Գործ
ԵԿԴ/0072/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,29,, օգոստոսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Վ. Ասատրյանի


դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի` ծնված
14.07.1993թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ,
ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, չի աշխատում,
նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող՝
քաղաք Երևան, Նոր-Նորքի 8-րդ զանգված 1-ին շենք
բնակարան 4 հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես
խափանման միջոց է ընտրված` չհեռանալու մասին
ստորագրությունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Համլետ Ստեփանի Գասպարյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել իրավունք վերապահող, պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող UA 106681 սերիա-համարի կեղծ վարորդական իրավունքի վկայականը և միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված, շարունակաբար՝ 2014 թվականի սեպտեմբերի 30-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 20-ը ընկած ժամանակահատվածում օգտագործել է այն՝ ներկայացնելով ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանության» ծառայության աշխատակիցներին՝ տարբեր տրանսպորտային միջոցներ վարելու ընթացքում կատարված վարչական իրավախախտումների ժամանակ»։

Դեպքի առթիվ 2016 թվականի հունվարի 14-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
22.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Համլետ Ստեփանի Գասպարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.03.2016թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում՝ ամբաստանյալ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանը` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ հրաժարվել է ըստ էության ցուցմունք տալուց, սակայն դատարանում դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում։
Պնդել է, որ դեռևս 2011թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժնից օրինական կարգով ստացել է վարորդական իրավունքի վկայական և մինչև 2015թ.-նն ընկած ժամանակահատվածում այդ վկայականով վարել է ավտոմեքենա, ստացել այն որպես տաքսի օգտագործելու թույլտվություն, կատարել է գործարքներ։
Ներկայումս կորցրել է վարորդական իրավունքի վկայականը և չգիտի, թե որտեղ է այն։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ռուբեն Միրզոյան դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ.-ին Կապան քաղաքի ճանապարհային ոստիկանությունից ստացել է UA 106681 սերիա-համարի վարորդական իրավունքի վկայականը։ Վարորդական վկայականը մշտապես գտնվել է իր մոտ, երբևէ այն որևէ անձի չի փոխանցել, չի տրամադրել։ Բացառել է այն հանգամանքը, որ Երևան քաղաքում որևէ մեկը կարող էր օգտագործել իր վարորդական վկայականը, քանի որ ընդհանրապես Երևան քաղաք չի գալիս։ Պարզապես, 2009թ.-ին մեկ անգամ եկել է, որպեսզի վարորդական վկայական ստանալու համար լուսանկարվի։ Դրանից հետո սույն թվականի փետրվար ամսին կրկին եկել է Երևան՝ սույն քրեական գործով վարույթն իրականացնող մարմնի՝ քննիչի, կանչով։
Չի կարող բացատրել այն հանգամանքը, թե ինչպես է ստացվել, որ իր վարորդական վկակայականի սերիայի համարը համընկել է գործով ամբաստանյալ Համլետ Գասպարյանի վարորդական վկայականի սերիայի համարին։
Ամբաստանյալ Համլետ Գասպարյանին նախկինում չի ճանաչել, վերջինիս հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։
Դատական նիստի ժամանակ վկան դատարանի և կողմերի հետազոտմանն է ներկայացրել իր՝ UA 106681 վարորդական վկայականը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Աշոտ Հովսեփյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ.-ին Իջևան քաղաքի ճանապարհային ոստիկանությունից ստացել է UA 106581 սերիա-համարի վարորդական իրավունքի վկայականը։
Պնդել է, որ իր վարորդական վկայականը մշտապես գտնվել է իր մոտ, օգտագործել է միայն ինքը, ավելին, ստացման պահից մինչ օրս այն չի փոխել կամ կրկնօրինակ չի հանել։
Ամբաստանյալ Համլետ Գասպարյանին նախկինում չի ճանաչել, վերջինիս հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հայկ Սարոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ 3 տարի է, ինչ ճանաչում է ամբաստանյալ Համլետ Գասպարյանին։ Նրա հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ, միասին վարում են տաքսի ավտոմեքենա։
Երբ գտնվել է Համլետ Գասպարյանի տանը, վերջինիս տեղեկացրել է, որ նրա վարորդական իրավունքի հետ կապված ինչ-որ խնդիր կա, մասնավորապես, վկայականը կեղծ է։
Հայտնել է, որ Հ.Գասպարյանի հետ շատ անգամ «Ճանապարհային ոստիկանությունում» ակտեր են անվանափոխել, որի ժամանակ որևէ խնդիր չի առաջացել։ Ավելին, եղել են դեպքեր, երբ Հ.Գասպարյանի ավտոմեքենան կանգնեցրել են ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցները, նա ցույց է տվել վարորդական իրավունքի վկայականը և որևէ խնդիր այդ վկայականի հետ չի առաջացել։
Համլետ Գասպարյանի կողմից վարվող ավտոմեքենայի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի։ Ճանապարհաին ոստիկանության աշխատակիցների կողմից վարչական իրավախախտում արձանագրելու ժամանակ տեսել է Հ.Գասպարյանի վարորդական իրավունքի վկայականը, այն եղել է պլաստմասե, սովորականի նման։ Երբևէ չի եղել դեպք, որ Ճանապարհաին ոստիկանության աշխատակիցների կողմից արձանագրված լինի, որ Հ.Գասպարյանի վարորդական իրավունքի վկայականը կեղծ է։ Տեղեկացված է, որ ներկայումս Հ.Գասպարյանը կորցրել է այն։ Չի եղել դեպք, երբ ինքը օգտագործած լինի Հ.Գասպարյանի վարորդական իրավունքի վկայականը։ Արմեն Մարտիրոսյան անունով անձի ճանաչում է, ինքը վարել է նրան պատկանող ավտոմեքենան։ Հ.Գասպարյանը և Ա.Մարտիրոսյանը նույնպես ճանաչում են միմյանց, նրանց ծանոթացրել է ինքը։ Մասնավորապես, Հ.Գասպարյանին առաջարկել է վարձավճարով վարել Ա.Մարտիրոսյանին պատկանող «Օպել» մակնիշի ավտոմեքենան, նա համաձայնվել է և վարել այն։ Տեղեկացված չէ, արդյոք վարձավճարը վճարել է, թե ոչ։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Սարոյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
«/.../ Ժամանակ առ ժամանակ վարձակալական հիմունքներով և ուրիշին պատկանող ավտոմեքենաներով մասնավոր կերպով վարում է տաքսի ավտոմեքենա։ Նախկինում տաքսի ավտոմեքենա վարելու ընթացքում հիմնականում մեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի վրա գտնվող «Հին էրիվան» ռեստորանի մոտակայքում, որտեղից վերցրել է ուղևորներ և կատարել պատվերներ։ Այդտեղ կայանելու ընթացքում ծանոթացել է Համլետ անունով մի անձնավորության հետ, ով նույնպես մեքենան կայանել է այդ տարածքում և վարել տաքսի ավտոմեքենա։ Այդ ժամանակ նա հիմնականում վարել է «Օպել» մակնիշի մեքենաներ, որոնց տվյալները չի մտաբերում։ Համլետը նույնպես վարել է օրավարձի տարբերակով։ Որոշ ժամանակ անց, կոնկրետ չի հիշում թե երբ, իր ծանոթ Արմեն Մարտիրոսյանից «փակովի» տարբերակով վերցրել է տաքսի ավտոմեքենան՝ այն վարելու նպատակով։ Դրանից հետո իմանալով, որ Համլետը նույնպես ցանկանում է վարել տաքսի ավտոմեքենա, առաջարկել է Արմենին՝ Համլետին նույնպես մեքենա տրամադրել, ինչին Արմենը համաձայնվել է։ Ա.Մարտիրոսյանի կողմից տրված «Օպել» մակնիշի արծաթագույն ավտոմեքենան վարելուց որոշ ժամանակ անց Համլետն ավտովթարի է ենթարկվել և մեքենան երկար ժամանակ կանգնեցրել է վերանորոգման։ Տվյալ մեքենայի հաշվառման համարանիշները չի մտաբերում։ Այդ ավտոմեքենայի վերանորոգումից հետո Համլետը կրկին սկսել է վարել այն։ Դրանից հետո, չի հիշում թե որ օրը, երբ Համլետն արդեն երկար ժամանակ չէր վճարել մեքենայի օրավարձի գումարը, Արմենը պահանջել է ետ վերադարձնել ավտոմեքենան։ Համլետը համաձայնվել է և խնդրել իրեն, որպեսզի ինքը վերադարձնի այն Արմենին, ինչին համաձայնվել է։ Կատարել է Համլետի խնդրանքը, քանի որ նա ամաչել է այն բանից, որ չէր վճարել օրավարձի կուտակված գումարը։ Վերցնելով ավտոմեքենան, վարել է այն Արմենի մոտ, որից հետո նա իրեն հենց այդ մեքենայով ուղեկցել է տուն, քանի որ ինքը գումար չի ունեցել, բացի այդ, Արմենը ցանկացել է ուղեկցել իրեն։ ճանապարհին իրենց կանգնեցրել է պետավտոտեսուչը, տեղեկացրել, որ Համլետը երկար ժամանակ վարել է ավտոմեքենան և օգտագործել կեղծ վարորդական վկայական։ Հստակ չի կարող ասել, ումից է դա իմացել, քանի որ չի մտաբերում։ Համլետի հետ շփվելու ընթացքում տեսել է նրա վարորդական վկայականը, սակայն չի մտաբերում վկայականի սերիա-համարը, մտաբերում է, որ վկայականի վրա եղել է նրա լուսանկարը և տվյալները։
Օգտագործում է 098-26-26-26 բջջային հեռախոսահամարը, իսկ Համլետը՝ 077-77-09-41։
Պնդել է, որ տեղեկացել է, որ Համլետն ունեցել է խնդիրներ՝ կապված վարորդական վկայականի հետ»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է, որ Հ.Գասպարյանի վարորդական իրավունքի վկայականը կեղծ լինելու վերաբերյալ տեղեկացել է անձամբ Հ.Գասպարյանից, իսկ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ իմացել է Ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցներից։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արմեն Մարտիրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Գասպարյանի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ։ Վերջինիս հետ ծանոթացել է իր աշխատակից Հայկ Սարոյանի միջոցով։
Մասնավորապես, 2015թ.-ին «փակովի» եղանակով Հ.Գասպարյանին է տրամադրել սպիտակ գույնի «Օպել» մակնիշի ավտոմեքենան՝ վարձավճարով վարելու նպատակով։ Հ.Գասպարյանը մեքենան վարել է մոտավորապես 4-5 ամիս, այն պայմանով, որ տասն օրը մեկ պետք է վճարեր վարձավճարը։ Հերթական անգամ, երբ Համլետը պետք է վճարեր գումարը, զանգահարել է նրան, սակայն նրա հեռախոսաը եղել է անհասանելի։ Հ.Սարոյանին խնդրել է գտնել, կապ հաստատել Հ.Գասպարյանի հետ։ Դրանից հետո Հ.Սարոյանը ավտոմեքենան բերել և վերադարձրել է իրեն։
2015թ.-ի մայիս ամսին եղել է դեպք, երբ Հ.Գասպարյանը իր ավտոմեքենայով վթարի է ենթարկվել, որի հետևանքով ավտոմեքենան շուրջ 3 ամիս կանգնեցրել է վերանորոգման։ Հ.Գասպարյանի կողմից «Օպել» մակնիշի ավտոմեքենան վարելու ընթացքում եղել են վարչական իրավախախտումներ, որոնց համար Հ.Գասպարյանը կատարել է համապատասխան վճարումներ։
Հետագայում «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության աշխատակիցների կողմից տեղեկացել է, որ ավտոմեքենան գտնվում է հետախուզման մեջ, բացի այդ Հ.Գասպարյանի վարորդական իրավունքի վկայականը կեղծ է։ Դրանից հետո մոտ մեկ շաբաթ ավտոմեքենան գտվել է «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության աշխատակիցների մոտ։ Այնուհետև, եկել է Հ.Գասպարյանը, զրուցել է նրա հետ, հարցրել, արդյոք վարորդական իրավունքի վկայականը կեղծ է, սակայն վերջինս պնդել է, որ այն կեղծ չէ։ Հ.Գասպարյանի վարորդական իրավունիք վկայականը տեսել է, այն եղել է պլաստմասե, սակայն չի մտաբերում վկայականի սերիա-համարը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Մարգո Խաչատուրյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Գասպարյանին չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ որևէ շփում, առնչություն չի ունեցել։
Հ.Գասպարյանի կողմից վարած՝ «Օպել» մոդելի «Աստռա» մակնիշի 34 MR 402 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան գրանցված է իր անվամբ։ Այդ ավտոմեքեյանի հետ կապված հարցերով զբաղվել է ազգական Երվանդ Ղասաբյանը։ Քանի որ Հ.Գասպարյանը չի վճարել վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ակտերը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից կալանք է դրվել իր դրամական միջոցների վրա։ Դրանից հետո իրեն հրավիրել են ոստիկանություն, որտեղ տեղեկացել է, որ Հ.Գասպարյանն օգտագործել և կեղծել է իր անձնագրային տվյալները։ Մասնավորապես, իրեն ներկայացված փաստաթղթերում սխալ է գրված եղել իր ազգանունը՝ ինքը «Խաչատուրյան» է, սակայն գրված է եղել՝ «Խաչատրյան»։
Տեղեկացված է, որ Հ.Գասպարյանը ավտոմեքենան վարել է կարճ ժամանակահատված։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
03.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում Երվանդ Ղասաբյանի կողմից որպես վկա հարցաքննված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
«/.../ Պարզաբանվել են իր իրավունքներն ու պարտականությունները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին։ Փաստաբանի կարիք չունի։ Խնդրում է ցուցմունքն արձանագրել քննիչի կողմից և չի առարկում, որ այն արձանագրվի համակարգչի միջոցով։
Բնակվում է Երևան քաղաքի Մայիսի 9-ը փողոցի 4/3 շենքի 4 բնակարան հասցեում՝ ընտանիքի հետ միաիսն։ Մոտ 20 տարի է, ինչ աշխատում է «Նուշիկյան» ասոցացիայում՝ որպես հաշվապահ։ Օգտագործում է 099 44-61-46 և 055-44-61-46 բջջային հեռախոսահամարները երկար ժամանակ։ Խաչատրյան Մարգոն հանդիսանում է իր բարեկամուհին, ում որդին գտնվում է ՌԴ-ում և ինքը ժամանակ առ ժամանակ օգնում է վերջինիս՝ տարբեր հարցերում։ Վերջինիս օգնել է նրան պատկանող «Օպել» մակնիշի Աստրա մոդելի ավտոմեքենան վարձավճարով տրամադրելու հարցը կարգավորելու ժամանակ և այդ նպատակով 2015 թվականի փետրվար ամսին, կոնկրետ չի կարող նշել, թե երբ, հայտարարություն է տեղադրել «Լիստ.ամ» ինտերնետ կայքում դրա վերաբերյալ։ Կոնկրետ չի կարող նշել, թե երբ 077-77-09-41 հեռախոսահամարից զանգահարել է Համլետ անունով իրեն անծանոթ մի տղա և ցանկություն հայտնել վարել վերը նշված ավտոմեքենան։ Այդ մեքենայի հաշվառման համարանիշներ են հանդիսացել՝ 34 MR 402։ Մեքենայի հետ կապված բոլոր հարցերը կարգավորել է ինքը՝ Մարգոյի թույլտվությամբ և համաձայնությամբ։
Համլետի ազգանունը եղել է Գասպարյան, նա բնակվել է Երևան քաղաքի 9-րդ զանգվածում։ Բացի վերը նշվածից որևէ այլ տեղեկություն նրա մասին չի կարող հայտնել, քանի որ չգիտի։ Հեռախոսազրույցից հետո հանդիպել է Համլետին, վերջինիս ներկայացրել է մեքենան վարելու պայմանները, իսկ նա համաձայնվել է։ Համլետը մեքենան սկսել է վարել 2015 թվականի մարտի 01-ից մինչև նույն թվականի մայիսի 4-ը։ Այդ օրն նրա հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Ճանապարհային ոստիկանության ծառայություն, որտեղ նա դիմում է ներկայացրել այն մասին, որ նշված մեքենան այլևս չի վարելու, ուստի ակտերը նրա հասցեով չգնան։ Նրա ավտոմեքենան վարելու ընթացքում որևէ պատահար տեղի չի ունեցել, բացի մեկ ավտովթարից, որը տեղի էր ունեցել մեքենան վարելու ընթացքում, սակայն ըստ իր, այդ վթարն իրենից կարևորություն չի ներկայացրել։ 2015 թվականի մայիս ամսվա սկզբին տեսնելով, որ նա չի վճարում օրավարձը, նրա ձեռքից վերցրել է մեքենան։
Հ.Գասպարյանին ավտոմեքենան տվել է բանավոր համաձայնության վրա, իրենց միջև որևէ փաստաթուղթ չի լրացվել, նա որևէ փաստաթուղթ չի ներկայացրել։ Ավտոմեքենան վարել է նաև Վարդան անունով անձը՝ կրկին վարձավճարով, նա վարել է 2015թ.-ի մայիս ամսվա սկզբից, երբ մեքենան վերցրել է Համլետից։ Ավտոմեքենան վարելու ընթացքում Հ.Գասպարյանի վարորդական վկայականի հետ կապված որևէ խնդիր չի եղել»։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանության» ծառայությունից ստացված գրությունը, համաձայն որի՝ «Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի /ծնված՝ 14.07.1993թ./ անվամբ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության հաշվառման-քննչական ստորաբաժանումների կողմից վարորդական վկայական չի տրվել»։

/տես` գ.թ. 102-104, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ Տրանսպորտի և Կապի նախարարության աշխատակազմի լիցենզավորման գործակալությունից ստացված գրությունը, համաձայն որի՝ «Համլետ Ստեփանի Գասպարյանը տաքսի ավտոմեքենա վարելու համար նախատեսված լիցենզիա ստանալու նպատակով որպես իր վարորդական վկայականի պատճե ներկայացրել է UA 106681 սերիա-համարի վարորդական իրավունքի վկայականի պատճենը»։
/տես` գ.թ. 182-197, դատական նիստի արձանագրությունը/

Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանության» ծառայության և ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության համապատասխան բաժիններից առգրավված և Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի կողմից կատարված վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ կագմված թիվ ԱԹ N 507462, ԱԹ N 502089, ԱԹ N 533666, ԱԹ N 533711, ԱԹ N 535098, ԱԹ N 016465, ԱԹ N 369770, ԱԹ N 251115, ԱԹ N 172670, ԱԹ N 251235, ԱԹ N 171242, ԱԹ N 234909, ԱԹ N 214387, ԱԹ N 234819, ԱԹ N 234728, ԱԹ N 234156, ԱԹ N 199718, ԱԹ N 212861, ԱԹ N 212807, ԱԹ N 171268, ԱԹ N 535214, ԱԹ N 232433, ԱԹ N 211233, ԱԹ N 158935, ԱԹ N 124378, ԱԹ N 303828, ԱԹ N 337066, ԱԹ N 303023, ԱԹ N 303165, ԱԹ N 235950, ԱԹ N 196507, ԱԹ N 153766, ԱԹ N 149348, ԱԹ N 155118, ԱԹ N 155313, ԱԹ N 069766, ԱԹ N 087800, ԱԹ N 119107, ԱԹ N 269035, ԱԹ N 393386, ԱԹ N 388600, ԱԹ N 051430 արձանագրությունների բնօրինակները, համաձայն որոնց՝ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանը վերը նշված արձանագրությունների կազմման ժամանակ որպես վարորդական վկայական ներկայացրել է UA 106681 սերիա-համարի վարորդական իրավունքի վկայականը»։

/տես` գ.թ. 227-268, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, ՀՀ Երևան քաղաքի «Նոր-Նորք» համայնքի համատիրության կողմից տրված տեղեկանքը, Ավետիք Ստեփանի Գասպարյանի վերաբերյալ բժշկասոցիալական փորձաքննության որոշումը, ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժնի կողմից ստացված գրությունը։
/տես` գ.թ. 109-111, դատական նիստի արձանագրությունը/

Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցներն դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալը կատարել Է իրեն մեղսագրված հանցանքը։
Նման պարագայում, դատարանն անարժանահավատ ու մտացածին է համարում ամբաստանյալի այն հայտարարությունը, թե իբր վարորդական իրավունքի վկայականը ստացել է ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժնի կողմից, այն էլ՝ 2011թ.-ին։
Մասնավորապես, դատարանն արձանագրում է դեռևս 29.08.2016թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Ասատրյանը հարցում է կատարել ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժին։
Համաձայն ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժնի կողմից 29.08.2016թ.-ին ստացված գրության՝
ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժինը ստեղծվել է 2012թ.-ի ապրիլի 2-ին։
Այս փաստը ևս վկայում է այն մասին, ամբաստանյալի հայտարարությունը՝ իբրև վարորդական իրավունքի վկայականը ստացել է 2011թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժնի կողմից, անարժանահավատ է և մտացածին, քանի որ դեռևս 2011թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման քննական բաժինը որպես այդպիսին գոյություն չի ունեցել և ստեղծվել է միայն հետագայում՝ 2012թ.-ի ապրիլի 2-ին։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի կողմից վերը նշվածի կապակցությամբ արված հայտարարությունը համադրելով գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, ավելի քան հաստատավում են նրա կողմից՝ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող UA 106681 սերա-համարի կեղծ վարորդական վկայականը 2014 թվականի սեպտեմբերի 30-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 20-ը ընկած ժամանակահատվածում օգտագործելու հանգամանքը։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել իրավունք վերապահող, պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող UA 106681 սերիա-համարի կեղծ վարորդական վկայականը և միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված, շարունակաբար՝ 2014 թվականի սեպտեմբերի 30-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 20-ը ընկած ժամանակահատվածում օգտագործել է՝ ներկայացնելով այն ՀՀ ոստիկանության «ճանապարհային ոստիկանության» ծառայության աշխատակիցներին՝ տարբեր տրանսպորտային միջոցներ վարելու ընթացքում կատարված վարչական իրավախախտումների ժամանակ։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում այն, որ խնամքին են գտվում հայրը՝ Ստեփան Գասպարյանը, մայրը՝ Գեղեցիկ Գասպարյանը և եղբայրը՝ Ավետիք Գասպարյանը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ տուգանքի ձևով։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող վկայական կամ պաշտոնական այլ փաստաթուղթ կեղծելը՝ կեղծողի կողմից անձամբ կամ այլ անձի կողմից դրանք օգտագործելու կամ իրացնելու նպատակով կամ այդպիսի փաստաթուղթ իրացնելը կամ նույն նպատակներով կեղծ կնիքներ, դրոշմներ, ձևաթղթեր, տրանսպորտային միջոցների հաշվառման համարանիշներ պատրաստելը կամ իրացնելը, ինչպես նաև ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով»։
Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, գտնում է, որ Համլետ Ստեփանի Գասպարյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Միաժամանակ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Հ.Գասպարյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով, այն է`
«Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվում է, որ նա մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան դատավճռի կայացումը, ապա նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակվում է հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոններով։
Այլ խոսքով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնը կիրառելի է այն դեպքում, երբ առաջին գործով կայացված դատավճռով անձի նկատմամբ նշանակվել է ռեալ պատիժ։
Մասնավորապես, Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 22.03.2016թ.-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, համաձայն որի` Հ.Գասպարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից 08.07.2016թ.-ին կայացվել է որոշում, համաձայն որի՝ Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.03.2016թ.-ին կայացված դատավճիռը փոփոխվել է և Հ.Գասպարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի 500-ապատիկի՝ 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Նման պարագայում, ամբաստանյալի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված՝ 250.000 /երկու հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ տուգանքին պետք է մասնակիորեն գումարվի ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից 08.07.2016թ.-ին դատավճռով նշանակված պատիժը՝ 500.000 ՀՀ դրամը, որը վերջինիս կողմից դեռևս վճարված չէ։
Դատարանն, անդրադառնալով Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Համլետ Ստեփանի Գասպարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսնապատիկի՝ 250.000 /երկու հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 08.07.2016թ.-ի որոշմամբ նշանակված պատիժը` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը և Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել` տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի՝ 600.000 /վեցհարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Համլետ Ստեփանի Գասպարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն