ԵԿԴ/0038/01/16


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
30 հունիսի 2017թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
Հ.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ Կ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
Լ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ս.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ


դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի
1. Կարեն Գալուստի Մկրտչյանի` ծնված 12.11.1966թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ աշխատում է որպես ավտոմեքենաների կայանող, փաս-տացի ամուսնալուծված և միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, առողջ, չդատված, բնակ-վում է` ք.Երևան, Նորքի փողոց, տուն 119/2, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով։
2. Լիլիկ Ժորայի Սիմոնյանի` ծնված 28.09.1979թ. Լուսակերտ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ` փաստացի ամուսնալուծված, խնամքին 2 անձ, միջնա-կարգ կրթությամբ, առողջ, չդատված, աշխատում է «Արաբկիր» բժշկական համալիրում՝ որպես հերթապահ սանիտար, բնակվում է` ք.Երևան, Նորքի փողոց, տուն հ. 119/2, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մա-րաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ավագյանը 25.11.2015թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 13846715 քրեական գործն ու այն ընդու-նել է իր վարույթ։
Քննիչի 19.12.2015թ. որոշմամբ Կ.Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ որպես խափանման միջոց` մեղադրյալ Կ.Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորա-գրություն չհեռանալու մասին։
Քննիչի 24.02.2016թ. որոշմամբ Կ.Մկրտչյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով։
Քննիչի 26.02.2016թ. որոշմամբ Լ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մե-ղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ որպես խափանման միջոց` մեղադրյալ Լ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորա-գրություն չհեռանալու մասին։
2016թ. մարտի 3-ին թիվ 13846715 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2016թ. մարտի 12-ի որոշմամբ Կարեն Գալուստի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և Լիլիկ Ժորայի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2016թ. մարտի 29-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Կարեն Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով մեղադ-րանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2015թ. նոյեմբերի 14-ին՝ ժամը 12։00-ի սահ-մաններում, Երևան քաղաքի Նորք 119 հասցեում գտնվող տան բակում անձնական հարցերի շուրջ վիճաբանության մեջ է մտել իր կնոջ՝ Լիլիկ Ժորայի Սիմոնյանի հետ« որի ընթացքում բռունցքով հարվածներ է հասցրել վերջինիս դեմքի շրջանում՝ դիտավորությամբ առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ« այն է՝ աջ ակնակապճի ենթամաշկային արյունահավաք և քթոսկրի կոտրվածք»։
Ամբաստանյալ Լիլիկ Ժորայի Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2015թ. նոյեմբերի 14-ին՝ ժամը 12։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նորք 119 հասցեում գտնվող տան բակում անձնական հարցերի շուրջ վիճաբանության մեջ է մտել իր ամուսնու՝ Կարեն Գալուստի Մկրտչյանի հետ« որի ընթաց-քում բռունցքով հարվածներ է հասցրել վերջինիս գլխի շրջանում՝ առողջությանը դիտավորութ-յամբ պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ»։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալներ Կարեն Գալուստի Մկրտչյանը և Լիլիկ Ժորայի Սիմոնյանը եղել են ամուսիններ, սակայն դեպքի օրվա՝ 2015թ. նոյեմբերի 14-ի դրությամբ եղել են փաստացի ամուսնալուծված ու թեև բնակվել են նույն՝ Երևան քաղաքի Նոր-քի 119/2 տանը, սակայն տարբեր սենյակներում։
2015թ. նոյեմբերի 14-ին՝ ժամը 13-ի սահմաններում, վերը նշված տան բակում անձնա-կան հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալ Կարեն Մկրտչյանը բռունցքներով հարվածներ է հասցրել Լիլիկ Սիմոնյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս՝ աջ ակնակապճի ենթամաշկային արյունահավաքի և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով։
Նույն վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալ Լիլիկ Սիմոնյանը հարվածներ է հասցրել՝ ծեծել է Կարեն Մկրտչյանին և նրան դիտավորությամբ պատճառել է գլխի շրջանի վնասվածքների ձևով մարմնական վնասվածքներ, որոնք առողջության կարճատև քայքայում չեն առաջացրել։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի` պատճառաբանելով, որ ինքը պաշտպանվել է։
Ամբաստանյալ Կարեն Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ու Լիլիկ Սիմոնյանը բնակվել են միասին՝ նույն տանը, բայց տարբեր սենյակներում։ 2015թ. նոյեմբերի 14-ին, երբ Լ.Սիմոնյանն իրենց որդու հետ տուն է վերադարձել աշխատանքից, որդին զուգարան գնալու ցանկություն է հայտնել է։ Նրան ուղեկցել է զուգարան և, ճանապարհին բացատրելով, որ ինքն ու նրա մայրը՝ Լ.Սիմոնյանը, միասին չեն ապրում, հարցրել է, թե նա ում հետ կցանկանա ապ-րել։ Այդ պահին Լ.Սիմոնյանը հարձակվել է իր վրա և ձեռքին ունեցած խորովածի շամփուրով հարվածներ է հասցրել իր մարմնի տարբեր մասերին։ Ցանկանալով պաշտպանվել, նրա ձեռ-քից վերցրել է շափուրն ու բռունցքով հարվածել է նրա ճակատին։
Չի բացառում, որ Լիլիկը բռունցքով էլ է իրեն հարվածել։ Շամփուրով հարվածելու ըն-թացքում դրա բռնակի մասն ու Լիլիկի բռունքը կպել են իր գլխին։
Դրանից հետո իրեն և արնաթաթախ Լիլիկին տարել են ոստիկանության բաժին, որտեղ վերջինիս համար բժիշկ է հրավիրվել։
Նույն օրը՝ ժամը 16-ի սահմաններում, իրենց տանը Լիլիկի հայրն ու մայրը ծեծել են իրեն և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, ինչի վերաբրեյալ կա փորձաքննության եզ-րակացություն։
Ամբաստանյալ Լիլիկ Սիմոնյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանա-չեց։
Ամբաստանյալ Լիլիկ Սիմոնյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2015թ. նոյեմբերի 14-ին ինքը ծնողների տնից վերցրել է իր որդուն և ժամը 13-ի սահմաններում գնացել է տուն։ Տեսնելով, որ Կ.Մկրտչյանը հարբած է, որոշել է հեռանալ տնից, սակայն որդին զուգարան գնալու ցանկու-թյուն է հայտնել, ուր գնալիս Կ.Մկրտչյանը գոռալով և շատ վատ ձևով նրան սկսել է պատմել, թե ինչ է կատարվում իր ու նրա միջև։ Նրան ասել է, որ երեխային ոչինչ չպատմի, քանի որ նա առանց այդ էլ սթրեսի մեջ է։ Դուրս գալով զուգարանից՝ Կ.Մկրտչյանն սկսել է հայհոյել իրեն և մոտ 30 րոպե վիճաբանել են, որի ընթացքում նա բռնել է իր պարանոցից, գցել է գետնին, քաշել է մազրից և բռունցքով հարվածել է ճակատին, ինչի պատճառով ընկել է գետնին։ Երբ ընկած տեղից կանգնել է, նա նորից հարվածել է իր ճակատի հատվածին ու նորից ինքն ընկել է գետ-նին ու չի հիշում, թե ինչ է եղել դրանից հետո։ Վեր է կացել երեխայի ձայնից ու զնգահարել է իր ծնողներին ու ոստիկանություն։
Դրանից հետո իրենց տարել են ոստիկանություն, որտեղ ինքը Կարենի դեմիքն վնաս-վածքներ չի տեսել։
Ինքը Կ.Մկրտչյանին չի հարվածել, այլ միայն հրել է նրան։
Իրենց երեխան քաշել է Կ.Մկրտչյանի շորերից և անընդհատ գոռացել է՝ «պապ, մի ա-րա»։
Հետո իր հորից տեղեկացել է, որ նա և Կարենը նույն օրը՝ ժամը 16-ի սահմաններում, հանդիպել են, որի ընթացքում հայրը մեկ կամ երկու անգամ ձեռքով հարվածել է Կարենին։
Վկա, ամբաստանյալների հարևանուհի Անի Հովհաննիսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրը, երբ տանը երաժշտություն է լսելիս եղել, ամբաստանյալների տան բակից լսել է նրանց վիճաբանության ձայները։ Քանի որ դա հաճախ է եղել, նրանց ձայները չլսելու համար բարձրացրել է երաժշտության ձայնը, սակայնը մոտ 15 րոպե անց, երբ լսել է իրենց տան դար-պասի թակոցի ձայնը, դուրս է եկել և իր մորը հարցնող հարևանուհուն՝ Իրինային, պատաս-խանել է, որ մայրը տանը չէ։ Դրանից հետո մոտեցել է իրենց պատշգամբի այն հատվածին, որ-տեղից երևում է ամբաստանյալների տան բակը և տեսել է գետնին ընկած Լիլիկին, ում դեմքը քթի հատվածում ամբողջությամբ արյունոտված է եղել, իսկ Կարենը կանգնած է եղել նրանից մոտ 2 մետր հեռավորության վրա։ Մի պահ իրեն թվացել է, որ Լիլիկի քիթը պոկվել է։ Թեև նկա-տել է, որ Լիլիկի և Կարենի շորերը փոշոտված են, և նրանց հագուստների վրա երևացել են կոշի-կի հետքեր, սակայն նրանց ձեռքին որևէ առարկա չի եղել և միմյանց հարվածելիս նրանց չի տե-սել։
Տեսնելով Լիլիկի ծեծված վիճակը, նրան առաջարկել է զանգել շտապօգնություն, սա-կայն նա հրաժարվել է։
Վկա, ամբաստանյալների հարևանուհի Իրինա Սիմոնյանի ցուցմունքի համաձայն՝ դեպ-քի օրն ամբաստանյալների տան բակից լսվել են նրանց լաց լինող երեխայի՝ Ռուբենի և Լիլիկի ձայները։ Պարզելու համար, թե ինչ է կատարվում, գնացել է իրենց հարևանուհու տուն, սակայն նրա դուստր Անին ասել է, որ մայրը տանը չէ։ Վիճաբանության ձայները լսվել են նաև այդ տան բակից, որն ամբաստանյալների բակից բաժանվում է միջնապատով։
Հետագայում Անիի մայրն իրեն պատմել է, որ Անիից տեղեկացել է, որ վիճաբանության ընթացքում Լիլիկը ծեծել է Կարենին, իսկ Կարենն էլ Լիլիկի քիթն է կոտրել։ Կարենից էլ տեղե-կացել է, որ Լիլիկը շամփուրով ծեծել է նրան, որի պատճառով նա էլ բռունցքով խփել է Լիլիկի քթին։
Դատաբժշկական փորձաքննության 25.11.2015թ. թիվ 2178/հ եզրակացության համա-ձայն՝ Լ.Սիմոնյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ ակնակապճի ենթամաշկային արյունահավաքի /հեմատոմայի/« քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, պատճառված են բութ առարկա-յով« հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին« հանգամանքներում« որոնք ինչպես միասին« այնպես էլ առանձին-աձանձին վերցված առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության 16.11.2015թ. թիվ 3348 եզրակացության համաձայն՝ Կ.Մկրտչյանի մարմնական վնասվածքները` գլխի շրջանի վնասվածքների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, չի բացառվում նաև` ձեռքերով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության 16.11.2015թ. թիվ 3349 եզրակացության համաձայն՝ Կ.Մկրտչյանի մարմնական վնասվածքները` գլխի, զույգ դաստակների շրջանների քերծվածք-ների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է` որոշման մեջ նշված ժամ-կետին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Փորձագետ Արսեն Բաբայանի ցուցմունքի համաձայն՝ դատաբժշկական փորձաքննութ-յան հ. 3348 և 3349 եզրակացություններում նշված Կարեն Մկրտչյանի ստացած քերծվածքները տարբերվում են միմյանցից վաղեմության ժամկետներով։ Հ. 3348 եզրակացությունում նշված քերծվածքներն ավելի վաղ, այսինքն՝ ժամեր, մինչև 24 ժամ առաջ են պատճառվել, քան հ. 3349 եզրակացությունում նշված քերծվածքները։ Եզրակացություններում քերծվածները տարանջատ-վել են միմյանցից և խոսքը նույն քերծվածքների մասին չէ։

Դատարանի վերլուծություն.

Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալներ Կ.Մկրտչյանին և Լ.Սիմոնյանին առաջա-դրված մեղադրանքներն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխ-կապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաս-տանյալ Կ.Մկրտչյանը կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով, իսկ ամբաստանյալ Լ.Սիմոնյանը կատարել է հանցանք` նախատեսված ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որոնցով և նրանք պետք է պատասխանատվության ենթարկ-վեն։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալների կատարած հանցանքները հաստատվում են ինչպես ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի մասնակի խոստովանությամբ, որ մեկ անգամ բռունց-քով հարվածել է Լ.Սիմոնյանի ճակատային հատվածին, այնպես էլ դատաքննությամբ հետա-զոտված և համակցության մեջ գնահատված մյուս ապացույցներով։
Դատարանը նաև գտնում է, որ ամբաստանյալների կատարած արարքներին տրվել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատականներ, և քրեական գործի ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ։
Դատարանը, անդրադառնալով իրեն վերագրվող հանցանքը կատարած չլինելու վերա-բերյալ ամբաստանյալ Լ.Սիմոնյանի պատճառաբանությանը և վերջինիս պաշտպանի ճառի պատճառաբանություններին, դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապա-ցույցների՝ ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի և վկաների ցուցմունքների ու դատաբժշկական փոր-ձաքննության թիվ 3348 եզրակացության գնահատմամբ գտնում է, որ նշված պատճառաբանու-թյամբ նա ցանակնում է խուսափել կատարած հանցագործության համար պատասխանատվու-թյունից ու պատժից։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի պատճառաբանությանն ու ցուցմուն-քին, որ ինքը պաշտպանվել է, իսկ Լ.Սիմոնյանը հարվածել ու իրեն մարմնական վնասվածքներ է պատճառել մարմնի տարբեր հատվածներում, ապա դատարանն ապացույցների համակցված գնահատմամբ գտնում է, որ նա նույնպես ցանկանում է խուսափել կատարած հանցագործու-թյան համար պատասխանատվությունից ու պատժից, իսկ դատաբժշկական փորձաքննության հ. 3348 եզրակացությամբ և փորձագետ Ա.Բաբայանի ցուցմունքով հաստատվում է, որ ամբաս-տանյալ Լ.Սիմոնյանը մարմնական վնասվածքներ է պատճառել ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի գլխի շրջանում։
Ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների տեսակն ու չափը ո-րոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրանց կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հանցագործությունները կատարելիս ու դրանից հետո նրանց վարքագիծը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող տվյալ-ներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա մասնակիորեն խոստովանեց կատարած հանցանքը և խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան երկու երեխա։
Որպես ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում։
Որպես ամբաստանյալ Լ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան երկու երե-խա։
Որպես ամբաստանյալ Լ.Սիմոնյանի անձը բնութագրող տվյալ` դատարանը հաշվի է առ-նում, որ նա առաջին անգամ է դատապարտվում և բնութագրվում է դրական։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգա-մանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդ-վածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտան-գավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավա-կան ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդա-րացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կա-տարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հանցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հան-գամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությու-նից։
Այսպիսով, հաշվի առնելով վերոգրյալները և ամբաստանյալների կատարած հանցավոր արարքների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալներ Կ.Մկրտչյանի և Լ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք-ները, նրանց անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունն ու ելնելով դատարանի մոտ ձևավորված նրանց բարոյահո-գեբանական և քրեաիրավական բնութագրերից ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման ու պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, դատարանը հանգում է հետևության, որ նրանք պետք է դատապարտվեն տուգանքի, որպիսի պատիժն անհրաժեշտ ու բավարար է սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրանց կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կան-խելու համար։
Քննության առնելով ամբաստանյալների նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցների հարցը` դատարանը գտնում է, որ նրանց նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցները` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372 հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Կարեն Գալուստի Մկրտչյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և դատապարտել 100.000 (մեկ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանքի։
Կ.Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագ-րությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2. Լիլիկ Ժորայի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդ-վածով և դատապարտել 50.000 (հիսուն հազար) ՀՀ դրամ տուգանքի։
Լ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագ-րությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվե-լու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ