին չենթարկվելը։ Քաշքշուկը, Վաղինակի վայր ընկնելը չի տեսել, քանի որ ամբոխը փակում էր իր տեսադաշտը, բացի այդ, փորձում էր հանդարտեցնել Սարգսին և ոստի¬կանին։ Նշեց, որ լսել է բարձր երաժշտությունն անջատելու վերաբերյալ պահանջը, սակայն թե ով է այն ներ¬կա¬յացրել, չի հիշում, տեղյակ չէ՝ արդյոք Վաղինակի և Սարգսի միջև այդ մասին խոսակցութ¬յուն եղել է, թե` ոչ։ Ի վերջո` պնդեց, որ խոսակցությունը թեժանալու պատճառն այն էր, որ ոստիկանը պահան¬ջում էր իրենց միջև տարածություն պահպանել` առանց պարզաբանելու, թե որքան է այդ տարա¬ծությունը, իրենք ընդդիմանում էին Սարգսին ձեռնաշղթաներ հագցնելուն՝ ասելով, որ առանց ձեռ¬նաշղթաներ կգան բաժին, անգամ հավաքված մարդիկ էին նշում, որ Սարգիսը մեղավոր չէ, պատ¬րաս¬տակամություն էին հայտնում նույնպես գալ բաժին և վկայություն տալ։
Թեև նշեց, որ Սարգիսն ու Վաղինակը կանգնած էին միմյանց դեմ առ դեմ, սակայն նրանց միջև տարածություն կար, ժողովուրդը շատ մոտ էր, շարժվելու հնարավորություն չկար։ Նշեց, որ տուժողի ստացած մարմնական վնասվածքը կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշուկի արդյունքում, բացա¬ռեց տուժողի ընկնելու փաստը՝ պատճառաբանելով, որ դա, անպայման, կնկատեր։ Իրենք ընդա¬¬մենը ցանկանում էին իմանալ, թե որքան էր կազմում ոստիկանի և քաղաքացու միջև թույլատրելի տարա¬ծութ¬յունը։ Նշեց, որ ընդհանուր աղմուկ էր, կոնկրետ չի կարող հիշել, թե այդ պահին երաժշտություն կար, թե` ոչ։
Վկա Սամվել Լյովայի Նազարյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված ըստ էության նույ¬նա¬բովանդակ նախաքննական ցուցմունքով.
Դատաքննության արդյունքներով անդրադառնալով քննվող դեպքի իրական հանգամանքների վերա¬բերյալ ամբաստանյալի և տուժողի առաջ քաշած իրարամերժ վարկածների ստուգմանը և գնահատմանը` Դատարանը փաստում է, որ տուժող Վաղինակ Մինասյանի, վերջինիս ցուցմունքները լրիվ կամ մասնակիորեն վերահաստատած ոստիկաններ, գործով որպես վկա հարցաքննված Սողոմոն Սարիբեկյանի, Ռուբիկ Սա¬հակյանի, Սևակ Միրզա¬խան¬յանի, Արտաշես Նիկողոսյանի և Սուրեն Ալեք¬սանյանի ցուցմունքներն արժանահավատ են, հաստատվում են նաև տուժողի դատաբժշկական փոր¬ձաքննության եզրակացությամբ, իսկ իշխանության ներկայացուցչին դիմադրություն ցույց տալու վերաբերյալ վերջիններիս մատնանշած առիթը` նաև վկա Արա Խաչիկի Խաչատրյանի ցուցմունքով, ով, ի տարբերություն ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի և վերջինիս այլ ընկերների, քննվող դեպքից անմիջապես առաջ լսել էր բարձր երաժշտությունն անջատելու վերաբերյալ կազ¬մակերպիչներին պա¬հանջ ներկայացվելու մասին։ Առավել արժևորելով տուժողի և վերոնշյալ անձանց ցուցմունքները` Դատարանը փաստում է, որ գործով ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի, վկա¬ներ Վիգեն Կարա¬պետ¬յանի, Արա Խաչատրյանի և Սամվել Նազար¬յանի (հրապարակված) ցուց¬մունքներն արժանա¬հավատ չեն, միտված են նրանց հետ ընկերական կապերի մեջ գտնվող, գործով ամբաստանյալ Ս.Գալուստ¬յանին հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից զերծ պա¬հելուն։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատա¬¬րա¬նը հաս¬¬տատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն իշխանության ներկա¬յա¬ցուց¬չի նկատմամբ գոր¬ծադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որը կապված է եղել իշխանության ներկայացուցչի կողմից ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, այսինքն` կատարել է հանցա¬վոր ա¬րարք« որը համա¬պա¬տաս¬¬խանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախա¬տես¬ված հան¬ցա¬գործության հատ¬կանիշ¬ներին, հետևաբար` վեր¬ջինս քրեա¬¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վութ¬յան և պատժի ենթա¬¬կա է այդ հոդվածի համապատասխան մա¬սով։
Դատարանը ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակը և չափը որոշելիս հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬¬նել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬¬¬գոր¬¬ծությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հան¬ցանք կատա¬րած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ¬գոր¬ծութ¬յան այլ միջոց¬ները պետք է լինեն ար¬դարացի« համապա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րությանը« այն կա¬տա¬րելու հան¬գա¬մանք¬ներին« հան¬¬ցավորի անձնա¬¬վորությանը« անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յուն¬ները կան¬խելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է« որ հանցա¬գոր¬ծութ¬յան համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« իսկ նույն հոդ¬վածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա¬գործության՝ հան¬րության համար վտան¬գա¬վո¬րության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատաս¬խա¬նատ¬վությունը և պատիժը մեղմաց¬նող և/կամ ծանրացնող հան¬գա¬մանքներով։ ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համա¬ձայն` հան¬ցագործության համար նախա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապա¬հովել պատժի նպատակ¬ները։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րա¬կան օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգա¬մանք¬ներ ունեցող գոր¬ծով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպա¬կան դատա¬րա¬նի դատական ակ¬տի հիմ¬նա¬վո¬րումները« այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբա¬նութ¬յուն¬ները« պարտադիր են դատարանի հա¬մար նույ¬¬¬նանման փաստական հանգամանք¬ներով գործի քննության ժամա¬նակ։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը« Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դա¬տարանի 2007թ. հոկ¬տեմ¬բերի 26-ի ՎԲ-149/07 գործով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մա¬սով նախատեսված նորմը« նշել է« որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատ¬վությունը մեղ¬մաց¬նող հանգամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ« քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դա¬տա¬րանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ« որոնք նույն հոդվածի առա¬ջին մասում նշված չեն։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի անձը բնու¬թագրող տվյալներ է գնա¬հա¬տում` նախկինում դատապարտված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆոր¬մացիոն կենտրոն 2016թ. ապրիլի 12-ին կատարված հարցման արդյունքների)« երիտասարդ լինելը (համաձայն AM սերիայի 0809333 համարի անձնագրի` ծնվել է 1987թ.), իսկ որպես պատասխանատ¬վութ¬յունն ու պատիժը մեղ¬մացնող հանգամանք` բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը (համաձայն` Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն համայնքի ղեկավար Գ.Մաթևոսյանի 2016թ. մայիսի 6-ին հաստատած բնութագրի)։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան¬րացնող հան¬գա¬մանք է գնահատում հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը (ըստ սթափության վիճակի զննության 2015թ. օգոստոսի 3-ին կազմված արձանագրության)՝ հաշվի առնելով, որ դրա գործածումը տվյալ դեպքում նպաստել է ոստիկանի հետ վիճաբանելուն և նրա նկատ¬մամբ բռնություն գործադրելուն։
Վերոնշյալ տվյալներն հաստատվել են քրեական գործի նյութերում առկա փաս¬¬տա¬կան տվյալ¬¬ներով« իրական են« նվազեցնում և միաժամանակ բարձրացնում են ամբաս¬տանյալ Ս.Գալուստյանի անձի հան¬րային վտան¬¬գա¬վո¬րութ¬յունը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատ¬¬մամբ պատժի նշանակման խնդրին` Դատա¬րանը փաս¬¬տում է, որ հաշվի առ¬նե¬լով վերջինիս անձը և նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, մասնավորա¬պես` նախկինում դատապարտված չլինելը, տարիքը, նրան մեղ¬սագրվող հանցավոր արար¬քի բնույթը և վտանգա¬վորության ոչ բարձր աստիճանը (միջին ծանրության հանցագործություն է), ինչ¬պես նաև ղեկա¬վարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պա¬հանջով, հանգում է համոզման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նա¬խա¬¬տեսված տուգանք, կա¬լանք կամ որոշակի ժամկետով ազատազրկում պատժատեսակ¬ներից ամբաստանյալ Սարգիս Գա¬լուստ¬յանի նկատմամբ կարող է նշանակվել նաև նվազ խիստ պատժատե¬սակը` տուգանքը։
Դատարանի համոզմամբ ամբաս¬տանյալ Ս.Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքն անհրաժեշտ է հաշվի առնել նրա նկատմամբ նշանակվող տու¬գանքի չափը որոշելիս, որի արդյունքներով փաստում է, որ տուգանքի առավելագույն չափով պատիժ նշանակելը կապահովի պատժի նպատակները ։ Վերոնշյալ պա¬տիժն է արդա¬րացի ու միա¬ժա¬¬մանակ անհրաժեշտ ամ¬բաս¬¬տան¬յալ Ս.Գալուստյանին ուղղելու, հնարավոր նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յունները կան¬խելու, ինչպես նաև սոցիա¬¬լական արդարությունը վերականգնելու հա¬մար։
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խա¬¬¬փանման միջոց ընտրված չհե¬ռա¬նալու մասին ստորագրության հարցը քննարկելիս` Դատա¬րանը գտնում է« որ այն անհրա¬ժեշտ է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրի¬նական ուժի մեջ մտնելը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների« դատական ծախ¬սե¬րի« գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի« քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հարցերին« սա¬կայն Դատարանը« պարզելով« որ սույն քրեական գործով Ա.Գալուստյանի գույքի նկատմամբ արգե¬լանք չի կիրառվել« քրեական գործում բացակայում է նաև դա¬տական ծախսերի ու իրեղեն ապացույցի վերաբերյալ որևէ ապացույց, սահմա¬նա¬փակվում է այդ փաստերի արձա¬նագրմամբ։
Անդրադառնալով տուժող Վաղինակ Մինասյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս անհրաժեշտ է պարզաբանել հանցա¬գոր¬¬ծութ¬յամբ նրան պատճառ¬ված ֆիզիկական վնասի նյութական (բուժման ծախսերի) փոխհա¬տուցման պահանջով քաղաքացիական դատավարութ¬յան կարգով դա¬տա¬¬րան դիմելու և բավարար հիմ¬նավորման դեպքում` գործով ամբաստանյալ Սար¬գիս Գալուստյանից փոխհատուցում ստա¬նալու իրա¬վունքը։
Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով, Դատա¬րանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝
Սարգիս Բորիսի Գալուստյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդ¬վածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատ¬մամբ նշանակել պա¬տիժ` տու¬գանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հա¬զար) ՀՀ դրամի չափով։
Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վե¬րա¬¬բերյալ ստո¬րագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող Վաղինակ Մինասյանին պարզաբանել հանցագոր¬ծութ¬յամբ նրան պատճառ¬ված վնասի փոխհատուցում պահանջով քաղաքացիական դատավարության կարգով դա¬տա¬¬րան դիմելու և Սար¬գիս Գալուստյանից հատուցում ստանալու իրավունքը։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը ստացման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում կարող է բողո¬քարկվել ՀՀ վե¬րաքննիչ քրեական դատարան։
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանը (այսուհետ` Դատարան)`
նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի«
քարտուղարությամբ` Գևորգ Պողոսյանի և
Վլադիմիր Շահինյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող« Երևանի քաղաքի
դատախազության դատախազ` Արա Մնացականյանի,
տուժող` Վաղինակ Մինասյանի,
պաշտպան(հանրային)` Մարինե Ֆարմանյանի,
նույն դատարանում` դռնբաց դատական նիստում քննեց և 2016թ. հուլիսի 20-ին ավար¬տեց քրեա¬կան գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի`
Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի` (ծնված 1987թ. հուլիսի 23-ին«Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն քա¬ղա¬քում, ազ¬¬¬գութ¬յամբ հայ« ՀՀ քաղաքացի« ամուրի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխա¬տում, նախկի¬նում չդատա¬պարտված, հաշ¬վառ¬ված և բնակվում է Նոր Հաճն քաղաքի Իսահակյան փողոցի 5-րդ շենքի 14-րդ բնակարանում, սույն գործով մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հան¬ցավոր արարքի կատարում, որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստո¬րագրութ¬յուն)։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 15135615 քրեական գործը հարուցվել է 2015թ. օգոստոսի 3-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկա¬նիշ¬նե¬րով ՀՀ քննչական կո¬միտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չական շրջանների քննչա¬կան բաժնում։
2015թ. դեկտեմբերի 28-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել Ս.Գալուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով, իսկ Վ.Մինասյանի և Ս.Սարիբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդ¬վա¬ծով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին՝ նրանց արարքներում վերոնշյալ հոդված¬ներով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2016թ. փետրվարի 15-ին Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանը որոշում է կայացրել Ս.Գա¬լուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին վերոնշյալ որոշումը վերացնելու վերաբերյալ։
2016թ. մայիսի 6-ին Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրություն, նույն օրը նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2016թ. մայիսի 6-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել ոստիկան Սողոմոն Սարի¬բեկյանի վերաբերյալ մասով Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի, Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրա¬կանացնելու մասին` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2016թ. մայիսի 12-ին քրեական գործը Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով հաստատված մեղադրական եզրա¬կացութ¬յամբ ու¬ղարկ¬վել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դատա¬րան (մուտք է եղել 2016թ. մայիսի 13-ին), 2016թ. հունիսի 16-ին ընդունվել է վա¬րույթ, ապա նշա¬նակվել դատական քննության։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տա¬¬րանը հաս¬տատված հա¬մա¬րեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանը 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 23.00-ի սահմաններում« կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ« իշխա¬նության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանը 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում« մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրերում լռութ¬յան խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատաս¬խանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է« և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստ¬յանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից« Վ.Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտության անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին՝ դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ.Մինասյանի հետ« որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով՝ բռնել է նրա օձիքից« ապա՝ պարանոցից« հրել վայր է գցել Վաղի¬նակ Մինասյանին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմ¬¬¬նական վնասվածք` պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղում, այսինքն` Սար¬գիս Գալուստյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախա¬տես¬ված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճա¬նաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերների` Արա Խաչատրյանի, Սամվել Նազարյանի և Վիգեն Կարա¬պետյանի հետ նշել են վերջինիս մկրտության առիթը« որի ընթացքում օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջա¬կայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ տեսել են հավաքված մարդկանց« որոնք լսել են երաժշտություն։ Սկզբից ինքն ու Արան« իսկ հետո Վիգենն ու Սամվելը մոտեցել են երաժշտություն լսողներին։ Այդ պահին իր կողքին կանգնած ոստիկանության աշխատակիցը ուշադիր զննել է իրեն։ Նրան հարցրել է, թե ինչու է նա իրեն ուշադիր զննում, որի ի պատասխան` ոստիկանը հայտնել է, որ նա ոստիկան է և իրավունք ունի նայելու, այդ ժամանակ երաժշտություն էր հնչում, իրենց են մոտեցել հավաքված մարդիկ։ Վաղինակը պահանջել է պահպանել իրենց միջև տարածություն, հավաքված մարդիկ նրանից պահանջել են իրեն հանգիստ թողնել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Իրենց միջև տարածություն կար, սկսել են միմյանց հետ վիճաբանել« որի ընթացքում ոստիկանը փորձել է ձեռնաշղթաներ անցկացնել իր ձեռքերին« սակայն ինքը թույլ չի տվել` պնդելով, որ որևէ վատ արարք թույլ չի տվել, որից հետո մոտեցել են այլ ոստիկաններ և իրեն ու ընկերներին ձեռնաշղթա¬ներով բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Նշեց նաև, որ ինքը Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնող ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, քննիչից է տեղեկացել, որ Վաղինակը ցուցմունք է գրել,թե իբր ինքը նրան հրել-գցել է գետնին։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ իրենց միջև տարածություն պահպանելու Վաղինակի պահանջը լսելով` հետաքրքրվել է, թե որն է այդ տարածությունը, որ ինքը պահպանի, սակայն նա չի հայտ¬նել։ Ինքը կանգնած էր Վաղինակից մոտ կես մետր հեռավորության վրա, իր ընկերներից Սամվելն ու Վիգենը մոտեցել են այն պահին, երբ Վաղինակը պահանջում էր տարածություն պահպանել, նրանք ևս հարցրել են, թե որն է այդ տարածությունը, սակայն նրանց ևս չի պատասխանել։ Իրեն այդպես էլ հայտնի չդարձավ, թե ինչու էր Վաղինակը հենց իրեն սևեռել և դիտողություն անում, անգամ հա¬վաքված մարդկանցից մի կին ոստիկանին նախատել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Ընդհանուր քաշքշոց էր, քաղաքացիները իրեն քաշում էին, որ ոստիկաններն իրեն բաժին չտա¬նեն։ Քաշքշուկի ընթացքում հնարավոր էր՝ որևէ մեկը վայր ընկներ, սակայն ինքը չի տեսել։ Վեր¬ջիններս նույնիսկ պնդում էին, որ նրանց ևս բաժին տանեն, որպեսզի ի նպաստ իրենց բացատրութ¬յուններ տան։ Չի կարող մեկնաբանել, թե այդ բազմաթիվ մարդկանցից ինչու են հատկապես իրեն և իր ընկերներին բերման ենթարկել։ Իր և Վաղինակի միջև քաշքշուկ չի եղել, իրենց միջև ընդամենը հան¬գիստ խոսակցություն է ընթացել իրեն զննելու հետ կապված հարցի շուրջ, Վաղինակն իրեն ամբոխից առանձնացնելու համար ձախ ձեռքից է քաշել և ձեռնաշղթա է հագցրել` ասելով, թե կտանի բաժին, որտեղ և ինքը կիմանա, թե ինչու է տանում։ Նշեց նաև, որ փոխադարձ վիրա¬վորանքներ չեն հնչել։
Դեպքի վայր ոստիկանության լրացուցիչ ուժեր հրավիրելու պատճառն այն էր, որ այդ ժամանակ շուրջ 50 քաղաքացիներ էին հավաքվել, խառնաշփոթ էր։ Պնդեց, որ երաժշտությունն անջատելու հարցի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն, պահանջ չի լսել։ Տուժողի հարցին ի պատասխան՝ հայտնեց, որ բաժնում ինքը նրանից ներողություն է խնդրել միայն իրեն զննելու հետ կապված խոսակցություն նախաձեռնելու և ոչ թե վիճաբանության կամ հակաիրավական վարքագիծ դրսևորելու համար։
Տուժողի պարանոցի հատվածում հայտնաբերված մարմնական վնասվածք առաջանալու հան¬գամանքի շուրջ հայտնեց, որ այն կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշոցից, քանի որ հավաքված քաղաքացիները ոստիկաններին չէին թողնում, որ իրենց բաժին տանեն։ Պնդեց, որ Վաղինակի ստացած մարմնական վնասվածքի հետ առնչություն չունի։
Պնդեց, որ երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ ոստիկանին որևէ առարկություն չի ներ¬կայացրել, քանի որ դրա կարիքը չկար, իրենք արդեն պատրաստվում էին տուն գնալ։ Հստակեց¬րեց, որ թեև նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ գարեջուր են պատվիրել, սակայն ինքը չի խմել։
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պատճառաբանություններն անհիմն են ու մտացածին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ։ Վեր¬ջինիս պատճառաբանությունները հերքվել, իսկ առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղա¬վորութ¬յունը հաս¬տատվել է պատշաճ իրա¬վական ընթա¬ցա¬կարգերի շրջանակներում դա¬տաքննութ¬յամբ հետա¬զոտված հետևյալ ապացույցների հա¬մադրման և գնահատ¬ման արդյունքներով.
Տուժող, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին նույն գումարտակի տեսուչ Սողոմոն Սարիբեկյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսի¬սային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասա¬րա¬կական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նա¬խա¬տեսված վարչական պատասխանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչ¬ների կողմից ընդունվել է, և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, երաժշտությունը անջատելու կա¬պակ¬ցությամբ իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել և չսպասելով պատասխանին« ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջներին՝ վիճաբա¬նութ¬յան մեջ է մտել իր հետ։ Ձեռքով փորձել է թեթև հրել Սարգսին, որ նա իրենց միջև հեռավորություն պահպանի, որ կարողանա նրա հետ խոսել, քանի որ նա անդադար խոսել է։ Տեսնելով դա` Սարգիսը նախ բռնել է իր համազգեստի օձիքից« այնուհետև թողնելով օձիքը՝ բռնել է պարանոցից« քաշել դեպի իրեն« իսկ հետո՝ հրելով վայր գցել։ Արդյունքում սկսվել է քաշքշուկ, Սարգսի ընկերները աշխույժ, ոչ ադեկվատ շարժումներ են կատարել և փորձել են չեզոքացնել Սարգսին մեկուսացնելու իրենց գործո¬ղութ¬յունները։
Սողոմոն Սարիբեկյանի և օգնության եկած այլ ոստիկանների հետ Սարգիս Գալուստյանին տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին« որտեղ կատարվածի մասին զեկուցագիր է ներկայացրել։
Պնդեց« որ Սարգիս Գալուստյանի բռնի գործողությունները կատարվել են իր ծառայողական պարտականությունների և լիազորությունները իրականացնելու ժամանակ« նրա գործողություները կատարվել են հասարակական վայրում։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ դեպքի պահին կրել է համազգեստ։ Կարծիք հայտնեց, որ հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին նախազգուշացումը Սարգիսը չէր կարող լսել, քանի որ հեռու էր գտնվում, սակայն իրենց այդ զրույցը նկատելի էր նրա համար։ Սարգիսն իր նկատմամբ դրսևորել է ագրեսիվ վարքագիծ, որը հնարավոր է առաջացել էր այն հանգամանքից, որ նա ևս ունկնդիր էր և չէր ցանկանում, որ երաժշտությունը դադարեր կամ հնարավոր է՝ նա մտածել է, թե իրենք ցանկացել են միջոցառման մասնակցին բերման ենթարկել ու մոտեցել է, որ իրենցից այդ կապակցությամբ պար¬զաբանում պահանջի։ Սարգսին պարզաբանումներ չէր կարող տալ, քանի որ նա, առանց դադարի, արագ և բարձր տոնայնությամբ իրենից պարզաբանում էր պահանջում, հե¬տաքրքվում, թե իրենք ինչ են «ուզում»։ Լրա¬ցուցիչ ուժեր են հրավիրել` հաշվի առնելով, որ Սարգսի ընկերները փորձում էին չեզոքացնել իրենց գործողություները։
Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան` հայտնեց, որ ամբոխի մեջ Սարգիսն իրեն մոտեցել է ձախ կողմից այն բանից հետո, երբ կազմակերպչի հետ իր խոսակցությունն ավարտելուց հետո վեր¬ջինս անջատել էր էլեկտրական սարքերը։ Այդ պահին Սարգսից հետո մոտեցել են ևս երկու, այնուհետև` ևս մեկ կամ երկու անձ։ Իր կողմից Սարգսին հրելը պայմանավորված էր նրանով, որ նա շատ մոտ տարածության վրա էր գտնվում իրենից, շարժումներից անգամ իրենց մարմինները հպվում էին, ինքն ասել է Սարգսին, որ իրենից «դիստանցիա» պահի, որ կարողանա նրան լսել և հարցերին պա¬տասխանել, սակայն վերջինս, ի պատասխան իր պարզաբանումներին, ասել է, թե` «էտ որնա՞» և նման տիպի արտահայտություններ։ Հստակ տեսել է, որ Սարգիսն է իրեն հարվածել, քանի որ թեև ուշ ժամ էր, սակայն տվյալ հատվածում կար նորմալ արհեստական լուսավորություն։ Սարգսին և ընկեր¬ներին հարկադրաբար են տարել բաժին։
Նշեց նաև, որ Սարգիսի մոտենալը պայմանավորված չէր ինչպես իր, այնպես էլ մյուս ծառա¬յակից ոստիկանի ոչ վայել պահվածքով։
Գործով տուժող Վաղինակ Մինասյանի վերոնշյալ ցուցմունքների արժանահավատության վերա¬բերյալ հետևության Դատարանը հան¬գեց նաև դատաբժշկական փորձաքննության 2015թ. օգոս¬տոսի 3-ի թիվ 2218 եզրակացության հետազոտությամբ, հա¬մա¬ձայն որի` Վ.Մինաս¬յանի պարա¬նոցի աջ կեսի առաջակողմնային մակերեսին հայտնաբերվել է արյունազեղում, որը պատ¬ճառվել է բութ առարկայի ներ¬գոր¬ծության հետևանքով« հնարավոր է քննվող դեպքի ժամա¬նա¬կահատ¬վածում և հանգամանքնե¬րում« որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարու¬նակում։
Ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Դատարանը հան¬գեց նաև հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 18.00-ից նույն գումարտակի ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է և վերջիններիս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտութ¬յունը։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունը անջատելու կապակցությամբ և չսպասելով պատաս¬խանին« ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջ¬ներին« վիճաբանության մեջ է մտել Վաղինակ Մինասյանի հետ։ Տեսել է« թե ինչպես է Սարգիս Գալուստյանը բռնել Վաղինակ Մինասյանի համազգեստի օձիքից« այնուհետև համազգեստը թողնե¬լով՝ բռնել է նրա պարանոցից« քաշելով և հրելով վայր է գցել նրան։ Ինքը հորդորել է Սարգիս Գալուստյանին« որ սթափվի« և ցանկացել է կանխել նրա գործողությունները։ Երբ փորձել է ձեռ¬նաշղթաներ անցկացնել Սարգիսի ձեռքերին« մի պահ քաշքշուկից վայր է ընկել« որից հետո ոտքի կանգնելով՝ Վաղինակ Մինասյանի հետ ռադիոկապով օգնություն են կանչել և օգնության եկած ոստի¬կանների հետ Սարգիս Գալուստյանին և նրա 3 ընկերներին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Հայտնեց« որ ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի հետ գտնվել են ծառայության մեջ և կատարել են իրենց ծառայողական պարտականություններ։ Իրենց լիազորությունների շրջանակում նախազգու¬շաց¬րել են մինչև ժամը 23.00-ն անջատել երաժշտությունը« սակայն Սարգիս Գալուստյանը հասա¬րակական վայրում հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ բռնություն է գործադրել Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ իր կարծիքով` Սարգիսի և վերջինիս ընկերների միջամտությունը պայմանավորված էր երաժշտությունը անջատելու հանգամանքով։ Վաղինակի` գետնին ընկնելուց հետո բազմիցս հորդորել է, որ նրանք հանդարտվեն, Վաղինակի պահվածքից անակնկալի է եկել և սթափվելու կոչ է արել, օգնել է Վաղինակին գետնից բարձրացնել, հարվածներ չեն եղել, քաշքշում էին, իսկ ինքն ուղղակի փորձել է կանխել հարվածները և բաժին բերման ենթարկել Վաղինակին հրող անձին։ Վաղինակի հետ են մոտեցել կազմակերպիչներին, Սարգիսը Վաղինակին անդադար հարցրել է «ի՞նչ է եղել, արա»` թույլ չտալով, որ Վաղինակը պատասխանի։ Իր նշած մի խումբ անձինք մոտեցել են Վաղինակին, խոչընդոտել են, սակայն նրանց գործողությունները չի կարող նկարագրել, համոզված է, որ Վաղինակին օձիքից քաշող տղան սպիտակ «մայկայատիպ» վերնազ¬գեստ էր կրում։ Ինքը նույնպես վայր է ընկել, երբ փորձել է ձեռնաշղթաներ հագցնել, սակայն չի տպավորվել արդյոք որևէ մեկի միջամտությունից է ընկել։
Նշեց նաև, որ Սարգիսը Վաղինակի օձիքը բռնել էր ձախ ձեռքով, պարանոցը` ևս ձախ ձեռքով, Վաղինակը վնասվածքը ստացել էր պարանոցի հատվածում, դեպքից հետո դատաբժիշկը զննել է իրենց, Վաղինակի պարանոցը կարմրած և քերծված էր, բացառեց այդ վնասվածքը ընկնելու հետևան¬քով առաջանալու հնարավորությունը։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Ռուբիկ Հմայակի Սա¬հակյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին Սևակ Միրզա¬խանյանի հետ միասին ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ն Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են« որ երաժշտութ¬յունն ան¬ջատ¬վելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է« որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստի¬կա¬¬նության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտասարդների« որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել« սակայն դա նրանց չէր հաջողվում« քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը« մյուս կողմից քաղաքացիները թույլ չէին տալիս։ Միջամտել են և նկատել, որ Վաղինակ Մինասյանը հայտնվել է գետնին ընկած վիճա¬կում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել« որից հետո օգնության եկած ոստիկանները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Հայտնեց նաև« որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով՝ չեն տեսել« թե ինչի հետևանքով է Վաղի¬նակ Մինասյանը ընկել« իսկ հետագայում Վաղինակից են տեղեկացել« որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդն է բռնել նրա համազգեստի օձիքից« այնուհետև պարանոցից և հրելով վայր գցել նրան։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգիսը ագրեսիվ վարքագիծ էր դրսևորում և բերման ենթարկվելիս ոստիկանության աշխատակիցներին չէր ենթարկվում, գոռում էր, ձեռքերն էր շարժում։ Անձամբ չի մասնակցել նրան բերման ենթարկելուն, սակայն ծառայակիցներին օգնել է։ Վաղինակը միջադեպի պատճառների մասին իրեն հայտնել է միայն 10 օր անց։ Ըստ Վաղինակի` քաղաքացու հետ քաշքշուկի ընթացքում վերջինս քաշել էր նրա պարանոցից, որի հետևանքով Վաղի¬նակը հայտնվել էր գետնին։ Նշեց նաև, որ տվյալ օրը Հյուսիսային պողոտայում երաժշտութ¬յուն եղել է, անգամ միջադեպից մոտ 20 րոպե առաջ ինքը նույնպես մոտեցել էր կազմակերպիչներին երաժշտութ¬¬յունն անջատելու պահանջով։ Չի կարող հիշել` Վաղինակի` գետնին հայտնվելու ժամա¬նակ երաժշտություն կար, թե արդեն դադարեցվել էր, ոստիկանի` գետնին հայտնվելու վերաբերյալ ամբոխի դիրքորոշումը նույնպես չի հիշում։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքները հրապարա¬կելուց հետո պնդեց, որ խառնաշփոթ իրավիճակն առաջացել է երաժշտությունը դադարելուց հետո, պնդեց նաև, որ Սարգսից բացի ևս երեք անձինք դրսևորել են ագրեսիվ վարքագիծ։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Սևակ Սերոբի Միրզա¬խան¬յանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին Ռուբիկ Սահակ¬յանի հետ ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ն Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են« որ երաժշտությունը անջատվելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է« որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստիկանության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտա¬սարդ¬ների« որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել« սակայն դա նրանց սկզբում չի հաջողվում« քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը« մյուս կողմից քաղաքացի¬ները թույլ չեն տվել։ Միջամտել են, նկատել Վաղինակ Մինասյանին գետնին ընկած վիճակում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել« որից հետո օգնության եկած ոստի¬կան¬ները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Հայտնեց նաև« որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով` չեն նկատել« թե ինչի հետևանքով է Վա¬ղինակ Մինասյանը ընկել« միայն հետագայում՝ մինչև քննիչի մոտ հարցաքննվելը, Վաղինակից տեղե¬կացել է, որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդը բռնել է նրա հա¬մազգես¬տի օձի¬քից« այնուհետև` պարանոցից և հրելով վայր է գցել նրան։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Վաղինակը չի հայտնել իրեն միջադեպի պատճառի մասին։ Մինչ մոտենալը` իր գտնվելու վայրից Վաղինակը տեսանելի չէր, միայն մոտենալուց է նկատել նրան` գետնին ընկած վիճակում, այլ ոստիկաններ ևս կային, նրանց չի ճանաչում, նրանց գործողութ¬յունները չի կարող նկարագրել։ Իր մոտենալու պահին երաժշտությունն արդեն չկար, մինչ այդ էր դրա ձայնը լսելի։ Ձեռնաշղթաներ գործադրել են Սարգսի նկատմամբ, նրան Վաղի¬նակն է այդ վիճակով բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Արտաշես Հակոբի Նիկողոսյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 16.00-ից Սուրեն Ալեքսանյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հանրապետության հրապարակում։ Ժամը 23.00-ի սահմաններում ռադիոկապով իրենց օգնության են կանչել Հյուսիսային պողոտա։ Անմիջապես մեկնել են այնտեղ« որտեղ «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց տեսել են հավաքված մարդկանց և ոստիկանների։ Ոստիկանները փորձել են մի քանի երիտասարդների նստեց¬նել պարեկային ավտոմեքենա` ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու համար։ Տեղում գտնվող ոստիկանների ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել են« որ երիտասարդներից մեկը հրել է և դիտավորությամբ վայր է գցել ոստիկան Վաղինակ Մինասյանին։ Հավաքված քաղաքացիները խոչ¬ընդոտել են իրենց գործողություններին« սակայն իրենց օգնությամբ 4 երիտասարդները տեղափոխվել են ոստիկանության բաժին« իսկ իրենք գնացել են Հանրապետության հրապարակ և շարունակել ծառայությունը։
Հայտնեց նաև« որ դեպքի վայրում տեղեկացել են« որ միջադեպը առաջացել է երաժշտությունը անջատելու նախազգուշացման համար, այդ ժամանակ է մի երիտասարդ վիճաբանել ոստիկան Վա¬ղի¬նակ Մինասյանի հետ և դիտավորությամբ հրել և գետնին գցել նրան։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հայտնեց, որ միջադեպի ժամանակ Վաղինակի հետ չի զրուցել, իսկ հետագայում վերջինիս խոսքերից է տեղեկացել, որ վիճաբանությունն ու քաշքշուկն առաջացել էր երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ։ Չի հիշում՝ արդյոք տվյալ օրը ոստի¬կան¬ներից մեկը վնասվածք ստացել է կամ որևէ անձի բերման ենթարկել են, թե` ոչ։ Ռադիոկապի միջոցով են լսել, որ իրենց երթուղու վրա վիճաբանություն կա, սակայն մանրամասները ռադիոկապով չեն հայտ¬նել։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ վիճա¬բանության պատճառի՝ երաժշտութ¬¬յան հարցի շուրջ ծագած լինելու վերաբերյալ հետագայում տեղե¬կացել է Վաղինա¬կից։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Սուրեն Սարգսի Ալեքսանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ քաշքշուկը ծագել է երաժշտությունը դադարեցնելու պահանջ ներկայացնելու կապակ¬ցությամբ։ Նկատել են Վաղինակին բազմության մեջ` «մի անկյունում ճնշված վիճա¬կում», բազմութ¬յան միջից որոշ անձինք վիրավորական խոսքեր և հայհոյանքներ են հնչեցրել Վաղինակի հասցեին, փորձել են ազատել Վաղինակին, կարգի հրավիրել բազմությանը։ Խառը իրավիճակ էր, հավաքված¬ների ընդհանուր խոսակցություններից լսել է, որ Վաղինակին քաշքշել են, օձիքից են քաշել, սակայն մարմնական վնասվածք ստանալու կամ գետնին հայտնվելու մասին տեղե¬կություն չունի։ Ինքը որևէ մեկին բերման չի ենթարկել, որքան հիշում է` իր գործընկերներն են դա իրականացրել։ Նշեց, որ դեպքի վայրին մոտենալուց և հեռանալուց բարձր երաժշտություն չի լսել։ Նախաքննական հակա¬սական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ Վաղինակի հետ մի երիտասարդի վիճա¬բանելու, դրա հետևանքով Վաղինակին հրելու և գետնին գցելու մասին լսել է հավաքված մարդկան¬ցից, քանի որ այդ մասին բարձրաձայնել են քաղաքացիները մինչ իր կողմից Վաղինակին մոտենալը։
Վկա Վիգեն Սամվելի Կարապետյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին մկրտվել է« նշել են այդ առիթը և օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից ուղևորվել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ հավաքված մարդիկ լսել են երաժշտություն։ Ինքն ու Սամվել Նազարյանն առանձնացել են, պտտվել և նկատել են, որ իրենց մյուս ընկեր Սարգիս Գալուստյանը ոստիկան Վաղինակի հետ է խոսում։ Մոտեցել են, հետաքրքրվել, թե ինչ է եղել, Վաղինակը պարզաբանել է, որ Սարգիսը չի պահպանում քաղաքացու և ոստիկանի միջև տարածությունը, այնուհետև փորձել է ձեռնաշղթա հագցնել Սարգսին։ Վաղինակը կապվել է ծառայակիցներին, մարդիկ են հավաքվել, քաշքշուք է առաջացել, հավաքված մարդիկ քաշքշել են թե՛ իրենց, թե՛ ոստիկաններին, ինքը նույնպես ընկել է գետնին։ Հավաքվածներն անգամ ասել են, որ իրենք անմեղ են, ուր են տանում այդ տղաներին, առաջարկել են նրանց ևս բաժին տանել, որ հաստատեն իրենց անմեղությունը։ Բաժին են տարել իրեն, Սամվել Նազարյանին, Արա Խաչատրյանին և Սարգսին, սակայն չի հիշում, թե վերջինիս ով է ոստիկանության բաժին տարել։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգսի պատմելով` վերջինս ոստիկանին մո¬տեցել է նրան երկար նայելու հարցի հետ կապված, սակայն չի հիշում` ով է առաջինը նախաձեռնել խոսակ¬ցությունը, չի հիշում նաև, թե Սարգսին և ոստիկանին մոտենալու պահին երաժշտություն կար, թե` ոչ։ Չի տեսել ոստիկանի` վայր ընկնելու պահը։ Մինչև պտտվելը Սարգիսն ու ոստիկանն իր տեսադաշ¬տում չէին։ Մոտենալիս Սարգիսն ու Վաղինակը հանգիստ զրուցել են, ինքը ներկայացել է որպես Սարգսի ընկեր։ Իր այն հարցին, թե օրենքով որքան տարածություն է սահմանված, Վաղինակն առանց պատաս¬խանելու` օգնության է կանչել ծառայակիցներին։ Չի տեսել Վաղինակի օձիքից քաշե¬լու, նրան վնաս¬վածք պատճառելու, վայր ընկնելու պահերը, նշեց նաև, որ հավաքված մարդիկ ևս մասնակցել են քաշքշուկին։
Վկա Արա Խաչիկի Խաչատրյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերներով նշել են Վիգեն Կարապետյանի մկրտության առիթը և օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարան¬ներից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ հավաք¬ված մարդիկ լսել են երաժշտություն։ Ինքն ու Սարգիսը քայլել են առջևից, իսկ Վիգենն ու Սամվելը` իրենց ետևից։ «Տաշիր պիցցայի» մոտ հավաքված մարդիկ կային, երգում-պարում էին, մի պահ կանգ են առել, նայել նրանց, որից հետո տեսել է իր ծանոթներից մեկին` Աշոտին ու ձայն տվել նրան, որ տեսնի իրեն, սակայն իր հեռախոսին զանգ է եկել, տեսադաշտից Աշոտին կորցրել է։ Այնուհետև վերադարձել է իր ընկերների մոտ, ովքեր գտնվում էին «Տաշիր պիցցայի» մոտ։ Այդտեղ տեսել է Սարգսին ու ոստիկան Վաղինակին զրուցելիս, հասկացել է, որ ոստիկանը Սարգսից պահանջում էր պահ¬պանել ոստիկանի ու քաղաքացու միջև տարածությունը, որը սակայն չի հստակեցրել, թե որքան է կազմում։ Խոսակցությունը թեժացել է, մարդիկ են մոտեցել, այդ պահին երաժշտությունը դեռևս կար։ Ոստիկանը որոշել է «ձերբակալել» ու բերման ենթարկել նախ` Սարգսին, ապա՝ նաև իրենց։ Իրենք և հավաքված մարդիկ փորձել են հանդարտեցնել, սակայն խառնաշփոթ է սկսվել, մոտեցել են նաև այլ ոստիկաններ և իրենց տարել բաժին։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգսի և Վաղինակի միջև խոսակցության բնույթը միմյանց նայելու շուրջ էր, իսկ իր մոտենալուց հետո լսել է տարածությունը պահպանելու վերաբերյալ ոստիկան Վաղինակի պահանջը։ Սարգիսը ոստիկանին ընդառաջ չի գնացել, հնարավոր է՝ մեկ քայլ է առաջ ու հետ արել, սկզբում նրանք հանգիստ տոնով էին զրուցում, այնուհետև` տոնը բարձրացրել են, ըստ էության, իրար չհասկանալու պատճառով։ Սարգսին բերման ենթարկելու պատճառն եղել է ոստիկանի օրինական պահանջին չենթարկվելը։ Քաշքշուկը, Վաղինակի վայր ընկնելը չի տեսել, քանի որ ամբոխը փակում էր իր տեսադաշտը, բացի այդ, փորձում էր հանդարտեցնել Սարգսին և ոստի¬կանին։ Նշեց, որ լսել է բարձր երաժշտությունն անջատելու վերաբերյալ պահանջը, սակայն թե ով է այն ներ¬կա¬յացրել, չի հիշում, տեղյակ չէ՝ արդյոք Վաղինակի և Սարգսի միջև այդ մասին խոսակցութ¬յուն եղել է, թե` ոչ։ Ի վերջո` պնդեց, որ խոսակցությունը թեժանալու պատճառն այն էր, որ ոստիկանը պահան¬ջում էր իրենց միջև տարածություն պահպանել` առանց պարզաբանելու, թե որքան է այդ տարա¬ծությունը, իրենք ընդդիմանում էին Սարգսին ձեռնաշղթաներ հագցնելուն՝ ասելով, որ առանց ձեռ¬նաշղթաներ կգան բաժին, անգամ հավաքված մարդիկ էին նշում, որ Սարգիսը մեղավոր չէ, պատ¬րաս¬տակամություն էին հայտնում նույնպես գալ բաժին և վկայություն տալ։
Թեև նշեց, որ Սարգիսն ու Վաղինակը կանգնած էին միմյանց դեմ առ դեմ, սակայն նրանց միջև տարածություն կար, ժողովուրդը շատ մոտ էր, շարժվելու հնարավորություն չկար։ Նշեց, որ տուժողի ստացած մարմնական վնասվածքը կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշուկի արդյունքում, բացա¬ռեց տուժողի ընկնելու փաստը՝ պատճառաբանելով, որ դա, անպայման, կնկատեր։ Իրենք ընդա¬¬մենը ցանկանում էին իմանալ, թե որքան էր կազմում ոստիկանի և քաղաքացու միջև թույլատրելի տարա¬ծութ¬յունը։ Նշեց, որ ընդհանուր աղմուկ էր, կոնկրետ չի կարող հիշել, թե այդ պահին երաժշտություն կար, թե` ոչ։
Վկա Սամվել Լյովայի Նազարյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված ըստ էության նույ¬նա¬բովանդակ նախաքննական ցուցմունքով.
Դատաքննության արդյունքներով անդրադառնալով քննվող դեպքի իրական հանգամանքների վերա¬բերյալ ամբաստանյալի և տուժողի առաջ քաշած իրարամերժ վարկածների ստուգմանը և գնահատմանը` Դատարանը փաստում է, որ տուժող Վաղինակ Մինասյանի, վերջինիս ցուցմունքները լրիվ կամ մասնակիորեն վերահաստատած ոստիկաններ, գործով որպես վկա հարցաքննված Սողոմոն Սարիբեկյանի, Ռուբիկ Սա¬հակյանի, Սևակ Միրզա¬խան¬յանի, Արտաշես Նիկողոսյանի և Սուրեն Ալեք¬սանյանի ցուցմունքներն արժանահավատ են, հաստատվում են նաև տուժողի դատաբժշկական փոր¬ձաքննության եզրակացությամբ, իսկ իշխանության ներկայացուցչին դիմադրություն ցույց տալու վերաբերյալ վերջիններիս մատնանշած առիթը` նաև վկա Արա Խաչիկի Խաչատրյանի ցուցմունքով, ով, ի տարբերություն ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի և վերջինիս այլ ընկերների, քննվող դեպքից անմիջապես առաջ լսել էր բարձր երաժշտությունն անջատելու վերաբերյալ կազ¬մակերպիչներին պա¬հանջ ներկայացվելու մասին։ Առավել արժևորելով տուժողի և վերոնշյալ անձանց ցուցմունքները` Դատարանը փաստում է, որ գործով ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի, վկա¬ներ Վիգեն Կարա¬պետ¬յանի, Արա Խաչատրյանի և Սամվել Նազար¬յանի (հրապարակված) ցուց¬մունքներն արժանա¬հավատ չեն, միտված են նրանց հետ ընկերական կապերի մեջ գտնվող, գործով ամբաստանյալ Ս.Գալուստ¬յանին հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից զերծ պա¬հելուն։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը.
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատա¬¬րա¬նը հաս¬¬տատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն իշխանության ներկա¬յա¬ցուց¬չի նկատմամբ գոր¬ծադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որը կապված է եղել իշխանության ներկայացուցչի կողմից ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, այսինքն` կատարել է հանցա¬վոր ա¬րարք« որը համա¬պա¬տաս¬¬խանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախա¬տես¬ված հան¬ցա¬գործության հատ¬կանիշ¬ներին, հետևաբար` վեր¬ջինս քրեա¬¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վութ¬յան և պատժի ենթա¬¬կա է այդ հոդվածի համապատասխան մա¬սով։
Դատարանը ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակը և չափը որոշելիս հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬¬նել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬¬¬գոր¬¬ծությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հան¬ցանք կատա¬րած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ¬գոր¬ծութ¬յան այլ միջոց¬ները պետք է լինեն ար¬դարացի« համապա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րությանը« այն կա¬տա¬րելու հան¬գա¬մանք¬ներին« հան¬¬ցավորի անձնա¬¬վորությանը« անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յուն¬ները կան¬խելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է« որ հանցա¬գոր¬ծութ¬յան համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« իսկ նույն հոդ¬վածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա¬գործության՝ հան¬րության համար վտան¬գա¬վո¬րության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատաս¬խա¬նատ¬վությունը և պատիժը մեղմաց¬նող և/կամ ծանրացնող հան¬գա¬մանքներով։ ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համա¬ձայն` հան¬ցագործության համար նախա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապա¬հովել պատժի նպատակ¬ները։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րա¬կան օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգա¬մանք¬ներ ունեցող գոր¬ծով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպա¬կան դատա¬րա¬նի դատական ակ¬տի հիմ¬նա¬վո¬րումները« այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբա¬նութ¬յուն¬ները« պարտադիր են դատարանի հա¬մար նույ¬¬¬նանման փաստական հանգամանք¬ներով գործի քննության ժամա¬նակ։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը« Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դա¬տարանի 2007թ. հոկ¬տեմ¬բերի 26-ի ՎԲ-149/07 գործով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մա¬սով նախատեսված նորմը« նշել է« որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատ¬վությունը մեղ¬մաց¬նող հանգամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ« քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դա¬տա¬րանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ« որոնք նույն հոդվածի առա¬ջին մասում նշված չեն։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի անձը բնու¬թագրող տվյալներ է գնա¬հա¬տում` նախկինում դատապարտված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆոր¬մացիոն կենտրոն 2016թ. ապրիլի 12-ին կատարված հարցման արդյունքների)« երիտասարդ լինելը (համաձայն AM սերիայի 0809333 համարի անձնագրի` ծնվել է 1987թ.), իսկ որպես պատասխանատ¬վութ¬յունն ու պատիժը մեղ¬մացնող հանգամանք` բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը (համաձայն` Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն համայնքի ղեկավար Գ.Մաթևոսյանի 2016թ. մայիսի 6-ին հաստատած բնութագրի)։
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան¬րացնող հան¬գա¬մանք է գնահատում հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը (ըստ սթափության վիճակի զննության 2015թ. օգոստոսի 3-ին կազմված արձանագրության)՝ հաշվի առնելով, որ դրա գործածումը տվյալ դեպքում նպաստել է ոստիկանի հետ վիճաբանելուն և նրա նկատ¬մամբ բռնություն գործադրելուն։
Վերոնշյալ տվյալներն հաստատվել են քրեական գործի նյութերում առկա փաս¬¬տա¬կան տվյալ¬¬ներով« իրական են« նվազեցնում և միաժամանակ բարձրացնում են ամբաս¬տանյալ Ս.Գալուստյանի անձի հան¬րային վտան¬¬գա¬վո¬րութ¬յունը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատ¬¬մամբ պատժի նշանակման խնդրին` Դատա¬րանը փաս¬¬տում է, որ հաշվի առ¬նե¬լով վերջինիս անձը և նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, մասնավորա¬պես` նախկինում դատապարտված չլինելը, տարիքը, նրան մեղ¬սագրվող հանցավոր արար¬քի բնույթը և վտանգա¬վորության ոչ բարձր աստիճանը (միջին ծանրության հանցագործություն է), ինչ¬պես նաև ղեկա¬վարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պա¬հանջով, հանգում է համոզման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նա¬խա¬¬տեսված տուգանք, կա¬լանք կամ որոշակի ժամկետով ազատազրկում պատժատեսակ¬ներից ամբաստանյալ Սարգիս Գա¬լուստ¬յանի նկատմամբ կարող է նշանակվել նաև նվազ խիստ պատժատե¬սակը` տուգանքը։
Դատարանի համոզմամբ ամբաս¬տանյալ Ս.Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքն անհրաժեշտ է հաշվի առնել նրա նկատմամբ նշանակվող տու¬գանքի չափը որոշելիս, որի արդյունքներով փաստում է, որ տուգանքի առավելագույն չափով պատիժ նշանակելը կապահովի պատժի նպատակները ։ Վերոնշյալ պա¬տիժն է արդա¬րացի ու միա¬ժա¬¬մանակ անհրաժեշտ ամ¬բաս¬¬տան¬յալ Ս.Գալուստյանին ուղղելու, հնարավոր նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յունները կան¬խելու, ինչպես նաև սոցիա¬¬լական արդարությունը վերականգնելու հա¬մար։
Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խա¬¬¬փանման միջոց ընտրված չհե¬ռա¬նալու մասին ստորագրության հարցը քննարկելիս` Դատա¬րանը գտնում է« որ այն անհրա¬ժեշտ է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրի¬նական ուժի մեջ մտնելը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների« դատական ծախ¬սե¬րի« գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի« քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հարցերին« սա¬կայն Դատարանը« պարզելով« որ սույն քրեական գործով Ա.Գալուստյանի գույքի նկատմամբ արգե¬լանք չի կիրառվել« քրեական գործում բացակայում է նաև դա¬տական ծախսերի ու իրեղեն ապացույցի վերաբերյալ որևէ ապացույց, սահմա¬նա¬փակվում է այդ փաստերի արձա¬նագրմամբ։
Անդրադառնալով տուժող Վաղինակ Մինասյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս անհրաժեշտ է պարզաբանել հանցա¬գոր¬¬ծութ¬յամբ նրան պատճառ¬ված ֆիզիկական վնասի նյութական (բուժման ծախսերի) փոխհա¬տուցման պահանջով քաղաքացիական դատավարութ¬յան կարգով դա¬տա¬¬րան դիմելու և բավարար հիմ¬նավորման դեպքում` գործով ամբաստանյալ Սար¬գիս Գալուստյանից փոխհատուցում ստա¬նալու իրա¬վունքը։
Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով, Դատա¬րանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝
Սարգիս Բորիսի Գալուստյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդ¬վածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատ¬մամբ նշանակել պա¬տիժ` տու¬գանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հա¬զար) ՀՀ դրամի չափով։
Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վե¬րա¬¬բերյալ ստո¬րագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող Վաղինակ Մինասյանին պարզաբանել հանցագոր¬ծութ¬յամբ նրան պատճառ¬ված վնասի փոխհատուցում պահանջով քաղաքացիական դատավարության կարգով դա¬տա¬¬րան դիմելու և Սար¬գիս Գալուստյանից հատուցում ստանալու իրավունքը։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը ստացման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում կարող է բողո¬քարկվել ՀՀ վե¬րաքննիչ քրեական դատարան։
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0120/01/16
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 13-05-2016 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Երևան քաղաքի դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15135615 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Սարգիս Գալուստյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2015թ. օգոստոսի 2-ին ժամը 23.00-ի սահմաններում, կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4*րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Սարգիս |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հայրանուն | Բորիսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 15.1 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 13-05-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 16-05-2016 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 17-05-2016 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 17-05-2016 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 09-06-2016 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արա |
| Ազգանուն | Մնացականյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վաղինակ |
| Ազգանուն | Մինասյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Հանրային պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի` ծանրաբեռնվածության պատճառով դատական նիստը հետաձգելու դիմումի հիման վրա: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 20-07-2016 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Սարգիս |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 20-07-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0120/01/16 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանը (այսուհետ` Դատարան)` նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի« քարտուղարությամբ` Գևորգ Պողոսյանի և Վլադիմիր Շահինյանի, մասնակցությամբ` մեղադրող« Երևանի քաղաքի դատախազության դատախազ` Արա Մնացականյանի, տուժող` Վաղինակ Մինասյանի, պաշտպան(հանրային)` Մարինե Ֆարմանյանի, նույն դատարանում` դռնբաց դատական նիստում քննեց և 2016թ. հուլիսի 20-ին ավար¬տեց քրեա¬կան գործն ըստ մե¬ղադ¬րանքի` Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի` (ծնված 1987թ. հուլիսի 23-ին«Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն քա¬ղա¬քում, ազ¬¬¬գութ¬յամբ հայ« ՀՀ քաղաքացի« ամուրի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխա¬տում, նախկի¬նում չդատա¬պարտված, հաշ¬վառ¬ված և բնակվում է Նոր Հաճն քաղաքի Իսահակյան փողոցի 5-րդ շենքի 14-րդ բնակարանում, սույն գործով մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հան¬ցավոր արարքի կատարում, որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստո¬րագրութ¬յուն)։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. Թիվ 15135615 քրեական գործը հարուցվել է 2015թ. օգոստոսի 3-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկա¬նիշ¬նե¬րով ՀՀ քննչական կո¬միտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վար¬չական շրջանների քննչա¬կան բաժնում։ 2015թ. դեկտեմբերի 28-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել Ս.Գալուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով, իսկ Վ.Մինասյանի և Ս.Սարիբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդ¬վա¬ծով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին՝ նրանց արարքներում վերոնշյալ հոդված¬ներով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով։ 2016թ. փետրվարի 15-ին Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանը որոշում է կայացրել Ս.Գա¬լուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին վերոնշյալ որոշումը վերացնելու վերաբերյալ։ 2016թ. մայիսի 6-ին Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրություն, նույն օրը նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2016թ. մայիսի 6-ին նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել ոստիկան Սողոմոն Սարի¬բեկյանի վերաբերյալ մասով Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի, Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրա¬կանացնելու մասին` նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։ 2016թ. մայիսի 12-ին քրեական գործը Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով հաստատված մեղադրական եզրա¬կացութ¬յամբ ու¬ղարկ¬վել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դատա¬րան (մուտք է եղել 2016թ. մայիսի 13-ին), 2016թ. հունիսի 16-ին ընդունվել է վա¬րույթ, ապա նշա¬նակվել դատական քննության։ 2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դա¬տա¬¬րանը հաս¬տատված հա¬մա¬րեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանը 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 23.00-ի սահմաններում« կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ« իշխա¬նության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանը 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում« մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրերում լռութ¬յան խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատաս¬խանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է« և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստ¬յանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից« Վ.Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտության անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին՝ դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ.Մինասյանի հետ« որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով՝ բռնել է նրա օձիքից« ապա՝ պարանոցից« հրել վայր է գցել Վաղի¬նակ Մինասյանին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմ¬¬¬նական վնասվածք` պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղում, այսինքն` Սար¬գիս Գալուստյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախա¬տես¬ված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճա¬նաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերների` Արա Խաչատրյանի, Սամվել Նազարյանի և Վիգեն Կարա¬պետյանի հետ նշել են վերջինիս մկրտության առիթը« որի ընթացքում օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջա¬կայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ տեսել են հավաքված մարդկանց« որոնք լսել են երաժշտություն։ Սկզբից ինքն ու Արան« իսկ հետո Վիգենն ու Սամվելը մոտեցել են երաժշտություն լսողներին։ Այդ պահին իր կողքին կանգնած ոստիկանության աշխատակիցը ուշադիր զննել է իրեն։ Նրան հարցրել է, թե ինչու է նա իրեն ուշադիր զննում, որի ի պատասխան` ոստիկանը հայտնել է, որ նա ոստիկան է և իրավունք ունի նայելու, այդ ժամանակ երաժշտություն էր հնչում, իրենց են մոտեցել հավաքված մարդիկ։ Վաղինակը պահանջել է պահպանել իրենց միջև տարածություն, հավաքված մարդիկ նրանից պահանջել են իրեն հանգիստ թողնել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Իրենց միջև տարածություն կար, սկսել են միմյանց հետ վիճաբանել« որի ընթացքում ոստիկանը փորձել է ձեռնաշղթաներ անցկացնել իր ձեռքերին« սակայն ինքը թույլ չի տվել` պնդելով, որ որևէ վատ արարք թույլ չի տվել, որից հետո մոտեցել են այլ ոստիկաններ և իրեն ու ընկերներին ձեռնաշղթա¬ներով բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Նշեց նաև, որ ինքը Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնող ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, քննիչից է տեղեկացել, որ Վաղինակը ցուցմունք է գրել,թե իբր ինքը նրան հրել-գցել է գետնին։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ իրենց միջև տարածություն պահպանելու Վաղինակի պահանջը լսելով` հետաքրքրվել է, թե որն է այդ տարածությունը, որ ինքը պահպանի, սակայն նա չի հայտ¬նել։ Ինքը կանգնած էր Վաղինակից մոտ կես մետր հեռավորության վրա, իր ընկերներից Սամվելն ու Վիգենը մոտեցել են այն պահին, երբ Վաղինակը պահանջում էր տարածություն պահպանել, նրանք ևս հարցրել են, թե որն է այդ տարածությունը, սակայն նրանց ևս չի պատասխանել։ Իրեն այդպես էլ հայտնի չդարձավ, թե ինչու էր Վաղինակը հենց իրեն սևեռել և դիտողություն անում, անգամ հա¬վաքված մարդկանցից մի կին ոստիկանին նախատել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Ընդհանուր քաշքշոց էր, քաղաքացիները իրեն քաշում էին, որ ոստիկաններն իրեն բաժին չտա¬նեն։ Քաշքշուկի ընթացքում հնարավոր էր՝ որևէ մեկը վայր ընկներ, սակայն ինքը չի տեսել։ Վեր¬ջիններս նույնիսկ պնդում էին, որ նրանց ևս բաժին տանեն, որպեսզի ի նպաստ իրենց բացատրութ¬յուններ տան։ Չի կարող մեկնաբանել, թե այդ բազմաթիվ մարդկանցից ինչու են հատկապես իրեն և իր ընկերներին բերման ենթարկել։ Իր և Վաղինակի միջև քաշքշուկ չի եղել, իրենց միջև ընդամենը հան¬գիստ խոսակցություն է ընթացել իրեն զննելու հետ կապված հարցի շուրջ, Վաղինակն իրեն ամբոխից առանձնացնելու համար ձախ ձեռքից է քաշել և ձեռնաշղթա է հագցրել` ասելով, թե կտանի բաժին, որտեղ և ինքը կիմանա, թե ինչու է տանում։ Նշեց նաև, որ փոխադարձ վիրա¬վորանքներ չեն հնչել։ Դեպքի վայր ոստիկանության լրացուցիչ ուժեր հրավիրելու պատճառն այն էր, որ այդ ժամանակ շուրջ 50 քաղաքացիներ էին հավաքվել, խառնաշփոթ էր։ Պնդեց, որ երաժշտությունն անջատելու հարցի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն, պահանջ չի լսել։ Տուժողի հարցին ի պատասխան՝ հայտնեց, որ բաժնում ինքը նրանից ներողություն է խնդրել միայն իրեն զննելու հետ կապված խոսակցություն նախաձեռնելու և ոչ թե վիճաբանության կամ հակաիրավական վարքագիծ դրսևորելու համար։ Տուժողի պարանոցի հատվածում հայտնաբերված մարմնական վնասվածք առաջանալու հան¬գամանքի շուրջ հայտնեց, որ այն կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշոցից, քանի որ հավաքված քաղաքացիները ոստիկաններին չէին թողնում, որ իրենց բաժին տանեն։ Պնդեց, որ Վաղինակի ստացած մարմնական վնասվածքի հետ առնչություն չունի։ Պնդեց, որ երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ ոստիկանին որևէ առարկություն չի ներ¬կայացրել, քանի որ դրա կարիքը չկար, իրենք արդեն պատրաստվում էին տուն գնալ։ Հստակեց¬րեց, որ թեև նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ գարեջուր են պատվիրել, սակայն ինքը չի խմել։ Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պատճառաբանություններն անհիմն են ու մտացածին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ։ Վեր¬ջինիս պատճառաբանությունները հերքվել, իսկ առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղա¬վորութ¬յունը հաս¬տատվել է պատշաճ իրա¬վական ընթա¬ցա¬կարգերի շրջանակներում դա¬տաքննութ¬յամբ հետա¬զոտված հետևյալ ապացույցների հա¬մադրման և գնահատ¬ման արդյունքներով. Տուժող, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին նույն գումարտակի տեսուչ Սողոմոն Սարիբեկյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսի¬սային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասա¬րա¬կական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նա¬խա¬տեսված վարչական պատասխանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչ¬ների կողմից ընդունվել է, և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, երաժշտությունը անջատելու կա¬պակ¬ցությամբ իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել և չսպասելով պատասխանին« ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջներին՝ վիճաբա¬նութ¬յան մեջ է մտել իր հետ։ Ձեռքով փորձել է թեթև հրել Սարգսին, որ նա իրենց միջև հեռավորություն պահպանի, որ կարողանա նրա հետ խոսել, քանի որ նա անդադար խոսել է։ Տեսնելով դա` Սարգիսը նախ բռնել է իր համազգեստի օձիքից« այնուհետև թողնելով օձիքը՝ բռնել է պարանոցից« քաշել դեպի իրեն« իսկ հետո՝ հրելով վայր գցել։ Արդյունքում սկսվել է քաշքշուկ, Սարգսի ընկերները աշխույժ, ոչ ադեկվատ շարժումներ են կատարել և փորձել են չեզոքացնել Սարգսին մեկուսացնելու իրենց գործո¬ղութ¬յունները։ Սողոմոն Սարիբեկյանի և օգնության եկած այլ ոստիկանների հետ Սարգիս Գալուստյանին տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին« որտեղ կատարվածի մասին զեկուցագիր է ներկայացրել։ Պնդեց« որ Սարգիս Գալուստյանի բռնի գործողությունները կատարվել են իր ծառայողական պարտականությունների և լիազորությունները իրականացնելու ժամանակ« նրա գործողություները կատարվել են հասարակական վայրում։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ դեպքի պահին կրել է համազգեստ։ Կարծիք հայտնեց, որ հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին նախազգուշացումը Սարգիսը չէր կարող լսել, քանի որ հեռու էր գտնվում, սակայն իրենց այդ զրույցը նկատելի էր նրա համար։ Սարգիսն իր նկատմամբ դրսևորել է ագրեսիվ վարքագիծ, որը հնարավոր է առաջացել էր այն հանգամանքից, որ նա ևս ունկնդիր էր և չէր ցանկանում, որ երաժշտությունը դադարեր կամ հնարավոր է՝ նա մտածել է, թե իրենք ցանկացել են միջոցառման մասնակցին բերման ենթարկել ու մոտեցել է, որ իրենցից այդ կապակցությամբ պար¬զաբանում պահանջի։ Սարգսին պարզաբանումներ չէր կարող տալ, քանի որ նա, առանց դադարի, արագ և բարձր տոնայնությամբ իրենից պարզաբանում էր պահանջում, հե¬տաքրքվում, թե իրենք ինչ են «ուզում»։ Լրա¬ցուցիչ ուժեր են հրավիրել` հաշվի առնելով, որ Սարգսի ընկերները փորձում էին չեզոքացնել իրենց գործողություները։ Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան` հայտնեց, որ ամբոխի մեջ Սարգիսն իրեն մոտեցել է ձախ կողմից այն բանից հետո, երբ կազմակերպչի հետ իր խոսակցությունն ավարտելուց հետո վեր¬ջինս անջատել էր էլեկտրական սարքերը։ Այդ պահին Սարգսից հետո մոտեցել են ևս երկու, այնուհետև` ևս մեկ կամ երկու անձ։ Իր կողմից Սարգսին հրելը պայմանավորված էր նրանով, որ նա շատ մոտ տարածության վրա էր գտնվում իրենից, շարժումներից անգամ իրենց մարմինները հպվում էին, ինքն ասել է Սարգսին, որ իրենից «դիստանցիա» պահի, որ կարողանա նրան լսել և հարցերին պա¬տասխանել, սակայն վերջինս, ի պատասխան իր պարզաբանումներին, ասել է, թե` «էտ որնա՞» և նման տիպի արտահայտություններ։ Հստակ տեսել է, որ Սարգիսն է իրեն հարվածել, քանի որ թեև ուշ ժամ էր, սակայն տվյալ հատվածում կար նորմալ արհեստական լուսավորություն։ Սարգսին և ընկեր¬ներին հարկադրաբար են տարել բաժին։ Նշեց նաև, որ Սարգիսի մոտենալը պայմանավորված չէր ինչպես իր, այնպես էլ մյուս ծառա¬յակից ոստիկանի ոչ վայել պահվածքով։ Գործով տուժող Վաղինակ Մինասյանի վերոնշյալ ցուցմունքների արժանահավատության վերա¬բերյալ հետևության Դատարանը հան¬գեց նաև դատաբժշկական փորձաքննության 2015թ. օգոս¬տոսի 3-ի թիվ 2218 եզրակացության հետազոտությամբ, հա¬մա¬ձայն որի` Վ.Մինաս¬յանի պարա¬նոցի աջ կեսի առաջակողմնային մակերեսին հայտնաբերվել է արյունազեղում, որը պատ¬ճառվել է բութ առարկայի ներ¬գոր¬ծության հետևանքով« հնարավոր է քննվող դեպքի ժամա¬նա¬կահատ¬վածում և հանգամանքնե¬րում« որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարու¬նակում։ Ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Դատարանը հան¬գեց նաև հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով. Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 18.00-ից նույն գումարտակի ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին« որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է և վերջիններիս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտութ¬յունը։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունը անջատելու կապակցությամբ և չսպասելով պատաս¬խանին« ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջ¬ներին« վիճաբանության մեջ է մտել Վաղինակ Մինասյանի հետ։ Տեսել է« թե ինչպես է Սարգիս Գալուստյանը բռնել Վաղինակ Մինասյանի համազգեստի օձիքից« այնուհետև համազգեստը թողնե¬լով՝ բռնել է նրա պարանոցից« քաշելով և հրելով վայր է գցել նրան։ Ինքը հորդորել է Սարգիս Գալուստյանին« որ սթափվի« և ցանկացել է կանխել նրա գործողությունները։ Երբ փորձել է ձեռ¬նաշղթաներ անցկացնել Սարգիսի ձեռքերին« մի պահ քաշքշուկից վայր է ընկել« որից հետո ոտքի կանգնելով՝ Վաղինակ Մինասյանի հետ ռադիոկապով օգնություն են կանչել և օգնության եկած ոստի¬կանների հետ Սարգիս Գալուստյանին և նրա 3 ընկերներին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հայտնեց« որ ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի հետ գտնվել են ծառայության մեջ և կատարել են իրենց ծառայողական պարտականություններ։ Իրենց լիազորությունների շրջանակում նախազգու¬շաց¬րել են մինչև ժամը 23.00-ն անջատել երաժշտությունը« սակայն Սարգիս Գալուստյանը հասա¬րակական վայրում հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ բռնություն է գործադրել Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ իր կարծիքով` Սարգիսի և վերջինիս ընկերների միջամտությունը պայմանավորված էր երաժշտությունը անջատելու հանգամանքով։ Վաղինակի` գետնին ընկնելուց հետո բազմիցս հորդորել է, որ նրանք հանդարտվեն, Վաղինակի պահվածքից անակնկալի է եկել և սթափվելու կոչ է արել, օգնել է Վաղինակին գետնից բարձրացնել, հարվածներ չեն եղել, քաշքշում էին, իսկ ինքն ուղղակի փորձել է կանխել հարվածները և բաժին բերման ենթարկել Վաղինակին հրող անձին։ Վաղինակի հետ են մոտեցել կազմակերպիչներին, Սարգիսը Վաղինակին անդադար հարցրել է «ի՞նչ է եղել, արա»` թույլ չտալով, որ Վաղինակը պատասխանի։ Իր նշած մի խումբ անձինք մոտեցել են Վաղինակին, խոչընդոտել են, սակայն նրանց գործողությունները չի կարող նկարագրել, համոզված է, որ Վաղինակին օձիքից քաշող տղան սպիտակ «մայկայատիպ» վերնազ¬գեստ էր կրում։ Ինքը նույնպես վայր է ընկել, երբ փորձել է ձեռնաշղթաներ հագցնել, սակայն չի տպավորվել արդյոք որևէ մեկի միջամտությունից է ընկել։ Նշեց նաև, որ Սարգիսը Վաղինակի օձիքը բռնել էր ձախ ձեռքով, պարանոցը` ևս ձախ ձեռքով, Վաղինակը վնասվածքը ստացել էր պարանոցի հատվածում, դեպքից հետո դատաբժիշկը զննել է իրենց, Վաղինակի պարանոցը կարմրած և քերծված էր, բացառեց այդ վնասվածքը ընկնելու հետևան¬քով առաջանալու հնարավորությունը։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Ռուբիկ Հմայակի Սա¬հակյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին Սևակ Միրզա¬խանյանի հետ միասին ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ն Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են« որ երաժշտութ¬յունն ան¬ջատ¬վելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է« որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստի¬կա¬¬նության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտասարդների« որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել« սակայն դա նրանց չէր հաջողվում« քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը« մյուս կողմից քաղաքացիները թույլ չէին տալիս։ Միջամտել են և նկատել, որ Վաղինակ Մինասյանը հայտնվել է գետնին ընկած վիճա¬կում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել« որից հետո օգնության եկած ոստիկանները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հայտնեց նաև« որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով՝ չեն տեսել« թե ինչի հետևանքով է Վաղի¬նակ Մինասյանը ընկել« իսկ հետագայում Վաղինակից են տեղեկացել« որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդն է բռնել նրա համազգեստի օձիքից« այնուհետև պարանոցից և հրելով վայր գցել նրան։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգիսը ագրեսիվ վարքագիծ էր դրսևորում և բերման ենթարկվելիս ոստիկանության աշխատակիցներին չէր ենթարկվում, գոռում էր, ձեռքերն էր շարժում։ Անձամբ չի մասնակցել նրան բերման ենթարկելուն, սակայն ծառայակիցներին օգնել է։ Վաղինակը միջադեպի պատճառների մասին իրեն հայտնել է միայն 10 օր անց։ Ըստ Վաղինակի` քաղաքացու հետ քաշքշուկի ընթացքում վերջինս քաշել էր նրա պարանոցից, որի հետևանքով Վաղի¬նակը հայտնվել էր գետնին։ Նշեց նաև, որ տվյալ օրը Հյուսիսային պողոտայում երաժշտութ¬յուն եղել է, անգամ միջադեպից մոտ 20 րոպե առաջ ինքը նույնպես մոտեցել էր կազմակերպիչներին երաժշտութ¬¬յունն անջատելու պահանջով։ Չի կարող հիշել` Վաղինակի` գետնին հայտնվելու ժամա¬նակ երաժշտություն կար, թե արդեն դադարեցվել էր, ոստիկանի` գետնին հայտնվելու վերաբերյալ ամբոխի դիրքորոշումը նույնպես չի հիշում։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքները հրապարա¬կելուց հետո պնդեց, որ խառնաշփոթ իրավիճակն առաջացել է երաժշտությունը դադարելուց հետո, պնդեց նաև, որ Սարգսից բացի ևս երեք անձինք դրսևորել են ագրեսիվ վարքագիծ։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Սևակ Սերոբի Միրզա¬խան¬յանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին Ռուբիկ Սահակ¬յանի հետ ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ն Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են« որ երաժշտությունը անջատվելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է« որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստիկանության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտա¬սարդ¬ների« որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել« սակայն դա նրանց սկզբում չի հաջողվում« քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը« մյուս կողմից քաղաքացի¬ները թույլ չեն տվել։ Միջամտել են, նկատել Վաղինակ Մինասյանին գետնին ընկած վիճակում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել« որից հետո օգնության եկած ոստի¬կան¬ները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հայտնեց նաև« որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով` չեն նկատել« թե ինչի հետևանքով է Վա¬ղինակ Մինասյանը ընկել« միայն հետագայում՝ մինչև քննիչի մոտ հարցաքննվելը, Վաղինակից տեղե¬կացել է, որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդը բռնել է նրա հա¬մազգես¬տի օձի¬քից« այնուհետև` պարանոցից և հրելով վայր է գցել նրան։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Վաղինակը չի հայտնել իրեն միջադեպի պատճառի մասին։ Մինչ մոտենալը` իր գտնվելու վայրից Վաղինակը տեսանելի չէր, միայն մոտենալուց է նկատել նրան` գետնին ընկած վիճակում, այլ ոստիկաններ ևս կային, նրանց չի ճանաչում, նրանց գործողութ¬յունները չի կարող նկարագրել։ Իր մոտենալու պահին երաժշտությունն արդեն չկար, մինչ այդ էր դրա ձայնը լսելի։ Ձեռնաշղթաներ գործադրել են Սարգսի նկատմամբ, նրան Վաղի¬նակն է այդ վիճակով բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Արտաշես Հակոբի Նիկողոսյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 16.00-ից Սուրեն Ալեքսանյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հանրապետության հրապարակում։ Ժամը 23.00-ի սահմաններում ռադիոկապով իրենց օգնության են կանչել Հյուսիսային պողոտա։ Անմիջապես մեկնել են այնտեղ« որտեղ «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց տեսել են հավաքված մարդկանց և ոստիկանների։ Ոստիկանները փորձել են մի քանի երիտասարդների նստեց¬նել պարեկային ավտոմեքենա` ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու համար։ Տեղում գտնվող ոստիկանների ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել են« որ երիտասարդներից մեկը հրել է և դիտավորությամբ վայր է գցել ոստիկան Վաղինակ Մինասյանին։ Հավաքված քաղաքացիները խոչ¬ընդոտել են իրենց գործողություններին« սակայն իրենց օգնությամբ 4 երիտասարդները տեղափոխվել են ոստիկանության բաժին« իսկ իրենք գնացել են Հանրապետության հրապարակ և շարունակել ծառայությունը։ Հայտնեց նաև« որ դեպքի վայրում տեղեկացել են« որ միջադեպը առաջացել է երաժշտությունը անջատելու նախազգուշացման համար, այդ ժամանակ է մի երիտասարդ վիճաբանել ոստիկան Վա¬ղի¬նակ Մինասյանի հետ և դիտավորությամբ հրել և գետնին գցել նրան։ Հարցերին պատասխանելիս նաև հայտնեց, որ միջադեպի ժամանակ Վաղինակի հետ չի զրուցել, իսկ հետագայում վերջինիս խոսքերից է տեղեկացել, որ վիճաբանությունն ու քաշքշուկն առաջացել էր երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ։ Չի հիշում՝ արդյոք տվյալ օրը ոստի¬կան¬ներից մեկը վնասվածք ստացել է կամ որևէ անձի բերման ենթարկել են, թե` ոչ։ Ռադիոկապի միջոցով են լսել, որ իրենց երթուղու վրա վիճաբանություն կա, սակայն մանրամասները ռադիոկապով չեն հայտ¬նել։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ վիճա¬բանության պատճառի՝ երաժշտութ¬¬յան հարցի շուրջ ծագած լինելու վերաբերյալ հետագայում տեղե¬կացել է Վաղինա¬կից։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Սուրեն Սարգսի Ալեքսանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ քաշքշուկը ծագել է երաժշտությունը դադարեցնելու պահանջ ներկայացնելու կապակ¬ցությամբ։ Նկատել են Վաղինակին բազմության մեջ` «մի անկյունում ճնշված վիճա¬կում», բազմութ¬յան միջից որոշ անձինք վիրավորական խոսքեր և հայհոյանքներ են հնչեցրել Վաղինակի հասցեին, փորձել են ազատել Վաղինակին, կարգի հրավիրել բազմությանը։ Խառը իրավիճակ էր, հավաքված¬ների ընդհանուր խոսակցություններից լսել է, որ Վաղինակին քաշքշել են, օձիքից են քաշել, սակայն մարմնական վնասվածք ստանալու կամ գետնին հայտնվելու մասին տեղե¬կություն չունի։ Ինքը որևէ մեկին բերման չի ենթարկել, որքան հիշում է` իր գործընկերներն են դա իրականացրել։ Նշեց, որ դեպքի վայրին մոտենալուց և հեռանալուց բարձր երաժշտություն չի լսել։ Նախաքննական հակա¬սական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ Վաղինակի հետ մի երիտասարդի վիճա¬բանելու, դրա հետևանքով Վաղինակին հրելու և գետնին գցելու մասին լսել է հավաքված մարդկան¬ցից, քանի որ այդ մասին բարձրաձայնել են քաղաքացիները մինչ իր կողմից Վաղինակին մոտենալը։ Վկա Վիգեն Սամվելի Կարապետյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին մկրտվել է« նշել են այդ առիթը և օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից ուղևորվել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ հավաքված մարդիկ լսել են երաժշտություն։ Ինքն ու Սամվել Նազարյանն առանձնացել են, պտտվել և նկատել են, որ իրենց մյուս ընկեր Սարգիս Գալուստյանը ոստիկան Վաղինակի հետ է խոսում։ Մոտեցել են, հետաքրքրվել, թե ինչ է եղել, Վաղինակը պարզաբանել է, որ Սարգիսը չի պահպանում քաղաքացու և ոստիկանի միջև տարածությունը, այնուհետև փորձել է ձեռնաշղթա հագցնել Սարգսին։ Վաղինակը կապվել է ծառայակիցներին, մարդիկ են հավաքվել, քաշքշուք է առաջացել, հավաքված մարդիկ քաշքշել են թե՛ իրենց, թե՛ ոստիկաններին, ինքը նույնպես ընկել է գետնին։ Հավաքվածներն անգամ ասել են, որ իրենք անմեղ են, ուր են տանում այդ տղաներին, առաջարկել են նրանց ևս բաժին տանել, որ հաստատեն իրենց անմեղությունը։ Բաժին են տարել իրեն, Սամվել Նազարյանին, Արա Խաչատրյանին և Սարգսին, սակայն չի հիշում, թե վերջինիս ով է ոստիկանության բաժին տարել։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգսի պատմելով` վերջինս ոստիկանին մո¬տեցել է նրան երկար նայելու հարցի հետ կապված, սակայն չի հիշում` ով է առաջինը նախաձեռնել խոսակ¬ցությունը, չի հիշում նաև, թե Սարգսին և ոստիկանին մոտենալու պահին երաժշտություն կար, թե` ոչ։ Չի տեսել ոստիկանի` վայր ընկնելու պահը։ Մինչև պտտվելը Սարգիսն ու ոստիկանն իր տեսադաշ¬տում չէին։ Մոտենալիս Սարգիսն ու Վաղինակը հանգիստ զրուցել են, ինքը ներկայացել է որպես Սարգսի ընկեր։ Իր այն հարցին, թե օրենքով որքան տարածություն է սահմանված, Վաղինակն առանց պատաս¬խանելու` օգնության է կանչել ծառայակիցներին։ Չի տեսել Վաղինակի օձիքից քաշե¬լու, նրան վնաս¬վածք պատճառելու, վայր ընկնելու պահերը, նշեց նաև, որ հավաքված մարդիկ ևս մասնակցել են քաշքշուկին։ Վկա Արա Խաչիկի Խաչատրյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերներով նշել են Վիգեն Կարապետյանի մկրտության առիթը և օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարան¬ներից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա« որտեղ հավաք¬ված մարդիկ լսել են երաժշտություն։ Ինքն ու Սարգիսը քայլել են առջևից, իսկ Վիգենն ու Սամվելը` իրենց ետևից։ «Տաշիր պիցցայի» մոտ հավաքված մարդիկ կային, երգում-պարում էին, մի պահ կանգ են առել, նայել նրանց, որից հետո տեսել է իր ծանոթներից մեկին` Աշոտին ու ձայն տվել նրան, որ տեսնի իրեն, սակայն իր հեռախոսին զանգ է եկել, տեսադաշտից Աշոտին կորցրել է։ Այնուհետև վերադարձել է իր ընկերների մոտ, ովքեր գտնվում էին «Տաշիր պիցցայի» մոտ։ Այդտեղ տեսել է Սարգսին ու ոստիկան Վաղինակին զրուցելիս, հասկացել է, որ ոստիկանը Սարգսից պահանջում էր պահ¬պանել ոստիկանի ու քաղաքացու միջև տարածությունը, որը սակայն չի հստակեցրել, թե որքան է կազմում։ Խոսակցությունը թեժացել է, մարդիկ են մոտեցել, այդ պահին երաժշտությունը դեռևս կար։ Ոստիկանը որոշել է «ձերբակալել» ու բերման ենթարկել նախ` Սարգսին, ապա՝ նաև իրենց։ Իրենք և հավաքված մարդիկ փորձել են հանդարտեցնել, սակայն խառնաշփոթ է սկսվել, մոտեցել են նաև այլ ոստիկաններ և իրենց տարել բաժին։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Սարգսի և Վաղինակի միջև խոսակցության բնույթը միմյանց նայելու շուրջ էր, իսկ իր մոտենալուց հետո լսել է տարածությունը պահպանելու վերաբերյալ ոստիկան Վաղինակի պահանջը։ Սարգիսը ոստիկանին ընդառաջ չի գնացել, հնարավոր է՝ մեկ քայլ է առաջ ու հետ արել, սկզբում նրանք հանգիստ տոնով էին զրուցում, այնուհետև` տոնը բարձրացրել են, ըստ էության, իրար չհասկանալու պատճառով։ Սարգսին բերման ենթարկելու պատճառն եղել է ոստիկանի օրինական պահանջին չենթարկվելը։ Քաշքշուկը, Վաղինակի վայր ընկնելը չի տեսել, քանի որ ամբոխը փակում էր իր տեսադաշտը, բացի այդ, փորձում էր հանդարտեցնել Սարգսին և ոստի¬կանին։ Նշեց, որ լսել է բարձր երաժշտությունն անջատելու վերաբերյալ պահանջը, սակայն թե ով է այն ներ¬կա¬յացրել, չի հիշում, տեղյակ չէ՝ արդյոք Վաղինակի և Սարգսի միջև այդ մասին խոսակցութ¬յուն եղել է, թե` ոչ։ Ի վերջո` պնդեց, որ խոսակցությունը թեժանալու պատճառն այն էր, որ ոստիկանը պահան¬ջում էր իրենց միջև տարածություն պահպանել` առանց պարզաբանելու, թե որքան է այդ տարա¬ծությունը, իրենք ընդդիմանում էին Սարգսին ձեռնաշղթաներ հագցնելուն՝ ասելով, որ առանց ձեռ¬նաշղթաներ կգան բաժին, անգամ հավաքված մարդիկ էին նշում, որ Սարգիսը մեղավոր չէ, պատ¬րաս¬տակամություն էին հայտնում նույնպես գալ բաժին և վկայություն տալ։ Թեև նշեց, որ Սարգիսն ու Վաղինակը կանգնած էին միմյանց դեմ առ դեմ, սակայն նրանց միջև տարածություն կար, ժողովուրդը շատ մոտ էր, շարժվելու հնարավորություն չկար։ Նշեց, որ տուժողի ստացած մարմնական վնասվածքը կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշուկի արդյունքում, բացա¬ռեց տուժողի ընկնելու փաստը՝ պատճառաբանելով, որ դա, անպայման, կնկատեր։ Իրենք ընդա¬¬մենը ցանկանում էին իմանալ, թե որքան էր կազմում ոստիկանի և քաղաքացու միջև թույլատրելի տարա¬ծութ¬յունը։ Նշեց, որ ընդհանուր աղմուկ էր, կոնկրետ չի կարող հիշել, թե այդ պահին երաժշտություն կար, թե` ոչ։ Վկա Սամվել Լյովայի Նազարյանի` Դատարանում հրապարակված և հետազոտված ըստ էության նույ¬նա¬բովանդակ նախաքննական ցուցմունքով. Դատաքննության արդյունքներով անդրադառնալով քննվող դեպքի իրական հանգամանքների վերա¬բերյալ ամբաստանյալի և տուժողի առաջ քաշած իրարամերժ վարկածների ստուգմանը և գնահատմանը` Դատարանը փաստում է, որ տուժող Վաղինակ Մինասյանի, վերջինիս ցուցմունքները լրիվ կամ մասնակիորեն վերահաստատած ոստիկաններ, գործով որպես վկա հարցաքննված Սողոմոն Սարիբեկյանի, Ռուբիկ Սա¬հակյանի, Սևակ Միրզա¬խան¬յանի, Արտաշես Նիկողոսյանի և Սուրեն Ալեք¬սանյանի ցուցմունքներն արժանահավատ են, հաստատվում են նաև տուժողի դատաբժշկական փոր¬ձաքննության եզրակացությամբ, իսկ իշխանության ներկայացուցչին դիմադրություն ցույց տալու վերաբերյալ վերջիններիս մատնանշած առիթը` նաև վկա Արա Խաչիկի Խաչատրյանի ցուցմունքով, ով, ի տարբերություն ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի և վերջինիս այլ ընկերների, քննվող դեպքից անմիջապես առաջ լսել էր բարձր երաժշտությունն անջատելու վերաբերյալ կազ¬մակերպիչներին պա¬հանջ ներկայացվելու մասին։ Առավել արժևորելով տուժողի և վերոնշյալ անձանց ցուցմունքները` Դատարանը փաստում է, որ գործով ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի, վկա¬ներ Վիգեն Կարա¬պետ¬յանի, Արա Խաչատրյանի և Սամվել Նազար¬յանի (հրապարակված) ցուց¬մունքներն արժանա¬հավատ չեն, միտված են նրանց հետ ընկերական կապերի մեջ գտնվող, գործով ամբաստանյալ Ս.Գալուստ¬յանին հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից զերծ պա¬հելուն։ 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը. Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատա¬¬րա¬նը հաս¬¬տատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն իշխանության ներկա¬յա¬ցուց¬չի նկատմամբ գոր¬ծադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որը կապված է եղել իշխանության ներկայացուցչի կողմից ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, այսինքն` կատարել է հանցա¬վոր ա¬րարք« որը համա¬պա¬տաս¬¬խանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախա¬տես¬ված հան¬ցա¬գործության հատ¬կանիշ¬ներին, հետևաբար` վեր¬ջինս քրեա¬¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬¬¬վութ¬յան և պատժի ենթա¬¬կա է այդ հոդվածի համապատասխան մա¬սով։ Դատարանը ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տե¬սակը և չափը որոշելիս հաշվի է առնում հետևյալը. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬¬նել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬¬¬գոր¬¬ծությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հան¬ցանք կատա¬րած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ¬գոր¬ծութ¬յան այլ միջոց¬ները պետք է լինեն ար¬դարացի« համապա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րությանը« այն կա¬տա¬րելու հան¬գա¬մանք¬ներին« հան¬¬ցավորի անձնա¬¬վորությանը« անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յուն¬ները կան¬խելու համար։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է« որ հանցա¬գոր¬ծութ¬յան համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« իսկ նույն հոդ¬վածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա¬գործության՝ հան¬րության համար վտան¬գա¬վո¬րության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատաս¬խա¬նատ¬վությունը և պատիժը մեղմաց¬նող և/կամ ծանրացնող հան¬գա¬մանքներով։ ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համա¬ձայն` հան¬ցագործության համար նախա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապա¬հովել պատժի նպատակ¬ները։ Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րա¬կան օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգա¬մանք¬ներ ունեցող գոր¬ծով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպա¬կան դատա¬րա¬նի դատական ակ¬տի հիմ¬նա¬վո¬րումները« այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբա¬նութ¬յուն¬ները« պարտադիր են դատարանի հա¬մար նույ¬¬¬նանման փաստական հանգամանք¬ներով գործի քննության ժամա¬նակ։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը« Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դա¬տարանի 2007թ. հոկ¬տեմ¬բերի 26-ի ՎԲ-149/07 գործով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մա¬սով նախատեսված նորմը« նշել է« որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատ¬վությունը մեղ¬մաց¬նող հանգամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ« քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դա¬տա¬րանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ« որոնք նույն հոդվածի առա¬ջին մասում նշված չեն։ Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի անձը բնու¬թագրող տվյալներ է գնա¬հա¬տում` նախկինում դատապարտված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆոր¬մացիոն կենտրոն 2016թ. ապրիլի 12-ին կատարված հարցման արդյունքների)« երիտասարդ լինելը (համաձայն AM սերիայի 0809333 համարի անձնագրի` ծնվել է 1987թ.), իսկ որպես պատասխանատ¬վութ¬յունն ու պատիժը մեղ¬մացնող հանգամանք` բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը (համաձայն` Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն համայնքի ղեկավար Գ.Մաթևոսյանի 2016թ. մայիսի 6-ին հաստատած բնութագրի)։ Դատարանը որպես ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան¬րացնող հան¬գա¬մանք է գնահատում հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը (ըստ սթափության վիճակի զննության 2015թ. օգոստոսի 3-ին կազմված արձանագրության)՝ հաշվի առնելով, որ դրա գործածումը տվյալ դեպքում նպաստել է ոստիկանի հետ վիճաբանելուն և նրա նկատ¬մամբ բռնություն գործադրելուն։ Վերոնշյալ տվյալներն հաստատվել են քրեական գործի նյութերում առկա փաս¬¬տա¬կան տվյալ¬¬ներով« իրական են« նվազեցնում և միաժամանակ բարձրացնում են ամբաս¬տանյալ Ս.Գալուստյանի անձի հան¬րային վտան¬¬գա¬վո¬րութ¬յունը։ Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատ¬¬մամբ պատժի նշանակման խնդրին` Դատա¬րանը փաս¬¬տում է, որ հաշվի առ¬նե¬լով վերջինիս անձը և նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, մասնավորա¬պես` նախկինում դատապարտված չլինելը, տարիքը, նրան մեղ¬սագրվող հանցավոր արար¬քի բնույթը և վտանգա¬վորության ոչ բարձր աստիճանը (միջին ծանրության հանցագործություն է), ինչ¬պես նաև ղեկա¬վարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պա¬հանջով, հանգում է համոզման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նա¬խա¬¬տեսված տուգանք, կա¬լանք կամ որոշակի ժամկետով ազատազրկում պատժատեսակ¬ներից ամբաստանյալ Սարգիս Գա¬լուստ¬յանի նկատմամբ կարող է նշանակվել նաև նվազ խիստ պատժատե¬սակը` տուգանքը։ Դատարանի համոզմամբ ամբաս¬տանյալ Ս.Գալուստյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքն անհրաժեշտ է հաշվի առնել նրա նկատմամբ նշանակվող տու¬գանքի չափը որոշելիս, որի արդյունքներով փաստում է, որ տուգանքի առավելագույն չափով պատիժ նշանակելը կապահովի պատժի նպատակները ։ Վերոնշյալ պա¬տիժն է արդա¬րացի ու միա¬ժա¬¬մանակ անհրաժեշտ ամ¬բաս¬¬տան¬յալ Ս.Գալուստյանին ուղղելու, հնարավոր նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յունները կան¬խելու, ինչպես նաև սոցիա¬¬լական արդարությունը վերականգնելու հա¬մար։ Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խա¬¬¬փանման միջոց ընտրված չհե¬ռա¬նալու մասին ստորագրության հարցը քննարկելիս` Դատա¬րանը գտնում է« որ այն անհրա¬ժեշտ է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրի¬նական ուժի մեջ մտնելը։ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների« դատական ծախ¬սե¬րի« գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի« քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հարցերին« սա¬կայն Դատարանը« պարզելով« որ սույն քրեական գործով Ա.Գալուստյանի գույքի նկատմամբ արգե¬լանք չի կիրառվել« քրեական գործում բացակայում է նաև դա¬տական ծախսերի ու իրեղեն ապացույցի վերաբերյալ որևէ ապացույց, սահմա¬նա¬փակվում է այդ փաստերի արձա¬նագրմամբ։ Անդրադառնալով տուժող Վաղինակ Մինասյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս անհրաժեշտ է պարզաբանել հանցա¬գոր¬¬ծութ¬յամբ նրան պատճառ¬ված ֆիզիկական վնասի նյութական (բուժման ծախսերի) փոխհա¬տուցման պահանջով քաղաքացիական դատավարութ¬յան կարգով դա¬տա¬¬րան դիմելու և բավարար հիմ¬նավորման դեպքում` գործով ամբաստանյալ Սար¬գիս Գալուստյանից փոխհատուցում ստա¬նալու իրա¬վունքը։ Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց¬ները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավա¬րա¬կան օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդված¬ներով, Դատա¬րանը Վ Ճ Ռ Ե Ց ՝ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդ¬վածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատ¬մամբ նշանակել պա¬տիժ` տու¬գանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հա¬զար) ՀՀ դրամի չափով։ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վե¬րա¬¬բերյալ ստո¬րագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Տուժող Վաղինակ Մինասյանին պարզաբանել հանցագոր¬ծութ¬յամբ նրան պատճառ¬ված վնասի փոխհատուցում պահանջով քաղաքացիական դատավարության կարգով դա¬տա¬¬րան դիմելու և Սար¬գիս Գալուստյանից հատուցում ստանալու իրավունքը։ Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։ Դատավճիռը ստացման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում կարող է բողո¬քարկվել ՀՀ վե¬րաքննիչ քրեական դատարան։ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 20-07-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 25-08-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 243, 83 |
| Գործին կից նյութերը | Կից Սարգիս Գալուստյանի անձնագիրը` կարված 1-ին հատորի կազմին: |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 24-08-2016 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 26-08-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 243,83 |
| Գործին կից նյութերը | Կից Սարգիս Գալուստյանի անձնագիրը` կարված 1-ին հատորի կազմին: |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | 39789 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 30-12-2016 |
|---|
Ներկայացվել է դիմում/ միջնորդություն
| Ամսաթիվ | 29-12-2016 |
|---|---|
| Ներկայացվել է դիմում միջնորդություն | Դատական ակտի բողոքարկման համար սահմանված ժամկետը իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու մասին |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
| Միջնորդության ընթացքը | Բավարարվել է |
| Որոշումը | ԵԿԴ/0067/15/16 Ո ր ո շ ու մ դատական ակտի բողոքարկման համար սահմանված ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ` Դատարան), նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի, քարտուղարությամբ` Դարինա Բեգլարյանի, մասնակցությամբ` միջնորդություն ներկայացրած անձ, մեղադրող` Արա Մնացականյանի, նույն դատարանում 2017թ. փետրվարի 22-ին կայացած դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով մեղադրող Արա Մնացականյանի միջնորդությունը` դատական ակտի բողո¬քարկման համար սահմանված ժամկետը վերականգնելու մասին, Պ Ա Ր Զ Ե Ց` Միջնորդության հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործով 2016թ. հուլիսի 20-ի դա¬տավճռով Սարգիս Գալուստյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է տու¬գանքի` 500.000 ՀՀ դրամի չափով։ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դա¬¬տավճիռն օրի¬նա¬¬կան ուժի մեջ մտնելը։ Դատարանը փաստել է, որ դատական ակտը ստաց¬ման օրվանից մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դա¬տարան։ Վերոնշյալ դատական ակտը փոստով մեղադրող Ա.Մնացականյանին է ուղարկվել 2016թ. հուլիսի 25-ին, սակայն Երևան քաղաքի դատախազություն է մուտքագրվել և մեղադրող Ա.Մնացականյանին մակագրվել 2016թ. հուլիսի 28-ին։ Վերոնշյալ դատական ակտի դեմ մեղադրող Ա.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել և այն ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի գրասենյակ է մուտքագրել 2016թ. օգոս¬տոսի 23-ին։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016թ. սեպտեմբերի 1-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Արա Մնացականյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը թողնվել է առանց քննության` վերաքննիչ բողոքը ժամկետանց լինելու պատճառով։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի մեկ այլ, 2016թ. նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, և դատավճիռը թողնվել է օրինական ուժի մեջ։ Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանից առաջին ատյանի դատարան ստացվելուց հետո` 2016թ. դեկտեմբերի 30-ին, դատական ակտի կատարման նպատակով հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Վարդանյանին։ 2016թ. դեկտեմբերի 29-ին դատարանի գրասենյակ է մուտքագրվել Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Արա Մնացականյանի միջնորդությունը` դատական ակտի բողո¬քարկման համար սահմանված ժամկետը իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու մասին, որը 2016թ. դեկտեմբերի 30-ին մակագրվել է դատավոր Ա.Վարդանյանին։ Տվյալ միջնորդությունը քննության առնելու և լուծելու պատճառաբանությամբ դատա¬կան ակտը մինչև միջնորդության լուծումը կատարման չի ուղարկվել։ Համաձայն ներկայացված միջնորդության` մեղադրող Արա Մնացականյանը, հղում կա¬տարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ և 380-րդ հոդվածներին և ՀՀ Սահմա¬նադրական դատարանի 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի թիվ ՍԴՈ-1052 որոշմամբ արտա¬հայ¬տած իրա¬վական դիրքորոշումներին, ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2016թ. նոյեմ¬բերի 16-ի թիվ 150 որոշմանը` որպես միջնորդության հիմնավորում նշել է այն հանգա¬մանքը, որ վիճարկվող դատական ակտը Երևան քաղաքի դատախազություն մուտ¬քագրվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375-րդ հոդվածով սահմանված 5-օրյա ժամ¬¬կետից անց` դատական ակտը կայացնելուց 8 օր հետո` 2016թ. հուլիսի 28-ին։ Ըստ դա¬տա¬խազի` «դատավճիռն ուղարկելու մասին ուղեկցական գրությունը կազմվել է 2016թ. հուլիսի 25-ին, ինչն ավելի քան բավարար է հաստատված համարելու, որ առաջին ատյանի հիշյալ դա¬¬¬¬տավճիռը Երևան քաղաքի դատախազություն ստացվել է արդենիսկ 5-օրյա ժամ¬կետի խախտ¬մամբ»։ Դատական նիստի ընթացքում դատախազ Արա Մնացականյանը միջնորդությունը պնդեց, խնդրեց այն բավարարել` նկատի ունենալով, որ վերոնշյալ դատական ակտը բողո¬քարկելու համար սահմանված ժամկետը բաց է թողել իր կամքից անկախ հանգա¬մանք¬ներով և զրկվել է սահ¬մանված ժամկետում բողոքարկելու հնարա¬վորութ¬յունից։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները, պատճառաբանությունները և եզրահան¬գումը. Դատարանը« քննության առնելով միջնորդությունը« ուսումնա¬սիրելով միջնորդությանը կից ներկայացրած, այն հիմնավորող փաստաթղթերը, գտնում է« որ միջնորդությունը հիմնա¬վորված է, ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբա¬նությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3761-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննության կարգով բողոքարկման ենթակա են` 1) առաջին ատյանի դատարանների` գործն ըստ էության լուծող օրինական ուժի մեջ չմտած դատական ակտերը (…)»։ Նույն օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Վերաքննիչ բողոք բերվում են` 1) առաջին ատյանի դատարանի` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում (...)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 174-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հարգելի պատճառով բաց թողնված ժամկետը պետք է վերականգնվի վարույթն իրականաց¬նող մարմնի որոշմամբ` շահագրգիռ անձի միջնորդությամբ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հարգելի պատճառներով բողոքարկման համար սահմանված ժամկետը բաց թողնելու դեպքում բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձինք կարող են դատական ակտը կայացրած դատարանի առաջ միջնորդել վերականգնելու բաց թողնված ժամկետը։ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2000թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ 36 որոշմամբ պարզաբանվել է, որ բողոքարկման բաց թողած ժամկետների վերականգնման վերաբերյալ դիմում¬ները քննության առնելիս պետք է մանրամասն հետազոտվեն ժամկետների բաց թողնման պատ¬ճառ¬ները։ Եվ բոլոր այդ դեպքերում, երբ ժամկետը բաց է թողնվել բողոք բերողի կամքից անկախ պատճառներով (հիվանդություն, անհաղթահարելի ուժ, դատական ակտերի կայացման մասին անտեղյակ լինելը ոչ իր մեղքով և այլն), ժամկետի բացթողումը պետք է ճանաչել հարգելի։ Դատարանների նախագահների խորհուրդը պարզաբանել է նաև, որ որպես կանոն բողոքարկման բաց թողնված ժամկետը պետք է դիտվի հարգելի և վերականգնվի նաև այն դեպքում, երբ ժամկետը բաց է թողնվել դատարանի կողմից դատական ակտի պատճենը օրեն¬քով նախատեսված ժամկետից ավելի ուշ հանձնելու պատճառով։ Դատական ակտերի բողոքարկման ժամկետների հաշվարկման, այդ ակտերի ստացման և բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու ընթացակարգի և ընդհանրապես, դատական ակ¬տերի բողոքարկման իրավունքի իրացման հարցերին անդրադարձել է ՀՀ սահմանադրա¬կան դատարանն իր մի շարք որոշումներում, այդ թվում` ՍԴՈ-1052, ՍԴՈ-1062, ՍԴՈ-1254, ՍԴՈ-1268, ՍԴՈ-1249։ Մասնավորապես, ՀՀ սահմանադրական դատարանն իր 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի ՍԴՈ-1052 որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) 8. ՀՀ սահմանադրական դատարանն արձանագրելով, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտի բողոքարկման համար որոշակի ժամկետի սահմանումը հետապնդում է իրավաչափ նպատակ` երաշխավորելու իրավական որոշակիությունը, միևնույն ժամանակ, հիմք ընդունելով, մասնավորապես, իր` ՍԴՈ-652, ՍԴՈ-665, ՍԴՈ-690, ՍԴՈ-719 որոշում¬ներում ամրագրված` վերը նշված իրավական դիրքորոշումները, գտնում է, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակվելու պահից որոշակի ժամկետում բողոքարկելու վերաբերյալ դրույթներ սահմանելիս օրենսդիրը պարտավոր է` ելնելով անձի դատարանի մատ¬չելիության և արդյունավետ դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունք¬ներից, օրենսդրորեն անհրաժեշտ նախադրյալներ ամրագրել դրանց երաշխավորման ու ապա¬հով¬ման համար։ Սահմանադրական դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ստորա¬դաս դատարանի դատական ակտը վերադասության կարգով բողոքարկելու եղանակով անձի դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքի լիարժեք իրացումը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե որքանով է բողոքարկվող դատական ակտը հասու շա¬հագրգիռ անձին, ողջամիտ ինչ ժամկետում նա կարող է հիմնավոր բողոք ներկայացնել իր իրավունքների դատական պաշտպանության համար։ (...) ՀՀ սահմանադրական դատարանն արձանագրել է, որ վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք¬ներն օրենքով դրանց ներկայացված պահանջներին համահունչ նախապատրաստելու համար հարկ է, որպեսզի վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք ներկայացնող անձն իր տնօրինության ներքո ունենա բողոքարկվող դատական ակտը, որպեսզի կարողանա նշված ակտի ուսում¬նասիրության հիման վրա իր վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքում հիմնավորել, պատճա¬ռաբա¬նել ստորադաս դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումը և գործի ելքի վրա դրանց ազդեցությունը, կամ դրանց արդյունքում` ծանր հետևանքներ առաջացած լինելու փաստը կամ առաջացման հնարավորությունը։ Ավելին, «եթե օրենսդիրը, հիմք ընդունելով բողոքարկվող դատական ակտի բնույթը, հաշվի առնելով դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքների իրացման անհրաժեշտությունը, տվյալ ակտի բողոքարկման համար բավարար է համարել տվյալ ժամկետը, կոնկրետ դեպքում` հնգօրյա և տասնօրյա ժամկետները, ապա նշված ժամկետները պետք է մեկնարկեն բողոքարկվող դատական ակտին ծանոթանալու իրական հնարավո¬րության առաջացման պահից, առավել ևս, որ օրենսդիրը մի շարք դեպքերում ոչ միայն չի բացա¬ռում, այլև որպես դատական ակտի բողոքարկման ժամկետի մեկնարկի սկիզբ ուղղա¬կիորեն նախատեսում է տվյալ դատական ակտը հասցեատիրոջ կողմից ստանալու պահը։ (…)»։ Թեև վերոնշյալ որոշմամբ բարձրացված հարցը վերաբերում էր միջանկյալ դատական ակտերի բողոքարկման ընթացակարգին, ՀՀ սահմանադրական դատարանը, նույն դիրքորոշում¬ները հետագայում զարգացնելով 2012թ. դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՍԴՈ-1062 որոշմամբ, լուծել է նաև ըստ էության լուծող դատական ակտերի բողոքարկման վերաբերող վիճահարույց հարցերը։ Մասնավորապես, արձանագրել է, որ գործն ըստ էության լուծող դա¬տական ակտի բողոքարկման ժամկետը դատական ակտի հրապարակման պահից հաշվար¬կելն ինքնին չի հակասում ՀՀ սահմանադրությանը, եթե առկա են դատական ակտին ծանո¬թանալու և դրա բողոքարկման իրավունքն արդյունավետ իրականացնելու համար բավարար ժամանակ ապահովող երաշխիքներ։ ՀՀ սահմանադրական դատարանի կողմից որպես այդպիսի երաշխիք է ճանաչվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 402-րդ հոդվածը և այն էլ միայն այն դեպքում, երբ նշված հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված եռօրյա ժամկետում դատական ակտը տրամադրվի (հասանելի դարձվի) անձին, այսինքն` անձն առնվազն 27 օր ժամանակ պետք է ունենա հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար (այդ որոշմամբ քննարկվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման հիմնախնդիրները)։ Իր մեկ այլ` 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1062 որոշման մեջ ՀՀ սահմանադրական դատարանն անդրադարձել է բողոքարկման ժամկետը ոչ բողոքաբերի պատճառով բաց թող¬նելու հետևանքով բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու խնդրին և փաստել, որ երբ վճռա¬բեկ բողոքը վճռաբեկ դատարան բերելու համար օրենքով սահմանված ժամկետը բաց թող¬նելու պատճառ է հանդիսանում համապատասխան բողոքարկվող դատական ակտը բողո¬քաբերից անկախ պատճառներով վերջինիս ուշ հասու լինելու հանգամանքը, ապա բողո¬քաբերը պետք է ներկայացնի բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնոր¬դություն՝ կցելով համապատասխան հանգամանքը հավաստող, վկայող ապացույցներ, իսկ վճռաբեկ դատարանը՝ տվյալ հանգամանքի հաշվառմամբ բավարարի ներկայացված միջնորդությունը։ Այդ դեպքում բաց թողնված ժամկետը Վճռաբեկ դատարանի կողմից վերա¬կանգնվում է իրավունքի ուժով (ex jure)` համապատասխան դատական ակտում այդ մասին փաստելով» (տե՛ս նաև ՀՀ սահմանադրական դատարանի 09.02.2016թ. թիվ ՍԴՈ-1254 որոշումը)։ Բացի այդ, ՀՀ սահմանադրական դատարանը 2016թ. ապրիլի 26-ի թիվ ՍԴՈ-1268 որոշմամբ նշել է, որ ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 1-ին մասի՝ «Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք կարող է բերվել մինչև այդ ակտի օրինական ուժի մեջ մտնելու համար սահմանված ժամկետը (...)» դրույթը համա¬պատասխանում է ՀՀ Սահմանադրությանն այնքանով, որքանով ՀՀ սահմանադրական դա¬տա¬րանի թիվ ՍԴՈ-1052, ՍԴՈ-1062 և ՍԴՈ-1254 որոշումներում նույն հարցի առնչությամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումներում համահունչ երաշխավորվում է օրենքով սահ¬ման¬ված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին, և վերջինիցս անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումը համապատասխան միջնորդության ու ապացույցների առկայության պարագայում իրավունքի ուժով (ex jure) ճանաչվում է հարգելի։ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհուրդը ևս 2016թ. նոյեմբերի 16-ի թիվ 150 որոշ¬մամբ տվել է պարզաբանում` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման ժամկետների հաշվարկման, այդ ակտե¬րի ստացման և օրենքով սահմանված ժամկետից ուշ ստանալու հարցերի կապակցությամբ։ Ըստ այդ որոշման` առաջին ատյանի դատարանի գործն ըստ էության լուծող դատական ակտը վերաքննության կարգով բողոքարկելու օրենքով սահմանված մեկամսյա ժամկետը հաշվարկվում է դատական ակտը հրապարակելու օրվան հաջորդող օրվանից։ Առաջին ատյանի դատարանի գործն ըստ էության լուծող դատական ակտն օրենքով սահմանված ժամկետում շահագրգիռ անձից անկախ պատճառներով նրան չհանձնվելու կամ հասանելի չդարձվելու հանգամանքը հիմք է այդ ակտը վերաքննության կարգով բողո¬քարկելու` օրենքով սահմանված և ակտի հրապարակման պահից հաշվարկվող մեկամսյա ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու համար։ Հիշյալ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով վերականգնելու դատարանի պարտա¬կանության ծագման պայման է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ հոդվածով սահմանված կարգով ներկայացված՝ բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին բողո¬քաբերի միջնորդության և դրան կից՝ համապատասխան հանգամանքը հավաստող ապացույց¬ների առկայությունը։ Տվյալ դեպքում, Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ կայացված դատավճիռը հրապա¬րակվել է 2016թ. հուլիսի 20-ին, միջնորդությանը կից ներկայացված փաստաթղթերի համա¬ձայն` դատավճիռը Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Արա Մնացականյանին փոստով ուղարկվել է 2016թ. հուլիսի 25-ի թվագրմամբ ուղեկցական գրությամբ (հրապարակման պահից 5-օրյա ժամկետի պահ¬պանմամբ), այն Երևան քաղաքի դատախա¬զություն է մուտ¬քագրվել 2016թ. հուլիսի 28-ին։ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2016թ. նոյեմբերի 16-ի վերոնշյալ թիվ 150 որոշման 3-րդ կետի համաձայն` ՀՀ սահմանադրական դատարանի կողմից վկայակոչված «առնվազն 27 օր ժամանակը», նույն տրամաբանությամբ նաև 25 օր ժամանակը, համա¬պա¬տասխան բողոք ներկայացնելու համար հաշվարկման ենթակա ինքնուրույն և առավելա¬գույն ժամկետներ չեն. դրանք վերաբերում են միայն դատական ակտի հրապարակման պահից օրենքով նախատեսված՝ համապատասխանաբար եռօրյա և հնգօրյա ժամկետներում բողո¬քաբերի կողմից դատական ակտն ստանալու կամ դրա ամբողջական տեքստն իր տրա¬մադրութ¬¬յան տակ ունենալու դեպքերին։ Նշված մեկնաբանության լույսի ներքո` Դատարանն արձանագրում է, որ 2016թ. հուլիսի 20-ին հրապարակված դատական ակտը մեղադրող Ա.Մնացականյանի կամքից անկախ հանգամանքներով վերջինիս հասու է դարձել սահմանված հնգօրյա ժամկետից` 2016թ. հուլիսի 25-ից ուշ` միայն 2016թ. հուլիսի 28-ին, հետևա¬բար` մեղադրող Ա.Մնացականյանի համար տվյալ դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու ժամկետը սկսել է հոսել այն փաստացի ստանալու օրվանից` 2016թ հուլիսի 28-ից։ Այն, որ բողոքարկման ժամկետի հոսքն անհրաժեշտ է հաշվարկել դատավճռի ստացման օրվանից, արտացոլված է նաև վերոնշյալ դատական ակտի եզրափակիչ մասում։ Տվյալ դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է 2016թ. օգոստոսի 23-ին, այսինքն` դատավճիռը փաստացի ստանալու 25-րդ օրը, թեև կարող էր ներկայացվել ներառյալ 30-րդ օրն ընկած ժամկետում, հետևաբար` մեղադրող Ա.Մնացականյանի միջնորդությունը հիմնավորված և փաստարկված է, այն ենթակա է բավարարման։ Վերոգրյալի հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-42-րդ, 174-րդ, 376-րդ, 3761-րդ, 379-րդ, և 380-րդ հոդվածներով` Դատարանը, Ո Ր Ո Շ Ե Ց` Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ, գործով մեղադրող Արա Մնացականյանի միջնորդությունը բավարարել, իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնել Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հուլիսի 20-ին կայացված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու ժամկետը։ Որոշումը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստացման պահից տասնհինգօրյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 20-03-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 243, 193 |
| Գործին կից նյութերը | Սարգիս Գալուստյանի անձնագիրը` կարված 1-ին հատորի կազմին: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 20-03-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 243, 193 |
| Գործին կից նյութերը | Սարգիս Գալուստյանի անձնագիրը` կարված 1-ին հատորի կազմին: |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-13765 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 13-07-2017 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 14-07-2017 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 25-07-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-243, 2-193, 3-84 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 25-07-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-243, 2-193, 3-84 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0120/01/16
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 23-08-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 19-08-2016 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Մնացականյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սարգիս Գալուստյան Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի /ՀՀ քր. օր-ի 316 հոդ. 1-ին մասով - տուգանք` 500.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 20.07.2016թ. կայացված դատավճիռը պատժի տեսակի մասով` ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանին դատապարտել ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով : Դատական ակտը մնացած մասով թողնել անփոփոխ |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 24-08-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 22-08-2016 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Մարինե |
| Ազգանուն | Ֆարմանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սարգիս Գալուստյան Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի /ՀՀ քր. օր-ի 316 հոդ. 1-ին մասով - տուգանք` 500.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 20.07.2016թ. դատավճիռը , ՀՀ քր. օր-ի 316 հոդ. 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ ճանաչել և հռչակել Սարգիս Գալուստյանի անմեղությունը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 30-08-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 30-08-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 31-08-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 15-09-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի շահերի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի դիմումի հիմքով, որով խնդրել է դատական նիստը հետաձգել մեկ այլ հերթի: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 06-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Նախագահող դատավորի խորհրդակցական սենյակում լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-11-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-11-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Սարգիս |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԿԴ/0120/01/16 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ՋՈՒԼՀԱԿՅԱՆԻ Մասնակցությամբ` ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ. ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս. ԳԱԼՈՒՍՏՅԱՆԻ 2016 թվականի նոյեմբերի 08-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի շահերի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը՝ ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ. Սիմոնյանի 2015 թվականի օգոստոսի 03-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 15135615 քրեական գործը: ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ. Ասատրյանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 25-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վերջինիս վարույթ: ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ. Սիմոնյանի 2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վերջինիս վարույթ: Նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ թիվ 15135615 քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Ս. Գալուստյանի, Ա. Խաչատրյանի, Վ. Կարապետյանի և Ս. Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: Երևան քաղաքի դատախազ Ա. Դավթյանի 2016 թվականի փետրվարի 15-ի որոշմամբ Վաղինակ Մինասյանի բողոքը բավարարվել է, վերացվել է թիվ 15135615 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Ս. Գալստյանի, Ա. Խաչատրյանի, Վ. Կարապետյանի և Ս. Նազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ. Սիմոնյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշումը: ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ. Մուրադյանի 2016 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վերջինիս վարույթ: ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ. Մուրադյանի 2016 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: Նախաքննության մարմինը 2016 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ որոշել է թիվ 15135615 քրեական գործով ոստիկան Սողոմոն Սարիբեկյանի վերաբերյալ Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի,Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316 հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնել՝ նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2016 թվականի մայիսի 5-ին թիվ 15135615 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2016 թվականի մայիսի 13-ին: Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մայիսի 16-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի մայիսի 31-ին նշանակվել՝ դատաքննության: Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով Սարգիս Բորիսի Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ՝ տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Վճռվել է նաև. Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու վերաբերյալ ստորագրությունը թողնել անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժող Վաղինակ Մինասյանին պարզաբանել հանցագործությամբ նրան պատճառված վնասի փոխհատուցման պահանջով քաղաքացիական դատավարության կարգով դատարան դիմելու և Սարգիս Գալուստյանից հատուցում ստանալու իրավունքը: Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2016 թվականի հուլիսի 22-ին՝ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանը, նույն թվականի օգոստոսի 23-ին Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա. Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան: Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2016 թվականի օգոստոսի 30-ին : Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ` ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով: Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ` Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա. Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը թողնվել է առանց քննության՝ ժամկետանց լինելու պատճառաբանությամբ: Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան չի ներկայացվել: 2. Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 23.00-ի սահմաններում, կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն։ Այսպես՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Աարիբեկյանը, 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում, մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր-պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել են հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին, որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել և վերջիններս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտությունը։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, Վ. Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունն անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին, դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ. Մինասյանի հետ, որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով բռնել է նրա օձիքից, ապա պարանոցից, հրել վայր է գցել Վաղինակ Մինասյանին՝ պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք՝ պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղումով։ 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը Վերաքննիչ բողոքը քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանը վերաքննիչ բողոքում գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 107-րդ, 207-րդ, 365-րդ և 397-րդ հոդվածների պահանջները: Դատարանը կիրառել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասը, որը չպետք է կիրառեր: Ըստ բողոքաբերի՝ դատարանը, նախաքննության մարմնի ենթադրությունները հաստատելով, անձին դատապարտել է տուգանքի՝ առանց հիմնավորելու դատավճիռը: Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 107-րդ և 365-րդ հոդվածների դրույթները՝ բողոքաբերը գտել է, որ Սարգիս Գալուստյանին մեղադրանք առաջադրելիս նախաքննության մարմինը հիմնվել է միայն ենթադրությունների վրա և հիմք է ընդունել միայն տուժողի և նրա ոստիկան ընկերների ցուցմունքները։ Դատարանում հետազոտված ապացույցների վերլուծության և գնահատման արդյունքում հազիվ թե կարելի է գալ այն համոզման, որ Սարգիս Գալուստյանը կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը։ Գործի առանձնահատկությունն այն է, որ առկա են հակաբևեռ ցուցմունքներ, աոաջինը` տուժողի, նրա ընկերների և զործընկերների, երկրորդը` ամբաստանյալի և վերջինիս ընկերների: Առաջինով հաստատվում է ամբաստանյալի մեղավորությունը, երկրորդով` ժխտվում է այն։ Տուժողի դիրքորոշումը հիմնավորվում է նրա ստացած մարմնական վնասվածքով։ Չհերքելով այդ փաստը` պաշտպանության կողմը Դատարանի ուշադրությունն է հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ տուժողը նշված վնասվածքը կարող էր ստանալ այլ անձի կողմից, քանի որ ինչպես նշել է ոստիկան Սուրեն Ալեքսանյանն իր ցուցմունքում՝ խառը իրավիճակ էր, բազմությունը ճնշում էր Վաղինակին, քաշքշուկին շատերն էին մասնակցում, սակայն երբ ինքը մոտեցել է սրճարանի դիմաց հավաքված մարդկանց, չի տեսել ոչ տուժողի վայր ընկնելը, ոչ վնասվածք ստանալը, այլ կերպ ասած կոնկրետ դեպքով ոչինչ չի տեսել։ Հավաքված բազմության մեջ քաշքշուկի հետևանքով այլ անձի կողմից մարմնական վնասվածք ստանալու վարկածը գոյություն ունենալու իրավունք ունի, քանի որ հենց այդ նույն քաշքշուկից վայր է ընկել ու քերծվածքներ ու արյունազեղումներ է ստացել Վաղինակ Մինասյանի հետ հերթապահություն իրականացնող Սողոմոն Աարիբեկյանը, ում զործն արդեն հայտնի պատճառով շարունակություն չի ստացել, հետնաբար տուժող Վաղինակ Մինասյանի պարանոցի վնասվածքը կարող էր դիտավորությամբ կամ անզգուշությամբ այլ անձի կողմից պատճաոված լինել։ Ըստ բողոքաբերի` այս դեպքով կարող են առաջ քաշվել նաև տարբեր վարկածներ, որն ի չիք է դարձնում <<հիմնավռր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը և «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը։ Պաշտպանական կողմի մոտ հարց է առաջացել, թե որտեղ է այն ապացույցը, որը հարյուր տոկոսով ապացուցում է, որ Սարգիս Գալուստյանն իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն։ Մեղադրանքի կողմն այս պարագայում, իհարկե կվկայակոչի ականատես վկա, ոստիկան Սողոմոն Սարիբեկյանի ցուցմունքը։ Մինչդեռ անզեն աչքով նկատելի է, որ Սողոմոն Սարիբեկյանի ցուցմունքի մասով այս քրեական գործում ինչ-որ <<բեկումնային>> երևույթ է տեղի ունեցել: Մեջբերելով Սողոմոն Սարիբեկյանի կողմից 03.08.2015թ. տրված ցուցմունքները, որոնք հաշվի առնելով նախաքննության մարմինը 28.12.2016թ. որոշում է կայացրել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին, և գործի վարույթը կարճելուց հետո Սողոմոն Սարիբեկյանի կողմից տրված ցուցմունքները, բողոքաբերը գտել է, որ վերջինիս ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, վերջինս որպես տուժողի ծառայակից ընկեր շահագրգռվածություն է ցուցաբերել գործի նկատմամբ, նախաքննության ընթացքում տվել է հակասական ցուցմունքեր, իսկ դատաքննության ընթացքում պնդել այն ցուցմունքը, որն առավել հարմար կլիներ իր ընկերոջ համար, հետևաբար տվյալ դեպքում, ըստ բողոքաբերի, Սողոմոն Սարիբեկյանի հարցաքննության արձանագրությունը դատարանի կողմից չի որակվի որպես ապացույց, այլ կհաստատվի դրա օգտագործման անթույլատրելիությունը, ինչի մասին պաշտպանական կողմը միջնորդում է։ Մեջբերելով Ս. Ավագյանի և Վ. Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշման համապատասխան հատվածները, որտեղ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է ապացույցների արժանահավատությանը և դրանց չափանիշներին, և վկա Սուրեն Ալեքսանյանի կողմից տրված ցուցմունքները` բողոքաբերը նշել է, որ տպավորություն է ստեղծվում, որ դեպքի վայրում գտնվող ոստիկանները հայհոյող և վիրավորող բազմության միջից մի քանի հոգու բերման ենթարկելով և իրենց ոստիկան ընկերոջ վրա եղած մարմնական վնասվածքները նրանցից մեկի վրա բարդելով, վրեժ են լուծում այդ օրը ստացած անհասցե կամ հասցեական հայհոյանքների ու վիրավորանքների համար։ Հատկանշական է, որ բոլորը ցուցմունք են տալիս այն մասին, որ այդ օրը խառնաշփոթ էր, բազմությունը վրդովված էր և խոչընդում էր ոստիկանների գործողություններին։ Այստեղից կարելի է եզրակացնել, որ ոստիկաններն անօրինական գործողություններ էին կատարում Սարգսին և նրա ընկերներին բերման ենթարկելու հարցում։ Բողոքաբերի կարծիքով` հավաքված բազմության մեջ կգտնվեին ողջամիտ անձինք, ովքեր տեսնելով Սարգսի բռնությունները`զերծ կմնային ոստիկանների աշխատանքը խոչընդոտելուց, սակայն դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներով պարզվեց, որ բազմությունը դեմ էր, որպեսզի Սարգիսը և մյուսները բերման ենթարկվեին և նույնիսկ գոռացել են ոստիկանների վրա, թե այս տղաներներն ինչ են արել, որ տանում են, իրենց էլ տանեն, ցուցմունք կտան։ Սակայն բացի ոստիկանների և բերման ենթարկված անձանց ցուցմունքներից որևէ այլ ապացույց գործով չկա: Այսինքն, ոստիկաններր պնդել են (նրանցից մեկը Ս. Սարիբեկյանն անձամբ տեսել է, իսկ մյուսները ուղղակի լսել են), որ Աարգիսը բռնություն է զործադրել իշխանության ներկայացուցիչ Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ, իսկ Սարգսի ընկերները պնդել են, որ այդպիսի բան չի եղել։ Փաստորեն, բացի ոստիկանների ցուցմունքներից գործում բացակայում է որևէ անկախ աղբյուրից ստացված ապացույց, որով կհաստատվեր, որ Աարգիսը բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ։ Տարօրինակ է նաև գործով որպես ապացույց դեպքի վայրի տեսագրության բացակայությունը։ Անհասկանալի է, թե ըստ մեղադրական եզրակացության, նախաքննության մարմինը, ինչից ելնելով է հանգել այն եզրակացության, որ գործով ապացույցների ձեռքբերման հնարավորությունը սահմանափակ է։ Գաղտնիք չէ, որ բազմաթիվ քրական գործերով, որոնց պարագայում տեսագրություններն այդքան էլ խիստ կարևորություն չունեն, այնուամենայնիվ նախաքննության մարմինը դրանք ստանում է, զննում և որպես ապացույց է ներկայացնում, սակայն սույն գործով, մայրաքաղաքի հենց կենտրոնում, որտեղ բազմաթիվ տեսագրող սարքեր են տեղադրված, և դրանց զննությունը լույս կսփռեր դեպքի հանգամանքների վրա, չգիտես ինչու նման ապացույցը մոռացության է մատնվելն և այն գոյություն չունի: 03.08.2015թ. «Շտապօգնություն>> ՓԲԸ-ի կոդմից, ոստիկանության Կենտրոն բաժնի կողմից տրված ուղեգրերի հիման վրա, Սարգիս Գալուստյանի, Վիգեն Կարապետյանի, Սամվել Նազարյանի ն Արա Խաչատրյանի նկատմամբ իրականացվել է սթափության վիճակի զննություն, որի վերաբերյալ նույն օրը բուժհաստատության ղեկավարի կողմից կազմվել են համապատասխան արձանագրություններ, որոնց համաձայն Վիգեն Կարապետյանի արտաշնչած օդի և կենսամիջավայրի տեսակի (մեզ կամ արյուն) հետազոտության արդյունքը կազմում է 0,00 միլիգրամ, Սամվել Նազարյանի սթափության զննության արդյունքը 0,00 միլիգրամ, Արա Խաչատրյանինը` 0, 48 միլիգրամ, Սարգիս Գալուստյանինը` 0, 41 միլիգրամ։ Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1 հոդվածի 3-րդ մասի և վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 9-րդ մասի դրույթները` բողոքաբերը նշել է, որ կարելի է փաստել, որ Վիգեն Կարապետյանը և Սամվել Նազարյանն ընդհանրապես ալկոհոլ չեն օգտագործել, իսկ Սարգիս Գալուստյանի և Արա Խաչատրյանի օրգանիզմում առկա ալկոհոլի չափը փոքր է եղել, օրինակ ասենք, ալկոհոլի նույնքան չափ պրակտիկայում արձանագրվել է ալկոհոլային լիկյորով շոկոլադե կոնֆետներ ուտելուց հետո։ Հարկ է նշել, որ Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ օրենսգրքով սահմանված անձի սթափությունը գնահատող չափերը մաքսիմում խստացված են, վարորդների կողմից իրավախախտումները և դրանցից բխող բացասական հետևանքները կանխարգելու նպատակով, ինչն արդարացի է, սակայն սույն գործի շրջանակում, Սարգիս Գալուստյանը չի գտնվել առավելագույն վտանգի աղբյուր հանդիսացող ավտոմեքենայի ղեկին, հետևաբար առավոտյան ժամերին վերջինիս օգտագործած ալկոհոլն այն չափի չի եղել, որ երեկոյան ժամը 23:00-ի սահմաններում ազդեցություն թողներ նրա օրգանիզմի վրա և նրան մղեր ավելորդ ագրեսիայի։ Վերոգրյալի հիմքով բողոքաբերը գտել է, որ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ չի կայացվել օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված դատական ակտ և Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ. հուլիսի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործով դատավճիռը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի մեջ ճանաչել և հռչակել Սարգիս Գալուստյանի անմեղությունը: 4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Ս. Գալուստյանի և նրա պաշտպան Մ. Ֆարմանյանի ելույթները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Ս. Գալուստյանի պաշտպան Մ. Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` << 1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով>>: Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` 1.Քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար` 1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից. 2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ: 2. Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում` 1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի. 2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի. 3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման: Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/. 2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում: Վճռաբեկ դատարանը Մ. Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. <<(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)>> ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշման համաձայն` <<... 17. Կոնկրետ հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորության կամ անմեղության մասին եզրահանգումների հիմնավորվածությունը կախված է նաև բացահայտված փաստերի վերաբերելիության ճիշտ գնահատականից: Հետևաբար, օրենսդիրը քիչ կարևոր չի համարում ապացույցի գնահատականը` գործին վերաբերելու կամ չվերաբերելու տեսանկյունից: Վերջին հաշվով, յուրաքանչյուր ապացույցի վերաբերելիության ճիշտ որոշումը պետք է հանգեցնի օրինական և հիմնավոր որոշում կայացնելու համար անհրաժեշտ և բավարար ապացույցների հավաքմանը: 18. Ապացույցների ազատ գնահատումն օրենսդիրը հռչակել է որպես քրեադատավարական օրենքի սկզբունք, համաձայն որի` ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Այսպես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածը սահմանում է. «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»: 19. Համաձայն նշված սկզբունքի` ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: Նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունենալու օրենսդրական արգելքը բացառում է որևէ ապացույցի նկատմամբ կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելը (մյուս ապացույցների նկատմամբ այդ փաստական տվյալի ապացուցողական արժեքին առավելություն վերագրելը կամ այդ արժեքը նվազեցնելը), քանի դեռ այդ ապացույցը քրեադատավարական օրենսգրքով ամրագրված ընթացակարգով օրինականության, մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության, մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման և այլ սկզբունքների պահպանմամբ չի հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: Այնուհանդերձ, ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ապացույցների նկատմամբ կանխակալ մոտեցման արգելքը պայմանավորում է «մինչև դրանց հետազոտումը» բառակապակցությամբ, ուստի նշված նորմը չի կարող մեկնաբանվել այնպես, որ օրենսդիրն ապացույցների հետազոտումից հետո նույնպես արգելում է ապացույցների գնահատման արդյունքում դրանցից մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն վերագրելու հնարավորությունը, հակառակ դեպքում, հակասական ապացույցների առկայության պարագայում հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ:...>>: Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 03.05.2016 թվականի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ. օգոստոսի 2-ին ընկերների` Արա Խաչատրյանի, Սամվել Նազարյանի և Վիգեն Կարապետյանի հետ նշել են վերջինիս մկրտության առիթը, որի ընթացքում օգտագործել են ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Նոր Հաճնից եկել են Երևան և Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարաններից մեկում խմել են սուրճ և գարեջուր։ Դրանից հետո քայլելով գնացել են Հյուսիսային պողոտա, որտեղ տեսել են հավաքված մարդկանց, որոնք լսել են երաժշտություն։ Սկզբից ինքն ու Արան, իսկ հետո Վիգենն ու Սամվելը մոտեցել են երաժշտություն լսողներին։ Այդ պահին իր կողքին կանգնած ոստիկանության աշխատակիցն ուշադիր զննել է իրեն։ Վերջինիս հարցրել է, թե ինչու է նա իրեն ուշադիր զննում, որին ի պատասխան` ոստիկանը հայտնել է, որ նա ոստիկան է և իրավունք ունի նայելու, այդ ժամանակ երաժշտություն է հնչել, իրենց են մոտեցել հավաքված մարդիկ։ Վաղինակը պահանջել է պահպանել իրենց միջև տարածություն, հավաքված մարդիկ նրանից պահանջել են իրեն հանգիստ թողնել` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Իրենց միջև տարածություն է եղել, սկսել են միմյանց հետ վիճաբանել, որի ընթացքում ոստիկանը փորձել է ձեռնաշղթաներ անցկացնել իր ձեռքերին, սակայն ինքը թույլ չի տվել` պնդելով, որ որևէ վատ արարք թույլ չի տվել, որից հետո մոտեցել են այլ ոստիկաններ և իրեն ու ընկերներին ձեռնաշղթաներով բերման ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Նշել է նաև, որ ինքը Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնող ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել, քննիչից է տեղեկացել, որ Վաղինակը ցուցմունք է գրել, թե իբր ինքը նրան հրել-գցել է գետնին։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշել է, որ իրենց միջև տարածություն պահպանելու Վաղինակի պահանջը լսելով` հետաքրքրվել է, թե որն է այդ տարածությունը, որ ինքը պահպանի, սակայն նա չի հայտնել։ Ինքը կանգնած է եղել Վաղինակից մոտ կես մետր հեռավորության վրա, իր ընկերներից Սամվելն ու Վիգենը մոտեցել են այն պահին, երբ Վաղինակը պահանջել է տարածություն պահպանել, նրանք ևս հարցրել են, թե որն է այդ տարածությունը, սակայն նրանց ևս չի պատասխանել։ Իրեն այդպես էլ հայտնի չի դարձել, թե ինչու էր Վաղինակը հենց իրեն սևեռվել և դիտողություն անում, անգամ հավաքված մարդկանցից մի կին ոստիկանին նախատել է` ասելով, որ ինքն ընդամենը երաժշտություն է լսում։ Ընդհանուր քաշքշոց էր, քաղաքացիներն իրեն քաշում էին, որ ոստիկանները բաժին չտանեն։ Քաշքշուկի ընթացքում հնարավոր էր՝ որևէ մեկը վայր ընկներ, սակայն ինքը չի տեսել։ Վերջիններս նույնիսկ պնդել են, որ նրանց ևս բաժին տանեն, որպեսզի ի նպաստ իրենց բացատրություններ տան։ Չի կարող մեկնաբանել, թե այդ բազմաթիվ մարդկանցից ինչու են հատկապես իրեն և իր ընկերներին բերման ենթարկել։ Իր և Վաղինակի միջև քաշքշուկ չի եղել, իրենց միջև ընդամենը հանգիստ խոսակցություն է ընթացել իրեն զննելու հետ կապված հարցի շուրջ, Վաղինակն իրեն ամբոխից առանձնացնելու համար ձախ ձեռքից է քաշել և ձեռնաշղթա է հագցրել` ասելով, թե կտանի բաժին, որտեղ և ինքը կիմանա, թե ինչու է տանում։ Նշել է նաև, որ փոխադարձ վիրավորանքներ չեն հնչել։ Դեպքի վայր ոստիկանության լրացուցիչ ուժեր հրավիրելու պատճառն այն էր, որ այդ ժամանակ շուրջ 50 քաղաքացիներ էին հավաքվել, խառնաշփոթ էր։ Պնդել է, որ երաժշտությունն անջատելու հարցի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն, պահանջ չի լսել։ Հայտնել է, որ բաժնում ինքը նրանից ներողություն է խնդրել միայն իրեն զննելու հետ կապված խոսակցություն նախաձեռնելու և ոչ թե վիճաբանության կամ հակաիրավական վարքագիծ դրսևորելու համար։ Տուժողի պարանոցի հատվածում հայտնաբերված մարմնական վնասվածք առաջանալու հանգամանքի շուրջ հայտնել է, որ այն կարող էր առաջանալ ընդհանուր քաշքշոցից, քանի որ հավաքված քաղաքացիները ոստիկաններին չէին թողնում, որ իրենց բաժին տանեն։ Պնդել է, որ Վաղինակի ստացած մարմնական վնասվածքի հետ առնչություն չունի։ Պնդել է, որ երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ ոստիկանին որևէ առարկություն չի ներկայացրել, քանի որ դրա կարիքը չկար, իրենք արդեն պատրաստվում էին տուն գնալ։ Հստակեցրել է, որ թեև նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ գարեջուր են պատվիրել, սակայն ինքը չի խմել։ Վկաներ Վիգեն Սամվելի Կարապետյանը, Արա Խաչիկի Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում, իսկ Սամվել Լյովայի Նազարյանը նախաքննության ժամանակ տվել են նույնաբովանդակ` ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի ցուցմունքների հետ համընկնող ցուցմունքներ: Առաջին ատյանի դատարանն արժանահավատ չի համարել, և Վերաքննիչ դատարանը նույնպես արժանահավատ չի համարում ամբաստանյալի և վկաներ Վիգեն Սամվելի Կարապետյանի և Արա Խաչիկի Խաչատրյանի դատաքննական, Սամվել Լյովայի Նազարյանի դատարանում հրապարակված նախաքննական ցուցմունքները: Դատաքննության ընթացքում ներկայացված պատճառաբանությամբ և տրված ցուցմունքով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել կատարած հանցագործության համար պատասխանատվությունից ու պատժից, իսկ վկաներ Վիգեն Սամվելի Կարապետյանը, Արա Խաչիկի Խաչատրյանը և Սամվել Լյովայի Նազարյանը ցանկանում են իրենց պաշտպանության տակ վերցնել իրենց ընկերոջը՝ ամբաստանյալ Ս. Գալուստյանին։ Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի վերոնշյալ պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ, իսկ նրան առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցների հիման վրա. Տուժող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի` դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 2-ին նույն գումարտակի տեսուչ Սողոմոն Սարիբեկյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրերում լռության խախտման համար Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին, որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է, և վերջիններս բարձր երաժշտությունն անմիջապես անջատել են։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, երաժշտությունն անջատելու կապակցությամբ իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել և չսպասելով պատասխանի, ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջներին՝ վիճաբանության մեջ է մտել իր հետ։ Ձեռքով փորձել է թեթև հրել Սարգսին, որ նա իրենց միջև հեռավորություն պահպանի, որ կարողանա նրա հետ խոսել, քանի որ նա անդադար խոսել է։ Տեսնելով դա` Սարգիսը նախ բռնել է իր համազգեստի օձիքից, այնուհետև թողնելով օձիքը՝ բռնել է պարանոցից, քաշել դեպի իրեն, իսկ հետո՝ հրելով վայր գցել։ Արդյունքում սկսվել է քաշքշուկ, Սարգսի ընկերներն աշխույժ, ոչ ադեկվատ շարժումներ են կատարել և փորձել են չեզոքացնել Սարգսին մեկուսացնելու իրենց գործողությունները։ Սողոմոն Սարիբեկյանի և օգնության եկած այլ ոստիկանների հետ Սարգիս Գալուստյանին տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ կատարվածի մասին զեկուցագիր է ներկայացրել։ Պնդել է, որ Սարգիս Գալուստյանի բռնի գործողությունները կատարվել են իր ծառայողական պարտականությունների և լիազորություններն իրականացնելու ժամանակ, նրա գործողությունները կատարվել են հասարակական վայրում։ Հարցերին պատասխանելիս նաև նշել է, որ դեպքի պահին կրել է համազգեստ։ Կարծիք է հայտնել, որ հասարակական վայրերում լռության խախտման համար Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին նախազգուշացումը Սարգիսը չէր կարող լսել, քանի որ հեռու էր գտնվում, սակայն իրենց այդ զրույցը նկատելի էր նրա համար։ Սարգիսն իր նկատմամբ դրսևորել է ագրեսիվ վարքագիծ, որը հնարավոր է առաջացել էր այն հանգամանքից, որ նա ևս ունկնդիր էր և չէր ցանկանում, որ երաժշտությունը դադարեր կամ հնարավոր է՝ նա մտածել է, թե իրենք ցանկացել են միջոցառման մասնակցին բերման ենթարկել, ու մոտեցել է, որ իրենցից այդ կապակցությամբ պարզաբանում պահանջի։ Սարգսին պարզաբանումներ չէր կարող տալ, քանի որ նա, առանց դադարի, արագ և բարձր տոնայնությամբ իրենից պարզաբանում էր պահանջում, հետաքրքվում, թե իրենք ինչ են «ուզում»։ Լրացուցիչ ուժեր են հրավիրել` հաշվի առնելով, որ Սարգսի ընկերները փորձում էին չեզոքացնել իրենց գործողություները։ Հայտնել է, որ ամբոխի մեջ Սարգիսն իրեն մոտեցել է ձախ կողմից այն բանից հետո, երբ կազմակերպչի հետ իր խոսակցությունն ավարտելուց հետո վերջինս անջատել էր էլեկտրական սարքերը։ Այդ պահին Սարգսից հետո մոտեցել են ևս երկու, այնուհետև` ևս մեկ կամ երկու անձ։ Իր կողմից Սարգսին հրելը պայմանավորված էր նրանով, որ նա շատ մոտ տարածության վրա էր գտնվում իրենից, շարժումներից անգամ իրենց մարմինները հպվում էին, ինքն ասել է Սարգսին, որ իրենից «դիստանցիա» պահի, որ կարողանա նրան լսել և հարցերին պատասխանել, սակայն վերջինս, ի պատասխան իր պարզաբանումներին, ասել է, թե` «էտ որնա՞» և նման տիպի արտահայտություններ։ Հստակ տեսել է, որ Սարգիսն է իրեն հարվածել, քանի որ թեև ուշ ժամ էր, սակայն տվյալ հատվածում կար նորմալ արհեստական լուսավորություն։ Սարգսին և ընկերներին հարկադրաբար են տարել բաժին։ Նշել է նաև, որ Սարգսի մոտենալը պայմանավորված չէր ինչպես իր, այնպես էլ մյուս ծառաակից ոստիկանի ոչ վայել պահվածքով: Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի հատուկ գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանի ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 18.00-ից նույն գումարտակի ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Ժամը 22.55-ին մոտեցել են նշված պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր Պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ-մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել հասարակական վայրում լռության խախտման համար Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին, որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել է, և վերջիններս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտությունը։ Այնտեղ գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, իր ընկերների հետ պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունը անջատելու կապակցությամբ և չսպասելով պատասխանի, ինչպես նաև չենթարկվելով հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ օրինական պահանջներին, վիճաբանության մեջ է մտել Վաղինակ Մինասյանի հետ։ Տեսել է, թե ինչպես է Սարգիս Գալուստյանը բռնել Վաղինակ Մինասյանի համազգեստի օձիքից, այնուհետև համազգեստը թողնելով՝ բռնել է նրա պարանոցից, քաշելով և հրելով վայր է գցել նրան։ Ինքը հորդորել է Սարգիս Գալուստյանին, որ սթափվի, և ցանկացել է կանխել նրա գործողությունները։ Երբ փորձել է ձեռնաշղթաներ անցկացնել Սարգսի ձեռքերին, մի պահ քաշքշուկից վայր է ընկել, որից հետո ոտքի կանգնելով՝ Վաղինակ Մինասյանի հետ ռադիոկապով օգնություն են կանչել և օգնության եկած ոստիկանների հետ Սարգիս Գալուստյանին և նրա 3 ընկերներին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հայտնել է, որ ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի հետ գտնվել են ծառայության մեջ և կատարել են իրենց ծառայողական պարտականություններ։ Իրենց լիազորությունների շրջանակում նախազգուշացրել են մինչև ժամը 23.00-ն անջատել երաժշտությունը, սակայն Սարգիս Գալուստյանը հասարակական վայրում հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ բռնություն է գործադրել Վաղինակ Մինասյանի նկատմամբ։ Նաև նշել է, որ իր կարծիքով` Սարգսի և վերջինիս ընկերների միջամտությունը պայմանավորված էր երաժշտությունն անջատելու հանգամանքով։ Վաղինակի` գետնին ընկնելուց հետո բազմիցս հորդորել է, որ նրանք հանդարտվեն, Վաղինակի պահվածքից անակնկալի է եկել և սթափվելու կոչ է արել, օգնել է Վաղինակին գետնից բարձրացնել, հարվածներ չեն եղել, քաշքշում էին, իսկ ինքն ուղղակի փորձել է կանխել հարվածները և բաժին բերման ենթարկել Վաղինակին հրող անձին։ Վաղինակի հետ են մոտեցել կազմակերպիչներին, Սարգիսը Վաղինակին անդադար հարցրել է «ի՞նչ է եղել, արա»` թույլ չտալով, որ Վաղինակը պատասխանի։ Իր նշած մի խումբ անձինք մոտեցել են Վաղինակին, խոչընդոտել են, սակայն նրանց գործողությունները չի կարող նկարագրել, համոզված է, որ Վաղինակին օձիքից քաշող տղան սպիտակ «մայկայատիպ» վերնազգեստ էր կրում։ Ինքը նույնպես վայր է ընկել, երբ փորձել է ձեռնաշղթաներ հագցնել, սակայն չի տպավորվել արդյոք որևէ մեկի միջամտությունից է ընկել։ Նշել է նաև, որ Սարգիսը Վաղինակի օձիքը բռնել էր ձախ ձեռքով, պարանոցը` ևս ձախ ձեռքով, Վաղինակը վնասվածքը ստացել էր պարանոցի հատվածում, դեպքից հետո դատաբժիշկը զննել է իրենց, Վաղինակի պարանոցը կարմրած և քերծված էր, բացառել է այդ վնասվածքը ընկնելու հետևանքով առաջանալու հնարավորությունը։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Ռուբիկ Հմայակի Սահակյանի ցուցմունքի համաձայն`2015թ. օգոստոսի 2-ին Սևակ Միրզախանյանի հետ միասին ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ը Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են, որ երաժշտությունն անջատվելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է, որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստիկանության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտասարդի, որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել, սակայն դա նրանց չէր հաջողվում, քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը, մյուս կողմից քաղաքացիները թույլ չէին տալիս։ Միջամտել են և նկատել, որ Վաղինակ Մինասյանը հայտնվել է գետնին ընկած վիճակում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել, որից հետո օգնության եկած ոստիկանները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հայտնել է, որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով՝ չեն տեսել, թե ինչի հետևանքով է Վաղինակ Մինասյանը ընկել, իսկ հետագայում Վաղինակից են տեղեկացել, որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդն է բռնել նրա համազգեստի օձիքից, այնուհետև պարանոցից և հրելով վայր գցել նրան։ Նշել է, որ Սարգիսը ագրեսիվ վարքագիծ էր դրսևորում և բերման ենթարկվելիս ոստիկանության աշխատակիցներին չէր ենթարկվում, գոռում էր, ձեռքերն էր շարժում։ Անձամբ չի մասնակցել նրան բերման ենթարկելուն, սակայն ծառայակիցներին օգնել է։ Վաղինակը միջադեպի պատճառների մասին իրեն հայտնել է միայն 10 օր անց։ Ըստ Վաղինակի` քաղաքացու հետ քաշքշուկի ընթացքում վերջինս քաշել էր նրա պարանոցից, որի հետևանքով Վաղինակը հայտնվել էր գետնին։ Նշել է նաև, որ տվյալ օրը Հյուսիսային պողոտայում երաժշտություն եղել է, անգամ միջադեպից մոտ 20 րոպե առաջ ինքը նույնպես մոտեցել էր կազմակերպիչներին երաժշտությունն անջատելու պահանջով։ Չի կարող հիշել` Վաղինակի` գետնին հայտնվելու ժամանակ երաժշտություն կար, թե արդեն դադարեցվել էր, ոստիկանի` գետնին հայտնվելու վերաբերյալ ամբոխի դիրքորոշումը նույնպես չի հիշում։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պնդել է, որ խառնաշփոթ իրավիճակն առաջացել է երաժշտությունը դադարելուց հետո, պնդել է նաև, որ Սարգսից բացի ևս երեք անձինք դրսևորել են ագրեսիվ վարքագիծ։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի ոստիկան Սևակ Սերոբի Միրզախանյանի ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 2-ին Ռուբիկ Սահակյանի հետ ընդգրկված են եղել վերակարգում և ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հյուսիսային պողոտայում։ Մինչ ժամը 23.00-ը Հյուսիսային պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր պիցցա» սրճարանի մոտ քաղաքացիները լսել են երաժշտություն։ Տեսել են, որ երաժշտությունն անջատվելուց հետո այնտեղ խառնաշփոթ իրավիճակ է, որտեղ գտնվել են համազգեստով երկու ոստիկանության աշխատակիցներ։ Նրանցից ճանաչել են Վաղինակ Մինասյանին։ Նկատել են նաև 4 երիտասարդի, որոնցից մեկին ոստիկանները ցանկացել են ձեռնաշղթաներ անցկացնել, սակայն դա նրանց սկզբում չի հաջողվել, քանի որ մի կողմից այդ երիտասարդը, մյուս կողմից քաղաքացիները թույլ չեն տվել։ Միջամտել են, նկատել Վաղինակ Մինասյանին գետնին ընկած վիճակում։ Օգնել են և այդ երիտասարդի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ են անցկացրել, որից հետո օգնության եկած ոստիկանները նրանց տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Հայտնել է նաև, որ խառնաշփոթ իրավիճակից ելնելով` չեն նկատել, թե ինչի հետևանքով է Վաղինակ Մինասյանը ընկել, միայն հետագայում՝ մինչև քննիչի մոտ հարցաքննվելը, Վաղինակից տեղեկացել է, որ դեպքի ժամանակ սպիտակ վերնաշապիկով երիտասարդը բռնել է նրա համազգեստի օձիքից, այնուհետև` պարանոցից և հրելով վայր է գցել նրան։ Նաև նշել է, որ Վաղինակը չի հայտնել իրեն միջադեպի պատճառի մասին։ Մինչ մոտենալը` իր գտնվելու վայրից Վաղինակը տեսանելի չի եղել, միայն մոտենալուց է նկատել նրան` գետնին ընկած վիճակում, այլ ոստիկաններ էլ են եղել, նրանց չի ճանաչել, նրանց գործողությունները չի կարող նկարագրել։ Իր մոտենալու պահին երաժշտությունն արդեն չի եղել։ Ձեռնաշղթաներ գործադրել են Սարգսի նկատմամբ, նրան Վաղինակն է այդ վիճակով բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Արտաշես Հակոբի Նիկողոսյանի ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 2-ին` ժամը 16.00-ից Սուրեն Ալեքսանյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևանի Հանրապետության հրապարակում։ Ժամը 23.00-ի սահմաններում ռադիոկապով իրենց օգնության են կանչել Հյուսիսային պողոտա։ Անմիջապես մեկնել են այնտեղ, որտեղ «Տաշիր պիցցա» սրճարանի դիմաց տեսել են հավաքված մարդկանց և ոստիկանների։ Ոստիկանները փորձել են մի քանի երիտասարդների նստեցնել պարեկային ավտոմեքենա` ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու համար։ Տեղում գտնվող ոստիկանների ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել են, որ երիտասարդներից մեկը հրել է և դիտավորությամբ վայր է գցել ոստիկան Վաղինակ Մինասյանին։ Հավաքված քաղաքացիները խոչընդոտել են իրենց գործողություններին, սակայն իրենց օգնությամբ 4 երիտասարդները տեղափոխվել են ոստիկանության բաժին, իսկ իրենք գնացել են Հանրապետության հրապարակ և շարունակել ծառայությունը։ Հայտնել է նաև, որ դեպքի վայրում տեղեկացել են, որ միջադեպն առաջացել է երաժշտությունն անջատելու նախազգուշացման համար, այդ ժամանակ է մի երիտասարդ վիճաբանել ոստիկան Վաղինակ Մինասյանի հետ և դիտավորությամբ հրել և գետնին գցել նրան։ Միջադեպի ժամանակ Վաղինակի հետ չի զրուցել, իսկ հետագայում վերջինիս խոսքերից է տեղեկացել, որ վիճաբանությունն ու քաշքշուկն առաջացել էր երաժշտությունը դադարեցնելու հարցի շուրջ։ Չի հիշել՝ արդյոք տվյալ օրը ոստիկաններից մեկը վնասվածք ստացել է կամ որևէ անձի բերման ենթարկել են, թե` ոչ։ Ռադիոկապի միջոցով են լսել, որ իրենց երթուղու վրա վիճաբանություն կա, սակայն մանրամասները ռադիոկապով չեն հայտնել։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրել է, որ վիճաբանության պատճառի՝ երաժշտության հարցի շուրջ ծագած լինելու վերաբերյալ, հետագայում տեղեկացել է Վաղինակից։ Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Սուրեն Սարգսի Ալեքսանյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքով: Վերջինս Դատարանում հարցերին պատասխանելիս նաև նշել է, որ քաշքշուկը ծագել է երաժշտությունը դադարեցնելու պահանջ ներկայացնելու կապակցությամբ։ Նկատել են Վաղինակին բազմության մեջ` «մի անկյունում ճնշված վիճակում», բազմության միջից որոշ անձինք վիրավորական խոսքեր և հայհոյանքներ են հնչեցրել Վաղինակի հասցեին, փորձել են ազատել Վաղինակին, կարգի հրավիրել բազմությանը։ Խառը իրավիճակ է եղել, հավաքվածների ընդհանուր խոսակցություններից լսել է, որ Վաղինակին քաշքշել են, օձիքից են քաշել, սակայն մարմնական վնասվածք ստանալու կամ գետնին հայտնվելու մասին տեղեկություն չունի։ Ինքը որևէ մեկին բերման չի ենթարկել, որքան հիշում է` իր գործընկերներն են դա իրականացրել։ Նշել է, որ դեպքի վայրին մոտենալուց և հեռանալուց բարձր երաժշտություն չի լսել։ Նախաքննական հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրել է, որ Վաղինակի հետ մի երիտասարդի վիճաբանելու, դրա հետևանքով Վաղինակին հրելու և գետնին գցելու մասին լսել է հավաքված մարդկանցից, քանի որ այդ մասին բարձրաձայնել են քաղաքացիները` մինչ իր կողմից Վաղինակին մոտենալը։ Փորձագետի թիվ 2218 եզրակացության համաձայն` քաղ. Վ. Մինասյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` պարանոցի աջ կեսի առաջակողմնային մակերեսի արյունազեղման ձևով պատճառվել է բութ առարկայի ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները, դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ պաշտպանական կողմը չի ներկայացրել հիմնավոր պատճառներ Ս. Գալուստյանի ցուցմունքներն արժանահավատ համարելու համար, բացի այդ դրանք հերքվում են գործով հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությամբ և, ըստ էության, հանդիսանում են ամբաստանյալին քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելուն օգնելու և օժանդակելու ու դրանից բխող հնարավոր իրավական հետևանքներով շահագրգռված անձի` գործի տվյալներն իրենց ձեռնտու տարբերակներով ներկայացնելու տակտիկայի դրսևորում: Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, որ 03.08.2015թ. <<Շտապօգնություն>> ՓԲԸ-ի կողմից իրականացվել է սթափության վիճակի զննություն, որի վերաբերյալ կազմված արձանագրության համաձայն Սարգիս Գալուստյանի արտաշնչած օդի և կենսամիջավայրի տեսակի արդյունքը կազմել է 0,41 միլիգրամ, Արա Խաչատրյանինը` 0.48 միլիգրամ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ոչ սթափ վիճակը որոշվում է Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 9-րդ մասի համաձայն, ըստ որի` անձը համարվում է ոչ սթափ վիճակում գտնվող, եթե ստուգմամբ պարզվում է, որ նրա մեկ լիտր արյան մեջ մաքուր ալկոհոլի պարունակությունը 0.4 գրամից կամ մեկ լիտր արտաշնչած օդի մեջ 0.2 միլիգրամից ավելի է, կամ եթե անձի արյան կամ մեզի մեջ առկա է թմրամիջոցի կամ հոգեմետ նյութի պարունակություն, հետևաբար կարելի է փաստել, որ Վիգեն Կարապետյանը և Սամվել Նազարյանը ընդհանրապես ալկոհոլ չեն օգտագործել: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ 243.1-րդ հոդվածի 3-րդ մասը վերաբերում է նշված հոդվածով նախատեսված հանցակազմին` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը կամ այդ անձի կողմից ոչ սթափ վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելը կամ սթափության վիճակի զննություն անցնելուց հրաժարվելը կամ խուսափելը: Վերը նշված հանգամանքների հաշվառմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանի դիտարկմամբ, ՀՀ Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 9-րդ մասով սահմանված չափերը սույն գործով /քննարկվող իրադրությունում/ կիրառելի համարվել չեն կարող: Հետևաբար պաշտպանի բերած պատճառաբանություններն ինքնին չեն բացառում ամբաստանյալ Ս. Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս նշված հանգամանքը որպես այդպիսին պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտարկելու հնարավորությունը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը` Առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալը իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ գործադրել է վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն, որը կապված է եղել իշխանության ներկայացուցչի կողմից ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, այսինքն` նա կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածի համապատասխան մասով: Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը: Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել: Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, դատավճռում շարադրված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար: Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ և հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի շահերի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 08-11-2016 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 26-12-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 243,178 |
| Գործին կից նյութեր | կից ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի անձնագիրը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 26-12-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 243,178 |
| Գործին կից նյութերը | կից ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի անձնագիրը |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-33606/16 |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 17-03-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 09-03-2017 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Մնացականյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Սարգիս Գալուստյան Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի /ՀՀ քր. օր-ի 316 հոդ. 1-ին մասով - տուգանք` 500.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 20.07.2016թ. կայացված դատավճիռը պատժի տեսակի մասով` ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանին դատապարտել ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով : Դատական ակտը մնացած մասով թողնել անփոփոխ : Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.02.2017թ. որոշմամբ վերականգնվել է վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու ժամկետը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 22-03-2017 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|---|
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 22-03-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Սահակյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ալեքսանդր |
| Ազգանուն | Ազարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 07-04-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Համաձայն ՀՀ կառավարության 2017 թվականի ապրիլի 06-ի № 343-Ն որոշման` 2017 թվականի ապրիլի 17-ի աշխատանքային օրը տեղափոխվել է 2017 թվականի մայիսի 06-ը` շաբաթ օր: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-05-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Վերաբաշխում
| Ամսաթիվ | 26-04-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Վերաբաշխման հիմքը | Լիազորությունները դադարել են |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 26-04-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Սահակյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ալեքսանդր |
| Ազգանուն | Ազարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 12-05-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-05-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 22-05-2017 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Սարգիս |
| Ազգանուն | Գալուստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ №ԵԿԴ/0120/01/16 վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր`Ա.Վարդանյան Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս.ԳԱԼՈՒՍՏՅԱՆԻ 2017 թվականի մայիսի 22-ին դռնբաց դատական նիստում մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Սիմոնյանը 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին որոշում է կայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 15135615 քրեական գործը հարուցելու և այն իր վարույթ ընդունելու վերաբերյալ: ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 25-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է իր վարույթ: ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Սիմոնյանի 2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վերջինիս վարույթ: Նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ թիվ 15135615 քրեական գործի վարույթը կարճվել է և Ս.Գալուստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանի 2016 թվականի փետրվարի 15-ի որոշմամբ Վաղինակ Մինասյանի բողոքը բավարարվել է, վերացվել է թիվ 15135615 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Ս.Գալստյանի, Ա.Խաչատրյանի, Վ.Կարապետյանի և Ս.Նազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին նախաքննության մարմնի 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշումը: ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Մուրադյանի 2016 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է իր վարույթ: Նախաքննության մարմնի 2016 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 23.00-ի սահմաններում, կապված ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանի նկատմամբ գործադրել է առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն։ Այսպես՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի ավագ ոստիկան Վաղինակ Շահենի Մինասյանը և նույն գումարտակի ծառայության տեսուչ Սողոմոն Աշոտի Սարիբեկյանը, 2015թ. օգոստոսի 2-ին՝ ժամը 22.55-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ընթացքում, մոտեցել են հիշյալ պողոտայի 18 հասցեում գտնվող «Տաշիր-պիցցա» սրճարանի դիմաց «Ֆլեշ մոբ» միջոցառման կազմակերպիչներին և նախազգուշացրել են հասարակական վայրերում լռության խախտման համար ՀՀ վարչական օրենսգրքի 180-րդ հոդվածով նախատեսված վարչական պատասխանատվության մասին, որը նշված միջոցառման կազմակերպիչների կողմից ընդունվել և վերջիններս անմիջապես անջատել են բարձր երաժշտությունը։ Ներկա գտնվող Սարգիս Գալուստյանը, վրդովվելով այդ հանգամանքից, Վ. Մինասյանից պարզաբանում է պահանջել երաժշտությունն անջատելու պահանջի կապակցությամբ և չսպասելով վերջինիս պարզաբանումներին ու չենթարկելով զրույցի ընթացքում ոստիկանից հեռավորություն պահպանելու վերաբերյալ նրա օրինական պահանջին, դրանց կապակցությամբ վիճաբանության մեջ է մտել Վ. Մինասյանի հետ, որի ընթացքում ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով բռնել է նրա օձիքից, ապա պարանոցից, հրել վայր է գցել Վաղինակ Մինասյանին՝ պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք՝ պարանոցի աջ կեսի աջակողմյան մակերեսի արյունազեղումով»։ Նախաքննության մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին: Նախաքննության մարմինը 2016 թվականի մայիսի 06-ին որոշում է կայացրել թիվ 15135615 քրեական գործով ոստիկան Սողոմոն Սարիբեկյանի մասով Սարգիս Գալուստյանի, Արա Խաչատրյանի, Վիգեն Կարապետյանի և Սամվել Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու վերաբերյալ՝ նրանց արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2016 թվականի մայիսի 05-ին թիվ 15135615 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան): Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով Սարգիս Գալուստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2016 թվականի հուլիսի 22-ին՝ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանը և նույն թվականի օգոստոսի 23-ին Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան: Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2016 թվականի օգոստոսի 30-ին: Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ` ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: Վերաքննիչ դատարանի` 2016 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ` Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը թողնվել է առանց քննության՝ ժամկետանց լինելու պատճառաբանությամբ: Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 08-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 22-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի միջնորդությունը` վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու համար բաց թողնված ժամկետը իրավունքի ուժով (ex jure) վերականգնելու վերաբերյալ, բավարարվել է: 2017 թվականի մարտի 17-ին Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել դատախազ Ա.Մնացականյանը: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել: Թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին է հանձնվել 27.04.2017 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 12.05.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: 2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Ըստ մեղադրող Ա.Մնացականյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի` առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի և նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, որի արդյունքում խաթարվել են պատժի նպատակները, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման։ Ի հիմնավորումը ներկայացվածի մեղադրողը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել Ս.Գալուստյանին մեղսագրվող հանցագործության բնույթը, ծանրության աստիճանը, արարքի սուբյեկտիվ կողմն ու հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, ինչպես նաև այն, որ նման արարքն ուղղված է մարդու առողջությանը և իրական վտանգ է ստեղծում նրա կյանքի համար։ Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և խստացնող հանգամանքներին, մեղադրողը նշել է, որ դրանք իրենց համակցության մեջ չեն կարող հիմք հանդիսանալ նման մեղմ պատիժ նշանակելու համար, քանի որ, բնորոշ են անձանց լայն շրջանակի և նշանակվող պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս ինքնին շոշափելի ազդեցություն ունենալ չեն կարող։ Ամփոփելով վերոնշյալը մեղադրողը հանգել այն եզրահանգման, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանի նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում ինչպես մեղսագրվող հանցագործության բնույթին, դրա վտանգավորության աստիճանին, այնպես էլ այն կատարողի անձը բնութագրող հանգամանքներին։ Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 52-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 54-րդ հոդված 1-ին մասի 11-րդ կետով, 376-376.1, 378-379-րդ, 380.1, 381-րդ, 395-րդ, 399-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է. «1.Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։ 2.Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0120/01/16 գործով 2016 թվականի հուլիսի 20-ին կայացված դատավճիռը պատժի տեսակի մասով բեկանել և փոփոխել՝ ամբաստանյալ Ս.Գալուստյանին դատապարտել ազատազրկման` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով։ 3.Դատական ակտը մնացած մասով թողնել անփոփոխ»։ 3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, ամբաստանյալի և պաշտպանի պատասխան առարկությունները, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված հարցին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»: Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել»: Ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում: Չի վիճարկվում նաև Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք: Մեղադրող Ա.Մնացականյանը` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի միջոցով հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների իրականացմանը, խնդրել է վերջինիս նկատմամբ նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով: Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է` արդյո՞ք ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` (…) 5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը. 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. (…)»: Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով, կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն` դատարանը, նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը: Այս առումով հատկանշական է Վճռաբեկ դատարանի հետևյալ դիրքորոշումը, համաձայն որի` «(...) Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն համապատասխան քրեաիրավական սանկցիաները, որոնք կրում են հարաբերականորեն որոշակի (պատիժ են նախատեսում որոշակի սահմաններում) կամ այլընտրանքային բնույթ (նախատեսում են պատժի մի քանի տեսակներ)։ Ընդ որում, այլընտրանքային սանկցիաները հանցավորի պատասխանատվության անհատականացման ավելի լայն սահմաններ են նախատեսում։ Հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելիս դատարանը, թեև օժտված է իր ներքին համոզմունքին և իրավագիտակցությանը համապատասխան որոշակի հայեցողություն դրսևորելու ազատությամբ, սակայն այն չի կարող բացարձակ և կամայական բնույթ կրել։ Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է, որ այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա (տե´ս Վճռաբեկ դատարանի Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ գործով ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը): Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողությունը սահմանափակվում է օրենքով կանխորոշված որոշակի շրջանակներով` հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթով և աստիճանով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, որոնք դատարանն անպայման պետք է հաշվի առնի պատժի արդարացիության ապահովման համար (...)» (տե՛ս Էդվարդ Ադամյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ի թիվ ԵԷԴ/0048/01/14 որոշման 17-րդ կետը)։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի նշված հոդվածի սանկցիան այլընտրանքային է, այն հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ` ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` տուգանք, կալանք կամ ազատազրկում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին համաձայն` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրա¬վական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարութ¬յան պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվա¬կա¬նի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-րդ կետ): Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնա¬¬հատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այն¬պիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07 գործի վերաբերյալ): Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»: Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազ¬մի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատաս¬խանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տե¬սանկյու¬նից` 1) պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթ¬ների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիա¬յի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս: 2) պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հան¬ցա¬գոր¬ծության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատաս¬խա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք¬ները: ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգա¬մանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատակա¬նաց¬ման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պա¬տիժ: Նշված չափանիշներն են` ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աս¬տի¬ճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կա¬տարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես, բ) հանցավորի անձը, գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմ¬բերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 17-րդ կետ): Վճռաբեկ դատարանն` անդրադառնալով արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հստակեցրել է դրանց որոշման չափանիշները` արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցա¬գոր¬ծության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեա¬կան օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հար¬ցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշա¬նա¬կելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանա¬կահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հա¬սա¬րակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր): Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա¬գոր¬ծությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա¬գոր¬ծությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատա¬րանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-րդ կետ): Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ՎԲ-50/07 գործի վերաբերյալ, 27-րդ կետ): Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխա¬նատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք¬ները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնու¬թագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկե¬րացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համա¬պա¬տասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնա¬հատ¬մամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մո¬տեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այն¬պես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (տե'ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումը ՎԲ-192/07 գործի վերաբերյալ): Սույն գործով Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2016թ. ապրիլի 12-ին կատարված հարցման արդյունքների), երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական (համաձայն` Կոտայքի մարզի Նոր Հաճն համայնքի ղեկավար Գ.Մաթևոսյանի 2016թ. մայիսի 06-ին հաստատած բնութագրի) և արձանագրելով հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք, վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում նշանակել է պատիժ` տուգանքի ձևով` հանգելով այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով: Հիմք ընդունելով պատժի նշանակումը կանոնակարգող վերոգրյալ իրավական նորմերն ու դրանց վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Սարգիս Գալուստյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, անհրաժեշտ ու բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելու համար, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռն` ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու համար: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Սարգիս Բորիսի Գալուստյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 22-05-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 10-07-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-243, 2-193, 3-78 թերթ |
| Գործին կից նյութեր | կից ամբաստանյալի անձնագիրը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 10-07-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-243, 2-193, 3-78 թերթ |
| Գործին կից նյութերը | կից ամբաստանյալի անձնագիրը |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-19900/17 |