Գործ
ԵԿԴ/0082/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,24,, մայիսի 2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ռ. Գևորգյան
Պաշտպան Ռ. Բալոյանի


դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Վազգեն Արմենի ՍԵկոյանի` ծնված 02.06.1981թ.-ին ք. Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի չամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված` ք. Երևան, Կիևյան փողոց, 10-րդ շենք, բնակարան 24 հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի՝
«Վազգեն Սեկոյանը ավազակային հարձակման նպատակով ուրիշի խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Նաիրի Գագիկի Հարությունյանի հետ, 2014թ.-ի հոկտեմբերի 31-ին ժամը 17։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 15 շենքի 9-րդ հարկի 41-րդ բնակարանի մուտքի մոտ հարձակում են գործել բնակչուհի Ռուզաննա Անդրանիկի Երիցյանի վրա, որից հետո ապօրինի մուտք են գործել նույն բնակարան։ Թափանցիկ կպչուն ժապավենով կապել նրա բերանը, ձեռքերն ու ոտքերը, ապա վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով առողջությանը միջին ծանրության վնաս՝ փակ գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գլխի մազածածկ և դեմքի շրջանի փափուկ հյուսվածքների բազմաթիվ արյունազեղումների, քերծվածքների ձևով, մարմնական վնասվածքներ և բնակարանից հափշտակելով Ռ.Երիցյանին պատկանող ընդհանուր՝ 2.350.000 ՀՀ դրամ արժողության զմրուխտե քարով ոսկյա, մեծ ադամանդե քարով ոսկյա, կանաչ քարով արծաթյա մատանիները, ոսկյա կախազարդով կանացի ոսկյա շղթան, ոսկեջրած կանացի շղթան և զմրուխտե քարերով արծաթյա խաչը, դիմել են փախուստի՝ Ռ.Երիցյանին պատճառելով խոշոր չափի՝ 2.350.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Վազգեն Արմենի Սեկոյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2014 թվականի նոյեմբերի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վազգեն Արմենի Սեկոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

2014 թվականի նոյեմբերի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։

Նույն օրը Վազգեն Արմենի Սեկոյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։

23.07.2015թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, համաձայն որի` Նաիրի Գագիկի Մարությանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։

Տվյալ դատավճռով արձանագրվել է, որ տուժող Ռ.Երիցյանին պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնված է։

2015 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վազգեն Արմենի Սեկոյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու, լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

2015 թվականի հուլիսի 15-ին թիվ 13814714 քրեական գործով հետախուզվող Վազգեն Արմենի Սեկոյանը ձերբակալվել է Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության տարածքում, սակայն 1 /մեկ/ ամիս 6 /վեց/ օր պահվելով կալանքի տակ, 21.08.2015թ.-ին ազատ է արձակվել՝ ՀՀ պատկան մարմինների կողմից սահմանված ժամկետում Վ.Սեկոյանին ՀՀ-ին արտահանձնելու համար պահանջվող փաստաթղթերը չներկայացնելու հիմքով։

«Հանձնման մասին Եվրոպական կոնվենցիայի» նորմերին համապատասխան փաստաթղթերը ներկայացնելուց հետո, Վ.Սեկոյանը Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության իրավասու դատարանի կողմից կրկին՝ 27.08.2015թ-ին, կալանավորվել է, իսկ 12.03.2016թ.-ին է տապավորվել է Հայաստանի Հանրապետություն։

14.03.2016թ. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ` մեղադրյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, այդ հարցի կրկնակի քննարկման ժամանակ վերահաստատվել է։

2016 թվականի մարտի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վազգեն Արմենի Սեկոյանի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով։

Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 04.04.2016թ.-ին։
2. Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանն միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Մեղադրող Ռ.Գևորգյանը չի առարկել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Տուժող Ռ.Երիցյանը 13.05.2016թ.-ին դատարանին ուղղված իր դիմումով հայտնել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ բողոք, պահանջ չունի, չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ և խնդրել է գործի քննությունն իրականացնել իր բացակայությամբ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` տուժող Ռուզաննա Երիցյանի ցուցմունքները, թիվ 13814714 քրեական գործով կասկածյալ, ապա որպես մեղադրյալ հարցաքննված վկա Նարիրի Մարությանի, վկաներ` Ստեփան Մանուչարյանի, Էլլադա Աբելյանի, Թամարա Եղիազարյանի, Բելլա Ղարիբյանի ցուցմուքները, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1901/հ եզրակացությունը, դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 488 եզրակացությունը, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը և կից ֆոտոաղյուսակները, թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ և թիվ 13814714/1 քրեական գործով վկա Նարիրի Մարությանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության մասին կազմված արձանագրությունը և կից ֆոտոաղյուսակը, թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ և թիվ 13814714/1 քրեական գործով վկա Նարիրի Մարությանի մասնակցությամբ կատարված լուսանկարի և տեսագրության զննության արձանագրությունները, լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, 21.02.2015թ.-ին այլ փաստաթղթի կարգով որպես ապացույց ճանաչված` «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում անցկացնելու վերաբերյալ լազերային սկավառակը և «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում անցկացնելու մասին լազերային սկավառակի զննության արձանագրությունը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտելով և գնահատելով վերը շարադրված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Վազգեն Սեկոյանը ավազակային հարձակման նպատակով ուրիշի խոշոր չափերի գույքի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Նաիրի Գագիկի Հարությունյանի հետ, 2014թ.-ի հոկտեմբերի 31-ին ժամը 17։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ամիրյան 15 շենքի 9-րդ հարկի 41-րդ բնակարանի մուտքի մոտ հարձակում են գործել բնակչուհի Ռուզաննա Անդրանիկի Երիցյանի վրա, որից հետո ապօրինի մուտք են գործել նույն բնակարան։ Թափանցիկ կպչուն ժապավենով կապել նրա բերանը, ձեռքերն ու ոտքերը, ապա վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով առողջությանը միջին ծանրության վնաս՝ փակ գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գլխի մազածածկ և դեմքի շրջանի փափուկ հյուսվածքների բազմաթիվ արյունազեղումների, քերծվածքների ձևով, մարմնական վնասվածքներ և բնակարանից հափշտակելով Ռ.Երիցյանին պատկանող ընդհանուր՝ 2.350.000 ՀՀ դրամ արժողության զմրուխտե քարով ոսկյա, մեծ ադամանդե քարով ոսկյա, կանաչ քարով արծաթյա մատանիները, ոսկյա կախազարդով կանացի ոսկյա շղթան, ոսկեջրած կանացի շղթան և զմրուխտե քարերով արծաթյա խաչը, դիմել են փախուստի՝ Ռ.Երիցյանին պատճառելով խոշոր չափի՝ 2.350.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այլ կերպ՝ Վազգեն Արմենի Սեկոյանը կատարել է իրեն մեղսագրված՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքը, ուստի՝ դատարանը գտնում է, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև այն, որ նա «Այգեձոր» համատիրության կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում մեղքն ամբողջովին ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով՝ առանց գույի բռնագրավման, որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումները։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Սույն գործով պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Դատարանն ընդգծում է, որ ամբաստանյալի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները բացակայում են, հեևտապես գալիս է այն եզրահանգման, որ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը նշանակելու պայմաններում կարող է ապահովվել ՀՀ քրեական օրենսգրիք 10, 48 և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրենսդրական նպատակները։
Միևնույն ժամանակ, ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատժի նշանակման պայմաններում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ մասի 3-րդ կետով առ այն որ`
«Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ մեկ օրը երեք ժամի դիմաց»։
Ինչպես նշվեց սույն դատավճռի ներածական մասում Վ.Սեկոյանը, նախաքննության ընթացքում՝ արտահանձման նպատակով, Գերմանիայի դաշնությունում կալանքի տակ է գտնվել 1 /մեկ/ ամիս 6 /վեց/ օր ժամկետով, ինչը պետք է հաշվակցվի նրա նկատմամբ նշանակված պատժում։
Անդրադառնալով Վազգեն Արմենի Սեկոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել նրան արտահանձման նպատակով երկրորդ անգամ կալանքի վերցնելու պահից՝ 2015թ.-ի օգոստոսի 27-ից։
Քաղաքացիական հայցի ապահովման, գույքի բռնագրավման և դատական ծախսերի բացակայության պայմաններում դատարանը փաստում է, որ քննիչի կողմից 21.11.2014թ-ին կայացված որոշմամբ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել։
Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` մառլյայե խծուծները, կանացի զուգագուլպան, արնանման հետքերով սրբիչը և կպչուն ժապավենը պետք է ոչնչացնել։

4. Եզրափակիչ մաս

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Վազգեն Արմենի Սեկոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի կարգով նշանակված պատժում հաշվակցել սույն գործի նախաքննության ընթացքում՝ արտահանձման նպատակով Վազգեն Արմենի Սեկոյանի՝ 1 /մեկ/ ամիս 6 /վեց/ օր կալանավորման տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 10 /տասը/ ամիս 24 /քսանչորս/ օր ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Վազգեն Արմենի Սեկոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ-ի օգոստոսի 27-ից։
Քննիչի կողմից 21.11.2014թ-ին կայացված որոշմամբ Վազգեն Արմենի Սեկոյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված մառլյայե խծուծները, կանացի զուգագուլպան, արնանման հետքերով սրբիչը և կպչուն ժապավենը՝ ոչնչացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով սահմանված հիմքի։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն