Գործ
ԵԿԴ/0048/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,03,, մայիսի 2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ. Հակոբյանի
Հանրային պաշտպան Կ. Խաչատրյանի

դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի` ծնված 27.04.1972թ.-ին, Արարատի մարզ, ք.Մասիսում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Արշակունյան 54/3 շենքի թիվ 24-րդ հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի՝
«Հ.Մանուկյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2015 թվականի հունվարի 30-ին Երևան քաղաքում գործող «fine» խանութ-սրահում, ներկայանալով որպես Արթուր Լեոնով, այնտեղ տեղադրված՝ «Ակբա-Կրեդիտ Ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերությանը պատկանող պոս-տերմինալի միջոցով, օգտագործելով «Ամերիքըն Էքսպրես» վճարային կազմակերպության Արթուր Լեոնովի անվամբ բանկային պլաստիկ քարտի կեղծ կրկնօրինակը, գնել է 7 հատ «Լենովո Յոգա» մակնիշի 7 համակարգիչներ՝ այլ անձի բանկային հաշիվներից խաբեությամբ հափշտակելով 4.369.170 ՀՀ դրամ գումար։
Այսինքն, Հովիկ Մանուկյանը կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Միաժամանակ Հովիկ Մանուկյանը, 2015 թվականի փետրվարի 3-ին, Երևան քաղաքում գործող «I mall» խանութ-սրահում, ներկայանալով որպես Արթուր Լեոնով, այնտեղ տեղադրված՝ «Ակբա-Կրեդիտ Ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերությանը պատկանող պոս-տերմինալի միջոցով, օգտագործելով «Ամերիքըն Էքսպրես» վճարային կազմակերպության` Արթուր Լեոնովի անվամբ բանկային պլաստիկ քարտի կեղծ կրկնօրինակը, գնել է 5 հատ պլանշետային համակարգիչներ՝ այլ անձի բանկային հաշիվներից խաբեությամբ հափշտակելով 2.415.000 ՀՀ դրամ գումար։
Այսինքն, Հովիկ Մանուկյանը կատարել է հանցագործություն` նախատեսկած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Բացի այդ, Հովիկ Մանուկյանը, 2015 թվականի մարտ ամսվա սկզբներին, Երևան քաղաքում գործող «Թաչ» խանութ-սրահում, ներկայանալով որպես Արթուր Լեոնով, այնտեղ տեղադրված՝ «Ակբա-Կրեդիտ Ագրիկոլ բանկ» ՓԲ ընկերությանը պատկանող պոս-տերմինալի միջոցով, օգտագործելով «Ամերըքան Էքսպրես» վճարային կազմակերպության` Արթուր Լեոնովի անվամբ բանկային պլաստիկ քարտի կեղծ կրկնօրինակը, խաբեությամբ փորձել է գնել է 2 միլիոն ՀՀ դրամ արժողության 5 հատ «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսներ, սակայն դա նրան չի հաջողվել իր կամքից անկախ պատճառներով, քանի որ գործարքը չի հաստատվել բանկի կողմից։
Այսինքն, Հովիկ Մանուկյանը կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով»։

Փաստի առթիվ ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 2015 թվականի ապրիլի 22-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2015 թվականի հունիսի 19-ին ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից կայացվել է որոշում` Հովիկ Վարդանի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 203-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։

2016 թվականի փետրվարի 26-ին ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Թևանյանի կողմից կայացվել է որոշում` Հովիկ Վարդանի Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու մասին և վերջինիս նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 11.03.2016թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Մեղադրող Հ.Հակոբյանը, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, դատարանում փոխել է իր՝ նախկինում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի նախաքննական ցուցմունքը, վկաներ` Ռաֆայել Մանուչարյանի, Գառնիկ Սահակյանի, Կարեն Հակոբյանի, Վլադիմիր Սարգսյանի, Լևոն Սաֆարյանի և Լիլիթ Գևորգյանի ցուցմունքները, ապացույց ճանաչված` «ֆայն» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Ռ.Մանուչարյանի կողմից 26.03.2015թ.-ին քննությանը ներկայացած խանութ-սրահում 30.01.2015թ.-ին կատարված տեսաձայնագրությունները, ապացույց ճանաչված` «I mall» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Կ.Հակոբյանի կողմից 28.03.2015թ.-ին քննությանը ներկայացած խանութ-սրահի մուտքի մոտ տեղադրված տեսածցիկի` 28.12.2014թ.-ի և 03.02.2015թ.-ին կատարված տեսաձայնագրությունները և նույն օրը կատարված գործարքների անդորրագրերի լուսապատճեները, ապացույց ճանաչված` «Թաչ» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Վ.Սարգսյանի կողմից 01.04.2015թ.-ին քննությանը ներկայացած Արթուր Լեոնովի տվյալներով ՌԴ քաղաքացու անձնագրի և «ԱՄԵՔՍ» թիվ 372323989651001 պլաստիկ քարտի լուսապատճենները, այդ ապացույցների` 2015թ.-ի հունիսի 1-ի զննման արձանագրությունները, 2015թ.-ի հոկտեմբերի 12-իր թիվ 15-1445 փորձաքննության եզրակացությունը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով վերը շարադրված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանին մեղսագրված հանցագործությունների կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքների համար վերջինս ենթակա է պատիժների։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն այն, որ ամբաստանյալը ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում՝ պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը՝ Վարդան Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված` 11.11.2004թ.-ին։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ՝ ազատազրկման ձևով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու վերաբերյալ անհրաժեշտության հարցը քննարկելիս դատարանն արձանագրում է նաև հետևյալը՝

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն՝
«Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը, որը`
2) կատարվել է խոշոր չափերով,
...պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով»։
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն`
«3. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»։
Դատարանն, անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, չնայած շարունակական դիտավորությանը դրա բազմադրվագությանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, գտնում է, որ բացի այն հանցատեսակից, որի համար որպես պատիժ է նախատեսված ազատազրկումը, իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա է պատժի` այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում պատժի ավելի մեղմ տեսակը չի կարող ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակները։

Դատարանն անդրադառնալով Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ապացույցները՝ «Ֆայն» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Ռաֆայել Մանուչարյանի կողմից 26.03.2015 թվականին քննությանը ներկայացրած խանութ-սրահում 30.01.2015 թվականին կատարված տեսաձայնագրությունները՝ բաղկացած 460 ֆայլից՝ 5 պանակներով, նույն օրը կատարված 4.369.170 դրամի գործարքի անդորրագրի լուսապատճենն ու համակարգիչներն հաճախորդին հանձնելու անդորրագրի լուսապատճենը, ինչպես նաև 30.06.2015 թվականին առգրավված, գործով մեղադրյալ Հովիկ Մանուկյանի կողմից կատարված այդ՝ 4.369.170 դրամի գործարքի անդորրագիրն ու համակարգիչները ստանալու անդորրագիրը, «Այ մոլլ» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Կարեն Հակոբյանի կողմից 28.03.2015 թվականին քննությանը ներկայացրած խանութ-սրահի մուտքի մոտ տեղադրված տեսախցիկի՝ 28.12.2014թ. և 03.02.2015թ. կատարված տեսաձայնագրությունները և նույն օրը կատարված գործարքների անդորրագրերի լուսապատճենը, «Թաչ» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Վլադիմիր Սարգսյանի կողմից 01.04.2015 թվականին քննությանը ներկայացրած Արթուր Լեոնովի տվյալներով ՌԴ քաղաքացու անձնագրի և «ԱՍԵՔՍ» թիվ 372323989651001 պլաստիկ քարտի լուսապատճենները պետք է պահել քրեական գործում՝ այն պահելու ողջ ժամանակամիջոցի ընթացքում։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչությունում պահվող «Ֆլայ Դուոս» մակնիշի բջջային հեռախոսի և 5700 ՀՀ դրամ գումարի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել և դրանք վերադարձնել վերջինիս։
4. Եզրափակիչ մաս

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Հովիկ Վարդանի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ն կետով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ն կետով Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 /հինգ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հունիսի 17-ից։
Քրեական գործով ապացույցները` «Ֆայն» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Ռաֆայել Մանուչարյանի կողմից 26.03.2015 թվականին քննությանը ներկայացրած խանութ-սրահում 30.01.2015 թվականին կատարված տեսաձայնագրությունները՝ բաղկացած 460 ֆայլից՝ 5 պանակներով, նույն օրը կատարված 4.369.170 դրամի գործարքի անդորրագրի լուսապատճենն ու համակարգիչներն հաճախորդին հանձնելու անդորրագրի լուսապատճենը, ինչպես նաև 30.06.2015 թվականին առգրավված, գործով մեղադրյալ Հովիկ Մանուկյանի կողմից կատարված այդ` 4.369.170 դրամի գործարքի անդորրագիրն ու համակարգիչները ստանալու անդորրագիրը, «Այ մոլլ» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Կարեն Հակոբյանի կողմից 28.03.2015 թվականին քննությանը ներկայացրած խանութ-սրահի մուտքի մոտ տեղադրված տեսախցիկի` 28.12.2014թ. և 03.02.2015թ. կատարված տեսաձայնագրությունները և նույն օրը կատարված գործարքների անդորրագրերի լուսապատճենը, «Թաչ» խանութ-սրահի վաճառքի մենեջեր Վլադիմիր Սարգսյանի կողմից 01.04.2015 թվականին քննությանը ներկայացրած Արթուր Լեոնովի տվյալներով ՌԴ քաղաքացու անձնագրի և «ԱՄԵՔՍ» թիվ 372323989651001 պլաստիկ քարտի լուսապատճենները՝ պահել քրեական գործում՝ այն պահելու ողջ ժամանակամիջոցի ընթացքում։
Հովիկ Վարդանի Մանուկյանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչությունում պահվող «Ֆլայ Դուոս» մակնիշի բջջային հեռախոսի և 5700 ՀՀ դրամ գումարի վրա դրված կալանքը վերացնել և դրանք վերադարձնել վերջինիս։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում` բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով սահմանված հիմքի։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն