Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը,


նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա. Հովհաննիսյանի,

մասնակցությամբ`
մեղադրող,
Երևանի Կենտրոն և
Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
դատախազության դատախազ Ա. Մանուկյանի,

հանրային պաշտպան Ա. Ջուվանովայի,

տուժող` Ա. Գասպարյանի,


2016թ. օգոստոսի 31-ին Երևանում,


դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի

1. Գուրգեն Սերգեյի Մկրտչյանի`
ծնված 1991թ. հունվարի 29-ին Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, բնութագրվում է բացասական, նախկինում դատված,
(1. Երևանի քրեական դատարանի 21.02.2008թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով, կիրառվել է ՀՀ Ազգային ժողովի 19.06.2009թ. համաներման ակտը և Գ. Մկրտչյանը 14.07.2009թ. ազատվել է պատիժը կրելուց։ Դատվածությունը մարված է։
2. Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.02.2013թ. դատավճռով, մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և հինգ դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
3. ԵԷԴ/0070/01/13 քրեական գործով, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 12.05.2014թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ` Գ. Մկրտչյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ Վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվել է Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.02.2013թ. դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը։
4. ԵՄԴ/0129/01/15 քրեական գործով, Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մայիսի 13-ի դատավճռով, երկու դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, մեկական դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 67-րդ հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատիժը կրելու սկիզբը հաշվվել է 2016թ. մայիսի 13-ից։)
դատվածությունը չմարված, հաշվառված է եղել Երևան քաղաքի Խաղաղ Դոնի փողոցի թիվ 1 շենքի թիվ 138 բնակարանում, փաստացի բնակվել է Երևանի Դիմիտրովի փողոցի թիվ 3 նրբանցքի թիվ 18ա տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, տվյալ քրեական գործով Գ. Մկրտչյանի նկատմամբ խափանման միջոց չի ընտրվել։

Դավիթ Բորիսի Բաբայանի`
ծնված 1991թ. օգոստոսի 07-ին Երևան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին ոչ ոք, բնութագրվում է բացասական, նախկինում դատված,
(1. ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 31.08.2010թ. դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելու 1 /մեկ/ տարի ժամկետով։
2. ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 27.09.2011թ. դատավճռով, երկու դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է կարգապահական գումարտակում պահելու` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։ Դատավճռի վերանայման արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 20.12.2011թ. որոշմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքի 1-ին դրվագով Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 27.09.2011թ.-ի դատավճիռը բեկանվել է, մեղադրանքի այդ դրվագով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է և քրեական գործի վարույթը կարճվել է։ Դատավճիռը մնացած մասով, այդ թվում` Դ. Բաբայանին կարգապահական գումարտակում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով պահելը, թողնվել է անփոփոխ։
ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 01.08.2013թ. որոշմամբ՝ պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատժի մնացած մասը` 5 /հինգ/ ամիս, 13 /տասներեք/ օրը կրելուց։
3. ԿԴ3/0018/01/14 քրեական գործով, ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հուլիսի 09-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է Դ. Բաբայանին փաստացի արգելանքի վերցելու օրվանից, իսկ փաստացի արգելանքի է վերցվել 2014թ. հոկտեմբերի 10-ից։)
դատվածությունը չմարված, հաշվառված է եղել Երևան քաղաքի 16 թաղամասի թիվ 15 շենքի թիվ 40 բնակարանում, բնակվել է Երևանի Չարենցի փողոցի թիվ 93 տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, տվյալ քրեական գործով նրա նկատմամբ խափանման միջոց չի ընտրվել։


Գործի դատավարական նախապատմությունը

Համաձայն քրեական գործի նյութերի` 2014թ. դեկտեմբերի 09-ին Ալեն Ռազմիկի Գասպարյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնում հանցագործության մասին հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014թ. դեկտեմբերի 02-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե. Քոչարի թիվ 24/4 շենքի թիվ 1 հասցեում գտնվող իր բնակարանում, Հարություն Ռազմիկի Հարությունյանն իրեն պատկանող «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D mark III») մակնիշի ֆոտոխցիկն օրավարձով` օրական 15.000 ՀՀ դրամ գումարով վարձակալելու պատրվակով, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով վերցրել է իրենից և չի վերադարձրել, որի հետևանքով իրեն խոշոր չափերով գույքային վնաս է պատճառվել։
Այդ հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով 2016թ. դեկտեմբերի 29-ին հարուցվել է թիվ 16819014 քրեական գործը և ընդունվել վարույթ։
Նախաքննության մարմնի 2015թ. մայիսի 29-ի որոշմամբ վերոհիշյալ քրեական գործն ըստ տարածքային ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչի 2015թ. հունիսի 02-ի որոշմամբ թիվ 16819014 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։
Նախաքննության մարմնի 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի որոշումներով Գ. Մկրտչյանը և Դ. Բաբայանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալներ և նրանցից յուրաքանչյուրին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։
Նախաքննության մարմնի մեկ այլ` 2016թ. մարտի 16-ի որոշումներով Գ. Մկրտչյանին և Դ. Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքների ծավալները փոփոխվել են։
1. Գ. Մկրտչյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. «որ նա հափշտակություններ կատարելու համար կրելով իր պատիժը ՀՀ ԱՆ գաղութների վարչության «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում, Ալեն Ռազմիկի Գասպարյանի գույքը խարդախությամբ տիրանալու նախնական դիտավորությամբ և նախնական համաձայնության գալով ՀՀ ԱՆ գաղութների վարչության «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում հափշտակություն կատարելու համար պատիժը կրող մեկ այլ դատապարտյալ Դավիթ Բորիսի Բաբայանի հետ, նախապես տեղեկանալով, որ համացանցի «LIST. AM» կայքում առկա է Ալեն Գասպարյանի կողմից տեղադրված օրավարձով տեսախցիկ տրամադրելու վերաբերյալ հայտարարություն, 2014թ.-ի դեկտեմբերի 3-ին Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 24/4 հասցեում գործող Ալեն Գասպարյանի ֆոտոսրահից` որպես խաբեության եղանակ օգտագործելով մեկ օրվա դիմաց 15.000 ՀՀ դրամով տեսախցիկ վարձակալելու պատրվակը, Դավիթ Բաբայանի ազգական Հարություն Ռազմիկի Հարությունյանի միջոցով` վերջինիս խեղաթյուրելով իրականությունը այն մասին, որ հետագայում Ալեն Գասպարյանին տրամադրվելու է տեսախցիկի համար նախատեսված վարձավճարը և հետ է վերադարձվելու տեսախցիկը, խարդախությամբ հափշտակել են Ալեն Ռազմիկի Գասպարյանին պատկանող խոշոր չափերի` 840.000 ՀՀ դրամ արժողության «Canon 5 D mark 3» մոդելի տեսախցիկը։
Այսպես.
Դավիթ Բորիսի Բաբայանը գտնվելով «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում 2014թ.-ի դեկտեմբերի 2-ին զանգահարել է Հարություն Հարությունյանին և խնդրել, որպեսզի վերջինս իր անձնագրով մի քանի օր ժամանակով վարձակալությամբ ձեռք բերի տեսախցիկ` հայտնելով, որ իրեն անձնական կարիքների համար գումարներ են պետք և Հարություն Հարությունյանի կողմից չհամաձայնվելու դեպքում, կվնասի իրեն, ինչպես նաև հայտնել է այն, որ արդեն պայմանավորվել է տեսախցիկի տիրոջ` Ալեն Գասպարյանի հետ, միևնույն ժամանակ Հարություն Հարությունյանին տվել է սուտ խոստումներ այն մասին, որ հետագայում Ալեն Գասպարյանին կտրամադրվրի վարձավճարի գումարը և կվերադարձվի տեսախցիկը։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, ժամը` 00։13-ի սահմաններում, Հարություն Հարությունյանը Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչարի 24/4 հասցեում գործող ֆոտոսրահում հանդիպել է Ալեն Գասպարյանին, վերջինիցս ստացել է տեսախցիկը և որից հետո այն Երևան քաղաքի »Տաշիր« առևտրի կենտրոնի մոտ փոխանցել է Գուրգեն Մկրտիչյանի հորը` Սերգեյ Գուրգենի Մկրտիչյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել Գուրգեն Մկրտիչյանի և Դավիթ Բաբայանի հանցավոր մտադրությունների և տեսախցիկի իրական ձեռք բերման աղբյուրի և եղանակի մասին։ Սերգեյ Մկրտիչյանի կողմից նշված տեսախցիկը ստանալու պահից, Դավիթ Բաբայանը և Գուրգեն Մկրտիչյանը ավարտել են խարդախությամբ Ալեն Գասպարյանին պատկանող հիշյալ տեսախցիկի հափշտակությունը, որից անմիջապես հետո նախնական պայմանավորվածության համաձայն հիշյալ տեսախցիկը` Սերգեյ Մկրտիչյանի միջոցով, վաճառել են Մհեր Ժուլվերի Նասիբյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել տեսախցիկի հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին։
Այսինքն` Գուրգեն Սերգեյի Մտրտիչյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։»։
2. Դ. Բաբայանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. «որ նա հափշտակություն կատարելու համար կրելով իր պատիժը ՀՀ ԱՆ գաղութների վարչության «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում, Ալեն Ռազմիկի Գասպարյանի գույքը խարդախությամբ տիրանալու նախնական դիտավորությամբ և նախնական համաձայնության գալով ՀՀ ԱՆ գաղութների վարչության «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում հափշտակություններ կատարելու համար պատիժը կրող մեկ այլ դատապարտյալ Գուրգեն Սերգեյի Մկրտիչյանի հետ, նախապես տեղեկանալով, որ համացանցի «LIST. AM» կայքում առկա է Ալեն Գասպարյանի կողմից տեղադրված օրավարձով տեսախցիկ տրամադրելու վերաբերյալ հայտարարություն, 2014թ.-ի դեկտեմբերի 3-ին Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 24/4 հասցեում գործող Ալեն Գասպարյանի ֆոտոսրահից` որպես խաբեության եղանակ օգտագործելով մեկ օրվա դիմաց 15.000 ՀՀ դրամով տեսախցիկ վարձակալելու պատրվակը, ազգական Հարություն Ռազմիկի Հարությունյանի միջոցով` վերջինիս խեղաթյուրելով իրականությունը այն մասին, որ հետագայում Ալեն Գասպարյանին տրամադրվելու է տեսախցիկի համար նախատեսված վարձավճարը և հետ է վերադարձվելու տեսախցիկը, խարդախությամբ հափշտակել են Ալեն Ռազմիկի Գասպարյանին պատկանող խոշոր չափերի` 840.000 ՀՀ դրամ արժողության «Canon 5 D mark 3» մոդելի տեսախցիկը։
Այսպես.
Դավիթ Բորիսի Բաբայանը գտնվելով «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում 2014թ.-ի դեկտեմբերի 2-ին զանգահարել է Հարություն Հարությունյանին և խնդրել, որպեսզի վերջինս իր անձնագրով մի քանի օր ժամանակով վարձակալությամբ ձեռք բերի տեսախցիկ` հայտնելով, որ իրեն անձնական կարիքների համար գումարներ են պետք և Հարություն Հարությունյանի կողմից չհամաձայնվելու դեպքում, կվնասի իրեն, ինչպես նաև հայտնել է այն, որ արդեն պայմանավորվել է տեսախցիկի տիրոջ` Ալեն Գասպարյանի հետ, միևնույն ժամանակ Հարություն Հարությունյանին տվել է սուտ խոստումներ այն մասին, որ հետագայում Ալեն Գասպարյանին կտրամադրվի վարձավճարի գումարը և կվերադարձվի տեսախցիկը։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, ժամը` 00։13-ի սահմաններում, Հարություն Հարությունյանը Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչարի 24/4 հասցեում գործող ֆոտոսրահում հանդիպել է Ալեն Գասպարյանին, վերջինիցս ստացել է տեսախցիկը և որից հետո այն «Տաշիր» առևտրի կետրոնի մոտ փոխանցել է Գուրգեն Մկրտիչյանի հորը` Սերգեյ Գուրգենի Մկրտիչյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել Գուրգեն Մկրտիչյանի և Դավիթ Բաբայանի հանցավոր մտադրությունների և տեսախցիկի իրական ձեռք բերման աղբյուրի և եղանակի մասին։ Սերգեյ Մկրտիչյանի կողմից նշված տեսախցիկը ստանալու պահից, Դավիթ Բաբայանը և Գուրգեն Մկրտիչյանը ավարտել են խարդախությամբ Ալեն Գասպարյանին պատկանող հիշյալ տեսախցիկի հափշտակությունը, որից անմիջապես հետո նախնական պայմանավորվածության համաձայն հիշյալ տեսախցիկը` Սերգեյ Մկրտիչյանի միջոցով, վաճառել են Մհեր Ժուլվերի Նասիբյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել տեսախցիկի հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին։
Այսինքն` Դավիթ Բորիսի Բաբայանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։»։
2016թ. ապրիլի 02-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, 2016թ. ապրիլի 04-ին ընդունվել է դատարանի վարույթ, իսկ 2016թ. ապրիլի 11-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2016թ. ապրիլի 20-ին նշանակելու մասին։
Մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս` մեղադրողն առարկել է դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ։


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները

Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալներ Դ. Բաբայանը և Գ. Մկրտչյանը ՀՀ արդարադատության նախարարության /այսուհետ ԱՆ/ «Կոշ» քրեակատարողական հիմարկում /այսուհետ ՔԿՀ/ պատիժ կրելու ընթացքում, 2014թ. նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների` գործով չպարզված օրերին, համացանցի «Լիստ էյէմ» («List. am») կայքից տեղեկացել են, որ Երևան քաղաքի բնակիչ, տուժող Ա. Գասպարյանն օրավարձով տրամադրում է «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D mark III») մակնիշի ֆոտոխցիկ և այն խարդախությամբ հափշտակելու մասին նախնական համաձայնության են եկել։
Իրենց մտադրությունն իրականացնելու նպատակով, 2014թ. դեկտեմբերի 02-ին Դ. Բաբայանը ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ից զանգահարել է իր ազգական, վկա Հարություն Ռազմիկի Հարությունյանին և խնդրել է նրա անձնագրով, մի քանի օր ժամանակով, վարձակալությամբ ձեռք բերել ֆոտոխցիկը` հայտնելով, որ ինքն արդեն պայմանավորվել է ֆոտոխցիկի տիրոջ` Ա. Գասպարյանի հետ, հետագայում նրան կտրամադրվի վարձավճարի գումարը և կվերադարձվի ֆոտոխցիկը։ Բացի այդ` Դ. Բաբայանը նշել է, որ Հ. Հարությունյանի կողմից իր խնդրանքը չկատարելու դեպքում` ինքն իրեն կվնասի։ Ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանն այդ ժամանակահատվածում խնդրել է իր հայր, վկա Ս. Մկրտչյանին` իր ուղարկած անձից ստանալ ֆոտոխցիկի արժեք կազմող 420.000 ՀՀ դրամ գումարը, փոխանցել մեկ այլ անձի, ինչից հետո ստանալ ֆոտոխցիկը և փոխանցել այն երրորդ անձին։
2014թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 00։13-ի սահմաններում, Հ. Հարությունյանը Երևան քաղաքի Ե. Քոչարի թիվ 24/4 հասցեում գործող ֆոտոսրահում հանդիպել է Ա. Գասպարյանին, նրանից վերցրել է 840.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D mark III») մակնիշի ֆոտոխցիկը, որից հետո այն Երևան քաղաքի «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ փոխանցել է Գ. Մկրտչյանի հայր Ս. Մկրտչյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել Գ. Մկրտչյանի և Դ. Բաբայանի վերոհիշյալ մտադրության մասին։ Այդ ֆոտոխցիկը Ս. Մկրտչյանի միջոցով, 520.000 ՀՀ դրամ գումարով ամբաստանյալները վաճառել են վկա Մհեր Ժուլվերի Նասիբյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել ֆոտոխցիկի` հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին։

Ա. Գասպարյանին պատկանող ֆոտոխցիկը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց և հանձնվել է նրա պատասխանատու պահպանությանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 40-41/

Ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալներ Գ. Մկրտչյանը և Դ. Բաբայանը նախկինում բազմիցս դատապարտվել են։ Ամբաստանյալներներից յուրաքանչյուրը պատիժը կրելու վայրում բնութագրվում է բացասական, ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանը մասնակի խոստովանական ցուցմունքներ է տվել, վերագրվող արարքում իրեն մասնակիորեն մեղավոր է ճանաչել։


Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D mark III») մակնիշի ֆոտոխցիկի շուկայական արժեքը 2014թ. դեկտեմբերի 02-ի դրությամբ պարզելու նպատակով կատարվել է ապրանքագիտական փորձաքննություն (Հմ` 02781510, 03 փետրվարի 2015թ.)` «ՀՀ փորձագիտական կենտրոն» պետական ոչ առևտրային կազմակերպության կողմից, որի արժեքը կազմել է 16.800 /տասնվեց հազար ութ հարյուր/ ՀՀ դրամ։
(հատոր 1, գ.թ. 35-38)


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Ալեն Ռազմիկի Գասպարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ազատ լուսանկարիչ է և իրեն պատկանող «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D mark III») մակնիշի ֆոտոխցիկն օրավարձով տրամադրել է տարբեր անձանց, որի կապակցությամբ հայտարարություն է տեղադրել համացանցի «Լիստ էյէմ» /«List. am»/ կայքում։ 2014թ. դեկտեմբերի 02-ին, նախկինում իրեն անծանոթ Դ. Բաբայանը 094-74-79-04 հեռախոսահամարից զանգահարել է իր 099-74-44-89 հեռախոսահամարին և ցանկություն հայտնել օրավարձով վերցնել ֆոտոխցիկը։ Պայմանավորվածության համաձայն 2014թ. դեկտեմբերի 03-ին, Երևան քաղաքի Ե. Քոչարի թիվ 24/4 հասցեում հանդիպել է Դ. Բաբայանի բարեկամ Հ. Հարությունյանի հետ և վերջինիս մեկ օրով, 15.000 ՀՀ դրամով տրամադրել է ֆոտոխցիկը, որի կապակցությամբ Հ. Հարությունյանը իր մոտ է թողել ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը։ Բացի այդ, ապահովության համար, ժամը 00։13-ի սահմաններում լուսանկարել է վերջինիս։ Հաջորդ օրը, ժամը 23։00-ի սահմաններում զանգահարել է 094-74-79-04 հեռախոսահամարին և հետաքրքրվել, թե երբ է վերադարձվելու ֆոտոխցիկը, որին ի պատասխան, իր հետ զրուցող Դ. Բաբայանը, հայտնել է, որ հաջորդ օրը կվերադարձնի այն, քանի որ գտնվում է հեռու վայրում։ Հաջորդ օրը` դեկտեմբերի 04-ին, նույնպես զանգահարել է նույն հեռախոսահամարով և դարձյալ պահանջել ֆոտոխցիկը, որին ի պատասխան Դ. Բաբայանը հայտնել է, որ ֆոտոխցիկը կես ժամից կվերադարձվի իրեն։ Մեկ ժամ անց կրկին զանգահարել է նշված հեռախոսահամարին, բայց այն անհասանելի է եղել։ Տեսնելով, որ ֆոտոխցիկը չեն վերադարձնում` գնացել է Հ. Հարությունյանի անձնագրում նշված հասցե, վերջինիս քրոջից տեղեկացել է, որ իրեն զանգահարած հեռախոսահամարը Հ. Հարությունյանը չի շահագործում։ Այնուհետև պարզելով Հ. Հարությունյանի իրական հեռախոսահամարը` զանգահարել և պայմանավորվել են երկու ժամ հետո հանդիպել։ Հանդիպման ժամանակ Հ. Հարությունյանը տեղեկացրել է, որ ֆոտոխցիկի վարձակալման վերաբերյալ հեռախոսազրույց է ունեցել ոչ թե իր, այլ եղբոր` Դավիթի հետ, ով պատիժ է կրում ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ում։ Ինքը պարզապես Դավիթի խնդրանքով եկել և վերցրել է ֆոտոխցիկը։ Որոշ ժամանակ անց, իր ֆոտոխցիկը հայտնաբերելու նպատակով հայտարարություն է տվել համացանցի «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքում։ Մի քանի օր անց Էլմիրա Հակոբյանը զանգահարել է և տեղեկացրել, որ ֆոտոխցիկը գտնվում է իր մոտ։ Էլմիրան հայտնել է նաև, որ նշված ֆոտոխցիկը որպես փոխհատուցում իրեն է տրամադրել Մհեր Նասիբյանը, քանի որ իր ֆոտոխցիկը նույնպես եղել է խարդախությամբ հափշտակված։
Այժմ, դատարանում նույնպես պնդում է, որ իր հետ հեռախոսազրույց ունեցած անձը Դ. Բաբայանն է եղել, քանի որ լսելով նրա ձայնը` մտապահել է այն։ Բացի այդ` ունի երաժշտական համապատասխան կրթություն և ձայները կարողանում է հիշել։ Դատարանում լսելով Դ. Բաբայանի ձայնը` ավելի է համոզվում դրանում։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 22-24, 154, հատոր 2, գ.թ 28-31, 184-185, հատոր 3, գ.թ 90-92/
Ա. Գասպարյանն իր ցուցմունքը պնդել է Հ. Հարությունյանին և Դ. Բաբայանին առերես։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ 7-10, 37-41/
Վկա Հարություն Ռազմիկի Հարությունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ում պատիժ կրող իր մորաքրոջ որդի Դ. Բաբայանը 2014թ. նոյեմբերի վերջին 094-74-79-04 հեռախոսահամարով զանգահարել է իրեն և խնդրել է իր անձնագրով վարձակալությամբ ֆոտոխցիկ ձեռք բերել, սակայն ինքը մերժել է։ Այնուհետև, 2014թ. դեկտեմբերի 02-ին Դ. Բաբայանը նույն խնդրանքով կրկին զանգահարել է իրեն` նշելով, որ արդեն պայմանավորվել է ֆոտոխցիկի տիրոջ հետ։ Նա հայտնել է, որ չհամաձայնվելու դեպքում կվնասի իրեն։ Ստիպված համաձայնվել է կատարել Դավիթի պահանջը։ Խոսակցության ընթացում Դավիթն իրեն հայտնել է, որ անհրաժեշտ է Երևանի Ե. Քոչար փողոցում հանդիպել ֆոտոխցիկի տիրոջ հետ, վերցնել այն և «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ փոխանցել մեկ այլ անձի, ով կմոտենա իրեն։ Կատարելով Դավիթի պահանջը` Ա. Գասպարյանից վերցրել է ֆոտոխցիկը և նրան թողել է իր անձնագիրը, որից հետո Ա. Գասպարյանն իրեն լուսանկարել է։ Տեսախցիկը նույն օրը «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ փոխանցել է մի անձի և հետագայում իմացել, որ նշված անձը հանդիսանում է Դավիթի հետ նույն ՔԿՀ-ում պատիժ կրող Գուրգենի հայր Սերգեյը։ Դավիթը միայն հայտնել է, որ պարտք ունի, որի դիմաց պետք է հանձնի ֆոտոխցիկը, որը երկու օրից դարձյալ կվերադարձնի։
Տեղյակ է, որ Դավիթն ունի գումարային խնդիրներ և ընտանիքի անդամներից բազմիցս գումարներ է խնդրել։
Դ. Բաբայանի հետ ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ում առերես հարցաքննվելուց մեկ-երկու օր հետո Դավիթը զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել այն մասին, որ նախկինում իրեն չի զանգահարել և չի խնդրել, որպեսզի Ա. Գասպարյանից ֆոտոխցիկը վերցնի, այլ իր հետ նշված թեմայի շուրջ խոսակցություններ է ունեցել Գ. Մկրտչյանը, ով ներկայացել է «Դավիթ»-ի անունով։
Չի բացառում, որ իրեն զանգահարած լինի ոչ թե Դ. Բաբայանը, այլ` Գ. Մկրտչյանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 26-27, հատոր 2, գ.թ. 37-40, հատոր 3, գ.թ. 54-57/
Հ. Հարությունյանն իր ցուցմունքները պնդել է Ս. Մկրտչյանին և Դ. Բաբայանին առերես։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 15-17, 19-21/
Վկա Մհեր Ժուլվերի Նասիբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում հարուցված մեկ այլ` թիվ 16810514 քրեական գործով դատապարտյալ է և ճանաչում է ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ում պատիժ կրող Գուրգեն Մկրտչյանին։ 2014թ. հոկտեմբերի 29-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում, ինքը Գ. Մկրտչյանի եղբայր Սարգիս Մկրտչյանի և Վլադիմիր Պետրոսյանի հետ, Երևան քաղաքի Բաբաջանյան փողոցի թիվ 53 շենքի թիվ 17 բնակարանից, իրեն անծանոթ անձանցից խաբեությամբ հափշտակել են ֆոտոխցիկ, որը «Մալաթիա» գյուղմթերքների շուկայի մոտ հանձնել են Գուրգենի կողմից ուղարկած անձանց։ Երբ նշված դեպքի առթիվ հարուցվել է քրեական գործ` ցանկացել է վերականգնել տուժողին պատճառված վնասը, որի կապակցությամբ զանգահարել է Գուրգենի 093-72-42-77 հեռախոսահամարին և պահանջել, որպեսզի վերջինս վերադարձնի հափշտակված ֆոտոխցիկը։ Գուրգենը պատասխանել է, որ այն վերադարձնելու համար գումար է անհրաժեշտ։ Այնուհետև, մոտ 5 օր անց կրկին զանգահարել է Գուրգենին` հայտնելով, որ ցանկություն ունի գնելու ֆոտոխցիկ։ Նշված խոսակցությունից ևս մի քանի օր անց Գուրգենը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ հայթհայթել է նույն մակնիշի ֆոտոխցիկ, որն արժե 420.000 ՀՀ դրամ։ Գուրգենը հայտնել է, որ գումարն անհրաժեշտ է տալ հորը` Սերգեյին, քանի որ ֆոտոխցիկը պետք է փոխանցեն իր հորը։ Հոր հետ միասին գնացել են Գուրգենի հոր աշխատավայր և վերջինիս տվել 420.000 ՀՀ դրամ։ Դրանից հետո Գուրգենը կրկին զանգահարել է իրեն և ասել, որ ֆոտոխցիկի համար անհրաժեշտ է ավելացնել ևս 80.000 ՀՀ դրամ, ինչպես նաև անհրաժեշտ է ևս 20.000 ՀՀ դրամ ավելացնել, քանի որ ֆոտոխցիկը պետք է բերվի Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունից։ Գ. Մկրտչյանը հայտնել է, որ մարդ կուղարկի, որին պետք է փոխանցվի նշված 100.000 ՀՀ դրամը։ Գուրգենի ուղարկած անձին, որին չի ճանաչել` հանդիպել է «Էրեբունի» հանրակացարանի մոտ և փոխանցել է նշված գումարը։ 2014թ. դեկտեմբերի 3-ին, ժամը 01։00-ի սահմաններում, Գուրգենը զանգահարել է իրեն և պայմանավորվել են, որ Գուրգենի հայրը ֆոտոխցիկը պետք է բերի և իրենց հանձնի Երևան քաղաքի Լենինգրադյան և Սեբաստիա փողոցների խաչմերուկում։ Պայմանավորվածության համաձայն նշված վայր է եկել Գուրգենի հայրը, որտեղ ներկա է եղել նաև իր հայրը։ Գ. Մկրտչյանի հայրը ֆոտոխցիկը հանձնել է իրենց։ Հաջորդ օրը ֆոտոխցիկը տրամադրել է տուժող Էլմիրային` որպես վերջինիցս հափշտակված ֆոտոխցիկի փոխհատուցում։ Հետագայում իմանալով, որ իր կողմից տրված ֆոտոխցիկը նույնպես եղել է խարդախությամբ հափշտակված և որ այն Էլմիրայի կողմից վերադարձվել է իրական տիրոջը` 2.700 ԱՄՆ դոլարով մեկ այլ անձից կրկին անգամ գնել է ֆոտոխցիկ և այն հանձնել տուժող կողմին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 42-44, 87, 155, հատոր 2, գ.թ. 33-35/
Մ. Նասիբյանն իր ցուցմունքը պնդել է Ս. Մկրտչյանին և Գ. Մկրտչյանին առերես։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3, գ.թ. 11-14, 42-48/
Վկա Էլմիրա Նիկոլի Հակոբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում հարուցված քրեական գործով իր մայր Սուսաննա Պողոսյանը տուժող է, իսկ ինքը` վկա։ Մհեր Նասիբյանը նշված քրեական գործով որպես վնասի փոխհատուցում իրենց է վերադարձրել ֆոտոխցիկ։ Դրանից հետո համացանցի «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքով կարդացել է հաղորդագրություն այն մասին, որ Ալեն Գասպարյանից ֆոտոխցիկ են հափշտակել։ Այդ ֆոտոխցիկի տվյալներն առկա են եղել հայտարարության մեջ։ Դրանք համեմատել է Մ. Նասիբյանի կողմից իրենց տրամադրված ֆոտոխցիկի տվյալների հետ և պարզել է, որ դրանք համընկնում են, քանի որ ֆոտոխցիկի օբյեկտիվի վերջին հատվածում առկա է եղել անգլերեն «A L» գրությունը։ Անմիջապես զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված հեռախոսահամարին և հայտնել, որ ֆոտոխցիկը գտնվում է իր մոտ։ Այնուհետև հանդիպել է Ա. Գասպարյանին և ֆոտոխցիկը վերադարձրել նրան։ Ա. Գասպարյանը հայտնել է, որ ֆոտոխցիկն իրենից վերցրել է Հարություն անվամբ մի անձ։ Այնուհետև Մ. Նասիբյանին տեղեկացրել են, որ վերջինիս կողմից տրված ֆոտոխցիկը եղել է խարդախությամբ հափշտակված, իսկ Մհերը հայտնել է, որ տեղյակ չի եղել նշվածի մասին, իրեն նույնպես խաբել են և նա ու նրա հարազատները պարտավորվել են գնել և իրենց տրամադրել նոր ֆոտոխցիկ, որը կատարել են։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ 52-53/
Վկա Ժուլվեր Հենրիկի Նասիբյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում քննված քրեական գործով իր որդի Մհեր Նասիբյանն այլ անձանց հետ խաբեությամբ հափշտակել է ֆոտոխցիկ և նշված ֆոտոխցիկը վերադարձնելու նպատակով նա իր ծանոթ, «Կոշ» ՔԿՀ-ի դատապարտյալ Գուրգենից տեղեկացել է այն մասին, որ 520.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ֆոտոխցիկ կա։ Որդին Գուրգենին պատրաստակամություն է հայտնել տրամադրել 420.000 ՀՀ դրամ գումար և գնել նշված ֆոտոխցիկը, իսկ Գուրգենը խնդրել է գումարը փոխանցել իր հայր Սերգեյին։ Որդու հետ միասին հանդիպել է Գուրգենի հայր Սերգեյ Մկրտչյանին և նրան տրամադրել 420.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այնուհետև Մ. Նասիբյանը Գ. Մկրտչյանի կողմից հայտնած անձանց տրամադրել է ևս 100.000 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո, երկու-երեք օր անց Երևան քաղաքի Լենինգրադյան-Սեբաստիա փողոցների խաչմերուկում, Ս. Մկրտչյանը ֆոտոխցիկը փոխանցել է իրենց, որն անմիջապես հանձնել են տուժող կողմին։ Դրանից մի քանի օր անց պարզվել է, որ նշված ֆոտոխցիկը եղել է խարդախությամբ հափշտակված, ուստի գնացել է գյուղ, վաճառել է տնամերձ տարածքը և այդ գումարով գնել է նոր ֆոտոխցիկ, որը տրամադրել է տուժող կողմին։
Հեռախոսով խոսել է միայն Գ. Մկրտչյանի հետ, շուրջ չորս անգամ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ 95-96/
Վկա Սուսաննա Կորյունի Պողոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում քննված քրեական գործով ճանաչվել է տուժող, իսկ իր դուստր Էլմիրան ներգրավվել է որպես վկա։ Մհեր Նասիբյանն այլ անձանց հետ միասին, խարդախությամբ հափշտակել է իրենց «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D Мark III») մակնիշի ֆոտոխցիկը, իսկ հետագայում, բացահայտվելուց հետո ցանկություն է հայտնել վերադրաձնել այն։ Քննության ընթացքում Մ. Նասիբյանը տրամադրել է նշված մակնիշի ֆոտոխցիկ, սակայն պարզվել է, որ դա նույնպես խարդախությամբ հափշտակված է։ Այնուհետև «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքի միջոցով տեղեկացել են, որ քաղաքացի Ալեն Գասպարյանից ֆոտոխցիկ են հափշտակել։ Համեմատել են նշված ֆոտոխցիկի տվյալները իրենց մոտ առկա ֆոտոխցիկի տվյալների հետ և պարզել, որ դրանք համընկնում են իրար հետ։ Այդ ֆոտոխցիկը վերադարձրել են Ա. Գասպարյանին։ Նշվածի մասին հայտնել են Մ. Նասիբյանին և վերջինիս հարազատներին, ովքեր հայտնել են, որ այդ խարդախության հետ որևէ առընչություն չունեն և պարտավորվել են կրկին անգամ գնել և իրենց հանձնել նոր ֆոտոխցիկ, որը կատարել են։
/դատական նիսստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 148-149/
Վկա Սերգեյ Գուրգենի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ Գուրգեն Մկրտչյանը հանդիսանում է իր որդին։ Նա պատիժ է կրում ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ում։ 2014թ. նոյեմբերի 26-ին, որդու խնդրանքով, աշխատանքի վայրում հանդիպել է Մհեր Նասիբյանին և վերջինիս հորը։ Մ. Նասիբյանն իր մեկ այլ որդի Սարգսի և մեկ այլ անձի հետ մեղադրվել է խմբի կողմից խարդախություն կատարելու մեջ։ Հանդիպման ժամանակ վերջիններս իրեն են տրամադրել 420.000 ՀՀ դրամ գումար, որը փոխանցել է Գուրգենի ծանոթին, ով պետք է իրեն տրամադրեր ֆոտոխցիկ, որը հետագայում պետք է փոխանցեր Մ. Նասիբյանին։ Նշված Ֆոտոխցիկը Մ. Նասիբյանը պետք է տրամադրեր տուժող կողմին` որպես փոխհատուցում։ Նույն օրը, ժամը 19։00-ի սահմաններում, Մհերից գումարը վերցնելուց հետո զանգահարել և խոսել է իր որդի Գուրգենի հետ։ Վերջինս խնդրել է նշված գումարը փոխանցել Էրեբունի Մասիվում գտնվող «կալցեվո»-ի մոտ իրեն սպասող անձին։
Ժամը 22։00-ի սահմաններում գնացել է նշված վայր, որտեղ իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ։ Իմանալով, որ նա Գուրգենի ծանոթն է` նշված գումարը տվել է նրան։ Այնուհետև այդ անծանոթն իր հեռախոսով զանգահարել է Գուրգենին և հայտնել, որ ամեն ինչ նորմալ է, գումարն իր մոտ է։ Նշված անձը խնդրել է, որպեսզի իրեն սպասի նույն վայրում և մեկ ժամ անց վերջինս իրեն կտրամադրի ֆոտոխցիկը։ Մեկ ժամ սպասելուց հետո այդ անձը չի եկել, որից հետո զանգահարել է որդուն և ասել, որ նշված անձը չի եկել, իսկ որդին էլ պատասխանել է, որ հավանաբար իրեն էլ են խաբել։ Դրանից հետո գնացել է տուն։
Մի քանի օր անց Գուրգենը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ֆոտոխցիկը նույն օրը կփոխանցեն իրեն և որ ինքը պետք է գնա «Տաշիր» առևտրի կետրոնի մոտ, վերցնի ֆոտոխցիկը և այն հանձնի Մհերին։ Այնուհետև, գիշերը ժամը 01։00-ի սահմաններում, «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտ իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ և փոխանցել ֆոտոխցիկը, որը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մալթիայի բաժնի կանգառի մոտ տրամադրել է Մ. Նասիբյանին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 33-34, 93-94, հատոր 2, գ.թ. 11-16/
Դատարանում վկա Սերգեյ Գուրգենի Մկրտչյանն օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից` հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, սակայն հայտարարել է, որ պնդում է իր նախաքննական ցուցմունքները, դրանք ճիշտ են։ Պատասխանելով իրեն ուղղված հարցերին` մատնացույց է արել վկա Հ. Հարությունյանին և հայտարարել, որ ֆոտոխցիկը վերցրել է նրանից և տվել Մ. Նասիբյանին։ Ֆոտոխցիկը վերցրել է իր որդու խնդրանքով։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Ֆոտոխցիկի շուկայական միջին արժեքը 2014թ. դեկտեմբերի 02-ի դրությամբ պարզելու վերաբերյալ ապրանքագիտական փորձաքննության 2015թ. փետրվարի 03-ի թիվ 02781510 եզրակացությամբ, որի համաձայն` «(...)
Կատարված հետազոտությունների արդյունքում հանգում ենք հետևյալին, որ փորձաքննությանը ներկայացված ֆոտոխցիկի շուկայական միջին արժեքը կարող է կազմել` 840.000 (ութ հարյուր քառասուն հազար) ՀՀ դրամ, իսկ պայուսակի շուկայական միջին արժեքը կարող է կազմել 15.000 (տասնհինգ հազար) ՀՀ դրամ։
(...)
Փորձաքննությանը ներկայացված, հետազոտման առարկա հանդիսացող և որոշմամբ առաջադրված ֆոտոխցիկի /պայուսակի հետ միասին/ շուկայական միջին արժեքը առկա ապրանքային վիճակում 2014թ. դեկտեմբերի 02-ի դրությամբ, գործող շուկայական գներով, կարող է կազմել 855.000 (ութ հարյուր հիսունհինգ հազար) ՀՀ դրամ։»։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 35-38/
Ա. Գասպարյանի մասնակցությամբ, նրա կողմից ներկայացված ֆոտոխցիկը զննելու մասին 2014թ. դեկտեմբերի 29-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` ներկայացված ֆոտոխցիկը սև է, դրա վրա սպիտակ տառերով գրառված է «Canon Eos 5 D Мark III»։ Ֆոտոխցիկի ներքևի հատվածում փակցված գործարանային կպչուն ժապավենի վրա գրված է ֆոտոխցիկի նույնականացման համարը` 288022004339։ Ֆոտախցիկն արտաքինից գտնվում է անվնաս և նոր վիճակում։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 25/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, Ա. Գասպարյանի կողմից ներկայացված լուսանկարով, որի համաձայն Ա. Գասպարյանը 2014թ. դեկտեմեբերի 3-ին, ժամը 00։13-ի սահմաններում լուսանկարահանել է Հ. Հարությունյանին, որին օրավարձով տրամադրել է «Քենոն Էօս 5 Դ մարկ 3» («Canon Eos 5 D Мark III») մակնիշի ֆոտոխցիկը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 185, հատոր 3, գ.թ 84-85/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, ՀՀ ԱՆ «Կոշ» ՔԿՀ-ից ստացված պատասխան-գրությամբ, որի համաձայն ըստ բնակելի գոտում շրջանառվող լուրերի` 093-72-42-77 հեռախոսահամարով բաժանորդային քարտն օգտագործել է դատապարտյալ Գ. Մկրտչյանը, իսկ 094-74-79-04 հեռախոսահամարով բաժանորդային քարտն օգտագործել է դատապարտյալ Դ. Բաբայանը։ Նրանք այդ բաժանորդային քարտերը որոշ ժամանակահատված օգտագործելուց հետո, կոտրելու միջոցով ոչնչացրել են։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 91, հատոր 3, գ.թ. 84-85/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, «Ղ. Տելեկոմ» փակ բաժնետիրական ընկերությունից ստացված, հեռախոսահամարների վերծանումները պարունակող կրիչով և դրանցում առկա տվյալների զննության արձանագրություններով, որոնց համաձայն` Դավիթ Բաբայանի կողմից շահագործված 094-74-79-04 հեռախոսահամարի ելքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 099-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 02-ին, ժամը 11։47։42-ին, խոսակցության տևողությունը` 0։54, ժամը 13։16։12, խոսակցության տևողությունը` 0։32, ժամը 21։45։00, խոսակցության տևողությունը` 1։04, ժամը 23։03։36, խոսակցության տևողությունը 1։13, ժամը 23։26։52, խոսակցության տևողությունը` 0։12, ժամը 23։49։31, խոսակցության տևողությունը` 0։35, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 00։45։26, խոսակցության տևողությունը` 0։34, ժամը 00։08։43, խոսակցության տևողությունը` 1։02, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 04-ին, ժամը 18։42։33, խոսակցության տևողությունը` 0։02, հեռախոսազանգը սպասարկվել է ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 05-ին, ժամը 10։49։51, խոսակցության տևողությունը` 0։03, ժամը 16։09։04, խոսակցության տևողությունը` 0։03, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
094-74-79-04 հեռախոսահամարի ելքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 055-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 05-ին, ժամը 19։14։38, խոսակցության տևողությունը` 0։02, ժամը 22։29։47, խոսակցության տևողությունը` 0։02, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
Հարություն Հարությունյանի 077-34-28-19 հեռախոսահամարի ելքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 099-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 04-ին, ժամը 22։00։58, խոսակցության տևողությունը` 0։03, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Բանգլադեշ Ա 1, Անդրանիկի 48 ալեհավաքի կողմից։
Հարություն Հարությունյանի 077-34-28-19 հեռախոսահամարի ելքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 055-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 08-ին, ժամը 09։41։38, խոսակցության տևողությունը` 0։03, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Բանգլադեշ, Բոյլեր Հաուս N 7 SHJK ալեհավաքի կողմից։
094-74-79-04 հեռախոսահամարի մուտքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 099-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
1. 2014թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 00։01։57, խոսակցության տևողությունը 0։20, ժամը` 00։07։44, խոսակցության տևողությունը 0։17, ժամը 22։50։50, խոսակցության տևողությունը` 0։37, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2. 2014թ. դեկտեմբերի 04-ին, ժամը 12։58։51, խոսակցության տևողությունը` 0։26, ժամը 15։00։25, խոսակցության տևողությունը` 0։00, ժամը 18։43։11, խոսակցության տևողությունը` 2։15, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
094-74-79-04 հեռախոսահամարի մուտքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 055-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 05-ին, ժամը 10։50։24, խոսակցության տևողությունը` 0։33, ժամը 16։10։27, խոսակցության տևողությունը` 1։51, ժամը 19։15։06, խոսակցության տևողությունը` 2։13, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
Հարություն Հարությունյանի 077-34-28-19 հեռախոսահամարի մուտքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 099-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 04-ին, ժամը 18։39։08, խոսակցության տևողությունը` 1։30, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Նորաշեն 16, Մելկումով փողոց, 22/6 ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 21։30։43, խոսակցության տևողությունը` 0։55, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Բանգլադեշ, Բոյլեր Հաուս N 7 SHJK ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 21։37։11, խոսակցության տևողությունը` 0։28, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Բանգլադեշ, Ա 1, Անդրանիկի 48 ալեհավաքի կողմից։
Հարություն Հարությունյանի 077-34-28-19 հեռախոսահամարի մուտքային վերծանումների տվյալների մեջ առկա են Ալեն Գասպարյանի կողմից շահագործված 055-74-44-89 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. դեկտեմբերի 05-ին, ժամը 10։10։48, խոսակցության տևողությունը` 1։35, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Կողբացի 3 Ա ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 14։03։56, խոսակցության տևողությունը` 0։18, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Պարոնյան 4 ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 14։35։33, խոսակցության տևողությունը` 2։34, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Րաֆֆի 89 ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 21։18։06, խոսակցության տևողությունը` 1։19, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Բանգլադեշ, Անդրանիկի 37 ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 21։31։03, խոսակցության տևողությունը` 1։11, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 10/3 ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 08-ին, ժամը 10։04։41, խոսակցության տևողությունը` 0։49, ժամը` 10։13։07, խոսակցության տևողությունը` 0։15, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Բանգլադեշ, Բոյլեր Հաուս N 7 SHJK ալեհավաքի կողմից։
Նույն օրը, ժամը 10։25։15, խոսակցության տևողությունը` 0։13, հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Արա Սահակյան 5 ալեհավաքի կողմից։
Դավիթ Բաբայանի կողմից շահագործված 094-74-79-04 հեռախոսահամարի ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների մեջ առկա են Հարություն Հարությունյանի կողմից շահագործված 077-34-28-19 հեռախոսահամարի ներքոհիշյալ տվյալները`
2014թ. նոյեմբերի 29-ին, ժամը 12։12։23, խոսակցության տևողությունը` 2։12, ժամը 13։30։53-ին, խոսակցությունը տևողությունը` 0։22, ժամը 20։20։37, խոսակցության տևողությունը` 1։41, ժամը 20։24։59, խոսակցության տևողությունը` 0։45, ժամը 21։47։21, խոսակցության տևողությունը` 3։17, ժամը 21։52։13, խոսակցության տևողությունը` 0։23, ժամը 21։55։01, խոսակցության տևողությունը` 0։00, ժամը 21։56։07, խոսակցության տևողությունը` 2։39, ժամը 22։05։55, խոսակցության տևողությունը` 0։56, ժամը 22։38։34, խոսակցության տևողությունը` 0։23, ժամը 22։50։20, խոսակցության տևողությունը` 1։45, ժամը 23։18։25, խոսակցության տևողությունը` 0։24, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագաոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. նոյեմբերի 30-ին, ժամը 00։22։21, խոսակցությունը տևողությունը` 0։11, ժամը 00։22։48, խոսակցության տևողությունը` 0։39, ժամը 11։03։52, խոսակցության տևողությունը` 0։10, ժամը 13։50։24, խոսակցության տևողությունը` 0։11, ժամը 16։03։23, խոսակցության տևողությունը` 0։02, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 01-ին, ժամը 16։33։05, խոսակցության տևողությունը` 4։13, ժամը 23։18։53, խոսակցության տևողությունը` 0։17, ժամը 23։28։32, խոսակցության տևողությունը` 0։55, ժամը 23։40։20, խոսակցության տևողությունը` 1։33, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 02-ին, ժամը 10։29։11, խոսակցության տևողությունը` 0։37, ժամը 10։29։11, խոսակցության տևողությունը` 0։37, ժամը 10։31։05, խոսակցության տևողությունը` 0։00, ժամը 13։31։12, խոսակցության տևողությունը` 1։09, ժամը 18։44։11, խոսակցության տևողությունը` 7։57, ժամը 19։15։32, խոսակցության տևողությունը` 0։03, ժամը 19։17։08, խոսակցության տևողությունը` 3։05, ժամը` 19։27։22, խոսակցության տևողությունը 1։51, ժամը 19։30։53, խոսակցության տևողությունը` 9։57, ժամը 19։44։17, խոսակցության տևողությունը` 1։20, ժամը 19։58։49, խոսակցության տևողությունը` 1։21, ժամը 21։14։24, խոսակցության տևողությունը` 0։03, ժամը 21։41։13, խոսակցության տևողությունը` 0։15, ժամը 21։48։06, խոսակցության տևողությունը` 0։41, ժամը 22։36։09, խոսակցության տևողությունը` 2։04, ժամը 23։59։58, խոսակցության տևողությունը` 0։52, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
2014թ. դեկտեմբերի 03-ին, ժամը 00։02։48, խոսակցության տևողությունը` 1։28, ժամը 00։06։18, խոսակցության տևողությունը` 1։45, ժամը 00։08։21, խոսակցության տևողությունը` 1։28, ժամը 00։12։41, խոսակցության տևողությունը` 0։39, ժամը 00։18։57, խոսակցության տևողությունը` 0։39, ժամը 00։21։42, խոսակցության տևողությունը` 0։46, ժամը 00։22։58, խոսակցության տևողությունը` 0։36, ժամը 00։25։02, խոսակցության տևողությունը` 1։26, ժամը 00։33։01, խոսակցության տևողությունը` 0։22, ժամը 00։41։09, խոսակցության տևողությունը` 0։14, ժամը 00։43։44, խոսակցության տևողությունը` 0։13, ժամը 00։48։25, խոսակցության տևողությունը` 1։51, ժամը 00։52։04, խոսակցության տևողությունը` 0։20, ժամը 18։10։51, խոսակցության տևողությունը` 0։46, ժամը 19։13։19-ին, խոսակցության տևողությունը` 0։02, հեռախոսազանգերը սպասարկվել են ՀՀ Արագածոտնի մարզի Կոշ գյուղի ալեհավաքի կողմից։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 2, գ.թ. 95-96, 144-147, հատոր 3, գ.թ. 58-60/
Ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում, առաջադրված մեղադրանքում սկզբում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից` հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։
Հետագայում նա իրեն մասնակի մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ընկեր Դ. Բաբայանը նշված խարդախության հետ որևէ կապ և առընչություն չունի։ Չի հիշում, թե որ հեռախոսահամարից է զանգահարել Ա. Գասպարյանին և Հ. Հարությունյանին։ Վերջիններիս կողմից շահագործված հեռախոսահամարների տվյալները նույնպես չի հիշում։ Հ. Հարությունյանին հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում ներկայացել է որպես վերջինիս բարեկամ Դավիթ և խնդրել, որպեսզի նա Ա. Գասպարյանից վարձավճարով ֆոտոխցիկ վերցնի։ Հեռախոսային խոսակցությունների ժամանակ Ա. Գասպարյանին նույնպես ներկայացել է որպես Դավիթ։ Հ. Հարությունյանն Ա. Գասպարյանից վերցրել է ֆոտոխցիկը, որն իր խնդրանքով փոխանցել է հորը` Ս. Մկրտչյանին։ Վերջինս տեղյակ չի եղել իր մտադրությունների մասին։ Ս. Մկրտչյանը նշված ֆոտոխցիկը փոխանցել է Մ. Նասիբյանին և վերջինիս հարազատներին։Նախքան այդ` զրուցել է Մ. Նասիբյանի հետ և տեղեկացել, որ վերջինիս ֆոտոխցիկ է անհրաժեշտ, քանի որ նա ցանկացել է այն տրամադրել մեկ այլ գործով տուժողին։ Համաձայնվել է նշված հարցում օգնել Մ. Նասիբյանին։ Մ. Նասիբյանը Ս. Մկրտչյանի միջոցով ֆոտոխցիկ գնելու համար իրեն տրամադրել է 420.000 ՀՀ դրամ, որը հետագայում փոխանցել է իր ծանոթին, որի տվյալները չի ցանկանում հայտնել։ Այնուհետև իրեն գումար է անհրաժեշտ եղել և Մ. Նասիբյանին հայտնել է, որ ֆոտոխցիկը տրամադրելու համար պետք է ևս լրացուցիչ 100.000 ՀՀ դրամ, որից 20.000 ՀՀ դրամն անհրաժեշտ է ֆոտոխցիկը Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունից բերելու համար։ Մ. Նասիբյանը համաձայնվել է և նշված գումարը փոխանցել է իր ծանոթներին, որոնց անունները նույնպես չի ցանկանում հայտնել, քանի որ նշված անձինք տեղյակ չեն եղել իր մտադրությունների մասին։ Երբ Ա. Գասպարյանն անհանգաստացրել է Հ. Հարությունյանին` ինքը Դ. Բաբայանին հայտնել է, որ ինքն է նրա անունից զրուցել Հ. Հարությունյանի և Ա. Գասպարյանի հետ։ Դրանից հետո Դ. Բաբայանը զրուցել է Ա. Գասպարյանի հետ, նրան հայտնել է, որ ամեն ինչ նորմալ է և ֆոտոխցիկը կտրամադրվի նրան։ Հնարավոր է, որ հեռախոսային կապերը վատ աշխատելու պատճառով Հ. Հարությունյանը չի հասկացել, որ իր հետ խոսել է ոչ թե Դ. Բաբայանը, այլ` ինքը։
/հատոր 1, գ. թ. 101, հատոր 2, գ.թ 171-172, հատոր 3, գ.թ. 80-83/
Դատարանում ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանն ընդունել է տուժող Ա. Գասպարյանից խարդախությամբ ֆոտոխցիկը հափշտակելու հանգամանքը, չի ընդունել իրեն վերագրվող արարքին առնչվող փաստերն այն մասին, որ Ա. Գասպարյանից ֆոտոխցիկը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի հետ` հայտարարելով, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում մնացած մասով լիովին մեղավոր է ճանաչում։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Նախաքննության ընթացում ամբաստանյալ Դ. Բաբայանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից` հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։
Հետագայում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Ա. Գասպարյանին, քանի որ իր մորեղբոր որդի Հ. Հարությունյանը խնդրել է իրեն, որպեսզի զրուցի Ա. Գասպարյանի հետ և նրան հայտնի, որ հափշտակված ֆոտոխցիկն անպայման կվերադարձվի նրան։ Ինքը խարդախություն չի կատարել։ 094-74-79-04 հեռախոսահամարն իրեն ծանոթ չէ։ Նշված համարից Հ. Հարությունյանի կողմից շահագործված 077-34-28-19 հեռախոսահամարին կատարված հեռախոսազանգերի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն հայտնել չի ցանկանում։
/հատոր 1, գ.թ. 102, հատոր 2, գ.թ. 178, 179, հատոր 3, գ.թ. 36, 64-66, 73/
Դատարանում նույնպես ամբաստանյալ Դ. Բաբայանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ չի ընդունում իրեն վերագրվող արարքին առնչվող փաստերն այն մասին, որ Ա. Գասպարյանից ֆոտոխցիկը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի հետ։ Ինքն Ա. Գասպարյանից ֆոտոխցիկը վերցնելու և դրանից հետո այն վաճառելու հետ ընդհանրապես կապ չի ունեցել։ Տուժողին զանգել է դեպքից հետո, երբ իմացել է ոստիկանություն գնալու մասին։ Կատարված հափշտակության հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի հետ նույն շենքում են պատիժ կրել, բաց ռեժիմով և տարբեր սենյակներում։
Գտնում է, որ խարդախությամբ տուժող Ա. Գասպարյանից ֆոտոխցիկը հափշտակելու վերաբերյալ Գ. Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնության գալու մասով վերագրվող արարքի փաստերը մեղադրանքի կողմի ենթադրությունն է, իսկ մեղադրական եզրակացության մեջ նշվածն այն մասին, որ. «արժանահավատ է գնահատում մեղադրյալ Գուրգեն Մկրտչյանի ցուցմունքը` իր մեղքը ընդունելու, տվյալ հանգամանքն ապացուցելու առումով։ Միաժամանակ արժանահավատ չի գնահատում վերջինիս ցուցմունքը Դավիթ Բաբայանի մասնակցությունը հերքելու մասով» պատճառաբանված չէ։
/դատական նիստի արձանագրություն/

Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Վերլուծելով ամբաստանյալների, տուժողի և վկաների ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի նախաքննությամբ և դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է հետևյալը.
Ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի ցուցմունքները` խարդախությամբ տուժողից ֆոտոխցիկը հափշտակելու մտադրության մասին Դ. Բաբայանի հետ նախնական համաձայնություն չունենալու, այդ մասին Դ. Բաբայանի հետ պայմանավորվածություն չունենալու, վերագրվող արարքի կատարման մեջ Դ. Բաբայանի մասնակցությունը հերքելու վերաբերյալ` իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի ցուցմունքները` տուժողից ֆոտոխցիկը խարդախությամբ հափշտակելու մասին Գ. Մկրտչյանի հետ պայմանավորվածություն ձեռք չբերելու, նրանից ֆոտոխցիկը վերցնելու և հետագայում վաճառելու հետ որևէ առնչություն չունենալու վերաբերյալ` իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից, պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Այդ վերլուծությունների արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, նախնական համաձայնությամբ խոշոր չափերով խարդախություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, նախնական համաձայնությամբ խոշոր չափերով խարդախություն կատարելը, նրա արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Քննելով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար։
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվը վտանգավոր է համարվում՝
1) դիտավորությամբ հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում երկու անգամից ոչ պակաս ազատազրկման է դատապարտվել դիտավորյալ հանցագործության համար.
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 67.1 հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից։
(…)»։
Ամբաստանյալներ Գ. Մկրտչյանը և Դ. Բաբայանն իրենց մեղսագրվող դիտավորյալ միջին ծանրության հանցագործությունը կատարել են նախկինում երկու անգամից ոչ պակաս ազատազրկման դատապարտված լինելով դիտավորյալ հանցագործությունների համար, այսինքն` նրանցից յուրաքանչյուրի դեպքում առկա է հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվ։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Տիգրանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՎԲ-201/07 քրեական գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները` 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ին կայացված որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«4. (…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից։ Այն սահմանում է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։ Սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
Պատիժ նշանակելու արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է` պատիժ է նախատեսում տուգանքի և ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 2009թ. փետրվարի 17-ի որոշման մեջ, որտեղ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«13. (…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա (…)
Նշված նորմի վերլուծության հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ հանցագործության վերաբերյալ գործերով պատժի անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից արարքի հանրային վտանգավորությունը որոշելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պետք է հաշվի առնի. (…)
դրա չափը (…),
արարքի կատարման նպատակն ու շարժառիթը (…)։
Վկայակոչված հանգամանքները, այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս։
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն (…)»։
Ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում վերոհիշյալ իրավական ակտերում և նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի անձը` բացասական բնութագրվելը, ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի կողմից միջին ծանրության հանցագործություն կատարած լինելը։
Դատարանը հաշվի է առնում նաև հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործություն կատարելուց հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։
Ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվը, իսկ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանը ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որը չի կարող նվազ լինել այդ արարքի համար նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(...)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։
4. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել քսանհինգ տարին։ Եթե համակցության մեջ մտնող հանցանքներից մեկի համար դատարանը նշանակում է ցմահ ազատազրկում, ապա վերջնական հիմնական պատիժը որոշվում է կլանելու միջոցով։
(…)
6. Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը։»։
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. (…) ազատազրկման ժամկետները հաշվարկվում են ամիսներով և տարիներով։ Հանրային աշխատանքների ժամկետը հաշվարկվում է ժամերով։ Կալանքի ժամկետը հաշվվում է օրերով և ամիսներով։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասում նշված պատիժները փոխարինելիս կամ գումարելիս, ինչպես նաև պատիժը հաշվակցելիս ժամկետները կարող են հաշվարկվել օրերով։
(…)»։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի կողմից նոր հանցանքներ են կատարվել ԵԷԴ/0070/01/13 քրեական գործով, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. մայիսի 12-ի դատավճիռը կայացնելուց հետո, բայց մինչև դրանով նշանակված պատժի լրիվ կրելը և նա սույն գործով մեղսագրված հանցավոր արարքը կատարել է նախքան առաջին` ԵՄԴ/0129/01/15 քրեական գործով Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մայիսի 13-ի դատավճռով դատապարտվելը` 2014թ. դեկտեմբերի 03-ին, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ, սույն գործով ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարման է ենթակա ԵՄԴ/0129/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2016թ. մայիսի 13-ին կայացված, օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Գ. Մկրտչյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն, պատժի կրումից նրան ազատելու վերաբերյալ բավարար հիմնավորումներ դատարանին չեն ներկայացվել։
Ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում վերոհիշյալ իրավական ակտերում և նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի անձը` բացասական բնութագրվելը, ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի կողմից միջին ծանրության հանցագործություն կատարած լինելը։
Դատարանը հաշվի է առնում նաև հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործություն կատարելուց հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։
Ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվը, իսկ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող որևէ հանգամանք դատարանը չի արձանագրում։
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ամբաստանյալ Դ. Բաբայանը ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որը չի կարող նվազ լինել այդ հոդվածի համապատասխան մասի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։
(…)։
3. Դատավճիռների համակցությամբ ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել երեսուն տարին։
4. Դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը պետք է ավելի մեծ լինի ինչպես նոր հանցագործության համար նշանակված պատժից, այնպես էլ նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. (…) ազատազրկման ժամկետները հաշվարկվում են ամիսներով և տարիներով։ Հանրային աշխատանքների ժամկետը հաշվարկվում է ժամերով։ Կալանքի ժամկետը հաշվվում է օրերով և ամիսներով։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասում նշված պատիժները փոխարինելիս կամ գումարելիս, ինչպես նաև պատիժը հաշվակցելիս ժամկետները կարող են հաշվարկվել օրերով։
(…)»։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի կողմից նոր հանցանք է կատարվել մինչև ԿԴ3/0018/01/14 քրեական գործով ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2014թ. հուլիսի 09-ին կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի լրիվ կրելը` դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ մասերի կիրառմամբ, ամբաստանյալ Դ. Բաբայանի նկատմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարման է ենթակա ԿԴ3/0018/01/14 քրեական գործով ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2014թ. հուլիսի 09-ին կայացված, օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։
Դատարանը գտնում է նաև, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Դ. Բաբայանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն, պատժի կրումից նրան ազատելու վերաբերյալ բավարար հիմնավորումներ դատարանին չեն ներկայացվել։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել, գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշում չի կայացվել։
Քննելով իրեղեն ապացույցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2015թ. փետրվարի 03-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, տուժող Ա. Գասպարյանին ի պահ հանձնված ֆոտոխցիկը պետք է թողնել տուժող Ա. Գասպարյանի տնօրինմանը։
Քննելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
Սույն քրեական գործով խափանման միջոց ամբաստանյալներ Գ. Մկրտչյանի և Դ. Բաբայանի նկատմամբ չի ընտրվել։ Հաշվի առնելով, որ այլ հանցագործություններ կատարած լինելու պատճառով նրանք շարունակում են ազատազրկման ձևով պատիժ կրել, ունեն պատժի չկրած մաս` Գ. Մկրտչյանն ավելի քան վեց տարի, իսկ Դ. Բաբայանը` ավելի քան յոթ ամիս ժամկետով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից քրեական պատասխանատվությունից և նշանակված պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը ցածր է, ուստի նրանց նկատմամբ խափանման միջոց ընտրելու հիմքեր առկա չեն։
Քննելով դատական ծախսերի հարցը դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն`
«1. Դատական ծախսերը բաղկացած են`
(…)
3) մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարներից.
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Սույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 1-6-րդ կետերում թվարկված դատական ծախսերը կարող են դատարանի կողմից դրվել դատապարտյալի վրա։
(…)»։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Գ. Մկրտչյանից և Դ. Բաբայանից համապարտորեն հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել հափշտակված ֆոտոխցիկի միջին շուկայական արժեքը պարզելու վերաբերյալ 2015թ. փետրվարի 03-ի թիվ 02781510 ապրանքագիտական փորձաքննության արժեք հանդիսացող 16.800 /տասնվեց հազար ութ հարյուր/ ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարը։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 168-169-րդ, 357-360-րդ, 364-րդ, 365-րդ և 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Գուրգեն Սերգեյի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել ԵՄԴ/0129/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2016թ. մայիսի 13-ին կայացված, օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով և ամբաստանյալ Գուրգեն Սերգեյի Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 8 /ութ/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը` առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասի հաշվակցմամբ, հաշվելով 2016թ. մայիսի 13-ից։
2. Ամբաստանյալ Դավիթ Բորիսի Բաբայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ մասերի կիրառմամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել ԿԴ3/0018/01/14 քրեական գործով ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2014թ. հուլիսի 09-ին կայացված, օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից` ազատազրկում 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և ամբաստանյալ Դավիթ Բորիսի Բաբայանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 2016թ. օգոստոսի 31-ից։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2015թ. փետրվարի 03-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, տուժող Ալեն Գասպարյանին ի պահ հանձնված ֆոտոխցիկը թողնել տուժող Ալեն Գասպարյանի տնօրինմանը։
Ամբաստանյալներ Գուրգեն Սերգեյի Մկրտչյանից և Դավիթ Բորիսի Բաբայանից համապարտորեն հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 16.800 /տասնվեց հազար ութ հարյուր/ ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար` որպես դատական ծախսեր։
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ