ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական ԵԿԴ/0092/01/16
շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մակյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

12 հունիսի 2017թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Մ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Գ.ԼՅՈՒԴՎԻԳՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՀՈՎՍԵՓՅԱՆԻ


դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան Մ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ.Ենոքյանը 01.02.2015 թվականին որոշում է կայացրել Մարտուն Բագրատի Շուշանյանի կողմից Նարեկ Դավթի Երիցյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` ծար հանցագործության մեջ մեղադրելով սուտ մատնություն կատարելու դեպքի առթիվ, հարուցել թիվ 13200116 քրեական գործը և նախաքննություն կատարելու համար այն ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջնների քննչական բաժին:
09.02.2016 թվականին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից Մարտուն Բագրատի Շուշանյանը ձերբակալվել է։
Նախաքննական մարմնի 10.02.2016 թվականի որոշմամբ Մարտուն Բագրատի Շուշանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ <<նա, գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, 2014թ.-ի հունվարի 9-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում կատարել է սուտ մատնություն՝ իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2013թ.-ի նոյեմբեր ամսից մինչև 2014թ.-ի հունվարի 9-նն ընկած ժամանակահատվածում Նարեկ Դավիթի Երիցյանն իր նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է 2650 եվրոյին համարժեք 1.436.568 ՀՀ դրամ գումար, դրանով իսկ ակնհայտ անմեղ անձ Նարեկ Երիցյանին մեղադրելով ծանր հանցագործության` խոշոր չափի շորթում կատարելու մեջ>>:
Նախաքննական մարմնի 11.03.2016 թվականի որոշմամբ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ <<նա, իր ծանոթ Մարտուն Բագրատի Շուշանյանից տեղեկանալով, որ իր հետ անձնական խնդիրներ ունեցող Նարեկ Դավիթի Երիցյանը Մ.Շուշանյանի հետ ունի գույքային բնույթի խնդիրներ, Ն.Երիցյանի համար խնդիրներ ստեղծելու նպատակով Մ.Շուշանյանին համոզելու եղանակով դրդել է, որպեսզի նա ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում կատարի սուտ մատնություն, այսինքն՝ իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում տա այն մասին, որ իբր Ն.Երիցյանը 2013թ.-ի նոյեմբեր ամսից մինչև 2014թ.-ի հունվարի 9-նն ընկած ժամանակահատվածում բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է 1.436.568 ՀՀ դրամին համարժեք 2650 եվրոյին գումար, ինչի արդյուքնում Մ.Շուշանյանի մոտ առաջացել է հանցագործություն կատարելու դիտավորություն և նա 2014թ.-ի հունվարի 9-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տվել է սուտ հաղորդում՝ ակնհայտ անմեղ անձ Ն.Երիցյանին մեղադրելով ծանր հանցագործության` խոշոր չափի շորթում կատարելու մեջ>>:
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ նաև` Դատարան/ աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 15.04.2016թ.-ին։
Դատարանի 2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ի դատավճռով Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված պատժում հաշվակցվել է նախաքննության ընթացքում Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի` 3 /երեք/ օր ձերբակալման մեջ գտնվելու ժամկետը և վերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ ամիս 27 /քսանյոթ/ օր ժամկետով։
Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։
Դատարանի 13.12.2016 թվականի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել նաև Մարտուն Բագրատի Շուշանյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որի վերաբերյալ վերաքննիչ բողոք չի բերվել:
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 12.01.2017 թվականին վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան Մ.Հովհաննիսյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0092/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 20.01.2017 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 25.01.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը.
Բողոքի հեղինակները` ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան Մ.Հովհաննիսյանը, գտել են, որ Արմենուհի Հովսեփյանին պետք է արդարացնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքում` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ բողոքաբերների` ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանը չէր կարող դրդել Մարտուն Շուշանյանին կատարելու սուտ մատնություն Նարեկ Երիցյանի նկատմամբ, քանի որ վերջինիս կողմից կատարված հանցագործության փաստն առավել քան ապացուցված է` չնայած նախկին քրեական գործով կատարված անբավարար նախաքննությանը։
Նախկին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ն.Երիցյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3.1 կետով, շրջանակներում պետք է քննվեր նաև ոմն Կարենից` վերջինիս ընտանիքին Ֆրանսիա մեկնելու վիզա ձեռք բերելու համար Ա.Շուշանյանի և Ա.Հայրապետյանի կողմից 12.650 եվրո գումար ստանալու փաստի առթիվ ապօրինի ձեռնարկատիրությամբ զբաղվելու վերաբերյալ նյութերը։ Նույն քրեական գործի քննության րնթացքում պետք է բացահայտվեին այն դրդապատճառները, որոնք ստիպել են Մ.Շուշանյանին, որ վերջինս տարբեր անձանց նկատմամբ տարբեր տեսակի մեղադրանքներ ներկայացնի։
Մասնավորապես, վերջինս թիվ ԵԿԴ/0061/01/15 քրեական գործով մանրամասնորեն, պատճառաբանված, հստակ ցուցմունք է տվել, թե ով է Կարենը, ինչ հանգամանքներում է նրա հետ ծանոթացել, ինչ աստիճանի մտերմական հարաբերություններ են ունեցել միմյանց հետ, նույն կերպ ներկայացնում է Արսեն Հայրապետյանին։ Մանրամասն նկարագրում է վերջիններիս առնչության պատճառը միմյանց հետ, իր և մյուսների դերակատարությունը Կարենի ընտանիքին Կիև քաղաքով Ֆրանսիա տեղափոխելու համար վիզա ձեռք բերելու, ինչպես նաև մնացած գործողությունների մեջ։
Այն բանից հետո, երբ նախաքննական մարմինը, վճռականություն դրսևորելով, հայտնաբերում է Ա.Հայրապետյանին և երբ վերջինս հաստատում է իր անմեղ առնչությունը Կարենի համար վիզա ձեռք բերելու, ինչպես նաև Կոնդ թաղամասում Ն.Երիցյանի և Մ.Շուշանյանի հետ հանդիպման փաստը, միաժամանակ ժխտում է իր դերակատարության աստիճանը, որը ներկայացրել էր Մ.Շուշանյանը։ Դրանից հետո Մ.Շուշանյանը հայտնվում է անորոշ, սակայն վտանգավոր միայնության վիճակում։ Այդ է վկայում նշված քրեական գործով Մ.Շուշանյանի և Ա.Հայրապետյանի առերես հարցաքննությունից հետո Մ.Շուշանյանի կողմից տրված բազմաթիվ լրացուցիչ ցուցմունքներում արված անհասկանալի, սնամեջ, չպատճառաբանված հայտարարությունները, որոնցով նա ժխտում է կամ հաստատում իր նախկինում տրված ցուցմունքները։
Նշված ցուցմունքում Մ.Շուշանյանը բացի նրանից, որ նկարագրել է իր հետ կատարվածը, մի փաստ է հաստատում, որ իր և Արմենուհի Հովսեփյանի առերեսման ժամանակ Ա.Հովսեփյանի ամբողջ գրածները ճիշտ են։ Նա հաստատում է նաև մեկ այլ փաստ, որ դեռևս 2014 թ ֊ի հունվար ամսից, այսինքն` հաղորդում տալուց հետո, ի հայտ է գալիս իր կնոջ ազգական Քասախ գյուղի բնակիչ ոմն Գեղամը և ասում իրեն, որ իր կողմից հաղորդում տալու պատճառը «գցեն» Արիանայի վրա։
Նրա համար ստացվում է մի իրավիճակ, որ Մ.Շուշանյանը` պնդելով իր ցուցմուևքները Ն.Երիցյանի նկատմամբ, որը, չգիտես ինչու, չնայած ծանր հանցագործության մեջ մեղադրվելու փաստին, արժանացել էր նախաքննական և դատախազական մարմինների բարեհաճ վերաբերմունքին և գտնվում էր ազատության մեջ, գիտակցում է, որ դեռևս կարող էր ենթարկվել իրական բռնության։ Մյուս կողմից այլևս չի կարող ակնկալել Արսեն Հայրապետյանի աջակցությունը, քանի որ մի բան է իրական կյանքով քննարկել իր մեջ քրեորեն պատժելի տարր պարունակող հարցը կողմերի հետ, մի այլ բան է, երբ այդ հարցը դաոնում է իրավապահ մարմինների քննության առարկա, որը կարող է ոչ միայն իր, նաև մյուսների համար այլ ընթացք և ավարտ ունենալ։
Մ.Շուշանյանը հաշվի չէր առել այն հանգամանքը, որ Ն.Երիցյանը կարող է ավելի լուրջ դերակատար լինել, ով մինչև իր քայլը կատարելը գնահատել էր վիզաների հետ կապված հարցի խոցելիության աստիճանը Մ.Շուշանյանի համար: Արդյունքում Ն.Երիցյանը արագ կողմնորոշվելով իրերի դրության մեջ, կարողացել է այնպիսի իրավիճակ ստեղծել, որտեղ բացի Ա.Հովսեփյանից բոլորը սկսել են մեղադրել Մ.Շււշանյանին հաղորդում տալու հարցում, նույնիսկ ինքը։
Փաստորեն Մ.Շուշանյանին Ն.Երիցյանի հանցավոր ոտնձգություններից կարող էին փրկել կամ Արմենուհի Հովսեփյանը, որին այդ բանը չի հաջողվել կամ իրավապահ մարմինները, տվյալ պարագայում` դատախազությունը և նախաքննական մարմինը, սակայն բավականին երկար նախաքննության ընթացքում այդպես էլ Ն.Երիցյանը մնում էր անձեռնմխելի, իսկ անուղղակի ճնշումները Մ.Շուշանյանի վրա շարունակվում էին ընդհուպ քրեական գործի նախաքննության ժամանակ, իսկ Մ.Շուշանյանը, չդիմանալով ճնշումներին, ստիպված խոստովանում է իր կողմից չկատարած հանցանքն այն մասին, թե իբր ինքը կատարել է սուտ մատնություն, որում ակնհայտ անմեղ անձ Ն.Երիցյանին մեղադրել է վերջինիս կողմից չկատարած ծանր հանցագործության մեջ։ Նույնիսկ երկրորդ անգամ մեղք գործելով հայտարարել է, թե իբր Ա.Հովսեփյանն է իրեն դրդել սուտ մատնություն կատարելուն։
Նախաքննական մարմինը, չնայած Ա.Հովսեփյանի ցուցմունքում նշած Ն.Երիցյանից <<վրդովված>> լինելու հանգամանքը գնահատել է պատճառ, որը կարող էր Ա.Հովսեփյանի մոտ դիտավորություն ծներ դրդելու Մ.Շուշանյանին հաղորդում տալու Ն.Երիցյանի դեմ, սակայն քննության ընթացքում որևէ հարցապնդում չի հնչել, թե ինչ վրդովված լինելու մասին է խոսքը, այսինքն` ինչ իրական անձնական խնդիր կարող էր լինել Ա.Հովսեփյանի և Ն.Երիցյանի միջև, այն դեպքում, երբ վերջիններս միմյանց չեն ճանաչել, որևէ հարաբերություն չեն ունեցել և միմյանց հետ առնչվել են Ն.Երիցյանի և Մ.Շուշանյանի միջև ծագած իրական խնդրի հետևանքով։
Ըստ բողոքաբերների` եթե Ա.Հովսեփյանի և Ն.Երիցյանի միջև որևէ խնդիր ծագեր, ապա այն ուղղակիորեն պետք է կապված լիներ և վերաբերվեր Մ.Շուշանյանին։
Թիվ ԵԿԴ/0061/01/15 քրեական գործով Ա.Հովսեփյանն անցել է որպես վկա և չէր կարող բողոքարկել կայացված դատական ակտը և ըստ էության չի գիտակցել իր կողմից տված ցուցմունքների իրական և իրավաբանական արժեքը, քանի որ միակ մարդը, որի շահերը պաշտպանել է Ա.Հովսեփյանը, նախաքննությանը հայտնելով իրեն հայտնի ամբողջ տեղեկությունները, դա տուժող Մ.Շուշանյաևն է և միայն վերջինս կարող էր դավաճանական քայլ կատարել իր նկատմամբ, որն էլ կատարել է և որպես վարձատրություն ստացել է ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ։
Ըստ բողոքաբերների` հստակեցված չէ, թե Արմենուհի Հովսեփյանի կողմից որպես սուտ մատնության դրդչություն որակվող գործողությունները երբ և որտեղ են կատարվել, քանի որ Մ.Շուշանյանի ցուցմուքնների գնահատումից պարզ է դառնում, որ այդ գործողությունները պետք է կատարված լինեն ոստիկանության բաժնում, ոստիկանների աջակցությամբ, վերջիններիս համաձայնությամբ և միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ և Շուշանյանը նույնպես պետք է համաձայնվեր այդ գործողություններին։
Նկատի ունենալով, որ սուտ մատնություն որակվող հանցակազմը դա ուղղակի դիտավորությամբ կատարվող գործողություններ են, այսինքն` Մ.Շուշանյանը անկախ իր նկատմամբ ցուցաբերած մյուս անձանց գործողություններից, միայն ինքը կարող էր գիտակցել և ցանկանալ իր կատարած հանցավոր գործողությունների նշանակությունը և հետևանքը։
Այսինքն` այն պատճառաբանությունը, թե իբր Ա.Հովսեփյանը նրան մոլորեցնելու կամ համոզելու եղանակով կարող էր դրդել կատարելու սուտ մատնություն տեղի չունեցած դեպքի մասին անհիմն է և ըստ էության, եթե իրենք բոլորն էլ մտածեն ինչպես մեղադրող դատախազ Տ.Ենոքյանը, ապա Մ.Շուշանյանը Ա.Հովսեփյանի նկատմամբ կրկին անգամ կատարել է հանցանք, նրան մեղադրելով վերջինիս կողմից չկատարած հանցանքի մեջ, այն է` սուտ մատնություն կատարելու դրդչության մեջ։
Ըստ բողոքաբերների` հսկող դատախազը ցուցաբերել է անփութություն իր պաշտոնեական լիազորությունների կատարման բարեխղճության նկատմամբ դեռևս դատավճռի կայացումից հետո` քրեական գործ չհարուցելով վերը նշված առիթների հիմքով։
Բողոքաբերները` վկայակոչելով ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ, 27-րդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 2-րդ, 10-րդ, 18-րդ, 48-րդ, 62-րդ, 70-րդ, 139-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 20-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 28-րդ, 35-րդ, 41-րդ, 58-րդ, 104-108-րդ, 124-127-րդ, 175-րդ, 184-րդ, 309.1-րդ, 358-րդ հոդվածների դրույթները, գտել են, որ ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները, քանի որ Մարտուն Շուշանյանը հայտնել է իրականում տեղի ունեցած դեպքի մասին և այն հանցանք կատարած անձի, այն է` Նարեկ Երիցյանի, ով իրականում կատարել է հաղորդման մեջ նկարագրված գործողությունների գերակշիռ մասը, որոնք այնպիսին են, որ բացառում են սուտ մատնության հանցակազմի առկայությունը:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ. հանցավորը գիտակցում է, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը չի համապատասխանում իրականությանը։ Այնինչ` Արմենուհի Հովսեփյանի տրամադրած տեղեկատվության աղբյուրը հանդիսացել է Մարտուն Շուշանյանը։ Վերջինս Նարեկ Երիցյանի կողմից իրեն զանգահարելու ինտենսիվությունը, նաև այն հանգամանքը, որ Ն.Երիցյանն իր նկատմամբ գումարի պահանջը իրականացրել է ոչ թե անձամբ իր տված գումարի վերաբերյալ, այլ` մեկ այլ անձի, այն է` ոմն Կարենի հետ ծագած 2.650 եվրո ավել ստացած գումարի վերաբերյալ, ընկալել է որպես սպառնալիք և այդ կերպ էլ ներկայացրել է Արմենուհի Հովսեփյանին:
Միևնույն ժամանակ Ա.Հովսեփյանը Մ. Շուշանյանի ներկայացրած իրավիճակը վերջինիս նման ընկալել է. այնպես, ինչպես Մ.Շուշանյանը և նրան խորհուրդ է տվել դիմելու իրավապահ մարմինների պաշտպանությանը, ուստի գտնում են, որ Արմենուհի Հովսեփյանի արարքում բացակայում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները։
Թե նշված հանցադեպը ինչպիսի հանցակազմ է պարունակում, դրան որևէ գնահատական չի տրվել իրավապահ մարմինների կողմից։
Անդրադառնալով նախկին քրեական գործով Մ. Շուշանյանի կողմից 09.01.2014 թվականին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում հաղորդմամբ ներկայացված Նարեկ Երիցյանի կողմից կատարված արարքին` նշել են, որ այնուամենայնիվ Նարեկ Երիցյանի կողմից Մարտուն Շուշանյանի նկատմամբ 2.650 եվրո գումարի պահանջ եղել է, որը և Մարտուն Շուշանյանի և Արմենուհի Հովսեփյանի արարքների գնահատման առումով էական նշանակություն ունի, քանի որ չի հերքվել Ն.Երիցյանի կողմից գումարի պահանջ ներկայացնելու վւաստը, որն ապացուցված է համարվել նախկին քրեական գործով կազմված մեղադրական եզրակացությամբ։
Այն հանգամանքը, որ Նարեկ Երիցյանի կողմից 2.650 եվրո գումարի պահանջը եղել է Մարտուն Շուշանյանից, արդեն իսկ վկայում է այն մասին, որ ոչ Մարտուն Շուշանյանի, և ոչ էլ Արմենուհի Հովսեփյանի հայտնած տվյալները կեղծ չեն, այն էլ ակնհայտ։
Ըստ բողոքաբերների` նախաքննական մարմինը օբյեկտիվ չի գնահատել Ա.Հովսեփյանի կատարած արարքը, որն ըստ էության ձևականորեն համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338–րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին և նույն հոդվածով սահմանված կանոններով, ըստ էության, ենթակա էր կարճման, քանի որ Ա.Հովսեփյանը նշված ցուցմունքից կամովին հրաժարվել է և հայտնել, որ իր տված ցուցմունքները կեղծ են։
Բոլոր դեպքերում Ա.Հովսեփյանի կողմից տրված ցուցմունքները պատճառ չեն հանդիսացել, որպեսզի խաթարվեն իրավապահ մարմինների բնականոն գործունեությունը։ Թե նախկին, և թե սույն գործով Ա.Հովսեփյանը հնարավորինս մանրամասն ցուցմունքներ է տվել իրեն հայտնի հանգամանքների մասին և նշել է ցուցմունքների իրեն հայտնի լինելու աղբյուրները, որն ի դեպ գրեթե ամբողջությամբ հաստատվել է գործով վկաներ Գեղամ Ղազարյանի, Մարգարիտա Թադևոսյանի և Լիլիթ Շուշանյանի կողմից տրված ցուցմունքներով։
Գտել են, որ Դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական իրավանորմերի էական խախտումներ, որոնք երաշխավորում են գործին մասնակից դարձած անձանց իրավունքների և շահերի պաշտպանությունը։ Նշված խախտումները հանգեցրել են նրան, որ չի իրականացվել քրեական գործի հանգամանքների բազմակողմանի, օբյեկտիվ, լրիվ հետազոտում, որն ըստ էության խոչընդոտել է քրեական գործով արդարացի դատական ակտ կայացնելուն։
Վերոգրյալի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<- Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ:
- Ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը`
1. ամբողջությամբ բեկանելով ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0092/01/16 քրեական գործով 13.12.2016 թ-ին քրեական գործով կայացված դատավճիռը` բեկանված մասով կայացնել գործն րստ էության լուծող դատական ակտ` իմ պաշտպանյալ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանին ՀՀ քր-օր–ի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ ճանաչել և հռչակել անմեղ:
2. եթե վերաքննիչ դատարանը կհանգի այն հետևության, որ հնարավոր չէ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանին ՀՀ քր.օր-ի 38-333-րդ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում անպարտ ճանաչել, ապա ամբողջությամբ բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0092/01/16 քրեական գործով 13.12.2016 թ –ին կայացված դատավճիռը` գործն ուղարկել ստորադաս դատարան` նոր քննության` սահմաններով նոր քննության ծավալը;
3. եթե վերաքննիչ դատարանը այնուամենայնիվ հաստատված կհամարի, որ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի արարքում առկա է ՀՀ քր.օր-ի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը, ապա խնդրում եմ նրա նկատմամբ նշանակել ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ>>:

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը` ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանի և նրա շահերի պաշտպան Մ.Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի` միայն նշանակված պատժի մասով` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
Սույն քրեական գործով Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ <<նա, իր ծանոթ Մարտուն Բագրատի Շուշանյանից տեղեկանալով, որ իր հետ անձնական խնդիրներ ունեցող Նարեկ Դավիթի Երիցյանը Մ.Շուշանյանի հետ ունի գույքային բնույթի խնդիրներ, Ն.Երիցյանի համար խնդիրներ ստեղծելու նպատակով Մ.Շուշանյանին համոզելու եղանակով դրդել է, որպեսզի նա ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում կատարի սուտ մատնություն, այսինքն՝ իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում տա այն մասին, որ իբր Ն.Երիցյանը 2013թ.-ի նոյեմբեր ամսից մինչև 2014թ.-ի հունվարի 9-նն ընկած ժամանակահատվածում բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է 1.436.568 ՀՀ դրամին համարժեք 2650 եվրոյին գումար, ինչի արդյուքնում Մ.Շուշանյանի մոտ առաջացել է հանցագործություն կատարելու դիտավորություն և նա 2014թ.-ի հունվարի 9-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տվել է սուտ հաղորդում՝ ակնհայտ անմեղ անձ Ն.Երիցյանին մեղադրելով ծանր հանցագործության` խոշոր չափի շորթում կատարելու մեջ>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` ինչպես նախաքննության, այնպես էլ առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալ րմենուհի Հովսեփյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ սույն քրեական գործով մեղադրյալ Մարտուն Շուշանյանին ճանաչում է շուրջ 7 տարի և վերջինիս հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ։
Ծանոթությունից հետո իրենց մեջ ձևավորվել են մտերիմ հարաբերություններ և հաճախակի այցելել են միմյանց տուն։ 2013թ.–ի դեկտեմբեր ամսին իրեն է զանգահարել Ա.Շուշանյանը և հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել, որից հոտո նրանք հանդիպել են իրենց տանը, որտեղ Մ.Շուշանյանը իրեն հայտնել է, որ Նարեկ անունով մի երիտասարդ իրենից պահանջում է 2650 եվրո գումար։ Իմանալով այդ մասին` ինքը որոշել է օգնել Ա.Շուշանյանին, և վերցնելով Ա.Երիցյանի բջջայն հեռախոսահամարը` զանգահարել է նրան և հադիպել, որի ժամանակ Ն.Երիցյանն իրեն հայտնել է, որ ինքը պետք է ստանա այդ գումարը Մ.Շուշանյանից։ 2014թ.–ի հունվարի 9-ին, երբ ինքը գտնվել է Մ.Շուշանյանի տանը իրեն է զանգահարել Ն.Երիցյանը և իր հասցեին հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որից հետո ինքը անջատել է հեռախոսը և հեռացել է Մ.Շուշանյանի տնից։
Հիշյալ օրն իր գնալուց հետո որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Մ.Շուշանյանը և հայտնել է, որ ցանկանում է ոստիկանությունում հաղորդում տալ Ա.Երիցյանի վերաբերյալ և խնդրել է միասին գնալ ոստիկանություն, ինքը համաձայնվել է և միասին գնացել են ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ Մ.Շուշանյանը հաղորդում է տվել ԱԵրիցյանի վերաբերյալ։
Հայտնել է, որ ինքը Մ.Շուշանյանին չի ստիպել հաղորդում տալ, այլ վերջինս իր կամքով է հաղորդում տվել ոստիկանությունում Ն.Երիցյանի վերաբերյալ։
Ինչ վերաբերում է Մ.Շուշանյանի հայտարարությանը` իբրև ինքը դրդել է վերջինիս նման բնույթի հաղորդում տալուն, հայտնել է, որ այդ ամենն իրականությանը չի համապատասխանում։ Հայտնել է, որ իրականում գնացել է Մ.Շուշանյանի տուն այն ժամանակ, երբ Ն.Երիցյանը եկել էր նրա տան մոտ և ահաբեկում նրան։ Ավելին, Մ.Շուշանյանն իրենից օգնություն է խնդրել, ասել, որ իրականում վերցրել է գումար, սակայն չի պատրաստվում վերադարձնել այն։
Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում իր գործողություններով փորձել է ինչ-որ կերպ հանդարտեցրել է մթնոլորտը։
Իր միակ սխալը եղել է այն, որ Ն.Երիցյանի վերաբերյալ դատավարության ընթացքում ետ է վերցրել իր դիմումը։ Այդ ժամանակ Մ.Շուշանյանը եկել է իր մոտ, ասել, որ եթե նա հրաժարվում է, ինքը նույնպես պետք է հրաժարվի այդ ամենից։
Երբ Մ.Շուշանյանին հարցրել է, թե ինչու է այս ամենն իր վրա գցել, վերջինս հայտնել է, որ ինքը <<գողական աշխարհում>> խնդիրներ կունենար, եթե ետ չկանգներ իր հայտարարությունից։
Վերաքննիչ դատարանը` վերլուծության և գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, անարժանահավատ է համարում ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ ինքը Մարտուն Շուշանյանին չի ստիպել ոստիկանությունում հաղորդում տալ Նարեկ Երիցյանի վերաբերյալ, այլ Մարտուն Շուշանյանն դա իր կամքով է արել:
Ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, ապացուցված է քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Նարեկ Դավթի Երիցյանի 12.02.2016 թվականին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա տված և դատաքննության ընթացքում հրապարակված ու հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը Մարտուն Շուշանյանից սպառնալիքի գործադրմամբ գումար չի շորթել և առհասարակ Մարտունից գումար չի պահանջել։ Մարտուն Շուշանյանին ճանաչում է դեռևս 2014թ.-ից, նրա հետ ծանոթացել է հեռախոսազանգի միջոցով։ Արմենուհի Հովսեփյանին ճանաչում է 2014թ.-ից, որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում նրա հետ։ Վերջինս զանգահարել է իրեն, հարցրել, թե ինչ նպատակով է ինքը զանգահարել Մարտունին։ Պնդել է, որ երբևէ Մ.Շուշանյանից գումար չի շորթել, նրան ու նրա ընտանիքի անդամներին չի սպառնացել, որի մասին վկայում է արդեն իսկ օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը:
Սույն քրեական գործով մյուս ամբաստանյալ Մարտուն Բագրատի Շուշանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ Արմենուհի Հովսեփյանի հետ, ում անվանում են նաև Արիանա, ծանոթացել են շատ վաղուց` մեքենայի առքուվաճառքի ժամանակ և գտնվել մտերիմ հարաբերությունների մեջ։
Իրեն է զանգահարել Նարեկ Երիցյան անունով անձը, հայտնել, որ ցանկանում է հանդիպել և զրուցել իր հետ։ Հանդիպել է Ն.Երիցյանին, զրուցել են գումարային հարցերի շուրջ։ Մասնավորապես, Ն.Երիցյանն ասել է, որ ինքն ինչ-որ անձի ուղարկել է արտասահման, որի համար տվյալ անձը հավելյալ վճարել է 2650 եվրո և այդ գումարը Նարեկը պահանջել է իրենից։ Տվյալ զրույցի մասին տեղեկացել է Արիանան` Ա.Հովսեփյանը, զանգահարել և զրուցել է Ն.Երիցյանի հետ, այնուհետև իրեն հայտնել է, որ այլևս Ն.Երիցյանն իրեն չի անհանգստացնի, բոլոր հարցերը լուծված են։ Որոշ ժամանակ անց, երբ Ա.Հովսեփյանը գտնվել է իր տանը, Ն.Երիցյանը զանգահարել է Ա.Հովսեփյանին և նրանց մեջ տեղի է ունեցել հեռախոսային վեճ, ավելին` Արմենուհին հնչեցրել է հայհոյանքներ, նույնիսկ հեռախոսազրույցից հետո ասել է` <<պետք է բռնել տամ Ն.Երիցյանին>>, որից հետո` հաջորդ օրը նրանք հանդիպել են միմյանց։ Այնուհետև, տեղեկացել է, որ Ա.Հովսեփյանին և Ն.Երիցյանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Իրեն նույնպես բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ Ա.Հովսեփյանը համոզել է իրեն հաղորդում տալ, թե իբր Ն.Երիցյանն իրենից սպառնալիքի միջոցով գումար է պահանջել։ Քանի որ Ա.Հովսեփյանի հետ գտնվել են մտերիմ հարաբերությունների մեջ, նման հաղորդում է տվել։ Հաղորդումը գրելու ժամանակ Արմենուհին ներսուդուրս է արել։ Հետագայում, սակայն, Ն.Երիցյանի վերաբերյալ դատավարության ընթացքում հերքել է տվյալ հանգամանքը, պնդելով, որ իրեն որևէ մեկը գումար պահանջելով սպառնալիք չի ներկայացրել։
Ն.Երիցյանի հետ գումարային հարցերի շուրջ զրուցել են 2 անգամ, սակայն նրան որևէ գումար չի տվել։ Առաջին անգամ, երբ ՀՀ ոստիկանությունում հաղորդում է տվել, հայտնել է իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ, թեև ոստիկանը զգուշացրել էր, որ պետք է գրի ճշմարտությունը։ Բացի այդ, ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ Ա.Հովսեփյանը խաբեությամբ հափշտակել է իր գումարներն ու ոսկեղենը։ Տեղեկացված է, որ Ա.Հովսեփյանը և Ն.Երիցյանը ճանաչել են միմյանց, Արմենուհին Նարեկի համարը վերցրել է իրենից, վերջինս ունեցել է խնդիրներ Նարեկի հետ։
Պնդել է, որ հաղորդումը գրելու ժամանակ գիտակցել է, որ հայտնում է կեղծ տեղեկություններ, սակայն, այդուամենայնիվ, գրել է այն։
Մարտուն Շուշանյանը վերոգրյալ ցուցմունքը պնդել է ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանին առերես:
Վկա Լիլիթ Մարտունի Շուշանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմուքններով այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Մարտուն Շուշանյանի դուստրը։ Շուրջ 4 տարի է, ինչ ճանաչում է Ա.Հովսեփյանին, վերջինս հաճախակի է եկել իրենց տուն, սակայն ներկայումս ընդհարված են միմյանց հետ։
Հայտնել է, որ ընտանեկան ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նարեկ անունով մի անձ անհանգստացրել է հորը, մասնավորապես` գումար է պահանջել, որից հետո, տանը գտնվելու ընթացքում լսել է, թե ինչպես է Արմենուհին հեռախոսով խոսել Նարեկի հետ,որի ընթացքում վիճել են միմյանց հետ, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Մշտապես լսել է, թե հայրն ինչպես է տանը բարկացած ասում, որ ինքը <<գումար պարտք չէ, տենց բան չկա, թե ոնց Արիաննան ինձ համոզեց, մոլորեցրեց, դրդեց, որ ես չեղած բանի համար Նարեկի վերաբերյալ հաղորդում տվեցի>>:
Վկա Մարգարիտա Արամայիսի Թադևոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Մարտուն Շուշանյանի կինը։ Ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանը հանդիսանում է իր ծանոթը, սակայն ներկայումս որևէ շփում չունեն միմյանց հետ։ Նշված դեպքի հետ կապված՝ ամուսինը տանը մշտապես ասել է` <<ոնց Արիանան մոլորեցրեց, համոզեց իրեն, որ ես գրեցի Նարեկի վրա>>։ Բացի այդ, մտաբերում է, որ մեկ անգամ իրենց տանը գտնվելու ընթացքում Ա.Հովսեփյանը, ում անվանում են նաև Արիաննա, հեռախոսով խոսել է Նարեկի հետ, որի ընթացքում վիճել են միմյանց հետ, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Վերջիններիս հեռախոսազրույցը եղել է գումարային հարցերի շուրջ։ Հաջորդ օրը տեղեկացել է, որ Ա.Հովսեփյանը տարել է ամուսուն ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին և համոզել է հաղորդում տալ։
Պնդել է, որ ամուսինը երբեք չի ցանկացել անձամբ գնալ և հաղորդում տալ Նարեկի վերաբերյալ։
Վկա Գեղամ Ղազարի Ղազարյանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննության ընթացքում հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ Մարտուն Շուշանյանը հանդիսանում է իր ոչ մերձավոր ազգական Մարգարիտայի ամուսինը։ Վերջինիս ճանաչում է շատ վաղուց և գտնվում են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Մոտավորապես 2-3 տարի տարի առաջ, հստակ չի մտաբերում, թե երբ, իրեն է զանգահարել Մարգարիտան և հրավիրել է նրանց տուն։ Տանը գտնվելու ընթացքում Մարգարիտան իրեն հայտնել է, որ ոմն Նարեկ անունով մի անձ զանագահարում է Մարտունին և անհանգստացնում նրան։ Խնդրել է իրեն հանդիպել Նարեկի հետ և պարզել Մարտունին զանգահարելու հանգամանքը։ Այնուհետև, զանգահարել է Նարեկին և հարցրել, թե ինչու է զանգահարում Մարտունին և խնդիրն ինչումն է կայանում։ Նարեկն իրեն հայտնել է, որ Մարտունին զանգահարում է տուրիստական հարցերի հետ կապված։ Բացի այդ, հայտնել է, որ Մարտունն իր նկատմամբ ոստիկանությունում հաղորդում է ներկայացրել անտեղի պատճառներով և թող ոստիկանությունը պարզի, ինքը մեղավոր է, թե ոչ։ Այնուհետև, Մարտունն իրեն ասել է, որ ոստիկանություն է դիմել այն պատճառով, որ Արիանան և Նարեկը վիճել են միմյանց հետ, որից հետո Արիանան զանգահարել է իրեն և կանչել ոստիկանություն ու համոզել, որ նա հաղորդում տա Նարեկի վրա։
Արիանայի հետ ծանոթացել է Մարտունի տանը, նրա հետ որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում։ Արիանային տեսել է 1 կամ 2 անգամ։ Խոսակցությունը, որի ժամանակ Մարտունն իրեն ասել է, որ Արիանան է համոզել և դրդել, որպեսզի նա հաղորդում տա ոստիկանությունում, տեղի է ունեցել Մարտունի տանը:
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` 17.12.2015 թվականին տեղի ունեցած դատական նիստի լազերային սկավառակը զննելու մասին արձանագրությամբ և զննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, որով զննության են ենթարկվել թիվ 13200614, ԵԿԴ0061/01/15 քրեական գործերը:
Վերոգրյալ փաստական հանգամանքների առկայության պայմաններում` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի և վերջինիս շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները` ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ, չեն բխում գործի հանգամանքներից, և հանգում է այն հետևության, որ Դատարանն ամբաստանյալ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով վերագրվող արարքի որակման առումով հիմնավոր հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության ու գնահատության է ենթարկել գործի լուծման համար անհրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում ամբաստանյալի հանցավոր արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական իրավունքի այն նորմը, որը ենթակա է եղել կիրառման:
Այսպես. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
<<Դրդիչ է համարվում այն անձը, ով մեկ ուրիշ անձի դրդել է հանցանք կատարելու՝ համոզելու, նյութապես շահագրգռելու, սպառնալիքի միջոցով կամ այլ եղանակով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է՝
/…/
2. Նույն արարքը, որը՝
1) զուգորդվել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով,
/.../>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը արդարադատության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որը խաթարում է իրավապահ մարմինների բնականոն գործունեությունը, որոնք հարկադրված են լինում ուժեր ու միջոցներ վատնել չկատարված հանցագործության բացահայտման համար կամ կատարված հանցագործությունը քննելիս ընթանալ սխալ ուղիով։ Վերջինս կարող է հանգեցնել անմեղ անձանց նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելուն, նրանց իրավունքների անհիմն սահմանափակումների։
Այսպիսով, սուտ մատնության հիմնական անմիջական օբյեկտը արդարադատության բնականոն իրականացմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են, իսկ լրացուցիչ անմիջական օբյեկտը` անձանց իրավունքներն ու օրինական շահերը։
Հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կարող է դրսևորվել երկու ձևով։
Առաջին դեպքում հանցավորը հայտնում է տեղի չունեցած հանցագործության մասին։ Այս դեպքում արարքը քննարկվող հոդվածով որակելու համար էական չէ հանցանքի կատարման մեջ որոշակի անձի մատնանշելու հանգամանքը։
Երկրորդ դեպքում հանցավորը հայտնում է իրականում տեղի ունեցած հանցագործության մասին` մատնանշելով այնպիսի անձի, ով չի կատարել այն։
Սուտ մատնությունը կարող է իրականացվել ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր։
Քննարկվող հանցակազմն առկա է այն դեպքում, երբ երևակայական հանցագործության կամ հանցագործի մասին տեղեկությունները հաղորդվում են այն պետական մարմիններին, որոնք քրեական գործ հարուցելու իրավունք ունեն։ Այլ մարմիններին նույնաբովանդակ տեղեկություններ հաղորդելը քննարկվող հանցակազմը չի առաջացնում։
Քննարկվող հանցակազմը ձևական է. հանցագործությունը համարվում է ավարտված այն պահից, երբ հասցեատերը ստանում է հանցագործության կամ հանցավորի մասին կեղծ տեղեկությունները։
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ. հանցավորը գիտակցում է, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը չի համապատասխանում իրականությանը, կեղծ է։ Հանցագործության շարժառիթները կարող են ամենաբազմազանը լինել՝ վրեժ, խանդ և այլն։ Բազմազան կարող են լինել նաև հետապնդվող նպատակները, օրինակ՝ անմեղին քրեական պատասխանատվության ենթարկելուն հասնելը, անձին վատաբանելը և այլն:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևութան, որ սույն գործով ձեռք բերված վերոգրյալ ապացույցներով հաստատված և հիմնավորված է, որ Արմենուհի Հովսեփյանն իր ծանոթ Մարտուն Բագրատի Շուշանյանից տեղեկանալով, որ իր հետ անձնական խնդիրներ ունեցող Նարեկ Դավիթի Երիցյանը Մ.Շուշանյանի հետ ունի գույքային բնույթի խնդիրներ, Ն.Երիցյանի համար խնդիրներ ստեղծելու նպատակով` Մ.Շուշանյանին համոզելու եղանակով դրդել է, որպեսզի նա ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում կատարի սուտ մատնություն, ինչի արդյունքում Մ.Շուշանյանը 2014թ.-ի հունվարի 9-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տվել է սուտ հաղորդում՝ ակնհայտ անմեղ անձ Ն.Երիցյանին մեղադրելով ծանր հանցագործության` խոշոր չափի շորթում կատարելու մեջ:
Այսինքն` ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի արարքում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հանցակազմի տարրերը /օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ/, որոնք հիմնավորված են քրեական գործով ձեռք բերված վերոշարադրյալ ապացույցներով:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մսի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, Դատարանի հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, որի պայմաններում ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի մյուս փաստարկներին ու պահանջին` ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի նկատմամբ ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ նշանակելուն, գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքն այդ մասով հիմնավոր է և ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Այսինքն` դատարանը կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից /կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը/ որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզված լինելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հանրավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը, մի շարք նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08, ԵՔՐԴ/0571/01/08, ԱՎԴ/0100/01/08, ԱՐԴ/0117/01/08, ԱՐԱԴ/0050/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09, ԵԷԴ/0138/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԱՆԴ/0091/01/09, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված նախադեպային որոշումներում:
Վերոնշյալ որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
Ինչպես երևում է Դատարանի դատավճռից, ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեկան օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս` Դատարանը նշել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած արարքի բնույթը, հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանը ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, և չարձանագրելով Ա.Հովսեփյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որևէ հանգամանք, իր իսկ կողմից վկայակոչած վերոգրյալ հանգամանքները բազմակողմանի գնահատության ու օբյեկտիվ վերլուծության չի ենթարկել և վերջինիս նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով ռեալ պատիժ` հանգելով այն հետևության, որ վերը շարադրված հանգամանքների համակցությունը չի կարող իր միասնության մեջ դիտվել որպես պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայման և հիմք հանդիսանալ նրա նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի նկատմամբ պատժատեսակի ու պատժաչափի ընտրության հարցում թեև հանգել է ճիշտ հետևության, սակայն վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելն անթույլատրելի ճանաչելու հարցում` հանգել է ոչ իրավաչափ հետևության:
Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննելիս, սույն գործում առկա, օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա գալիս է համոզման, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը վերջինիս կողմից փաստացի կրելու միջոցով:
Վերաքննիչ դատարանը նման հետևության հանգում է` հիմնվելով Արմենուհի Հովսեփյանի կողմից կատարած հանցագործության, նրա անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, գործի կոնկրետ տվյալների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատական սկզբունքներին համապատասխան:
Սույն գործի նյութերով հաստատված և հիմնավորված է, որ ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանը սույն հանցագործությունը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, կատարել է առաջին անգամ, որը նույն օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն, ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, դասակարգվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին:
Բացի այդ, ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, Միջազգային Մեդիա ինստիտուտ լրատվական կազմակերպության խորհրդի անդամ է:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից կարևոր է նաև հանցավորի դրսևորած վարքագիծը` կատարած հանցագործությունից հետո:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից, ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի կողմից կատարած հանցանքը բացահայտվել է 09.03.2016 թվականին, և վերջինս մինչ այսօր` 1 տարի 3 ամիս գտնվելով ազատության մեջ, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և զերծ է մնացել որևէ հակաօրինական արարք կատարելուց:
Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք չի արձանագրում:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերը մատնանշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ էականորեն նվազեցնում են ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, և հիմք են հանդիսանում վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ ԱՀովսեփյանի և նրա շահերի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն` Արմենուհի Հովսեփյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասով, հիմնավորված են, սույն գործի շրջանակներում առկա են նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու ռեալ և օբյեկտիվ հիմքեր, ամբաստանյալի ուղղվելը և դաստիարակվելը հնարավոր է նաև առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու, որի պայմաններում սույն գործով հնարավոր է հասնել արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն`
<<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
(...)
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
(...)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<1. Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:>>
(...)>>:
Վերը նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանը չի կիրառել այն քրեական օրենքը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը), որը պետք է կիրառեր, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն` ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը փոփոխելու հիմք է:
Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմենուհի Հովսեփյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ի դատավճիռը պետք է փոփոխել, ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով համապատասխան ժամկետով փորձաշրջան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ի դատավճիռը` Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, փոփոխել Ա.Հովսեփյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով:
Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և 2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ի դատավճռով նրա նկատմամբ 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Փորձաշրջանի ընթացքում ամբաստանյալ Արմենուհի Լյովիկի Հովսեփյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանմանը` ըստ ամբաստանյալի բնակության վայրի:
Ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը պահպանել` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ