ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական ԵԿԴ/0051/01/16
շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 հոկտեմբերի 2017թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.ՄՈՎՍԻՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԱԼԻԽԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Բեգլարյանը 25.01.2016թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով հարուցել է թիվ 16103616 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ։
27.01.2016 թվականին ձերբակալվել է Ա.Գրիգորյանը։
Քննիչի 29.01.2016թ. որոշմամբ Ա.Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով այն բանի համար, որ <<նա գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կատարել է սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ, որը զուգորդվել է որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրման սպառնալիքով` այն է.
Արմեն Գրիգորյանն իր նախկին կնոջ` Մարիամ Գուրգենի Գասպարյանի վերաբերյալ վարկաբեկող տեսաձայնագրություն ցուցադրելու կեղծ պատրվակով 2016 թվականի հունվարի 21-ին իր փաստացի բնակության վայր` Երևան քաղաքի Թաիրով 10 հասցեում գտնվող կիսակառույց տուն է հրավիրել Մարիամ Գասպարյանի ընկերուհուն` Սիրանուշ Արթուրի Մելիքյանին։
Նույն օրը ժամը` 18։00-ի սահմաններում, վերջինս այցելել է Արմեն Գրիգորյանի վերը նշված տուն, որտեղ միասին ընթրել են, օգտագործել 1 լիտր օղի։ Այնուհետև, Արմեն Գրիգորյանը, գտնվելով ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, խաթարված ձևով սեռական կրքերին հագուրդ տալու իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով ժամը 22։30-ի սահմաններում վերցրել է որպես զենք օգտագործվող խոհանոցային դանակ և պատառաքաղ, որոնք գործադրելու ու դրանցով Սիրանուշ Մելիքյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու սպառնալիքներ տալով, ապա նաև ֆիզիկական բռնություն գործադրելով` ապտակելով նրան, ստիպել է Սիրանուշ Մելիքյանին մերկանալ։ Սիրանուշ Մելիքյանը Արմեն Գրիգորյանի կողմից տրված սպառնալիքներն ընկալելով իրական և իր կյանքի ու առողջության համար ակնհայտ վտանգ զգալով, վախից կատարել է Արմեն Գրիգորյանի պահանջը` մերկացել և պառկել է անկողնում, որից հետո մերկացել է նաև Արմեն Գրիգորյանը, մոտեցել Սիրանուշ Մելիքյանին, պահանջել համբուրել իր առնանդամը, սակայն վերջինս հրաժարվել է և իր նկատմամբ իրականացվող ոտնձգությունը կանխելու, ինչպես նաև տրված սպառնալիքները չիրականացնելու համար սկսել է համբուրել նրա կրծքավանդակը։ Արմեն Գրիգորյանը, չբավարարվելով դրանով, ապակե մոխրամանով հարվածելու և սպանելու սպառնալիքներ տալով, սեռական կրքերը խաթարված ձևով հագուրդ տալու իր նպատակին հասնելու համար կրկին նույն պահանջն է ներկայացրել Սիրանուշ Մելիքյանին, իսկ վերջինս էլ, Արմեն Գրիգորյանից ազատվելու այլ տարբերակ չունենալով, հակառակ իր կամքին, ստիպված սկսել է համբյուրել և լիզել նրա առնանդամը>>:
Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 29.01.2016թ. որոշմամբ Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
2016թ. մարտի 12-ին թիվ 16103616 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Դատարան/` ըստ էության քննելու համար։
Դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի որոշմամբ Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2016 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ` նշանակվել է դատաքննության:
Դատարանի 2017 թվականի մայիսի 24-ի դատավճռով Արմեն Կնյազի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 6 (վեց) տարի ժամկետով:
Ա.Գրգորյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2016 թվականի հունվարի 27-ից։
Վռվել է` իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակը, պատառաքաղը, բամբակե խծուծը, ապակու կտորները, սավանը, սպիտակ խալաթը և մոխրամանը` ոչնչացնել:
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ ՀՀ Ան <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ի վարչակազմին հանձնելու միջոցով 19.06.2017 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը, իսկ փոստին հանձնելու միջոցով 20.06.2017 թվականին` պաշտպան Ա.Ալիխանյանը:
Վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0051/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին է հանձնվել 29.06.2017 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 06.07.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները.
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը, նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքն ամբողջությամբ անհիմն է:
Հայտնել է, որ տուժող Սիրանուշ Մելիքյանը Մայրամ Գասպարյանի ընկերուհին է, իսկ վերջինս իր նախկին կինն է, ով թշնամություն ունի իր հետ և Սիրանուշ Մելիքյանի ու իր ընկերուհիների միջոցով փորձել են իր գլխին սարքել:
Նշել է, որ սույն գործով անցնող բոլոր վկաները, բացի իր փեսա Իվանից, Սիրանուշ Մելիքյանի հարազատներ են, մոտ ընկերուհիներ, այսինքն` բոլորը շահագրգռված անձինք են:
Հայտնել է, որ ինքն անմեղ է և Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է բեկանել Դատարանի 24.05.2017 թվականի դատավճիռն ամբողջությամբ և իրեն արդարացնել:
Ըստ պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքի` ամբաստանյալ Արմեն Կնյազի Գրիգորյանը հանրորեն վտանգավոր որևէ արարք չի կատարել, հետևաբար` տրվել է սխալ քրեաիրավական գնահատական, առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրվել են որպես ապացույց չթույլատրվող նյութեր և նախատեսված արարքում չի հաստատվել գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությունը, որով կհիմնավորվի Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով կատարած հանցագործություն պարունակող հատկանիշները, և իր պաշտպանյալի գործողություններում այդ հոդվածի ոչ թե հանցակազմը, այլև հանցադեպը չկա։
Գտել է, որ քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Արմեն Կնյազի Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կատարել է սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ, որը զուգորդվել է որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրման սպառնալիքով։
Իր պաշտպանյալն առաջադրված մեղադրանքում իրեն ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ Դատարանում մեղավոր չի ճանաչել։
Առաջադրված մեղադրանքն ըստ մեղադրողի` հիմնվել է գործով տուժող Աիրանուշ Արթուրի Մելիքյանի, գործով վկաներ` Մարիամ Գուրգենի Գասպարյանի, Դիաննա Ջոնի Տապտուգյանի, Իվան Ստյոպայի Թոսունյանի, Մարիամ Արթուրի Մելիքյանի, Նատալիա Սուրենի Քրմոյանի ցուցմունքներով։
Գործով տուժող Սիրանուշ Արթուրի Մելիքյանը գործով շահագրգիռ անձ է, ով գործով վկա Մարիամ Գասպարյանի մտերիմ ընկերուհին է, իսկ վերջինս էլ իր պաշտպանյալի հետ համատեղ բնակվել է շուրջ 9 ամիս և դրանից հետո գժտվել են և առանձին են բնակվել, դրանից հետո նրանց հարաբերությունները եղել են լարված և վրեժխնդիր լինելու համար գործով տուժող Սիրանուշ Արթուրի Մելիքյանը ցանկացել է ինչ-որ ձևով գործ սարքել իր պաշտպանյալի գլխին։
Բողոքաբերը` վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 31.05.2014 թվականի թիվ ԵՇԴ/0121/01/12 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ տուժող Սիրանուշ Արթուրի Մելիքյանի ցուցմունքը պետք է գնահատվի գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համատեքստում, ինչը նշանակում է, որ միայն տուժողի ցուցմունքը, առանց դրանք հաստատող այլ ապացույցների, չի կարող անձին մեղադրելու հիմքում դրվել, ավելին` վերջինիս ցուցմունքն այլ ապացույցների հետ ակնհայտ էական հակասությունների դեպքում պետք է գնահատվեն որպես գործով շահագրգիռ անձի ընկալում դեպքի վերաբերյալ, այլ ոչ թե միանշանակ օբյկեկտիվ ճշմարտություն։
Մարիամ Գասպարյանն իր պաշտպանյալի հետ համատեղ բնակվել է շուրջ 9 ամիս և դրանից հետո գժտվել են ու առանձին են բնակվել, դրանից հետո նրանց հարաբերությունները եղել են լարված և սույն գործով ակնհայտ զգացվում է նրանց լարվածությունը, քանի որ ցուցմունքներում նկարագրելով Արմեն Գրիգորյանին, հայտնում է, որ կոպիտ, գռեհիկ, հարբեցող, սպառնալիքներ տվող, ծեծող-ջարդող անձնավորություն է Արմեն Գրիգորյանը։ Այս վկայի ցուցմունքն արժանահավատ չի կարող դիտվել, քանի որ գործով շահագրգռված անձնավորություն է, ընդ որում` որպես տուժող, Սիրանուշ Արթուրի Մելիքյանը հանդիսանում է իր մտերիմ ընկերուհին, վերջինիս նկարագրում է, որ Աիրանուշ Մելիքյանը լավ մարդ է, երբևէ անբարոյականություն չի տեսել, չի լսել, նա ստախոս չէ, այլ ընդհակառակը` ճշտախոս է։ Այս վկայի ցուցմունքը վերը նշված անձնական շահագրգռվածության հիմքով չի կարող մեղադրանքի հիմքում դրվել:
Գործով մյուս վկան` Դիանա Զոնի Տապտուգյանը, Սիրանուշ Մելիքյանի գործով տուժողի ընկերուհին է շուրջ 3 տարի, ով ևս շահագրգիռ անձ է, ում ցուցմունքից դա ակնհայտ է դառնում, նա տեղյակ էր, որ Սիրանուշ Մելիքյանը պետք է գնար Արմեն Գրիգորյանի տուն, իբր տեսնելու Մարիամի և Արմենի սեռական հարաբերության մասին տեսաձայնագրություն, այնուհետև ողջ ընթացքում հեռախոսազանգով կապի մեջ են եղել Դիանան և Սիրանուշը, այդ օրը Մարիամի հետ են գնացել Արմեն Գրիգորյանենց տուն, Սիրանուշ Մելիքյանին դրական է բնութագրել, նշել է, որ չի տեսել և չի լսել, որ նա անբարոյական է, միամիտ է, հավատացող, ճշտախոս: Եթե միամիտ է Սիրանուշը, բարոյական և հավատացող, ապա ինչ գործ ունի Արմեն Գրիգորյանի տանը, այն էլ Մարիամի մինետ անելու իբր գոյություն ունեցող տեսագրությունը։ Այս փաստերը հակասում են գործով վկա Դիանա Ջոնի Տապտուգյանի ցուցմունքին և հաստատվում է, որ շահագրգիռ ցուցմունք է տրված ի օգուտ իր ընկերուհու` Մարիամի, հետևաբար այն որպես անհավաստի ցուցմունք պետք է գնահատվի և մեղադրանքի հիմքում չպետք է դրվի։
Նույն կերպ հավաստի չէ գործով վկա Նատալիա Սուրենի Քրմոյանի ցուցմունքը, ով միշտ հեռախոսով գրեթե ամեն օր շփվում է իր ընկերուհի Սիրանուշ Մելիքյանի հետ։
Վերը նշված բոլոր վկաները տուժողի ընկերուհիներն են, շահագրգիռ ցուցմունքներ են տվել ի օգուտ իրենց ընկերուհու, հետևաբար նրանց ցուցմունքներն արժանահավատ չեն, բացի դա, նրանց ցուցմունքների աղբյուրը գործով տուժող Սիրանուշ Մելիքյանի ցուցմունքն է, որն այլ ցուցմունքների հետ համակցությամբ պետք է գնահատվի, այն էապես հակասում է Արմեն Գրիգորյանի ցուցմունքին։
Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Սոնյա Բալաբեկյանի վերաբերյալ գործով 22.07.2005 թվականի նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ վերը նշված անձնական շահագրգռվածություն ունեցող վկաները գործով տուժող Սիրանուշ Մելիքյանի մտերիմ ընկերուհիներն են, իսկ գործով վկա Մարիամ Գասպարյանն էլ լարված հարաբերությունների մեջ է, ընդհուպ թշնամանքի աստիճանի Արմեն Գրիգորյանի հետ և համաձայն նախադեպային որոշման` գործի ելքով շահագրգռված անձի ցուցմունքները` առանց դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցների առկայության, բավարար չեն մեղադրանքը գնահատելու համար։
Իսկ գործով վկա Արմեն Գրիգորյանի փեսա Իվան Թոսունյանի ցուցմունքը հավաստի է և ցուցմունքից պարզ է դառնում, որ Սիրանուշ Մելիքյանն այդ օրը գիշերը մերկ գտնվել է Արմեն Գրիգորյանի հետ միասին անկողնում, և եղել են քնած վիճակում, այսինքն` Սիրանուշ Մելիքյանն իր կամքով եկել է Արմեն Գրիգորյանենց բնակարան, հաց են կերել, ոգելից խմիչք են խմել, ժամանակ են անցկացրել և այդ ընթացքում երբևէ Սիրանուշ Մելիքյանը չի գոռգոռացել, աղմկել, որի վառ ապացույցն այն է, որ գիշերվա ուշ ժամի ոչ մի հարևան չի եկել և չի խառնվել, քանի որ չի լսել նման բան։ Բացի այդ, վկան հայտնել է, որ երբ, որ ուշ ժամի տուն է վերադարձել, տան դռները կողպված չեն եղել, դրանք բաց են եղել, այսինքն` եթե Սիրանուշ Սելիքյանի ասածները ճիշտ լինեին, ապա, երբ որ վերջինս տուալետ էր գնում, որը բակում էր գտնվում, կարող էր բաց վիճակում գտնվող դռներից դուրս գալ և հեռանալ։ Այս ամենից եզրահանգում ենք, որ Սիրանուշ Սելիքյանը իր մտերիմ ընկերուհու Սարիամի վրեժը ցանկացել է հանել նման հորինված պատմություն ներկայացնելով։ Ընդ որում այն սենյակը, որտեղ գիշերն իրար հետ քնած են եղել, Մարիամը և Սիրանույը համաձայն դեպքի վայրի զննության արձանագրության, որևէ առարկաներ թափթփված, կոտրված չեն եղել, այլ ընդհակառակը` դանակը, պատառաքաղը և սննդի համար նախատեսված բոլոր իրերը դրված են եղել սեղանի վրա։
Արմեն Գրիգորյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ Սիրանուշը տուալետ է դուրս եկել, քանի որ չափից ավել խմած էր, օղի և գարեջուր է իրար հետևից խմել, և հարբած է եղել, տուալետ է գնացել և, քանի որ չի կարողացել այն ներսից բացել, փականով փակելու և հարբած լինելու պատճառով, Արմեն Գրիգորյանը նրան ջրել է, որպեսզի սթափվի Սիրանուշը և կարողանա դուռը բացել և դուրս զալ։ Արմեն Գրիգորյանի ցուցմունքը` որպես առանձին ապացույցի տեսակ, ևս պետք է գնահատվի այլ ապացույցների համակցությամբ, որը մեղադրանքի կողմից չի արվել։
Ամփոփելով մեղադրանքի կողմից ներկայացված փաստական տվյալները, բողոքաբերը գտել է, որ դրանցով որևէ կերպ չի հիմնավորվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով սահմանված հանցակազմը, մասնավորապես`սեքսուալ բնույթի, այդ թվում` համասեռական գործողությունները տուժողի կամքին հակառակ, վերջինիս կամ այլ անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կամ տուժողի անօգնական վիճակն օգտագործելով, որոնք կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկայի գործադրմամբ կամ դա գործադրելու սպառնալիքով։ Որևէ նման հանցագործություն դատաքննությամբ չի հիմնավորվել։
Ըստ բողոքաբերի` քրեական գործի մինչդատական և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն Արմեն Գրիզորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու ու դատապարտելու համար։
Դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության և թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու դեպքում, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, Արմեն Գրիգորյանի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները վերջինիս օգտին մեկնաբանելով, չէր կարող գալ այն եզրահանգման, որ Արմեն Գրիգորյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված արարք, որի պայմաններում գտել է, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով, ավելին` դրանցով հերքվել են վերջինիս դեմ հարուցված մեղադրանքը։ Ակնհայտ են բոլոր այն թերությունները, որոնք թույլ էին տրվել քրեական գործով նախաքննության, ինչպես նաև դատաքննության ընթացքում։ Վերլուծելով Արմեն Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ներառված նշված արարքները հիմնավորված չեն, բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել՝ Արմեն Գրիգորյանին դրանց կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու համար, որի պատճառով նա պետք է արդարացվի:
Ըստ բողոքաբերի` վերը նշված դատավարական նորմի խախտմամբ ձեռք բերված բոլոր ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց չեն կարող օգտագործվել։
Ելնելով վերոգրյալից, հիմք ընդունելով վերը նշված նյութական ու դատավարական իրավական նորմերը, և նախադեպային որոշումների պահանջները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 376.1-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 377-րդ, 378-րդ հոդվածներով, 379-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 380-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 381-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով, 383-րդ հոդվածի 1-ին կետով, 385-րդ, 386-րդ հոդվածներով, 390-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<1.սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ,
2. դատական ստուգման արդյունքում` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը, բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի / նախագահությամբ` դատավոր Գ. Պողոսյան, գործ Nօ ԵԿԴ/0051/01/16/ 24.05.2017 թվականի դատավճիռը` Հանցադեպի, նաև հանցակազմի բացակայության հիմքով իմ պաշտպանյալ Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել, կայացնել արդարացման դատավճիռ` հռչակելով և ճանաչելով նրա անմեղությունը>>։
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը` ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի և պաշտպան Ա.Ալիխանյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին: 4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղադրվող ամբաստանյալ Արմեն Կնյազի Գրիգորյանն առաջադրված մեղադրանքում` ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Սիրանուշ Մելիքյանն իր նախկին կնոջ` Մարիամ Գասպարյանի ընկերուհին է։ Վերջինս անընդհատ զանգահարել է իրեն և ասել, որ խոսելու բան ունի իր հետ։ Դեպքից մեկ օր առաջ ինքը զանգահարել է Սիրանուշին և ասել, որ եթե խոսելու բան ունի իր հետ, ապա կարող է գալ իր տուն, ինչին Սիրանուշը համաձայնվել է, և հաջորդ օրը հեռախոսակապի միջոցով տեղեկացրել է իրեն, որ արդեն գալիս է: Ինքը դիմավորել է նրան ու տարել իր տուն, որտեղ միասին հաց են կերել, սուրճ խմել, մոտ մեկ ու կես ժամ զրուցել են, որից հետ Ս.Մելիքյանն օղի խմելու ցանկություն է հայտնել։ Ինքը գնացել է խանութ, մեկ շիշ օղի և գարեջուր է գնել, որոնք խմելուց հետո` ժամը 19-ի սահմաններում, Սիրանուշն արդեն հարբած է եղել և չի ցանկացել գնալ իր տնից։ Նա գնացել է զուգարան, որտեղից եկել, մերկացել և պառկել է իր անկողնում։ Դրանից հետո, Սիրանուշը նորից է գնացել զուգարան և չի կարողացել բացել զուգարանի դուռը։ Ինքը կոտրել է զուգարանի փոքրիկ պատուհանի ապակին և ջուր է լցրել Սիրանուշի վրա, որպեսզի նա սթափվի և կարողանա գտնել բանալին, քանի որ զուգարանում լույս չի եղել։ Հետո, ինքը բերել է զուգարանի դռան պահեստային բանալին և բացել է դուռը։ Այնուհետև, իրենք միասին պառկել են ու քնել։ Ինքը երբևէ չի ցանկացել սեռական հարաբերություն ունենալ Սիրանուշի հետ, նրա նկատմամբ սեռական բնույթի բռնի գործողությունների չի կատարել, այլ նրանից պահանջել է հեռանալ իր տնից, սակայն նա հրաժարվել է, քանի որ ցանկացել է լինել իր կինն ու ապրել իր հետ։
Երբ դստեր ամուսինը մտել է տուն, ինքը մերկ չի եղել, այլ պառկած է եղել ներքնաշորով։
Վերաքննիչ դատարանը` վերլուծության և գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, անարժանահավատ է համարում վերջինիս ցուցմունքներն այն մասին, որ Սիրանուշ Մելիքյանն է բազմաթիվ անգամ զանգահարել իրեն և առաջարկել հանդիպել, հանդիպելուց հետո հրաժարվել տուն վերադառնալ, նրա նկատմամբ սեռական բնույթի բռնի գործողություններ չի կատարել, այլ առաջարկել մնալ իր հետ ու դառնալ նրա կինը:
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, ապացուցված է քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Սիրանուշ Արթուրի Մելիքյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ինքն Արմեն Գրիգորյանին, ում <<Սնդո>> են ասում, ճանաչել է մոտ 2 տարի` որպես իր դասընկերուհու` Մարիամ Գասպարյանի ամուսնու։ Վերջիններս միասին ապրել են մոտ 8 ամիս։ Ինքն ու Ա.Գրիգորյանը հեռախոսով հաճախ են խոսել։ Հերթական անգամ Արմեն Գրիգորյանը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ Մարիամ Գասպարյանն անառակ է ու ինքն ունի դա հաստատող մի տեսաձայնագրություն` <<ֆլեշկա>>, որը տեսնելու և համոզվելու համար առաջարկել է գնալ իր տուն։ 2016 թվականի հունվարի 22-ին` ժամը 18-ի սահմաններում, ինքը գնացել է Ա.Գրիգորյանի` որպես բնակարան օգտագործվող կիսակառույց շինություն, որտեղ իրենք զրուցել են և վերջինս հայտնել է, որ <<ֆլեշկան>> շուտով կբերեն։ Այնուհետև, միասին ընթրել են, խմիչք օգտագործել, և երբ ինքը հասկացել է, որ ոչ մի տեսագրություն էլ չկա, ցանկացել է գնալ տուն, սակայն Ա.Գրիգորյանն իրեն չի թողել ու քաշելով պարանոցի շալից, վնասել է պարանոցը, որից հետո ձախ ձեռքով հարվածել է իր դեմքին։ Ա.Գրիգորյանը վերցրել է դանակ, այնուհետև պատառաքաղ, որից հետո դրանցով հարվածելու, սպանելու սպառնալիքներ տալով, պահանջել է մերկանալ։ Վախենալով սպառնալիքներից, ամբողջությամբ մերկացել է ու մոտ 10 րոպե մնացել մերկ։ Ցանկանալով հեռանալ, Ա.Գրիգորյանի թույլտվությամբ գնացել է զուգարան, որտեղից դուրս գալուց հետո տեսել է վերջինիս և ստիպված վերադարձել է տուն։ Դրանից հետո կրկին նրան ասել է, որ վատ է զգում ու ցանկանում է գնալ զուգարան և, վերջինիս տված խալաթը հագնելով, դուրս է եկել բակ ու մտել զուգարան։ Զուգարանում գտնվելու ժամանակ զանգահարել է ոստիկանություն, այնուհետև` իր ընկերուհիներին` Նատալիային ու Դիանային, և օգնություն խնդրել։ Ա.Գրիգորյանը, լսելով այդ խոսակցությունը, ջարդել է զուգարանի պատուհանի ապակին ու ռետինե խողովակով ջրել է իրեն` պահանջելով դուրս գալ զուգարանից։ Այդ ընթացքում իրեն են զանգահարել քույրը` Մարիամ Մելիքյանը, եղբայրը` Տիգրան Մելիքյանը, ընկերուհին Դիանա Տապտուգյանը, ոստիկանության աշխատակիցները, և փորձել են պարզել իր գտնվելու վայրը։
Հայտնել է, որ մոտ 30 րոպե Ա.Գրիգորյանը ջրել է իրեն, որի ընթացքում բռնել է ռետինե խողովակից և քաշել` վնասելով ձեռքը։ Ա.Գրիգորյանը, տեսնելով, որ ինքը չի բացում դուռը, պահեստային բանալով բացել է զուգարանի դուռը, որից հետո ինքը փորձել է փախչել և վազել է դեպի դարպասները, սակայն նա բռնել է իրեն ու վերադարձրել տուն։ Երբ արդեն տանն են եղել, հանել է թաց խալաթն ու պառկել անկողնում, քանի որ ամբողջությամբ թրջված է եղել և մրսել է։ Դրանից հետո, Ա.Գրիգորյանը նույնպես մերկացել է, մոտեցել ու պահանջել է համբուրել իրեն, որից հետո ապտակել է իրեն։ Ինքը չի կատարել նրա պահանջը, ինչի պատճառով նա սպառնացել է մոխրամանով հարվածել ու կրկին պահանջել է համբուրել ու լիզել առնանդամը։ Այլ ելք չգտնելով, ինքը կատարել է նրա պահանջները` շոյել է նրա առնանդամը, լիզել այն ու առաջարկել պառկել։ Որոշ ժամանակ անց տուն է մտել ամբաստանյալի դստեր ամուսինը` Իվանը, ով միացրել է սենյակի լույսն ու իրենից պահանջել է հագնվել, որից հետո ինքը հագնվել է, դուրս եկել փողոց, որտեղ նկատել է ոստիկանության աշխատակիցներին։
Տուժող Ս.Մելիքյանը վերոգրյալ ցուցմունքը պնդել է ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին առերես:
Վկա Մարիամ Գուրգենի Գասպարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Սիրանուշ Մելիքյանն իր դասընկերուհին է, նրան ժանաչում է 10 տարուց ավել, իսկ Արմեն Գրիգորյանին ճանաչում է մոտ 4 տարի։ Վերջինս իր ամուսնու` Արթուրի մոր ընկերն է եղել։ Ա.Գրիգորյանն իրեն ասել է, որ իրեն է սիրում, ցանկանում է իր հետ ապրել և միասին՝ որպես փաստացի ամուսիններ, ապրել են մոտ 8 ամիս։ Նրա հետ բնակվելու ժամանակ Ս.Մելիքյանը հաճախ է այցելել իրենց բնակարան, ինքն է վերջինիս և Ա.Գրիգորյանին ծանոթացրել և վստահ է, որ նրանց միջև երբեք սեռական հարաբերություն չի եղել։ 2016 թվականի հունվարի 21-ին համացանցի <<Օդնոկլասսնիկի>> կայքում Ս.Մելիքյանի քույրը՝ Մ.Մելիքյանը, իրեն հաղորդագրություն է ուղարկել ու հարցրել Ա.Գրիգորյանի բնակության հասցեն, տեղեկացնելով, որ Սիրանուշը նրա մոտ է ու վերջինս նրան չի թողնում տուն վերադառնալ, որից հետո նրան տվել է Ա.Գրիգորյանի Նորագյուղի հասցեն։
Արմեն Գրիգորյանը եղել է սեռապես ակտիվ, ալկոհոլ օգտագործած վիճակում նրա մոտ սեռական հարաբերություն ունենալու մեծ ցանկություն է լինում, սակայն այդ ժամանակ նա չի կարողանում ավարտել այն։
Դեպքից հետո հեռախոսազրույց է ունեցել Ս.Մելիքյանի հետ, ով հայտնել է, որ ամբաստանյալի հետ հանդիպել է, քանի որ նա զանգահարել է ու ասել, որ իբր ինքն անբարոյական է, նա ունի այդ ամենի տեսաձայնագրությունը, և Սիրանուշին կանչել է իր տուն` այդ տեսաձայնագրությունը ցույց տալու համար։ Համոզվելու համար նա գնացել է Արմենի տուն, որտեղ վերջինս ծեծել է նրան, ստիպել է մերկանալ, շոյել ու լիզել առնանդամը, իսկ Սիրանուշը, վախենալով Արմենից, կատարել է նշված գործողությունները։ Սիրանուշն իրեն ասել է, որ հասցրել է զանգել Դիանային և օգնություն խնդրել։
Հայտնել է, որ ինքը Ս.Մելիքյանին հավատում է, նա ճշտախոս անձնավորություն է, իսկ Ա.Գրիգորյանը ալկոհոլի սիրահար է և ալկոհոլ օգտագործած ժամանակ կռվում, ջարդում և փշրում է ամեն ինչ։
Վկաներ Դիանա Ջոնի Տապտուգյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ինքը Ս.Մելիքյանին ճանաչում է շուրջ 4 տարի, իսկ Ա.Գրիգորյանին չի ճանաչել։ Դեպքի օրը՝ հեռախոսազրույցի ժամանակ, Սիրանուշը հայտնել է, որ պետք է գնա Սնդոյի տուն, քանի որ նա ինչ-որ տեսաձայնագրություն ունի, որտեղ երևում է, որ իր ընկերուհին` Մարիամը, մինետ է անում։ Ինքը Սիրանուշին հորդորել է չգնալ, սակայն վերջինս ասել է, որ ցանկանում է համոզվել ու պետք է գնա։ Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Սիրանուշին, ով պատասխանելով հեռախոսազանգին, ասել է, որ դեռ Սնդոյի տանն է ու տուն է գնալու կես ժամից։ Որոշ ժամանակ անց կրկին կապվել է Սիրանուշի հետ, ով պատասխանելով հեռախոսազանգին, անմիջապես ասել է. <<հասեք, փրկեք, Սնդոն չի թողնում դուրս գամ, զուգարանում եմ, ջարդել է զուգարանի պատուհանը, ջուր է լցնում ինձ վրա>> ու անջատել է հեռախոսը։ Ինքը Ս.Մելիքյանի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում լսել է նաև Ա.Գրիգորյանի ձայնը, ով փորձել է համոզել Սիրանուշին դուրս գալ զուգարանից։ Ինքն անմիջապես զանգահարել է Սիրանուշի քրոջը, ում հետ հանդիպելով, գնացել են Սիրանուշի մոտ, որտեղ հանդիպել են ոստիկաններին։
Սիրանուշն ավտոմեքենայի մեջ պատմել է, որ Սնդոն իրեն պատառաքաղով և մոխրամանով հարվածելու սպառնալիքով պահանջել է մերկանալ և մինետ անել, իսկ ինքը վախենալով նրանից` կատարել է նրա պահանջները` շոյել և լիզել է նրա առնանդամը։
Տուժողի պարանոցը կապտած է եղել, ձեռքերը` ճանկռված։ Նա նաև պատմել է, որ ամբաստանյալն է քաշել պարանոցի շարֆը և վնասել պարանոցը, որից հետո նաև ապտակել է ու խփել գլխին։
Ինքը հավատում է Սիրանուշին և կարծում է, որ նա չի ստում։
Նույնբովանդակ ցուցմունքներ է տվել նաև վկա Մարիամ Մելիքյանը, ով հանդիսանում է տուժող Սիրանուշ Մելիքյանը քույրը` հայտնելով, որ 2016 թվականի հունվարի 22-ին Ա.Գրիգորյանը ծեծել է նրա տուն գնացած իր քրոջը, սպառնացել է հարվածել մոխրամանով և դանակով, զուգարանում գտնվելու ընթացքում նրա վրա ջուր է լցրել և չի թողել վերադառնալ տուն։
Վկա Նատալիա Սուրենի Քրմոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Սիրանուշ Մելիքյանին ճանաչում է շուրջ 4 տարի։ Նրա հետ գրեթե ամեն օր շփվել է հեռախոսով։ 2016 թվականի հունվարի 22-ին` ժամը 00։15-ի սահմաններում, վերջինս զանգահարել է իրեն ու լացելով, բղավելով ասել. <Խնդրում եմ օգնի, զանգահարի ոստիկանություն, թե չէ ինքը ինձ կսպանի>>, որից հետո հեռախոսն անջատվել է։ Դրանից հետո, զանգահարել է Սիրանուշին, փորձել է ճշտել նրա գտնվելու վայրը, սակայն վերջինս ասել է, որ չգիտի, թե որտեղ է գտնվում, փակվել է զուգարանում և Սնդոն իրեն ջրում է։ Այդ ժամանակ լսել է նաև, որ Սիրանուշին ինչ-որ մարդ ասել է, որ դուռը բացի, որից հետո ինքը Սիրանուշին ասել է, որ իր մոտ մարդ կա, նա էլ կօգնի, սակայն նա պատասխանել է, որ դա նույն անձնավորությունն է, ով իրեն ջրում է ու սպառնում։ Դրանից հետո զանգահարել է Սիրանուշի քրոջը` Մարիամին, ու եղբորը` Տիգրանին, և հայտնել Սիրանուշի մասին։ Ժամը 6-ի սահմաններում, տեղեկացել է, որ Սիրանուշին գտել են, որից հետո` ժամը 10-ի սահմաններում, գնացել է Սիրանուշենց բնակարան, զրուցել վերջինիս հետ, և նա պատմել է, որ Սնդոն զանգահարել է իրեն, ընկերուհու վերաբերյալ ինչ-որ նկարներ ցույց տալու համար հրավիրել Երևանի Նորագյուղ թաղամաս` <<Ծիրանանոց>> կոչվող վայր, և երբ ցանկացել է վերադառնալ տուն, վերջինս թույլ չի տվել, ստորացրել է իրեն, սպառնացել, պահանջել մերկանալ։ Ս.Մելիքյանի ընկերուհի Դիանա Տապտուգյանն էլ հայտնել է, որ Սիրանուշն իրեն ամեն ինչ պատմել է, մասնավորապես, որ երբ Սնդոյի պահանջով Սիրանուշը մերկացել է, Ա.Գրիգորյանը տեսնելով, որ նրա մոտ դաշտան է, պահանջել է համբուրել առնանդամը, մինետ անել, իսկ Սիրանուշն էլ գնացել է զուգարան, որտեղից զանգահարել է ոստիկանություն և իրեն` խնդրելով օգնության հասնել: Դրանից հետո Սնդոն իրեն ջրել է, ու նա ստիպված դուրս է եկել զուգարանից, վազել տուն, մտել անկողին և արդեն պառկած ժամանակ Սնդոն մոտեցել է նրան, պահանջել է մինետ անել, առնանդամը մտցրել է նրա բերանը, իսկ երբ Սիրանուշը հրաժարվել է կատարել նրա պահանջները, սպառնացել է մոխրամանով հարվածել գլխին, որից հետո` իր կամքին հակառակ, Սիրանուշը սկսել է լիզել նրա առնանդամը, համբուրել մարմինը, իսկ երբ Սնդոն մտել է անկողին, Սիրանուշից պահանջել է խաղալ նաև առնանդամի հետ։ Սիրանուշը պատմել է նաև, որ այդ մարդը էրեկցիա չի ունեցել, ու նրա մոտ ոչինչ չի ստացվել։
Հայտնել է, որ Ս.Մելիքյանը բնավորությամբ ուժեղ, պինդ, համարձակ աղջիկ է, նրան երբևէ լացելիս չի տեսել, ու երբ դեպքի օրը հեռախոսով նա լացելով է խոսել, հասկացել է, որ ամեն ինչ լուրջ է, և նա օգնության կարիք ունի։
Վկա Իվան Ստյոպայի Թոսունյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Արմեն Գրիգորյանն իր կնոջ հայրն է։ 2016 թվականի հունվարի լույս 22-ի գիշերը` ժամը 1-ից մինչև 2-ն ընկած ժամանակահատվածում, զանգահարել է Ա.Գրիգորյանի հեռախոսահամարին և, տեսնելով, որ այն անջատված է, գնացել է նրա բնակավայր։ Երբ մտել է ներս, միացրել է լույսն ու տեսել, որ Ա.Գրիգորյանն ինչ-որ աղջկա հետ պառկած է անկողնում։ Նրանք երկուսն էլ մերկ են եղել։ Պահանջել է հագնվել, իսկ այդ աղջկան, ում չի ճանաչել է, ասել է, որ դուրս գա փողոց ու նստի իր ավտոմեքենան, որպեսզի նրան տուն տանի։ Աղջիկն իրենից օգնություն չի խնդրել ու իր մոտ այնպիսի տպավորություն չի եղել, որ նա ստիպողոբար է գտնվում նշված տանը, քանի որ սեղանի վրա եղածներից հասկացել է, որ նրանք միասին հաց են կերել։ Որոշ ժամանակ անց եկել են նաև մի քանի աղջիկ, իսկ նրանց հետևից` նաև ոստիկանության աշխատակիցներ ու նրանց տեղափոխել են ոստիկանություն։
Վերաքննիչ դատարանը` վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով վկա Ի.Թոսունյանի ցուցմունքները, այն համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, գտնում է, որ վերջինիս ցուցմունքներն ըստ էության գործի ելքի համար էական նշանակություն չունեն, քանի որ վկա Ի.Թոսունյանի ցուցմունքներով ոչ հաստատվում և ոչ էլ հերքվում է ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանի կողմից տուժող Սիրանուշ Մելիքյանի նկատմամբ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրման սպառնալիքով սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ կատարելու հանգամանքը, հետևաբար այն չի կարող միանշանակ վկայել ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի մեղքի առկայության կամ բացակայության մասին:
Ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, վերոնշյալ ապացույցներից բացի, հաստատված և հիմնավորված է նաև 22.01.2016 թվականի դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն` Ս.Մելիքյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Թաիրով փողոցի հ. 10 տան սենյակում գտնվող սավանը, որի վրա ինքը պառկել է, դանակը, պատառաքաղը, որոնցով իրեն սպառնացել են։ Տանը` լվացքի պարանի վրա, հայտնաբերվել է թաց սպիտակ սավան, որն ըստ Ս.Մելիքյանի հայտարարության` եղել է իր հագին, երբ ինքը թրջվել է` իրեն ապօրինի պահողի կողմից։ Հատակին եղել է նաև արյան հետքեր։
<<Զննում կատարելու մասին>> 22.02.2016 թվականի արձանագրությամբ, համաձայն որի` Ս.Մելիքյանը 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև 2016 թվականի հունվարի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում, Ա.Գրիգորյանին չի զանգահարել, իսկ վերջինս 098-90-33-92 հեռախոսահամարով Ս.Մելիքյանի` 077-41-42-81 հեռախոսահամարին 04.11.2015 թվականին` ժամը 13։50։24-ին, կատարվել է ելքային հեռախոսազանգ` 22 րոպե 47 վայրկյան տևողությամբ, 07.11.2015 թվականին` ժամը 18։38-ից 20։04-ն ընկած ժամանակահատվածում, կատարվել է 3 ելքային հեռախոսազանգ` 36 րոպե 18 վայրկյան, 14 րոպե 25 վայրկյան և 22 վայրկյան տևողությամբ, 20.12.2015 թվականին` ժամը 19։13։16-ին, կատարվել է ելքային հեռախոսազանգ` 29 վայրկյան տևողությամբ։ Ա.Գրիգորյանի 098-90-33-92 հեռախոսահամարից 2016 թվականի հունվարի 21-ին` ժամը 02։34։31-ին ու 02։36։38-ին, Ս.Մելիքյանի 077-41-42-81 հեռախոսահամարին կատարվել է 2 հեռախոսազանգ` 1 րոպե 33 վայրկյան ու 34 րոպե 18 վայրկյան տևողությամբ։ Նույն օրը` ժամը 13։00։28-ին, կատարվել է 3-րդ հեռախոսազանգը` 55 վայրկյան տևողությամբ, ժամը 16։24։27-ին կատարվել է 4-րդ հեռախոսազանգը` 1 րոպե 31 վայրկյան տևողությամբ, իսկ 5-րդ և 6-րդ հեռախոսազանգերը կատարվել են ժամը 17։10։02-ին ու 17։31։36-ին` 11 վայրկյան ու 55 վայրկյան տևողությամբ։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ վերոնշյալ ապացույցներից բացի <<Զննում կատարելու մասին>> վերոգրյալ արձանագրությամբ ևս հերքվում է ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ դեպքից մեկ օր առաջ` 2016 թվականի հուվարի 21-ին, Սիրանուշ Մելիքյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ գալիս է իր տուն, քանի որ նշված արձանագրությամբ հաստատված է, որ վերջինս նշված օրը Ա.Գրիգորյանին չի զանգահարել:
Ավելին` նշված արձանագրությամբ ևս հաստատվում է տուժող Ս.Մելիքյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Արմեն Գրիգորյանն է զանգահարել իրեն ու ասել, որ Մարիամ Գասպարյանն անառակ է ու ինքն ունի դա հաստատող մի տեսաձայնագրություն` <<ֆլեշկա>>, որը տեսնելու և համոզվելու համար առաջարկել է իրեն գնալ իր տուն։
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարմանը, հաստատված և հիմնավորված է նաև դատաբժշկական փորձաքննության 02.02.2016 թվականի 0143 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ս.Մելիքյանի մարմնական վնասվածքները` պարանոցի շրջանի արյունազեղումի, ձախ նախաբազկի և զույգ դաստակների շրջանների քերծվածքների ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով/ներով/, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, չի բացառվում` այդ թվում որոշմամբ և տուժողի կողմից նշված հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կից պահելու մասին>> 22.02.2016 թվականի որոշմամբ, համաձայն որի` թիվ 16103616 քրեական գործով դանակը, պատառաքաղը, բամբակե խծուծի վրա արնանման հետքը, ապակու կտորները, սավանը, սպիտակ խալաթը և մոխրամանը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
Վերաքննիչ դատարանը` վերոգրյալ ապացույցները գնահատելով իրենց համակցության մեջ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղսագրված արարքը հիմնավորված և հաստատված է սույն գործով ձեռք բերված և սույն որոշման հիմքում դրված վերոգրյալ ապացույցներով, որի համար վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքների փաստարկներին այն մասին, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում պետք է արդարացնել, քանի որ տուժող Ս.Մելիքյանը գործով շահագրգիռ անձ է, ով գործով վկա Մարիամ Գասպարյանի մտերիմ ընկերուհին է, իսկ վերջինս էլ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի հետ համատեղ բնակվել է շուրջ 9 ամիս և դրանից հետո գժտվել են ու առանձին ապրել, նրանց հարաբերությունները եղել են լարված և Ս.Մելիքյանը նման ցուցմունքներ տալով ցանկացել է վրեժխնդիր լինել Ա.Գրիգորյանից, իսկ սույն գործով վկաներ Մ.Գասպարյանը, Դ.Տապտուգյանը, Մ.Մելիքյանը և Ն.Քրմոյանը տուժողի մտերիմ բարեկամները և ընկերուհիներն են, որոնք ևս հանդիսանում են գործով շահագրգիռ անձինք, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Վերաքննիչ դատարանը` կասկածի տակ չդնելով տուժողի և վերը նշված մյուս վկաների բարեկամներ և ընկերուհիներ լինելու հանգամանքը, փաստում է, որ վերջիններիս նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներն իրենց հաստատումն են գտել այլ օբյեկտիվ ապացույցներով, մասնավորապես` 22.01.2016 թվականի դեպքի վայրի զննության մասին, 22.02.2016 թվականի <<Զննում կատարելու մասին>> արձանագրություններում, դատաբժշկական փորձաքննության 02.02.2016 թվականի թիվ 0143 եզրակացությամբ, 22.02.2016 թվականի <<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կից պահելու մասին>> որոշմամբ, որոնք գնհատելով իրենց համակցությամբ, բավարար են ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգքրի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու համար:
Ամփոփելով վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրակացությունները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, հետևաբար ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 24-ի դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալ Արմեն Կնյազի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 24-ի դատավճիռը` Արմեն Կնյազի Գրիգորյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ