Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0060/01/16
Վիճակագրական տողի համար :
6.4
Պատասխանող
Աշոտ Բարխյան
Աշոտ Բարխյան Միխաելի
Աշոտ Բարխյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Լիլիթ Թադևոսյան
Արարատ Պետրոսյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Լիլիթ Թադևոսյան
Արարատ Պետրոսյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-09-02 | 12:00 | 3 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-06-03 | 14:30 | 2 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-05-26 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-05-03 | 11:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-04-18 | 11:00 | 2 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ԵԿԴ/0060/01/16
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
դատախազ` Մ.ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԲԱՐԽՅԱՆԻ
2016 թվականի սեպտեմբերի 02-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.13827314 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին` ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հարությունյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հարուցվել է հ.13833714 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
3. 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հ.13833714 քրեական գործը միացվել է հ.13827314 քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով 13827314 համարով:
4. 2015 թվականի փետրվարի 24-ին հարուցվել է հ.20105215 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով:
5. 2015 թվականի ապրիլի 10-ին Աշոտ Միխաելի Բարխյանը նեգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: Նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
6. 2015 թվականի ապրիլի 11-ին հ.13827314 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
7. 2015 թվականի ապրիլի 15-ին Աշոտ Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը
8. 2015 թվականի ապրիլի 16-ին Աշոտ Բարխյանը հայտնաբերվել է և նույն օրը հ.13827314 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:
9. 2015 թվականի ապրիլի 20-ին հ.13827314 քրեական գործը միացվել է հ.15121114/1 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 15121114/1 համարով:
10. 2015 թվականի ապրիլի 21-ին Աշոտ Միխաելի Բարխյանը նեգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
11. 2015 թվականի մայիսի 21-ին հ.20105215 քրեական գործը միացվել է հ.151211114/1 քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով հ.15121114/1 համարով:
12. 2016 թվականի փետրվարի 15-ին Աշոտ Բարխյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել ու լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
13. 2015 թվականի մարտի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարան):
14. Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հունիսի 03-ի դատավճռով`
Աշոտ Միխաելի Բարխյանը մեղավոր է ճանաչվել 3 դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
Վճռվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ազատել 3 դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ վերջինիս՝ մեղսագրված հանցանքներն ավարտված համարվելու օրվանից քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակի:
Վճռվել է Աշոտ Միխաելի Բարխյանից հօգուտ Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի բռնագանձել 249.000 (երկու հարյուր քառասունինը հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում:
Վճռվել է նաև մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության՝ Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը:
15. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել տուժող Գ.Հովակիմյանը:
16. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 18-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. հուլիսի 27-ին:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
17. Նախաքննական մարմնի կողմից Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի մայիսի սկզբներին՝ գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա։ Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները։ Այնուհետև՝ նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է Է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, Է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն, Է.Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 150.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այնուհետև՝ Ա.Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները, այնուհետև՝ հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ.Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն՝ Գ.Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային փաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախության հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ՝ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը՝ հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն՝ Ս.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ. փետրվարի 11-ին, ժամը 12:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանի կողմից Գեղամ Վարդանի Հոխոյանի բնակարանի պահարանի վրայից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
18. Բողոք բերած անձը` տուժող Գ.Հովակիմյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, նշել է հետևյալը.
«(…) Աշոտ Բարխյանի հանցավոր արարքի պատճառով Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 10.09.2014թ. տրված կատարողական թերթի համաձայն, պետք է Գայանե Հովակիմյանից հօգուտ ՎՏԲ Հայաստան բանկ ՓԲԸ-ի բռնագանձել 479.372 ՀՀ դրամ և տոկոսներ։ Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի, դատարանին խնդրել եմ ինձ ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր և նրանից հօգուտ ինձ բռնագանձել հանցագործության հետևանքով ինձ պատճառված վնասը 479.372 ՀՀ գումարը։ Դատարանը քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանիս կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտել է, որ այն հիմնավոր է և ենթակա է բավարարման մասնակի՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 154-րդ հոդ.-ի համաձայն, քր. դատավարությունում քաղհայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օր.-ի դրույթներով սահմանված կանոններով: Քաղաքացիական դատ. օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քր. դատ. օրենսգրքին և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով: Դատավճռի եզրափակիչ մասով դատարանը վճռել է Աշոտ Բարխյանից հօգուտ ինձ բռնագանձել երկու հարյուր քառասուն ինը հազար դրամ գումար, որպես նրա կողմից ինձ հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։ ՀՀ քաղաքացիական օր.-ի 1058-րդ հոդվածի առաջին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Սակայն դատարանն իմ կողմից ներկայացված հայցը բավարարելով մասնակի, ինձ զրկել է Աշոտ Բարխյանից ստանալու հանցագործությամբ ինձ պատճառված վնասն ամբողջությամբ (…)»։
19. Վերոգրյալի հիման վրա՝ բողոքի հեղինակը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«(...) սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակի բեկանել և փոփոխել սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանի վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0060/01/16 դատավճիռը՝ ամբողջությամբ բավարարելով ներկայացված քաղաքացիական հայցը»:
20. Վերաքննիչ դատարանում մեղադրող Մ.Գեղամյանն առարկեց տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
Ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը նույնպես առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց մերժել այն՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով տուժողի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ մեղադրողի ու ամբաստանյալի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ տուժողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
21. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս: Տուժող է ճանաչվում նաև այն անձը, ում կարող էր անմիջականորեն պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, եթե ավարտվեր քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս:
2. Քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում են հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով:
3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը.
(...)
10) քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե քաղաքացիական հայց չի հարուցվել (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»:
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ավետիս Մկրտչյանի և Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում:
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…)» (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…):
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը):
Վերահաստատելով վերը վկայակոչված իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի՝ պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը: Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը.
գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ փաստել է.
«Քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը: Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով»:
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման`
ա) քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը,
բ) վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը,
գ) տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ գտել է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (տե՛ս Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 որոշումը):
22. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն սույն քրեական գործի նյութերի, 2016թ. հունիսի 03-ին, բողոքաբեր Գայանե Հովակիմյանը գրավոր հայցադիմում է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան` խնդրելով իրեն և իր ամուսնուն` Էդվարդ Մարտիրոսյանին ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր, և պատասխանող` սույն գործով ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանից հօգուտ իրենց բռնագանձել 943.719 ՀՀ դրամ` վկայակոչելով այն փաաստը, որ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 10.09.2014թ. տրված կատարողական թերթի համաձայն, պետք է Գայանե Հովակիմյանից հօգուտ «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 479.372 ՀՀ դրամ և տոկոսներ, իսկ Էդվարդ Մարտիրոսյանից` 464.347 ՀՀ դրամ և տոկոսներ:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վիճարկվող դատական ակտում վկայակոչելով խնդրո առարկա հարցի առնչությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում առկա իրավակարգավորումները, Առաջին ատյանի դատարանն իրավամբ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին, իսկ քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ներկայացված հայցը ենթակա է մասնակի բավարարման` 249.000 ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալ Ա.Բարխյանի կողմից Գ.Հովակիմյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում, իսկ մյուս մասով հայցը պետք է թողնել առանց քննության` Էդվարդ Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը:
Վերոգրյալի համատեքստում անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի հիմքերին և հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը` տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանի հայցը մասնակիորեն բավարարելու վերաբերյալ իրավաչափ է և բխում է ինչպես գործող քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ քննարկվող հարցի առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորած ու սույն որոշմամբ վկայակոչված իրավական դիրքորոշումներից:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տուժողի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են ու չեն բխում գործող օրենսդրության պահանջներից, ինչպես նաև առկա իրավակարգավորման տրամաբանությունից, ուստի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու ու վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
23. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ տուժողի վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում, որ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով (3 դրվագով) և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված ու պատճառաբանված, դատական ակտ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ տուժողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ԵԿԴ/0060/01/16
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
դատախազ` Մ.ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԲԱՐԽՅԱՆԻ
2016 թվականի սեպտեմբերի 02-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.13827314 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին` ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հարությունյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հարուցվել է հ.13833714 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
3. 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հ.13833714 քրեական գործը միացվել է հ.13827314 քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով 13827314 համարով:
4. 2015 թվականի փետրվարի 24-ին հարուցվել է հ.20105215 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով:
5. 2015 թվականի ապրիլի 10-ին Աշոտ Միխաելի Բարխյանը նեգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: Նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
6. 2015 թվականի ապրիլի 11-ին հ.13827314 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
7. 2015 թվականի ապրիլի 15-ին Աշոտ Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը
8. 2015 թվականի ապրիլի 16-ին Աշոտ Բարխյանը հայտնաբերվել է և նույն օրը հ.13827314 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:
9. 2015 թվականի ապրիլի 20-ին հ.13827314 քրեական գործը միացվել է հ.15121114/1 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 15121114/1 համարով:
10. 2015 թվականի ապրիլի 21-ին Աշոտ Միխաելի Բարխյանը նեգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
11. 2015 թվականի մայիսի 21-ին հ.20105215 քրեական գործը միացվել է հ.151211114/1 քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով հ.15121114/1 համարով:
12. 2016 թվականի փետրվարի 15-ին Աշոտ Բարխյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել ու լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
13. 2015 թվականի մարտի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարան):
14. Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հունիսի 03-ի դատավճռով`
Աշոտ Միխաելի Բարխյանը մեղավոր է ճանաչվել 3 դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
Վճռվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ազատել 3 դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ վերջինիս՝ մեղսագրված հանցանքներն ավարտված համարվելու օրվանից քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակի:
Վճռվել է Աշոտ Միխաելի Բարխյանից հօգուտ Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի բռնագանձել 249.000 (երկու հարյուր քառասունինը հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում:
Վճռվել է նաև մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության՝ Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը:
15. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել տուժող Գ.Հովակիմյանը:
16. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 18-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. հուլիսի 27-ին:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
17. Նախաքննական մարմնի կողմից Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի մայիսի սկզբներին՝ գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա։ Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները։ Այնուհետև՝ նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է Է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, Է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն, Է.Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 150.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այնուհետև՝ Ա.Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները, այնուհետև՝ հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ.Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն՝ Գ.Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային փաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախության հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ՝ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը՝ հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն՝ Ս.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ. փետրվարի 11-ին, ժամը 12:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանի կողմից Գեղամ Վարդանի Հոխոյանի բնակարանի պահարանի վրայից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
18. Բողոք բերած անձը` տուժող Գ.Հովակիմյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, նշել է հետևյալը.
«(…) Աշոտ Բարխյանի հանցավոր արարքի պատճառով Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 10.09.2014թ. տրված կատարողական թերթի համաձայն, պետք է Գայանե Հովակիմյանից հօգուտ ՎՏԲ Հայաստան բանկ ՓԲԸ-ի բռնագանձել 479.372 ՀՀ դրամ և տոկոսներ։ Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի, դատարանին խնդրել եմ ինձ ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր և նրանից հօգուտ ինձ բռնագանձել հանցագործության հետևանքով ինձ պատճառված վնասը 479.372 ՀՀ գումարը։ Դատարանը քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանիս կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտել է, որ այն հիմնավոր է և ենթակա է բավարարման մասնակի՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 154-րդ հոդ.-ի համաձայն, քր. դատավարությունում քաղհայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օր.-ի դրույթներով սահմանված կանոններով: Քաղաքացիական դատ. օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քր. դատ. օրենսգրքին և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով: Դատավճռի եզրափակիչ մասով դատարանը վճռել է Աշոտ Բարխյանից հօգուտ ինձ բռնագանձել երկու հարյուր քառասուն ինը հազար դրամ գումար, որպես նրա կողմից ինձ հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։ ՀՀ քաղաքացիական օր.-ի 1058-րդ հոդվածի առաջին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Սակայն դատարանն իմ կողմից ներկայացված հայցը բավարարելով մասնակի, ինձ զրկել է Աշոտ Բարխյանից ստանալու հանցագործությամբ ինձ պատճառված վնասն ամբողջությամբ (…)»։
19. Վերոգրյալի հիման վրա՝ բողոքի հեղինակը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«(...) սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակի բեկանել և փոփոխել սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանի վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0060/01/16 դատավճիռը՝ ամբողջությամբ բավարարելով ներկայացված քաղաքացիական հայցը»:
20. Վերաքննիչ դատարանում մեղադրող Մ.Գեղամյանն առարկեց տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
Ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը նույնպես առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց մերժել այն՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով տուժողի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ մեղադրողի ու ամբաստանյալի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ տուժողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
21. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս: Տուժող է ճանաչվում նաև այն անձը, ում կարող էր անմիջականորեն պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, եթե ավարտվեր քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս:
2. Քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում են հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով:
3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը.
(...)
10) քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե քաղաքացիական հայց չի հարուցվել (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»:
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ավետիս Մկրտչյանի և Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում:
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…)» (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…):
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը):
Վերահաստատելով վերը վկայակոչված իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի՝ պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը: Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը.
գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ փաստել է.
«Քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը: Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով»:
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման`
ա) քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը,
բ) վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը,
գ) տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ գտել է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (տե՛ս Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 որոշումը):
22. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն սույն քրեական գործի նյութերի, 2016թ. հունիսի 03-ին, բողոքաբեր Գայանե Հովակիմյանը գրավոր հայցադիմում է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան` խնդրելով իրեն և իր ամուսնուն` Էդվարդ Մարտիրոսյանին ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր, և պատասխանող` սույն գործով ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանից հօգուտ իրենց բռնագանձել 943.719 ՀՀ դրամ` վկայակոչելով այն փաաստը, որ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 10.09.2014թ. տրված կատարողական թերթի համաձայն, պետք է Գայանե Հովակիմյանից հօգուտ «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 479.372 ՀՀ դրամ և տոկոսներ, իսկ Էդվարդ Մարտիրոսյանից` 464.347 ՀՀ դրամ և տոկոսներ:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վիճարկվող դատական ակտում վկայակոչելով խնդրո առարկա հարցի առնչությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում առկա իրավակարգավորումները, Առաջին ատյանի դատարանն իրավամբ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին, իսկ քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ներկայացված հայցը ենթակա է մասնակի բավարարման` 249.000 ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալ Ա.Բարխյանի կողմից Գ.Հովակիմյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում, իսկ մյուս մասով հայցը պետք է թողնել առանց քննության` Էդվարդ Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը:
Վերոգրյալի համատեքստում անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի հիմքերին և հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը` տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանի հայցը մասնակիորեն բավարարելու վերաբերյալ իրավաչափ է և բխում է ինչպես գործող քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ քննարկվող հարցի առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորած ու սույն որոշմամբ վկայակոչված իրավական դիրքորոշումներից:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տուժողի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են ու չեն բխում գործող օրենսդրության պահանջներից, ինչպես նաև առկա իրավակարգավորման տրամաբանությունից, ուստի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու ու վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
23. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ տուժողի վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում, որ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով (3 դրվագով) և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված ու պատճառաբանված, դատական ակտ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ տուժողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0060/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,03,, հունիսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Գ. Ավդալյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Մ. Գեղամյանի
Տուժող Գ. Հովակիմյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Թ. Ղանդիլյանի
դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ծնված
10.05.1981թ.-ին, Բյուրեղավան քաղաքում, ազգությամբ
հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, չամուսնացած,
դատվածություն չունեցող, հաշվառված` ք. Բյուրեղավան
Սամվել Վարդանյան փողոց 22-րդ շենք 49-րդ բնակարան
հասցեում, մեղադրվում է` 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես
խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին
ստորագրությունը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Աշոտ Բարխյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2013 թվականի մայիսի սկզբներին` գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա։ Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է Է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, Է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Այնուհետև, Ա. Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի, անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ.Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն, չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Գ. Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին, և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը, հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանի կողմից Գեղամ Վարդանի Հոխոյանի բնակարանի պահարանի վրայից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Այսպիսով՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում են հանցավոր արարքներ՝ նաախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով»։
Դեպքի առթիվ 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
10.04.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Աշոտ Միխաելի Բարխյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Որպես խափանման միջոց է ըտնրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
10.04.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։ 16.04.2015թ.-ին մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ Ոստիկանության Կոտայքի բաժին։
2016 թվականի փետրվարի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
15.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։ 20.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.03.2016թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում, ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանն առաջադրված մեղադրանքներում՝ Գ.Հովակիմյանի և Է.Մարտիրոսյանի դրվագներով, ինչպես նաև ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված ոսկյա զարդն իրացնելու դրվագով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընկերոջը` Արայիկին, որոշակի գումար է պարտք եղել։ «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտակայքից ապառիկ կերպով գնել է համակարգիչ, որը վաճառել է և գումարը վերադարձրել նրան։ Այնուհետև, գնացել է քաղաք Բյուրեղավան և հանդիպել Էդվարդ Մարտիրոսյանին։ Վերջինիս պատմել է, որ ապառիկով գնել է համակարգիչ, որը վաճառել է։ Նա նույնպես ցանկացել է նման գործարք կատարել։ Զանգահարել է Արայիկին, խնդրել է նրան, որպեսզի ավտոմեքենայով Է.Մարտիրոսյանին տանի քաղաք Երևան` համակարգիչ գնելու նպատակով։
Ինչ վերաբերում է Գ.Հովակիմյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին, պնդել է, որ վերջինիս անվամբ համակարգիչ չի գնել։ Ավելին, հավաստիացրել է, որ նրա կողմից կնքած գործարքի հետ որևէ առնչություն չունի, քանի որ չի մասնակցել գործարքի կնքմանը։
Կապված Ս.Մարգարյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և նշել, որ նրա անվամբ համակարգիչն ինքն է վերցրել, սակայն հետագայում գումարը չի վճարել։ Հավաստիացրել է, որ աշխատավարձ ստանալու դեպքում պարտավորվում է վճարել սահմանված գումարը։
Միաժամանակ, չի կարողացել տրամաբանական պատասխաններ տալ դատարանում իրեն առաջադրված այն հարցերին, թե ինչու շուրջ երեք տարվա ընթացքում որևէ մարում չի կատարել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հայտնել է, որ Ս.Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ հայրը տվել է ոսկյա մատանի, որը ցանկանում է վաճառել։ Լսելով դա, վերջինիս ասել է, որ մատանին ոսկյա լինելու դեպքում կօգնի վաճառել այն։ Օգնել է Ս.Գրիգորյանին և վաճառել են այն։ Ս.Գրիգորյանն իրեն է տվել գումար` ետ վերադարձնելու պայմանով։ Վերջինիս հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Չգիտի, թե ինչու է իր դեմ մեղադրող ցուցմունք տվել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Գ.Հովակիմյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Բեկոն» երշիկի գործարանում։ Երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ ամուսնու հետ միասին տանն են գտնվում ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը և Արայիկ անունով մի անձ։ Այդ ժամանակ ամուսինն իրեն ասել է, որ Աշոտի և Արայիկի խնդրանքով ապառիկ կերպով գնել է հեռուստացույց, սակայն վերջիններս պարտավորվել են յուրաքանչյուր ամիս վճարել համապատասխան գումարները։
Հաջորդ օրը Աշոտն ու Արայիկը կրկին եկել են իրենց տուն։ Այդ ժամանակ վերջիններս արդեն իրեն են խնդրել իր անձնագրային տվյալներով ապառիկ կերպով գնել համակրգչային տեխնիկա և պարտավորվել, որ ամսական վճարումները կատարելու են նրանք։ Ամուսինը նույնպես խնդրել է օգնել տղաներին, ինչին համաձայնվել է։ Աշոտի, Արայիկի և ամուսնու հետ միասին գնացել են Երևանի «Վիելվի Սենթր» ընկերության խանութ։ Տվյալ օրը տեխնիկական խնդիրների պատճառով չեն կարողացել գործարքը կատարել։ Պայմանավորվածության համաձայն, հաջորդ օրը ամուսնու, Աշոտի և Արայիկի հետ կրկին գնացել են նույն խանութ, կատարել գործարք և ապառիկ կերպով գնել են համակարգչային տեխնիկա։ Երբ, արդեն գործարքն ավարտելուց հետո ամուսնու հետ գտնվել են դրսում, տեսել է Աշոտին ու Արայիկին` իրեն անծանոթ այլ անձանց հետ։ Բացի այդ, նկատել է, որ համակարգչային տեխնիկան վերջիններս տեղավորում են ոչ այն մեքենան, որով եկել էին խանութ, այլ դնում են մեկ այլ ավտոմեքենա։ Անմիջապես ֆիքսել է այդ ավտոմեքենայի պետհամարանիշը։ Այնուհետև, ամուսնու գետ նստել են տաքսի և հեռացել։
Այդ դեպքից մոտ 1 ամիս անց ամուսնու հետ մեկնել են Ռուսաստանի Դաշնություն։ Մոտ 3 ամիս անց զանգահարել է ամուսնու մայրը և հայտնել, որ բանկից տեղեկացրել են, որ ինքը ապառիկ կերպով համակարգիչ է գնել և չի վճարել դրա համար սահմանված ամսական գումարները։ Լսելով դա, զարմացել է, թե ինչու Արայիկը և Աշոտը չեն կատարել վճարային պարտավորությունները։ Մոտ 1 տարի 8 ամիս անց տեղեկացել է, որ իր դրամական միջոցների վրա արգելանք կա, ուստի դիմել է ոստիկանություն։
Պնդել է, որ ամուսնու կողմից ապառիկ կերպով կատարված գործարքի փաստաթղթերը Ա.Բարխյանը պատռել է։ Տեղեկացված չէ, թե հետագայում ինչ են արել այդ համակարգչային տեխնիկան։ Հավաստիացրել է, որ Ա.Բարխյանը որևէ վճարում չի կատարել` ապառիկը մարելու համար։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժողի ներկայացուցիչ Թ.Ղանդիլյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որդին` Սամվել Մարգարյանը, հաշմանդամ է, ունի առողջության հետ կապված խնդիրներ, այդ իսկ պատճառով վերջինս միայնակ որևէ տեղ չի գնում։
Հիշում է, որ ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը եկել է իր տուն, զրուցել որդու հետ, ապա միասին դուրս են եկել։ Որոշ ժամանակ անց, նկատել է, որ որդու անձնագիրը, որով նա ստանում նրա դեղորայքը, տանը չէ։ Անհանգստացել է, անմիջապես զանգահարել է Ա.Բարխյանին և հարցրել, թե ուր են գնացել որդու հետ։ Վերջինս պատասխանել է, որ շուտով կվերադառնան։
Հետագայում, արդեն, որդին իրեն պատմել է, որ Ա.Բարխյաննը, երեք անձանց հետ միասին, իրեն տարել են Երևանում գտնվող ինչ-որ տեղ, որտեղ նկարել են նրան։ Այնուհետև, երբ նա գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ, տեսել է, որ Ա.Բարխյանը վերցրել է ինչ-որ արկղ և տեղադրել ավտոմեքենայի մեջ։ Որդին չի իմացել, թե արկղում ինչ է եղել։ Նախապես կարծել է, որ հեռուստացույց է։ Դրանից հետո նա միայնակ տաքսիով եկել է տուն և գտնվել է վատ վիճակում։ Տեսնելով, որ որդու առողջական վիճակը վատ է, հաջորդ օրը նրա հետ գնացել են Ա.Բարխյանի տուն, հարցրել է, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ ցանկացել են ոսկի գրավադնել, սակայն չի ստացվել։
Դեպքից հետո դատարանից ստացված փաստաթղթի միջոցով տեղեկացել է, որ պարտավոր է գումար վճարել։ Այդ ամենից հետո տղայի առողջական վիճակը էլ ավելի է վատացել։
Նշել է, որ Ա.Բարխյանի չկատարած վճարումների դիմաց հարկադիր կարգով որդու թոշակից պահել են մոտ 46.000 ՀՀ դրամ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հակոբ Հայրապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է անհատ ձեռներեց։
Հայտնել է, որ Ա.Բարխյանն իրեն անծանոթ անձի հետ եկել են իր մոտ և առաջարկել է 45.000 ՀՀ դրամ արժեքով գնել ոսկյա մատանի, որը կշռել է 4 գրամ։ Նկարագրելով մատանին, նշել է, որ այն եղել է տղամարդու մատանի` 10 հատ փոքր քարով, որոնք արժեքավոր չեն եղել։
Մատանին գնելու ժամանակ որևէ փաստաթուղթ չի պահանջել։ Պարզապես հավատացել է, որ մատանին պատկանում է նրան, ուստի գնել է այն։ Մատանու շուկայական արժեքը եղել է 40.000 ՀՀ դրամ, սակայն խղճացել է նրանց և գնել է 45.000 ՀՀ դրամ արժեքով։
Պնդել է, որ չի իմացել, որ մատանին եղել է հափշտակված։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արա Ղումաշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012թ.-ի վերջերից ծանոթացել է ամբաստանյալ Ա.Բարխյանի հետ։ Մասնավորապես, ծանոթությունը եղել է այն ժամանակ, երբ վաճառել է իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենան և Ա.Բարխյանն ու ընկերը` Արտյոմը, եկել էին, որպեսզի գնեին այն։ Պայմանավորվածության համաձայն` ավտոմեքենայի վաճառքի գումարը պետք է վճարվեր ամսական` մաս առ մաս։ Ավելին, եթե Արտյոմը չկարողանար վճարել գումարը, այն վճարելու էր Աշոտը։ Վերջին մի քանի ամիսների ընթացքում Արտյոմը չի վճարել գումարը։ Օրերից մի օր «Տաշիր» առևտրի մոտ պատահական հանդիպել է Աշոտին, հարցրել, թե ինչու ընկերը չի վճարում ավտոմեքենայի գումարը։ Այդ ժամանակ Աշոտն ասել է, որ պետք է վաճառի ինչ-որ առարկա, որից հետո իրեն կհանձնի գումարը, որն էլ տվել է։
Դրանից հետո Ա.Բարխյանի խնդրանքով նրան մատուցել է տաքսի ծառայություններ։ Մասնավորապես, Ա.Բարխյանին տաքսի ավտոմեքենայով քաղաք Բյուրեղավանից տեղափոխել է քաղաք Երևան, և հակառակը։ Նույնիսկ եղել է դեպք, երբ Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում գտնվող «Վեգա» խանութից Ա.Բարխոյան իր ավտոմեքենայով տեղափոխել է համակարգիչ։ Այդ ժամանակ Ա.Բարխոյանի հետ են գտնվել տուժող Գ.Հովակիմյանը և նրա ամուսինը։ Մատուցած ծառայության համար Աշոտն իրեն է վճարել 10.000 ՀՀ դրամ, որից 4000 ՀՀ դրամը եղել է սպասելավարձը։
Լսել է, որ այդ ժամանակ Գ.Հովակիմյանի ամուսինը Ա.Բարխյանին ասել է, որ գնված համակարգչի հետ գործ չունի, քանի որ գումարը հենց նա է վճարելու։
Ալեն Զոզանյան անունով անձին ճանաչում է, քանի որ վերջինս իր անունով ապառիկ կերպով գնել է համակարգիչ, սակայն հետագայում գումարը չի վճարել։ Պնդել է, որ Աշոտ Բարխյանին պարզապես մատուցել է տաքսի ծառայություն, նրա կողմից կնքված գործարքներից տեղեկացված չի եղել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
Տուժող Է.Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`
«Գայանե Վալերիկի Հովհակիմյանը հանդիսանում Է իր կինը։ 2013թ.-ի մայիս ամսին վերադարձել է ՌԴ-ից և պատահաբար Բյուրեղավան քաղաքում հանդիպել է Աշոտ Միխաելի Բարխյանին՝ վերջինիս տան բակում, որին ճանաչում է շուրջ 10 տարի, սակայն նրա հետ մտերիմ հարաբերության մեջ չի գտնվել։ Պարզապես բարևել են միմյանց։ Աշոտը նույնպես Բյուրեղավան քաղաքի բնակիչ է, նրան ճանաչում է այնտեղից։ Հանդիպման ժամանակ իրենք բարևել են միմյանց և մի փոքր զրուցել, որից հետո մոտեցել է Աշոտի ընկեր Արայիկը և խոսակցության ընթացքում առաջարկել է իր անվամբ ապառիկ ձևակերպել, որի վճարումները պետք է կատարեր նա։ Ինքը նախապես հրաժարվել է այդ առաջարկից։ Խոսակցության ընթացքում Աշոտն ասել է, որ նա տեր է և նրանք ամբողջությամբ կկատարեն վճարումները։ Տեսնելով, որ ինքը հրաժարվում է, Աշոտն ասել, որ երեկոյան կգա իրենց տուն։ Նույն օրը իրենց տուն է եկել Աշոտ Բարխյանը, միասին ճաշել են և մի փոքր զրուցել։ Զրույցի ընթացքում նա իրեն կրկին առաջարկել է իր անվամբ ինչ-որ էլեկտրոնիկայի խանութում ապառիկ ձևակերպել, որի վճարումները նա պարտավորվել է կատարել։ Բացի այդ, նա ասել է, որ` «լավությանդ տակից դուրս կգամ», սակայն չի հստակեցրել, թե ինչպես։ Համաձայնվել է նրա առաջարկին և հաջորդ օրը Աշոտն ու Արայիկը եկել են իրենց տուն։ Նախկինում Արայիկին տեսել էր մեկ անգամ՝ Աշոտի տան բակում՝ նրա հետ զրուցելու ընթացքում։ Արայիկը կարճահասակ, գեր կառուցվածքով, փոքր գլխով անձնավորություն է, որի դիմագծերը չի կարող նկարագրել, սակայն տեսնելուց վստահ է, որ կճանաչի։ Այդ օրը Աշոտի և Արայիկի հետ վերջինիս պատկանող «Օպել» մակնիշի 31ԼԼ191 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են քաղաք Երևան։ Քանի որ Երևան քաղաքը լավ չգտիտի, չի կարող ասել, թե իրեն ուր էին իրեն տարել։ Չի հիշում նաև այդ էլեկտրոնիկայի խանութի անվանումը։ Խանութում ներկայացրել է իր անձնագիրը և Աշոտի հետ ունեցած խոսակցության համաձայն՝ ստորագրել ապառիկ կարգով 250.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հեռուստացույց գնելու մասին պայմանագիրը, որից հետո երեքով դուրս են եկել խանութից։ Նշված հեռուստացույցը նրանք դրել են ավտոեքենան և նույն փողոցով բարձրանալով մոտ 50 մետր, կանգ առել։ Այնուհետև, Արայիկը զանգահարել է ինչ-ր որ մեկին և մոտ 15 րոպե անց իրենց է մոտեցել կապույտ գույնի արտահմանյան արտադրության մեքենա, որի վարորդին չի հիշում և չի կարող նկարագրել։ Չի հիշում նաև այդ ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշները։ Աշոտը և Արայիկը հեռուստացույցը դրել են այդ ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո Արայիկին պատկանող ավտոմեքենայով իրեն տարել քաղաք Բյուրեղավան։ Ճանապարհին խնդրել է իրեն տրամադրել ապառիկի պայմանագիրը, սակայն իրեն պատասխանել են, որ պայմանագիրը պետք է մնա նրանց մոտ, որպեսզի կարողանան կատարել վճարումները։ Հաջորդ օրն իրենց տուն է կրկին եկել Աշոտը և խնդրել, որ կնոջ անունով նույնպես ապառիկ ձևակերպեն։ Սկզբում կինը չի համաձայնվել, սակայն Աշոտը մի փոքր համոզել է նրան, ասելով, որ ինքը կկատարի բոլոր վճարումները և հաձայնվել են։ Դրանից հետո Աշոտը զանգահարել է Արայիկին և նա նույնպես եկել է իրենց տուն։ Նույն օրը Արայիկին պատկանող հիշյալ ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող «ՎԼՎ» էլեկտրոնիկայի խանութ, որտեղ ներկայացրել են կնոջ անձնագիրը և այդ խանութի աշխատակիցները սկսկել են ձևակերպել ապառիկը։ Այդ օրը ապառիկի ձևակերպումը կիսատ է մնացել, քանի որ հերթ էր գոյացել և աշխատանքային օրն ավարտվել էր։ Դուրս գալով խանութից, Արայիկն ասել է, որ անձրև է գալիս և չի կարող իրենց տանել Բյուրեղավան, որից հետո կնոջ հետ երթուղային տաքսիով վերադարձել են քաղաք Բյուրեղավան։ Հաջորդ օրը առավոտյան Աշոտը և Արայիկը կրկին եկել են իրենց տուն և միասին եկել են նշված խանութ, որտեղ ձևակերպվել են 280.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 6 հատ համակարգչի մոնիտոր ապառիկ կարգով գնելու մասին պայմանագիրը։ Դուրս գալով խանութից, Աշոտն և Արայիկը գնված մոնիտորները դրել են մեկ այլ ավտոմեքենա, որի համարանիշը և այլ տվյալներ չի հիշում։ Այդ ժամանակ Աշոտն ասել է, որպեսզի մի փոքր սպասեն նրան, քիչ անց կվերադառնան։ Կնոջ հետ մոտ մեկ ժամ սպասել են նշված խանութի մոտ, սակայն նրանք այդպես էլ չեն վերադարձել և երթուղային տաքսով վերադարձել են քաղաք Բյուրեղավան։
2013թ.-ի մայիս ամսին կնոջ հետ մեկնել ենք ՌԴ։ 2014թ.-ի հոկտեմբեր ամսին իրեն է զանգահարել մայրն և ասել, որ դատարանից ծանուցագրեր են եկել, քանի որ ինքը և կինը չեն վճարել ապառիկի գումարները։ 20.10.2014թ.-ին վերադարձել են ՀՀ և գնացել է փոստային բաժանմունք ու վերցրել է ծանուցագիրը։ Մորը պատկանող` 098-77-21-84 հեռախոսահամարից զանգահարել է Աշոտի կողմից շահագործվող 093-10-82-99 հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազրույցի ժամանակ փորձել է Աշոտի հետ պայմանավորվել, որպեսզի հանդիպեն և նրանից պարզի, թե ինչու նա չի կատարել վճարումները, սակայն նա հրաժարվել է հանդիպել՝ ասելով, որպեսզի չանհանգստանա, քանի որ նա կկատարի վճարումները։ Իր և կնոջ անվամբ ապառիկ կարգով գնված ապրանքները Աշոտն ու Արայիկը տարել են իրեն անհայտ ուղղությամբ և հայտնի չէ, թե նրանք այդ իրերը ինչ են արել։
Այն ժամանակ, երբ Աշոտի տան բակում հրաժարվել է ապառիկ ձևակերպել, դրանից հետո Աշոտը միայնակ եկել է իրենց տուն, զրուցել և նրա հետ խոսակցությունից հետո նոր միայն համաձայնվել է ապառիկ ձևակերպել։ Աշոտն ամեն կերպ իրեն համոզել է, որ ինքը վճարելու է ապառիկի գումարը և վստահելով նրան, համաձայնվել է։ Սակայն նա իրեն խաբել է, ինչի համար էլ դիմել է ոստիկանություն։ Արայիկն և Աշոտը ոչ իրեն և ոչ էլ կնոջը որևէ գումար ապրանքի դիմաց չեն տվել և գումարի մասին որևէ խոսք չի եղել։ Աշոտը պարզապես ասել է, որ իրեն անհրաժեշտ են այդ ապրանքները և նա կմարի ապառիկի ամսավճարները։ Իրեն հայտնի չէ, թե «լավությանդ տակից դուրս կգամ» արտահայտությամբ Աշոտն ինչ է ի նկատի ունեցել, սակայն ապառիկները ձևակերպելու դիմաց նա իրենց ոչինչ չի խոստացել և չի տրամադրել։ Կնոջ անվամբ ապառիկներ ձևակերպելու համար Աշոտն է իրեն խնդրել և ինքը, վստահելով նրան, համաձայնվել է, որի դիմաց նա իրեն և կնոջը ոչինչ չի տվել։ Ապառիկները ձևակերպելու համար իրենց անձամբ խնդրել է Աշոտ Բարխյանը, այլ ոչ թե Արայիկը։ Ինքը, վստահելով նրան, համաձայնվել է, քանի որ Արայիկին չի ճանաչել։ Կնոջ անվամբ ապառիկը ձևակերպելու և հաջորդ օրը այդ գործընթացը շարունակելու ժամանակ իրենց հետևից եկել են Աշոտը և Արայիկը՝ Արայիկին պատկանող ավտոմեքենայով և չորսով գնացել են հիշյալ խանութ։
Աշոտ Բարխյանը իր և կնոջ վստահությունը չարաշահելու միջոցով է իրենց համոզել է ապառիկները ձևակերպել, ինչի համար նրա դեմ բողոքում է և ցանկանում, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։ Ներկա պահին քաղաքացիական հայց չի ցանկանում ներկայացնել, քանի որ այն կներկայացնի հանցագործությունն ամբողջությամբ բացահայտելուց հետո։ Կից ներկայացրել է հարկադիր կատարողի կատարողական վարույթ հարուցելու և արգելանք դնելու մասին որոշումը։ Իր վերաբերյալ դատարանի վճիռը իր մոտ առկա չէ, քանի որ այդ ժամանակ գտնվել է ՌԴ-ում և այն չի ստացել։ Ինչ վերաբերվում է բացատրության մեջ նշված հանգամանքներին, որոնք հակասում են ցուցմունքից, ապա պնդել է ցուցմունքով հայտնածը, քանի որ բացատրության ժամանակ եղել է հուզված»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 20105215 քրեական գործով կասկածյալ, սույն քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Ս.Գրիգորյանը որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Քննիչի կողմից պարզաբանվել են որպես կասկածյալ իր իրավունքներն և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանցից օգտվելու կարգը։ Դրանք իրեն պարզ են և հասկանալի։ Մասնավորապես, պարզաբանվել է ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և պաշտպան ունենալու իր իրավունքները։ Ցանկանում է, որպեսզի իր իրավունքների և շահերի պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպան Արթուր Սահակյանը։
Պարզաբանվել է նաև, որ ինքը կասկածվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի՝ այն է զգալի չափերի հափշտակության /գողության/ կատարման մեջ։
Ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ վերը նշված հասցեում բնակվում է ընտանիքի հետ միասին, տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, հաշվառված է` «Նորք» ՀԿ ՓԲԸ-ում` «Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայունություն ախտորոշմամբ»։
2015թ-ի փետրվարի 10-ին գնացել է Բյուրեղավան քաղաքի 16-րդ շենքի բնակարան, որպեսզի նշված բնակարանի բնակիչ Գեղամ Հոխոյանն իր ձեռքին դաջվածք անի։ Այդ ժամանակ տանը եղել է միայն Գեղամը և առանձին ննջասենյակում պառկած նրա` անկողնային հիվանդ պապիկը։ Գեղամն իրեն առաջարկել է` մինչ դաջվածք անելը վերանորոգել երեխայի օրօրոցը։ Վերանորոգելուց հետո եկել են հյուրասենյակ, որտեղ սեղանին նկատել է տղամարդու մատանի։ Գաղտնի վերցրել է այն, զննել և մինչ Գեղամի` լոգարանից դուրս գալը, դրել է գրպանը։ Լոգարանից դուրս գալով, Գեղամն ասել է, որ կարող է դաջվածք անել։ Պառկել է հյուրասենյակի բազմոցի վրա և Գեղամը սկսել է իր ձախ ձեռքի բազկային հատվածում դաջել լատինատառ «Մամա» բառը։ Աշխատանքը տևել է մոտ 1 ժամ և այն ավարտելուց հետո, չասելով Գեղամին, որ նրա մատանին գտնվում է իր գրպանում, հաջողություն է մաղթել նրան և գնացել Բյուրեղավան քաղաքի 2-րդ շենքում գտնվող Աշոտ Բարխյանի բնակարան։ Այնտեղ հասնելուց հետո մոտ 20 րոպե րոպե անց իրեն է զանգահարել Գեղամը և հարցրել, արդյոք տեղյակ է, թե որտեղ է մատանին։ Պատասխանել է, թե որտեղից պետք է իմանա, այն չի տեսել, չգիտի, թե որտեղ է։ Մատանին հանել է գրպանից և տվել Աշոտին։ Աշոտը, տեսնելով, որ այն ոսկյա է՝ ասել է, որ վաղը կստուգեն այդ մատանու մետաղը և ոսկյա լինելու դեպքում, կվաճառեն։ Հաջորդ օրը առավոտյան ինքը և Աշոտը, վերցնելով Գեղամի բնակարանից հափշտակած մատանին՝ գնացել են ք.Երևան և «Ռոսիա»-ի ոսկու շուկա։ Աշոտի հետ մտել են ոսկյա իրերի խանութ և Աշոտը առաջանալով իրեն ասել է սպասել մուտքի մոտ, նա կտանի և ցույց կտա մատանին, ոսկյա լինելու դեպքում կվաճառեն։ Շուրջ 5 րոպե անց վերադարձել է և ասել, որ մատանին ոսկյա է և վաճառելու դեպքում կտան 45.000 ՀՀ դրամ գումար։ Համաձայնվել է և Աշոտը վաճառել է մատանին, իրեն տվել է 22.500 ՀՀ դրամ գումար։ Վերցնելով գումարը, Աշոտի հետ նստել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա և եկել քաղաք Բյուրեղավան։
Երբ Ա.Բարխյանին պատմել է, որ մատանին գաղտնի վերցրել է Գեղամի բնակարանից, Աշոտն ասել է, որ` «խնդիր չկա, կվաճառենք, գումարը հավասար կբաժանենք և որևէ մեկը չի իմանա»։ Այսինքն, Աշոտն է իրեն առաջարկել վաճառել մատանին և գումարը հավասար բաժանել։ Նախկինում չի ճանաչել այն անձին, ում Աշոտը վաճառել է մատանին, սակայն տեսնելու դեպքում կճանաչի։
Հասկացել է իր սխալը, զղջում է կատարածի համար»։
Թիվ 20105215 քրեական գործով մեղադրյալ, սույն քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Ս.Գրիգորյանը որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Քննիչի կողմից պարզաբանվել են որպես մեղադրյալ իր իրավունքներն և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանցից օգտվելու կարգը։ Դրանք իրեն պարզ են և հասկանալի։ Մասնավորապես, պարզաբանվել է ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և պաշտպան ունենալու իր իրավունքները։ Ցանկանում է, որպեսզի իր իրավունքների և շահերի պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպան Արթուր Սահակյանը։
Պարզաբանվել է մեղադրանքի էությունը, այն որ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի՝ այն է զգալի չափերի հափշտակության /գողության/ կատարման մեջ։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում։ Մասնավորապես, մատանին վերցրել է հյուրասենյակում գտնվող սեղանի վրայից, ոչ թե պահարանի վրայից, ինչպես նշված է մեղադրանքում։ Զղջում է կատարած արարքի համար և հայցում է ներողամտությունը։ Խնդրում է հիմք ընդունել որպես կասկածյալ իր կողմից տրված ցուցմունքը, որնը պնդում է ամբողջությամբ»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 20105215 քրեական գործով տուժող, սույն գործի շրջանակներում որպես վկա ներգրավված Գ.Հոխոյանը 26.02.2015թ.-ին որպես տուժող հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«2015թ.-ի փետրվարի 10-ին իր բնկարան է եկել մանկության ընկեր Ս.Գրիգորյանը` վերջինիս ձեռքի հատվածում դաջվածք կատարելու նպատակով։ Այդ ժամանակ տանը գտնվել է նաև պապիկը, ով անկողնային հիվանդ է և պառկած է եղել ննջասենյակում։ Մինչ Սուրենի գալը, փոխել է հագուստը, որպեսզի վերանորոգեր երեխայի օրօրոցը։ Այդ պատճառով ձեռքի մատանին հանել և դրել էր հյուրասենյակում գտնվող պահարանի վրա։ Որոշակի ժամանակ զրուցել է Սուրենի հետ, որից հետո թարմացրել է նրա դաջվածքը։ Այդ ժամանակ պապիկը խնդրել է սուրճ պատրաստել նրա համար։ Դուրս է եկել հյուրասենյակից և գնացել է խոհանոց, իսկ Սուրենը հյուրասենյակում մնացել է միայնակ։ Երբ վերադարձել է, տեսել է, որ Սուրենի ձեռքում է իր ռազմական վարժարանի քննության կտրոնը, որը նա վերցրել էր հյուրասենյակում գտնվող նույն պահարանի վրայից, որտեղ դրված է եղել ոսկյա մատանին։ Այնուհտեև, Սուրնեը հարցրել է, թե դա ինչու համար, որին պատասխանել է և շարունակել դաջվածքը։ Վերջացնելուց հետո Սուրենը հեռացել է։ Որոշ ժամանակ անց ցանկացել է մատանին դնել մատին, երբ նկատել է, որ այն տեղում չէ։ Փնտրել է, սակայն չի գտել, ուստի զանգահարել է Սուրենին, քանի որ նրանից բացի, այդ ընթացքում այլ մարդ իրենց տանը չի եղել։ Հարցրել է, արդյոք նա է վերցրել, Սուրենը պատասխանել է, որ տեղեկացված չէ, թե ուր է այն։ Հասկացել է, որ նա է վերցրել մատանին, սակայն չի ցանկանում ասել այդ մասին, ուստի զանգահարել է Սուրենի եղբորը` Արմանին, և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս ասել է, որ կզրուցի եղբոր հետ։ Հաջորդ օրը զանգահարել է Արմանին, սակայն նա ասել է, որ Սուրենը հրաժարվել է որևէ բան ասել։ 10 օր անց դիմել է ոստիկանություն։ Վստահ է, որ մատանին հափշտակել է Սուրենը, քանի որ միայն նա է գտնվել իր բնակարանում, և հենց այդ ժամանակ է անհետացել մատանին։
Մատանին իրեն նվիրել է կնոջ մայրը` 2014թ.-ին, որի արժեքը գնելու պահին եղել է 110.000 ՀՀ դրամ։ Այն կշռել է 5 գրամ, որի վերևի հատվածում եղել է սպիտակ ոսկի` վրան 8 հատ մանր քարեր։ Պնդում է իր բողոքը և ցանկանում, որպեսզի վերջինս ենթարկվի քրական պատասխանատվության»։
Թիվ 20105215 քրեական գործով տուժող, սույն գործի շրջանակներում որպես վկա ներգրավված Գ.Հոխոյանը 28.04.2015թ.-ին որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«2015թ.-ի փետրվարի 10-ին Ս.Գրիգորյանի կողմից իր ոսկա մատանին հափշտակելու դեպքի առթիվ հաշտվել է վերջինիս հետ։ Վերջինս ամբողջությամբ հատուցել է պատճառված վնասն։ Ինչպես Գ.Գրիգորյանի, այնպես էլ Ա.Բարխյանի նկատմամբ գույքային պահանջ չունի, Ս.Գրիգորյանի դեմ որևէ բողոք չունի։ Չի ցանկանում, որպեսզի Ս.Գրիգորյանը ենթարկվի քրեական պատասխանատվության»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժող էդվարդ Մարտիրոսյանի կողմից բացատարությանը կից ներկայացված վարկային և կոշտ գրավի, բանկային հաշվի բացման 13.05.201Յթ.-ի թիվ RL129436 պայմանագրի պատճենը, 33.000 ՀՀ դրամի չափով կանխավճար կատարելու մասին վճարման անդորրագիրը և Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2014թ.-ի թիվ ԿԴ2/0229/02/14 վճռի պատճենը, առ այն, որ նշված պայմանագրով «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի կողմից Գայանե Հովակիմյանին տարեկան 22% տոկոսադրույքով մինչև 13.05.2015թ.-ը մարման ժամկետով տրամադրվել է 249.000 ՀՀ դրամի չափով վարկ՝ 282.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ինտել» տեսակի համակարգիչ ձեռք բերելու համար, որի դիմաց կատարվել է 33.000 ՀՀ դրամի չափով կանխավճար։ 19.07.2014թ.-ին վճռվել է Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանից օգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 370.175 /երեք հարյուր յոթանասուն հազար մեկ հարյուր յոթանասունհինգ/ ՀՀ դրամ, որպես վարկի ընդհանուր պարտքի և 7.403 /յոթ հազար չորս հարյուր երեք/ ՀՀ դրամ նախապես վճարված պետական տուրքի գումարը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված վարկի մայր գումարի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.1%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 3.1 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ տույժերի հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.3%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 3.2 կետով նախատեսված ՝ տոկոսադրույքը, վճռի կատարման պահին հօգուտ պետական բյուջեի հաշվարկել և Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանից բռնագանձել կողմերի միջև կնքված պայմանագրի համաձայն հաշվարկված տոկոսներին համաչափ պետական տուրքի գումարը՝ 2 /երկու/ տոկոսի չափով։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 10/1-13, գ.թ. 19-21, 254-258,
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժող Էդվարդ Էդիկի Մատիրոսյանի վերաբերյալ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.07.2014թ.-ին կայացված թիվ ԿԴ2/0233/02/14 վճիռն առ այն, որ` 04.05.2013թ.-ին «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի և Էդվարդ Էդիկի Մատիրոսյանի միջև կնքված Վարկային, կոշտ գրավի և բանկային հաշվի բացման պայմանագրով վերջինիս տրամադրվել է 250.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ` մինչև 20.02.2015թ.-ը մարման ժամկետով` տարեկան 21% տոկոսադրույքով, իսկ նախատեսված ժամկետում վարկը չմարելու դեպքում, ժամկետանց վարկի նկատմամբ մինչև դրա ամբողջական մարումը սահմանվել է 0.1% տոկոսադրույք՝ յուրաքանչյուր օրվա համար, հաշվարկված տոկոսը պայմանագրով սահմանված ժամկետում չմարելու համար սահմանվել է տույժ` յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար ժամկետանց տոկոսագումարի 03. տոկոսի չափով։ 09.07.2014թ.-ին վճռվել է Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 351.882 (երեք հարյուր հիսունմեկ հազար ութ հարյուր ութսուներկու) ՀՀ դրամ որպես վարկի ընդհանուր պարտքի և 7.037 /յոթ հազար երեսունյոթ) ՀՀ դրամ նախապես վճարված պետական տուրքի գումարը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված վարկի մայր գումարի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.1%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 2.6 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ տույժերի հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը պարունակել և բռնագանձել 0.3%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 2.7 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, վճռի կատարման պահին հօգուտ պետական բյուջեի հաշվարկել և էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանից բռնագանձել կողմերի միջև կնքված պայմանագրի համաձայն հաշվարկված տոկոսներին համաչափ պետական տուրքի գումարը՝ 2 /երկու/ տոկոսի չափով։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 247-258
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժողի ներկայացուցիչ Թագուշ Ղանդիլյանի կողմից բացատրությանը կից ներկայացված թիվ 1055883 բժշկասոցիոլոգիական փորձաքննության որոշման պատճենը, ստացիոնար հիվանդի հիվանդության պատմության թիվ 833 քաղվածքի պատճենը, ՀՀ ԱՆ «Նորք-Հոգեբուժական Կենտրոն» ՓԲԸ-ի` 13.04.2015թ.-ի թիվ 155/15 գրությունը և գրությանը կից տրամադրված հիվանդության պատմության քաղվածքի պատճենն առ այն, որ Բյուրեղավան քաղաքի բնակիչ Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանը երեք անգամ հետազոտվել է ՀՀ ԱՆ «Նորք-Հոգեբուժական Կենտրոն» ՓԲԸ-ում` 05.10.2012թ.-ից 08.10.2012թ.-ը, 18.12.2013թ.-ից 19.12.2013թ-ը և 23.07.2014թ.-ից 24.07.2014թ.-ը։ Ս. Գրիգորյանը հանդիսանում է երրորդ կարգի հաշմանդամ և նրա մոտ ախտորոշվել է «Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայունությամբ» հոգեկան հիվանդությունը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 47, 50, հատոր 2, գ.թ. 42-50
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժողի ներկայացուցիչ Թագուշ Ղանդիլյանի կողմից բացատրությանը կից ներկայացված Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 28.11.2014թ.-ին կայացված թիվ ԿԴ1/0659/02/14 վճիռն առ այն, որ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի և Սամվել Վազգենի Մարգարյանի միջև 17.07.2013թ.-ին՝ մարման ժամկետը մինչև 17.07.2015թ.-ը, կնքվել է թիվ ՌԼ-175631 վարկային պայմանագիրը, համաձայն որի պատասխանողին է տրամադրվել 250.000 ՀՀ դրամ վարկ՝ տարեկան 22 տոկոս տոկոսադրույքով։ Նախատեսված ժամկետում վարկը չմարելու դեպքում, ժամկետանց վարկի նկատմամբ, մինչև դրա ամբողջական մարումը սահմանվել է 0,1 տոկոս տոկոսադրույք՝ յուրաքանչյուր օրվա համար, հաշվարկված տոկոսը պայմանագրով սահմանված ժամկետում չմարելու համար սահմանվել է տույժ՝ յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար ժամկետանց տոկոսագումարի 0,3 տոկոսի չափով։ 28.11.2014թ.-ին վճռվել է Սամվել Վազգենի Մարգարյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 347.210 ՀՀ դրամ, որից 250.000 ՀՀ դրամ՝ վարկի գումար, 46.511,70 ՀՀ դրամ՝ վարկի դիմաց հաշվարկված տոկոս, որից ժամկետանց տոկոս՝ 34.582,20 ՀՀ դրամ, 14.698,30 ՀՀ դրամ՝ ժամկետանց տոկոսի դիմաց հաշվարկված տույժ, 36.000 ՀՀ դրամ՝ վարկի սպասարկման հաշիվներ, ժամկետանց վարկի մնացորդի՝ 250.000 ՀՀ դրամի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը սկսել 23.04.2014թ.- ից և մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել օրական 0,1 տոկոսով, իսկ ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ կիրառել օրական 0,3 տոկոս տույժ՝ յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար, մինչև դրա փաստացի մարումը, հիմք ընդունելով 17.07.2013թ. կնքված վարկային պայմանագրի 3.1 և 3.2 կետերով նախատեսված տոկոսադրույքները ու տույժերը և այդ գումարի 2 տոկոսի չափով գանձել հօգուտ պետական բյուջեի, որպես պետական տուրք, ինչպես նաև Սամվել Վազգենի Մարգարյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 6.944,20 ՀՀ դրամ` որպես վճարված պետական տուրքի գումար։
/տես` հատոր 1, գ.թ. հատոր 52-60
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 21.02.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի ՔՀԲ օ/լ Մ. Շահբազյանի կողմից Սուրեն Գրիգորյանի մասնակցությամբ կազմված ոսկյա մատանին վաճառելու վայրը մատնացույց անելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 21.02.2015թ.-ին Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանը, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցի ոսկյա իրերի խանութի թիվ ՄԱ 5 տաղավարը, հայտնել է, որ Գեղամ Հոխոյանի բնակարանից իր կողմից հափշտակված ոսկյա մատանին 15.02.2015թ.-ին Աշոտ Բարխյանը 45.000 ՀՀ դրամով վաճառել է նշված տաղավարում, որից 22.500 ՀՀ դրամը տվել է իրեն։
/տես` հատոր 2, գ.թ. հատոր 17
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Աշոտ Բարխյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, ՀՀ ԱՆ Հարկադիր կատարման ծառայության կողմից 02.12.2014թ.-ին և 19.01.2015 տրված որոշումները, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կոտայքի մարզի Աբովյանի բաժանմունքի կողմից 17.11.2014թ.-ին կայաված ոչոշումը և ՀՀ Ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության Կոտայքի բաժնի կողմից 20.12.2014թ.-ին տրված գրությունը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաստատված է համարում այն, որ Աշոտ Բարխյանը ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ 2013 թվականի մայիսի սկզբներին` գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այնուհետև, Ա. Բարխյանը, ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի, անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ. Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն, չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Գ. Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ՝ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին, և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը՝ հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է այլ անձի կողմից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար են հանգելու այն եզրակացության, Աշոտ Բարխյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերջինս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։
Դատարանը հաստատված համարելով Ա.Բարխյանին 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներին և անդրադառնալով դրանցով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցին, փաստում է`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը (...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից բխում է, որ այն նկարագրում է դիտավորյալ հանցագործություն, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում երկու տարին, ուստի տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին, հետևաբար այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից անցել է երկու տարի։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) 2 տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարվելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը։ Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից։
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելը անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք։ Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից»։
Ըստ գործով հաստատված ապացույցների համակցության, ամբաստանյալ Ա.Բարխյանին 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված` քրեական օրենքով արգելված արարքները կատարվել և ավարտվել են մինչև 2013թ. հուլիսի 17-ին և դրանք ընդհատվել են միայն նրան մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված արարքով՝ 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին։ Սակայն ամբաստանյալին օրենքով սահմանված քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը ոչ մեծ ծանրության է, իսկ ինչպես նշվեց վերևում՝ /.../ Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելը անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք/.../։
Այլ խոսքով, նշված դրվագներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով Ա.Բարխյանին վերագրվող՝ ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների վաղեմության ժամկետներն ամբաստանյալի համար լրացել են` դրա կատարումից 2 տարի անցնելու հիմքով։
Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Բարխյանին պետք է ազատել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից` վերը շարադրված հիմնավորումներով և վերջինիս նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման համար։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես ծանրացնող, այնպես էլ մեղմացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրան հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք ձեռք բերելը կամ իրացնելը, եթե դա նախապես խոստացված չի եղել՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով»։
Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, գտնում է, որ Աշոտ Միխաելի Բարխյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Նման պայմաններում, անդրադառնալով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քննվող քրեական գործով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանը 03.06.2016թ-ին դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում խնդրել է ամբաստանյալ Ա.Բարխյանից օգուտ իրեն և ամուսնու բռնագանձել 943.719 /ինն հարյուր քառասուներեք հազար յոթ հարյուր տասնինը/ ՀՀ դրամ` որպես պատճառված նյութական վնասի հատուցում։
Դատարանը, քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանի կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտնում է, որ այն հիմնավոր է և ենթակա՝ բավարարման` մասնակի` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։
Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Այսպիսով, վերոգրյալ արարքն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողի ներկայացուցչի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` մասնակի` 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալի կողմից Գ.Հովակիմյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
Միաժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության` Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղավոր ճանաչել 3 դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ազատել 3 դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ վերջինիս՝ մեղսագրված հանցանքներն ավարտված համարվելու օրվանից քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի, չափով։
Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի՝
Աշոտ Միխաելի Բարխյանից հօգուտ Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի բռնագանձել 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
Մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0060/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,03,, հունիսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Գ. Ավդալյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Մ. Գեղամյանի
Տուժող Գ. Հովակիմյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Թ. Ղանդիլյանի
դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ծնված
10.05.1981թ.-ին, Բյուրեղավան քաղաքում, ազգությամբ
հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, չամուսնացած,
դատվածություն չունեցող, հաշվառված` ք. Բյուրեղավան
Սամվել Վարդանյան փողոց 22-րդ շենք 49-րդ բնակարան
հասցեում, մեղադրվում է` 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես
խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին
ստորագրությունը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Աշոտ Բարխյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2013 թվականի մայիսի սկզբներին` գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա։ Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է Է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, Է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Այնուհետև, Ա. Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի, անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ.Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն, չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Գ. Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին, և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը, հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանի կողմից Գեղամ Վարդանի Հոխոյանի բնակարանի պահարանի վրայից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։
Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Այսպիսով՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում են հանցավոր արարքներ՝ նաախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով»։
Դեպքի առթիվ 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
10.04.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Աշոտ Միխաելի Բարխյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Որպես խափանման միջոց է ըտնրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
10.04.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։ 16.04.2015թ.-ին մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ Ոստիկանության Կոտայքի բաժին։
2016 թվականի փետրվարի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
15.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։ 20.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.03.2016թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում, ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանն առաջադրված մեղադրանքներում՝ Գ.Հովակիմյանի և Է.Մարտիրոսյանի դրվագներով, ինչպես նաև ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված ոսկյա զարդն իրացնելու դրվագով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընկերոջը` Արայիկին, որոշակի գումար է պարտք եղել։ «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտակայքից ապառիկ կերպով գնել է համակարգիչ, որը վաճառել է և գումարը վերադարձրել նրան։ Այնուհետև, գնացել է քաղաք Բյուրեղավան և հանդիպել Էդվարդ Մարտիրոսյանին։ Վերջինիս պատմել է, որ ապառիկով գնել է համակարգիչ, որը վաճառել է։ Նա նույնպես ցանկացել է նման գործարք կատարել։ Զանգահարել է Արայիկին, խնդրել է նրան, որպեսզի ավտոմեքենայով Է.Մարտիրոսյանին տանի քաղաք Երևան` համակարգիչ գնելու նպատակով։
Ինչ վերաբերում է Գ.Հովակիմյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին, պնդել է, որ վերջինիս անվամբ համակարգիչ չի գնել։ Ավելին, հավաստիացրել է, որ նրա կողմից կնքած գործարքի հետ որևէ առնչություն չունի, քանի որ չի մասնակցել գործարքի կնքմանը։
Կապված Ս.Մարգարյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և նշել, որ նրա անվամբ համակարգիչն ինքն է վերցրել, սակայն հետագայում գումարը չի վճարել։ Հավաստիացրել է, որ աշխատավարձ ստանալու դեպքում պարտավորվում է վճարել սահմանված գումարը։
Միաժամանակ, չի կարողացել տրամաբանական պատասխաններ տալ դատարանում իրեն առաջադրված այն հարցերին, թե ինչու շուրջ երեք տարվա ընթացքում որևէ մարում չի կատարել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հայտնել է, որ Ս.Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ հայրը տվել է ոսկյա մատանի, որը ցանկանում է վաճառել։ Լսելով դա, վերջինիս ասել է, որ մատանին ոսկյա լինելու դեպքում կօգնի վաճառել այն։ Օգնել է Ս.Գրիգորյանին և վաճառել են այն։ Ս.Գրիգորյանն իրեն է տվել գումար` ետ վերադարձնելու պայմանով։ Վերջինիս հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Չգիտի, թե ինչու է իր դեմ մեղադրող ցուցմունք տվել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Գ.Հովակիմյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Բեկոն» երշիկի գործարանում։ Երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ ամուսնու հետ միասին տանն են գտնվում ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը և Արայիկ անունով մի անձ։ Այդ ժամանակ ամուսինն իրեն ասել է, որ Աշոտի և Արայիկի խնդրանքով ապառիկ կերպով գնել է հեռուստացույց, սակայն վերջիններս պարտավորվել են յուրաքանչյուր ամիս վճարել համապատասխան գումարները։
Հաջորդ օրը Աշոտն ու Արայիկը կրկին եկել են իրենց տուն։ Այդ ժամանակ վերջիններս արդեն իրեն են խնդրել իր անձնագրային տվյալներով ապառիկ կերպով գնել համակրգչային տեխնիկա և պարտավորվել, որ ամսական վճարումները կատարելու են նրանք։ Ամուսինը նույնպես խնդրել է օգնել տղաներին, ինչին համաձայնվել է։ Աշոտի, Արայիկի և ամուսնու հետ միասին գնացել են Երևանի «Վիելվի Սենթր» ընկերության խանութ։ Տվյալ օրը տեխնիկական խնդիրների պատճառով չեն կարողացել գործարքը կատարել։ Պայմանավորվածության համաձայն, հաջորդ օրը ամուսնու, Աշոտի և Արայիկի հետ կրկին գնացել են նույն խանութ, կատարել գործարք և ապառիկ կերպով գնել են համակարգչային տեխնիկա։ Երբ, արդեն գործարքն ավարտելուց հետո ամուսնու հետ գտնվել են դրսում, տեսել է Աշոտին ու Արայիկին` իրեն անծանոթ այլ անձանց հետ։ Բացի այդ, նկատել է, որ համակարգչային տեխնիկան վերջիններս տեղավորում են ոչ այն մեքենան, որով եկել էին խանութ, այլ դնում են մեկ այլ ավտոմեքենա։ Անմիջապես ֆիքսել է այդ ավտոմեքենայի պետհամարանիշը։ Այնուհետև, ամուսնու գետ նստել են տաքսի և հեռացել։
Այդ դեպքից մոտ 1 ամիս անց ամուսնու հետ մեկնել են Ռուսաստանի Դաշնություն։ Մոտ 3 ամիս անց զանգահարել է ամուսնու մայրը և հայտնել, որ բանկից տեղեկացրել են, որ ինքը ապառիկ կերպով համակարգիչ է գնել և չի վճարել դրա համար սահմանված ամսական գումարները։ Լսելով դա, զարմացել է, թե ինչու Արայիկը և Աշոտը չեն կատարել վճարային պարտավորությունները։ Մոտ 1 տարի 8 ամիս անց տեղեկացել է, որ իր դրամական միջոցների վրա արգելանք կա, ուստի դիմել է ոստիկանություն։
Պնդել է, որ ամուսնու կողմից ապառիկ կերպով կատարված գործարքի փաստաթղթերը Ա.Բարխյանը պատռել է։ Տեղեկացված չէ, թե հետագայում ինչ են արել այդ համակարգչային տեխնիկան։ Հավաստիացրել է, որ Ա.Բարխյանը որևէ վճարում չի կատարել` ապառիկը մարելու համար։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժողի ներկայացուցիչ Թ.Ղանդիլյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որդին` Սամվել Մարգարյանը, հաշմանդամ է, ունի առողջության հետ կապված խնդիրներ, այդ իսկ պատճառով վերջինս միայնակ որևէ տեղ չի գնում։
Հիշում է, որ ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը եկել է իր տուն, զրուցել որդու հետ, ապա միասին դուրս են եկել։ Որոշ ժամանակ անց, նկատել է, որ որդու անձնագիրը, որով նա ստանում նրա դեղորայքը, տանը չէ։ Անհանգստացել է, անմիջապես զանգահարել է Ա.Բարխյանին և հարցրել, թե ուր են գնացել որդու հետ։ Վերջինս պատասխանել է, որ շուտով կվերադառնան։
Հետագայում, արդեն, որդին իրեն պատմել է, որ Ա.Բարխյաննը, երեք անձանց հետ միասին, իրեն տարել են Երևանում գտնվող ինչ-որ տեղ, որտեղ նկարել են նրան։ Այնուհետև, երբ նա գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ, տեսել է, որ Ա.Բարխյանը վերցրել է ինչ-որ արկղ և տեղադրել ավտոմեքենայի մեջ։ Որդին չի իմացել, թե արկղում ինչ է եղել։ Նախապես կարծել է, որ հեռուստացույց է։ Դրանից հետո նա միայնակ տաքսիով եկել է տուն և գտնվել է վատ վիճակում։ Տեսնելով, որ որդու առողջական վիճակը վատ է, հաջորդ օրը նրա հետ գնացել են Ա.Բարխյանի տուն, հարցրել է, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ ցանկացել են ոսկի գրավադնել, սակայն չի ստացվել։
Դեպքից հետո դատարանից ստացված փաստաթղթի միջոցով տեղեկացել է, որ պարտավոր է գումար վճարել։ Այդ ամենից հետո տղայի առողջական վիճակը էլ ավելի է վատացել։
Նշել է, որ Ա.Բարխյանի չկատարած վճարումների դիմաց հարկադիր կարգով որդու թոշակից պահել են մոտ 46.000 ՀՀ դրամ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հակոբ Հայրապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է անհատ ձեռներեց։
Հայտնել է, որ Ա.Բարխյանն իրեն անծանոթ անձի հետ եկել են իր մոտ և առաջարկել է 45.000 ՀՀ դրամ արժեքով գնել ոսկյա մատանի, որը կշռել է 4 գրամ։ Նկարագրելով մատանին, նշել է, որ այն եղել է տղամարդու մատանի` 10 հատ փոքր քարով, որոնք արժեքավոր չեն եղել։
Մատանին գնելու ժամանակ որևէ փաստաթուղթ չի պահանջել։ Պարզապես հավատացել է, որ մատանին պատկանում է նրան, ուստի գնել է այն։ Մատանու շուկայական արժեքը եղել է 40.000 ՀՀ դրամ, սակայն խղճացել է նրանց և գնել է 45.000 ՀՀ դրամ արժեքով։
Պնդել է, որ չի իմացել, որ մատանին եղել է հափշտակված։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արա Ղումաշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012թ.-ի վերջերից ծանոթացել է ամբաստանյալ Ա.Բարխյանի հետ։ Մասնավորապես, ծանոթությունը եղել է այն ժամանակ, երբ վաճառել է իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենան և Ա.Բարխյանն ու ընկերը` Արտյոմը, եկել էին, որպեսզի գնեին այն։ Պայմանավորվածության համաձայն` ավտոմեքենայի վաճառքի գումարը պետք է վճարվեր ամսական` մաս առ մաս։ Ավելին, եթե Արտյոմը չկարողանար վճարել գումարը, այն վճարելու էր Աշոտը։ Վերջին մի քանի ամիսների ընթացքում Արտյոմը չի վճարել գումարը։ Օրերից մի օր «Տաշիր» առևտրի մոտ պատահական հանդիպել է Աշոտին, հարցրել, թե ինչու ընկերը չի վճարում ավտոմեքենայի գումարը։ Այդ ժամանակ Աշոտն ասել է, որ պետք է վաճառի ինչ-որ առարկա, որից հետո իրեն կհանձնի գումարը, որն էլ տվել է։
Դրանից հետո Ա.Բարխյանի խնդրանքով նրան մատուցել է տաքսի ծառայություններ։ Մասնավորապես, Ա.Բարխյանին տաքսի ավտոմեքենայով քաղաք Բյուրեղավանից տեղափոխել է քաղաք Երևան, և հակառակը։ Նույնիսկ եղել է դեպք, երբ Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում գտնվող «Վեգա» խանութից Ա.Բարխոյան իր ավտոմեքենայով տեղափոխել է համակարգիչ։ Այդ ժամանակ Ա.Բարխոյանի հետ են գտնվել տուժող Գ.Հովակիմյանը և նրա ամուսինը։ Մատուցած ծառայության համար Աշոտն իրեն է վճարել 10.000 ՀՀ դրամ, որից 4000 ՀՀ դրամը եղել է սպասելավարձը։
Լսել է, որ այդ ժամանակ Գ.Հովակիմյանի ամուսինը Ա.Բարխյանին ասել է, որ գնված համակարգչի հետ գործ չունի, քանի որ գումարը հենց նա է վճարելու։
Ալեն Զոզանյան անունով անձին ճանաչում է, քանի որ վերջինս իր անունով ապառիկ կերպով գնել է համակարգիչ, սակայն հետագայում գումարը չի վճարել։ Պնդել է, որ Աշոտ Բարխյանին պարզապես մատուցել է տաքսի ծառայություն, նրա կողմից կնքված գործարքներից տեղեկացված չի եղել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
Տուժող Է.Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`
«Գայանե Վալերիկի Հովհակիմյանը հանդիսանում Է իր կինը։ 2013թ.-ի մայիս ամսին վերադարձել է ՌԴ-ից և պատահաբար Բյուրեղավան քաղաքում հանդիպել է Աշոտ Միխաելի Բարխյանին՝ վերջինիս տան բակում, որին ճանաչում է շուրջ 10 տարի, սակայն նրա հետ մտերիմ հարաբերության մեջ չի գտնվել։ Պարզապես բարևել են միմյանց։ Աշոտը նույնպես Բյուրեղավան քաղաքի բնակիչ է, նրան ճանաչում է այնտեղից։ Հանդիպման ժամանակ իրենք բարևել են միմյանց և մի փոքր զրուցել, որից հետո մոտեցել է Աշոտի ընկեր Արայիկը և խոսակցության ընթացքում առաջարկել է իր անվամբ ապառիկ ձևակերպել, որի վճարումները պետք է կատարեր նա։ Ինքը նախապես հրաժարվել է այդ առաջարկից։ Խոսակցության ընթացքում Աշոտն ասել է, որ նա տեր է և նրանք ամբողջությամբ կկատարեն վճարումները։ Տեսնելով, որ ինքը հրաժարվում է, Աշոտն ասել, որ երեկոյան կգա իրենց տուն։ Նույն օրը իրենց տուն է եկել Աշոտ Բարխյանը, միասին ճաշել են և մի փոքր զրուցել։ Զրույցի ընթացքում նա իրեն կրկին առաջարկել է իր անվամբ ինչ-որ էլեկտրոնիկայի խանութում ապառիկ ձևակերպել, որի վճարումները նա պարտավորվել է կատարել։ Բացի այդ, նա ասել է, որ` «լավությանդ տակից դուրս կգամ», սակայն չի հստակեցրել, թե ինչպես։ Համաձայնվել է նրա առաջարկին և հաջորդ օրը Աշոտն ու Արայիկը եկել են իրենց տուն։ Նախկինում Արայիկին տեսել էր մեկ անգամ՝ Աշոտի տան բակում՝ նրա հետ զրուցելու ընթացքում։ Արայիկը կարճահասակ, գեր կառուցվածքով, փոքր գլխով անձնավորություն է, որի դիմագծերը չի կարող նկարագրել, սակայն տեսնելուց վստահ է, որ կճանաչի։ Այդ օրը Աշոտի և Արայիկի հետ վերջինիս պատկանող «Օպել» մակնիշի 31ԼԼ191 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են քաղաք Երևան։ Քանի որ Երևան քաղաքը լավ չգտիտի, չի կարող ասել, թե իրեն ուր էին իրեն տարել։ Չի հիշում նաև այդ էլեկտրոնիկայի խանութի անվանումը։ Խանութում ներկայացրել է իր անձնագիրը և Աշոտի հետ ունեցած խոսակցության համաձայն՝ ստորագրել ապառիկ կարգով 250.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հեռուստացույց գնելու մասին պայմանագիրը, որից հետո երեքով դուրս են եկել խանութից։ Նշված հեռուստացույցը նրանք դրել են ավտոեքենան և նույն փողոցով բարձրանալով մոտ 50 մետր, կանգ առել։ Այնուհետև, Արայիկը զանգահարել է ինչ-ր որ մեկին և մոտ 15 րոպե անց իրենց է մոտեցել կապույտ գույնի արտահմանյան արտադրության մեքենա, որի վարորդին չի հիշում և չի կարող նկարագրել։ Չի հիշում նաև այդ ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշները։ Աշոտը և Արայիկը հեռուստացույցը դրել են այդ ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո Արայիկին պատկանող ավտոմեքենայով իրեն տարել քաղաք Բյուրեղավան։ Ճանապարհին խնդրել է իրեն տրամադրել ապառիկի պայմանագիրը, սակայն իրեն պատասխանել են, որ պայմանագիրը պետք է մնա նրանց մոտ, որպեսզի կարողանան կատարել վճարումները։ Հաջորդ օրն իրենց տուն է կրկին եկել Աշոտը և խնդրել, որ կնոջ անունով նույնպես ապառիկ ձևակերպեն։ Սկզբում կինը չի համաձայնվել, սակայն Աշոտը մի փոքր համոզել է նրան, ասելով, որ ինքը կկատարի բոլոր վճարումները և հաձայնվել են։ Դրանից հետո Աշոտը զանգահարել է Արայիկին և նա նույնպես եկել է իրենց տուն։ Նույն օրը Արայիկին պատկանող հիշյալ ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող «ՎԼՎ» էլեկտրոնիկայի խանութ, որտեղ ներկայացրել են կնոջ անձնագիրը և այդ խանութի աշխատակիցները սկսկել են ձևակերպել ապառիկը։ Այդ օրը ապառիկի ձևակերպումը կիսատ է մնացել, քանի որ հերթ էր գոյացել և աշխատանքային օրն ավարտվել էր։ Դուրս գալով խանութից, Արայիկն ասել է, որ անձրև է գալիս և չի կարող իրենց տանել Բյուրեղավան, որից հետո կնոջ հետ երթուղային տաքսիով վերադարձել են քաղաք Բյուրեղավան։ Հաջորդ օրը առավոտյան Աշոտը և Արայիկը կրկին եկել են իրենց տուն և միասին եկել են նշված խանութ, որտեղ ձևակերպվել են 280.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 6 հատ համակարգչի մոնիտոր ապառիկ կարգով գնելու մասին պայմանագիրը։ Դուրս գալով խանութից, Աշոտն և Արայիկը գնված մոնիտորները դրել են մեկ այլ ավտոմեքենա, որի համարանիշը և այլ տվյալներ չի հիշում։ Այդ ժամանակ Աշոտն ասել է, որպեսզի մի փոքր սպասեն նրան, քիչ անց կվերադառնան։ Կնոջ հետ մոտ մեկ ժամ սպասել են նշված խանութի մոտ, սակայն նրանք այդպես էլ չեն վերադարձել և երթուղային տաքսով վերադարձել են քաղաք Բյուրեղավան։
2013թ.-ի մայիս ամսին կնոջ հետ մեկնել ենք ՌԴ։ 2014թ.-ի հոկտեմբեր ամսին իրեն է զանգահարել մայրն և ասել, որ դատարանից ծանուցագրեր են եկել, քանի որ ինքը և կինը չեն վճարել ապառիկի գումարները։ 20.10.2014թ.-ին վերադարձել են ՀՀ և գնացել է փոստային բաժանմունք ու վերցրել է ծանուցագիրը։ Մորը պատկանող` 098-77-21-84 հեռախոսահամարից զանգահարել է Աշոտի կողմից շահագործվող 093-10-82-99 հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազրույցի ժամանակ փորձել է Աշոտի հետ պայմանավորվել, որպեսզի հանդիպեն և նրանից պարզի, թե ինչու նա չի կատարել վճարումները, սակայն նա հրաժարվել է հանդիպել՝ ասելով, որպեսզի չանհանգստանա, քանի որ նա կկատարի վճարումները։ Իր և կնոջ անվամբ ապառիկ կարգով գնված ապրանքները Աշոտն ու Արայիկը տարել են իրեն անհայտ ուղղությամբ և հայտնի չէ, թե նրանք այդ իրերը ինչ են արել։
Այն ժամանակ, երբ Աշոտի տան բակում հրաժարվել է ապառիկ ձևակերպել, դրանից հետո Աշոտը միայնակ եկել է իրենց տուն, զրուցել և նրա հետ խոսակցությունից հետո նոր միայն համաձայնվել է ապառիկ ձևակերպել։ Աշոտն ամեն կերպ իրեն համոզել է, որ ինքը վճարելու է ապառիկի գումարը և վստահելով նրան, համաձայնվել է։ Սակայն նա իրեն խաբել է, ինչի համար էլ դիմել է ոստիկանություն։ Արայիկն և Աշոտը ոչ իրեն և ոչ էլ կնոջը որևէ գումար ապրանքի դիմաց չեն տվել և գումարի մասին որևէ խոսք չի եղել։ Աշոտը պարզապես ասել է, որ իրեն անհրաժեշտ են այդ ապրանքները և նա կմարի ապառիկի ամսավճարները։ Իրեն հայտնի չէ, թե «լավությանդ տակից դուրս կգամ» արտահայտությամբ Աշոտն ինչ է ի նկատի ունեցել, սակայն ապառիկները ձևակերպելու դիմաց նա իրենց ոչինչ չի խոստացել և չի տրամադրել։ Կնոջ անվամբ ապառիկներ ձևակերպելու համար Աշոտն է իրեն խնդրել և ինքը, վստահելով նրան, համաձայնվել է, որի դիմաց նա իրեն և կնոջը ոչինչ չի տվել։ Ապառիկները ձևակերպելու համար իրենց անձամբ խնդրել է Աշոտ Բարխյանը, այլ ոչ թե Արայիկը։ Ինքը, վստահելով նրան, համաձայնվել է, քանի որ Արայիկին չի ճանաչել։ Կնոջ անվամբ ապառիկը ձևակերպելու և հաջորդ օրը այդ գործընթացը շարունակելու ժամանակ իրենց հետևից եկել են Աշոտը և Արայիկը՝ Արայիկին պատկանող ավտոմեքենայով և չորսով գնացել են հիշյալ խանութ։
Աշոտ Բարխյանը իր և կնոջ վստահությունը չարաշահելու միջոցով է իրենց համոզել է ապառիկները ձևակերպել, ինչի համար նրա դեմ բողոքում է և ցանկանում, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։ Ներկա պահին քաղաքացիական հայց չի ցանկանում ներկայացնել, քանի որ այն կներկայացնի հանցագործությունն ամբողջությամբ բացահայտելուց հետո։ Կից ներկայացրել է հարկադիր կատարողի կատարողական վարույթ հարուցելու և արգելանք դնելու մասին որոշումը։ Իր վերաբերյալ դատարանի վճիռը իր մոտ առկա չէ, քանի որ այդ ժամանակ գտնվել է ՌԴ-ում և այն չի ստացել։ Ինչ վերաբերվում է բացատրության մեջ նշված հանգամանքներին, որոնք հակասում են ցուցմունքից, ապա պնդել է ցուցմունքով հայտնածը, քանի որ բացատրության ժամանակ եղել է հուզված»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 20105215 քրեական գործով կասկածյալ, սույն քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Ս.Գրիգորյանը որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Քննիչի կողմից պարզաբանվել են որպես կասկածյալ իր իրավունքներն և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանցից օգտվելու կարգը։ Դրանք իրեն պարզ են և հասկանալի։ Մասնավորապես, պարզաբանվել է ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և պաշտպան ունենալու իր իրավունքները։ Ցանկանում է, որպեսզի իր իրավունքների և շահերի պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպան Արթուր Սահակյանը։
Պարզաբանվել է նաև, որ ինքը կասկածվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի՝ այն է զգալի չափերի հափշտակության /գողության/ կատարման մեջ։
Ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ վերը նշված հասցեում բնակվում է ընտանիքի հետ միասին, տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, հաշվառված է` «Նորք» ՀԿ ՓԲԸ-ում` «Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայունություն ախտորոշմամբ»։
2015թ-ի փետրվարի 10-ին գնացել է Բյուրեղավան քաղաքի 16-րդ շենքի բնակարան, որպեսզի նշված բնակարանի բնակիչ Գեղամ Հոխոյանն իր ձեռքին դաջվածք անի։ Այդ ժամանակ տանը եղել է միայն Գեղամը և առանձին ննջասենյակում պառկած նրա` անկողնային հիվանդ պապիկը։ Գեղամն իրեն առաջարկել է` մինչ դաջվածք անելը վերանորոգել երեխայի օրօրոցը։ Վերանորոգելուց հետո եկել են հյուրասենյակ, որտեղ սեղանին նկատել է տղամարդու մատանի։ Գաղտնի վերցրել է այն, զննել և մինչ Գեղամի` լոգարանից դուրս գալը, դրել է գրպանը։ Լոգարանից դուրս գալով, Գեղամն ասել է, որ կարող է դաջվածք անել։ Պառկել է հյուրասենյակի բազմոցի վրա և Գեղամը սկսել է իր ձախ ձեռքի բազկային հատվածում դաջել լատինատառ «Մամա» բառը։ Աշխատանքը տևել է մոտ 1 ժամ և այն ավարտելուց հետո, չասելով Գեղամին, որ նրա մատանին գտնվում է իր գրպանում, հաջողություն է մաղթել նրան և գնացել Բյուրեղավան քաղաքի 2-րդ շենքում գտնվող Աշոտ Բարխյանի բնակարան։ Այնտեղ հասնելուց հետո մոտ 20 րոպե րոպե անց իրեն է զանգահարել Գեղամը և հարցրել, արդյոք տեղյակ է, թե որտեղ է մատանին։ Պատասխանել է, թե որտեղից պետք է իմանա, այն չի տեսել, չգիտի, թե որտեղ է։ Մատանին հանել է գրպանից և տվել Աշոտին։ Աշոտը, տեսնելով, որ այն ոսկյա է՝ ասել է, որ վաղը կստուգեն այդ մատանու մետաղը և ոսկյա լինելու դեպքում, կվաճառեն։ Հաջորդ օրը առավոտյան ինքը և Աշոտը, վերցնելով Գեղամի բնակարանից հափշտակած մատանին՝ գնացել են ք.Երևան և «Ռոսիա»-ի ոսկու շուկա։ Աշոտի հետ մտել են ոսկյա իրերի խանութ և Աշոտը առաջանալով իրեն ասել է սպասել մուտքի մոտ, նա կտանի և ցույց կտա մատանին, ոսկյա լինելու դեպքում կվաճառեն։ Շուրջ 5 րոպե անց վերադարձել է և ասել, որ մատանին ոսկյա է և վաճառելու դեպքում կտան 45.000 ՀՀ դրամ գումար։ Համաձայնվել է և Աշոտը վաճառել է մատանին, իրեն տվել է 22.500 ՀՀ դրամ գումար։ Վերցնելով գումարը, Աշոտի հետ նստել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա և եկել քաղաք Բյուրեղավան։
Երբ Ա.Բարխյանին պատմել է, որ մատանին գաղտնի վերցրել է Գեղամի բնակարանից, Աշոտն ասել է, որ` «խնդիր չկա, կվաճառենք, գումարը հավասար կբաժանենք և որևէ մեկը չի իմանա»։ Այսինքն, Աշոտն է իրեն առաջարկել վաճառել մատանին և գումարը հավասար բաժանել։ Նախկինում չի ճանաչել այն անձին, ում Աշոտը վաճառել է մատանին, սակայն տեսնելու դեպքում կճանաչի։
Հասկացել է իր սխալը, զղջում է կատարածի համար»։
Թիվ 20105215 քրեական գործով մեղադրյալ, սույն քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Ս.Գրիգորյանը որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Քննիչի կողմից պարզաբանվել են որպես մեղադրյալ իր իրավունքներն և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանցից օգտվելու կարգը։ Դրանք իրեն պարզ են և հասկանալի։ Մասնավորապես, պարզաբանվել է ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և պաշտպան ունենալու իր իրավունքները։ Ցանկանում է, որպեսզի իր իրավունքների և շահերի պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպան Արթուր Սահակյանը։
Պարզաբանվել է մեղադրանքի էությունը, այն որ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի՝ այն է զգալի չափերի հափշտակության /գողության/ կատարման մեջ։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում։ Մասնավորապես, մատանին վերցրել է հյուրասենյակում գտնվող սեղանի վրայից, ոչ թե պահարանի վրայից, ինչպես նշված է մեղադրանքում։ Զղջում է կատարած արարքի համար և հայցում է ներողամտությունը։ Խնդրում է հիմք ընդունել որպես կասկածյալ իր կողմից տրված ցուցմունքը, որնը պնդում է ամբողջությամբ»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 20105215 քրեական գործով տուժող, սույն գործի շրջանակներում որպես վկա ներգրավված Գ.Հոխոյանը 26.02.2015թ.-ին որպես տուժող հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«2015թ.-ի փետրվարի 10-ին իր բնկարան է եկել մանկության ընկեր Ս.Գրիգորյանը` վերջինիս ձեռքի հատվածում դաջվածք կատարելու նպատակով։ Այդ ժամանակ տանը գտնվել է նաև պապիկը, ով անկողնային հիվանդ է և պառկած է եղել ննջասենյակում։ Մինչ Սուրենի գալը, փոխել է հագուստը, որպեսզի վերանորոգեր երեխայի օրօրոցը։ Այդ պատճառով ձեռքի մատանին հանել և դրել էր հյուրասենյակում գտնվող պահարանի վրա։ Որոշակի ժամանակ զրուցել է Սուրենի հետ, որից հետո թարմացրել է նրա դաջվածքը։ Այդ ժամանակ պապիկը խնդրել է սուրճ պատրաստել նրա համար։ Դուրս է եկել հյուրասենյակից և գնացել է խոհանոց, իսկ Սուրենը հյուրասենյակում մնացել է միայնակ։ Երբ վերադարձել է, տեսել է, որ Սուրենի ձեռքում է իր ռազմական վարժարանի քննության կտրոնը, որը նա վերցրել էր հյուրասենյակում գտնվող նույն պահարանի վրայից, որտեղ դրված է եղել ոսկյա մատանին։ Այնուհտեև, Սուրնեը հարցրել է, թե դա ինչու համար, որին պատասխանել է և շարունակել դաջվածքը։ Վերջացնելուց հետո Սուրենը հեռացել է։ Որոշ ժամանակ անց ցանկացել է մատանին դնել մատին, երբ նկատել է, որ այն տեղում չէ։ Փնտրել է, սակայն չի գտել, ուստի զանգահարել է Սուրենին, քանի որ նրանից բացի, այդ ընթացքում այլ մարդ իրենց տանը չի եղել։ Հարցրել է, արդյոք նա է վերցրել, Սուրենը պատասխանել է, որ տեղեկացված չէ, թե ուր է այն։ Հասկացել է, որ նա է վերցրել մատանին, սակայն չի ցանկանում ասել այդ մասին, ուստի զանգահարել է Սուրենի եղբորը` Արմանին, և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս ասել է, որ կզրուցի եղբոր հետ։ Հաջորդ օրը զանգահարել է Արմանին, սակայն նա ասել է, որ Սուրենը հրաժարվել է որևէ բան ասել։ 10 օր անց դիմել է ոստիկանություն։ Վստահ է, որ մատանին հափշտակել է Սուրենը, քանի որ միայն նա է գտնվել իր բնակարանում, և հենց այդ ժամանակ է անհետացել մատանին։
Մատանին իրեն նվիրել է կնոջ մայրը` 2014թ.-ին, որի արժեքը գնելու պահին եղել է 110.000 ՀՀ դրամ։ Այն կշռել է 5 գրամ, որի վերևի հատվածում եղել է սպիտակ ոսկի` վրան 8 հատ մանր քարեր։ Պնդում է իր բողոքը և ցանկանում, որպեսզի վերջինս ենթարկվի քրական պատասխանատվության»։
Թիվ 20105215 քրեական գործով տուժող, սույն գործի շրջանակներում որպես վկա ներգրավված Գ.Հոխոյանը 28.04.2015թ.-ին որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«2015թ.-ի փետրվարի 10-ին Ս.Գրիգորյանի կողմից իր ոսկա մատանին հափշտակելու դեպքի առթիվ հաշտվել է վերջինիս հետ։ Վերջինս ամբողջությամբ հատուցել է պատճառված վնասն։ Ինչպես Գ.Գրիգորյանի, այնպես էլ Ա.Բարխյանի նկատմամբ գույքային պահանջ չունի, Ս.Գրիգորյանի դեմ որևէ բողոք չունի։ Չի ցանկանում, որպեսզի Ս.Գրիգորյանը ենթարկվի քրեական պատասխանատվության»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժող էդվարդ Մարտիրոսյանի կողմից բացատարությանը կից ներկայացված վարկային և կոշտ գրավի, բանկային հաշվի բացման 13.05.201Յթ.-ի թիվ RL129436 պայմանագրի պատճենը, 33.000 ՀՀ դրամի չափով կանխավճար կատարելու մասին վճարման անդորրագիրը և Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2014թ.-ի թիվ ԿԴ2/0229/02/14 վճռի պատճենը, առ այն, որ նշված պայմանագրով «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի կողմից Գայանե Հովակիմյանին տարեկան 22% տոկոսադրույքով մինչև 13.05.2015թ.-ը մարման ժամկետով տրամադրվել է 249.000 ՀՀ դրամի չափով վարկ՝ 282.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ինտել» տեսակի համակարգիչ ձեռք բերելու համար, որի դիմաց կատարվել է 33.000 ՀՀ դրամի չափով կանխավճար։ 19.07.2014թ.-ին վճռվել է Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանից օգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 370.175 /երեք հարյուր յոթանասուն հազար մեկ հարյուր յոթանասունհինգ/ ՀՀ դրամ, որպես վարկի ընդհանուր պարտքի և 7.403 /յոթ հազար չորս հարյուր երեք/ ՀՀ դրամ նախապես վճարված պետական տուրքի գումարը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված վարկի մայր գումարի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.1%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 3.1 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ տույժերի հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.3%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 3.2 կետով նախատեսված ՝ տոկոսադրույքը, վճռի կատարման պահին հօգուտ պետական բյուջեի հաշվարկել և Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանից բռնագանձել կողմերի միջև կնքված պայմանագրի համաձայն հաշվարկված տոկոսներին համաչափ պետական տուրքի գումարը՝ 2 /երկու/ տոկոսի չափով։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 10/1-13, գ.թ. 19-21, 254-258,
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժող Էդվարդ Էդիկի Մատիրոսյանի վերաբերյալ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.07.2014թ.-ին կայացված թիվ ԿԴ2/0233/02/14 վճիռն առ այն, որ` 04.05.2013թ.-ին «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի և Էդվարդ Էդիկի Մատիրոսյանի միջև կնքված Վարկային, կոշտ գրավի և բանկային հաշվի բացման պայմանագրով վերջինիս տրամադրվել է 250.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ` մինչև 20.02.2015թ.-ը մարման ժամկետով` տարեկան 21% տոկոսադրույքով, իսկ նախատեսված ժամկետում վարկը չմարելու դեպքում, ժամկետանց վարկի նկատմամբ մինչև դրա ամբողջական մարումը սահմանվել է 0.1% տոկոսադրույք՝ յուրաքանչյուր օրվա համար, հաշվարկված տոկոսը պայմանագրով սահմանված ժամկետում չմարելու համար սահմանվել է տույժ` յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար ժամկետանց տոկոսագումարի 03. տոկոսի չափով։ 09.07.2014թ.-ին վճռվել է Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 351.882 (երեք հարյուր հիսունմեկ հազար ութ հարյուր ութսուներկու) ՀՀ դրամ որպես վարկի ընդհանուր պարտքի և 7.037 /յոթ հազար երեսունյոթ) ՀՀ դրամ նախապես վճարված պետական տուրքի գումարը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված վարկի մայր գումարի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.1%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 2.6 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ տույժերի հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը պարունակել և բռնագանձել 0.3%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 2.7 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, վճռի կատարման պահին հօգուտ պետական բյուջեի հաշվարկել և էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանից բռնագանձել կողմերի միջև կնքված պայմանագրի համաձայն հաշվարկված տոկոսներին համաչափ պետական տուրքի գումարը՝ 2 /երկու/ տոկոսի չափով։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 247-258
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժողի ներկայացուցիչ Թագուշ Ղանդիլյանի կողմից բացատրությանը կից ներկայացված թիվ 1055883 բժշկասոցիոլոգիական փորձաքննության որոշման պատճենը, ստացիոնար հիվանդի հիվանդության պատմության թիվ 833 քաղվածքի պատճենը, ՀՀ ԱՆ «Նորք-Հոգեբուժական Կենտրոն» ՓԲԸ-ի` 13.04.2015թ.-ի թիվ 155/15 գրությունը և գրությանը կից տրամադրված հիվանդության պատմության քաղվածքի պատճենն առ այն, որ Բյուրեղավան քաղաքի բնակիչ Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանը երեք անգամ հետազոտվել է ՀՀ ԱՆ «Նորք-Հոգեբուժական Կենտրոն» ՓԲԸ-ում` 05.10.2012թ.-ից 08.10.2012թ.-ը, 18.12.2013թ.-ից 19.12.2013թ-ը և 23.07.2014թ.-ից 24.07.2014թ.-ը։ Ս. Գրիգորյանը հանդիսանում է երրորդ կարգի հաշմանդամ և նրա մոտ ախտորոշվել է «Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայունությամբ» հոգեկան հիվանդությունը։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 47, 50, հատոր 2, գ.թ. 42-50
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժողի ներկայացուցիչ Թագուշ Ղանդիլյանի կողմից բացատրությանը կից ներկայացված Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 28.11.2014թ.-ին կայացված թիվ ԿԴ1/0659/02/14 վճիռն առ այն, որ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի և Սամվել Վազգենի Մարգարյանի միջև 17.07.2013թ.-ին՝ մարման ժամկետը մինչև 17.07.2015թ.-ը, կնքվել է թիվ ՌԼ-175631 վարկային պայմանագիրը, համաձայն որի պատասխանողին է տրամադրվել 250.000 ՀՀ դրամ վարկ՝ տարեկան 22 տոկոս տոկոսադրույքով։ Նախատեսված ժամկետում վարկը չմարելու դեպքում, ժամկետանց վարկի նկատմամբ, մինչև դրա ամբողջական մարումը սահմանվել է 0,1 տոկոս տոկոսադրույք՝ յուրաքանչյուր օրվա համար, հաշվարկված տոկոսը պայմանագրով սահմանված ժամկետում չմարելու համար սահմանվել է տույժ՝ յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար ժամկետանց տոկոսագումարի 0,3 տոկոսի չափով։ 28.11.2014թ.-ին վճռվել է Սամվել Վազգենի Մարգարյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 347.210 ՀՀ դրամ, որից 250.000 ՀՀ դրամ՝ վարկի գումար, 46.511,70 ՀՀ դրամ՝ վարկի դիմաց հաշվարկված տոկոս, որից ժամկետանց տոկոս՝ 34.582,20 ՀՀ դրամ, 14.698,30 ՀՀ դրամ՝ ժամկետանց տոկոսի դիմաց հաշվարկված տույժ, 36.000 ՀՀ դրամ՝ վարկի սպասարկման հաշիվներ, ժամկետանց վարկի մնացորդի՝ 250.000 ՀՀ դրամի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը սկսել 23.04.2014թ.- ից և մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել օրական 0,1 տոկոսով, իսկ ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ կիրառել օրական 0,3 տոկոս տույժ՝ յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար, մինչև դրա փաստացի մարումը, հիմք ընդունելով 17.07.2013թ. կնքված վարկային պայմանագրի 3.1 և 3.2 կետերով նախատեսված տոկոսադրույքները ու տույժերը և այդ գումարի 2 տոկոսի չափով գանձել հօգուտ պետական բյուջեի, որպես պետական տուրք, ինչպես նաև Սամվել Վազգենի Մարգարյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 6.944,20 ՀՀ դրամ` որպես վճարված պետական տուրքի գումար։
/տես` հատոր 1, գ.թ. հատոր 52-60
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 21.02.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի ՔՀԲ օ/լ Մ. Շահբազյանի կողմից Սուրեն Գրիգորյանի մասնակցությամբ կազմված ոսկյա մատանին վաճառելու վայրը մատնացույց անելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 21.02.2015թ.-ին Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանը, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցի ոսկյա իրերի խանութի թիվ ՄԱ 5 տաղավարը, հայտնել է, որ Գեղամ Հոխոյանի բնակարանից իր կողմից հափշտակված ոսկյա մատանին 15.02.2015թ.-ին Աշոտ Բարխյանը 45.000 ՀՀ դրամով վաճառել է նշված տաղավարում, որից 22.500 ՀՀ դրամը տվել է իրեն։
/տես` հատոր 2, գ.թ. հատոր 17
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Աշոտ Բարխյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, ՀՀ ԱՆ Հարկադիր կատարման ծառայության կողմից 02.12.2014թ.-ին և 19.01.2015 տրված որոշումները, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կոտայքի մարզի Աբովյանի բաժանմունքի կողմից 17.11.2014թ.-ին կայաված ոչոշումը և ՀՀ Ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության Կոտայքի բաժնի կողմից 20.12.2014թ.-ին տրված գրությունը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաստատված է համարում այն, որ Աշոտ Բարխյանը ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ 2013 թվականի մայիսի սկզբներին` գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Այնուհետև, Ա. Բարխյանը, ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի, անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ. Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն, չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Գ. Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ՝ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին, և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը՝ հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է այլ անձի կողմից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար են հանգելու այն եզրակացության, Աշոտ Բարխյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերջինս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։
Դատարանը հաստատված համարելով Ա.Բարխյանին 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներին և անդրադառնալով դրանցով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցին, փաստում է`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը (...)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից բխում է, որ այն նկարագրում է դիտավորյալ հանցագործություն, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում երկու տարին, ուստի տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին, հետևաբար այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից անցել է երկու տարի։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) 2 տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարվելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը։ Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից։
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելը անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք։ Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից»։
Ըստ գործով հաստատված ապացույցների համակցության, ամբաստանյալ Ա.Բարխյանին 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված` քրեական օրենքով արգելված արարքները կատարվել և ավարտվել են մինչև 2013թ. հուլիսի 17-ին և դրանք ընդհատվել են միայն նրան մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված արարքով՝ 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին։ Սակայն ամբաստանյալին օրենքով սահմանված քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը ոչ մեծ ծանրության է, իսկ ինչպես նշվեց վերևում՝ /.../ Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելը անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք/.../։
Այլ խոսքով, նշված դրվագներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով Ա.Բարխյանին վերագրվող՝ ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների վաղեմության ժամկետներն ամբաստանյալի համար լրացել են` դրա կատարումից 2 տարի անցնելու հիմքով։
Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Բարխյանին պետք է ազատել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից` վերը շարադրված հիմնավորումներով և վերջինիս նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման համար։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես ծանրացնող, այնպես էլ մեղմացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրան հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք ձեռք բերելը կամ իրացնելը, եթե դա նախապես խոստացված չի եղել՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով»։
Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, գտնում է, որ Աշոտ Միխաելի Բարխյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Նման պայմաններում, անդրադառնալով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քննվող քրեական գործով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանը 03.06.2016թ-ին դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում խնդրել է ամբաստանյալ Ա.Բարխյանից օգուտ իրեն և ամուսնու բռնագանձել 943.719 /ինն հարյուր քառասուներեք հազար յոթ հարյուր տասնինը/ ՀՀ դրամ` որպես պատճառված նյութական վնասի հատուցում։
Դատարանը, քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանի կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտնում է, որ այն հիմնավոր է և ենթակա՝ բավարարման` մասնակի` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։
Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Այսպիսով, վերոգրյալ արարքն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողի ներկայացուցչի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` մասնակի` 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալի կողմից Գ.Հովակիմյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
Միաժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության` Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղավոր ճանաչել 3 դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ազատել 3 դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ վերջինիս՝ մեղսագրված հանցանքներն ավարտված համարվելու օրվանից քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի, չափով։
Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի՝
Աշոտ Միխաելի Բարխյանից հօգուտ Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի բռնագանձել 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
Մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0060/01/16
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 23-03-2016 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15121114/2 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Աշոտ Բարխյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել` նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա: Է. Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները: Նույն օրը երեկյոյան, կրկին հանդիպել է Է. Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո` Է. Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128 հասցեում գործող` <<Վիելվի Սենթր>> ՍՊԸ համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է. մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույպ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները խաբեությամբ հափշտակել է այն, Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի` 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Բարխյան |
| Հայրանուն | Միխաելի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.4 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 23-03-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 24-03-2016 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 24-03-2016 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-04-2016 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Գեղամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Բարխյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Էդվարդ |
| Ազգանուն | Մարտիրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գայանե |
| Ազգանուն | Հովակիմյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-05-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-05-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 03-06-2016 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Բարխյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 03-06-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
| Բռնագանձնված գույքի չափը | 249,000 |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0060/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,03,, հունիսի 2016թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի Գ. Ավդալյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Մ. Գեղամյանի Տուժող Գ. Հովակիմյանի Տուժողի ներկայացուցիչ Թ. Ղանդիլյանի դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ծնված 10.05.1981թ.-ին, Բյուրեղավան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, չամուսնացած, դատվածություն չունեցող, հաշվառված` ք. Բյուրեղավան Սամվել Վարդանյան փողոց 22-րդ շենք 49-րդ բնակարան հասցեում, մեղադրվում է` 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության. «Աշոտ Բարխյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ 2013 թվականի մայիսի սկզբներին` գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա։ Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է Է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, Է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Այնուհետև, Ա. Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի, անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ.Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն, չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Գ. Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին, և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը, հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանի կողմից Գեղամ Վարդանի Հոխոյանի բնակարանի պահարանի վրայից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։ Այսինքն, Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Այսպիսով՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղսագրվում են հանցավոր արարքներ՝ նաախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով»։ Դեպքի առթիվ 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։ 10.04.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Աշոտ Միխաելի Բարխյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Որպես խափանման միջոց է ըտնրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 10.04.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։ 16.04.2015թ.-ին մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ Ոստիկանության Կոտայքի բաժին։ 2016 թվականի փետրվարի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 15.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։ 20.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.03.2016թ.-ին։ 2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Դատարանում, ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանն առաջադրված մեղադրանքներում՝ Գ.Հովակիմյանի և Է.Մարտիրոսյանի դրվագներով, ինչպես նաև ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված ոսկյա զարդն իրացնելու դրվագով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընկերոջը` Արայիկին, որոշակի գումար է պարտք եղել։ «Տաշիր» առևտրի կենտրոնի մոտակայքից ապառիկ կերպով գնել է համակարգիչ, որը վաճառել է և գումարը վերադարձրել նրան։ Այնուհետև, գնացել է քաղաք Բյուրեղավան և հանդիպել Էդվարդ Մարտիրոսյանին։ Վերջինիս պատմել է, որ ապառիկով գնել է համակարգիչ, որը վաճառել է։ Նա նույնպես ցանկացել է նման գործարք կատարել։ Զանգահարել է Արայիկին, խնդրել է նրան, որպեսզի ավտոմեքենայով Է.Մարտիրոսյանին տանի քաղաք Երևան` համակարգիչ գնելու նպատակով։ Ինչ վերաբերում է Գ.Հովակիմյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին, պնդել է, որ վերջինիս անվամբ համակարգիչ չի գնել։ Ավելին, հավաստիացրել է, որ նրա կողմից կնքած գործարքի հետ որևէ առնչություն չունի, քանի որ չի մասնակցել գործարքի կնքմանը։ Կապված Ս.Մարգարյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և նշել, որ նրա անվամբ համակարգիչն ինքն է վերցրել, սակայն հետագայում գումարը չի վճարել։ Հավաստիացրել է, որ աշխատավարձ ստանալու դեպքում պարտավորվում է վճարել սահմանված գումարը։ Միաժամանակ, չի կարողացել տրամաբանական պատասխաններ տալ դատարանում իրեն առաջադրված այն հարցերին, թե ինչու շուրջ երեք տարվա ընթացքում որևէ մարում չի կատարել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հայտնել է, որ Ս.Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ հայրը տվել է ոսկյա մատանի, որը ցանկանում է վաճառել։ Լսելով դա, վերջինիս ասել է, որ մատանին ոսկյա լինելու դեպքում կօգնի վաճառել այն։ Օգնել է Ս.Գրիգորյանին և վաճառել են այն։ Ս.Գրիգորյանն իրեն է տվել գումար` ետ վերադարձնելու պայմանով։ Վերջինիս հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Չգիտի, թե ինչու է իր դեմ մեղադրող ցուցմունք տվել։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Տուժող Գ.Հովակիմյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Բեկոն» երշիկի գործարանում։ Երբ աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ ամուսնու հետ միասին տանն են գտնվում ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը և Արայիկ անունով մի անձ։ Այդ ժամանակ ամուսինն իրեն ասել է, որ Աշոտի և Արայիկի խնդրանքով ապառիկ կերպով գնել է հեռուստացույց, սակայն վերջիններս պարտավորվել են յուրաքանչյուր ամիս վճարել համապատասխան գումարները։ Հաջորդ օրը Աշոտն ու Արայիկը կրկին եկել են իրենց տուն։ Այդ ժամանակ վերջիններս արդեն իրեն են խնդրել իր անձնագրային տվյալներով ապառիկ կերպով գնել համակրգչային տեխնիկա և պարտավորվել, որ ամսական վճարումները կատարելու են նրանք։ Ամուսինը նույնպես խնդրել է օգնել տղաներին, ինչին համաձայնվել է։ Աշոտի, Արայիկի և ամուսնու հետ միասին գնացել են Երևանի «Վիելվի Սենթր» ընկերության խանութ։ Տվյալ օրը տեխնիկական խնդիրների պատճառով չեն կարողացել գործարքը կատարել։ Պայմանավորվածության համաձայն, հաջորդ օրը ամուսնու, Աշոտի և Արայիկի հետ կրկին գնացել են նույն խանութ, կատարել գործարք և ապառիկ կերպով գնել են համակարգչային տեխնիկա։ Երբ, արդեն գործարքն ավարտելուց հետո ամուսնու հետ գտնվել են դրսում, տեսել է Աշոտին ու Արայիկին` իրեն անծանոթ այլ անձանց հետ։ Բացի այդ, նկատել է, որ համակարգչային տեխնիկան վերջիններս տեղավորում են ոչ այն մեքենան, որով եկել էին խանութ, այլ դնում են մեկ այլ ավտոմեքենա։ Անմիջապես ֆիքսել է այդ ավտոմեքենայի պետհամարանիշը։ Այնուհետև, ամուսնու գետ նստել են տաքսի և հեռացել։ Այդ դեպքից մոտ 1 ամիս անց ամուսնու հետ մեկնել են Ռուսաստանի Դաշնություն։ Մոտ 3 ամիս անց զանգահարել է ամուսնու մայրը և հայտնել, որ բանկից տեղեկացրել են, որ ինքը ապառիկ կերպով համակարգիչ է գնել և չի վճարել դրա համար սահմանված ամսական գումարները։ Լսելով դա, զարմացել է, թե ինչու Արայիկը և Աշոտը չեն կատարել վճարային պարտավորությունները։ Մոտ 1 տարի 8 ամիս անց տեղեկացել է, որ իր դրամական միջոցների վրա արգելանք կա, ուստի դիմել է ոստիկանություն։ Պնդել է, որ ամուսնու կողմից ապառիկ կերպով կատարված գործարքի փաստաթղթերը Ա.Բարխյանը պատռել է։ Տեղեկացված չէ, թե հետագայում ինչ են արել այդ համակարգչային տեխնիկան։ Հավաստիացրել է, որ Ա.Բարխյանը որևէ վճարում չի կատարել` ապառիկը մարելու համար։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Տուժողի ներկայացուցիչ Թ.Ղանդիլյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որդին` Սամվել Մարգարյանը, հաշմանդամ է, ունի առողջության հետ կապված խնդիրներ, այդ իսկ պատճառով վերջինս միայնակ որևէ տեղ չի գնում։ Հիշում է, որ ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը եկել է իր տուն, զրուցել որդու հետ, ապա միասին դուրս են եկել։ Որոշ ժամանակ անց, նկատել է, որ որդու անձնագիրը, որով նա ստանում նրա դեղորայքը, տանը չէ։ Անհանգստացել է, անմիջապես զանգահարել է Ա.Բարխյանին և հարցրել, թե ուր են գնացել որդու հետ։ Վերջինս պատասխանել է, որ շուտով կվերադառնան։ Հետագայում, արդեն, որդին իրեն պատմել է, որ Ա.Բարխյաննը, երեք անձանց հետ միասին, իրեն տարել են Երևանում գտնվող ինչ-որ տեղ, որտեղ նկարել են նրան։ Այնուհետև, երբ նա գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ, տեսել է, որ Ա.Բարխյանը վերցրել է ինչ-որ արկղ և տեղադրել ավտոմեքենայի մեջ։ Որդին չի իմացել, թե արկղում ինչ է եղել։ Նախապես կարծել է, որ հեռուստացույց է։ Դրանից հետո նա միայնակ տաքսիով եկել է տուն և գտնվել է վատ վիճակում։ Տեսնելով, որ որդու առողջական վիճակը վատ է, հաջորդ օրը նրա հետ գնացել են Ա.Բարխյանի տուն, հարցրել է, թե ինչ է պատահել։ Վերջինս պատասխանել է, որ ցանկացել են ոսկի գրավադնել, սակայն չի ստացվել։ Դեպքից հետո դատարանից ստացված փաստաթղթի միջոցով տեղեկացել է, որ պարտավոր է գումար վճարել։ Այդ ամենից հետո տղայի առողջական վիճակը էլ ավելի է վատացել։ Նշել է, որ Ա.Բարխյանի չկատարած վճարումների դիմաց հարկադիր կարգով որդու թոշակից պահել են մոտ 46.000 ՀՀ դրամ։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Հակոբ Հայրապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է անհատ ձեռներեց։ Հայտնել է, որ Ա.Բարխյանն իրեն անծանոթ անձի հետ եկել են իր մոտ և առաջարկել է 45.000 ՀՀ դրամ արժեքով գնել ոսկյա մատանի, որը կշռել է 4 գրամ։ Նկարագրելով մատանին, նշել է, որ այն եղել է տղամարդու մատանի` 10 հատ փոքր քարով, որոնք արժեքավոր չեն եղել։ Մատանին գնելու ժամանակ որևէ փաստաթուղթ չի պահանջել։ Պարզապես հավատացել է, որ մատանին պատկանում է նրան, ուստի գնել է այն։ Մատանու շուկայական արժեքը եղել է 40.000 ՀՀ դրամ, սակայն խղճացել է նրանց և գնել է 45.000 ՀՀ դրամ արժեքով։ Պնդել է, որ չի իմացել, որ մատանին եղել է հափշտակված։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Արա Ղումաշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012թ.-ի վերջերից ծանոթացել է ամբաստանյալ Ա.Բարխյանի հետ։ Մասնավորապես, ծանոթությունը եղել է այն ժամանակ, երբ վաճառել է իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենան և Ա.Բարխյանն ու ընկերը` Արտյոմը, եկել էին, որպեսզի գնեին այն։ Պայմանավորվածության համաձայն` ավտոմեքենայի վաճառքի գումարը պետք է վճարվեր ամսական` մաս առ մաս։ Ավելին, եթե Արտյոմը չկարողանար վճարել գումարը, այն վճարելու էր Աշոտը։ Վերջին մի քանի ամիսների ընթացքում Արտյոմը չի վճարել գումարը։ Օրերից մի օր «Տաշիր» առևտրի մոտ պատահական հանդիպել է Աշոտին, հարցրել, թե ինչու ընկերը չի վճարում ավտոմեքենայի գումարը։ Այդ ժամանակ Աշոտն ասել է, որ պետք է վաճառի ինչ-որ առարկա, որից հետո իրեն կհանձնի գումարը, որն էլ տվել է։ Դրանից հետո Ա.Բարխյանի խնդրանքով նրան մատուցել է տաքսի ծառայություններ։ Մասնավորապես, Ա.Բարխյանին տաքսի ավտոմեքենայով քաղաք Բյուրեղավանից տեղափոխել է քաղաք Երևան, և հակառակը։ Նույնիսկ եղել է դեպք, երբ Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում գտնվող «Վեգա» խանութից Ա.Բարխոյան իր ավտոմեքենայով տեղափոխել է համակարգիչ։ Այդ ժամանակ Ա.Բարխոյանի հետ են գտնվել տուժող Գ.Հովակիմյանը և նրա ամուսինը։ Մատուցած ծառայության համար Աշոտն իրեն է վճարել 10.000 ՀՀ դրամ, որից 4000 ՀՀ դրամը եղել է սպասելավարձը։ Լսել է, որ այդ ժամանակ Գ.Հովակիմյանի ամուսինը Ա.Բարխյանին ասել է, որ գնված համակարգչի հետ գործ չունի, քանի որ գումարը հենց նա է վճարելու։ Ալեն Զոզանյան անունով անձին ճանաչում է, քանի որ վերջինս իր անունով ապառիկ կերպով գնել է համակարգիչ, սակայն հետագայում գումարը չի վճարել։ Պնդել է, որ Աշոտ Բարխյանին պարզապես մատուցել է տաքսի ծառայություն, նրա կողմից կնքված գործարքներից տեղեկացված չի եղել։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև` Տուժող Է.Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ` «Գայանե Վալերիկի Հովհակիմյանը հանդիսանում Է իր կինը։ 2013թ.-ի մայիս ամսին վերադարձել է ՌԴ-ից և պատահաբար Բյուրեղավան քաղաքում հանդիպել է Աշոտ Միխաելի Բարխյանին՝ վերջինիս տան բակում, որին ճանաչում է շուրջ 10 տարի, սակայն նրա հետ մտերիմ հարաբերության մեջ չի գտնվել։ Պարզապես բարևել են միմյանց։ Աշոտը նույնպես Բյուրեղավան քաղաքի բնակիչ է, նրան ճանաչում է այնտեղից։ Հանդիպման ժամանակ իրենք բարևել են միմյանց և մի փոքր զրուցել, որից հետո մոտեցել է Աշոտի ընկեր Արայիկը և խոսակցության ընթացքում առաջարկել է իր անվամբ ապառիկ ձևակերպել, որի վճարումները պետք է կատարեր նա։ Ինքը նախապես հրաժարվել է այդ առաջարկից։ Խոսակցության ընթացքում Աշոտն ասել է, որ նա տեր է և նրանք ամբողջությամբ կկատարեն վճարումները։ Տեսնելով, որ ինքը հրաժարվում է, Աշոտն ասել, որ երեկոյան կգա իրենց տուն։ Նույն օրը իրենց տուն է եկել Աշոտ Բարխյանը, միասին ճաշել են և մի փոքր զրուցել։ Զրույցի ընթացքում նա իրեն կրկին առաջարկել է իր անվամբ ինչ-որ էլեկտրոնիկայի խանութում ապառիկ ձևակերպել, որի վճարումները նա պարտավորվել է կատարել։ Բացի այդ, նա ասել է, որ` «լավությանդ տակից դուրս կգամ», սակայն չի հստակեցրել, թե ինչպես։ Համաձայնվել է նրա առաջարկին և հաջորդ օրը Աշոտն ու Արայիկը եկել են իրենց տուն։ Նախկինում Արայիկին տեսել էր մեկ անգամ՝ Աշոտի տան բակում՝ նրա հետ զրուցելու ընթացքում։ Արայիկը կարճահասակ, գեր կառուցվածքով, փոքր գլխով անձնավորություն է, որի դիմագծերը չի կարող նկարագրել, սակայն տեսնելուց վստահ է, որ կճանաչի։ Այդ օրը Աշոտի և Արայիկի հետ վերջինիս պատկանող «Օպել» մակնիշի 31ԼԼ191 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են քաղաք Երևան։ Քանի որ Երևան քաղաքը լավ չգտիտի, չի կարող ասել, թե իրեն ուր էին իրեն տարել։ Չի հիշում նաև այդ էլեկտրոնիկայի խանութի անվանումը։ Խանութում ներկայացրել է իր անձնագիրը և Աշոտի հետ ունեցած խոսակցության համաձայն՝ ստորագրել ապառիկ կարգով 250.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հեռուստացույց գնելու մասին պայմանագիրը, որից հետո երեքով դուրս են եկել խանութից։ Նշված հեռուստացույցը նրանք դրել են ավտոեքենան և նույն փողոցով բարձրանալով մոտ 50 մետր, կանգ առել։ Այնուհետև, Արայիկը զանգահարել է ինչ-ր որ մեկին և մոտ 15 րոպե անց իրենց է մոտեցել կապույտ գույնի արտահմանյան արտադրության մեքենա, որի վարորդին չի հիշում և չի կարող նկարագրել։ Չի հիշում նաև այդ ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշները։ Աշոտը և Արայիկը հեռուստացույցը դրել են այդ ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո Արայիկին պատկանող ավտոմեքենայով իրեն տարել քաղաք Բյուրեղավան։ Ճանապարհին խնդրել է իրեն տրամադրել ապառիկի պայմանագիրը, սակայն իրեն պատասխանել են, որ պայմանագիրը պետք է մնա նրանց մոտ, որպեսզի կարողանան կատարել վճարումները։ Հաջորդ օրն իրենց տուն է կրկին եկել Աշոտը և խնդրել, որ կնոջ անունով նույնպես ապառիկ ձևակերպեն։ Սկզբում կինը չի համաձայնվել, սակայն Աշոտը մի փոքր համոզել է նրան, ասելով, որ ինքը կկատարի բոլոր վճարումները և հաձայնվել են։ Դրանից հետո Աշոտը զանգահարել է Արայիկին և նա նույնպես եկել է իրենց տուն։ Նույն օրը Արայիկին պատկանող հիշյալ ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող «ՎԼՎ» էլեկտրոնիկայի խանութ, որտեղ ներկայացրել են կնոջ անձնագիրը և այդ խանութի աշխատակիցները սկսկել են ձևակերպել ապառիկը։ Այդ օրը ապառիկի ձևակերպումը կիսատ է մնացել, քանի որ հերթ էր գոյացել և աշխատանքային օրն ավարտվել էր։ Դուրս գալով խանութից, Արայիկն ասել է, որ անձրև է գալիս և չի կարող իրենց տանել Բյուրեղավան, որից հետո կնոջ հետ երթուղային տաքսիով վերադարձել են քաղաք Բյուրեղավան։ Հաջորդ օրը առավոտյան Աշոտը և Արայիկը կրկին եկել են իրենց տուն և միասին եկել են նշված խանութ, որտեղ ձևակերպվել են 280.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 6 հատ համակարգչի մոնիտոր ապառիկ կարգով գնելու մասին պայմանագիրը։ Դուրս գալով խանութից, Աշոտն և Արայիկը գնված մոնիտորները դրել են մեկ այլ ավտոմեքենա, որի համարանիշը և այլ տվյալներ չի հիշում։ Այդ ժամանակ Աշոտն ասել է, որպեսզի մի փոքր սպասեն նրան, քիչ անց կվերադառնան։ Կնոջ հետ մոտ մեկ ժամ սպասել են նշված խանութի մոտ, սակայն նրանք այդպես էլ չեն վերադարձել և երթուղային տաքսով վերադարձել են քաղաք Բյուրեղավան։ 2013թ.-ի մայիս ամսին կնոջ հետ մեկնել ենք ՌԴ։ 2014թ.-ի հոկտեմբեր ամսին իրեն է զանգահարել մայրն և ասել, որ դատարանից ծանուցագրեր են եկել, քանի որ ինքը և կինը չեն վճարել ապառիկի գումարները։ 20.10.2014թ.-ին վերադարձել են ՀՀ և գնացել է փոստային բաժանմունք ու վերցրել է ծանուցագիրը։ Մորը պատկանող` 098-77-21-84 հեռախոսահամարից զանգահարել է Աշոտի կողմից շահագործվող 093-10-82-99 հեռախոսահամարին։ Հեռախոսազրույցի ժամանակ փորձել է Աշոտի հետ պայմանավորվել, որպեսզի հանդիպեն և նրանից պարզի, թե ինչու նա չի կատարել վճարումները, սակայն նա հրաժարվել է հանդիպել՝ ասելով, որպեսզի չանհանգստանա, քանի որ նա կկատարի վճարումները։ Իր և կնոջ անվամբ ապառիկ կարգով գնված ապրանքները Աշոտն ու Արայիկը տարել են իրեն անհայտ ուղղությամբ և հայտնի չէ, թե նրանք այդ իրերը ինչ են արել։ Այն ժամանակ, երբ Աշոտի տան բակում հրաժարվել է ապառիկ ձևակերպել, դրանից հետո Աշոտը միայնակ եկել է իրենց տուն, զրուցել և նրա հետ խոսակցությունից հետո նոր միայն համաձայնվել է ապառիկ ձևակերպել։ Աշոտն ամեն կերպ իրեն համոզել է, որ ինքը վճարելու է ապառիկի գումարը և վստահելով նրան, համաձայնվել է։ Սակայն նա իրեն խաբել է, ինչի համար էլ դիմել է ոստիկանություն։ Արայիկն և Աշոտը ոչ իրեն և ոչ էլ կնոջը որևէ գումար ապրանքի դիմաց չեն տվել և գումարի մասին որևէ խոսք չի եղել։ Աշոտը պարզապես ասել է, որ իրեն անհրաժեշտ են այդ ապրանքները և նա կմարի ապառիկի ամսավճարները։ Իրեն հայտնի չէ, թե «լավությանդ տակից դուրս կգամ» արտահայտությամբ Աշոտն ինչ է ի նկատի ունեցել, սակայն ապառիկները ձևակերպելու դիմաց նա իրենց ոչինչ չի խոստացել և չի տրամադրել։ Կնոջ անվամբ ապառիկներ ձևակերպելու համար Աշոտն է իրեն խնդրել և ինքը, վստահելով նրան, համաձայնվել է, որի դիմաց նա իրեն և կնոջը ոչինչ չի տվել։ Ապառիկները ձևակերպելու համար իրենց անձամբ խնդրել է Աշոտ Բարխյանը, այլ ոչ թե Արայիկը։ Ինքը, վստահելով նրան, համաձայնվել է, քանի որ Արայիկին չի ճանաչել։ Կնոջ անվամբ ապառիկը ձևակերպելու և հաջորդ օրը այդ գործընթացը շարունակելու ժամանակ իրենց հետևից եկել են Աշոտը և Արայիկը՝ Արայիկին պատկանող ավտոմեքենայով և չորսով գնացել են հիշյալ խանութ։ Աշոտ Բարխյանը իր և կնոջ վստահությունը չարաշահելու միջոցով է իրենց համոզել է ապառիկները ձևակերպել, ինչի համար նրա դեմ բողոքում է և ցանկանում, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։ Ներկա պահին քաղաքացիական հայց չի ցանկանում ներկայացնել, քանի որ այն կներկայացնի հանցագործությունն ամբողջությամբ բացահայտելուց հետո։ Կից ներկայացրել է հարկադիր կատարողի կատարողական վարույթ հարուցելու և արգելանք դնելու մասին որոշումը։ Իր վերաբերյալ դատարանի վճիռը իր մոտ առկա չէ, քանի որ այդ ժամանակ գտնվել է ՌԴ-ում և այն չի ստացել։ Ինչ վերաբերվում է բացատրության մեջ նշված հանգամանքներին, որոնք հակասում են ցուցմունքից, ապա պնդել է ցուցմունքով հայտնածը, քանի որ բացատրության ժամանակ եղել է հուզված»։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Թիվ 20105215 քրեական գործով կասկածյալ, սույն քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Ս.Գրիգորյանը որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Քննիչի կողմից պարզաբանվել են որպես կասկածյալ իր իրավունքներն և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանցից օգտվելու կարգը։ Դրանք իրեն պարզ են և հասկանալի։ Մասնավորապես, պարզաբանվել է ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և պաշտպան ունենալու իր իրավունքները։ Ցանկանում է, որպեսզի իր իրավունքների և շահերի պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպան Արթուր Սահակյանը։ Պարզաբանվել է նաև, որ ինքը կասկածվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի՝ այն է զգալի չափերի հափշտակության /գողության/ կատարման մեջ։ Ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ վերը նշված հասցեում բնակվում է ընտանիքի հետ միասին, տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, հաշվառված է` «Նորք» ՀԿ ՓԲԸ-ում` «Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայունություն ախտորոշմամբ»։ 2015թ-ի փետրվարի 10-ին գնացել է Բյուրեղավան քաղաքի 16-րդ շենքի բնակարան, որպեսզի նշված բնակարանի բնակիչ Գեղամ Հոխոյանն իր ձեռքին դաջվածք անի։ Այդ ժամանակ տանը եղել է միայն Գեղամը և առանձին ննջասենյակում պառկած նրա` անկողնային հիվանդ պապիկը։ Գեղամն իրեն առաջարկել է` մինչ դաջվածք անելը վերանորոգել երեխայի օրօրոցը։ Վերանորոգելուց հետո եկել են հյուրասենյակ, որտեղ սեղանին նկատել է տղամարդու մատանի։ Գաղտնի վերցրել է այն, զննել և մինչ Գեղամի` լոգարանից դուրս գալը, դրել է գրպանը։ Լոգարանից դուրս գալով, Գեղամն ասել է, որ կարող է դաջվածք անել։ Պառկել է հյուրասենյակի բազմոցի վրա և Գեղամը սկսել է իր ձախ ձեռքի բազկային հատվածում դաջել լատինատառ «Մամա» բառը։ Աշխատանքը տևել է մոտ 1 ժամ և այն ավարտելուց հետո, չասելով Գեղամին, որ նրա մատանին գտնվում է իր գրպանում, հաջողություն է մաղթել նրան և գնացել Բյուրեղավան քաղաքի 2-րդ շենքում գտնվող Աշոտ Բարխյանի բնակարան։ Այնտեղ հասնելուց հետո մոտ 20 րոպե րոպե անց իրեն է զանգահարել Գեղամը և հարցրել, արդյոք տեղյակ է, թե որտեղ է մատանին։ Պատասխանել է, թե որտեղից պետք է իմանա, այն չի տեսել, չգիտի, թե որտեղ է։ Մատանին հանել է գրպանից և տվել Աշոտին։ Աշոտը, տեսնելով, որ այն ոսկյա է՝ ասել է, որ վաղը կստուգեն այդ մատանու մետաղը և ոսկյա լինելու դեպքում, կվաճառեն։ Հաջորդ օրը առավոտյան ինքը և Աշոտը, վերցնելով Գեղամի բնակարանից հափշտակած մատանին՝ գնացել են ք.Երևան և «Ռոսիա»-ի ոսկու շուկա։ Աշոտի հետ մտել են ոսկյա իրերի խանութ և Աշոտը առաջանալով իրեն ասել է սպասել մուտքի մոտ, նա կտանի և ցույց կտա մատանին, ոսկյա լինելու դեպքում կվաճառեն։ Շուրջ 5 րոպե անց վերադարձել է և ասել, որ մատանին ոսկյա է և վաճառելու դեպքում կտան 45.000 ՀՀ դրամ գումար։ Համաձայնվել է և Աշոտը վաճառել է մատանին, իրեն տվել է 22.500 ՀՀ դրամ գումար։ Վերցնելով գումարը, Աշոտի հետ նստել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա և եկել քաղաք Բյուրեղավան։ Երբ Ա.Բարխյանին պատմել է, որ մատանին գաղտնի վերցրել է Գեղամի բնակարանից, Աշոտն ասել է, որ` «խնդիր չկա, կվաճառենք, գումարը հավասար կբաժանենք և որևէ մեկը չի իմանա»։ Այսինքն, Աշոտն է իրեն առաջարկել վաճառել մատանին և գումարը հավասար բաժանել։ Նախկինում չի ճանաչել այն անձին, ում Աշոտը վաճառել է մատանին, սակայն տեսնելու դեպքում կճանաչի։ Հասկացել է իր սխալը, զղջում է կատարածի համար»։ Թիվ 20105215 քրեական գործով մեղադրյալ, սույն քրեական գործով որպես վկա ներգրավված Ս.Գրիգորյանը որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Քննիչի կողմից պարզաբանվել են որպես մեղադրյալ իր իրավունքներն և պարտականությունները, ինչպես նաև դրանցից օգտվելու կարգը։ Դրանք իրեն պարզ են և հասկանալի։ Մասնավորապես, պարզաբանվել է ցուցմունք տալուց հրաժարվելու և պաշտպան ունենալու իր իրավունքները։ Ցանկանում է, որպեսզի իր իրավունքների և շահերի պաշտպանությունն իրականացնի հանրային պաշտպան Արթուր Սահակյանը։ Պարզաբանվել է մեղադրանքի էությունը, այն որ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքի՝ այն է զգալի չափերի հափշտակության /գողության/ կատարման մեջ։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում։ Մասնավորապես, մատանին վերցրել է հյուրասենյակում գտնվող սեղանի վրայից, ոչ թե պահարանի վրայից, ինչպես նշված է մեղադրանքում։ Զղջում է կատարած արարքի համար և հայցում է ներողամտությունը։ Խնդրում է հիմք ընդունել որպես կասկածյալ իր կողմից տրված ցուցմունքը, որնը պնդում է ամբողջությամբ»։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Թիվ 20105215 քրեական գործով տուժող, սույն գործի շրջանակներում որպես վկա ներգրավված Գ.Հոխոյանը 26.02.2015թ.-ին որպես տուժող հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «2015թ.-ի փետրվարի 10-ին իր բնկարան է եկել մանկության ընկեր Ս.Գրիգորյանը` վերջինիս ձեռքի հատվածում դաջվածք կատարելու նպատակով։ Այդ ժամանակ տանը գտնվել է նաև պապիկը, ով անկողնային հիվանդ է և պառկած է եղել ննջասենյակում։ Մինչ Սուրենի գալը, փոխել է հագուստը, որպեսզի վերանորոգեր երեխայի օրօրոցը։ Այդ պատճառով ձեռքի մատանին հանել և դրել էր հյուրասենյակում գտնվող պահարանի վրա։ Որոշակի ժամանակ զրուցել է Սուրենի հետ, որից հետո թարմացրել է նրա դաջվածքը։ Այդ ժամանակ պապիկը խնդրել է սուրճ պատրաստել նրա համար։ Դուրս է եկել հյուրասենյակից և գնացել է խոհանոց, իսկ Սուրենը հյուրասենյակում մնացել է միայնակ։ Երբ վերադարձել է, տեսել է, որ Սուրենի ձեռքում է իր ռազմական վարժարանի քննության կտրոնը, որը նա վերցրել էր հյուրասենյակում գտնվող նույն պահարանի վրայից, որտեղ դրված է եղել ոսկյա մատանին։ Այնուհտեև, Սուրնեը հարցրել է, թե դա ինչու համար, որին պատասխանել է և շարունակել դաջվածքը։ Վերջացնելուց հետո Սուրենը հեռացել է։ Որոշ ժամանակ անց ցանկացել է մատանին դնել մատին, երբ նկատել է, որ այն տեղում չէ։ Փնտրել է, սակայն չի գտել, ուստի զանգահարել է Սուրենին, քանի որ նրանից բացի, այդ ընթացքում այլ մարդ իրենց տանը չի եղել։ Հարցրել է, արդյոք նա է վերցրել, Սուրենը պատասխանել է, որ տեղեկացված չէ, թե ուր է այն։ Հասկացել է, որ նա է վերցրել մատանին, սակայն չի ցանկանում ասել այդ մասին, ուստի զանգահարել է Սուրենի եղբորը` Արմանին, և պատմել կատարվածի մասին։ Վերջինս ասել է, որ կզրուցի եղբոր հետ։ Հաջորդ օրը զանգահարել է Արմանին, սակայն նա ասել է, որ Սուրենը հրաժարվել է որևէ բան ասել։ 10 օր անց դիմել է ոստիկանություն։ Վստահ է, որ մատանին հափշտակել է Սուրենը, քանի որ միայն նա է գտնվել իր բնակարանում, և հենց այդ ժամանակ է անհետացել մատանին։ Մատանին իրեն նվիրել է կնոջ մայրը` 2014թ.-ին, որի արժեքը գնելու պահին եղել է 110.000 ՀՀ դրամ։ Այն կշռել է 5 գրամ, որի վերևի հատվածում եղել է սպիտակ ոսկի` վրան 8 հատ մանր քարեր։ Պնդում է իր բողոքը և ցանկանում, որպեսզի վերջինս ենթարկվի քրական պատասխանատվության»։ Թիվ 20105215 քրեական գործով տուժող, սույն գործի շրջանակներում որպես վկա ներգրավված Գ.Հոխոյանը 28.04.2015թ.-ին որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «2015թ.-ի փետրվարի 10-ին Ս.Գրիգորյանի կողմից իր ոսկա մատանին հափշտակելու դեպքի առթիվ հաշտվել է վերջինիս հետ։ Վերջինս ամբողջությամբ հատուցել է պատճառված վնասն։ Ինչպես Գ.Գրիգորյանի, այնպես էլ Ա.Բարխյանի նկատմամբ գույքային պահանջ չունի, Ս.Գրիգորյանի դեմ որևէ բողոք չունի։ Չի ցանկանում, որպեսզի Ս.Գրիգորյանը ենթարկվի քրեական պատասխանատվության»։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժող էդվարդ Մարտիրոսյանի կողմից բացատարությանը կից ներկայացված վարկային և կոշտ գրավի, բանկային հաշվի բացման 13.05.201Յթ.-ի թիվ RL129436 պայմանագրի պատճենը, 33.000 ՀՀ դրամի չափով կանխավճար կատարելու մասին վճարման անդորրագիրը և Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2014թ.-ի թիվ ԿԴ2/0229/02/14 վճռի պատճենը, առ այն, որ նշված պայմանագրով «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի կողմից Գայանե Հովակիմյանին տարեկան 22% տոկոսադրույքով մինչև 13.05.2015թ.-ը մարման ժամկետով տրամադրվել է 249.000 ՀՀ դրամի չափով վարկ՝ 282.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ինտել» տեսակի համակարգիչ ձեռք բերելու համար, որի դիմաց կատարվել է 33.000 ՀՀ դրամի չափով կանխավճար։ 19.07.2014թ.-ին վճռվել է Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանից օգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 370.175 /երեք հարյուր յոթանասուն հազար մեկ հարյուր յոթանասունհինգ/ ՀՀ դրամ, որպես վարկի ընդհանուր պարտքի և 7.403 /յոթ հազար չորս հարյուր երեք/ ՀՀ դրամ նախապես վճարված պետական տուրքի գումարը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված վարկի մայր գումարի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.1%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 3.1 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ տույժերի հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.3%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 3.2 կետով նախատեսված ՝ տոկոսադրույքը, վճռի կատարման պահին հօգուտ պետական բյուջեի հաշվարկել և Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանից բռնագանձել կողմերի միջև կնքված պայմանագրի համաձայն հաշվարկված տոկոսներին համաչափ պետական տուրքի գումարը՝ 2 /երկու/ տոկոսի չափով։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 10/1-13, գ.թ. 19-21, 254-258, դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժող Էդվարդ Էդիկի Մատիրոսյանի վերաբերյալ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.07.2014թ.-ին կայացված թիվ ԿԴ2/0233/02/14 վճիռն առ այն, որ` 04.05.2013թ.-ին «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի և Էդվարդ Էդիկի Մատիրոսյանի միջև կնքված Վարկային, կոշտ գրավի և բանկային հաշվի բացման պայմանագրով վերջինիս տրամադրվել է 250.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ` մինչև 20.02.2015թ.-ը մարման ժամկետով` տարեկան 21% տոկոսադրույքով, իսկ նախատեսված ժամկետում վարկը չմարելու դեպքում, ժամկետանց վարկի նկատմամբ մինչև դրա ամբողջական մարումը սահմանվել է 0.1% տոկոսադրույք՝ յուրաքանչյուր օրվա համար, հաշվարկված տոկոսը պայմանագրով սահմանված ժամկետում չմարելու համար սահմանվել է տույժ` յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար ժամկետանց տոկոսագումարի 03. տոկոսի չափով։ 09.07.2014թ.-ին վճռվել է Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 351.882 (երեք հարյուր հիսունմեկ հազար ութ հարյուր ութսուներկու) ՀՀ դրամ որպես վարկի ընդհանուր պարտքի և 7.037 /յոթ հազար երեսունյոթ) ՀՀ դրամ նախապես վճարված պետական տուրքի գումարը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված վարկի մայր գումարի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել և բռնագանձել 0.1%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 2.6 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, պայմանագրի Հավելված 1-ով սահմանված ժամկետում չվճարված ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ տույժերի հաշվարկը 14.04.2014թ.-ից մինչև դրա փաստացի մարումը պարունակել և բռնագանձել 0.3%-ով (յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար), հիմք ընդունելով վարկային պայմանագրի 2.7 կետով նախատեսված տոկոսադրույքը, վճռի կատարման պահին հօգուտ պետական բյուջեի հաշվարկել և էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանից բռնագանձել կողմերի միջև կնքված պայմանագրի համաձայն հաշվարկված տոկոսներին համաչափ պետական տուրքի գումարը՝ 2 /երկու/ տոկոսի չափով։ /տես` հատոր 2, գ.թ. 247-258 դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժողի ներկայացուցիչ Թագուշ Ղանդիլյանի կողմից բացատրությանը կից ներկայացված թիվ 1055883 բժշկասոցիոլոգիական փորձաքննության որոշման պատճենը, ստացիոնար հիվանդի հիվանդության պատմության թիվ 833 քաղվածքի պատճենը, ՀՀ ԱՆ «Նորք-Հոգեբուժական Կենտրոն» ՓԲԸ-ի` 13.04.2015թ.-ի թիվ 155/15 գրությունը և գրությանը կից տրամադրված հիվանդության պատմության քաղվածքի պատճենն առ այն, որ Բյուրեղավան քաղաքի բնակիչ Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանը երեք անգամ հետազոտվել է ՀՀ ԱՆ «Նորք-Հոգեբուժական Կենտրոն» ՓԲԸ-ում` 05.10.2012թ.-ից 08.10.2012թ.-ը, 18.12.2013թ.-ից 19.12.2013թ-ը և 23.07.2014թ.-ից 24.07.2014թ.-ը։ Ս. Գրիգորյանը հանդիսանում է երրորդ կարգի հաշմանդամ և նրա մոտ ախտորոշվել է «Մտավոր թերնորմալություն, էմոցիոնալ անկայունությամբ» հոգեկան հիվանդությունը։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 47, 50, հատոր 2, գ.թ. 42-50 դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ տուժողի ներկայացուցիչ Թագուշ Ղանդիլյանի կողմից բացատրությանը կից ներկայացված Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 28.11.2014թ.-ին կայացված թիվ ԿԴ1/0659/02/14 վճիռն առ այն, որ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի և Սամվել Վազգենի Մարգարյանի միջև 17.07.2013թ.-ին՝ մարման ժամկետը մինչև 17.07.2015թ.-ը, կնքվել է թիվ ՌԼ-175631 վարկային պայմանագիրը, համաձայն որի պատասխանողին է տրամադրվել 250.000 ՀՀ դրամ վարկ՝ տարեկան 22 տոկոս տոկոսադրույքով։ Նախատեսված ժամկետում վարկը չմարելու դեպքում, ժամկետանց վարկի նկատմամբ, մինչև դրա ամբողջական մարումը սահմանվել է 0,1 տոկոս տոկոսադրույք՝ յուրաքանչյուր օրվա համար, հաշվարկված տոկոսը պայմանագրով սահմանված ժամկետում չմարելու համար սահմանվել է տույժ՝ յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար ժամկետանց տոկոսագումարի 0,3 տոկոսի չափով։ 28.11.2014թ.-ին վճռվել է Սամվել Վազգենի Մարգարյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 347.210 ՀՀ դրամ, որից 250.000 ՀՀ դրամ՝ վարկի գումար, 46.511,70 ՀՀ դրամ՝ վարկի դիմաց հաշվարկված տոկոս, որից ժամկետանց տոկոս՝ 34.582,20 ՀՀ դրամ, 14.698,30 ՀՀ դրամ՝ ժամկետանց տոկոսի դիմաց հաշվարկված տույժ, 36.000 ՀՀ դրամ՝ վարկի սպասարկման հաշիվներ, ժամկետանց վարկի մնացորդի՝ 250.000 ՀՀ դրամի նկատմամբ տոկոսների հաշվարկը սկսել 23.04.2014թ.- ից և մինչև դրա փաստացի մարումը շարունակել օրական 0,1 տոկոսով, իսկ ժամկետանց տոկոսի նկատմամբ կիրառել օրական 0,3 տոկոս տույժ՝ յուրաքանչյուր ուշացած օրվա համար, մինչև դրա փաստացի մարումը, հիմք ընդունելով 17.07.2013թ. կնքված վարկային պայմանագրի 3.1 և 3.2 կետերով նախատեսված տոկոսադրույքները ու տույժերը և այդ գումարի 2 տոկոսի չափով գանձել հօգուտ պետական բյուջեի, որպես պետական տուրք, ինչպես նաև Սամվել Վազգենի Մարգարյանից հօգուտ «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 6.944,20 ՀՀ դրամ` որպես վճարված պետական տուրքի գումար։ /տես` հատոր 1, գ.թ. հատոր 52-60 դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 21.02.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի բաժնի ՔՀԲ օ/լ Մ. Շահբազյանի կողմից Սուրեն Գրիգորյանի մասնակցությամբ կազմված ոսկյա մատանին վաճառելու վայրը մատնացույց անելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 21.02.2015թ.-ին Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանը, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցի ոսկյա իրերի խանութի թիվ ՄԱ 5 տաղավարը, հայտնել է, որ Գեղամ Հոխոյանի բնակարանից իր կողմից հափշտակված ոսկյա մատանին 15.02.2015թ.-ին Աշոտ Բարխյանը 45.000 ՀՀ դրամով վաճառել է նշված տաղավարում, որից 22.500 ՀՀ դրամը տվել է իրեն։ /տես` հատոր 2, գ.թ. հատոր 17 դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Աշոտ Բարխյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, ՀՀ ԱՆ Հարկադիր կատարման ծառայության կողմից 02.12.2014թ.-ին և 19.01.2015 տրված որոշումները, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կոտայքի մարզի Աբովյանի բաժանմունքի կողմից 17.11.2014թ.-ին կայաված ոչոշումը և ՀՀ Ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության Կոտայքի բաժնի կողմից 20.12.2014թ.-ին տրված գրությունը։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաստատված է համարում այն, որ Աշոտ Բարխյանը ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ 2013 թվականի մայիսի սկզբներին` գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Է. Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Այնուհետև, Ա. Բարխյանը, ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի, անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսական վճարները։ Այնուհետև, հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ. Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն, չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Գ. Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ՝ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին, և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը՝ հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է այլ անձի կողմից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։ Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար են հանգելու այն եզրակացության, Աշոտ Բարխյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերջինս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։ Դատարանը հաստատված համարելով Ա.Բարխյանին 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներին և անդրադառնալով դրանցով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցին, փաստում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը (...)»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից բխում է, որ այն նկարագրում է դիտավորյալ հանցագործություն, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում երկու տարին, ուստի տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին, հետևաբար այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից անցել է երկու տարի։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները. 1) 2 տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. 2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարվելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը։ Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից։ 3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելը անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք։ Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից»։ Ըստ գործով հաստատված ապացույցների համակցության, ամբաստանյալ Ա.Բարխյանին 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված` քրեական օրենքով արգելված արարքները կատարվել և ավարտվել են մինչև 2013թ. հուլիսի 17-ին և դրանք ընդհատվել են միայն նրան մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված արարքով՝ 2015թ.-ի փետրվարի 11-ին։ Սակայն ամբաստանյալին օրենքով սահմանված քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը ոչ մեծ ծանրության է, իսկ ինչպես նշվեց վերևում՝ /.../ Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելը անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք/.../։ Այլ խոսքով, նշված դրվագներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով Ա.Բարխյանին վերագրվող՝ ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների վաղեմության ժամկետներն ամբաստանյալի համար լրացել են` դրա կատարումից 2 տարի անցնելու հիմքով։ Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Բարխյանին պետք է ազատել 3 դրվագներով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից` վերը շարադրված հիմնավորումներով և վերջինիս նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման համար։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես ծանրացնող, այնպես էլ մեղմացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։ Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրան հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք ձեռք բերելը կամ իրացնելը, եթե դա նախապես խոստացված չի եղել՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով»։ Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, գտնում է, որ Աշոտ Միխաելի Բարխյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։ Նման պայմաններում, անդրադառնալով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Քննվող քրեական գործով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանը 03.06.2016թ-ին դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում խնդրել է ամբաստանյալ Ա.Բարխյանից օգուտ իրեն և ամուսնու բռնագանձել 943.719 /ինն հարյուր քառասուներեք հազար յոթ հարյուր տասնինը/ ՀՀ դրամ` որպես պատճառված նյութական վնասի հատուցում։ Դատարանը, քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանի կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտնում է, որ այն հիմնավոր է և ենթակա՝ բավարարման` մասնակի` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։ Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։ Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։ Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ Այսպիսով, վերոգրյալ արարքն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողի ներկայացուցչի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` մասնակի` 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալի կողմից Գ.Հովակիմյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։ Միաժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության` Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Աշոտ Միխաելի Բարխյանին մեղավոր ճանաչել 3 դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ազատել 3 դրվագներով՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ վերջինիս՝ մեղսագրված հանցանքներն ավարտված համարվելու օրվանից քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի, չափով։ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանից հօգուտ Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի բռնագանձել 249.000 /երկու հարյուր քառասունինը հազար/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։ Մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 03-06-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 08-07-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 175,286,108 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 08-07-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 175,286,108 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-32001 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 13-10-2016 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 14-10-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 17-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 175,286,108,71 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 18-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 175,286,108,71 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0060/01/16
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 07-07-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 04-07-2016 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Գայանե |
| Ազգանուն | Հովակիմյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Աշոտ Բարխյան Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Մասնակի բեկանել և փոփոխել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի /ՀՀ քր.օր. 178 հոդ. 1-ին մասով /3 դրվագով/ ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից`վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով , ՀՀ քր.օր. 216 հոդ. 1-ին մասով - տուգանք` 300.000 ՀՀ դրամի չափով , տուժող Գայանե Հովակիմյանի քաղ.հայցը բավարարվել է մասնակի` Աշոտ Բարխյանից հօգուտ Գայանե Հովակիմյանի բռնագանձվել է 249.000 ՀՀ դրամ / վերաբերյալ 03.06.2016թ. դատավճիռը , ամբողջությամբ բավարարելով ներկայացված քաղաքացիական հայցը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 12-07-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 12-07-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արարատ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուբիկ |
| Ազգանուն | Մխիթարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 18-07-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 02-09-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 02-09-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Բարխյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ԵԿԴ/0060/01/16 ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` դատախազ` Մ.ԳԵՂԱՄՅԱՆԻ ամբաստանյալ` Ա.ԲԱՐԽՅԱՆԻ 2016 թվականի սեպտեմբերի 02-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում, տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. հ.13827314 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին` ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հարությունյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: 2. 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հարուցվել է հ.13833714 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: 3. 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին հ.13833714 քրեական գործը միացվել է հ.13827314 քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով 13827314 համարով: 4. 2015 թվականի փետրվարի 24-ին հարուցվել է հ.20105215 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով: 5. 2015 թվականի ապրիլի 10-ին Աշոտ Միխաելի Բարխյանը նեգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: Նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 6. 2015 թվականի ապրիլի 11-ին հ.13827314 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է: 7. 2015 թվականի ապրիլի 15-ին Աշոտ Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը 8. 2015 թվականի ապրիլի 16-ին Աշոտ Բարխյանը հայտնաբերվել է և նույն օրը հ.13827314 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է: 9. 2015 թվականի ապրիլի 20-ին հ.13827314 քրեական գործը միացվել է հ.15121114/1 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 15121114/1 համարով: 10. 2015 թվականի ապրիլի 21-ին Աշոտ Միխաելի Բարխյանը նեգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 11. 2015 թվականի մայիսի 21-ին հ.20105215 քրեական գործը միացվել է հ.151211114/1 քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով հ.15121114/1 համարով: 12. 2016 թվականի փետրվարի 15-ին Աշոտ Բարխյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել ու լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: 13. 2015 թվականի մարտի 23-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ՝ Առաջին ատյանի դատարան): 14. Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հունիսի 03-ի դատավճռով` Աշոտ Միխաելի Բարխյանը մեղավոր է ճանաչվել 3 դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ի մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: Վճռվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ազատել 3 դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ վերջինիս՝ մեղսագրված հանցանքներն ավարտված համարվելու օրվանից քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակի: Վճռվել է Աշոտ Միխաելի Բարխյանից հօգուտ Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի բռնագանձել 249.000 (երկու հարյուր քառասունինը հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում: Վճռվել է նաև մյուս մասով Գայանե Վալերիկի Հովակիմյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության՝ Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը: 15. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել տուժող Գ.Հովակիմյանը: 16. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 18-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. հուլիսի 27-ին: 2. Գործի փաստական հանգամանքները 17. Նախաքննական մարմնի կողմից Աշոտ Միխաելի Բարխյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի մայիսի սկզբներին՝ գործով չպարզված օրը, հանդիպել է համաքաղաքացի Էդվարդ Էդիկի Մարտիրոսյանին և վերջինիս խնդրել՝ նրա անվամբ ապառիկ կարգով ձեռք բերել համակարգչային տեխնիկա։ Է.Մարտիրոսյանին թյուրիմացության մեջ գցելու և գործարքը կատարելու համաձայնությունը ստանալու նպատակով խոստացել է հետագայում վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները։ Այնուհետև՝ նույն օրը երեկոյան, կրկին հանդիպել է Է.Մարտիրոսյանին և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել նրա համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 11-ին, Է.Մարտիրոսյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ Է.Մարտիրոսյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել հեռուստացույց, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն, Է.Մարտիրոսյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 150.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Այնուհետև՝ Ա.Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հերթական անգամ հանդիպել է Էդվարդ Մարտիրոսյանին վերջինիս խնդրել է ապառիկ կարգով համակարգչային տեխնիկա ձեռք բերել նրա կնոջ՝ Գայանե Վալերիի Հովակիմյանի անվամբ և շահագրգռելու նպատակով կրկին խոստացել է վարձահատույց լինել և պարտաճանաչ կատարել ամսեկան վճարները, այնուհետև՝ հանդիպել և նույնաբովանդակ խոստումների արդյունքում ստացել է նաև Գ.Հովակիմյանի համաձայնությունը, որից հետո՝ 2013 թվականի մայիսի 13-ին, նրան ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 128-րդ հասցեում գործող՝ «Վիելվի Սենթր» ՍՊ ընկերության նույն խանութ, որտեղ Գ.Հովակիմյանի անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգչային թվով 6 էկրան, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն՝ Գ.Հովակիմյանին պատճառելով զգալի չափի՝ 249.000 ՀՀ դրամի գույքային փաս։ Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը, ուրիշի գույքի խարդախության հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2013 թվականի հուլիսի 17-ին, այցելել է Աբովյան քաղաքի Դարանի 6-րդ շենքի թիվ 46-րդ հասցեում բնակվող վաղեմի ծանոթներ՝ Թագուշ Հովհաննեսի Ղանդիլյանին և վերջինիս հաշմանդամ որդուն՝ Սամվել Վազգենի Մարգարյանին և օգտվելով տարիների շփման ընթացքում ստեղծված վստահությունից, Թագուշ Ղանդիլյանին խնդրել է թույլ տալ հաշմանդամ որդու հետ դուրս գալ զբոսնելու, սակայն փոխարենը՝ հոգեկան հիվանդագին վիճակում գտնված Սամվել Մարգարյանին ուղեկցել է Երևան քաղաքի Նալբանդյան 110 հասցեում գործող համակարգչային տեխնիկայի խանութ, որտեղ նրա անվամբ համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով, ձեռք է բերել համակարգիչ, սակայն չկատարելով ժամանակացույցով նախատեսված վճարները, խաբեությամբ հափշտակել է այն՝ Ս.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 250.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Բացի այդ, Աշոտ Միխաելի Բարխյանը 2015թ. փետրվարի 11-ին, ժամը 12:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի թիվ 43 հասցեում գործող ոսկյա իրերի վաճառակետի աշխատակից Հակոբ Սարգսի Հայրապետյանին 45.000 ՀՀ դրամ գումարով իրացրել է Սուրեն Վլադիմիրի Գրիգորյանի կողմից Գեղամ Վարդանի Հոխոյանի բնակարանի պահարանի վրայից գաղտնի հափշտակված՝ ակնհայտ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված, մեկ հատ ոսկյա մատանին։ 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. 18. Բողոք բերած անձը` տուժող Գ.Հովակիմյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, նշել է հետևյալը. «(…) Աշոտ Բարխյանի հանցավոր արարքի պատճառով Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 10.09.2014թ. տրված կատարողական թերթի համաձայն, պետք է Գայանե Հովակիմյանից հօգուտ ՎՏԲ Հայաստան բանկ ՓԲԸ-ի բռնագանձել 479.372 ՀՀ դրամ և տոկոսներ։ Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի, դատարանին խնդրել եմ ինձ ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր և նրանից հօգուտ ինձ բռնագանձել հանցագործության հետևանքով ինձ պատճառված վնասը 479.372 ՀՀ գումարը։ Դատարանը քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանիս կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտել է, որ այն հիմնավոր է և ենթակա է բավարարման մասնակի՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 154-րդ հոդ.-ի համաձայն, քր. դատավարությունում քաղհայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օր.-ի դրույթներով սահմանված կանոններով: Քաղաքացիական դատ. օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քր. դատ. օրենսգրքին և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով: Դատավճռի եզրափակիչ մասով դատարանը վճռել է Աշոտ Բարխյանից հօգուտ ինձ բռնագանձել երկու հարյուր քառասուն ինը հազար դրամ գումար, որպես նրա կողմից ինձ հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։ ՀՀ քաղաքացիական օր.-ի 1058-րդ հոդվածի առաջին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Սակայն դատարանն իմ կողմից ներկայացված հայցը բավարարելով մասնակի, ինձ զրկել է Աշոտ Բարխյանից ստանալու հանցագործությամբ ինձ պատճառված վնասն ամբողջությամբ (…)»։ 19. Վերոգրյալի հիման վրա՝ բողոքի հեղինակը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը. «(...) սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակի բեկանել և փոփոխել սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանի վերաբերյալ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0060/01/16 դատավճիռը՝ ամբողջությամբ բավարարելով ներկայացված քաղաքացիական հայցը»: 20. Վերաքննիչ դատարանում մեղադրող Մ.Գեղամյանն առարկեց տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը: Ամբաստանյալ Ա.Բարխյանը նույնպես առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց մերժել այն՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը: 4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով տուժողի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ մեղադրողի ու ամբաստանյալի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ տուժողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ. 21. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս: Տուժող է ճանաչվում նաև այն անձը, ում կարող էր անմիջականորեն պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, եթե ավարտվեր քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի համաձայն. «1. Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս: 2. Քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին որոշումն ընդունում են հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը կամ դատարանը»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն. «1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով: 2. Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով: 3. Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը. (...) 10) քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե քաղաքացիական հայց չի հարուցվել (...)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն. «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»: Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ավետիս Մկրտչյանի և Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում: Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…)» (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը): Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…): (…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը): Վերահաստատելով վերը վկայակոչված իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի՝ պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը: Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ: Ելնելով վերոգրյալից` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են` ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը. բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը. գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ փաստել է. «Քաղաքացիական հայցի առարկան կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը: Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով»: Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման` ա) քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, բ) վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը, գ) տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը): Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ գտել է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով (տե՛ս Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 որոշումը): 22. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն սույն քրեական գործի նյութերի, 2016թ. հունիսի 03-ին, բողոքաբեր Գայանե Հովակիմյանը գրավոր հայցադիմում է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան` խնդրելով իրեն և իր ամուսնուն` Էդվարդ Մարտիրոսյանին ճանաչել քաղաքացիական հայցվոր, և պատասխանող` սույն գործով ամբաստանյալ Աշոտ Բարխյանից հօգուտ իրենց բռնագանձել 943.719 ՀՀ դրամ` վկայակոչելով այն փաաստը, որ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 10.09.2014թ. տրված կատարողական թերթի համաձայն, պետք է Գայանե Հովակիմյանից հօգուտ «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի բռնագանձել 479.372 ՀՀ դրամ և տոկոսներ, իսկ Էդվարդ Մարտիրոսյանից` 464.347 ՀՀ դրամ և տոկոսներ: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վիճարկվող դատական ակտում վկայակոչելով խնդրո առարկա հարցի առնչությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում առկա իրավակարգավորումները, Առաջին ատյանի դատարանն իրավամբ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին, իսկ քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ներկայացված հայցը ենթակա է մասնակի բավարարման` 249.000 ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալ Ա.Բարխյանի կողմից Գ.Հովակիմյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում, իսկ մյուս մասով հայցը պետք է թողնել առանց քննության` Էդվարդ Մարտիրոսյանին պարզաբանելով հետագայում քաղաքացիական հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը: Վերոգրյալի համատեքստում անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի հիմքերին և հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը` տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Գ.Հովակիմյանի հայցը մասնակիորեն բավարարելու վերաբերյալ իրավաչափ է և բխում է ինչպես գործող քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ քննարկվող հարցի առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորած ու սույն որոշմամբ վկայակոչված իրավական դիրքորոշումներից: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տուժողի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են ու չեն բխում գործող օրենսդրության պահանջներից, ինչպես նաև առկա իրավակարգավորման տրամաբանությունից, ուստի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու ու վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմք հանդիսանալ չեն կարող: 23. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ տուժողի վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում, որ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով (3 դրվագով) և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված ու պատճառաբանված, դատական ակտ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ տուժողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ 1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունիսի 03-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Միխաելի Բարխյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագով և 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ տուժող Գ.Հովակիմյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: 2. Ամբաստանյալ Աշոտ Միխաելի Բարխյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 02-09-2016 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 06-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 175, 286, 108, 64 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 06-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 175, 286, 108, 64 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-25677/16 |