ԵԿԴ/0047/01/16


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

26 հունիսի 2023թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ
Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ
ԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ս.ԶԱՔՈՅԱՆԻ
Ք․ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ԴԱՏԱԽԱԶ՝ Ն․ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Ե.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ՝ Հ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
Ս.ՀՈՎԱՍԱՓՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.12.2022թ. դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանը 16.02.2016թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործից անջատել է Ստյոպա Հովասափյանի և Հովհաննես Մարգարյանի մասը՝ թիվ 59100516 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարա-շեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Մաթևոսյանը 12.03.2015թ. որոշմամբ 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 12110515 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ։
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Գ.Մղդեսյանը 16.07.2014թ. որոշմամբ 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 12145314 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ:
Քննիչ Գ.Մղդեսյանի 18.10.2014թ. որոշմամբ թիվ 12145314 քրեական գործով կասկածյալ Հ.Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
Քննիչ Գ.Մղդեսյանի 25.10.2014թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրը կայացրած մեկ այլ որոշմամբ Հ.Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Մաթևոսյանը 14.04.2015թ. որոշմամբ թիվ 12145314 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 12145314 քրեական գործը միացրել է թիվ 12110515 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակել 12110515 համարով:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Է.Թումաղայանը 05.03.2015թ. որոշմամբ թիվ 12145314 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ:
Քննիչ Է.Թումաղայանը 24.03.2015թ. որոշումներով Հ.Մարգարյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխել, վերջինիս ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.03.2015թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանի նկատմամբ, որպես խափանման միջոց, կիրառվել է երկու ամիս ժամկետով կալանավորում:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարա-շեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Է.Թումաղայանը 02.04.2015թ. որոշմամբ 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 12114315 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ, իսկ 03.04.2015թ. որոշմամբ թիվ 12114315 քրեական գործը միացրել է թիվ 12145314 քրեական գործին:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանը 16.04.2015թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 19.05.2015թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 09.06.2015թ. որոշմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 19.05.2015թ. որոշումը թողնվել է անփոփոխ։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 20.07.2015թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանը 18.08.2015թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործի նյութերով 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցել է թիվ 59102915 քրեական գործն ու այն ընդունել իր վարույթ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 17.09.2015թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանը 21.10.2015թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանը 26.10.2015թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործի նյութերով 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 59103615 քրեական գործն ու այն ընդունել է իր վարույթ:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանը 10.11.2015թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 17.11.2015թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանը 15.12.2015թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանը 13.01.2016թ. որոշմամբ թիվ 12110515 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 21.01.2016թ. որոշմամբ Հ.Մարգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով։
08.02.2016թ. ձերբակալվել է Ս.Հովասափյանը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանի 11.02.2016թ. որոշմամբ Ս.Հովասափյանն ազատվել է արգելանքից:
ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանի 11.02.2016թ. որոշմամբ Ս.Հովասափյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանի 15.02.2016թ. որոշումներով Հ.Մարգարյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է ու նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ 5 դրվագ, 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 6 դրվագ և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանը 16.02.2016թ. որոշմամբ Ս.Հովասափյանի նկատմամբ՝ որպես խափանման միջոց, ընտրել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2016թ. մարտի 9-ին թիվ 59100516 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2016թ. մարտի 14-ի որոշմամբ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ 5 դրվագ, 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 6 դրվագ և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ու Ստյոպա Սու-րենի Հովասափյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2016թ. մարտի 25-ի որոշմամբ նշանակվել է դատական քննության։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018թ. հունիսի 6-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի՝ նրա նկատմամբ կիրառվել է գրավ, որպես գրավի չափ՝ սահմանվել է 3.000.000 (երեք միլիոն) ՀՀ դրամը:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի դեկտեմբերի 05-ի դատավճռով.
Նախնական համաձայնությամբ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի կողմից 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` կատարված հանցագործություններին նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու ու նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:
Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանը ճանաչվել է անմեղ 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում և արդարացվել` կատարված հանցագործություններին նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:
Վճռվել է նաև.
Հովհաննես Մարգարյանի նկատմամբ դադարեցնել չորս դրվագով 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վեց դրվագով 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով։
«Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> փակ բաժնետիրական ընկերության ներկայացուցիչ Արաքս Վարդանյանի ու «Հայբիզնեսբանկ>> փակ բաժնետիրական ընկերության վարչության նախագահ Ա.Միքայելյանի քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության և պարզաբանել, որ դրանք կարող են կրկին հարուցվել՝ քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Երևան քաղաքի Արին Բերդի փողոցի 5-րդ նրբանցքի 15/1, Արին Բերդի փողոցի 5-րդ նրբանցքի 15/2 հասցեներում գտնվող անշարժ գույքերը, Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 025882),Արին Բերդի 5-րդ նրբանցքի վերջնամաս հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 673508), Արին Բերդի 6/17 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 673523), Նուբարաշեն խոզաբուծական ֆաբրիկա հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2261278), Նուբարաշեն-Մասիս խճուղի, 105-23 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2596350), Նուբարաշեն խոզաբուծական ֆաբրիկա հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2765819), Նուբարաշեն-Մասիս խճուղի, 105-15 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2822857), Նուբարաշեն-Մասիս խճուղի, 105-25 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2596351), Նուբարաշեն-Մասիս խճուղի, 105-27 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2596354), Նուբարաշեն-Մասիս խճուղի, 105-24 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2596349), Երևան քաղաքի Արցախի 47ա հասցեի արտադրամաս հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 1515961), Երևան քաղաքի Արցախի 47ա շենք, 1 շինություն հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2832756), Նուբարաշեն խճուղի 22/1 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2442692), Երևան քաղաքի Արցախի 43 վարչական շենքի հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 448982), Երևան քաղաքի Արցախի 47ա շենք, թիվ 1 շինություն հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2825923), Երևան քաղաքի Արցախի 47/2 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2734072), Երևան քաղաքի Արցախի 47ա շենք, 2 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2607394), Երևան քաղաքի Արցախի 47/2 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2734072), Կոտայքի մարզի Աղավնաձոր գյուղի Ղշով աղբյուր թաղամասի թիվ 13 հանգստյան տուն հասցեն, Երևան քաղաքի Վ.Անտառային 138 թիվ 4 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը (վկայական 2573140), Երևան քաղաքի Վ.Անտառային 138 շենքի թիվ 1 բնակարանը, Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 42-44 շենքի թիվ 42 հասցեն, Նուբարաշենի խճուղի, Մասիս տանող ճանապարհ 1, 1/2, 1/1 շենքը, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանի անվամբ հաշվառված «BMW 315>> մակնիշի 08 OQ 800 հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենան ազատել կալանքից։
14.07.2015թ. ՀՀ կենտրոնական բանկից առգրավված, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանի, «Արման Վլադ Եղբայրներ>>, «Էրեբունի>> գինու կոնյակի գործարան, «Էրեբունի>> գինու գործարան ՍՊԸ-ների բանկային գաղտնիք կազմող տեղեկություններ պարունակող փաստաթղթերը և պատճենները պահել քրեական գործի հետ միասին` վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
«WALTHER CP 88>> մոդելի «A32206585>> համարի 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ ատրճանակը, 49 հատ 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ զենքից կրակվելու համար նախատեսված գնդակները վերադարձնել Հովհաննես Մարգարյանին։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 13 հատ 7.62մմ (7.62x39) և 2 հատ 7.62մմ (7.62x54R) տրամաչափի փամփուշտները հանձնել ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության տնօրինմանը, իսկ 8 և 3-ական պարկուճներն ու գնդակները՝ ոչնչացնել:
Թիվ 12110515 քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված 64.023 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 826345 վկայականը և 33.7 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2287976 վկայականի պատճենը թողնել Երևան քաղաքի Նուբարաշեն Մասիսի խճուղի 105/5 և 105/30 հասցեների թիվ 04058372 կադաստրային գործում, 32.012147 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2438468 վկայականը վերադարձնել ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ, 17 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականի պատճենը թողնել Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցք 8 հասցեի թիվ 70022145 կադաստրային գործում, իսկ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմված 24.11.2011թ. և 02.12.2011թ. թվագրություններով տեղեկանքները պահել քրեական գործի հետ միասին` վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում, Լոռու մարզի Ուռուտ գյուղի գյուղապետի կողմից 21.06.2010թ. թվագրմամբ տրված տեղեկանքն ու 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի ու Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը թողնել թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 քաղաքացիական գործում։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանից առգրավված, թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 քաղաքացիական գործը վերադարձնել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան։
Երևան քաղաքի Արցախի 47ա հասցեի խուզարկությամբ չհրկիզվող պահարանից հայտնաբերված և առգրավված փաստաթղթերը պահել քրեական գործի հետ միասին` վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ արխիվից առգրավված Երևան քաղաքի Արցախի 47ա հասցեի թիվ 04052173 և Երևան քաղաքի Նուբարաշեն-Մասիս խճուղի 105/25 հասցեի թիվ 04058085 կադաստրային գործերը, ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ Երևանի տարածքային ստորաբաժանումից առգրավված Երևան քաղաքի Նուբարաշեն Մասիսի խճուղի 105/15 հասցեի թիվ 04058100, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն Մասիսի խճուղի 105/31 հասցեի թիվ 70013864, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն Մասիսի խճուղի 105/5 և 105/30 հասցեների թիվ 04058372, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն խոզաբուծական ֆաբրիկա 105/15 Մասիս տանող ճանապարհ 1։1/2 հասցեի թիվ 04042068 (բաղկացած 2 հատորից), Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի թիվ 70022145, Երևան քաղաքի Նուբարաշենի խճուղի 9 հասցեի թիվ 04011645 կադաստրային գործերը վերադարձնել ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ, Էրեբունի նոտարական տարածքի նոտար Անահիտ Ղազարյանից առգրավված թիվ 2-3291 նոտարական գործը վերադարձնել Էրեբունի նոտարական տարածք, Ստեփանավան քաղաքի ՔԿԱԳ տարածքային բաժնից առգրավված «Ծննդյան ակտի թիվ 21 գրանցումը>>, «Ամուսնության ակտի թիվ 26 գրանցումը>>, «Ամուսնության ակտի թիվ 24 գրանցումը>> և «Մահվան վերաբերյալ ակտի թիվ 250 գրանցումը>> փաստաթղթերի բնօրինակները վերադարձնել Ստեփանավան քաղաքի ՔԿԱԳ տարածքային բաժին, Ստեփանավան քաղաքի Ուռուտ գյուղի «Հայփոստ>> ՓԲԸ բաժանմունքից առգրավված Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ կենսաթոշակների վճարման ցուցակները վերադարձնել Ստեփանավան քաղաքի Ուռուտ գյուղի «Հայփոստ>> ՓԲԸ բաժանմունք, Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի՝ «Դիմում անձնագիր տալու մասին>> 1 ձևի բնօրինակը վերադարձնել ՀՀ ոստիկանության Լոռու մարզային վարչության Ստեփանավանի բաժին, ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալությունից առգրավված «Էրեբունի գինու կոնյակի գործարան>> ՍՊԸ, «Արման Վլադ եղբայրներ>> ՍՊԸ, «Բյուրակն>> ՍՊԸ, «Էկո փյուր>> ՍՊԸ և «Գումալդի Գրուպ>> ՍՊԸ իրավաբանական անձանց գրանցման գործերը վերադարձնել ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալություն։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մարգարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ 3.000.000 (երեք միլիոն) ՀՀ դրամ գրավը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել գրավատուին:
Ամբաստանյալ Ս.Հովսափյանի նկատմամբ կիրառված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանի գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի դեկտեմբերի 05-ի դատավճռի դեմ 2023 թվականի հունվարի 21-ին (Հայփոստի միջոցով) վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ա.Մնացականյանը (համաձայն վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացված գրության՝ դատավճռի օրինակը դատախազությունում ստացվել է 2022 դեկտեմբերի 30-ին):
Թիվ ԵԿԴ/0047/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2023 թվականի փետրվարի 09-ին, համակարգչային ծրագրի միջոցով մակագրվել է դատարանի կազմին (նախագահող դատավոր Ա.Դանիելյան, դատավորներ՝ Ա.Նիկողոսյան և Մ.Հարությունյան), իսկ նախագահող դատավորին է հանձնվել 2023 թվականի փետրվարի 10-ին։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.02.2023թ. որոշմամբ՝ ՀՀ գլխավոր դատախազության սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարոյթ և հիշյալ քրեական գործը նշանակվել է Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Հ.Մարգարյանին 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ հինգ դրվագով, 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ վեց դրվագով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. <<Հանդիսանալով <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ի փաստացի սեփականատերը և տնօրենը, 2010 թվականի հունիսի 15-ին <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի հետ կնքված համալիր վարկային թիվ LGL 20100604 պայմանագրի հիման վրա <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ի անվամբ ստացել է 838.721.657 ՀՀ դրամ գումար նպատակային վարկ, իսկ վարկի ապահովման միջոց է հանդիսացել Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25, 105/26, 105/27, 105/27, 105/28 և 105/29 հասցեներով ընդհանուր 74.3 հա մակերեսով անշարժ գույքերը: 2011թ. <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի համաձայնության հիման վրա դադարեցվել է բանկի գրավի իրավունքը Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25, 105/26, 105/27, 105/27, 105/28 և 105/29 հասցեներով գույքերի նկատմամբ այն պայմանով, որ հաճախորդը` <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ն, կատարի 900.000 ԱՄՆ դոլարի վարկի մարում և տրամադրի նոր գրավի առարկա:
Դրանից հետո, բացառապես վերոնշյալ պայմանով ստանալով բանկի համաձայնությունը, Հովհաննես Մարգարյանը Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25, 105/26, 105/27, 105/27, 105/28 և 105/29 հասցեներով անշարժ գույքերը օտարել է և խաբեությամբ, իրավունք վերապահող սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայականի օգտագործմամբ որպես պարտավորությունների ապահովման երաշխիք բանկի թույլտվությամբ օտարված գույքի փոխարեն գրավադրել է իրականում գոյություն չունեցող և համադրման արդյունքում առաջացած, 343.800.000 ՀՀ դրամ գնահատված, 32.012147 հա մակերեսով Արտաշես Ճռիկյանի անվամբ գրանցված Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25 հասցեով անշարժ գույքը, որպիսի գործողություններով <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ին պատճառել է առանձնապես խոշոր չափերի` 343.800.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Այսինքն` Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Հովհաննես Մարգարյանը, հանդիսանալով <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ի փաստացի սեփականատեր և տնօրենը, 2010 թվականի հունիսի 15-ին <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի հետ կնքված համալիր վարկային թիվ LGL 20100604 պայմանգրի հիման վրա <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ի անվամբ ստացել է 838.721.657 ՀՀ դրամ գումար նպատակային վարկ, իսկ վարկի ապահովման միջոց է հանդիսացել նաև Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի Արցախի փողոցի 47ա շենք թիվ 1 շինություն հասցեով անշարժ գույքը:
Ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակադրվածությամբ Հովհաննես Մարգարյանը <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմել է իրավունք վերապահող, 02.12.2011թ. թվագրությամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի Արցախի փողոցի 47ա շենք թիվ 1 շինություն հասցեով անշարժ գույքի մասով պարտավորությունները բանկի նկատմամբ ամբողջովին կատարված լինելու, գույքը գրավից հանելու և միաժամանակ իրեն ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի համպատասխան ստորաբաժանումից սեփականության իրավունքի գրանցման նոր վկայական ստանալու իրավունք վերապահվելու վերաբերյալ կեղծ տեղեկանք, որը ՀՀ կառավարությանն առընթեր կադաստրի պետական կոմիտեի տարածքային ստորաբաժանումում օգտագործելով, Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանի Արցախի փողոցի 47ա շենք թիվ 1 շինություն հասցեում գտնվող, <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի գրավի իրավունքով ծանրաբեռնված անշարժ գույքը ազատել է արգելանքից, այն գրավադրել է <<Հայբիզնեսբանկ>> ՓԲԸ-ում որպես փաստացի իրեն պատկանող և իր կողմից ղեկավարվող <<Արման Վլադ Եղբայրներ>> ՍՊԸ-ի բանկի միջև 28.12.2011թ. կնքված թիվ V11-0042 վարկային պայմանագրի վարկի ապհովման միջոց, որի արդյունքում խաբեությամբ ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի` 250.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 96.420.000 դրամ գումար վարկ և հափշտակել այն:
Այսինքն՝ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ նախա-տեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Հովհաննես Մարգարյանը, հանդիսանալով <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ի փաստացի սեփականատեր և տնօրենը, 2010 թվականի հունիսի 15-ին <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի հետ կնքված համալիր վարկային թիվ LGL 20100604 պայմանագրի հիման վրա <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ի անվամբ ստացել է 838.721.657 ՀՀ դրամ գումար նպատակային վարկ, իսկ վարկի ապահովման միջոց են հանդիսացել Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25, 105/26, 105/27, 105/27, 105/28 և 105/29 հասցեներով ընդհանուր 74.3 հա մակերեսով գույքերը: 2011թ. <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի համաձայնության հիման վրա դադարեցվել է բանկի գրավի իրավունքը Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25, 105/26, 105/27, 105/27, 105/28 և 105/29 հասցեներով գույքերի նկատմամբ այն պայմանով որ հաճախորդը` <<Էրեբունի գինու գործարան>> ՍՊԸ-ն, կատարի 900.000 ԱՄՆ դոլարի վարկի մարում և տրամադրի նոր գրավի առարկա: Ստանալով բանկի համաձայնությունը՝ Հովհաննես Մարգարյանը Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25, 105/26, 105/27, 105/27, 105/28 և 105/29 հասցեներով անշարժ գույքերը օտարել է, իսկ բանկին որպես վարկի ապահովման միջոց գրավադրել է համադրման արդյունքում առաջացած, սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայականով 32.012147 հա մակերեսով Արտաշես Ճռիկյանի անվամբ գրանցված Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25 հասցեով անշարժ գույքը:
Ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակադրվածությամբ, Հովհաննես Մարգարյանը <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմել է իրավունք վերապահող, 24.11.2011թ. թվագրությամբ, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25 հասցեով անշարժ գույքի մասով պարտավորությունները բանկի նկատմամբ ամբողջովին կատարված լինելու, գույքը գրավից հանելու և միաժամանակ իրեն ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի համապատասխան ստորաբաժանումից սեփականության իրավունքի գրանցման նոր վկայական ստանալու իրավունք վերապահվելու վերաբերյալ կեղծ տեղեկանք, որը ՀՀ կառավարությանն առընթեր կադաստրի պետական կոմիտեի տարածքային ստորաբաժանումում օգտագործելով, Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25 հասցեով անշարժ գույքը ազատել է արգելանքից: Դրանից հետո համադրման արդյունքում առաջացած 32.012147 հա մակերեսով Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական շրջանի Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/25 հասցեով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայականի օգտագործմամբ, Տիգրան Ռաֆիկի Սարգսյանի վստահությունը չարաշահելով, վերջինիս առանձնապես խոշոր չափի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ նշված անշարժ գույքը 2011թ. նոյեմբեր ամսին 300.000.000 դրամ գումարով վաճառել է Տիգրան Սարգսյանին և հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի` 300.000.000 դրամ գումար:
Այսինքն՝ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախա-տեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը 03.03.2008թ. իր կողմից օգտագործելու նպատակով ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանումից ձեռք է բերել իրավունք վերապահող, բնության մեջ գոյություն չունեցող և համադրման արդյունքում ստեղծված 64.023. հա մակերեսով հողամասի սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայական:
Ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակադրվածությունից ելնելով, օգտագործելով 64.023 հա մակերեսով վերոնշյալ հողամասի սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայականը, 15.07.2011թ. խաբեությամբ, Սեդա Սարիբեկի Ստեփանյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով առուվաճառքի պայմանագրով նշված անշարժ գույքը 262.500.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է վերջինիս և հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի` 262.500.000 գումար:
Այսինքն՝ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Հովհաննես Մարգարյանը իր կողմից հետագայում օգտագործելու նպատակով ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունու տարածքային ստորաբաժանումից 11.11.2009թ. ձեռք է բերել իրավունք վերապահող, բնության մեջ գոյություն չունեցող և համադրման արդյունքում ստեղծված 33.7 հա մակերեսով հողամասի սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայական:
Ուրիշի գույքը խարդախությամբ հափշտակելու նպատակադրվածությունից ելնելով, Հովհաննես Մարգարյանը օգտագործելով 33.7 հա մակերեսով հողամասի սեփականության իրավունքի գրանցման վերոնշյալ կեղծ վկայականը, 08.08.2011թ. խաբեությամբ և Սեդա Սարիբեկի Ստեփանյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով առուվաճառքի պայմանագրով նշված անշարժ գույքը 140.000.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է վերջինիս և հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի` 140.000.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այսինքն՝ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը, խարդախությամբ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով իր ընկերության աշխատակից Ստյոպա Հովասափյանի հետ, գիտակցելով միմյանց գործողությունները և մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով, ընդհանուր միասնական դիտավորությամբ վերջինիս մտերիմ և ազգական Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ ստեղծված կեղծ փաստաթղթերի այն է՝ ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանման կողմից 2003թ-ին Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ տրված սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայականի, 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի, ինչպես նաև ՀՀ Լոռու մարզի ՈՒռուտ համայնքի ղեկավար Սերգո Ջուլհակյանի կողմից տրված կեղծ տեղեկանքի օգտագործմամբ, դրանք Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան ներկայացնելով, Երևանի քաղաքապետարանի հաշվեկշռում գտնվող Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի 17.0 հա հողամասի նկատմամբ 04.07.2013թ. դատարանի թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 դատական ակտի հիման վրա գրանցվել է Ստյոպա Հովասափյանի սեփականության իրավունքը՝ որպիսի գործողություններով խաբեությամբ ապօրինի իրավունք են ձեռք բերել Երևանի քաղաքապետարանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափ կազմող՝ 499.800.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 17 հա մակերեսով հողամասի նկատմամբ:
Այսինքն, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը քննությամբ չպարզված հանգամանքներում և ժամանակահատվածում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և իր` Երևան քաղաքի Արցախի 47ա հասցեում գտնվող աշխատասենյակում ապօրինի պահել գործարանային արտադրության, կրակելու համար պիտանի ռազմամթերք հանդիսացող թվով 21 հատ 7.62 մմ /7.62x39/, 5 հատ 7.62 մմ /7.62x54R/ տրամաչափի փամփուշտներ, որոնք 2015 թվականի մարտի 18-ին հայտնաբերվել են վերջինիս աշխատասենյակում կատարված խուզարկությամբ:
Այսինքն՝ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Այսպիսով, Հովհաննես Հայկի Մարգարյանը կատարել է 6 դրվագ հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 1 դրվագ հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 1 դրվագ հանցավոր արարք նախատեսված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 5 դրվագ հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 1 դրվագ հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով>>:
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Ս.Հովասափյանին 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. <<Խարդախությամբ ուրիշի առանձնապես խոշոր չափի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Հովհաննես Հայկի Մարգարյանի հետ, գիտակցելով միմյանց գործողությունները և մեկը մյուսի գործողությունները փոխլրացնելով, ընդհանուր միասնական դիտավորությամբ իր մտերիմ և ազգական Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ ստեղծված կեղծ փաստաթղթերի այն է՝ ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանման կողմից 2003թ-ին. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ տրված սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայականի, 15.04.2010թ. իր և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի, ինչպես նաև ՀՀ Լոռու մարզի ՈՒռուտ համայնքի ղեկավար Սերգո Ջուլհակյանի կողմից տրված կեղծ տեղեկանքի օգտագործմամբ, դրանք Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան ներկայացնելով, Երևանի քաղաքապետարանի հաշվեկշռում գտնվող Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի 17.0 հա հողամասի նկատմամբ 04.07.2013թ. դատարանի թիվ ԵԷԴ/0751 /02/13 դատական ակտի հիման վրա գրանցվել է իր սեփականության իրավունքը՝ որպիսի գործողություններով խաբեությամբ ապօրինի իրավունք են ձեռք բերել Երևանի քաղաքապետարանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափ կազմող՝ 499.800.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 17 հա մակերեսով հողամասի նկատմամբ:
Այսինքն, Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով>>։
Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ՝ Դատարան/ հաշվի առնելով Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԷԴ/0071/01/17 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշումը, քննության առնելով ամբաստանյալ Հ.Մարգարյանի միջնորդությունը, նկատի ունենալով, որ վերջինիս կատարած, 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի չորս դրվագով 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու վեց դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակված, նրա կողմից ենթադրաբար կատարված արարքների համար սահմանված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում ութ տարի ժամկետով ազատազրկումն ու քրեական գործի նյութերի համաձայն՝ ամբաստանյալ Հ.Մարգարյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետները լրացել են և առկա չեն 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով նախատեսված սահմանափակումները, այսինքն` նա ենթադրաբար կատարել է ոչ մեծ, միջին ծանրության ու ծանր հանցագործություններ և նրա կողմից ենթադրաբար կատարված հանցանքների ավարտված լինելու օրվանից անցել է տաս տարի ու վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել կամ կասեցվել, դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանի նկատմամբ պետք է դադարեցվի 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի չորս դրվագով 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու վեց դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:
Դատարանը միաժամանակ եզրահանգել է նաև, որ նախնական համաձայնությամբ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի կողմից 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում Հովհաննես Հայկի Մարգարյանին ու Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանին պետք է ճանաչել անմեղ և արդարացնել` կատարված հանցագործություններին նրանց մասնակցությունն ապացուցված չլինելու ու նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Մեղադրողը վկայակոչելով վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է.
Բողոքն ընդունել վարույթ: Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0047/01/16 գործով 2022թ. դեկտեմբերի 5-ի դատավճիռը՝ բեկանված մասով կայացնելով նոր դատական ակտ՝ Հովհաննես Մարգարյանին և Ստյոպա Հովասափյանին արդարացնելու դրվագով նրանց ճանաչել մեղավոր և նշանակել համաչափ պատիժ կամ վարույթը փոխանցել ստորադաս դատարան՝ նոր քննության:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը նշել է, որ կայացված դատական ակտում դատարանը սխալ է գնահատել գործում առկա ապացույցները, որի արդյունքում հանգել է խմբի կազմում Հովհաննես Մարգարյանին և Ստյոպա Հովասափյանին մեղսագրվող արարքները վերջիններիս կողմից կատարելն ապացուցված չլինելու մասին սխալ հետևության, ինչպես նաև գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
Այսպես,
Բողոքաբերը վկայակոչել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ հոդվածը, նույն օրենսգրքի 105-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 372-րդ հոդվածը, Հանցանքը կատարելու, ինչպես նաև դատական վարույթն իրականացնելու և դատական ակտը կայացնելու պահին գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածը:
Բողոքաբերը վկայակոչել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ իրավական դիրքորոշումը, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման դիրքորոշումը:
Բողոքաբերը նշել է, որ վերոգրյալ իրավադրույթների և իրավամեկնաբանությունների համատեքստում անդրադառնալով գործում առկա ապացույցներին դատարանի կողմից տրված իրավական գնահատականներին՝ հարկ է փաստել, որ դրանք միմյանց համահունչ չեն:
Ստորադաս դատարանի կողմից բազմաթիվ ապացույցներ իրենց բովանդակությամբ գնահատվել են սխալ, մեղադրանքի կողմից ներկայացված որոշ փաստական տվյալներ անտեսվել են, ինչը դատարանին հնարավորություն չի տվել դատավճիռ կայացնելիս հանգել հիմնավոր հետևության:
Քրեական գործով մեղադրանքի կողմից դատարան են ներկայացվել ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որոնք հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան, բավարար էին դատարանի կողմից արդարացման դատավճիռ կայացված դրվագով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Մասնավորապես, դրանք հանգում են հետևյալին.
Այսպես,
Գործով վկա Սուսաննա Ռուզվելտի Մեսրոպյանի նախաքննական ցուցմունքն ունի հետևյալ բովանդակությանը. Նա հայտնել է, որ Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանը հանդիսացել է իր հայրը, ով ԽՍՀՄ տարիներին աշխատել է Լոռու մարզի Ուռուտ գյուղի անասնապահական ֆերմայում՝ որպես տրակտորիստ: ԽՍՀՄ- ի փլուզումից հետո հիմնական աշխատանք չի ունեցել, զբաղվել է անասնապահությամբ և հողագործությամբ: Հայրը ամուսնացած է եղել մոր՝ Ֆլորա Պապիկի Գևորգյանի հետ, համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել են երկու երեխա՝ ինքը և Գագիկ Մեսրոպյանը: 1972թ. հայրը և մայրը ամուսնալուծվել են: Եղբայրը 1991 թ-ին մահացել է, և ինքը մոր հետ բնակվել է հարևան՝ Սվերդլով գյուղում, իսկ Ռուզվելտ Մեսրոպյանը քրոջ հետ՝ Ուռուտ գյուղում: Հայրը մահացել է 2010թ.. նա ունեցել է ընդամենը մեկ անշարժ գույք Ուռուտ գյուղում, որտեղ էլ քրոջ հետ միասին բնակվել են: Իր տեղեկություններով հայրը Երևան քաղաքում երբևէ անշարժ գույք չի ունեցել: ճանաչում է Ստյոպա Հովասափյանին, ով հանդիսանում է իր մոր ազգականը:
Վերոնշյալ վկան դատարանում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ տեղեկություն չունի, չգիտի՝ Ռ.Մեսրոպյանն ինչ է ունեցել, մոր հետ ամուսնալուծությունից հետո նրա հետ շփում չի ունեցել:
Վերոնշյալ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համադրելիս և առհասարակ այն գնահատելիս դատարանը առանց հիմնավոր պատճառաբանության հանգել է այն հետևության, որ Մեսրոպյանի ցուցմունքը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքն ունենալու հնարավորությանը, ինչը նրա սուբյեկտիվ ենթադրությունն է և առնչություն չունի ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների հետ:
Մինչդեռ դատարանի վերոնշյալ հետևությունը կառուցված է նշված ցուցմունքի՝ բովանդակային առումով սխալ մեկնաբանության վրա և այն հանգամանքի անտեսմամբ, որ խոսքը վերաբերում է վկայի կողմից իր հոր ունեցվածքի վերաբերյալ տեղեկատվության տիրապետմանը: Նշված հանգամանքի անտեսմամբ հիշյալ վկայի ցուցմունքը դատարանը չի համադրել այն նաև գործում առկա այլ ապացույցների հետ և չի գնահատել դրանց համատեքստում:
Մեղադրանքի հիմքում դրված հաջորդ ապացույցը, որը գնահատվել է դատարանի կողմից հանդիսանում է վկա Ռոզա Գևորգի Մեսրոպյանի ցուցմունքը:
Նա հայտնել է, որ ծնվել և մինչ օրս բնակվում է Լոռու մարզի Ուռուտ գյուղում: Ծնողների մահից հետո բնակվել է եղբոր՝ Ռուզվելտ Մեսրոպյանի հետ համատեղ:
Վերջինս ամուսնացած է եղել Ֆլորա Գևորգյանի հետ, համատեղ ամուսնական կյանքու ունեցել են երկու երեխա: Եղբայրը հետագայում ամուսնալուծվել է, կինը երկու երեխաների հետ միասին բնակվել է հարևան գյուղում: Ռուզվելտ Մեսրոպյանը ԽՍՀՄ տարիներին աշխատել է Լոռու մարզի Ուռուտ գյուղի անասնապահական ֆերմայում՝ որպես տրակտորիստ, իսկ դրանից հետո զբաղվել է անասնապահությամբ և հողագործությամբ, ապրել է թոշակով, գտնվել է սոցիալապես ծանր պայմաններում: Վերջին 20 տարիներին չարաշահել է ալկոհոլը, գյուղի խանութից պարտքով օղի է գնել, որի դիմաց վճարել է նաև աշխատանքով՝ բանվորություն անելով:
Ռ. Մեսրոպյանը Երևան քաղաքում անշարժ գույք չի ունեցել և ի վիճակի չի եղել գույք ձեռքբերելու և բացի իր հայրական տնից որևէ գույք ձեռք չի բերել և չի օտարել: 2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանը մահացել է, իսկ վերջինիս հողարկավորման ողջ ծախսը հոգացել է մորաքրոջ որդին՝ Ստյոպա Հովասափյանը: Ուռուտ գյուղի գյուղապետ Սերգո Զուլհակյանին ճանաչում է վաղուց, և վերջինս հաստատապես տեղյակ է եղել, որ ինքը հանդիսանում է Ռուզվելտ Մեսրոպյանի քույրը՝ ժառանգը:
Բողոքաբերը նշել է, որ վերը նշված ցուցմունքի գնահատմամբ դատարանը հանգել է հետևյալին.
« (...) Դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ թեև օբյեկտիվ պատճառով վկան դատարանում չի հարցաքննվել, սակայն նախաքննության ընթացքում նա չի ենթարկվել հակընդդեմ հարցման, ինչով խախտվել է ամբաստանյալների կոնֆրոնտացիայի իրավունքը, ինչը նույնպես հիմք է մնացած ապացույցների համադրմամբ այն որպես մեղադրանքները հաստատող ապացույց չգնահատելու (...)>>։
Վերոնշյալի կապակցությամբ հարկ է արձանագրել հետևյալը.
«(...) «միակ կամ վճռորոշ ցուցմունքի սկզբունքի>> համաձայն՝ այն դեպքում, երբ ամբաստանյալը դատապարտվում է բացառապես կամ հիմնականում այն վկաների տված ցուցմունքների հիման վրա, որոնց մեղադրյալը չի կարող հարցաքննել դատավարության փուլերից որևէ մեկում, նրա պաշտպանության իրավունքներն անհիմն կերպով սահմանափակվում են.
vi) այս համատեքստում «վճռորոշ>> բառը պետք է նշանակի միայն այնպիսի նշանակության կամ կարևորության ցուցմունք, որը կարող է որոշել գործի ելքը: Եթե վկայի չստուգված ցուցմունքը հիմնավորվում է այլ հաստատված ապացույցներով, ապա դրա վճռորոշ լինելու հանգամանքը գնահատելը կախված կլինի հիմնավորող ապացույցների նշանակությունից, որքան հավաստի են մեղավորությունը հաստատող մյուս ապացույցները, այնքան քիչ հավանական է, որ չներկայացած վկայի ցուցմունքը կհամարվի վճռորոշ.
(...) այնուամենայնիվ, քանի որ Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետը պետք է մեկնաբանվի դատաքննության արդարացիության ընդհանուր ոաումնասիրության համատեքստում, միակ կամ վճռորոշ ցուցմունքի սկզբունքը չպետք է կիրառվի ոչ ճկուն եղանակով.
(...) մասնավորապես, եթե ուրիշի խոսքի վրա հիմնված ցուցմունքը միակ կամ վճռորոշ ապացույցն է ամբաստանյափ դեմ, ապա այն որպես ապացույց ճանաչելն ինքնըստինքյան չի հանգեցնի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի խախտման: Միևնույն ժամանակ եթե դատապարտման համար միակ կամ վճռորոշ հիմք են չներկայացած ցուցմունքները, ապա Դատարանը պետք է դատական քննության առարկան առավել հանգամանորեն ուսումնասիրի: Պայմանավորված այն վտանգներով, որոնք կարող են առաջանալ այդպիսի ցուցմունքները որպես ապացույց ճանաչելու հետևանով, դա շատ կարևոր գործոն կհանդիսանա հավասարակշռությունն ապահովելու հարցում, և դրա համար անհրաժեշտ կլինեն հակակշռող բավարար գործոններ, այդ թվում՝ հուսալի ընթացակարգային երաշխիքներ: Յուրաքանչյուր դեպքում հարցն այն է, թե արդյոք առկա են բավարար հակակշռող գործոններ, այդ թվում՝ միջոցներ, որոնք թույլ կտան արդարացի և պատշաճ ձևով գնահատել այդ ցուցմունքների հավաստիությունը՝ դրանք որպես ապացույց ճանաչելու համար: Սա թույլ կտա, որ անձը դատապարտվի այդպիսի ցուցմունքների հիման վրա միայն այն դեպքում, երբ դրանք բավականաչափ հավաստի լինեն՝ հաշվի առնելով գործի համար դրանց կարևորությունը
(...) [Եվրոպական դատարանը նշում է, որ] վկայի չներկայանալու համար հիմնավոր պատճառի բացակայությունը չի կարող ինքնին վկայել դատաքննության արդարացի չլինելու մասին, թեև ընդհանուր արդարացիությունը գնահատելիս այն ամեն դեպքում կարևոր գործոն է հավասարակշռությունը որոշելու համար և կարող է որոշիչ դեր ունենալ 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ կետի «դ>> ենթակետի խախտում արձանագրելու հարցում: Ավելին, հաշվի առնելով, որ Դատարանի խնդիրն է պարզել՝ արդյոք դատաքննությունն ընդհանուր առմամբ արդարացի է եղել, այն պետք է ուսումնասիրի ոչ միայն բավարար հակակշռող գործոնների առկայությունն այն գործերում, որոնցում չներկայացած վկայի ցուցմունքը միակ կամ վճռորոշ հիմքն է հանդիսացել դիմումատուին դատապարտելու համար, ինչպես նաև այն գործերում, որոնցում այն չի կարողացել հստակ պարզել՝ արդյոք խնդրո առարկա ցուցմունքը միակը և վճռորոշն է եղել, սակայն, այնուհանդերձ, համոզվել է, որ այն կարևոր նշանակություն է ունեցել, և այն որպես ապացույց ճանաչելը, հնարավոր է, սահմանափակել է պաշտպանության կողմի հնարավորությունները: Հակակշռող գործոնների՝ դատաքննությունն արդար համարելու համար անհրաժեշտ շրջանակը կախված է չներկայացած վկայի ցուցմունքի նշանակությունից: Որքան կարևոր նշանակություն ունենա այդ ցուցմունքը, այնքան ավելի կարևոր նշանակություն պետք է ունենան հակակշռող գործոնները, որպեսզի դատաքննությունն ընդհանուր առմամբ համարվի արդարացի (ևվ>> (տե՝ս Տեբ-Սարգսյանն ընդդեմ Հայաստանի գործով վճռի 44-47-րդ կետերը):
Բողոքաբերը նշել է, որ այս համատեքստում դատարանն անտեսել է այն իրողությունը, որ Ռոզա Մեսրոպյանի ցուցմունքը գործով չի հանդիսացել միակ և վճռորոշ ապացույց:
Ավելին, տվյալ վկայի հայտնած տվյալները հաստատվում են հենց դատական ակտում մեջբերված, նույն տարածաշրջանի բնակիչներ, ի թիվս այլնի՝ Սերգո Զուլհակյանի, Սաթիկ Այվազյանի և այլոց հայտնած տվյալներով, որոնք ընդհանուր առմամբ հանգում են նրան, որ Ռուզվելտ Մեսրոպյանն ապրել է ցածր կենսամակարդակով, ունեցել է ֆինանսական դժվարություններ, որպիսի հանգամանքներն ինքնին և գործում առկա այլ փաստական տվյալների համատեքստում բացառում են Ռ․Մեսրոպյանի կողմից Երևան քաղաքում նման թանկարժեք գույք ունենալու հնարավորությունն առռհասարակ։
Ընդ որոշում՝ վերը հիշատակված հանգամանքը փաստվում է նաև դատարանի կողմից, ըստ էության պատշաճ չգնահատված, ի թիվս այլնի, հետևյալ բովանդակությամբ ապացույցների բավարար համակցությամբ.
1․ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի եՐևԱՆ տարածքային ստորաբաժանումից Երևան քաղաքի Նուբարաշեն վարչական Նուբարաշեն-Մասիսի խճուղի 105/26, 105/27, 105/28, 105/29 և Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի և այդ հասցեների մաս կազմող անշարժ գույքերի կադաստրային գործերի առգրավման արձանագրությամբ։
2․ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տարածքային ստորաբաժանումից առգրավված Երևան քաղաքի Մասիսի խճուղի 105/31, Երևան, Նուբարաշեն Մասիսի խճուղի 105/25, Երևան, Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեների կադաստրային գործերի զննության մասին արձանագրությամբ:
3․Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատարանից թիվ ԵԷԴ 0751/02/13 քաղաքացիական գործի առգրավման մասին արձանագրությամբ:
4․ Դատաձեռագրաբանական փորձաքննության թիվ 59001201 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային գործի 10-րդ էջում առկա 18.11.2002թ. Ռ. Մեսրոպյանի անունից ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Երևանի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարին ուղղված դիմումի պատճենի ստորին մասում՝ «Դիմող>> և «Ռ. Մեսրոպյան>> գրառումների միջև և 20-րդ էջում առկա 22.05.2003թ. Ռ.Մեսրոպյանի անունից ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Երևանի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարին ուղղված դիմումի պատճենի ստորին մասում՝ «Դիմող>> և «Դ. Մեսրոպյան>> գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունները, հավանաբար, չեն կատարվել Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կողմից, այլ կատարվել են մեկ այլ անձի կողմից:
5.15.02.2016թ. որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված 64.023 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 826345 վկայականով, 33.7 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2287976 վկայականի պատճենով, 32.012147 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2438468 վկայականով, 17 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականի պատճենով, «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմված 02.12.2011թ. և 24.11.2011թ. թվագրություններով տեղեկանքներով, Լոռու մարզի Ուռուտ գյուղի գյուղապետի կողմից 21.06.2013թ. թվագրմամբ տրված տեղեկանքով և 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի պատճենով:
6․ 15.022016թ․ որոշմամբ որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված սեփականության իրավունքի ճանաչման պահանջի մասին Ստյոպա Հովասափյանի դիմումով։
7․ «Առգրավում կատարելու մասին>> 02.04.2015թ. արձանագրության պատճենի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Թունիյանն առգրավել է Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի ծննդյան ակտի թիվ 21 գրանցման, թիվ 19 ակտի գրանցման, Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ֆլորա Մեսրոպյանի ամուսնալուծության ակտի թիվ 24 գրանցման, Ռուզվելտ Մեսրոպյանի մահվան վերաբերյալ ակտի թիվ 250 գրանցման վերաբերյալ փաստաթղթերը:
8.«Զննություն կատարելու մասին>> 10.06.2015թ. արձանագրության պատճենի համաձայն՝ զննության են ենթարկվել ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ Երևանի տարածքային ստորաբաժանումից առգրավված, «Երևան Մասիսի խճուղի 105/31>>, «Երևան Նուբարաշեն Մասիսի խճ հ. 105/25, Ճռիկյան Արտաշես>> և «Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի>> կադաստրային գործերը:
«Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի>> կադաստրային գործի զննության համաձայն՝
«Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի կադաստրային գործը բաղկացած է 39 թերթից կարված թղթապանակի մեջ, որի շապիկին առկա է՝ ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտե գրառումը, դրա տակ տպատառերով՝ կոդ, դիմացը դատարակ գիծ, դրա տակ տպատառերով կադաստրային գործ լատիներեն՝ N1, դրա տակ տպատառերով Հայաստանի Հանրապետություն՝ դիմացը դատարկ գիծ, մարզ՝ դիմացը դատարկ գիծ, համայնքի դիմաց գրիչով գրված է՝ Արին-Բերդի 6 նրբ. 8 հասցե: Կադաստրային գործի զննությամբ պարզվեց՝
17.02.2003թ. գրության պատճեն՝ ՀՀ կառավարությանը առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանը գրություն է հասցեագրել ՈՒրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ գլխավոր տնօրեն Ռ.Ռարբինյանին՝ այն մասին, որ ի պատասխան 13.02.03թ. հ. 01-05 գրությանը՝ հայտնվում է, որ ՈԻրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատի իրավունքների պետական գրանցումը Արին Բերդ 12 մսի կոմբինատի դիմաց հողակտորի նկատմամբ կատարվել է 31.08.01թ. երքաղխորհրդի գործկոմի 20.12.74թ. թիվ 26 արձանագրության համաձայն, ըստ որի նշված հողակտորը հատկացվել է Երևանի մսի կոմբինատին՝ ավտոկանգառ կազմակերպելու նպատակով:
Արին Բերդ 10 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ Երևանի ուղևորատար ավտոտնտեսության թիվ 2 ՊՓԲԸ իրավունքները գրանցվել են համաձայն Երքաղխորհրդի գործկոմի 22.07.81թ. նիստի թիվ 20 արձանագրության արխիվային քաղվածքի:
ՈԻրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ հատկացված հողակտորի սահմանները ճշտված են ներկայացված գլխավոր հատակագծով, որը բացակայում է թիվ 2 ՈԻԱՏՁ ՊՓԲԸ ներկայացրած իրավահաստատող փաստաթղթերի թվում:
Բացի այդ Ուրարտու ԱՄ կողմից ներկայացվել է ավտոկանգառի կառուցման աշխատանքային նախագիծը, ըստ որի տեղում կատարվել են շինարարական աշխատանքները: ՈԻԱՏՁ թիվ ՊՓԲԸ տարածքի պետական գրանցումը, գլխավոր հատակագծի բացակայության պատճառով, կատարվել է ձեռնարկության աշխատակիցների ցույց տված սահմաններով:
ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.02թ. քաղ. գործ, թիվ Տ-1148-2002 վճռով կրկին անգամ հաստատվել է Ձեր արտադրական միավորման վարձակալության իրավունքը նշված հողակտորի նկատմամբ:
18.11.2002թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի դիմումի պատճենը՝ ուղղված կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին, որով Ռ.Մեսրոպյանը խնդրում է կատարել գրանցում Արին Բերդ 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի նկատմամբ և տալ սեփականության վկայական, դիմումին կից ներկայացվել են աճուրդի փաստաթղթերը:
Ղեկավար Ս.Կարապետյանի չստորագրված գրությունը՝ հասցեագրված Ռ.Մեսրոպյանին՝ հետևյալ բովանդակությամբ. 18.11.2002թ. դիմել եք Արին Բերդի 6 նրբ. 8 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետ. գրանցում ստանալու համար:
«Գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման մասին>> ՀՀ օրենքի 43-րդ հոդվածի Ա. և Բ. կետերի պահանջների համաձայն՝ պետ. գրանցումը մերժվել է փաստաթղթերը օրենքով սահմանված կարգով ոչ համապատասխան կազմված լինելու պատճառով, այն է՝ Ձեր կողմից օգտագործվում է 172 քմ ինքնակամ հողամաս և 83 քմ ինքնակամ շինություն: Չեն կատարվել սահմանված վճարումները:
Առկա է քարտեզի պատճեն՝ կնիքված ՀՀ Երևանի քաղաքապետարանի կլոր կնիքով, կազմված ճարտարապետության և քաղաքաշինության վարչության կողմից, որի տակ առկա են գլխավոր ճարտարապետ, վարչության պետ Ս.Դանիելյանի ստորագրությունը, վարչության պետի տեղակալ Ա.Լալայանցի ստորագրությունը, վարչության բաժնի պետ Հ.Ասլանյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸի տնօրեն Ռ.Հարությունյանի ստորագրույթունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի ճարտ. բաժնի պետ Պ.Ամպարջյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի գեոդ. բաժնի պետ Ս.Հովհաննիսյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ- ի բաժնի գեոդեզ Ռ.Ներսիսյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի կատար, ճարտ. Կ.Հակոբյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի կատարող գեոդ. Թ.Ղարագյոգյանի ստորագրությունը:
Ղեկավար Ս.Կարապետյանի չստորագրված գրությունը՝ ուղղված փաստաբան Կ․Մովսիսյանին, հետևյալ բովանդակությամբ. Ձեր 8.03.2005թ. հարցման կապակցությամբ հայտնում ենք, որ Արին Բերդ 6 նր. 8 հասցեի անշարժ գույքը գրանցված է քաղ. Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի անվամբ, 17.0 հա հողամաս, 20 քմ պահակատուն և 93.7 քմ շինություն:
22.05.2003թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի դիմումի պատճենը՝ ուղղված կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին, որով խնդրել է ընթացք տալ նախկին դիմումին՝ նկատի ունենալով, որ հողամասը սահմանազատվել է:
Թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականի պատճենը, համաձայն որի <<օրը անընթեռնելի է>> 05.2003թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանին ք․ Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է սեփականության իրավունքի վկայական: Տրման հիմք՝ պետ. նոտարի 13․12․ 2001թ.2-3291 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր:
Գրանցված է ՀՀ կառավարությանը առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման միասնական 4-է-3 մատյանի 166 համարի տակ: Հողամաս՝ 17.0 հա, շենք՝ 93.7 քմ: Վկայականը կնիքված է Էրեբունու ստորաբաժանման կլոր կնիքով, հաստատված՝ ղեկավար Ս․Կարապետյանի ստորագրությամբ, հատակագիծը հաստատված է կատարող Խաչատրյանի ստորագրությամբ, հողամասի, շենքի և շինության տվյալների տակ առկա են կատարողներ Ադամյանի և Հակոբյանի ստորագրությունները:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճռի օրինակը՝ դատավոր Վ.Ասլանյան, քարտուղար Ա․Մկրտչյան, համաձայն որի դատարանը վճռել է վավեր ճանաչել Ստյոպա Հովասափյանի և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի միջև 15․04․2010թ. կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը և այդ հիմքով Ստոպա Հովասափյանի սեփականության իրավունքը Արին Բերդի 6 նրբ., 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասի 20 քմ շինության նկատմամբ:
10.08.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանի դիմումը՝ ուղղված ՀՀ ԿԱԱԳ կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Հրազդան սպասարկման գրասենյակ, որով խնդրել է կատարել Երևան, էրեբունի, Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում, միասնական տեղեկատվության տրամադրում:
30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման թիվ 30102014-01-0026 վկայականը: Հիմք՝ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/ 0751/02/13 վճիռ, 03.09.2013թ. կատարողական թերթ: Հողամասի ծածկագիր՝ 01-005-0573-0021, հողամասի մակերես՝ 17 հա: Գրանցումը իրականացնող պաշտոնատար անձ՝ Արմեն Հարությունյան>>:
Թիվ 59102915 քրեական գործով նշանակված, 12.01.2016թ. թիվ 15-2595 փորձաքննության եզրակացության համաձայն՝
« (...)
9-11 հարցերին վերաբերվող հետազոտություն
- Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի սեփականության իրավունքի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ գրանցումները ինչ հիմքով են կատարվել, գրանցումը կատարվել է օրենքին համապատասխան, թե ոչ, գործում առկա է արդյոք գույքի ձեռքբերման հիմքերը, թե ոչ:
Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի գրանցման ժամանակ, չափագրում պետք է կատարվեր, թե ոչ, եթե այո, ապա ում կողմից:
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային արժեքը վճարված է, թե ոչ:
Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի կադաստրային գործի ուսումնասիրմամբ պարզվեց հետևյալը՝
Կադաստրային գործում առկա է ՀՀ կառավարությանը առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս․Կարապետյանի գրության «պատճեն>>, որը հասցեագրված Ուրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ գլխավոր տնօրեն Ռ.Դարբինյանին, և որը ներկայացվել է ի պատասխան 13.02.03թ. հ.01-05 գրությանը: Գրությամբ հայտնվում է հետևյալը․ Ուրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատի իրավունքների պետական գրանցումը Արին Բերդ 12 մսի կոմբինատի դիմաց հողակտորի նկատմամբ կատարվել է 31,08,01թ. Երքաղխորհրդի գործկոմի 20.12.74թ. թիվ 26 արձանագրության համաձայն. ըստ որի նշված հողակտորը հատկացվել է Երևանի մսի կոմբինատին՝ ավտոկանգառ կազմակերպելու նպատակով: Արին Բերդ 10 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ Երևանի ուղևորատար ավտոտնտեսության թիվ 2 ՊՓԲԸ իրավունքները գրանցվել են համաձայն Երքաղխորհրդի գործկոմի 22.07.81թ. նիստի 20 արձանագրության արխիվային քաղվածքի: Ուրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ հատկացված հողակտորի սահմանները ճշտված են ներկայացված գլխավոր հատակագծով, որը բացակայում է թիվ 2 ՈԻԱՏՁ ՊՓԲԸ ներկայացրած իրավահասստատող փաստաթղթերի թվում: Բացի այդ, Ուրարտու ԱՄ կողմից ներկայացվել է ավտոկանգառի կառուցման աշխատանքային նախագիծը, ըստ որի տեղում կատարվել են շինարարական աշխատանքները: ՈԻԱՏՁ թիվ ՊՓԲԸ տարածքի պետական գրանցումը, գլխավոր հատակագծի բացակայության պատճառով, կատարվել է ձեռնարկության աշխատակիցների ցույց տված սահմաններով: ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.02 թ. քաղ. գործ, թիվ Տ-1148- 2002 վճռով կրկին անգամ հաստատվել է արտադրական միավորման վարձակալության իրավունքը նշված հողակտորի նկատմամբ:
18.11.2002թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ա.Կարապետյանին ուղղված դիմումի պատճենը, որով Ռ.Մեսրոպյանը խնդրում է կատարել գրանցում Արին Բերդ 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի նկատմամբ և տալ սեփականության վկայական: Դիմումի մեջ նշված է նաև, որ կից ներկայացվում է աճուրդի փաստաթղթերը:
Կադաստրային գործում առկա է 11.12.2001թ. կազմված անընթեռնելի փաստաթղթի պատճենը՝ գույքը, ապրանքը աճուրդով վաճառելու մասին վերնագրով, և նույնպես անընթեռնելի առուվաճառքի պայմանագրի պատճեն:
Ի պատասխան դիմումի՝ գործում առկա է Ս.Կարապետյանի չստորագրված գրությանը՝ հասցեագրված Ռ.Մեսրոպյանին՝ հետևյալ բովանդակությումբ՝ «18.11.2002թ. դիմել եք Արին Բերդի 6 նրբ. 8 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետ. գրանցում ստանալու համար: Գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման մասին ՀՀ օրենքի 43-րդ հոդվածի Ա. և Բ. կետերի պահանջների համաձայն պետ. գրանցումը մերժվել է փաստաթղթերը օրենքով սահմանված կարգով ոչ համապատասխան կազմված լինելու պատճառով, այն է Ձեր կողմից օգտագործվում է 172 քմ ինքնակամ հողամասն և 83 քմ ինքնակամ շինություն, չեն կատարվել սահմանված վճարումները>>:
Կադաստրային գործում առկա է քարտեզի պատճեն՝ կնիքված ՀՀ Երևանի քաղաքապետարանի կլոր կնիքով, կազմված ճարտարապետության և քաղաքաշինության վարչության կողմից, որի տակ առկա են գլխավոր ճրտարապետի և աշխատակիցների ստորագրությունները: Նշված քարտեզի ուսումնասիրության արդյունքում պարզվեց, որ հնարավոր չէ պարզել և հստակեցնել գույքի գտնվելու վայրը կամ և տեղակայումը՝ այդ հանգամանքը ներկայացնող այլ բնութագրեր։
Առկա է Ռուզվելտ Մեսրոպյանի 22.05.2003թ դիմումի պատճենը՝ ուղղված կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին, որով խնդրել է ընթացք տալ նախկին դիմումին՝ նկատի ունենալով, որ հողամասը սահմանազատվել է։
Սակայն սահմանազատման վերաբերյալ կադաստրայի գործում որևէ նյութ առկա չէ։
Թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականի պատճենում՝ գրառումների համաձայն, /օրը անընթեռնելի է/, 05.2003թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանին ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի անշարժ նկատմամբ տրվել է սեփականության իրավունքի վկայական: Վկայականի տրման հիմք է նշված «պետ. նոտարի 13.12.2001թ. 2-3291 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր>>: Վկայականում առկա գրառման համաձայն՝ այն գրանցված է միասնական 4-է-3 մատյանի 166 համարի տակ: Նախաձեռնողի կողմից փորձաքննությանը տրամադրված 4-Է-3 միասնական մատյանի 166 էջի ոաումնա¬սիրության արդյունքում պարզվեց, որ այդ էջում կատարված գրառումները վերաբերվում են այլ գույքի և այլ սեփականատիրոջ: Ըստ վկայականի «հողամաս>> բաժնի հողամասի մակերեսը կազմում է 17.0 հա, իսկ «շենքի տվյալները>> բաժնում նշված է 93.7 քմ: Վկայականը կնիքված է էրեբունու ստորաբաժանման կլոր կնիքով, հաստատված ղեկավար Ս.Կարապետյանի ստորագրությամբ:
Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռի օրինակը՝ համաձայն որի դատարանը վճռել է վավեր ճանաչել Ստյոպա Հովասափյանի և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի միջև 15.04.2010թ. կքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը և այդ հիմքով Ստյոպա Հովասափյանի սեփականության իրավունքը Արին Բերդի 6 նրբ., 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասի, 20 քմ շինության նկատմամբ:
Առկա է նաև Ստյոպա Հովասափյանի 10.28.2014թ. դիմումը ուղղված ՀՀ ԿԱԱԳ կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Հրազդան սպասարկման գրասենյակ, որով խնդրել է կատարել Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում և միասնական տեղեկատվության տրամադրում:
30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման թիվ 30102014-01-0026 վկայականը, որի համար հիմք է հանդիսացել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռը և 03.09.2013թ կատարողական թերթը: Ըստ վկայականի հողամասի ծածկագիր նշված է՝ 01-005-0573-0021, հողամասի մակերես՝ 17 հա:
Անհրաժեշտ է նշել, որ ներկայացված կադաստրային գործում բացակայում են Ռ․Մեսրոպյանին թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրման բոլոր հիմքերը: Բացակայում է ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքի չափագրման գործառույթը իրականացնելու փաստաթղթերը՝ գլխավոր հատկագիծ, չափագրման վերաբերյալ եզրակացություն, և այլ չափագրմանը առնչվող փաստաթուղթ: Բացակայում է նաև հասցեի տրամադրման իրավական ակտը, ինչպես նաև վկայականում իրավունքի ծագման հիմքերը։ Կադաստրային գործում բացակայում է կադաստրային արժեքի վճարումը հաստատող փաստաթուղթը, ինչպես նաև վկայականի համապատասխան մասում բացակայում են կադաստրային արժեքի վերաբերյալ գրառումները:
Ամփոփելով վերոգրյալ ուսումնասիրությունը, արձանագրվում է, որ երկրորդ պետական գրանցմանը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանին՝ թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրման հետ, որի վերաբերյալ բոլոր հիմքերը բացակայում են գործում:
Երրորդ գրանցումը վերաբերվում է 30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ 30102014-01-0026 վկայականի տրամադրան հետ: Գույքի նկատմամբ սեփականության իրավունքը գրանցվել է 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռի և 33.09.2013թ կատարողական թերթի հիման վրա որոնք առկա են գործում:
Հարցադրմամբ առաջադրված 1-ին գրանցման հարցադրումը վերաբերվում է համայնքային հողամասերի առանձնացման և օտարման համար անհրաժեշտ համայնքային սեփականության իրավունքի գրանցմանը, որի վերաբերյալ գործում նյութեր առկա չեն:
(...):
Հետևություններ
(...):
9-11 հարցեր
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի սեփականության իրավունքի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ գրանցումները, ինչ հիմքով են կատարվել, գրանցումը կատարվել է օրենքին համապատասխան, թե ոչ, գործում առկա է արդյոք գույքի ձեռքբերման հիմքերը, թե ոչ:
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի գրանցման ժամանակ, չափագրում պետք է կատարվեր, թե ոչ, Եթե այո, ապա ում կողմից:
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային արժեքը վճարված է, թե ոչ:
- Երևան, էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի երկրորդ պետական գրանցմանը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանին թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրմանը, որի վերաբերյալ կադաստրային գործում հիմքեր առկա չեն, բացի այդ միասնական մատյանի էջում գրանցված է այլ գույք: Հետևաբար գրանցումը օրենքին համապատասխան լինելու վերաբերյալ հետևություն անել հնարավոր չէ, սակայն պետք է նշել, որ գույքի նկատմամբ իրավունքները ծագում են միասնական մատյանում գրանցելու պահին, որը տվյալ դեպքում բացակայում է:
Երրորդ գրանցումը վերաբերվում է 30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ թիվ 30102014-01-0026 սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրմանը, որը գրանցվել է 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռի և 03.09.2013թ․ կատարողական թերթի հիման վրա և այդ գրանցումը չի հակասում սահմանված կարգին։
Կադաստրային գործում բացակայում են ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի գույքի չափագրման գործառույթն իրականացնելու փաստաթղթերը՝ գլխավոր հատկագիծ, չափագրման վերաբեյալ եզրակացություն և այլ չափագրմանը առնչվող փաստաթուղթ, որոնք պարտատիր են պետական գրանցման համար:
Կադաստրային գործում բացակայում է կադաստրային արժեքի վճարումը հաստատող փաստաթուղթը, ինչպես նաև վկայականի համպատասխան մասում բացակայում են կադաստրային արժեքի վերաբերյալ գրառումները:
(...)>>:
Թիվ 12110515 քրեական գործով նշանակված, 25.01.2016թ. թիվ 59001501 ձեռագրաբանական եզրակացության համաձայն՝
«1. Այն ստորագրությունը, որից պատճենվել է փորձաքննությանը տրամադրված 15.04.2010թ. (Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի պատճենի ստորին մասում՝ «Գնորդ>> և «Ստյոպա Հովասափյան>> ձեռագիր գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունը, կատարվել է Ստյոպա Հովասափյանի կողմից:
2ա. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից է կատարվել այն ստորագրությունը, որից պատճենվել է փորձաքննությանը տրամադրված 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի պատճենի ստորին մասում՝ «վաճառող>> և «Ռուզվելտ Մեսրոպյան>> ձեռագիր գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունը, պարզել հնարավոր չէ՝ պատճենահանման հետևանքով հետազոտելի ստորագրության սկզբնամասի և վերջնամասի վատ արտահայտվածության պատճառով, ինչը հնարավորություն չի տալիս պարզել էլեմենտների կատարման ուղղությունները:
բ. Հովհաննես Մարգարյանի, Ստյոպա Հովասափյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից է կատարվել «2ա>> կետում նշված հետազոտելի ստորագրությունը, պարզել հնարավոր չէ՝ պատճենահանման հետևանքով հետազոտելի ստորագրության սկզբնամասի և վերջնամասի վատ արտահայտվածության պատճառով, ինչը հնարավորություն չի տալիս պարզել էլեմենտների կատարման ուղղությունները:
3ա. Այն ստորագրությունները, որոնցից պատճենվել են փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային գործի
10-րդ էջում առկա 18.11.2002թ. Ռ.Մեսրոպյանի անունից ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Երևանի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարին ուղղված դիմումի պատճենի ստորին մասում՝ «Դիմող>> և «Ռ.Մեսրոպյան>> գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունները, հավանաբար չեն կատարվել Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կողմից, այլ կատարվել են մել այլ անձի կողմից։
Ձեռք բերել հատկանիշների ավելին քանակ կատեգորիկ հետևության հանգելու համար չհաջողվեց՝ հետազոտելի ստորագրությունների պատճենահանման հետևանքով վատ արտահայտվածության, գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով։
բ․ Հովհաննես Մարգարյանի, Ստյոպա Հովասափյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից են կատարվել այն ստորագրությունները, որոնցից պատճենվել են «3ա>> կետում նշված հետազոտելի ստորագրությունները, պարզել հնարավոր չէ՝ հետազոտելի ստորագրությունների պատճենահանման հետևանքով վատ արտահայտվածության, գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով>>:
9․ «Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 15.02.2016թ. որոշման համաձայն՝ թիվ՝ 12110515 քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ են ճանաչվել 64.023 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 826345 վկայականը, 33.7 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցմանման թիվ 2287976 վկայկանի պատճենը, 32.012147 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2438468 վկայկանը, 17 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականի պատճենը, «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմված 02.12.2011 թ. և 24.11.2011թ. թվագրություններով տեղեկանքները, Լոռու մարզի ՈԻռուտ գյուղի գյուղապետի կողմից 21.06.2013թ. թվագրմամբ տրված տեղեկանքը և 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը:
Բողոքաբերը նշել է, որ փաստորեն, վերը բերված ապացույցները բավարարության տեսանկյունից իրենց համակցությամբ դատարանի կողմից պատշաճ իրավական գնահատականի չեն արժանացվել, ինչը հանգեցրել է ամբաստանյալների արարքում հանցակազմի բացակայության մասին սխալ հետևության:
Բացի այդ, մեղադրանքի կողմից ներկայացված որոշ փաստական տվյալներ գործին կցելուց, ապացույց ճանաչելուց և դրանք դատավճիռ կայացնելիս գնահատելուց հրաժարվելով՝ դատարանն ինքն իրեն զրկել է գործի բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն իրականացնելու հնարավորությունից:
Այսպես, 2016 թվականի փետրվարի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում թիվ 12110515 քրեական գործից անջատվել է Ս.Հովասափյանի և Հ.Մարգարյանի մասը և շնորհվել 59100516 համարը:
2016 թվականի մայիսի 30-ին Սերգո Զուլհակյանը և Սաթիկ Այվազյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ, նրանց մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքիի 314-րդ հոդվածով և նրանց նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին:
2016 թվականի հունիսի 06-ին թիվ 12110515 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան:
Վերոնշյալ գործով նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Սերգո Ջողհակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով մեղադրանք էր առաջադրել այն բանի համար, որ նա, զբաղեցնելով ՀՀ Լոռու մարզի Ուռուտ համայնքի ղեկավարի պաշտոնը, հանդիսանալով մշտապես կազմակերպական֊տնօրինչական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, կատարել է պաշտոնեական կեղծիք։
Այսպես.
Սերգո Ջուլհակյանը, բնակվելով ՀՀ Լոռու մարզի Ուռուտ համայնքում, 1998թ. նոյեմբերի 26-ից զբաղեցնելով նույն համայնքի ղեկավարի պաշտոնը, ճանաչել և բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ է գտնվել հարևանությամբ գտնվող Սվերդլով համայնքի բնակիչ Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանի հետ: Ս.Ջուլհակյանը Ս.Հովասափյանի խնդրանքով, նրան ծառայություն մատուցելու շահագրգռվածությունից ելնելով և այդ կերպ վերջինիս առավել հաճոյանալու և ունեցած հարաբերությունները պահպանելու նպատակադրվածությամբ 21.06.2013թ. կազմել և Ս.Հովասափյանին է հանձնել ՀՀ Լոռու մարզի Ուռուտ համայնքի նախկին բնակիչ, հանգուցյալ Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի՝ ժառանգներ չունենալու վերաբերյալ կեղծ տեղեկանք:
Տրամադրված կեղծ տեղեկանքը Ստյոպա Հովասափյանը, Հ.Մարգարյանի ուղղորդմամբ Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան ներկայացնելով, Երևանի քաղաքապետարանի հաշվեկշռում գտնվող, Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ կեղծ փաստաթղթավորված Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6 նրբանքց 8 հասցեի 17.0 հա հողամասի նկատմամբ 04.07.2013թ. դատարանի թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 դատական ակտի հիման վրա գրանցվել է իր սեփականության իրավունքը՝ որպիսի գործողություններով խաբեությամբ ապօրինի իրավունք են ձեռք բերել Երևանի քաղաքապետարանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափ կազմող 499.800.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 17հա մակերեսով հողամասի նկատմամբ:
Ամբաստանյալ Սաթիկ Այվազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, կատարել է պաշտոնեական կեղծիք.
Այսպես. Սաթիկ Այվազյանը, բնակվելով ՀՀ Լոռու մարզի Ուռուտ համայնքում, համայնքի ղեկավար Մ․Ջուլհակյանի 2007թ. հունվարի 5-ի թիվ 1 կարգադրությամբ նշանակվելով նույն համայնքի ղեկավարի օգնականի պաշտոնում, միաժամանակ վերոնշյալ կարգադրությամբ Ս.Այվազյանի վրա մշտական հիմունքներով նույն համայնքի աշխատակազմի քարտուղարի պարտականությունները դրվելու ուժող վերջինս հանդիսացել է պաշտոնատար անձ և ի պաշտոնե՝ համայնքի ղեկավար Մ․Ջուլհակյանի ենթական:
Մ․Ջուլհակյանի հանձնարարությամբ, վերջինիս չհակադրվելու և այդ կերպ նրա բացասական վերաբերմունքին չարժանանալու ու փոխհարաբերությունները չվատթարացնելու անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով՝ Մ․Ջուլհակյանի պահանջով 21.06.2013թ. կազմել և վերջինիս հաստատմանն է ներկայացրելՀՀ Լոռու մարզի Ուռուտ համայնքի նախկին բնակիչ, հանգուցյալ Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի՝ ժառանգներ չունենալու վերաբերյալ կեղծ տեղեկանք, որը Մ․Ջուլհակյանի կողմից հաստատվել և հանձնվել է Ս․Հովասափյանին: Տրամադրված կեղծ տեղեկանքը Ստյոպա Հովասափյանը, Հ.Մարգարյանի ուղղորդմամբ Եևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների իրավասության դատարան ներկայացնելով, Երևանի քաղաքապետարանի հաշվեկշռում գտնվող, Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ կեղծ փաստաթղթավորված Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի 17.0 հա հողամասի նկատմամբ 04.07.2013թ. դատարանի թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 դատական ակտի հիման վրա գրանցվել է իր սեփականության իրավունքը՝ որպիսի գործողություններով խաբեությամբ ապօրինի իրավունք են ձեռք բերել Երևանի քաղաքապետարանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափ կազմող499.800.000 ՀՀ գրամ արժողությամբ 17հա մակերեսով հողամասի նկատմամբ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, արագացված դատաքննության կարգով քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սերգո Ջուլհակյանի և Սաթիկ Այվազյանի, 2016թ. հուլիսի 16-ի դատավճռով վերջիններիս պաշտոնական կեղծիք կատարելու արարքում ճանաչել է մեղավոր և նրանց նկատմամբ նշանակել է պատիժ: Հիշյալ դատական ակտը մտել է օրինական ուժի մեջ:
Վերոգրյալ դատավճռի կապակցությամբ հարկ է նշել, որ այն ինքնին հանդիսանում է իրավական փաստ և հաստատում է Սերգո Ջուլհակյանի և Սաթիկ Այվազյանի կողմից պաշտոնեական փաստաթուղթ կեղծելու, այն Ստյոպա Հովասափյանի և Հովհաննես Մարգարյանի կողմից խարդախություն կատարելու ընթացքում օգտագործելու հանգամանքները:
Հաջորդ փաստական տվյալը, որը նույնպես դատարանը հրաժարվել է կցել քրեական գործին, ճանաչել որպես ապացույց և գնահատել, հանգում է հետևյալին.
16.07.2014թ. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի և 325-րդ հոդվածի 1-ի մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 12145314 քրեական գործը: 12.03.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 12110515 քրեական գործը:
18.08.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Ա.Մարգարյանի որոշմամբ Սարգիս Ալբերտի Կարապետյանի կողմից պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու և ռազմամթերք հանդիսացող փամփուշտներ ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու դեպքերի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 1֊ին մասով, թիվ 12110515 քրեական գործի նյութերով հարուցվել է նոր քրեական գործ, որին շնորհվել է թիվ 59102915 հերթական համարը, և այն առանձնացվել է առանձին վարույթում:
02.08.2017թ. թիվ 59102915 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
24.07.2020թ. դատական նիստում ամբաստանյալ Սարգիս Կարապետյանը և պաշտպան Արման Թամրազյանը դատարանին ներկայացրել են միջնորդություն՝ քրեական պատասխանատվության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով Սարգիս Կարապետյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին:
Միջնորդությունում նշվել է, որ «(...) Սույն քրեական գործով Սարգիս Կարապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ երեք դրվագով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1- ին մասով:
Սարգիս Կարապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրվող հանցավոր արարքները ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի դասվում են ծանր հանցագործությունների շարքին, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող հանրորեն վտանգավոր արարքը՝ միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին: Հիշյալ հոդվածներով Սարգիս Կարապետյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցել են և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1- ին մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1- ին մասի 6-րդ կետի հիմքով:
Այսպես.
1. 1-ին դրվագով Ս.Կարապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2003թ-ի մայիսի 30-ին անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով Երևան քաղաքի Արին Բերդ 6 նրբանցք 8 հասցեի 17,0 հա հողամասի նկատմամբ Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ տրամադրել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող սեփականության իրավունքի գրանցման կեղծ վկայական, որի օգտագործմամբ Ռ. Մեսրոպյանը 15.04.2010թ-ին ներքին առուծախի պայմանագրի հիման վրա գույքը վաճառել է Ստյոպա Հովասափյանին և վերջինս օգտագործելով նաև ՀՀ Լոռու մարզի Ուռուտ համայնքի ղեկավար Սերգո Ջուլհակյանի կողմից տրված կեղծ տեղեկանքը դատարանի 04.07.2013թ-ի ակտի հիման վրա գրանցել է իր սեփականության իրավունքը՝ Երևանի քաղաքապետարանին պատկանող 17 հա հողամասի նկատմամբ՝ պատճառելով 58,582,000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս (...)>>:
Փաստորեն, վերը նշված դատարանի որոշումը, որը նույնպես գտնվում է օրինական ուժի մեջ, իբրև ամբաստանյալների մեղադրանքը հիմնավորող փաստական տվյալ, դատարանի կողմից անտեսվել է, գործին չի կցվել և չի գնահատվել այն պատճառաբանությամբ, որ այն հանդիսանում է ոչ թե մեղադրական դատավճիռ, այլ դատարանի որոշում, որպիսի հանգամանքը, դատարանի համոզմամբ, հնարավորություն չի տալիս հանգել Սարգիս Կարապետյանի մեղավորության մասին հետևության, առավել ևս՝ այն որպես մեղադրանքը հիմնավորող փաստական տվյալ դիտել Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորելու համատեքստում:
Վերը նշված պատճառաբանությամբ թիվ ԵԿԴ/0047/01/16 գործով Սարգիս Կարապետյանի վերաբերյալ որոշումը ապացույց չճանաչելու մասին դատարանի հետևությունը փաստարկված բնույթ չի կրում: Այս առումով դատարանն անտեսել է այն իրողությունը, որ.
Սարգիս Կարապետյանի վերաբերյալ գործով հենց պաշտպանության կողմից է ներկայացվել քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ միջնորդություն՝ գիտակցելով նման միջնորդության հետևանքները, մասնավորապես այն, որ դրա իրավական հետևանքը հանդիսանում է ոչ արդարացնող հիմքով անձի նկատմամբ որոշման կայացումը՝ միևնույն ժամանակ հնարավորություն ունենալով չհամաձայնվել առաջադրված մեղադրանքի հետ:
Սարգիս Կարապետյանին առաջադրված մեղադրանքն անխզելիորեն կապակցված է Հովհաննես Մարգարյանին և Ստյոպա Հովասափյանին առաջադրված մեղադրանքին: Այն բովանդակում է Ս.Կարապետյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիքի փաստ, որը հանդիսացել է Հովհաննես Աարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի կողմից խարդախության կատարման մի էլեմենտ:
Բողոքաբերը նշել է, որ այսպիսով, ստորադաս դատարանը գործում առկա ապացույցների սխալ գնահատմամբ, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար էական նշանակություն ունեցող ապացույցների անտեսմամբ, դրանք քրեական գործին չկցելով, ապացույց չճանաչելով և չգնահատելով, հանգել է գործի սխալ լուծման: Նշվածն ինքնին հանգեցրել է բեկանման ենթակա ապօրինի, անհիմն և բեկանման ենթակա դատական ակտի կայացմանը:
Վերոգրյալի պայմաններում բողոքաբերը գտել է, որ սույն բողոքին կցվող Սերգո Ջուլհակյանի և Սարգիս Կարապետյանի վերաբերյալ դատական ակտերը սույն գործով ենթակա են ճանաչման որպես ապացույց:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, մեղադրողի ներ¬կա¬յաց¬րած վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 482-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 2. Սույն օրենսգրքի ուժի մեջ մտնելու պահից ուժը կորցրած ճանաչել 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգիրքը` հետագա բոլոր փոփոխություններով և լրացումներով, բացառությամբ սույն օրենսգրքի 483-րդ հոդվածով նախատեսված դեպքերի>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 7-րդ մասի համաձայն՝ «Այն քրեական գործերը, որոնցով մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում է կայացվել, քննվում և լուծվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ «Մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը կայացված դատական ակտերով վերաքննիչ և վճռաբեկ բողոքները բերվում և քննվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով>>:
Հարկ է նշել նաև, որ 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով>>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենսդրությունը հետադարձ ուժ չունի:
2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ։
(...)>>:
Վերը նշված իրավակարգավորումներից բխում է, որ այն դատական ակտերով, որոնք կայացվել են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը, այդ թվում նաև ներկայացված վերաքննիչ բողոքները բերվում և քննվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի քննության ընթացակարգի առումով կիրառելի է արդեն իսկ 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող կարգը:
Բացի այդ, վերը նշված իրավակարգավորումների, ինչպես նաև այն փաստի հաշվառմամբ, որ Դատարանը, որպես կիրառելի իրավունք իրավաչափորեն հիմք է ընդունել մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող իրավակարգավորումները, վիճարկվող դատական ակտի իրավաչափությունը ստուգելիս բովանդակային առումով կիրառելի է մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող՝ ՀՀ քրեական և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությունը, իսկ օրենքով սահմանված որոշակի պայմանների առկայության դեպքում՝ նաև 2022 թվականի հուլիսի 1-ից ուժի մեջ մտած օրենսդրության վերաբերելի իրավադրույթները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«Դատական վերանայման բողոքի հիմքերը և դրանք հաստատող փաստերը ներկայացվում են բացառապես բողոքում և չեն կարող փոփոխվել կամ լրացվել դատական վարույթի ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Վերաքննությունը և վճռաբեկությունն իրականացվում են բողոքում նշված հիմքի և այն հաստատող փաստերի սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշմամբ շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու փաստարկները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք՝ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանին և Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանին 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում /մեղադրանքի ծավալում ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ Հովհաննես Հայկի Մարգարյանին ու Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանին անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու մասին, Դատարանի հետևությունները:
Վերը նշված հարցին պատասխանելու համար, Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում անդրադառնալ արծածվող հարցի իմաստով խնդրո առարկային առնչվող փաստական տվյալների ու տեղեկությունների համակարգային վերլուծությանը, սույն որոշմամբ մեջբերված իրավադրույթների, իրավական դիրքորոշումների և դրանցից բխող դատողությունների լույսի ներքո.
Այսպես.
Մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող՝
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
<<1.Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(…)
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
Ինչպես հետևում է վերը նշվածից, ամբաստանյալի մեղավորության, կամ անմեղությանն առնչվող հարցերի լուծումն իրենցից ներկայացնում են դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի մեղավորության, կամ անմեղությանն առնչվող հարցերն, այդ թվում` նաև ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված լինելու վերաբերյալ, որից հետո ըստ ներկայացված հաջորդականության որոշում դրանից բխող հետագա լուծման ենթակա հարցերը:
Մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, նախ՝ անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանին և Ստյոպա Հովասափյանին 18․04․2003թ․ ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մասով առաջադրված մեղադրանքների /մեղադրանքի ծավալում ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ հիմնավորվածությանը և այդ մեղադրանքներով վերջիններիս նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու իրավաչափության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` <<Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները>>:
Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` <<Անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար>>:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից>>:
Մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող՝
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածում, համաձայն որի`
<<1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2)անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
2.Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասում համաձայն որի` <<Հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(...)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասում, համաձայն որի` <<Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ>>:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` <<Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի>>:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասում, համաձայն որի` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` <<Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ>>:
Հարկ է նշել, որ ապացույցների գնահատման առնչությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(...) Քրեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով:
Նշված պահանջների պահպանման հետ է անմիջականորեն կապված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցի լուծումը, որն իր հերթին կազմում է ապացույցների գնահատման բաղկացուցիչ մասը:
(...) Ապացույցների գնահատումը` որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին>> (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
Բացի այդ, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<(...)
(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (...): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում: (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած>>:
Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով մեջբերված իրավանորմերը, դատողությունները և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, անհրաժեշտ է համարում առավել հանգամանորեն անդրադառնալ չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու (in dubio pro reo) կանոնի էության պարզաբանմանը:
Այս կանոնն իր ամրագրումն է ստացել ինչպես մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային իրավական փաստաթղթերում, այնպես էլ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում և հանդիսանում է մեղադրյալի անմեղության կանխավարկածի իրավունքի գործնական երաշխիք քրեական դատավարության և, մասնավորապես, դատական քննության ընթացքում:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կարծիքով, անմեղության կանխավարկածը, inter alia, պահանջում է, որ իրենց պարտականությունները կատարելիս դատարանի անդամները չունենան կանխակալ կարծիք առ այն, որ մեղադրյալը կատարել է մեղսագրվող արարքը, իսկ ապացուցման պարտականությունը պետք է կրի մեղադրանքի կողմը, և ցանկացած կասկած պետք է մեկնաբանվի հօգուտ մեղադրյալի: Դատարանի գնահատմամբ <<չփարատված կասկածները>> հասկացությունը վերաբերում է ինչպես մեղադրանքի ողջ ծավալին, այնպես էլ մեղադրանքի առանձին դրվագներին, մեղքի ձևին, հանցագործությանը անձի մասնակցության աստիճանին և բնույթին, պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներին, առանձին վերցրած ապացույցներին:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ իրավական հետևանք կարող է ունենալ ոչ թե յուրաքանչյուր կասկած, այլ միայն չփարատված կասկածը: Կասկածները համարվում են չփարատված, եթե դրանք շարունակում են մնալ, երբ քրեական գործի բոլոր հանգամանքները հետազոտվում են լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, քրեադատավարական ապացուցման բոլոր միջոցներով: Կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելը նշանակում է, որ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության, մեղադրյալին մերկացնող, նրա պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներն ապացուցող փաստերը ճանաչվում են գոյություն չունեցող և հակառակը՝ մեղադրյալի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող, նրան արդարացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները ճանաչվում են հաստատված, եթե դրանց գոյությունն արժանահավատորեն հերքված չէ:
Չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու կանոնը ենթադրում է հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության աստիճանի, բնույթի, մեղավորության և այլ հարցերի հաստատված լինելու վերաբերյալ դատարանի մոտ անվստահության վիճակ, որը հիմնված է հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ կայացնելու համար անհրաժեշտ ապացուցողական տեղեկատվության պակասի վրա:
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու և ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Անմեղության կանխավարկածն այս տեսանկյունից կարելի է համարել հաղթահարված, եթե ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքներն ապացուցված են անկասկած, այսինքն` այնպես են ապացուցված, որ դրանց ճշտությունը, առկա բավարար ապացույցներով հաստատված ճանաչելու դեպքում, չի կարող կասկածներ առաջացնել: Հակառակ դեպքում, եթե այդ հանգամանքներն ապացուցված չեն անկասկած, անվերապահորեն, ապա չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու կանոնի (…) կիրառմամբ պետք է ապացուցված համարել հակառակը:
Ընդհանրացնելով վերոգրյալը՝ հարկ է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից: Միաժամանակ, դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում:
Սույն գործով, ի թիվս այլնի Դատարանն արձանագրել է նաև հետևյալը.
<</.../
Նկատի ունենալով, որ դատաքննությամբ ամբաստանյալ Հ.Մարգարյանը միջնորդել է իր նկատմամբ դադարեցնել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի այն հոդվածներով քրեական հետապնդումը, որոնց վաղեմության ժամկետներն անցել են, դատարանն ստորև անդրադարձել է միայն Հովհաննես Մարգարյանին և Ստյոպա Հովասափյանին մեղսագրված, ենթադրաբար միասին կատարած, 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներին վերաբերվող ապացույցներին և մեղադրական եզրակացությունում նշված, ամբաստանյալ Հ․Մարգարյանին մեղսագրված մյուս արարքների կատարման համար վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հետևանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ հարցերին:
Ամբաստանյալ Հ.Մարգարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. <<(...) Այժմ ներկայացնեմ Արին Բերդի 6 նրբանցքի 8 հասցեի հողատարածքը ձեռք բերելու հանգամանքները։
Այսպես, իմ հիշելով 2018 թվականին իմ աշխատակից Ստյոպա Հովասափյանն ինձ ասաց, որ մի ազգական ունի, ով Արին Բերդում հողատարածք ունի և ցանկանում է վաճառել այն։ Ստյոպան հարցրեց, թե կարող է ես ուզեմ գնել այն կամ կարող եմ արդյոք օգնել, որ այն վաճառվի: Ես այդ ժամանակ Ստյոպային ասացի, որ պետք է հողատարածքը նայեմ, որից հետո միայն կարող եմ ասել՝ կցանկանամ այն գնել, թե՝ ոչ։ Դրանից հետո մի քանի անգամ Ստյոպան առաջարկեց, որ իր ազգականին մի օր կանչի Երևան և գնանք ու տեսնենք այդ հողատարածքը, սակայն դա այն ժամանակահատվածն էր, երբ մեզ գումար էր անհրաժեշտ և որոշել էինք <<Էյչ Էս Բի Սի>> բանկից վարկ, վերցնել, ուստի այդ պահին նոր հողատարածք գնելու համար ազատ գումար չունեի: Այդ պատճառով էլ Ստյոպային ասացի, որ հողատարածքը չեմ ցանկանում գնել ու դրանով մեր խոսակցությունն այդ հողատարածքի գնման հետ կապված այդ պահի դրությամբ ավարտվեց: Սակայն, ինչպես նշեցի, երբ 2010 թվականին Գևորգ Աֆանդյանն ասաց, որ ցանկանում է Վաչագանից հողատարածք գնել և բանկում գրավ դնել, քանի որ դրա դիմաց խոշոր չափի վարկ կարող է վերցնել, ես այդ ընթացքում հիշեցի նաև Ստյոպայի առաջարկը, որ ազգականը ցանկանում էր այդ հողատարածքը վաճառել, ուստի նրան ասացի, որ ազգականից ճշտի, թե մոտավոր ինչ գնով է ցանկանում հողատարածքը վաճառել։ Մի քանի օր անց Ստյոպան ասաց, որ ազգականը վերջնական գին չի ասել, բայց ասել է, որ հաստատ հարմար գնով կվաճառի, քանի որ իրեն գումար է անհրաժեշտ։ Ես Ստյոպային ասացի, որ ազգականին կանչի Երևան, որպեսզի տեսնենք հողատարածքը և պայմանավորվենք գնի շուրջ: Ասացի նաև, որ պարտադիր իր հետ բերի նաև սեփականության վկայականը: Կոնկրետ ամիսն ու օրը չեմ հիշում, բայց հաստատ 2010 թվականի ընթացքում էր, Ստյոպան ազգականի հետ եկավ իմ գործարան: Ազգականի անունը չեմ հիշում, բայց մեղադրանքում նշված է, որ նրա անունը Ռուզվելտ է: Ռուզվելտը ցույց տվեց սեփականության վկայականը և մենք գործարանից գնացինք այդ հողատարածքի մոտ, ես հասկացա, թե այն որ մասում է գտնվում, որից հետո վերադարձանք իմ գործարան և գնի շուրջ պայմանավորվածություն ձեռք բերելով Ռուզվելտի հետ՝ որոշեցի գնել այն։ Ստյոպային խնդրեցի, որ հողատարածքն իր անվամբ ձևակերպվի և նա չառարկեց: Հենց տեղում Ստյոպան և Ռուզվելտն առուվաճառքի պայմանագիր ձևակերպեցին և ես գումարը վճարեցի նրան: Մենք պայմանավորվեցինք, որ որոշ ժամանակ անց Ռուզվելտը կգա Երևան և հողատարածքը կանվանափոխվի Ստյոպայի անվամբ: Դրանից որոշ ժամանակ անց ես Ստյոպային ասացի, որ ազգականին կանչի Երևան և գնան ու իր անվամբ անվանափոխեն հողատարածքը։ Ստյոպան ասաց, որ կկանչի, սակայն մի քանի օր անց ասաց, որ ազգականը վատառողջ է և հիմա չի կարող գալ: Այդպես որոշ ժամանակ անցավ, ես էլ բանկերի գործերով շատ զբաղված էի և այդ հարցով չէի զբաղվում, թողել էի Ստյոպայի հույսին, սակայն մի օր էլ հանկարծ Ստյոպան եկավ ինձ մոտ և ասաց, որ Ռուզվելտը մահացել է։ Ես բարկացա Ստյոպայի վրա, որ ժամանակին այդ հողատարածքը չանվանափոխեց իր անվամբ, սակայն արդեն ուշ էր։ Ես չէի հասկանում, թե ինչ կարող եմ անել այդ պայմաններում։ Որոշ մարդկանցից հետաքրքրվեցի, թե ինչ կարող եմ անել և բոլորն էլ ասում էին, որ քանի որ Ստյոպայի և նրա ազգականի միջև նոտարով չի կնքվել առուվաճառքի պայմանագիրը և մենք էլ սահմանված ժամկետում չենք դիմել պետական գրացման համար, այլևս ոչինչ չենք կարող անել։ Սակայն իմ հիշելով 2013 թվականի ընթացքում երբ մեկ այլ հարցով իրավաբանական խորհրդատվության էի դիմել փաստաբան Նվարդ Սվարյանին, վերջինիս հարցրեցի նաև այդ հողատարածքի վերաբերյալ, թե այս պայմաններում ինչ կարող ենք անել, եթե հողատարածքը վաճառած անձը մահացել է, Նվարդն էլ ասաց, որ այդ հարցը միայն դատական կարգով կարող է լուծվել և որ պետք է դիմենք դատարան։ Ես համաձայնվեցի, և փաստաբանը դիմեց դատարան ու հասավ արդյունքի: Ի վերջո դատարանի որոշման հիման վրա այդ հողատարածքը գրանցվեց Ստյոպայի անվամբ։ Այնպես, որ ոչ ես և ոչ էլ Ստյոպան այդ հողատարածքը որևէ մեկից հափշտակելու դիտավորություն չենք ունեցել և չենք հափշտակել։ Բացարձակ սուտ է նաև այն հանգամանքը, թե իբր ես և Ստյոպան Արին Բերդի 6 նրբանցքի 8 հասցեի հողատարածքի սեփականության կեղծ վկայական ենք ձեռք բերել, քանի որ այդ վկայականը դեռևս /.../ թվականին տրվել է Ռուզվելտին և մենք դրա հետ ընդհանրապես որևէ առնչություն և կապ չենք ունեցել և չէինք էլ կարող ունենալ։ Նմանապես սուտ է այն հանգամանքը, թե իբր կեղծ է նաև Ստյոպայի և Ռուզվելտի միջև կնքնված առուվաճառքի պայմանագիրը։ Ինչ վերաբերում է Ուռուտ համայնքի ղեկավարի կողմից տրված տեղեկանքին, որում նշված է, որ Ռուզվելտը ժառանգներ չունի, ապա ես դրա հետ առնչվում եմ այնքանով, որ Ստյոպային եմ փոխանցել փաստաբանի ասածը, որ Ռուզվելտի բնակության վայրից տեղեկանք է հարկավոր, որ վերջինս ժառանգներ չունի, իսկ Ստյոպան էլ ասել է, որ Ռուզվելտն իրոք ժառանգներ չունի և ինքը կարող է գյուղապետից նման տեղեկանք բերել։ Ես ընդհանրապես չեմ իմացել Ռուզվելտը ժառանգներ ունի, թե ոչ>>:
Ամբաստանյալ Ս.Հովասափյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել։
Ամբաստանյալ Ս.Հովասափյանի ցուցմունքի համաձայն՝ իր մորաքրոջ որդին՝ Ռուզվելտ Մեսրոպյանը, մոտ 2002-2003թ․թ-ին իրեն ասել է, որ Երևան քաղաքում հողատարածք ունի և խնդրել է աջակցել այն վաճառելու հարցում, որի դիմաց <<մաղարիչ>> է խոստացել։ Ինքը նշված հողատարածքի մասին հայտնել է Հ.Մարգարյանին, ով էլ պատասխանել է, որ իրեն դա չի հետաքրքրում, դրա ժամանակը չունի։
Դրանից հետո նույն հարցով Ռ.Մեսրոպյանն իրեն կրկին դիմել է 2007-2008թ․թ-ին։ Ինքն էլ զանգահարել է Հ.Մարգարյանին ու խնդրել է օգնել վաճառելու հարցում։ Վերջինս հողատարածքի փաստաթղթերի մասին է հարցրել, ինքն էլ պատասխանել է, որ հողատարածքը փաստաթուղթ ունի, որից հետո Հ.Մարգարյանն ասել է, որ նա փաստաթղթերով գա։
Որոշ ժամանակ անց Ռ.Մեսրոպյանի հետ եկել են գործարան՝ Հ.Մարգարյանի մոտ, ով հողամասը տեղում տեսնելուց հետո գնի շուրջ պայմանավորվել է Ռ.Մեսրոպյանի հետ, իրեն էլ՝ որպես վստահելի մարդու, առաջարկել է այդ հողակտորը ձևակերպել սեփական անունով։
Ինքը տվել է իր համաձայնությունը, սակայն Ռ.Մեսրոպյանի և Հ.Մարգարյանի միջև ձեռք բերված համաձայնության մանրամասներից տեղյակ չէ և նրանց խոսակցությանը մասնակից չի եղել։
Տեղեկացել է, որ Ռ.Մեսրոպյանը տասնմեկ միլիոն ՀՀ դրամով վաճառում է հողատարածքը Հ.Մարգարյանին, որից հետո ձեռագիր առուվաճառքի պայմանագիր է կնքվել իր ու Ռ. Մեսրոպյանի միջև։
Հ.Մարգարյանը տեղում Ռ.Մեսրոպյանին վճարել է տասնմեկ միլիոն ՀՀ դրամը, որից վերջինս իրեն 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար է հատկացրել։
Պայմանավորվել են, որ Ռ.Մեսրոպյանը մեկ շաբաթ անց կգա և հողատարածքի անվանափոխության հարցով կզբաղվեն, քանի որ Ռ.Մեսրոպյանը շտապելիս է եղել անձնական հարցերով և այդ հարցը տեղում չեն կարգավորել։
Որոշ ժամանակ անց Հ.Մարգարյանն իրեն ասել է, որ Ռ.Մեսրոպյանին կանչի՝ հողակտորի փաստաթղթերի ձևակերպումը կատարելու համար, ինչի համար ինքը կապվել է Ռ. Մեսրոպյանի հետ, սակայն վերջինս, վատառողջ լինելու պատճառով չի կարողացել գալ Երևան և արդյունքում այդ գործողությունը ձգձգվել է այնքան, մինչև Ռ.Մեսրոպյանը մահացել է։
Ռ.Մեսրոպյանի մահից հետո Հ.Մարգարյանն իրեն ասել է, որ գնան փաստաբանի մոտ, որպեսզի իր անունով լիազորագրի տա, ինքն էլ արել է դա։
Բացի այդ, Հ.Մարգարյանն իրեն որոշ ժամանակ անց ասել է, որ Ռ.Մեսրոպյանի ժառանգների հետ կապված նրա բնակության վայրից տեղեկանք է հարկավոր։
Ինքը զանգահարել է Ռ.Մեսրոպյանի քրոջը և վերջինս գյուղի գյուղապետին խնդրել է, որ եղբոր ժառանգության վերաբերյալ տեղեկանք տա։ Ստանալով տեղեկանքը՝ Ռ.Մեսրոպյանի քույրն այն ուղարկել է իրեն, որն էլ հանձնել է Հ.Մարգարյանին։
Որոշ ժամանակ անց Հ.Մարգարյանն իրեն ասել է, որ <<դատը շահել է>>, որից հետո գնացել են կադաստր, փաստաթուղթ է ստորագրել։
Ինքը Ռ.Մեսրոպյանի հողատարածքի վերաբերյալ վկայականը տեսել է և որևէ մեկին չի ասել, թե կոնկրետ ինչ բովանդակությամբ տեղեկանք տան՝ Ռ.Մեսրոպյանի ժառանգների վերաբերյալ։
Չգիտի, թե Ռ.Մեսրոպյանն ումից է ձեռք բերել նշված հողատարածքը, նա դրա ձեռքբերման համապատասխան գումարն ունեցել է, թե՝ ոչ, ինչպես նաև՝ թե ինչի վրա է ծախսել վաճառքից գոյացած գումարը։
Ռ.Մեսրոպյանը դուստր ունի, սակայն իր պատկերացմամբ, քանի որ հին ժամանակներում ամուսնալուծությունից հետո զավակները ժառանգ չէին համարվում, այս պարագայում էլ է ինքն այդպես պատկերացրել։
Վկա Սուսաննա Ռուզվելտի Մեսրոպյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ Ռուզվելտ Մեսրոպյանը եղել է իր հայրը, ով մահացել է 2010թ-ին։
Հայրն ամուսնալուծված է եղել մորից՝ Ֆլորա Գևորգյանից և ամուսնալուծությունից հետո հոր ֆինանսական վիճակից տեղյալ չի եղել։
Չի իմացել հայրը սեփականություն ունեցել է, թե՝ ոչ, չգիտի դրա մասին, նրա հետ շփում չի եղել, ապրել են հարևան գյուղերում։
Վկա Ս.Մեսրոպյանի դատաքննությամբ հետազոտված, մեղադրական եզրակացությամբ գնահատված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝
<<(...):
Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանը՝ ծնված 1943թ-ին, հանդիսանում է իմ հայրը, ով ԽՍՀՄ ժամանակաշրջանում աշխատել է Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղի անասնապահական սովխոզում՝ որպես տրակտորիստ, իսկ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո հիմնական աշխատանք չի ունեցել, զբաղվել է անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Ռ.Մեսրոպյանն ամուսնացած է եղել Ֆլորա Պապիկի Գևորգյանի հետ, համատեղ կյանքում ունեցել են երկու երեխա՝ ես և եղբայրս՝ 11.10.1969թ. ծնված Գագիկ Ռուզվելտի Մեսրոպյանը, ով մահացել է 1991թ-ին՝ սրտի արատի հետևանքով։ Հայրս և մայրս ամուսնալուծվել են 1972-1973 թվականներին, որից հետո մայրս, ես և եղբայրս բաժանվել ենք հորիցս և բնակվել Լոռու մարզի Սվերդլով գյուղում՝ մորս հայրական տանը։ Բաժանումից հետո հայրս հաճախ այցելել է մեզ, սակայն հանդիպումները պարբերական բնույթ չեն կրել։ Ռ.Մեսրոպյանը բնակվել է Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղում, քրոջ՝ Ռոզա Գևորգի Մեսրոպյանի հետ միասին։ Վերջինս 1990-ական թվականներին աշխատում էր Լոռու մարզի Ստեփանավան քաղաքի հիվանդանոցում՝ որպես բուժքույր։ (...): Ռ.Մեսրոպյանը մահացել է 2010թ. սեպտեմբեր ամսին։
Հարց - Ռուզվելտ Մեսրոպյանը որևէ անշարժ կամ շարժական գույքի սեփականատեր հանդիսացել է, թե՝ ոչ, եթե այո, ապա որ հասցեի կամ հասցեների նկատմամբ։
Պատասխան- Իմ ունեցած տեղեկությունների համաձայն՝ Ռուզվելտ Մեսրոպյանն սեփականության իրավունքով ունեցել է ընդամենը մեկ անշարժ գույք, որը գտնվել է Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղում, որտեղ ներկայումս բնակվում է հորաքույրս՝ Ռոզա Մեսրոպյանը։ Իմ տեղեկություններով Ռուզվելտ Մեսրոպյանը շարժական գույք չի ունեցել, սակայն նրան ամրակցված է եղել մեկ տրակտոր։
Հարց - 2002-2003թ. դրությամբ Ռուզվելտ Մեսրոպյանը անշարժ կամ շարժական գույք ձեռք բերելու մտադրություն և միջոցներ ունեցել է, թե՝ ոչ։
Պատասխան - Ձեր կողմից նշված ժամանակահատվածում Ռուզվելտ Մեսրոպյանի հետ չեմ շփվել, որևէ տեսակի առնչություն չեմ ունեցել, հետևաբար չեմ կարող ասել, թե վերջինս անշարժ կամ շարժական գույք ձեռք բերելու մտադրություն և միջոցներ ունեցել է, թե՝ ոչ։
Հարց - Ռ.Մեսրոպյանը Երևան քաղաքում անշարժ գույք ունեցել է, թե՝ ոչ, եթե այո, ապա երբ է ձեռք բերել, որ հասցեում կամ հասցեներում, ումից և ինչ միջոցներով։
Պատասխան - Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կողմից Երևան քաղաքում անշարժ գույք ունենալու մասին որևէ տեղեկություն չունեմ։
Հարց - Ըստ Ձեր ունեցած տեղեկությունների՝ ում է պատկանում Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքը։ Հիշյալ հասցեի հետ Ռ.Մեսրոպյանը որևէ առնչություն ունեցել է, թե՝ ոչ։
Պատասխան - Չեմ կարող ասել, թե ում է պատկանում Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքը։ Հիշյալ հասցեի հետ Ռ.Մեսրոպյանի կապի և առնչության մասին նույնպես տեղեկություն չունեմ>>։
Վկա Ս.Մեսրոպյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ տեղեկություն չունի, չգիտի, թե Ռ.Մեսրոպյանն ինչ է ունեցել, մոր հետ ամուսնալուծությունից հետո նրա հետ շփում չի ունեցել։
Վկա Սաթիկ Սամսոնի Այվազյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 1996թ-ից աշխատել է Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղի գյուղապետարանում՝ որպես քարտուղար։
Ռուզվելտ Մեսրոպյանին ճանաչել է որպես համագյուղացու, նա մինչև 1991թ. եղել է տրակտորիստ, նրա կարողությունների մասին ոչինչ ասել չի կարող, նա սովորական գյուղացի մարդ է եղել, առանձնահատուկ ոչինչ չի իմացել Ռ.Մեսրոպյանի ֆինանսական վիճակի մասին։
Ռ.Մեսրոպյանի մահից հետո, ըստ իրենց մատյանների, նրա քրոջ խնդրանքով տեղե-կանք է տրամադրվել վերջինիս, որ Ռ.Մեսրոպյանը ժառանգորդ չունի, ինքը մտածել է, որ նա է ցանկանում ժառանգությունն ընդունել, դրա համար է ուզում։
Ռ.Մեսրոպյանն իրենց գյուղում սեփականաշնորհված հողեր ուներ, իսկ Երևանում ու-ներ, թե՝ ոչ, չգիտի։
Վկա Սերգո Ռազմիկի Ջուլհակյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ Ռ.Մեսրոպյանին ճանաչել է 1982թ-ից, միասին աշխատել են սովխոզում։
Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքում անշարժ գույք ունենալու մասին տեղյակ չի եղել, չի կարողացել ասել, ենթադրում է, որ նա իր ֆինանսական վիճակով չէր կարող գույք ունենալ։
Վկա Ֆրունզիկ Մուշեղի Ղազարյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ Ռ.Մեսրոպյանը եղել է իր մորեղբոր որդին, սակայն նրա հետ շփում չի ունեցել։
Ռ.Մեսրոպյանը զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ, գյուղում հողամաս է ունեցել, Երևանում հողամաս ունենալու մասին տեղյակ չի եղել։
Վկա Վանիկ Արմենակի Պապյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ Ռ.Մեսրոպյանին ճանաչել է որպես համագյուղացու, նրա ֆինանսական վիճակի մասին ոչինչ չի կարող ասել, չի իմացել վերջինս Երևան քաղաքում ինչ գույք է ունեցել, Երևանում նա կարող էր հող ձեռք բերել։
Վկա Վալիկո Հովհաննեսի Փիլիկյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ Ռ.Մեսրոպյանին ճանաչել է որպես համագյուղացու, նրա մասին ոչինչ չի իմացել։
Վկա Վալիկո Հովհաննեսի Փիլիկյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ բնակվել է Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղում։ Ստյոպա Հովասափյանին ճանաչել է որպես իրենց գյուղի հարակից Սվերդլով գյուղի բնակչի։
Ճանաչել է նաև իրենց համագյուղացի Ռ.Մեսրոպյանին, ով ամուսնացած է եղել Ֆլորա Գևորգյանի հետ, համատեղ ամուսնությունից ունեցել են մեկ զավակ և մեկ դուստր։
Ռ.Մեսրոպյանը և Ս.Հովասափյանը եղել են մորաքրոջ որդիներ։
Ռ.Մեսրոպյանը մինչև 1990-ակա թվականներն աշխատել է ՈՒռուտ գյուղի սովխոզում։
Ռ.Մեսրոպյանի հետ շարժական կամ անշարժ գույքի ձեռքբերման վերաբերյալ խոսակցություն երբևէ չի ունեցել, որևէ տեղեկություն չի ունեցել, թե նա անշարժ գույքի սեփականատեր հանդիսացել է, թե՝ ոչ, այդ թվում՝ Երևան քաղաքում։
Որևէ պատկերացում չի ունեցել, թե Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքն ում է պատկանել, չի կարող ասել, թե Ռ.Մեսրոպյանը տվյալ հասցեի հետ առնչություն ունեցել է, թե՝ ոչ։
Անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունու տարածքային ստորաբաժանում Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ սեփականության իրավունք ձեռք բերելու համար Ռ.Մեսրոպյանի կողմից 2002թ. նոյեմբերի 18-ին դիմում ներկայացնելու մասին որևէ հանգամանք չի կարող հայտնել, քանի որ նման տեղեկությունների չի տիրապետում։
Ռ.Մեսրոպյանի մոտ երբևէ, այդ թվում՝ 2010թ. ընթացքում, գումարային աճ չի նկատել, նա գոյատևել է իր թոշակով։
Ռ.Մեսրոպյանի և Ս.Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի մասին, որ Ռ.Մեսրոպյանը 11.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքը, որևէ տեղեկություն չի ունեցի, չի կարող ասել նման գործարք լինելու դեպքում Ռ.Մեսրոպյանն իրեն կպատմեր, թե՝ ոչ։
Վկա Ռոզա Գևորգի Մեսրոպյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ իր եղբայր Ռ.Մեսրոպյանը մահացել է 2010թ. սեպտեմբերի 9-ին։
Ս.Հովասափյանը հանդիսացել է իր մորաքրոջ որդին, ով հոգացել է Ռ.Մեսրոպյանի հուղարկավորության ծախսերը։
Չի կարող ասել, թե եղբայրը Ս.Հովասափյանի հետ հաճախ է հանդիպել, թե՝ ոչ։
Ռ.Մեսրոպյանը ԽՍՀՄ ժամանակահատվածում աշխատել է գյուղի անասնապահական սովխոզում՝ որպես տրակտորիստ, որից հետո զբաղվել է անասնապահությամբ և հողագործությամբ։
Ռ.Մեսրոպյանն ամուսնացած է եղել Ֆլորա Գևորգյանի հետ, ունեցել են երկու երեխա։ Ամուսնալուծությունից հետո երեխաներն ու կինն առանձնացել են Ռ.Մեսրոպյանից։
Ցուցմունքը գրելու ժամանակ ինքն է հանդիսացել Ռ.Մեսրոպյանի միակ ժառանգը։
Ռ.Մեսրոպյանը կենդանության վերջին քսան տարիների ընթացքում չարաշահել է ալկոհոլային խմիչքը, գրեթե ամեն օր եղել է հարբած։
Ռ.Մեսրոպյանը, բացի գյուղի տնից, այլ անշարժ գույք չի ունեցել։
Որևէ տեղեկություն չի ունեցել, 2003թ. մայիսի 22-ին Ռ.Մեսրոպյանի անվամբ սեփականության իրավունքով հաշվառված Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքից։ Նա թոշակով ապրող մարդ է եղել, կողմնակի եկամուտ, արտերկրից օգնող չի ունեցել։ Թոշակով է օղի գնել, խանութներում օղու դիմաց պարտքեր էր կուտակել, այսինքն՝ միջոցներ չէր ունենա տարածք ձեռք բերելու համար։
2010թ. ապրիլի 15-ին Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի անշարժ գույքը 11.000.000 ՀՀ դրամով վաճառելու մասին Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված պայմանագրի մասին չի լսել, զարմացել է այդ հանգամանքից, քանի որ Ռ.Մեսրոպյանի մոտ, թոշակից բացի, այլ գումար չի եղել, լավագույն դեպքում ինչ-որ տեղ մեկից երկու օր կարող էր բանվորություն անել, օղու համար գումար վաստակել։
Գյուղապետարանից երբևէ Ռ.Մեսրոպյանի ժառանգների վերաբերյալ տեղեկանք չի խնդրել, նման խնդրանքով Ս.Հովասափյանն իրեն չի դիմել։
<<Առգրավում կատարելու մասին>> 02.04.2015թ. արձանագրության պատճենի համաձայն՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Թունիյանն առգրավել է Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի ծննդյան ակտի թիվ 21 գրանցման, թիվ 19 ակտի գրանցման, Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ֆլորա Մեսրոպյանի ամուսնալուծության ակտի թիվ 24 գրանցման, Ռուզվելտ Մեսրոպյանի մահվան վերաբերյալ ակտի թիվ 250 գրանցման վերաբերյալ փաստաթղթերը։
<<Զննություն կատարելու մասին>> 10.06.2015թ. արձանագրության պատճենի համաձայն՝ զննության են ենթարկվել ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ Երևանի տարածքային ստորաբաժանումից առգրավված, <<Երևան Մասիսի խճուղի 105/31>>, <<Երևան Նուբարաշեն Մասիսի խճ հ. 105/25, Ճռիկյան Արտաշես>> և <<Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի>> կադաստրային գործերը։
<<Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի>> կադաստրային գործի զննության համաձայն՝
<<Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի կադաստրային գործը բաղկացած է 39 թերթից կարված թղթապանակի մեջ, որի շապիկին առկա է՝ ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտե գրառումը, դրա տակ տպատառերով՝ կոդ, դիմացը դատարակ գիծ, դրա տակ տպատառերով կադաստրային գործ լատիներեն՝ N, դրա տակ տպատառերով Հայաստանի Հանրապետություն՝ դիմացը դատարկ գիծ, մարզ՝ դիմացը դատարկ գիծ, համայնքի դիմաց գրիչով գրված է՝ Արին-Բերդի 6 նրբ. 8 հասցե։ Կադաստրային գործի զննությամբ պարզվեց՝
17.02.2003թ. գրության պատճեն՝ ՀՀ կառավարությանը առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանը գրություն է հասցեագրել ՈՒրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ գլխավոր տնօրեն Ռ.Դարբինյանին՝ այն մասին, որ ի պատասխան 13.02.03թ. հ. 01-05 գրությանը՝ հայտնվում է, որ ՈՒրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատի իրավունքների պետական գրանցումը Արին Բերդ 12 մսի կոմբինատի դիմաց հողակտորի նկատմամբ կատարվել է 31.08.01թ. երքաղխորհրդի գործկոմի 20.12.74թ. թիվ 26 արձանագրության համաձայն, ըստ որի նշված հողակտորը հատկացվել է Երևանի մսի կոմբինատին՝ ավտոկանգառ կազմակերպելու նպատակով։
Արին Բերդ 10 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ Երևանի ուղևորատար ավտոտնտեսության թիվ 2 ՊՓԲԸ իրավունքները գրանցվել են համաձայն Երքաղխորհրդի գործկոմի 22.07.81թ. նիստի թիվ 20 արձանագրության արխիվային քաղվածքի։
ՈՒրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ հատկացված հողակտորի սահմանները ճշտված են ներկայացված գլխավոր հատակագծով, որը բացակայում է թիվ 2 ՈՒԱՏՁ ՊՓԲԸ ներկայացրած իրավահաստատող փաստաթղթերի թվում։
Բացի այդ, Ուրարտու ԱՄ կողմից ներկայացվել է ավտոկանգառի կառուցման աշխատանքային նախագիծը, ըստ որի տեղում կատարվել են շինարարական աշխատանքները։ ՈՒԱՏՁ թիվ ՊՓԲԸ տարածքի պետական գրանցումը, գլխավոր հատակագծի բացակայության պատճառով, կատարվել է ձեռնարկության աշխատակիցների ցույց տված սահմաններով։
ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.02թ. քաղ. գործ. թիվ Տ-1148-2002 վճռով կրկին անգամ հաստատվել է Ձեր արտադրական միավորման վարձակալության իրավունքը նշված հողակտորի նկատմամբ։
Առկա է 11.12.2001թ. կազմված անընթեռնելի փաստաթղթի պատճեն՝ գույքը, ապրանքը աճուրդով վաճառելու մասին վերնագրով։
Անընթեռնելի առուվաճառքի պայմանագրի պատճեն։
18.11.2002թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի դիմումի պատճենը՝ ուղղված կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին, որով Ռ.Մեսրոպյանը խնդրում է կատարել գրանցում Արին Բերդ 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի նկատմամբ և տալ սեփականության վկայական, դիմումին կից ներկայացվել են աճուրդի փաստաթղթերը։
Ղեկավար Ս.Կարապետյանի չստորագրված գրությունը՝ հասցեագրված Ռ.Մեսրոպյանին՝ հետևյալ բովանդակությամբ․ 18.11.2002թ. դիմել եք Արին Բերդի 6 նրբ. 8 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետ. գրանցում ստանալու համար։
<<Գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման մասին>> ՀՀ օրենքի 43-րդ հոդվածի Ա. և Բ. կետերի պահանջների համաձայն՝ պետ. գրանցումը մերժվել է փաստաթղթերը օրենքով սահմանված կարգով ոչ համապատասխան կազմված լինելու պատճառով, այն է՝ Ձեր կողմից օգտագործվում է 172 քմ ինքնակամ հողամաս և 83 քմ ինքնակամ շինություն։ Չեն կատարվել սահմանված վճարումները։
Առկա է քարտեզի պատճեն՝ կնիքված ՀՀ Երևանի քաղաքապետարանի կլոր կնիքով, կազմված ճարտարապետության և քաղաքաշինության վարչության կողմից, որի տակ առկա են գլխավոր ճարտարապետ, վարչության պետ Ս.Դանիելյանի ստորագրությունը, վարչության պետի տեղակալ Ա.Լալայանցի ստորագրությունը, վարչության բաժնի պետ Հ.Ասլանյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի տնօրեն Ռ.Հարությունյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի ճարտ. բաժնի պետ Պ.Ամպարջյանի ստորագրույթունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի գեոդ. բաժնի պետ Ս.Հովհաննիսյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի բաժնի գեոդեզ Ռ.Ներսիսյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի կատար. ճարտ. Կ.Հակոբյանի ստորագրությունը, քաղաքաշինության ՊՓԲԸ-ի կատարող գեոդ. Թ.Ղարագյոզյանի ստորագրությունը։
Ղեկավար Ս.Կարապետյանի չստորագրված գրությունը՝ ուղղված փաստաբան Կ.Մովսիսյանին, հետևյալ բովանդակությամբ․ Ձեր 8.03.2005թ. հարցման կապակցությամբ հայտնում ենք, որ Արին Բերդ 6 նր. 8 հասցեի անշարժ գույքը գրանցված է քաղ. Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի անվամբ, 17.0 հա հողամաս, 20 քմ պահակատուն և 93.7 քմ շինություն։
22.05.2003թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի դիմումի պատճենը՝ ուղղված կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին, որով խնդրել է ընթացք տալ նախկին դիմումին՝ նկատի ունենալով, որ հողամասը սահմանազատվել է։
Թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականի պատճենը, համաձայն որի <<օրը անընթեռնելի է>> 05.2003թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանին ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է սեփականության իրավունքի վկայական։ Տրման հիմք՝ պետ. նոտարի 13.12.2001թ. 2-3291 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր։ Գրանցված է ՀՀ կառավարությանը առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման միասնական 4-է-3 մատյանի 166 համարի տակ։ Հողամաս՝ 17.0 հա, շենք՝ 93.7 քմ։ Վկայականը կնիքված է Էրեբունու ստորաբաժանման կլոր կնիքով, հաստատված՝ ղեկավար Ս.Կարապետյանի ստորագրությամբ, հատակագիծը հաստատված է կատարող Խաչատրյանի ստորագրությամբ, հողամասի, շենքի և շինության տվյալների տակ առկա են կատարողներ Ադամյանի և Հակոբյանի ստորագրությունները։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճռի օրինակը՝ դատավոր Վ.Ասլանյան, քարտուղար Ա.Մկրտչյան, համաձայն որի դատարանը վճռել է վավեր ճանաչել Ստյոպա Հովասափյանի և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի միջև 15.04.2010թ. կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը և այդ հիմքով Ստյոպա Հովասափյանի սեփականության իրավունքը Արին Բեր-դի 6 նրբ., 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասի 20 քմ շինության նկատմամբ։
10.08.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանի դիմումը՝ ուղղված ՀՀ ԿԱԱԳ կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Հրազդան սպասարկման գրասենյակ, որով խնդրել է կատարել Երևան, Էրեբունի, Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում, միասնական տեղեկատվության տրամադրում։
30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման թիվ 30102014-01-0026 վկայականը։ Հիմք՝ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/ 0751/02/13 վճիռ, 03.09.2013թ. կատարողական թերթ։ Հողամասի ծածկագիր՝ 01-005-0573-0021, հողամասի մակերես՝ 17 հա։ Գրանցումը իրականացնող պաշտոնատար անձ՝ Արմեն Հարությունյան>>։
Թիվ 59102915 քրեական գործով նշանակված, 12.01.2016թ. թիվ 15-2595 փորձաքննության եզրակացության համաձայն՝
<<(...):
9-11 հարցերին վերաբերվող հետազոտություն
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի սեփականության իրավունքի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ գրանցումները ինչ հիմքով են կատարվել, գրանցումը կատարվել է օրենքին համապատասխան, թե ոչ, գործում առկա է արդյոք գույքի ձեռքբերման հիմքերը, թե ոչ:
Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի գրանցման ժամանակ, չափագրում պետք է կատարվեր, թե ոչ, եթե այո, ապա ում կողմից:
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային արժեքը վճարված է, թե ոչ։
Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի կադաստրային գործի ուսումնասիրմամբ պարզվեց հետևյալը`
Կադաստրային գործում առկա է ՀՀ կառավարությանը առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանի 17.02.2003թ. գրության <<պատճեն>>, որը հասցեագրված Ուրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ գլխավոր տնօրեն Ռ.Դարբինյանին, և որը ներկայացվել է ի պատասխան 13.02.03թ. հ.01-05 գրությանը։ Գրությամբ հայտնվում է հետևյալը․ Ուրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատի իրավունքների պետական գրանցումը Արին Բերդ 12 մսի կոմբինատի դիմաց հողակտորի նկատմամբ կատարվել է 31.08.01թ. Երքաղխորհրդի գործկոմի 20.12.74թ. թիվ 26 արձանագրության համաձայն, ըստ որի նշված հողակտորը հատկացվել է Երևանի մսի կոմբինատին՝ ավտոկանգառ կազմակերպելու նպատակով: Արին Բերդ 10 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ Երևանի ուղևորատար ավտոտնտեսության թիվ 2 ՊՓԲԸ իրավունքները գրանցվել են համաձայն Երքաղխորհրդի գործկոմի 22.07.81թ. նիստի թիվ 20 արձանագրության արխիվային քաղվածքի։ Ուրարտու ԱՄ Երևանի մսի կոմբինատ ԲԲԸ հատկացված հողակտորի սահմանները ճշտված են ներկայացված գլխավոր հատակագծով, որը բացակայում է թիվ 2 ՈՒԱՏՁ ՊՓԲԸ ներկայացրած իրավահասստատող փաստաթղթերի թվում: Բացի այդ, Ուրարտու ԱՄ կողմից ներկայացվել է ավտոկանգառի կառուցման աշխատանքային նախագիծը, ըստ որի տեղում կատարվել են շինարարական աշխատանքները: ՈՒԱՏՁ թիվ ՊՓԲԸ տարածքի պետական գրանցումը, գլխավոր հատակագծի բացակայության պատճառով, կատարվել է ձեռնարկության աշխատակիցների ցույց տված սահմաններով: ՀՀ տնտեսական դատարանի 30.08.02թ. քաղ. գործ. թիվ Տ-1148-2002 վճռով կրկին անգամ հաստատվել է արտադրական միավորման վարձակալության իրավունքը նշված հողակտորի նկատմամբ։
18.11.2002թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ա.Կարապետյանին ուղղված դիմումի պատճենը, որով Ռ.Մեսրոպյանը խնդրում է կատարել գրանցում Արին Բերդ 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի նկատմամբ և տալ սեփականության վկայական։ Դիմումի մեջ նշված է նաև, որ կից ներկայացվում է աճուրդի փաստաթղթերը:
Կադաստրային գործում առկա է 11.12.2001թ. կազմված անընթեռնելի փաստաթղթի պատճենը՝ գույքը, ապրանքը աճուրդով վաճառելու մասին վերնագրով, և նույնպես անընթեռնելի առուվաճառքի պայմանագրի պատճեն:
Ի պատասխան դիմումի, գործում առկա է Ս.Կարապետյանի չստորագրված գրությանը՝ հասցեագրված Ռ.Մեսրոպյանին՝ հետևյալ բովանդակությումբ՝ <<18.11.2002թ. դիմել եք Արին Բերդի 6 նրբ. 8 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամաբ իրավունքի պետ. գրանցում ստանալու համար: Գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման մասին ՀՀ օրենքի 43-րդ հոդվածի Ա. և Բ. կետերի պահանջների համաձայն պետ. գրանցումը մերժվել է փաստաթղթերը օրենքով սահմանված կարգով ոչ համապատասխան կազմված լինելու պատճառով, այն է Ձեր կողմից օգտագործվում է 172 քմ ինքնակամ հողամասն և 83 քմ ինքնակամ շինություն, չեն կատարվել սահմանված վճարումները>>։
Կադաստրային գործում առկա է քարտեզի պատճեն՝ կնիքված ՀՀ Երևանի քաղաքապետարանի կլոր կնիքով, կազմված ճարտարապետության և քաղաքաշինության վարչության կողմից, որի տակ առկա են գլխավոր ճարտարապետի և աշխատակիցների ստորագրությունները: Նշված քարտեզի ուսումնասիրության արդյունքում պարզվեց, որ հնարավոր չէ պարզել և հստակեցնել գույքի գտնվելու վայրը կամ և տեղակայումը՝ այդ հանգամանքը ներկայացնող այլ բնութագրեր։
Առկա է Ռուզվելտ Մեսրոպյանի 22.05.2003թ դիմումի պատճենը՝ ուղղված կադաստրի Էրեբունի ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին, որով խնդրել է ընթացք տալ նախկին դիմումին՝ նկատի ունենալով, որ հողամասը սահմանազատվել է։
Սակայն սահմանզատման վերարերյալ կադաստրային գործում որևէ նյութ առկա չէ։
Թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականի պատճենում` գրառումների համաձայն, /օրը անընթեռնելի է/, 05.2003թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանին ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է սեփականության իրավունքի վկայական: Վկայականի տրման հիմք է նշված <<պետ. նոտարի 13.12.2001թ. 2-3291 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր>>: Վկայականում առկա գրառման համաձայն՝ այն գրանցված է միասնական 4-է-3 մատյանի 166 համարի տակ: Նախաձեռնողի կողմից փորձաքննությանը տրամադրված 4-է-3 միասնական մատյանի 166 էջի ուսումնասիրության արդյունքում պարզվեց, որ այդ էջում կատարված գրառումները վերաբերվում են այլ գույքի և այլ սեփականատիրոջ։ Ըստ վկայականի <<հողամաս>> բաժնի հողամասի մակերեսը կազմում է 17.0 հա, իսկ <<շենքի տվյալները>> բաժնում նշված է 93.7 քմ: Վկայականը կնիքված է Էրեբունու ստորաբաժանման կլոր կնիքով, հաստատված ղեկավար Ս.Կարապետյանի ստորագրությամբ:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռի օրինակը՝ համաձայն որի դատարանը վճռել է վավեր ճանաչել Ստյոպա Հովասափյանի և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի միջև 15.04. 2010թ. կքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը և այդ հիմքով Ստյոպա Հովասափյանի սեփականության իրավունքը Արին Բերդի 6 նրբ., 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասի, 20 քմ շինության նկատմամբ:
Առկա է նաև Ստյոպա Հովասափյանի 10.28.2014թ. դիմումը ուղղված ՀՀ ԿԱԱԳ կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Հրազդան սպասարկման գրասենյակ, որով խնդրել է կատարել Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում և միասնական տեղեկատվության տրամադրում:
30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ տրվել է անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման թիվ 30102014-01-0026 վկայականը, որի համար հիմք է հանդիսացել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռը և 03.09.2013թ կատարողական թերթը։ Ըստ վկայականի հողամասի ծածկագիր նշված է՝ 01-005-0573-0021, հողամասի մակերես՝ 17 հա:
Անհրաժեշտ է նշել, որ ներկայացված կադաստրային գործում բացակայում են Ռ.Մեսրոպյանին թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրման բոլոր հիմքերը: Բացակայում է ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի գույքի չափագրման գործառույթը իրականացնելու փաստաթղթերը՝ գլխավոր հատկագիծ, չափագրման վերաբերյալ եզրակացություն, և այլ չափագրմանը առնչվող փաստաթուղթ։ Բացակայում է նաև հասցեի տրամադրման իրավական ակտը, ինչպես նաև վկայականում իրավունքի ծագման հիմքերը: Կադաստրային գործում բացակայում է կադաստրային արժեքի վճարումը հաստատող փաստաթուղթը, ինչպես նաև վկայականի համապատասխան մասում բացակայում են կադաստրային արժեքի վերաբերյալ գրառումները։
Ամփոփելով վերոգրյալ ուսումնասիրությունը, արձանագրվում է, որ երկրորդ պետական գրանցմանը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանին՝ թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրման հետ, որի վերաբերյալ բոլոր հիմքերը բացակայում են գործում:
Երրորդ գրանցումը վերաբերվում է 30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ թիվ 30102014-01-0026 վկայականի տրամադրան հետ: Գույքի նկատմամբ սեփականության իրավունքը գրանցվել է 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռի և 03.09.2013թ կատարողական թերթի հիման վրա որոնք առկա են գործում:
Հարցադրմամբ առաջադրված 1-ին գրանցման հարցադրումը վերաբերվում է համայնքային հողամասերի առանձնացման և օտարման համար անհրաժեշտ համայնքային սեփականության իրավունքի գրանցմանը, որի վերաբերյալ գործում նյութեր առկա չեն:
(...):
Հետևություններ
(...):
9-11 հարցեր
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի սեփականության իրավունքի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ գրանցումները, ինչ հիմքով են կատարվել, գրանցումը կատարվել է օրենքին համապատասխան, թե ոչ, գործում առկա է արդյոք գույքի ձեռքբերման հիմքերը, թե ոչ:
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի գրանցման ժամանակ, չափագրում պետք է կատարվեր, թե ոչ, եթե այո, ապա ում կողմից:
-Ք.Երևան Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային արժեքը վճարված է, թե ոչ։
- Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի երկրորդ պետական գրանցմանը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանին թիվ 656650 անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրմանը, որի վերաբերյալ կադաստրային գործում հիմքեր առկա չեն, բացի այդ միասնական մատյանի էջում գրանցված է այլ գույք։ Հետևաբար գրանցումը օրենքին համապատասխան լինելու վերաբերյալ հետևություն անել հնարավոր չէ, սակայն պետք նշել, որ գույքի նկատմամբ իրավունքները ծագում են միասնական մատյանում գրանցելու պահին, որը տվյալ դեպքում բացակայում է:
Երրորդ գրանցումը վերաբերվում է 30.10.2014թ. Ստյոպա Հովասափյանին Երևան, Էրեբունի Արին Բերդ փողոց 6 նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ թիվ 30102014-01-0026 սեփականության իրավունքի վկայականի տրամադրմանը, որը գրանցվել է 04.07.2013թ. թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 վճիռի և 03.09.2013թ կատարողական թերթի հիման վրա և այդ գրանցումը չի հակասում սահմանված կարգին։
-Կադաստրային գործում բացակայում են ք.Երևան Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8-րդ հասցեի գույքի չափագրման գործառույթն իրականացնելու փաստաթղթերը` գլխավոր հատկագիծ, չափագրման վերաբեյալ եզրակացություն և այլ չափագրմանը առնչվող փաստաթուղթ, որոնք պարտատիր են պետական գրանցման համար:
- Կադաստրային գործում բացակայում է կադաստրային արժեքի վճարումը հաստատող փաստաթուղթը, ինչպես նաև վկայականի համպատասխան մասում բացակայում են կադաս-տրային արժեքի վերաբերյալ գրառումները։
(...)>>։
Թիվ 12110515 քրեական գործով նշանակված, 25.01.2016թ. թիվ 59001501 ձեռագրաբանական եզրակացության համաձայն՝
<<1. Այն ստորագրությունը, որից պատճենվել է փորձաքննությանը տրամադրված 15.04. 2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի պատճենի ստորին մասում` <<Գնորդ>> և <<Ստյոպա Հովասափյան>> ձեռագիր գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունը, կատարվել է Ստյոպա Հովասափյանի կողմից:
2ա. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից է կատարվել այն ստորագրությունը, որից պատճենվել է փորձաքննությանը տրամադրված 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի պատճենի ստորին մասում` <<վաճառող>> և <<Ռուզվելտ Մեսրոպյան>> ձեռագիր գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունը, պարզել հնարավոր չէ՝ պատճենահանման հետևանքով հետազոտելի ստորագրության սկզբնամասի և վերջնամասի վատ արտահայտվածության պատճառով, ինչը հնարավորություն չի տալիս պարզել էլեմենտների կատարման ուղղությունները։
բ. Հովհաննես Մարգարյանի, Ստյոպա Հովասափյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից է կատարվել <<2ա>> կետում նշված հետազոտելի ստորագրությունը, պարզել հնարավոր չէ՝ պատճենահանման հետևանքով հետազոտելի ստորագրության սկզբնամասի և վերջնամասի վատ արտահայտվածության պատճառով, ինչը հնարավորություն չի տալիս պարզել էլեմենտների կատարման ուղղությունները։
3ա. Այն ստորագրությունները, որոնցից պատճենվել են փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի կադաստրային գործի
- 10-րդ էջում առկա 18.11.2002թ. Ռ.Մեսրոպյանի անունից ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Երևանի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարին ուղղված դիմումի պատճենի ստորին մասում` <<Դիմող>> և <<Ռ.Մեսրոպյան>> գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունները, հավանաբար, չեն կատարվել Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կողմից, այլ կատարվել են մեկ այլ անձի կողմից:
Ձեռք բերել հատկանիշների ավելին քանակ կատեգորիկ հետևության հանգելու համար չհաջողվեց` հետազոտելի ստորագրությունների պատճենահանման հետևանքով վատ արտահայտվածության, գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով:
բ. Հովհաննես Մարգարյանի, Ստյոպա Հովասափյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից են կատարվել այն ստորագրությունները, որոնցից պատճենվել են <<3ա>> կետում նշված հետազոտելի ստորագրությունները, պարզել հնարավոր չէ՝ հետազոտելի ստորագրությունների պարճենահանման հետևանքով վատ արտահայտվածության, գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով>>։
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 15.02.2016թ. որոշման համաձայն՝ թիվ 12110515 քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ են ճանաչվել 64.023 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 826345 վկայկանը, 33.7 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2287976 վկայկանի պատճենը, 32.012147 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2438468 վկայկանը, 17 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականի պատճենը, <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմված 02.12.2011 թ. և 24.11.2011թ. թվագրություններով տեղեկանքները, Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղի գյուղապետի կողմից 21.06.2013թ. թվագրմամբ տրված տեղեկանքը և 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 64.023 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 826345 վկայկանը, 33.7 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2287976 վկայկանի պատճենը, 32.012147 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 2438468 վկայականը, 17 հա մակերեսով անշարժ գույքի սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայկանի պատ-ճենը պահել իրենց կադաստրային գործերում, <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան>> ՓԲԸ-ի անունից կազմված 02.12.2011թ. և 24.11.2011թ. թվագրություններով տեղեկանքները պահել քրեական գործի հետ՝ 1 փաթեթում, Լոռու մարզի ՈՒռուտ գյուղի գյուղապետի կողմից 21.06.2013թ. թվագրմամբ տրված տեղեկանքը և 15.04.2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված ներքին առուվաճառքի պայմանագրի պատճեն պահել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ԵԷԴ /0751/02/13 քաղ․ գործում։
<<Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին>> 15.02.2016թ. որոշման համաձայն՝ թիվ 12110515 քրեական գործով իրեղեն ապացույց է ճանաչվել թվով 13 հատ 7.62 մմ (7.62x39) և 2 հատ 7.62 մմ (7.62x54R) տրամաչափի փամփուշտները։
<<Այլ փաստաթղթերը ապացույց ճանաչելու մասին>> 15.02.2016թ. որոշման համաձայն՝ թիվ 12110515 քրեական գործով սեփայկանության իրավունքի ճանաչման պահանջի մասին Ստյոպա Հովասափյանի դիմումը՝ որպես այլ փաստաթուղթ, ճանաչվել է ապացույց և պահվել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ԵԷԴ/0751/02/13 քաղաքացիական գործում։
Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի թիվ 70022145 կադաստրային գործի համաձայն՝ գործի համարակալումը կատարվել է վերջին էջից, 8-րդ և 9-րդ էջերն անընթեռնելի են, 10-րդ էջում է Ռուզվելտ Մեսրոպյանի դիմումի պատճենը, համաձայն որի՝ նա 18.11.2002թ. դիմել է ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ աշխատակազմի Էրեբունի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին՝ խնդրելով կատարել գրանցում Արին Բերդի 6 նրբանցքի 8 հասցեի նկատմամբ և տալ վկայական։
Կադաստրային գործի 11-րդ էջում է ղեկավար Ս.Կարապետյանի գրության պատճենի պատճենը, համաձայն որի՝ Ռ.Մեսրոպյանին Արին-Բերդի 6 նրբանցքի 8 հասցեում գտնվող անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում ստանալու համար պատասխանվել է, որ <<Գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցման մասին>> ՀՀ օրենքի 43 հոդվածի ա) և բ) կետերի պահանջների համաձայն պետական գրանցումը մերժվել է՝ փաստաթղթերը օրենքով սահմանված կարգով ոչ համապատասխան կազմված լինելու պատճառով, այն է՝ Ռ. Մեսրոպյանի կողմից օգտագործվում է 172 քմ ինքնակամ հողամաս և 83 քմ ինքնակամ շի-նություն։ Չեն կատարվել սահմանված վճարումները։
Կադաստրային գործի 19-րդ էջում է ղեկավար Ս.Կարապետյանի գրության պատճենի պատճենը՝ փաստաբան Կ.Մովսիսյանին, համաձայն որի՝ 8.03.2005թ. հարցման կապակցությամբ հայտնվել է, որ Արին-Բերդի 6 նրբանցի 8 հասցեի անշարժ գույքը գրանցված է եղել քաղաքացի Ռուզվելտ Գևորգի Մեսրոպյանի անվամբ՝ 17.0 հա հողամաս, 20 քմ պահակատուն և 93.7 քմ շինություն։
20-րդ էջում է Ռուզվելտ Մեսրոպյանի դիմումի պատճենը, համաձայն որի՝ նա 22.05. 2003թ. դիմել է ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ աշխատակազմի Էրեբունի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավար Ս.Կարապետյանին՝ խնդրելով ընթացք տալ նախկին դիմումին՝ նկատի ունենալով, որ հողամասը սահմանազատվել է։
Կադաստրային գործի 24-27-րդ էջերում սեփականության իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականն է, որի համաձայն՝ վկայականը տրված է Ռուզվելտ Մեսրոպյանին, անշարժ գույքի գտնվելու վայրն է Երևան քաղաք, Արին-Բերդի 6 նրբանցք, 8, պետ. նոտարի 13. 12.2001թ. 2-3291 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի հիման վրա, հողամասի չափը 17.0, իրավունքի տեսակը՝ սեփականություն, շենքի տվյալները՝ արտադրական տարածք, մակերեսը՝ 93.7 քմ, շինության տվյալները՝ պահակատուն, մակերեսը՝ 20 քմ, իրավունքի տեսակը՝ սեփականություն։
Կադաստրային գործի 28-30-րդ էջերում թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 գործով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.07.2013թ. վճիռն է, որի համաձայն՝ վավեր է ճանաչվել Ստյոպա Հովասափյանի և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի միջև 15.04.2010թ. կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը և այդ հիմքով ճանաչվել է Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանի սեփականության իրավունքը Արին Բեր-դի 6 նրբանցքի 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասի, 20 քմ շինության նկատմամբ։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԷԴ/0751/02/13 գործի թերթ 12-ի համաձայն՝ անշարժ գույքի առուվաճառքի 15.04.2010թ. ձեռագիր գրված և դատավոր Վ.Ասլանյանի կողմից իսկությունը հաստատված պայմանագրի պատճենի համաձայն՝ Ռուզվելտ Մեսրոպյանը վաճառել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Արին-Բերդ 6-րդ նրբանցքի 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասը և 20 քմ շինությունը, Ստյոպա Հովասափյանը Ռուզվելտ Մեսրոպյանից գնել է Երևան քաղաքի Արին-Բերդ 6-րդ նրբանցքի 8 հասցեում գտնվող 17.0 հա հողամասը և 20 քմ շինությունը։ Վաճառքի գինը կազմել է 11.000.000 (տասնմեկ միլիոն) ՀՀ դրամ, որը Ռուզվելտ Մեսրոպյանն ստացել է Ստյոպա Հովասափյանից ամբողջությամբ։ Պայմանագիրը կողմերը պարտավորվել են վավերացնել Էրեբունու տարածքային նոտարական գրասենյակում։
Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի քարտուղար Ս.Մակարյանի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետի տեղակալ Ա.Ներսիսյանին 20.11. 2015թ. հասցեագրված թիվ 03/7-59725-Հ գրության համաձայն՝ Երևանի քաղաքապետարանի արխիվային փաստաթղթերում Երևանի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցքի համար 8 հասցեում գտնվող հողամասի հողհատկացման վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ։ Ինչ վերաբերում է վերոնշյալ հասցեում գտնվող գույքի պատկանելությանը, ապա այդ տեղեկատվությունը կարող է տրամադրվել ՀՀ ԿԱ ԱԳԿ ՊԿ տարածքային ստորաբաժանման կողմից։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի պետ Ս.Մաթևոսյանին ՀՀ ԿԱ ԱԳԿ ՊԿ աշխատակազմի ղեկավար Վ. Հասրաթյանի 10.04.2015թ. թիվ ՎՀ/12/2314-15 գրության համաձայն՝ հաշվի առնելով, որ Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի կադաստրային գործի թղթային տարբերակը բացակայել է, ուստի բոլոր տվյալները հայտնվել են գործի փաստաթղթերի առկա տեսաներածված պատճենների հիման վրա։
Ըստ կադաստրային գործում առկա տվյալների հնարավոր չէ պարզել Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցք 8 հասցեի անշարժ գույքի՝ մինչև 2003թ. ընկած ժամանակահատվածում եղած սեփականատիրոջ տվյալները, քանի որ ըստ անշարժ գույքի սեփականության (օգտագործման) իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականի քաղաքացի Ռուզվելտ Մեսրոպյանի անվամբ նշված անշարժ գույքի նկատմամբ սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը կատարվել է վերջինիս և ՀՀ ԴԱՀԿ ծառայության միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի հիման վրա (գույքը իրացվել է ԴԱՀԿ ծառայության կողմից), սակայն նշված պայմանագրում գույքի նախկին սեփականատիրոջ վերաբերյալ տվյալներ առկա չեն։
Կադաստրային գործում առկա ուրվագծի և անշարժ գույքի սեփականության (օգտագործման) իրավունքի գրանցման թիվ 656650 վկայականում նշված տվյալների համաձայն՝ նշված գույքի գրանցմանն ու թիվ 656650 վկայականի կազմմանը մասնակցել են կոմիտեի աշխատակազմի նախկին <<Էրեբունի>> տարածքային ստորաբաժանման հետևյալ աշխատակիցները (...):
Փորձագետի 18.04.2015թ. թիվ 818-15 եզրակացության համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված ատրճանակը հանդիսանում է գործարանային արտադրության <<WALTHER CP 88>> մոդելի <<A32206585>> համարի 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ ատրճանակ, հրազեն չի համարվում։ Ատրճանակի բռնակի մեջ սեղմված օդի բալոնը բացակայում է, ինչի պատճառով հնարավոր չէ պարզել, թե ներկայացված ատրճանակը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար, թե՝ ոչ։
Ներկայացված ընդհանուր թվով 26 հատ փամփուշտները հանդիսանում են գործարանային արտադրության փամփուշտներ, որոնցից 21 հատը՝ 7,62 մմ տրամաչափի (7,62x39) մարտական փամփուշտներ՝ նախատեսված <<AK>> տեսակի ինքնաձիգերի, <<РПК>> տեսակի ձեռքի գնդացիրների և դրանց մոդիֆիկացիաների համար։ Փամփուշտներից 20 հատի հատակային մասում առկա են <<711 80>> դրոշմվածքները, իսկ մեկ հատի՝ <<17 68>> դրոշմվածքները։ Դրոշմվածքներից <<711>>-ը և <<17>>-ը՝ արտադրող գործարանի ծածկագիրն է, իսկ <<80>>-ը և <<68>>-ը արտադրման՝ 1980 և 1968 տարեթիվը։
5 հատը՝ 7,62 մմ տրամաչափի (7,62x54R) տրամաչափի հրացանային մարտական փամփուշտներ՝ նախատեսված Մոսինի կոնստրուկցիայի հրացանների, կարաբինների, <<ՊԿ>> տեսակի գնդացիրների, <<ՍՎԴ>> տեսակի նշանառու հրացանների և մի շարք այլ զենքերի համար։ Փամփուշտների պարկուճների հատակային մասում առկա են <<188 69>> դրոշմվածքները, որոնցից <<188>>-ը՝ արտադրող գործարանի ծածկագիրն է, իսկ <<69>>-ը արտադրման՝ 1969 տարեթիվը։
Ներկայացված փամփուշտները նախատեսված չեն <<Սայգա ՄԿ-03 7,62x39մմ>> տեսակի զենքերի համար։
Բոլոր փամփուշտները պիտանի են կրակվելու համար և հանդիսանում են ռազմամթերք։
Ներկայացված մետաղյա տուփի մեջ առկա 44 հատ և ատրճանակի թմբուկ-պահունակում առկա 5 հատ գնդակները հանդիսանում են 4,5մմ տրամաչափի գնդակներ, նախատեսված են համապատասխան տրամաչափի օդաճնշիչ զենքից կրակվելու համար, ռազմամթերք չեն հանդիսանում։
/.../>>:
Սույն գործով, Դատարանը գտել է, որ ապացուցողական չափանիշին համապատասխան չափով գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ չհաստատվեցին նախնական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափով խարդախություն կատարելու, իրավունք վերապահող փաստաթուղթ կեղծելու և այն օգտագործելու դրվագներով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները։
Դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է, որ.
<< /.../
Ելնելով վերոգրյալից, հաշվի առնելով մեղադրանքի հասկացության՝ մեղադրանքի ձևակերպման, դրան բովանդակային առումով ներկայացվող պահանջների բացահայտման հարցի, արարքի հանցավորության, արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի, հանցակիցների քրեաիրավական պատասխանատվության անհատականացման, դատական քննության սահմանների հարցի, ապացուցման առարկայի՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, ապացույցների բավարարություն, ապացույցների բովանդակության, թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցերի, ապացույցները համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ գնահատելու, ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջների, ապացուցման գործունեության մեջ դատարանի ակտիվության, մրցակցության սկզբունքի կենսագործման, անմեղության կանխավարկածի, դատական ակտի պատճառաբանվածության՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի ու խարդախության հանցակազմի քրեաիրավական բնութագրի մասին Վճռաբեկ դատարանի 30.03.2007թ. թիվ ՎԲ-46/07, 13.07.2007թ. թիվ ՎԲ - 107/07, 18.12.2009թ. թիվ ԵՔՐԴ/0502/01/08, 18.12.2009թ. թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09, 12.02.2010թ. թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, 26.03.2010թ. թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, 05.11.2010թ. թիվ ՏԴ/0115/01/09, 24.02.2011թ. ԵԿԴ/0176/01/09, 11.05.2011թ. թիվ ԼԴ/0136/01/ 10, 22.12.2011թ. թիվ ԵԷԴ/0044/01/11, 22.12.2011թ. թիվ ԵԷԴ/0058/01/10, 24.08.2012թ. թիվ ԵՇԴ /0002/01/11, 08.05.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0168/01/12, 31.10.2014թ. թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, 26.11.2021թ. թիվ ԱՎԴ/0053/01/18, որոշմներով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հայտնած իրավական դիրքորոշումները, դատարանը հանգում է եզրակացության, որ ամբաստանյալները ենթակա են արդարացման՝ նրանց արարքներում 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված ենթադրաբար կատարված հանցագործություններին նրանց մասնակցությունն ապացուցված չլինելու ու նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու պատճառաբանությամբ։
Այլ խոսքով՝ դատարանն արձանագրում է, որ վերը նշված դրվագով չհաղթահարվեց ամբաստանյալների անմեղության կանխավարկածը, այսինքն՝ <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշով՝ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցությամբ, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, չհաստատվեց, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց վերագրվող հիշյալ ենթադրյալ հանցանքները։
Դատարանը հարկ է համարել նաև նշել, որ նախաքննությամբ նույնպես վերը նշված արարքների վերաբերյալ մեղադրանքը կազմող փաստական հանգամանքները չեն հիմնավորվել ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառեր դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Վերոգրյալ արարքների վերաբերյալ սույն քրեական գործով հավաքված և հետազոտված ապացույցներից երևում է, որ ամբաստանյալները քրեական գործի ողջ քննության ընթացքում ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ չեն կատարել խարդախություն, չեն կեղծել իրավունք վերապահող փաստաթուղթ և չեն օգտագործել այն։ Նշված արարքները չկատարելու վերաբերյալ նրանց ցուցմունքները որևէ ապացույցով չհերքվեցին նաև դատաքննությամբ։
Նշված ենթադրյալ հանցանքները կատարելու մեջ նրանց մեղավոր են ճանաչել` մեղադրանքների հիմքում դնելով միայն վերջիններիս կողմից գույքի օտարման գործընթացին և գործարքին մասնակցելու փաստերն ու դրանք հիմնավորող գրավոր ապացույցները և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի նյութական վիճակի կամ անշարժ գույք (մեղադրական եզրակացությունում նշված հողամասը) ունենալու կամ չունենալու կամ այն ձեռք բերելու հնարավորություն ունենալու կամ չունենալու և դրա հետ կապված այլ հանգամանքների վերաբերյալ վկաների՝ ենթադրությունների մասին տրված ցուցմունքները։
Այսպես․
Վկա Սուսաննա Մեսրոպյանի ցուցմունքը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքն ունենալու հնարավորությանը, ինչը նրա սուբյեկտիվ ենթադրությունն է և առնչություն չունի ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների հետ։
Վկա Սաթիկ Այվազյանի ցուցմունքով չի հիմնավորվում ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները, ավելին՝ այն հակասում է մահացած Ռոզա Մեսրոպյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքին, նկատի ունենալով, որ դատաքննությամբ Ս.Այվազյանը պնդեց, որ տեղեկանքը տրամադրել է Ռոզա Մեսրոպյանի խնդրանքով։
Վկա Սերգո Ջուլհակյանի ցուցմունքը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքն ունենալու համար բավարար միջոցներ չունենալու իր ենթադրությանը։
Վկա Ֆրուզիկ Ղազարյանի ցուցմունքը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեում գույքն ունենալու մասին տեղեկության չունենա-լուն։
Վկա Վանիկ Պապյանի ցուցմունքը վերաբերվում են Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքն ունենալու վերջինիս հնարավորության վերա-բերյալ իր ենթադրությանը։
Վկա Վալիկո Փիլիկյանի ցուցմունքը վերաբերվում է Ռ.Մեսրոպյանի՝ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքն ունենալու վերաբերյալ իր անտեղյակությանը։
Արին-Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի կադաստրային գործի զննության արձանագրությամբ, ըստ էության, նույնպես չի հիմնավորվում մեղադրանքը։
Դատարանն արձանագրում է, որ նշված կադատրային գործում առկա են անընթեռնելի փաստաթղթեր։
Թիվ 15-2595 փորձաքննության եզրակացության համաձայն՝ փորձագետը չի կարողացել հետևություն անել անշարժ գույքի իրավունքի գրանցման՝ օրենքին համապատասխան լինելու վերաբերյալ, իսկ Ս.Հովասափյանի նշված հասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի գրանցումը չի հակասել սահմանված կարգին։
Թիվ 59001501 ձեռագրաբանական եզրակացությամբ բավարար չափով չի հիմնավորվել մեղադրանքը՝ հաշվի առնելով, որ փորձագետին առաջադրված հարցերի վերաբերյալ վերջինիս պատասխանների համաձայն՝
- այն ստորագրությունը, որից պատճենվել է փորձաքննությանը տրամադրված 15.04. 2010թ. Ռուզվելտ Մեսրոպյանի և Ստյոպա Հովասափյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առու-վաճառքի պայմանագրի պատճենի ստորին մասում` <<Գնորդ>> և <<Ստյոպա Հովասափյան>>ձե-ռագիր գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունը, կատարվել է Ստյոպա Հովասափյանի կողմից,
- պայմանագրի պատճենի ստորին մասում` <<վաճառող>>և <<Ռուզվելտ Մեսրոպյան>>ձեռագիր գրառումների միջև տեղավորված ստորագրության պատկանելիությունը հնարավոր չէ պարզել պատճենահանման հետևանքով հետազոտելի ստորագրության սկզբնամասի և վերջնամասի վատ արտահայտվածության պատճառով, ինչը հնարավորություն չի տալիս պարզել էլեմենտների կատարման ուղղությունները։
- Հովհաննես Մարգարյանի, Ստյոպա Հովասափյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից է կատարվել <<2ա>>կետում նշված հետազոտելի ստորագրությունը, պարզել հնարավոր չէ՝ պատճենահանման հետևանքով հետազոտելի ստորագրության սկզբնամասի և վերջնամասի վատ արտահայտվածության պատճառով, ինչը հնարավորություն չի տալիս պարզել էլեմենտների կատարման ուղղությունները։
- Երևան քաղաքի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցքի 8-րդ հասցեի գույքի կադաստրային գործի 10-րդ էջում առկա, 18.11.2002թ. Ռ.Մեսրոպյանի անունից ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Երևանի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարին ուղղված դիմումի պատճենի ստորին մասում` <<Դիմող>> և <<Ռ.Մեսրոպյան>> գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունները հավանաբար չեն կատարվել Ռուզվելտ Մեսրոպյանի կողմից, այլ կատարվել են մեկ այլ անձի կողմից:
- Ձեռք բերել հատկանիշների ավելին քանակ կատեգորիկ հետևության հանգելու համար չհաջողվեց` հետազոտելի ստորագրությունների պատճենահանման հետևանքով վատ արտահայտվածության, գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով:
- Հովհաննես Մարգարյանի, Ստյոպա Հովասափյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից են կատարվել այն ստորագրությունները, որոնցից պատճենվել են <<3ա>> կետում նշված հետազոտելի ստորագրությունները, պարզել հնարավոր չէ՝ հետազոտելի ստորագրությունների պարճենահանման հետևանքով վատ արտահայտվածության, գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով,
Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի քարտուղար Ս.Մակարյանի՝ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետի տեղակալ Ա.Ներսիսյանին 20.11. 2015թ. հասցեագրված թիվ 03/7-59725-Հ գրության համաձայն՝ Երևանի քաղաքապետարանի արխիվային փաստաթղթերում Երևանի Արին Բերդի 6-րդ նրբանցքի համար 8 հասցեում գտնվող հողամասի հողհատկացման վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ (...)։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի պետ Ս.Մաթևոսյանին ուղղված ՀՀ ԿԱ ԱԳԿ ՊԿ աշխատակազմի ղե-կավար Վ.Հասրաթյանի 10.04.2015թ. թիվ ՎՀ/12/2314-15 գրությամբ նույնպես չի հաստատվում, որ ամբաստանյալներն առնչություն են ունեցել իրենց առաջադրված մեղադրանքներին։
Մինչև դատաքննությունը մահացած վկա Ռոզա Մեսրոպյանի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ Ռուզվելտ Մեսրոպյանը, բացի գյուղի տնից, այլ անշարժ գույք չի ունեցել, իսկ Երևան քաղաքի Արին-Բերդի 6 նրբանցք 8 հասցեի գույքի մասին տեղեկություն չունի։ Նա ենթադրել է, որ անշարժ գույք ձեռք բերելու միջոցներ վերջինս չէր ունենա։
Դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ թեև օբյեկտիվ պատճառով վկան դատարանում չի հարցաքննվել, սակայն նախաքննության ընթացքում նա չի ենթարկվել հակընդդեմ հարցման, ինչով խախտվել է ամբաստանյալների կոնֆրոնտացիայի իրավունքը, ինչը նույնպես հիմք է մնացած ապացույցների համադրմամբ այն որպես մեղադրանքները հաստատող ապացույց չգնահատելու։
Այսպիսով, հաշվի առնելով վերոգրյալ, գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության հիման վրա հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված թույլատրելի, վերաբերելի ու արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն պետք է ձևավորեն նույն համոզվածությունը, դատարանը եզրահանգել է, որ.
նախնական համաձայնությամբ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի կողմից 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում Հովհաննես Հայկի Մարգարյանին ու Ստյոպա Սուրենի Հովասափյանին պետք է ճանաչել անմեղ և արդարացնել` կատարված հանցագործություններին նրանց մասնակցությունն ապացուցված չլինելու ու նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու հիմքով:
Անդրադառնալով 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 184-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վեց դրվագով 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Հ.Մարգարյանին առաջդրված մեղադրանքներին ու քննության առնելով նրա միջնորդությունն ու հաշվի առնելով պաշտպանի, ամբաստանյալ Ս.Հովասափյանի և մեղադրողի կարծիքները, գտնում է որ այն պետք է բավարարվի՝ /.../:
/.../>>:
Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով մեջբերված իրավանորմերը, դատողությունները և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, անհրաժեշտ է համարում առավել հանգամանորեն անդրադառնալ չփարատված կասկածները /արդարացման դատական ակտ կայացնելու մասով/ հօգուտ ամբաստանյալների մեկնաբանելու (in dubio pro reo) կանոնի էության պարզաբանմանը:
Այս կանոնն իր ամրագրումն է ստացել ինչպես մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային իրավական փաստաթղթերում, այնպես էլ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում և հանդիսանում է մեղադրյալի անմեղության կանխավարկածի իրավունքի գործնական երաշխիք քրեական դատավարության և, մասնավորապես, դատական քննության ընթացքում:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կարծիքով, անմեղության կանխավարկածը, inter alia, պահանջում է, որ իրենց պարտականությունները կատարելիս դատարանի անդամները չունենան կանխակալ կարծիք առ այն, որ մեղադրյալը կատարել է մեղսագրվող արարքը, իսկ ապացուցման պարտականությունը պետք է կրի մեղադրանքի կողմը, և ցանկացած կասկած պետք է մեկնաբանվի հօգուտ մեղադրյալի: Դատարանի գնահատմամբ <<չփարատված կասկածները>> հասկացությունը վերաբերում է ինչպես մեղադրանքի ողջ ծավալին, այնպես էլ մեղադրանքի առանձին դրվագներին, մեղքի ձևին, հանցագործությանը անձի մասնակցության աստիճանին և բնույթին, պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներին, առանձին վերցրած ապացույցներին:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ իրավական հետևանք կարող է ունենալ ոչ թե յուրաքանչյուր կասկած, այլ միայն չփարատված կասկածը: Կասկածները համարվում են չփարատված, եթե դրանք շարունակում են մնալ, երբ քրեական գործի բոլոր հանգամանքները հետազոտվում են լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, քրեադատավարական ապացուցման բոլոր միջոցներով: Կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելը նշանակում է, որ հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության, մեղադրյալին մերկացնող, նրա պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներն ապացուցող փաստերը ճանաչվում են գոյություն չունեցող և հակառակը՝ մեղադրյալի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող, նրան արդարացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները ճանաչվում են հաստատված, եթե դրանց գոյությունն արժանահավատորեն հերքված չէ:
Չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու կանոնը ենթադրում է հանցագործության դեպքի, դրանում մեղադրյալի մասնակցության աստիճանի, բնույթի, մեղավորության և այլ հարցերի հաստատված լինելու վերաբերյալ դատարանի մոտ անվստահության վիճակ, որը հիմնված է հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ կայացնելու համար անհրաժեշտ ապացուցողական տեղեկատվության պակասի վրա:
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու և ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Անմեղության կանխավարկածն այս տեսանկյունից կարելի է համարել հաղթահարված, եթե ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքներն ապացուցված են անկասկած, այսինքն` այնպես են ապացուցված, որ դրանց ճշտությունը, առկա բավարար ապացույցներով հաստատված ճանաչելու դեպքում, չի կարող կասկածներ առաջացնել: Հակառակ դեպքում, եթե այդ հանգամանքներն ապացուցված չեն անկասկած, անվերապահորեն, ապա չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու կանոնի (…) կիրառմամբ պետք է ապացուցված համարել հակառակը:
Ընդհանրացնելով վերոգրյալը՝ հարկ է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից: Միաժամանակ, դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում:
Այս առնչությամբ, ի թիվս այլնի Դատարանն արձանագրել է նաև, որ վերոգրյալ արարքների վերաբերյալ սույն քրեական գործով հավաքված և հետազոտված ապացույցներից երևում է, որ ամբաստանյալները քրեական գործի ողջ քննության ընթացքում ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ չեն կատարել խարդախություն, չեն կեղծել իրավունք վերապահող փաստաթուղթ և չեն օգտագործել այն։
Դատարանն ընդգծել է նաև, որ նշված արարքները չկատարելու վերաբերյալ նրանց ցուցմունքները որևէ ապացույցով չհերքվեցին նաև դատաքննությամբ։
Այս առնչությամբ, ի թիվս այլնի Դատարանն արձանագրել է նաև, որ մեղադրանքների հիմքում դնելով միայն վերջիններիս կողմից գույքի օտարման գործընթացին և գործարքին մասնակցելու փաստերն ու դրանք հիմնավորող գրավոր ապացույցները և Ռուզվելտ Մեսրոպյանի նյութական վիճակի կամ անշարժ գույք (մեղադրական եզրակացությունում նշված հողամասը) ունենալու կամ չունենալու կամ այն ձեռք բերելու հնարավորություն ունենալու կամ չունենալու և դրա հետ կապված այլ հանգամանքների վերաբերյալ վկաների՝ ենթադրությունների մասին տրված ցուցմունքները։
Ինչ վերաբերում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում տեղ գտած պնդմանը՝ գործի ճիշտ լուծման համար էական նշանակություն ունեցող ապացույցներն անտեսելուն, այդ թվում նաև՝ այլոց վերաբերյալ բողոքում մեջ բերված դատավարական որոշումների և դատական ակտի առումով, ապա հարկ է նշել, որ դրանցում ներառված տվյալներն ու տեղեկությունները, սույն գործով արծածվող հարցին անվերապահ վերաբերելի և սույն գործի ելքը /վիճարկվող մասով/ լուծելու համար որոշիչ նշանակություն ունենալու իմաստով, /կոնկրետ դեպքում/ բավարար չափով փաստարկված դիտարկվել չեն կարող:
Սույն որոշմամբ մեջ բերված իրավակարգավորումները, իրավական դիրքորոշումները և դրանցից բխող վերլուծությունները կիրառելով սույն գործով նշված փաստական հանգամանքների նկատմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Դատարանի դիրքորոշմանը:
Մասնավորապես, ինչպես երևում է ներկայացված նյութերից համապատասխան փաստական տվյալները կարող են վկայել սույն որոշման հետևությունների մասին:
Նշվածի համատեքստում, Վերաքննիչ դատարանը, համակարգային վերլուծության ենթարկելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում տեղ գտած պատճառաբանությունները (Դատարանի կողմից գործում առկա ապացույցները սխալ գնահատելու, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները Դատարանում հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու, գործի ճիշտ լուծման համար էական նշանակություն ունեցող ապացույցներն անտեսելու վերաբերյալ) և այդ առնչությամբ արտահայտած պնդումները, գտնում է, որ դրանք չեն հերքում ըստ էության պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ ձեռք բերված ապացույցներում առկա այն տեղեկություններն ու փաստական տվյալները, որոնք հանգեցնում են, /մեղադրանքի ծավալում, ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի անմեղությանը:
Ապացույցների գնահատման և համադրման տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քննարկվող դեպքում, դրանցում առկա մեղադրական տվյալները բավարար չեն հանգելու հիմնավոր հետևության առ այն, որ /մեղադրանքի ծավալում, ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանը և Ստյոպա Հովասափյանը կատարել են իրենց մեղսագրված արարքները:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ, չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է՝ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի կողմից իրենց /մեղադրանքի ծավալում, ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ վերագրվող արարքները կատարելը, հետևաբար` այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ:
Գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունում ներառված փաստական տվյալներն ու դրանցում տեղ գտած տեղեկություններն, այդ թվում նաև այլոց վերաբերյալ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում մեջ բերված տվյալներն ու տեղեկությունները, ինչպես առանձին վերցված, այնպես էլ իրենց համադրությամբ, (կոնկրետ դեպքում) ինքնին բավարար դիտարկվել չեն կարող /մեղադրանքի ծավալում, ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանին և Ստյոպա Հովասափյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքները (դրանում ներառված փաստական հանգամանքների շրջանակներում) գնահատելու համար:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, դրանք (կոնկրետ դեպքում) չեն կարող դիտարկվել որպես հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան մեղադրանքը (ապացուցման առարկան) հաստատող բավարար փաստական տվյալներ:
Այլ խոսքով՝ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի հիշյալ մեղադրանքներին առնչվող փաստական հանգամանքներն ըստ էության չեն հիմնավորվում ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրանց ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Վերը բերված հիմնավորումների համատեքստում, այդ առնչությամբ փաստական տվյալներում տեղ գտած տեղեկությունները, կոնկրետ դեպքում, որպես չփարատված կասկած պետք է մեկնաբանել հօգուտ պաշտպանության կողմի:
Որպիսի պայմաններում, դատական սխալ թույլ տալու առնչությամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն ու պնդումները, բացառապես դրանում ներառված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, քննարկվող պարագայում, բավարար չափով փաստարկված չեն և այն բավարարելու՝ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի վերաբերյալ /մեղադրանքի ծավալում ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ մեղադրական դատական ակտ կայացնելու հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
Ընդ որում, այդ թվում նաև առկա պայմաններում վերաբերելի, մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 420-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Արդարացման դատավճիռը, գործը կարճելու մասին կամ մեղադրյալի օգտին կայացրած այլ որոշումը չի կարող բեկանվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտման շարժառիթով, եթե արդարացվածի անմեղությունը կասկած չի հարուցում>>:
Ինչ վերաբերում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում ներկայացված մյուս փաստարկներին ու դատողություններին, ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխաններն, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե'ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունների հետ (կոնկրետ դեպքում) համաձայնվելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանն ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի նկատմամբ /մեղադրանքի ծավալում ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող արդարացման դատական ակտն ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի վերաբերյալ բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Վերը բերված հիմնավորումներով, մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանի կողմից /մեղադրանքի ծավալում ներառված մասով՝ հիշյալ դրվագներով/, սույն գործով ամբաստանյալներ Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի առնչությամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելիս, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք կարող են ազդել ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող արդարացման դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ և 370-371-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՄԵղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել։
Հովհաննես Մարգարյանի և Ստյոպա Հովասափյանի վերաբերյալ, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.12.2022թ. դատավճիռը թողնել անփոփոխ։
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալուց հետո մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է.




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ