Գործ
ԵԿԴ/0111/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,04,, օգոստոսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա. Մանուկյանի

դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Անժելա Գևորգի Մադոյանի ՝ծնված
28.01.1995թ.-ին, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում
չդատված, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ,
հաշվառված ք. Գյումրի, տնակ 234/026, իր խոսքերից՝
բնակվող ք. Երևան Նոր-Նորքի 2-րդ զանգված
Մոլդովական 29/6 շենք բնակարան 712, մեղադրվում է
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու
մասին ստորագրությունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Ա. Մադոյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2015 թվականի փետրվարի 05-ին ժամը 05։00-ին նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, որը հաստատվել է իր ստորագրությամբ, իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ իր ընկեր Արման Ռոբերտի Գեղամյանը 2014 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, վաճառելու և գումարը տալու պատրվակով, Երևան քաղաքի Մոլդովական 29/6 շենքի բակից խաբեությամբ տարել է իր «ԲՄՎ» մակնիշի 34 LV 459 հ/հ-ի ավտոմեքենան և մինչ օրս չի վերադարձրել, դրանով իսկ կատարելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն»։

Դեպքի առթիվ 2015 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
02.03.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Անժելա Գևորգի Մադոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 05.05.2016թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում ամբաստանյալ Անժելա Գևորգի Մադոյանը` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ա.Գեղամյանն իրենից երբևէ խաբեությամբ «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենա չի վերցրել։ Նախկինում Գեղամյանի հետ գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ, սակայն ներկայումս որևէ առնչություն չունի նրա հետ։ Հանցագործության մասին իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է ներկայացրել՝ խանդի հողի վրա։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արման Գեղամյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Անժելա Մադոյանից երբևէ «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենա չի վերցրել, ավելին, 2014թ.-ի դեկտեմբերի 7-ին գտնվել է կալանքի տակ՝ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում, ինչը ևս բացառում է տվյալ հանգամանքը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ռոբերտ Թիֆիլյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Ա.Մադոնայնի հետ գտնվում է գործնական հարաբերությունների մեջ։ Նախկինում զբաղվել է ավտոմեքենաների վարձույթով։
Իր անձնական օգտագործման՝ «ԲՄՎ» մակնիշի 34 UA 459 պետհամարանիշի ավտոմեքենան վարձույթով տվել է Ա.Մադոյանին։ Այնուհետև, վերջինս իրեն ետ է վերադարձրել այն։ Իր մտաբերմամբ՝ ավտոմեքենան Ա.Մադոյանին է տվել 2015թ.-ի ամռանը, որի վերաբերյալ առկա է պայմանագիր։ Նախկինում չի եղել դեպք, որ Ա.Մադոյանը երկար ժամանակահատվածով վերցրած լիներ ավտոմեքենան։
Պնդել է, որ 34 LV 459 մակնիշի ավտոմեքենան իրեն չի պատկանում, այդ ավտոմեքենայի հետ կապված որևէ տեղեկություն չունի։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
2015թ փետրվարի 2-ին Անժելա Մադոյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալու վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Ա. Մադոյանը, գրավոր նախազգուշացված լինելով սուտ մատնության համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ իր ընկերը՝ Արման Ռուբենի Գեղամյանը, 2014թ-ի դեկտեմբերի 17-ին վաճառելու և գումարը տալու պատրվակով Երևան քաղաքի Մոլդովական 29/6 շենքի բակից խաբեությամբ տարել է իր՝ «ԲՄՎ» մակնիշի 34 LV 459 ավտոմեքենան և չի վերադարձրել։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 1, դատական նիստի արձանագրությունը/

Այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, ապացույց ճանաչված՝ «datalex.am» ինտերնետային կայքից արտատպված՝ թիվ ԵԿԴ 0120/01/14 դատական գործով Արման Գեղամյանի արդարացման դատավճիռը, Ա. Գեղամյանի ներկայացրած՝ թիվ 15126913 քրեական գործով իր կալանավորման ժամկետները երկարացնելու վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ՎՇ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշումներ պատճենները, համաձայն որոնց՝ «Արման Գեղամյանը 25.12.2013թ-ից անընդմեջ գտնվել է կալանքի տակ և միայն 30.01.2015թ-ին ազատ է արձակվել կալանքից»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 16- 34, 85- 117, հատոր 3, գ.թ. 152-153
դատական նիստի արձանագրությունը/

Այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ոստիկանության ՃՈ ծառայությունից ստացված 30.03.2015թ-ին թիվ 17-7-5773 և 31.03.2015թ-ի թիվ 17-7-5823 գրությունները, համաձայն որոնց՝ «ճանապարհային ոստիանության էլեկտրոնային ռեգիստրի տվյալների համաձայն՝ 34 LV 459 համարանիշը հաշվառված է ոչ թե «ԲՄՎ» մակնիշի, այլ՝ «Նիսսան Մարչ» մակնիշի ավտոմեքենայի վրա, սեփականատեր՝ Դավիթ Աշոտի Ղարսայան»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 152, 164, հատոր 3, գ.թ. 152-153
դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Անժելա Մադոյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը։
/տես` հատոր 3, գ.թ. 18, դատական նիստի արձանագրությունը/

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաստատված է համարում այն, որ Ա.Մադոյանը, նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, որը հաստատվել է իր ստորագրությամբ, 2015 թվականի փետրվարի 05-ին ժամը 05։00-ին իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ իր ընկեր Արման Ռոբերտի Գեղամյանը 2014 թվականի դեկտեմբերի 17-ին, վաճառելու և գումարը տալու պատրվակով Երևան քաղաքի Մոլդովական 29/6 շենքի բակից խաբեությամբ տարել իր «ԲՄՎ» մակնիշի 34 LV 459 հ/հ-ի ավտոմեքենան և մինչ օրս չի վերադարձրել, դրանով իսկ կատարելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Անժելա Մադոյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Անժելա Գևորգի Մադոյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Անժելա Գևորգի Մադոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում դատաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքով հանդես գալը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նրա երիտասարդ տարիքը և իգական սեռի ներկայացուցիչ լինելը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անժելա Գևորգի Մադոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անժելա Գևորգի Մադոյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով»։
Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անժելա Գևորգի Մադոյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, գտնում է, որ Անժելա Գևորգի Մադոյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Նման պայմաններում, դատարանն, անդրադառնալով Անժելա Գևորգի Մադոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Անժելա Գևորգի Մադոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Անժելա Գևորգի Մադոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն