Գործ
ԵԿԴ/0068/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,24,, հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Վ. Խալաթյանի
Հանրային պաշտպան Ա. Ֆանյանի

դռնբաց դատական նիստերում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Արթուր Արամի Հովհաննիսյանի` ծնված
14.04.1984թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ,
ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, չի
աշխատում, ամուսնացած, խնամքին՝ երկու
անչափահաս երեխա, սույն դատավճիռը կայացնելու
պահին՝ դատված,ներկայումս՝ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի
դատապատյալ,բնակվող` քաղաք Երևան, Թբիլիսյան
խճուղի, 3/14-րդ շենք, 43-րդ բնակարանում,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ
հոդվածի 1-ին մասով։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Արթուր Արամի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է նրանում, որ նա 2016թ. փետրվարի 16-ին ժամը 12։20-ի սահամաններում, Երևան քաղաքի Ագաթանգեղոսի փողոցում, վարել է իր «Ֆոլկսվագեն» մակնիշի 935 ՕԼ 61 հ/հ-ի ավտոմեքենան, որի ընթացքում նրա վարած տրանսպորտային միջոցը կանգնեցվել է ՀՀ ոստիկանության ՃՈ 1-ին սպայական գումարտակի 4-րդ սպայական դասակի տեսուչ Արմեն Նանուշյանի կողմից, որից հետո պարզվել է, որ վերջինիս ավտոմեքենան վարում է առանց համապատասխան վարորդական իրավունքի վկայականի, որի հիման վրա կազմվել է թիվ ԱԹ 703232 արձանագրությունը։ Նշված արձանագրությունը համակարգչային բազա մուտքագրելիս պարզվել է, որ 01.08.2015թ. մեկ տարվա ընթացքում ոչ սթափ վիճակում կրկնակի անգամ տրանսպորտային միջոց վարելու համար Ա.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ կազմվել է թիվ ԱԹ 366799 արձանագրությունը, որի հիման վրա 17.08.2015թ. Արթուր Հովհաննիսյանի նկատմամբ կայացվել է տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից մեկ տարի ժամանակով զրկելու մասին որոշում»։

Դեպքի առթիվ 2016 թվականի փետրվարի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
22.03.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության կողմից կայացվել է որոշում` Արթուր Արամի Հովհաննիսյանին որպես մեղադրյալներգրավելումասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 29.03.2016թ.-ին։

2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն, ամբաստանյալ Արթուր Արամի Հովհաննիսյանըմիջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Մեղադրող Հ.Խալաթյանը, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, դատարանում փոխել է իր՝ նախկինում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` Ա.Հովհաննիսյանի կողմից տրված ցուցմունքները, վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ թիվ ԱԹ 703292 արձանագրությունը, թիվ ԱԹ 134973 արձանագրության և որոշման հաստատված կրկնօրինակը, թիվ ԱԹ 366799 արձանագրությունը և որոշումը, սթափության վիճակի զննության մասին թիվ 104524 և 103910 արձանագրությունները և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով վերը շարադրված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Արթուր Արամի Հովհաննիսյանինմեղսագրված հանցագործության կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՈրպեսԱրթուր Արամի Հովհաննիսյանիանձը դրականորեն բնութագրողհանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա սույն գործով հանցանքը կատարելիս հանդիսացել է նախկինում չդատված անձ և ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցել։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես ամբաստանյալԱրթուր Արամի Հովհաննիսյանիանձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա հարևաններ՝ Ա.Հովհաննիսյանի, Ս.Համբարձումյանի և Լ.Սիմոնյանի կողմից բնութագրվում է դրական։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալԱրթուր Արամի Հովհաննիսյանըպատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում՝ պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երկու երեխաների՝ 27.12.2004թ.-ին ծնված Ժենյա Արթուրի Հովհաննիսյանի և 15.05.2009թ.-ին ծնված Արամ Արթուրի Հովհաննիսյանի, առկայությունը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Արթուր Արամի Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նախաքննությանընթացքում խոստովանական ցուցմունքով հանդես գալը, ինչպես նաև կատարած հանցանքի համար դատական քննության ժամանակ անկեղծորեն զղջալը, առողջական խնդիրների առկայությունը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալԱրթուր Արամի Հովհաննիսյանիպատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Արամի Հովհաննիսյանիկողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ տուգանքի ձևով, որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումները։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված անձի կողմից տրանսպորտային միջոց վարելը՝պատժվում է տուգանքով՝նվազագույնաշխատավարձիերկուհարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով»։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև՝ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքրի բացակայությունը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված տուգանք պատժատեսակի նվազագույն չափի նշանակումը տվյալ դեպքում հիմնավոր և բավարար է` պատժի նշանակման և դրա արդարացիության օրենսդրական նպատակներն ու պահանջներն իրագործելու և ապահովելու համար։
Բացի այդ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով,այն է`
«Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվում է, որ նա մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան դատավճռի կայացումը, ապա նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակվում է հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոններով։
Այլ խոսքով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնը կիրառելի է այն դեպքում, երբ առաջին գործով կայացված դատավճռով անձի նկատմամբ նշանակվել է ռեալ պատիժ։
Մասնավորապես, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 30.05.2016թ.-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, համաձայն որի` Ա.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
Նման պարագայում, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է լրիվ գումարվի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 30.05.2016թ.-ին դատավճռով նշանակված պատիժը։ Դատարանն արձանագրում է, որ նշված պատժում պետք է հաշվակցվի՝ վերջինիս կողմից նույն դատարանի կողմից 30.05.2016թ.-ի դատավճռով նշանակցված պատժի կրած մասը՝ 7 /յոթ/ ամիս 25 /քսանհինգ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբ պետք է հաշվարկվի այդ դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկզբից՝ 2016թ.-ի փետրվարի 29-ից։
Միևնույն ժամանակ, արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Արթուր Հովհաննիսյանը ներկայումս հանդիսանում է դատապարտյալև նրա նկատմամբ որևէ խափանման միջոց նախաքննական մարմնի կողմից ընտրված չէ, դատարանը գտնում է որ նշված հարցի հետ կապված սույն դատավճռում անդրադարձ չպետք է կատարվի։

Դատարանը քննարկման առարկա դարձնելով պաշտպանական կողմի միջնորդությունը՝ նշանակված տուգանքի գումարի վճարումը հետաձգելու մասին, գտնում է, որայն պետք է բավարարվի՝ հաշվի առնելով Ա.Հովհաննիսյանի ընտանեկան դրությունն ու գույքային վիճակը և նրա նկատմամբ նշանակված տուգանքի վճարման համար պետք է սահմանվի առավելագույնը մեկ տարի ժամկետ։

4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ ԵՑ

Արթուր Արամի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 243.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի՝ 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, սույն դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.05.2016թ.-ի դատավճռով նշանակված պատիժը` 4 /չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արթուր Արամի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել` ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով և տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի՝ 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Նշված պատժում հաշվակցել` վերջինիս կողմից Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.05.2016թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը` 7 /յոթ ամիս/ 25 /քսանհինգ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբըհաշվել2016թ. փետրվարի 29-ից։
Արթուր Արամի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքի վճարման համար սահմանել առավելագույնը մեկ տարի ժամկետ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն