Գործ
ԵԿԴ/0043/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,01,, հունիսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Գ. Ավդալյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ. Խաչատրյանի
Տուժող Լ.Ղարիբյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Լ. Մանասուջյանի
Պաշտպան Կ.Քալանթարյանի
դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի` ծնված
09.06.1990թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ,
ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, բարձրագույն
կրթությամբ, նախկինում չդատված, չի աշխատում,
հաշվառված` ք.Երևան, Աերացիայի թաղամաս, 4-րդ
շենք բնակարան 30 հասցեում, բնակվում է` ք.Երևան,
Վ.Համբարձումյան 1-ին շենք բնակարան 14 հասցեում,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ
հոդվածով, որպես խափանման միջոց է ընտրված
չհեռանալու մասին ստորագրոթյունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Նարինե Ջանազյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2015թ. հուլիսի 27-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենց փողոցի 70 շենքի 103 բնակարանում նրա և Լիլիթ Սերյոժայի Ղարիբյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում բռնի գործողություններ է կատարել վերջինի նկատմամբ, այն է՝ ձեռքով բռնել է Լիլիթ Ղարիբյանի պարանոցը, սեղմել այն և հրել նշված բնակարանի միջանցքում տեղադրված բաց պահարանի մեջ՝ Լ.Ղարիբյանի առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
Այսինքն՝ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով»։

Դեպքի առթիվ 2015 թվականի օգոստոսի 06-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
22.12.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով։

2016 թվականի փետրվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու, լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 09.03.2016թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում, ամբաստանյալ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանը` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ.-ին տուժող Լ.Ղարիբյանի հետ միասին բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։
2015թ.-ի ապրիլ ամսին նկատել է, որ անհետացել են իրեն պատկանող գումարների որոշակի մասը։ Նախապես կարծել է, որ այն հափշտակել են գործընկերները, քանի որ նրանցից ոմանց հետ գտնվել է լարված հարաբերությունների մեջ։
Այնուհտեև, 2015թ.-ի հուլիս ամսին նկատել է, որ դրամապանակը, որի մեջ գտնվել են գումարներ, քարտեր և բանալի, պայուսակի մեջ չի, ուստի սկսել է փնտրել այն ննջասենյակում, սակայն չի գտել։ Լ.Ղարիբյանի քրոջը` Նոնա Ղարիբյանին հարցրել է, արդյոք վերջինս տեսել է այն, թե ոչ։ Նոնա Ղարիբյանը պատասխանել է, որ չի տեսել այն, ուստի ինքը շարունակել է փնտրել հյուրասենյակում։ Քանի որ չի գտել դրամապանակը, եկել է ննջասենյակ, լաց եղել, ապա նկատել, որ դրամապանակը գտնվում է սենյակում։ Այնուհետև, Նոնան կրկին հարցրել է իրեն, գտել է արդյոք դրամապանակը, ինչին պատասխանել է, որ գտել է` պատշգամբում դրված իրերի միջից։ Նկատել է, որ նման պատասխանից վերջինիս մոտ զարմանք է առաջացել, ինչն իրեն կասկածելի է թվացել։ Մի քանի օր անց իմացել է, որ Լ.Ղարիբյանը մեկնել է Վրաստանի Հանրապետություն։ Այդ ընթացքում ևս նկատել է, որ իր մոտից անհետացել են իրեր, մասնավորապես` արծաթյա զարդեր, օծանելիք և հուշանվեր դանակ։
2015թ.-ի հուլիսի 27-ին, երբ արդեն Լ.Ղարիբյանը վերադարձել էր Վրաստանի Հանրապետությունից, զանգահարել է ընկերոջը` Նարեկ Սիմոնյանին, խնդրել գալ և օգնել` իրերը ազգականի տուն տեղափոխելու համար։ Նարեկը եկել է և օգնել իրեն։ Այդ ժամանակ Լ.Ղարիբյանին հանգիստ կերպով ասել է, որ այն իրերը, որոնք հափշտակվել են իր կամ քրոջ կողմից, անպայման գտնեն և մոտակա ժամանակներում վերադարձնեն իրեն։ Լսելով դա, Լ.Ղարիբյանը ագրեսիվ կերպով հարցրել է, թե ում է «գող» անվանում, սակայն ինքը կրկին բացատրել է իրավիճակը։ Այդուամենայնիվ, Լ.Ղարիբյանը, տեսնելով, որ ինքը ցանկանում է հեռանալ, փակել է դուռը և պահանջել պարզաբանել, թե ինչու է իրեն «գող» անվանում։ Ապա, Լ.Ղարիբյանը բռնել է իր բազկի հատվածը և ինքը, որպես ինքնապաշտպանություն, աջ ձեռքով բռնել է վերջինիս պարանոցից և հրել բաց վիճակում գտնվող զգեստապահարանի մեջ։ Մտաբերում է, որ այդ ժամանակ իր կանչով եկել է Ն.Սիմոնյանը և սկսել բաժանել իրենց։ Ավելին, Ն.Սիմոնյանը հրելով իր մեջքի հատվածից, դուրս է հանել տանից` տանելով դեպի վերելակ։ Երբ գտնվել են վերելակի մեջ, Լ.Ղարիբյանը եկել է և կանգնել իր դիմաց, ապա, երբ փակվել է վերելակի դուռը, թքել է իրենց ուղղությամբ։ Միջադեպի ժամանակ տանն է գտնվել նաև գործով վկա Հ.Թևանյանն ու նրա երեխան։
Դեպքից երկու օր անց, SMS հաղորդագրություն է ուղարկել Ն.Ղարիբյանին, հայտնելով, որ լավ կանեն իրերը վերադարձնեն, այլապես վատ է լինելու։
Հետագայում ընկերուհին, ով հանդիսանում է նաև Լ.Ղարիբյանի ծանոթը, իրեն ասել է, որ ինչ-որ անձ զանգահարել է նրան, հետաքրքրվել միջադեպի իրական եղելության մասին։
Պնդել է, որ տվյալ օրը միջադեպի ժամանակ Լ.Ղարիբյանին անվանել է «գող», սակայն չի մտաբերում, ինքը կամ Ն.Սիմոնյանն արել են «Լ.Ղարիբյանի դիակը կտանեն» արտահայտությունը, թե ոչ։ Ընդունում է, որ բռնել է Լ.Ղարիբյանի պարանոցից` որպես ինքնապաշտպանություն, սակայն չի բացառում, որ կարող էր թեթև դիպած լինել նրան։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Լ.Ղարիբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ քրոջ հետ միասին բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։
2015թ.-ի ապրիլի 4-ին կամ 5-ին քրոջ ընկերուհու` Անահիտի, միջնորդությամբ ծանոթացել է ամբաստանյալ Ն.Ջանազյանի հետ։ Վերջինս իրենց տուն է եկել` իրենց հետ միասին բնակվելու նպատակով։ Սկզբնական շրջանում Ն.Ջանազյանի հետ գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Հետագայում արդեն, հարաբերությունները փոքր-ինչ սառել են։
2015թ.-ի հուլիսի 27-ին իր բնակարան է այցելել ընկերուհին` Հայկանուշ Թևանյանը։ Այդ ժամանակ նկատել է, թե ինչպես է Նարինե Ջանազյանը հավաքում իրերը և կարծել է, որ վերջինս մեկնում է հանգստանալու, ուստի որևէ ուշադրություն չի դարձրել նրա գործողություններին։ Մոտ 30 րոպե անց բնակարան է եկել Ն.Ջանազյանի ընկերը` Նարեկ Սիմոնյանը, և նրանք սկսել են միասին իրերը տանից դուրս հանել։ Հասկացել է, որ Ն.Ջանազյանը հեռանում է իր բնակարանից։
Այնուհետև, Ն.Ջանազյանը կանգնել է դռան մոտ, հայտարերել, որպեսզի ինքը գտնի վերջինիս իրերը և 2 օրվա ընթացքում վերադարձնի։ Այդ արտահայտությունը լսելով, մոտեցել է դռանը, փակել այն` չթողնելով Ջանազյանին դուրս գալ տանից, ապա հարցրել է, թե ինչ իրերի մասին է խոսքը։ Ն.Ջանազյանը պատասխանել է` «գոհ եղիր, որ ոստիկանություն չեմ դիմում»։ Այդուամենայնիվ, պնդել է, որպեսզի դիմեն ոստիկանություն, քանի որ միայն այդպես կարող էին պարզաբանումներ տալ իր համար անհասկանալի իրավիճակին։ Այդ ժամանակ Ն.Ջանազյանը, առանց որևէ պատճառի, հարձակվել է իր վրա, աջ ձեռքով բռնել պարանոցի հատվածից և հրել է միջանցքում գտնվող զգեստապահարանի մեջ։ Իր և Ն.Ջանազյանի միջև ծագել է քաշքշուկ, որի ժամանակ ինքը բռնել է նրա թևից, սեղմել եղունգով, ինչի հետևանքով վնասել է վերջինիս թևը։ Այդ ժամանակ Նարեկը հարվածել է իր կրծքավանդակի շրջանին, մեջքով կպել է դռանը և ընկել` հայտնվելով Ն.Ջանազյանի սենյակում։ Այնուհետև, Նարեկը և Նարինեն դուրս են եկել տանից և խոսակցությունը շարունակվել է արդեն միջանցքում, որի ժամանակ Ն.Ջանազյանն իրեն անվանել է «անբարոյական գող»։ Լսելով դա, վիրավորվել է և ինքը նույնպես վիրավորել է Ջանզյանին, իսկ Ն.Սիմոնյանը շշուկով հնչեցրել է հայհոյանքներ։ Այնուհետև, Ն.Սիմոնյանը միջամտել է խոսակցությանը, որի ժամանակ վերջինիս ասել է` «դու ով ես», իսկ Ն.Սիմոնյանը պատասպանել է` «երկու օրից կգամ կիմանաս, թե ով եմ»։ Այդ ընթացքում հայտնվել են վերելակի մոտ, իսկ ընկերուհին մնացել է տանը։ Ն.Սարգսյանը ոտքով հարվածել է իր ոտքին, ինչի հետևանքով դիպել է վերելակի դիմացի պատին։ Նարեկը և Նարինեն նստել են վերելակ, հեռացել, իսկ ինքը թքել է նրանց ուղղությամբ։
Պնդել է, որ մինչ այդ դեպքը, Ն.Ջանազյանն իրեն երբևէ չի տեղեկացրել, որ ցանկանում է հեռանալ տանից։
Գտնում է, որ Ն.Ջանազյանը տվյալ օրը դիտավորյալ էր կանչել Ն.Սիմոնյանին` վերջինիս ապացուցելու այն, որ նրա` բնակարանից հեռանալու պատճառը իրերի հափշտակությունն է։
Հայտնել է, որ իր կողմից դրսևորած գործողությունների նպատակը եղել է այն, որ Ն.Ջանազյանը պարզաբանի, թե ինչու է իրեն «գող» անվանում։
Նկարագրելով Նարեկ Սիմոնյանի վարքագիծը, նշել է, որ վերջինս դրսևորել է ագրեսիվ պահվածք, որևէ կերպ չի փորձել միջամտել և բաժանել իրենց, ավելին, բազուկով անընդհատ ետ է հրել իրեն։
Ինչ վերաբերում է կորած իրերին, նշել է, որ Ն.Ջանազյանը երբևէ որևէ բան չի ասել այդ իրերի անհետանալու մասին, ավելին, իր բնակարանում են գտնվել արժեքավոր առարկաներ, որտեղ Ն.Ջանազյանը բնակվել է շուրջ 4 ամիս։
Իրեն երկու անգամ հարվածել է Ն.Սիմոնյանը, իսկ Ն.Ջանազյանը, բռնելով իր կոկորդից և ուժ գործադրելով, հրել է իրեն դեպի պահարանը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Նարեկ Սիմոնյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Ն.Ջանազյանի ընկերը։
Հայտնել է, որ 2015թ.-ի հուլիսի 27-ին Ն.Ջանազյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել օգնել` բնակարանից ճամպրուկները դուրս հանելու նպատակով։ Գնացել է Ջանազյանի բնակության վայր, սկսել է ճամպրուկները դուրս հանել տանից։ Երբ մոտեցել է վերելակին, նկատել է, որ մուտքի դռան մոտ ծագել է խոսակցություն` Ն.Ջանազյանի և Լ.Ղարիբյանի միջև։ Այնուհետև, Ն.Ջանազյանը խնդրել է իրեն մոտենալ։ Մոտեցել է, տեսել, որ Լ.Ղարիբյանը բռնել է Ն.Ջանազյանի աջ ձեռքից և բղավում է։ Բացի այդ նկատել է, որ Ն.Ջանազյանն, իր հերթին, ձախ ձեռքով բռնել է Լ.Ղարիբյանի պարանոցից։ Մոտենալով նրանց, հայտնվել է նրանց մեջտեղում և սկսել է երկուսին հրել` բաժանելով միմյանց։ Մեջքի հատվածից հրել է Ն.Ջանազյանին և նրան դուրս հանել բնակարանից։
Այդ ընթացքում Լ.Ղարիբյանն ագրեսիվ կերպով մոտեցել և հարվածել է Ն.Ջանազյանին։ Տեսնելով դա, հարվածել է Լ.Ղարիբյանին, ինչի հետևանքով վերջինս դիպել է պատին։ Այդ ժամանակ վերջիններս գոռացել են միմյանց վրա, անպատվել, որի հետո եկել է Լ.Ղարիբյանի ընկերուհին։ Նրան ասել է` «արի ընկերուհուդ տար այստեղից»։ Ն.Ջանազյանի հետ մտել են վերելակ, տեսնելով, որ Լ.Ղարիբյանը նույնպես մտնում է վերելակ, հրել է նրան։ Այնուհետև, Լ.Ղարիբյանը թքել է իրենց ուղղությամբ, որից հետո իրենք հեռացել են։
Պնդել է, որ մինչ միջադեպը սկսվելը, Ն.Ջանազյանը հայտարարել է, որպեսզի բերեն և վերադարձնեն նրանից հափշտակված իրերը։
Նախկինում, մասնավորապես միջադեպից մի քանի օր առաջ, Ջանազյանն իրեն տեղեկացրել է, որ նրանից անհետացել են գումարներ, արծաթյա զարդեր, դանակ։ Նույնիսկ այդ դեպքից մի քանի օր առաջ կորել էր Ն.Ջանազյանի դրամապանակը, սակայն այն հետագայում գտել են։ Լ.Ղարիբյանին չի հարվածել տուժողին, պարզապես երկու անգամ հրել է նրան։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հայկանուշ Թևանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Լ.Ղարիբյանը հանդիսանում է իր ընկերուհին։
2015թ.-ի հուլիսի 27-ին մանկահասակ երեխայի հետ այցելել է Լ.Ղարիբյանի բնակարան։ Որոշակի ժամանակ անց եկել է Ն.Ջանազյանը և սկսել է իրերը հավաքել։ Այդ ընթացքում ինքը և Լ.Ղարիբյանը գտնվել են խոհանոցում։ Ժամը 20։00-ի սահմաններում բնակարան է եկել Ն.Ջանազյանի ընկերը` Նարեկը, ով Ն.Ջանազյանի հետ միասին սկսել են իրերը դուրս հանել տանից։ Այնուհետև, Ն.Ջանազյանը եկել է խոհանոց և հայտնել, որ հեռանում է՝ կոպիտ ձևով հավելելով, որ պետք է 2 օրվա ընթացքում գտնեն և նրան վերադարձնեն իրերը` գումարը և արծաթյա զարդերը, ապա հեռացել է դեպի դուռը։ Լ.Ղարիբյանը գնացել է նրա ետևից, հարցրել, թե ինչ իրերի մասին է խոսքը։ Վերջինս պատասխանել է, որ այն իրերը, որոնք հափշտակել են ինքը կամ քույրը։ Այդ արտահայտությունից Լ.Ղարիբյանը վիրավորվել է, կանգնել դռան դիմաց և կրկին հարցրել, թե ինչ իրերի մասին է խոսքը։ Ն.Ջանազյանը ագրեսիվ ձայնով ասել է, որ ոստիկանություն է կանչելու, ինչին Լ.Ղարիբյանը համաձայնել է։ Ապա, Ջանազյանը, գցելով ձեռքի տոպրակները, աջ ձեռքով բռնել է Լ.Ղարիբյանի պարանոցից և մտցրել միջանքում գտնվող բաց պահարանի մեջ։ Լ.Ղրիբյանը, որպես ինքնապաշտպանություն, բռնել է Ն.Ջանազյանի բազկի հատվածը։
Մտաբերում է, որ ստեղծվել էր խառնաշփոթ իրավիճակ, քաշքշուկ, որի ժամանակ Ն.Ջանազյանը, բացի Լիլիթի պարանոցը բռնելուց ու սեղմելուց նաև 2-3 անգամ հարվածել է Լ.Ղարիբյանին ու անընդհատ հրել պատի կողմ։ Տեսել է, թե ինչպես է Լ.Ղարիբյանը դիպել սենյակի դռանը։ Նարեկը նույնպես դրսևորել է ագրեսիվ վարքագիծ, մասնավորապես հրել Լ.Ղարիբյանին։ Երբ մոտեցել են վերելակին, տեսել է, թե ինչպես է Լ.Ղարիբյանը հարվածքի հետևանով դիպել պատին։ Այդ ժամանակ Ն.Ջանազյանն իրեն ասել է` «արի ընկերուհուդ տար, այլապես դիակը կտանես»։ Դրանից հետո Լ.Ղարիբյանը թքել է նրանց ուղղությամբ։ Լ.Ղարիբյանն իրեն ասել, որ Նարեկը հարվածել է իրեն, թեև ինքը հարվածը չի տեսել։

Պնդել է, որ այդ խառնաշփոթ իրավիճակին ներկա է գտնվել նաև ինքը` մանկահասակ երեխան գրկին, ով անընդհատ լացելիս է եղել։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`
«Գտնվել են տան միջանցքում։ Իր գրկում գտնվել է երեխան, իսկ Ն.Ջանազյանի աջ ձեռքում` տոպրակ և պայուսակ, ձախ ձեռքում` 2 կոշիկի տուփ։ Նարեկը գտնվել է վերելակի մոտ։ Նարինեն ցանկացել է դուրս գալ տանից, Լիլիթը խոչըդոտել է նրան։ Մասնավորապես, մինչ Նարինեի դուրս գալը փակել էր մուտքի դուռը, որպեսզի վերջինս դուրս չգար և պարզաբաներ ասածները։ Նարինեն ասել է, որպեսզի թողնի դուրս գալ, այլապես ոստիկանություն կկանչի։ Լիլիթը պատասխանել է` «թող զանգի, այդպես ավելի լավ կլինի»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է, որ Լ.Ղարիբյանը չի խոչընդոտել, որպեսզի Ն.Ջանազյանը դուրս գա տանից։ Վերջինս ունեցել է իրական հնարավորություն դուրս գալու։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2158 եզրակացությունը, համաձայն որի` Լիլիթ Ղարիբյանի ստացած վնասվածքները՝ աջից թիակային և ձախից պարանոցի շրջանների քերծվածքների ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործությամբ, հնարավոր է Լ.Ղարիբյանի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։

/տես` գ.թ. 9-10, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի վերաբերյալ՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, բժշկական և նրան բնութագրող փաստաթղթերը։
/տես` գ.թ. 108, դատական նիստի արձանագրությունը/

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հաստատված է համարում այն, որ Նարինե Ջանազյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2015թ. հուլիսի 27-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 70 շենքի 103 բնակարանում նրա և Լիլիթ Սերյոժայի Ղարիբյանի միջև տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում բռնի գործողություններ է կատարել վերջինի նկատմամբ, այն է՝ ձեռքով բռնել է Լիլիթ Ղարիբյանի պարանոցը, սեղմել այն և հրել նշված բնակարանի միջանցքում տեղադրված բաց պահարանի մեջ՝ Լ.Ղարիբյանի առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար են հանգելու այն եզրակացության, որ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև այն, որ նա «Ստեպլայն» ՍՊԸ-ի տնօրեն Ա.Ստեփանյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում առողջական խնդիրենրի առկայությունը, նրա երիտասարդ տարիքը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրան հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն`
«Ծեծելը կամ այլ բռնի գործողություններ կատարելը, որը չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»։
Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, գտնում է, որ Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Նման պայմաններում, անդրադառնալով Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկի` 50.000 / հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի, չափով։
Նարինե Հովհաննեսի Ջանազյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն