Գործ
ԵԿԴ/0094/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,13,, մայիսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ. Խալաթյանի

դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Միքայել Զավենի Մանասյանի` ծնված
04.01.1994թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ,
ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, չի
աշխատում, ամուրի, սովորում է ՀՀ պետական
ագրարային համալսարանի կաթնամթերքի
ֆակուլտետի 4-րդ կուրսում, նախկինում չդատված,
հաշվառված և բնակվող` ք.Երևան, Նազարբեկյան
թաղամաս, 6բ շենք, բնակարան 4, մեղադրվում է ՀՀ
քրեական օրենսգրքի 243.1 հոդվածի 1-ին մասով,
որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու
մասին ստորագրոթյունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Միքայել Մանասյանը 2016թ. մարտի 13-ին ժամը 22.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալեք Մանուկյան փողոցում վարել է իր անձնական օգտագործման «ՎԱԶ-21104» մակնիշի 30 OU 350 հ/հ ավտոմեքենան, որի ընթացքում նրա վարած ավտոմեքենան կանգնեցվել է ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության 1-ին սպայական գումարտակի 7-րդ սպայական դասակի տեսուչ Կարեն Շահբազյանի կողմից և առանց տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի վկայականի ավտոմեքենա վարելու համար 14.03.2016թ. կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ ԱԹ 704881 արձանագրությունը, որը ՃՈ համակարգչային բազա մուտքագրելիս պարզվել է, որ 03.02.2016թ. Մ.Մանասյանի նկատմամբ ոչ սթափ վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելու համար կազմվել է թիվ ԱԹ 573603 արձանագրությունը, որի հիման վրա 05.02.2016թ. Մ. Մանասյանի նկատմամբ կայացվել է 200.000 ՀՀ դրամ տուգանելու մասին որոշում, իսկ 16.02.2016թ. մեկ տարվա ընթացքում ոչ սթափ վիճակում կրկնակի անգամ տրանսպորտային միջոց վարելու համար կազմվել Է թիվ ԱԹ 33123 արձանագրությունը, որի հիման վրա 02.03.2016թ. կայացվել Է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից մեկ տարի ժամանակով զրկելու մասին որոշում։
Այսպիսով, Միքայել Զավենի Մանասյանը 02.03.2016թ. զրկված լինելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից մեկ տարի ժամանակով, 2016 թվականի մարտի 13-ին վարել Է տրանսպորտային միջոց, այսինքն՝ կատարել Է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք»։

Դեպքի առթիվ 2016 թվականի մարտի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
01.04.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության կողմից կայացվել է որոշում` Միքայել Զավենի Մանասյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 18.04.2016թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում ամբաստանյալ Միքայել Զավենի Մանասյանը` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրականում երկու անգամ ոչ սթափ վիճակում վարել է տրանսպորտային միջոցներ։ Համակարծիք է կազմված` ինչպես վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ, այնպես էլ` վարորդի սթափության վիճակի զննության մասին արձանագրությունների հետ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
14.03.2016թ.-ին կազմված` ԱԹ 704881 վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրությունը /գ.թ. 4/, 16.02.2016թ.-ին կազմված` ԱԹ 703123 վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրությունը /գ.թ. 5/, 04.03.2016թ.-ին Ավագ տեսուչ, ոստիկանության մայոր Գ.Հովհաննիսյանի կողմից կազմված տեղեկանքը /գ.թ. 6/, 16.02.2016թ.-ին կազմված` վարորդի սթափության վիճակի զննության մասին արձանագրությունը /գ.թ. 8/, 03.02.2016թ.-ին կազմված` ԱԹ 573603 վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրությունը /գ.թ. 10/, 03.02.2016թ.-ին կազմված` վարորդի սթափության վիճակի զննության մասին արձանագրությունը /գ.թ. 11/, ՀՀ ք.Երևան, Աջափնյակ համայնք «ՎԱՆ» համատիրության կողմից տրված տեղեկանքը /գ.թ. 14/, TJ015761 տրանսպորտային միջոցի հաշվառման վկայագրի պատճենը /գ.թ. 17/, 01.04.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության կողմից կազմված` «Արձանագրությունները և որոշումները որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին» որոշումը /գ.թ. 22/։

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Միքայել Զավենի Մանասյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, նրա ընտանիքի վերաբերյալ և նրան բնութագրող փաստաթղթերը։
/տես` գ.թ. 18, դատական նիստի արձանագրությունը/

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաստատված է համարում այն, որ Միքայել Մանասյանը 2016թ. մարտի 13-ին ժամը 22.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ալեք Մանուկյան փողոցում վարել է իր անձնական օգտագործման «ՎԱԶ-21104» մակնիշի 30 OU 350 հ/հ ավտոմեքենան, որի ընթացքում նրա վարած ավտոմեքենան կանգնեցվել է ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության 1-ին սպայական գումարտակի 7-րդ սպայական դասակի տեսուչ Կարեն Շահբազյանի կողմից և առանց տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի վկայականի ավտոմեքենա վարելու համար 14.03.2016թ. կազմվել է վարչական իրավախախտման վերաբերյալ թիվ ԱԹ 704881 արձանագրությունը, որը ՃՈ համակարգչային բազա մուտքագրելիս պարզվել է, որ 03.02.2016թ. Մ.Մանասյանի նկատմամբ ոչ սթափ վիճակում տրանսպորտային միջոց վարելու համար կազմվել է թիվ ԱԹ 573603 արձանագրությունը, որի հիման վրա 05.02.2016թ. Մ. Մանասյանի նկատմամբ կայացվել է 200.000 ՀՀ դրամ տուգանելու մասին որոշում, իսկ 16.02.2016թ. մեկ տարվա ընթացքում ոչ սթափ վիճակում կրկնակի անգամ տրանսպորտային միջոց վարելու համար կազմվել Է թիվ ԱԹ 33123 արձանագրությունը, որի հիման վրա 02.03.2016թ. կայացվել Է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից մեկ տարի ժամանակով զրկելու մասին որոշում։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Միքայել Զավենի Մանասյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Միքայել Զավենի Մանասյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ք.Երևան, Նազարբեկյան 6 Բ շենքի հարևանների` Արֆենյա Նազարյանի, Արծվիկ Պետրոսյանի, Սվետլանա Ստեպանովայի, Ինգա Մելիքսեթյանի, Ամալյա Հովսեփյանի, Սոնա Բաբայանի և Արմենուհի Պողոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Միքայել Զավենի Մանասյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում ինչպես նախաքննության, այնպես էլ` դատաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նրա երիտասարդ տարիքը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Միքայել Զավենի Մանասյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Միքայել Զավենի Մանասյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով»։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև՝ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքրի բացակայությունը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված տուգանք պատժատեսակի նվազագույն չափի նշանակումը տվյալ դեպքում հիմնավոր և բավարար է` պատժի նշանակման և դրա արդարացիության օրենսդրական նպատակներն ու պահանջներն իրագործելու և ապահովելու համար։
Դատարանն, անդրադառնալով Միքայել Զավենի Մանասյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրությունները, որոշումները, սթափության վիճակի զննության մասին արձանագրությունները, ինչպես նաև՝ մեկ տարի ժամկետով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելու վերաբերյալ տեղեկանքը՝ պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ այն պահելու ողջ ժամանակամիջոցում։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Միքայել Զավենի Մանասյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Միքայել Զավենի Մանասյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրությունները, որոշումները, սթափության վիճակի զննության մասին արձանագրությունները, ինչպես նաև՝ մեկ տարի ժամկետով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելու վերաբերյալ տեղեկանք՝ պահել քրեական գործի հետ միասին՝ այն պահելու ողջ ժամանակամիջոցում։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն