Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0040/01/16
Վիճակագրական տողի համար :
10.1
Պատասխանող
Անտոն Պողոսյան
Վահե Միքայելյան Արթուրի
Անտոն Պողոսյան Սերոբի
Անտոն Պողոսյան
Անտոն Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Տիգրան Սահակյան
Գրիշա Մելիք-Սարգսյան
Ալեքսանդր Ազարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Համլետ Ասատրյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Տիգրան Սահակյան
Գրիշա Մելիք-Սարգսյան
Ալեքսանդր Ազարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Համլետ Ասատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-02-23 | 11:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-10-24 | 13:00 | 2 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2016-10-20 | 12:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-10-07 | 12:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-09-22 | 13:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-09-15 | 12:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-08-26 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-08-17 | 12:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-07-27 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-07-19 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-07-01 | 12:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-06-03 | 12:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-05-23 | 12:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-04-29 | 16:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-04-15 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-04-04 | 12:30 | 2 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ № ԵԿԴ/0040/01/16
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր`Մ.Մակյանի
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ք. Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԴԱՎԹՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
2017 թվականի փետրվարի 23-ին դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անտոն Սերոբի Պողոսյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
18.03.2014 թվականին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է թիվ 13202014 քրեական գործը։
25.06.2014 թվականին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
09.07.2015 թվականին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
11.11.2014 թվականին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կրկին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
04.05.2015 թվականին ՀՀ Գլխավոր դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
Նախաքննական մարմնի կողմից 25.02.2016 թվականին որոշում է կայացվել Անտոն Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, այն բանի համար, որ «նա, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Վահե Արթուրի Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։
Այսպես, Ա. Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ Վահե Միքայելյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Վահե Միքայելյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։
Նույն օրը մեղադրյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) է ուղարկվել 03.03.2016 թվականին:
Առաջին ատյանի դատարանի 24.10.2016 թվականի դատավճռով ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով։
Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Առաջին ատյանի դատավճռով դատապարտվել է նաև Վահե Միքայելյանը, որի վերաբերյալ վերաքննիչ բողոք չի ստացվել:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0040/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 02.12.2016 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 13.12.2016 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Ըստ պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքի` Առաջին ատյանի դատարանի 24.10.2016 թվականի դատավճիռը օրինական և հիմնավորված չէ և ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Պաշտպանն անդրադառնալով քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներին և վկայակոչելով վկաներ Վ.Գրիգորյանի և Վ.Ապրեսյանի ցուցմունքները, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ցուցաբերելով կանխակալ մոտեցում իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքի ապացուցման հիմքում դրել է միայն վերոնշյալ վկաների հակասական ցուցմունքները, մինչդեռ դրանք հերքվել են գործով առկա մյուս վկաներ` Պ.Արզումանյանի և Հ.Պետրոսյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև իր պաշտպանյալի և գործով մյուս ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանի ցուցմունքներով:
Անդրադառնալով իր պաշտպանյալի կողմից կատարված արարքի իրավական որակմանը, պաշտպանը` վկայակոչելով խուլիգանության հանցակազմի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներում տեղ գտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ իր պաշտպանյալը ակումբում գտնվելու ժամանակ որևէ մտադրություն չի ունեցել խախտելու հասարակական կարգը, այլ նրա արարքը ուղղված է եղել կոնկրետ անձի` Վ.Միքայելյանի դեմ, և որևէ նպատակ չի ունեցել անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել ակումբում գտնվողների նկատմամբ:
Բացի այդ, նշել է, որ գործով առկա տվյալներով հիմնավորվել է, որ ակումբի հաճախորդները, աշխատողները և այլ մարդիկ չեն հավաքվել և չեն միջամտել դեպքին և ակումբի բնականոն ընթացքը չի խաթարվել, իսկ միջադեպը տևել է մետ երկու րոպե:
Պաշտպանը անդրադառնալով նաև ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին, նշել է, որ վերջինիս անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը բավարար է նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի ուժով պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-րդ, 376-րդ, 378-րդ, 379-րդ և 381.1 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
«1.Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ,
2.Բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0040/01/16 քրեական գործով դատավճիռը, Անտոն Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ,
3.Եթե դատարանը, այնուամենայնիվ, կգտնի, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքները բավարար են Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար, ապա խնդրում եմ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կայացնելով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում և Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ սահմանել փորձաշրջան»։
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժորա Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)»:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանը պետք է պատասխանի հետևյալ երկու հարցերին`
1.Արդյո՞ք գործում առկա փաստական տվյալներով հնարավոր է հաստատված համարել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու փաստը:
2.Ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժը կրելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները արդյո՞ք բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ:
1.Մինչ քրեական գործում առկա ապացույցների հետազոտմանն ու գնահատմանը անդրադառնալը Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում բացահայտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի բովանդակությունը:
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով(...):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով(...):
(...)
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ(...)»:
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգա¬նութ¬յունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասա¬րակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարա¬կա¬կան կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն ան¬ձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առող¬ջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակ¬յալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակա¬կան կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարա¬կության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթա¬կա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արար¬¬¬քը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրա¬վունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլի¬գանու¬թյան որակյալ հանցակազմով (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր):
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վեր¬լու¬ծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանա¬կություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանու¬մը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ:
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զան¬ցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբ¬յեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը:
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հա¬սա¬րակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2) օդանավակայաններում,
3) շուկաներում,
4) պուրակներում,
5) այգիներում,
6) կինոթատրոններում,
7) ցուցասրահներում,
8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում,
10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11) ուսումնական հաստատություններում,
12) հասարակական տրանսպորտում,
13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահով¬ված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպութ¬յուն¬ների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտ¬նե¬րի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը (տե´ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 15-րդ կետ):
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն ար¬տա¬հայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Խուլիգանութ¬յան որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զու¬գորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգա¬նութ¬յան հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմ¬նա¬վորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայութ¬յու¬նը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը են¬թակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբեր¬մուն¬քի բացահայտ լինելը (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մար¬տի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-17-րդ կե¬տեր):
Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատ¬կանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին): Այն ար¬տահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հե¬տևան¬քով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայ¬րույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ: Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արա¬րողության կազմալուծմամբ:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կո¬պիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից: Այս կապակցությամբ Վճռա¬բեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պա¬րագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկա¬յում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպ¬քում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամ¬ներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել: Այս կապակ¬ցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առ¬կա¬յությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվա¬ծութ¬յունից: Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ ան¬հանգստութ¬յուն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան ան¬ձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմա¬կեր¬պութ¬յունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտ¬ների բնականոն աշխատանքը (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 18-19-րդ կետեր):
Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարա¬կա¬կան կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետև¬յալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարա¬կական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բա¬ցա¬հայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում: Նշված հատկա¬նիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգա¬նություն որակվել չի կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը:
Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտա¬հայտ¬վում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վար¬քագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդ¬կանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով: Հասարակության նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտա¬վորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթութ¬յուն և այլն): Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վե¬րա¬բեր¬մունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վե¬րաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներ¬կա¬յությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հան¬ցա¬կազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայութ¬յունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցա¬կազ¬մի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կար¬գը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ ան¬հար¬գալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար: Հա¬կառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասա¬րակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արար¬քը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերա¬բեր¬մունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբեր¬յալ, 20-21-րդ կետեր):
Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևա¬վորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձա¬նագրում է, որ սուբյեկտիվ կողմից խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբ¬յեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարա¬կական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարու¬նակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարա¬կական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ ան¬հար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրե¬րում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնա¬պես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 23-րդ կետ):
Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշում¬ների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևա¬վոր¬ված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձա¬նագրել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կեր¬պով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգա¬լից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախութ¬յունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն:
Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կող¬մը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկ¬րետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից:
Վճռաբեկ դատարանը ընդգծել է, որ խուլիգա¬նական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատա¬րելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մաս¬նավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առա¬ջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վար¬քագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արար¬քը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրա¬վիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտա¬վո¬րությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտա¬հայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ ան¬հար¬գա¬լից վերաբերմունք դրսևորելով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վար¬քագ¬ծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտա¬հայ¬տություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևա¬վորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կար¬գի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերա¬բերյալ, 24-27-րդ կետեր):
Ինչ վերաբերում է քննարկվող արարքի առավել ծանրացնող հանգամանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը`
Որպես զենք օգ¬տա¬գործ¬վող ա¬ռար¬կա¬ներ ասելով պետք է հասկանալ այն բո¬լոր ա¬ռար¬կա¬նե¬րը ո¬րոն¬ցով հնա¬րա¬վոր է մար¬դու ա¬ռող¬ջութ¬յա¬նը վնաս պատ¬ճա¬ռել: Այդ¬պի¬սի ա¬ռար¬կա¬ներ կա¬րող են հան¬դի¬սա¬նալ տնտե¬սա¬կան նշա¬նա¬կութ¬յան ա¬ռար¬կա¬նե¬րը (կա¬ցին, դա¬նակ, մուրճ և այլն), ինչ¬պես նաև խու¬լի¬գա¬նա¬կան գոր¬ծո¬ղութ¬յուն¬ներ կա¬տա¬րե¬լու և մարդ¬կանց վնաս պատ¬ճա¬ռե¬լու հա¬մար հա¬տուկ վերց¬ված ա¬ռար¬կա¬նե¬րը՝ շղթա, մա¬հակ և այլն: Ընդ որում` արարքը որակվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նույնիսկ այն դեպքում, երբ նշված առարկաները վերցրվում են ոչ թե նախօրոք, այլ հենց դեպքի վայրում:
Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.03.2014թ.-ին ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով ընկերոջ հետ միասին գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» ակումբ։ Ակումբում գտնվելուց երկու ժամ անց ակումբ են եկել երկու տղա և երկու աղջիկ։ Այդ տղաներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, մյուսը՝ նրա ընկերը։ Այն ընթացքում, երբ Վ.Միքայելյանը և նրա ընկերը մի պահ գնացել են լվացվելու, նրա հետ եկած աղջիկները մտել են սրահ։ Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ասել է իրեն «շռայլում ես», ինչին պատասխանել է՝ «նշում եմ ծննդյանս տարեդարձը»։ Այնուհետև, այդ աղջիկը շնորհավորել է իր ծնունդը, իսկ ինքը շնորհավորել է կանանց մեկ ամսյակը։ Դրանից հետո իրեն է մոտեցել Վ.Միքայելյանը, միմյանց չհասկանալու պատճառով իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ։ Այդ ժամանակ կպել են ակումբի սրահում գտնվող սեղանի շուրջ դրված երկու աթոռներին, որոնք ընկել, շուռ են եկել, իսկ ինքը փորձել է ուղղել դրանք։ Քաշքշուկի ընթացքում ինքը և Վ.Միքայելյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Վիճաբանությունը տևել է շուրջ 2 րոպե։ Այն ժամանակ, երբ Վահեն իրեն հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Չի մտաբերում, արդյոք ստեղծված իրավիճակում ինչպես ակումբի աշխատակիցները, այնպես էլ՝ հաճախորդները միջամտել են իրենց գործողություններին, թե ոչ։
Նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրվել։ Մասնավորապես, ցուցմունքի այն հատվածը, որը վերաբերում է աթոռով հարվածելուն, դա իրականում չի եղել և մտքերը ձևակերպել ու շարադրել է քննիչի թելադրանքով։
Ոստիկանության աշխատակիցներ Վ.Գրիգորյանին և Վ.Ապրեսյանին նախկինում, մինչ տվյալ միջադեպը, չի ճանաչել։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց`
25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Անտոն Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը։ Միջադեպի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է երկար ժամանակ։
Իսկ 26.02.2016թ.-ին գործով մյուս մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին:
26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ Անտոն Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն։
Առաջին ատյանի դատարանում նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը պնդելով իր դատաքննական ցուցմունքները, հայտնել է, որ իր մտաբերելով, միմյանց չեն հարվածել, առավել ևս՝ աթոռով։
Վերլուծելով և գնահատելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ ապացուցված է, իսկ նրա տված ցուցմունքներն էլ հերքվում են գործում առկա ստորև ներկայացվող հետևյալ ապացույցներով`
Այսպես.
Վկա Վահրամ Գրիգորյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Անցնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, լսել են աղմուկի, գոռգոռոցի ձայներ, անմիջապես գնացել են այդ ակումբի ուղղությամբ։ Մտնելով ներս, տեսել է, որ հավաքված են անձինք, որոնցից երկուսը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, վիճաբանում են միմյանց հետ։ Հայտնել է, որ վիճաբանող անձանցից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուսը՝ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է առարկա՝ աթոռ։ Անմիջապես միջամտել են, փորձել կանխել քաշքշուկը։ Մասնավորապես, նախ և առաջ վերցրել են Ա.Պողոսյանի ձեռքում գտնվող աթոռը։ Այնուհետև, վիճաբանող անձանց դուրս են հրավիրել ակումբից և պարեկային ավտոմեքենայով բերման ենթարկել ոստիկանական բաժին։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել են ակումբի դրսում, վիճաբանությունը չի շարունակվել։ Վահե Միքայելյանի ձեռքում որևէ առարկա վիճաբանության ընթացքում չի տեսել։
Պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել, որ նա այդ աթոռով հարվածած լինի որևէ մեկին։ Ավելին, իր ներկայությամբ վիճաբանող անձինք միմյանց հարվածներ չեն հասցրել։ Այդուամենայնիվ, վերջիններս գտնվել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, միմյանց նկատմամբ դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ։
Կապված ակումբի բնականոն աշխատանքների հետ, նշել է, որ ներսում որևէ արտառոց դեպք չի նկատել։
Նկարագրելով Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը հայտնել է, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկանկով, կլոր։ Այդ ժամանակ հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքներ, գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության պատճառը չի պարզել։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկա Վահրամ Գրիգորյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց`
Անցել են «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Մտնելով ներս, նկատել են մի խումբ երիտասարդների, որոնցից երկուսը քաշքշում են միմյանց և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այն քաշքշուկը։ Կապնվել են 0353 Պ/Ա հետ, իրենց է մոտեցել նաև 0306 Պ/Ա և այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 5-7 րոպե, որի ընթացքում երիտասարդները հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նշված երիտասարդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ Որքանով նկատել են, երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել, միայն քաշքշել են միմյանց, ակումբից դուրս հրավիրելուց հետո շարունակել են հայհոյել։ Նրանց շուրջը հավաքված են եղել մոտ 4-5 անձինք, ովքեր հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ։ Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին։
26.02.2016թ.-ին գործով մյուս մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Վահրամ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ 11.03.2014թ.-ին Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբի մոտ, երբ լսել են վիճաբանության ձայներ։ Ակումբի ներսում տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, երկու երիտասարդներ հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներն են հանդիսացել Անտոն Պողոսյանը և Վահե Միքայելյանը։ Վերջիններս քաշքշել են միմյանց, սակայն հարվածներ չեն հասցրել։ Անտոն Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ, որով փորձում էր հարվածել Վ.Միքայելյանին։ Այդ ամենը կանխվել է իրենց կողմից, նշված տղաներին ենթարկել են բերման։
18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Վահրամ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ 11.03.2014թ.-ին Վ.Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում անցնելիս են եղել «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը՝ իր մտաբերմամբ Պ.Արզումանյանը, մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում ծագել է վիճաբանություն։ Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսանում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը։ Միջադեպը տևել է մոտ 5-7 րոպե։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկա Վահրամ Գրիգորյանը Առաջին ատյանի դատարանում պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի հրավիրել ակումբ, պարզապես լսել է գոռգոռոցներ և գնացել է այն ուղղությամբ։ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, նրա կողմից հարվածի փորձ կամ հարված չի տեսել։ Ինչ վերաբերվում է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանը նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է, ապա դա իրականում այդպես է։
Վկա Վարդան Ապրեսյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ավագ ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վ.Գրիգորյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և գնացել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայք, տեսել են, որ հավաքվել են անձինք, ծագել է վիճաբանություն, կռիվ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև։ Վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Անմիջապես մոտեցել են, Ա.Պողոսյանի ձեռքից վերցրել աթոռը, բաժանել նրանց և հրավիրել ակումբից դուրս։ Դրսում գտնվել են միմյանցից փոքր-ինչ հեռու տարածությամբ, այնուհետև պարեկային ավտոմեքենայով վերջիններս բերման են ենթարկել բաժին։ Դրսում գտնվելու ընթացքում երիտասարդները փորձել են կրկին քաշքշել միմյանց, սակայն չեն թույլատրել։ Բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան, սակայն Վ.Միքայելյանը ժխտել է հարվածի փաստը։
Պնդել է, դեպքի օրը տեսել է, թե ինչպես են Ա.Պողոսյանն ու Վ.Միքայելյանը քաշքշում միմյանց, հնչեցնում փոխադարձ հայհոյանքներ։ Ինչ վերաբերում է հարվածելուն, նշել է, որ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Ակումբի դրսում հավաքված անձինք ևս միջամտել են քաշքշուկին, փորձելով բաժանել նրանց։
Ակումբի ներսում վիճաբանությունը տևել է 5-7 րոպե։ Չի մտաբերում, ծառայության ընթացքում իրենց որևէ մեկը կանչել է ակումբ, թե ոչ։
Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
Հայկուհի Պետրոսյանի որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մատուցողուհի։ Աշխատաժամերն են հանդիսանում՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 2014թ.-ի մարտի 10-ին ժամը 19։00-ից գտնվել է աշխատավայրում, կատարել իր աշխատանքը։ Արդեն մարտի 11-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում նկատել է, որ ակումբի սրահը մարդաշատ է։ Պարահրապարակում պարել է իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ում արտաքինը և դիմագծերը չի մտաբերում։ Նկատել է, որ հաճախորդներից մեկը, ով նույնպես եղել է իրեն անծանոթ, զրուցել է այդ աղջկա հետ։ Դրանից հետո սպասարկել է իր անծանոթ հաճախորդների, այնուհետև նկատել է, որ այդ աղջկա հետ զրուցած հաճախորդը և մեկ այլ իրեն անծանոթ հաճախորդ բարձր խոսում են միմյանց հետո, իսկ «Ատլանտիկ» ակումբի մենեջեր Պողոս Արզումանյանը դուրս է եկել ակումբից։ Այդ ընթացքում նշված երիտասարդները քաշքշել են միմյանց, սակայն երբ Պ.Արզումանյանը ոստիկանների հետ մտել է ակումբ, նրանք հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց դուրս են հրավիրել։
Միջադեպը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում ակումբի մնացած հաճախորդները չեն հավաքվել վիճաբանության շուրջ, իսկ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել։ Նշված հաճախորդները միմյանց չեն հարվածել։ Չի նկատել, որ նրանցից որևէ մեկը աթոռ վերցրած լինի և փորձի հարվածել մյուսին։ Միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել։
Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ քննիչի կողմից առաջադրված բանավոր հարցին, այն է՝ ստացված տվյալների համաձայն ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը հարվածել են միմյանց, Ա.Պողոսյանը աթոռով փորձել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, բացի այդ, վիճաբանության ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ, պատասխանել է, որ չի բացառում, որ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացնում է քննիչը։ Այդուամենայնիվ նշել է, որ չի նկատել հարվածներ և չի լսել հայհոյանքներ, քանի որ ակումբի սրահից դուրս է եկել և բարձրացել վերևի սրահ։ Չի մտաբերում, թե «Ատլանտիկ» ակումբում 11.03.2014թ.-ին ովքեր են աշխատել։
Պարզապես տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն մինչև վերջ ականատես չի եղել նրանց վիճաբանությանը։ Հնարավոր է, որ այդ պատճառով չի տեսել, արդյոք միմյանց հարվածել են, թե ոչ։
18.06.2015թ.-ին վկա Հայկուհի Պետրոսյանի և վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ տվյալ օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում, սակայն իր ներկայությամբ ոչ մեկը մյուսին չի հարվածել, չի փորձել աթոռով հարվածել մեկ ուրիշին, հայհոյանքներ չի լսել։ Հնարավոր է, որ այդ ամենն եղել է իր հետ առերեսվողի նշած հանգամանքներում, սակայն ինքը չի նկատել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում դուրս է եկել ակումբի սրահից, բարձրացել վերևի սրահ։
Պողոս Արզումանյանի որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մենեջեր։ Աշխատում է յուրաքանչյուր օր՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 10.03.2014թ.-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում։ Արդեն ժամը 01։00-ի սահմաններում ակումբը եղել է մարդաշատ։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում պարահրապարակում նկատել է իրեն անծանոթ մի աղջկա, ով միայնակ պարել է։ Նկատել է, որ այդ աղջկան մոտեցել է իրեն անծանոթ ակումբի հաճախորդներից մեկը։ Մի քանի րոպե անց նրանց է մոտեցել մեկ այլ հաճախորդ՝ իրեն կրկին անծանոթ։ Տվյալ անձանց միջև սկսվել է խոսակցություն, սակայն, քանի որ գտնվել է վերջիններիցս հեռու, չգիտի, թե ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել։ 1-2 րոպե անց տվյալ հաճախորդները՝ երիտասարդ տղաները, սկսել են բարձր խոսել։ Հետագա անախորժություններից խուսափելու համար ինքը դուրս է եկել ակումբից, մոտեցել շրջակայքում ծառայություն իրականացնող ՊՊԾ ոստիկանության աշխատակիցներին և ասել, որ հնարավոր է, որ ներքևում անախորժություն կարող է լինել։ Միասին մտել են ներս, նկատել, որ այդ երկու երիտասարդները քաշքշում են միմյանց։ Իրենց տեսնելուն պես հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց տարել են ոստիկանություն։
Նշված միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, նկատել է միայն քաշքշուկ։ Չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը աթոռ վերցրած լինի, հարվածի կամ փորձի հարվածել մյուսին։ Նշված երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել։ Միջադեպը տևել է մոտ երկու րոպե, ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ակումբի հաճախորդները չեն հավաքվել և չեն միջամտել։
Իր մոտ չի տպավորվել այդ աղջկա արտաքին տեսքը, չի կարող նկարագրել նրա դիմագծերը։ Դեպքի օրը ակումբում իրեն ծանոթ հաճախորդներ չեն եղել։ Քանի որ տվյալ հաճախորդների պահվածքից զգացել է, որ նրանք խմած են, հետագա բարդություններից խուսափելու համար ուշադրություն է դարձրել նրանց վրա։ Ինչքանով, որ նկատել է, նրանց հետ ակումբում այլ անձինք չեն եղել։
Պողոս Արզումանյանի որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ «Ատլանտիկ» ակումբում տեղադրված տեսանկարահանման սարքերի տեսագրությունը պահպանող դիվիառ սարքավորման աշխատանքային ռեժիմի գաղտնաբառը չգիտի։ Իրենց աշխատակիցներից և ակումբի տնօրինությունից փորձել է ճշտել այդ գաղտնաբառը, սակայն նրանք նույնպես չեն իմանում, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ գաղտնաբառը աշխատանքի ընթացքում պետք չի գալիս։ Չգիտի նաև, թե ով է տեղադրել նշված դիվիառ սարքավորումը, ինչպես նաև չգիտի, թե ումից կարելի ճշտել դրա գաղտնաբառը։
Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100866 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Անտոն Պողոսյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.21մգ/լ ալկոհոլ։
Առարկայի զննության մասին արձանագրությունը, Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր նախադեպային որոշումներում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի:
15.Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես, որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: (...)» ( տե’ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշումը):
«(...) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (...) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով հաստատված է հետևյալը` ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ, գործով մեղադրյալ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ իրար հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իրենց անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, վերջիններս սկսել են տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ միմյանց հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով, հարվածել ու դրանցով սպառնացել են իրար և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց կան բնույթի հայհոյանքներ տալով: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է որ նման պայմաններում ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին, ինչի վերաբերյալ էլ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է օրինական և հիմնավորված եզրակացության, այն մասին, որ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու և ամբաստանյալին դատապարտելու համար:
2. Ինչպես նշվեց սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված երկրորդ իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժը կրելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները արդյո՞ք բխում են քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին համաձայն`
«1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները»:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-րդ կետ):
Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այն-պիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07 գործի վերաբերյալ):
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«2.Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատաս-խանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից`
1)պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս:
2)պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցա-գործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ:
Նշված չափանիշներն են`
ա)հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ)հանցավորի անձը,
գ)պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 17-րդ կետ):
Վճռաբեկ դատարանն` անդրադառնալով արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հստակեցրել է դրանց որոշման չափանիշները` արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր):
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-րդ կետ):
Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ՎԲ-50/07 գործի վերաբերյալ, 27-րդ կետ):
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք-ները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումը ՎԲ-192/07 գործի վերաբերյալ):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1.Եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները(...)»:
Նշվածից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախա-տեսելու բնույթն ու աստիճանը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07գործի վերաբերյալ):
Առաջին ատյանի դատարանը, քննարկելով ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակն ու չափը և այն կրելու հարցը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա կատարած հանցանքների բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը կատարել է ծանր հանցագործություն, նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմնավորված հետևության է հանգել, որ ամբաստանյալը պետք կրի նշանակված պատիժը:
Ամփոփելով վերոնշյալ հանգամանքները, Վերաքննիչ դատարանն` ներկայացված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում, իր հերթին արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, ամբաստանյալի կատարած հանցանքի բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմնավորված հետևության է հանգել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու հարցը լուծելիս, որի պայմաններում վերջինիս շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, քանի որ այն բավարարելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների ի կատար ածմանը` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպան Ժորա Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ № ԵԿԴ/0040/01/16
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր`Մ.Մակյանի
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ք. Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԴԱՎԹՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
2017 թվականի փետրվարի 23-ին դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անտոն Սերոբի Պողոսյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
18.03.2014 թվականին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է թիվ 13202014 քրեական գործը։
25.06.2014 թվականին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
09.07.2015 թվականին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
11.11.2014 թվականին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կրկին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
04.05.2015 թվականին ՀՀ Գլխավոր դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
Նախաքննական մարմնի կողմից 25.02.2016 թվականին որոշում է կայացվել Անտոն Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, այն բանի համար, որ «նա, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Վահե Արթուրի Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։
Այսպես, Ա. Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ Վահե Միքայելյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Վահե Միքայելյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։
Նույն օրը մեղադրյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) է ուղարկվել 03.03.2016 թվականին:
Առաջին ատյանի դատարանի 24.10.2016 թվականի դատավճռով ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով։
Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Առաջին ատյանի դատավճռով դատապարտվել է նաև Վահե Միքայելյանը, որի վերաբերյալ վերաքննիչ բողոք չի ստացվել:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0040/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 02.12.2016 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 13.12.2016 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Ըստ պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքի` Առաջին ատյանի դատարանի 24.10.2016 թվականի դատավճիռը օրինական և հիմնավորված չէ և ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Պաշտպանն անդրադառնալով քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներին և վկայակոչելով վկաներ Վ.Գրիգորյանի և Վ.Ապրեսյանի ցուցմունքները, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ցուցաբերելով կանխակալ մոտեցում իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքի ապացուցման հիմքում դրել է միայն վերոնշյալ վկաների հակասական ցուցմունքները, մինչդեռ դրանք հերքվել են գործով առկա մյուս վկաներ` Պ.Արզումանյանի և Հ.Պետրոսյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև իր պաշտպանյալի և գործով մյուս ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանի ցուցմունքներով:
Անդրադառնալով իր պաշտպանյալի կողմից կատարված արարքի իրավական որակմանը, պաշտպանը` վկայակոչելով խուլիգանության հանցակազմի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներում տեղ գտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ իր պաշտպանյալը ակումբում գտնվելու ժամանակ որևէ մտադրություն չի ունեցել խախտելու հասարակական կարգը, այլ նրա արարքը ուղղված է եղել կոնկրետ անձի` Վ.Միքայելյանի դեմ, և որևէ նպատակ չի ունեցել անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել ակումբում գտնվողների նկատմամբ:
Բացի այդ, նշել է, որ գործով առկա տվյալներով հիմնավորվել է, որ ակումբի հաճախորդները, աշխատողները և այլ մարդիկ չեն հավաքվել և չեն միջամտել դեպքին և ակումբի բնականոն ընթացքը չի խաթարվել, իսկ միջադեպը տևել է մետ երկու րոպե:
Պաշտպանը անդրադառնալով նաև ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին, նշել է, որ վերջինիս անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը բավարար է նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի ուժով պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-րդ, 376-րդ, 378-րդ, 379-րդ և 381.1 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
«1.Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ,
2.Բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0040/01/16 քրեական գործով դատավճիռը, Անտոն Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ,
3.Եթե դատարանը, այնուամենայնիվ, կգտնի, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքները բավարար են Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար, ապա խնդրում եմ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կայացնելով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում և Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ սահմանել փորձաշրջան»։
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժորա Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)»:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանը պետք է պատասխանի հետևյալ երկու հարցերին`
1.Արդյո՞ք գործում առկա փաստական տվյալներով հնարավոր է հաստատված համարել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու փաստը:
2.Ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժը կրելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները արդյո՞ք բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ:
1.Մինչ քրեական գործում առկա ապացույցների հետազոտմանն ու գնահատմանը անդրադառնալը Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում բացահայտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի բովանդակությունը:
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով(...):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով(...):
(...)
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ(...)»:
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգա¬նութ¬յունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասա¬րակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարա¬կա¬կան կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն ան¬ձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առող¬ջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակ¬յալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակա¬կան կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարա¬կության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթա¬կա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արար¬¬¬քը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրա¬վունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլի¬գանու¬թյան որակյալ հանցակազմով (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր):
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վեր¬լու¬ծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանա¬կություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանու¬մը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ:
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զան¬ցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբ¬յեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը:
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հա¬սա¬րակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2) օդանավակայաններում,
3) շուկաներում,
4) պուրակներում,
5) այգիներում,
6) կինոթատրոններում,
7) ցուցասրահներում,
8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում,
10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11) ուսումնական հաստատություններում,
12) հասարակական տրանսպորտում,
13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահով¬ված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպութ¬յուն¬ների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտ¬նե¬րի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը (տե´ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 15-րդ կետ):
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն ար¬տա¬հայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Խուլիգանութ¬յան որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զու¬գորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգա¬նութ¬յան հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմ¬նա¬վորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայութ¬յու¬նը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը են¬թակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբեր¬մուն¬քի բացահայտ լինելը (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մար¬տի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-17-րդ կե¬տեր):
Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատ¬կանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին): Այն ար¬տահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հե¬տևան¬քով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայ¬րույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ: Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արա¬րողության կազմալուծմամբ:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կո¬պիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից: Այս կապակցությամբ Վճռա¬բեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պա¬րագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկա¬յում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպ¬քում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամ¬ներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել: Այս կապակ¬ցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առ¬կա¬յությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվա¬ծութ¬յունից: Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ ան¬հանգստութ¬յուն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան ան¬ձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմա¬կեր¬պութ¬յունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտ¬ների բնականոն աշխատանքը (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 18-19-րդ կետեր):
Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարա¬կա¬կան կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետև¬յալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարա¬կական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բա¬ցա¬հայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում: Նշված հատկա¬նիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգա¬նություն որակվել չի կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը:
Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտա¬հայտ¬վում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վար¬քագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդ¬կանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով: Հասարակության նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտա¬վորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթութ¬յուն և այլն): Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վե¬րա¬բեր¬մունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վե¬րաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներ¬կա¬յությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հան¬ցա¬կազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայութ¬յունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցա¬կազ¬մի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կար¬գը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ ան¬հար¬գալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար: Հա¬կառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասա¬րակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արար¬քը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերա¬բեր¬մունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբեր¬յալ, 20-21-րդ կետեր):
Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևա¬վորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձա¬նագրում է, որ սուբյեկտիվ կողմից խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբ¬յեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարա¬կական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարու¬նակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարա¬կական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ ան¬հար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրե¬րում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնա¬պես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 23-րդ կետ):
Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշում¬ների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևա¬վոր¬ված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձա¬նագրել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կեր¬պով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգա¬լից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախութ¬յունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն:
Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կող¬մը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկ¬րետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից:
Վճռաբեկ դատարանը ընդգծել է, որ խուլիգա¬նական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատա¬րելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մաս¬նավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առա¬ջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վար¬քագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արար¬քը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրա¬վիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտա¬վո¬րությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտա¬հայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ ան¬հար¬գա¬լից վերաբերմունք դրսևորելով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վար¬քագ¬ծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտա¬հայ¬տություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևա¬վորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կար¬գի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերա¬բերյալ, 24-27-րդ կետեր):
Ինչ վերաբերում է քննարկվող արարքի առավել ծանրացնող հանգամանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը`
Որպես զենք օգ¬տա¬գործ¬վող ա¬ռար¬կա¬ներ ասելով պետք է հասկանալ այն բո¬լոր ա¬ռար¬կա¬նե¬րը ո¬րոն¬ցով հնա¬րա¬վոր է մար¬դու ա¬ռող¬ջութ¬յա¬նը վնաս պատ¬ճա¬ռել: Այդ¬պի¬սի ա¬ռար¬կա¬ներ կա¬րող են հան¬դի¬սա¬նալ տնտե¬սա¬կան նշա¬նա¬կութ¬յան ա¬ռար¬կա¬նե¬րը (կա¬ցին, դա¬նակ, մուրճ և այլն), ինչ¬պես նաև խու¬լի¬գա¬նա¬կան գոր¬ծո¬ղութ¬յուն¬ներ կա¬տա¬րե¬լու և մարդ¬կանց վնաս պատ¬ճա¬ռե¬լու հա¬մար հա¬տուկ վերց¬ված ա¬ռար¬կա¬նե¬րը՝ շղթա, մա¬հակ և այլն: Ընդ որում` արարքը որակվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նույնիսկ այն դեպքում, երբ նշված առարկաները վերցրվում են ոչ թե նախօրոք, այլ հենց դեպքի վայրում:
Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.03.2014թ.-ին ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով ընկերոջ հետ միասին գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» ակումբ։ Ակումբում գտնվելուց երկու ժամ անց ակումբ են եկել երկու տղա և երկու աղջիկ։ Այդ տղաներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, մյուսը՝ նրա ընկերը։ Այն ընթացքում, երբ Վ.Միքայելյանը և նրա ընկերը մի պահ գնացել են լվացվելու, նրա հետ եկած աղջիկները մտել են սրահ։ Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ասել է իրեն «շռայլում ես», ինչին պատասխանել է՝ «նշում եմ ծննդյանս տարեդարձը»։ Այնուհետև, այդ աղջիկը շնորհավորել է իր ծնունդը, իսկ ինքը շնորհավորել է կանանց մեկ ամսյակը։ Դրանից հետո իրեն է մոտեցել Վ.Միքայելյանը, միմյանց չհասկանալու պատճառով իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ։ Այդ ժամանակ կպել են ակումբի սրահում գտնվող սեղանի շուրջ դրված երկու աթոռներին, որոնք ընկել, շուռ են եկել, իսկ ինքը փորձել է ուղղել դրանք։ Քաշքշուկի ընթացքում ինքը և Վ.Միքայելյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Վիճաբանությունը տևել է շուրջ 2 րոպե։ Այն ժամանակ, երբ Վահեն իրեն հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Չի մտաբերում, արդյոք ստեղծված իրավիճակում ինչպես ակումբի աշխատակիցները, այնպես էլ՝ հաճախորդները միջամտել են իրենց գործողություններին, թե ոչ։
Նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրվել։ Մասնավորապես, ցուցմունքի այն հատվածը, որը վերաբերում է աթոռով հարվածելուն, դա իրականում չի եղել և մտքերը ձևակերպել ու շարադրել է քննիչի թելադրանքով։
Ոստիկանության աշխատակիցներ Վ.Գրիգորյանին և Վ.Ապրեսյանին նախկինում, մինչ տվյալ միջադեպը, չի ճանաչել։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց`
25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Անտոն Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը։ Միջադեպի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է երկար ժամանակ։
Իսկ 26.02.2016թ.-ին գործով մյուս մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին:
26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ Անտոն Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն։
Առաջին ատյանի դատարանում նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը պնդելով իր դատաքննական ցուցմունքները, հայտնել է, որ իր մտաբերելով, միմյանց չեն հարվածել, առավել ևս՝ աթոռով։
Վերլուծելով և գնահատելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ ապացուցված է, իսկ նրա տված ցուցմունքներն էլ հերքվում են գործում առկա ստորև ներկայացվող հետևյալ ապացույցներով`
Այսպես.
Վկա Վահրամ Գրիգորյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Անցնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, լսել են աղմուկի, գոռգոռոցի ձայներ, անմիջապես գնացել են այդ ակումբի ուղղությամբ։ Մտնելով ներս, տեսել է, որ հավաքված են անձինք, որոնցից երկուսը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, վիճաբանում են միմյանց հետ։ Հայտնել է, որ վիճաբանող անձանցից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուսը՝ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է առարկա՝ աթոռ։ Անմիջապես միջամտել են, փորձել կանխել քաշքշուկը։ Մասնավորապես, նախ և առաջ վերցրել են Ա.Պողոսյանի ձեռքում գտնվող աթոռը։ Այնուհետև, վիճաբանող անձանց դուրս են հրավիրել ակումբից և պարեկային ավտոմեքենայով բերման ենթարկել ոստիկանական բաժին։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել են ակումբի դրսում, վիճաբանությունը չի շարունակվել։ Վահե Միքայելյանի ձեռքում որևէ առարկա վիճաբանության ընթացքում չի տեսել։
Պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել, որ նա այդ աթոռով հարվածած լինի որևէ մեկին։ Ավելին, իր ներկայությամբ վիճաբանող անձինք միմյանց հարվածներ չեն հասցրել։ Այդուամենայնիվ, վերջիններս գտնվել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, միմյանց նկատմամբ դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ։
Կապված ակումբի բնականոն աշխատանքների հետ, նշել է, որ ներսում որևէ արտառոց դեպք չի նկատել։
Նկարագրելով Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը հայտնել է, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկանկով, կլոր։ Այդ ժամանակ հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքներ, գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության պատճառը չի պարզել։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկա Վահրամ Գրիգորյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց`
Անցել են «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Մտնելով ներս, նկատել են մի խումբ երիտասարդների, որոնցից երկուսը քաշքշում են միմյանց և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այն քաշքշուկը։ Կապնվել են 0353 Պ/Ա հետ, իրենց է մոտեցել նաև 0306 Պ/Ա և այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 5-7 րոպե, որի ընթացքում երիտասարդները հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նշված երիտասարդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ Որքանով նկատել են, երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել, միայն քաշքշել են միմյանց, ակումբից դուրս հրավիրելուց հետո շարունակել են հայհոյել։ Նրանց շուրջը հավաքված են եղել մոտ 4-5 անձինք, ովքեր հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ։ Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին։
26.02.2016թ.-ին գործով մյուս մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Վահրամ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ 11.03.2014թ.-ին Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբի մոտ, երբ լսել են վիճաբանության ձայներ։ Ակումբի ներսում տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, երկու երիտասարդներ հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներն են հանդիսացել Անտոն Պողոսյանը և Վահե Միքայելյանը։ Վերջիններս քաշքշել են միմյանց, սակայն հարվածներ չեն հասցրել։ Անտոն Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ, որով փորձում էր հարվածել Վ.Միքայելյանին։ Այդ ամենը կանխվել է իրենց կողմից, նշված տղաներին ենթարկել են բերման։
18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Վահրամ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ 11.03.2014թ.-ին Վ.Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում անցնելիս են եղել «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը՝ իր մտաբերմամբ Պ.Արզումանյանը, մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում ծագել է վիճաբանություն։ Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսանում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը։ Միջադեպը տևել է մոտ 5-7 րոպե։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկա Վահրամ Գրիգորյանը Առաջին ատյանի դատարանում պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի հրավիրել ակումբ, պարզապես լսել է գոռգոռոցներ և գնացել է այն ուղղությամբ։ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, նրա կողմից հարվածի փորձ կամ հարված չի տեսել։ Ինչ վերաբերվում է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանը նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է, ապա դա իրականում այդպես է։
Վկա Վարդան Ապրեսյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ավագ ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վ.Գրիգորյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և գնացել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայք, տեսել են, որ հավաքվել են անձինք, ծագել է վիճաբանություն, կռիվ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև։ Վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Անմիջապես մոտեցել են, Ա.Պողոսյանի ձեռքից վերցրել աթոռը, բաժանել նրանց և հրավիրել ակումբից դուրս։ Դրսում գտնվել են միմյանցից փոքր-ինչ հեռու տարածությամբ, այնուհետև պարեկային ավտոմեքենայով վերջիններս բերման են ենթարկել բաժին։ Դրսում գտնվելու ընթացքում երիտասարդները փորձել են կրկին քաշքշել միմյանց, սակայն չեն թույլատրել։ Բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան, սակայն Վ.Միքայելյանը ժխտել է հարվածի փաստը։
Պնդել է, դեպքի օրը տեսել է, թե ինչպես են Ա.Պողոսյանն ու Վ.Միքայելյանը քաշքշում միմյանց, հնչեցնում փոխադարձ հայհոյանքներ։ Ինչ վերաբերում է հարվածելուն, նշել է, որ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Ակումբի դրսում հավաքված անձինք ևս միջամտել են քաշքշուկին, փորձելով բաժանել նրանց։
Ակումբի ներսում վիճաբանությունը տևել է 5-7 րոպե։ Չի մտաբերում, ծառայության ընթացքում իրենց որևէ մեկը կանչել է ակումբ, թե ոչ։
Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`
Հայկուհի Պետրոսյանի որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մատուցողուհի։ Աշխատաժամերն են հանդիսանում՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 2014թ.-ի մարտի 10-ին ժամը 19։00-ից գտնվել է աշխատավայրում, կատարել իր աշխատանքը։ Արդեն մարտի 11-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում նկատել է, որ ակումբի սրահը մարդաշատ է։ Պարահրապարակում պարել է իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ում արտաքինը և դիմագծերը չի մտաբերում։ Նկատել է, որ հաճախորդներից մեկը, ով նույնպես եղել է իրեն անծանոթ, զրուցել է այդ աղջկա հետ։ Դրանից հետո սպասարկել է իր անծանոթ հաճախորդների, այնուհետև նկատել է, որ այդ աղջկա հետ զրուցած հաճախորդը և մեկ այլ իրեն անծանոթ հաճախորդ բարձր խոսում են միմյանց հետո, իսկ «Ատլանտիկ» ակումբի մենեջեր Պողոս Արզումանյանը դուրս է եկել ակումբից։ Այդ ընթացքում նշված երիտասարդները քաշքշել են միմյանց, սակայն երբ Պ.Արզումանյանը ոստիկանների հետ մտել է ակումբ, նրանք հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց դուրս են հրավիրել։
Միջադեպը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում ակումբի մնացած հաճախորդները չեն հավաքվել վիճաբանության շուրջ, իսկ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել։ Նշված հաճախորդները միմյանց չեն հարվածել։ Չի նկատել, որ նրանցից որևէ մեկը աթոռ վերցրած լինի և փորձի հարվածել մյուսին։ Միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել։
Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ քննիչի կողմից առաջադրված բանավոր հարցին, այն է՝ ստացված տվյալների համաձայն ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը հարվածել են միմյանց, Ա.Պողոսյանը աթոռով փորձել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, բացի այդ, վիճաբանության ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ, պատասխանել է, որ չի բացառում, որ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացնում է քննիչը։ Այդուամենայնիվ նշել է, որ չի նկատել հարվածներ և չի լսել հայհոյանքներ, քանի որ ակումբի սրահից դուրս է եկել և բարձրացել վերևի սրահ։ Չի մտաբերում, թե «Ատլանտիկ» ակումբում 11.03.2014թ.-ին ովքեր են աշխատել։
Պարզապես տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն մինչև վերջ ականատես չի եղել նրանց վիճաբանությանը։ Հնարավոր է, որ այդ պատճառով չի տեսել, արդյոք միմյանց հարվածել են, թե ոչ։
18.06.2015թ.-ին վկա Հայկուհի Պետրոսյանի և վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ տվյալ օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում, սակայն իր ներկայությամբ ոչ մեկը մյուսին չի հարվածել, չի փորձել աթոռով հարվածել մեկ ուրիշին, հայհոյանքներ չի լսել։ Հնարավոր է, որ այդ ամենն եղել է իր հետ առերեսվողի նշած հանգամանքներում, սակայն ինքը չի նկատել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում դուրս է եկել ակումբի սրահից, բարձրացել վերևի սրահ։
Պողոս Արզումանյանի որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մենեջեր։ Աշխատում է յուրաքանչյուր օր՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 10.03.2014թ.-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում։ Արդեն ժամը 01։00-ի սահմաններում ակումբը եղել է մարդաշատ։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում պարահրապարակում նկատել է իրեն անծանոթ մի աղջկա, ով միայնակ պարել է։ Նկատել է, որ այդ աղջկան մոտեցել է իրեն անծանոթ ակումբի հաճախորդներից մեկը։ Մի քանի րոպե անց նրանց է մոտեցել մեկ այլ հաճախորդ՝ իրեն կրկին անծանոթ։ Տվյալ անձանց միջև սկսվել է խոսակցություն, սակայն, քանի որ գտնվել է վերջիններիցս հեռու, չգիտի, թե ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել։ 1-2 րոպե անց տվյալ հաճախորդները՝ երիտասարդ տղաները, սկսել են բարձր խոսել։ Հետագա անախորժություններից խուսափելու համար ինքը դուրս է եկել ակումբից, մոտեցել շրջակայքում ծառայություն իրականացնող ՊՊԾ ոստիկանության աշխատակիցներին և ասել, որ հնարավոր է, որ ներքևում անախորժություն կարող է լինել։ Միասին մտել են ներս, նկատել, որ այդ երկու երիտասարդները քաշքշում են միմյանց։ Իրենց տեսնելուն պես հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց տարել են ոստիկանություն։
Նշված միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, նկատել է միայն քաշքշուկ։ Չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը աթոռ վերցրած լինի, հարվածի կամ փորձի հարվածել մյուսին։ Նշված երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել։ Միջադեպը տևել է մոտ երկու րոպե, ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ակումբի հաճախորդները չեն հավաքվել և չեն միջամտել։
Իր մոտ չի տպավորվել այդ աղջկա արտաքին տեսքը, չի կարող նկարագրել նրա դիմագծերը։ Դեպքի օրը ակումբում իրեն ծանոթ հաճախորդներ չեն եղել։ Քանի որ տվյալ հաճախորդների պահվածքից զգացել է, որ նրանք խմած են, հետագա բարդություններից խուսափելու համար ուշադրություն է դարձրել նրանց վրա։ Ինչքանով, որ նկատել է, նրանց հետ ակումբում այլ անձինք չեն եղել։
Պողոս Արզումանյանի որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ «Ատլանտիկ» ակումբում տեղադրված տեսանկարահանման սարքերի տեսագրությունը պահպանող դիվիառ սարքավորման աշխատանքային ռեժիմի գաղտնաբառը չգիտի։ Իրենց աշխատակիցներից և ակումբի տնօրինությունից փորձել է ճշտել այդ գաղտնաբառը, սակայն նրանք նույնպես չեն իմանում, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ գաղտնաբառը աշխատանքի ընթացքում պետք չի գալիս։ Չգիտի նաև, թե ով է տեղադրել նշված դիվիառ սարքավորումը, ինչպես նաև չգիտի, թե ումից կարելի ճշտել դրա գաղտնաբառը։
Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100866 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Անտոն Պողոսյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.21մգ/լ ալկոհոլ։
Առարկայի զննության մասին արձանագրությունը, Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր նախադեպային որոշումներում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի:
15.Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես, որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: (...)» ( տե’ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշումը):
«(...) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (...) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով հաստատված է հետևյալը` ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ, գործով մեղադրյալ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ իրար հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իրենց անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, վերջիններս սկսել են տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ միմյանց հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով, հարվածել ու դրանցով սպառնացել են իրար և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց կան բնույթի հայհոյանքներ տալով: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է որ նման պայմաններում ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին, ինչի վերաբերյալ էլ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է օրինական և հիմնավորված եզրակացության, այն մասին, որ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու և ամբաստանյալին դատապարտելու համար:
2. Ինչպես նշվեց սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված երկրորդ իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժը կրելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները արդյո՞ք բխում են քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին համաձայն`
«1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները»:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-րդ կետ):
Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այն-պիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07 գործի վերաբերյալ):
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«2.Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատաս-խանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից`
1)պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս:
2)պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցա-գործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ:
Նշված չափանիշներն են`
ա)հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես,
բ)հանցավորի անձը,
գ)պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 17-րդ կետ):
Վճռաբեկ դատարանն` անդրադառնալով արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հստակեցրել է դրանց որոշման չափանիշները` արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր):
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-րդ կետ):
Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ՎԲ-50/07 գործի վերաբերյալ, 27-րդ կետ):
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք-ները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումը ՎԲ-192/07 գործի վերաբերյալ):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1.Եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները(...)»:
Նշվածից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախա-տեսելու բնույթն ու աստիճանը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07գործի վերաբերյալ):
Առաջին ատյանի դատարանը, քննարկելով ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակն ու չափը և այն կրելու հարցը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա կատարած հանցանքների բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը կատարել է ծանր հանցագործություն, նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմնավորված հետևության է հանգել, որ ամբաստանյալը պետք կրի նշանակված պատիժը:
Ամփոփելով վերոնշյալ հանգամանքները, Վերաքննիչ դատարանն` ներկայացված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում, իր հերթին արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, ամբաստանյալի կատարած հանցանքի բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմնավորված հետևության է հանգել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու հարցը լուծելիս, որի պայմաններում վերջինիս շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, քանի որ այն բավարարելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների ի կատար ածմանը` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպան Ժորա Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0040/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,24,, հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ.Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ.Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Վ.Ասատրյանի
Հանրային պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի
դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Վահե Արթուրի Միքայելյանի` ծնված 29.08.1987թ.-ին,
Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
ամուսնալուծված, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում
դատված`
-17.05.2013թ.-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին
կետով ազատազրկման՝ 3 տարի 4 ամիս ժամկետով։ ՀՀ
քրեական վերաքննիչ դատարանի
կողմից՝ 15.06.2013թ.-ին կայացված որոշմամբ
պատժաչափը փոփոխվել է՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել
ազատազրկում՝ 2 տարի 6 ամիս ժամկետով։ Ազատվել է
պատժի կրումից 08.10.2013թ.-ին՝ համաներման հիմքով։
-29.10.2014թ-ին՝ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին
մասով՝ ազատազրկման՝ 1 տարի ժամկետով։
-09.12.2015թ.-ին՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման՝
3 տարի 4 ամիս ժամկետով։ Նշված դատավճռով
ներկայումս հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ
հիմնարկի դատապարտյալ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
2. Անտոն Սերոբի Պողոսյանի` ծնված 11.03.1988թ.-ին,
Եղեգնաձոր քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ
քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած,
նախկինում չդատված, հաշվառված է Վայոց Ձորի մարզ,
գյուղ Աղավնաձոր, բնակվում է՝ ք. Երևան, Շահումյան 18-
րդ փողոց 10-րդ տուն հասեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որպես
խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին
ստորագրությունը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության`
«Վահե Միքայելյանը մեղադրվում է այն բանում, նա 2014թ.-ի մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Անտոն Սերոբի Պողոսյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։
Այսպես.
Վահե Միքայելյանը 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Անտոն Պողոսյանի հետ, որի ժամանակ Անտոն Պողոսյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողությունները անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Անտոն Պողոսյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։
«Անտոն Պողոսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Վահե Արթուրի Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։
Այսպես, Ա. Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ Վահե Միքայելյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոննները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Վահե Միքայելյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։
Դեպքի առթիվ 2014 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
25.06.2014թ-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
09.07.2015թ.-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
11.11.2014թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
04.05.2015թ.-ին ՀՀ Գլխավոր դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
25.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վահե Արթուրի Միքայելյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
25.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Անտոն Սերոբի Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։ Վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 04.03.2016թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում։ Ակումբի ներսում ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ իր և ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի միջև, որը տևել է մոտ 1 րոպե։ Չնայած այն հանգամանքին, որ իր և Ա.Պողոսյանի միջև ծագել էր քաշքշուկ, այդուամենայնիվ, ստեղծված իրավիճակում միմյանց չեն հարվածել։ Մասնավորապես, ինքը և Ա.Պողոսյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, այնուհետև, ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանը, վերցրել են աթոռ՝ միմյանց հարվածելու նպատակով, սակայն դրանցով ոչ մի գործողություն չի կատարվել։ Ակումբի աշխատակիցները, տեսնելով իրավիճակը, միջամտել են, փորձել կանխել իրենց գործողությունները, ինչի հետևանքով իրար չեն հարվածել։ Այդ ժամանակ ակումբում գտնվել են 2-3 հաճախորդներ, ովքեր չեն միջամտել իրեն գործողություններին, քանի որ ակումբի աշխատակիցներն արդեն իսկ միջամտել էին։
Այնուհետև, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց դուրս հավիրել։ Ակումբի դրսում վիճաբանություն չի եղել, քանի որ ինքը և Ա.Պողոսյանը գտնվել են միմյանցից հեռու։
Գտնում է, որ վիճաբանության պատճառ, առիթ է հանդիսացել «վատ վարքագծի տեր աղջիկը»՝ Վարդուհի Դալլաքյանը, ով տվյալ օրը ակումբ էր եկել իր հետ։ Մասնավորապես, քաշքշուկի առիթ է հանդիսացել Վարդուհու հասցեին հնչեցրած ռեպլիկը։ Վարդուհի Դալլաքյանի վերաբերյալ, բացի նրա անուն ազգանունից, այլ տվյալներ չունի։ Մինչ վիճաբանությունը ծագելը, ցանկացել է խոսել Ա.Պողոսյանի հետ, ուստի նրան քաղաքավարի կերպով դուրս է հրավիրել ակումբից։
Պնդել է, որ չի նկատել այն պահը, իբրև Ա.Պողոսյանը աթոռով ցանկացել է հարվածել իրեն։ Ավելին, ինքը նույնպես աթոռով չի հարվածել, պարզապես բարձրացրել է այն, ցանկացել պաշտպանվել, սակայն հարվածելու նպատակ չի ունեցել։
Ամբաստանյալը պնդել է, որ նախաքննության ժամանակ, հարցաքննվելիս իր նկատմամբ որևէ մեկը ճնշում չի գործադրել։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
26.02.2016թ.-ին վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Երբ ներս են մտել ոստիկանության աշխատակիցները, փորձել է ազատվել Անտոնից, որպեսզի վերջինս չհարվածեր իրեն։ Այդ իսկ պատճառով նրանք ֆիքսել են քաշքշուկի պահը, թեև մինչ այդ, ինքը նորմալ, քաղաքավարի ձևով Անտոնին հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով։ Այն պահին, երբ ցանկացել են դուրս գալ, շրջվել է և Անտոնը ետևից հարվածել է իրեն։ Քանի որ վերջինս իրենից բարձրահասակ է, քաշով ավելի ծանր, փորձել է պաշտպանվել, ուստի վերցրել է աթոռը, որպեսզի Անտոնը չմոտենա իրեն։ Այդուամենայնիվ, Անտոնին չի հարվածել։ Դրանից հետո եկել են ոստիկանները, նրանց հետ կոնֆլիկտի մեջ մի եղել, ենթարկվել է նրանց օրինական պահանջներին։ Հայհոյանքներ հնչել են, քանի որ երկուսն էլ գտնվել են ակլկոհոլի ազդեցության տակ։
Ինքը մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել, այդ հարվածը եղել է աֆեկտիվորեն /ռեֆլեկսով/, այդ հարվածի հետևանքով Ա.Պողոսյանին վնասվածք չի պատճառվել (...) »։
26.02.2016թ.-ին վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Լսել է իր հետ առերեսվողի ցուցմունքը, համամիտ է նրա հետ, քանի որ իրականում եղել է այնպես, ինչպես վերջինս նշել է (...) »։
Նախաքննական ցուցմունքերի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի հետ քաշքշել են միմյանց, վերջինս իրեն աթոռով չի հարվածել։ Ինքը նույնպես աթոռով չի հարվածել, պարզապես իրենց միջև եղել է քաշքշուկ։ Չի բացառում, որ Ա.Պողոսյանն ետևից իրեն պարզապես հրած լինի, որն իրեն թվացել է որպես հարված։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, դատարանում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.03.2014թ.-ին ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով ընկերոջ հետ միասին գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» ակումբ։ Ակումբում գտնվելուց երկու ժամ անց ակումբ են եկել երկու տղա և երկու աղջիկ։ Այդ տղաներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, մյուսը՝ նրա ընկերը։ Այն ընթացքում, երբ Վ.Միքայելյանը և նրա ընկերը մի պահ գնացել են լվացվելու, նրա հետ եկած աղջիկները մտել են սրահ։ Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ասել է իրեն «շռայլում ես», ինչին պատասխանել է՝ «նշում եմ ծննդյանս տարեդարձը»։ Այնուհետև, այդ աղջիկը շնորհավորել է իր ծնունդը, իսկ ինքը շնորհավորել է կանանց մեկ ամսյակը։ Դրանից հետո իրեն է մոտեցել Վ.Միքայելյանը, միմյանց չհասկանալու պատճառով իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ։ Այդ ժամանակ կպել են ակումբի սրահում գտնվող սեղանի շուրջ դրված երկու աթոռներին, որոնք ընկել, շուռ են եկել, իսկ ինքը փորձել է ուղղել դրանք։ Քաշքշուկի ընթացքում ինքը և Վ.Միքայելյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Վիճաբանությունը տևել է շուրջ 2 րոպե։ Այն ժամանակ, երբ Վահեն իրեն հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Չի մտաբերում, արդյոք ստեղծված իրավիճակում ինչպես ակումբի աշխատակիցները, այնպես էլ՝ հաճախորդները միջամտել են իրենց գործողություններին, թե ոչ։
Նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրվել։ Մասնավորապես, ցուցմունքի այն հատվածը, որը վերաբերում է աթոռով հարվածելուն, դա իրականում չի եղել և մտքերը ձևակերպել ու շարադրել է քննիչի թելադրանքով։
Ոստիկանության աշխատակիցներ Վ.Գրիգորյանին և Վ.Ապրեսյանին նախկինում, մինչ տվյալ միջադեպը, չի ճանաչել։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը։ Միջադեպի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է երկար ժամանակ (...) »։
26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին (...) »։
26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն (...) »։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդելով իր դատաքննական ցուցմունքները, հայտնել է, որ իր մտաբերելով, միմյանց չեն հարվածել, առավել ևս՝ աթոռով։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վահրամ Գրիգորյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Անցնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, լսել են աղմուկի, գոռգոռոցի ձայներ, անմիջապես գնացել են այդ ակումբի ուղությամբ։ Մտնելով ներս, տեսել է, որ հավաքված են անձինք, որոնցից երկուսը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, վիճաբանում են միմյանց հետ։ Հայտնել է, որ վիճաբանող անձանցից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուսը՝ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է առարկա՝ աթոռ։ Անմիջապես միջամտել են, փորձել կանխել քաշքշուկը։ Մասնավորապես, նախ և առաջ վերցրել են Ա.Պողոսյանի ձեռքում գտնվող աթոռը։ Այնուհետև, վիճաբանող անձանց դուրս են հրավիրել ակումբից և պարեկային ավտոմեքենայով բերման ենթարկել ոստիկանական բաժին։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել են ակումբի դրսում, վիճաբանությունը չի շարունակվել։ Վահե Միքայելյանի ձեռքում որևէ առարկա վիճաբանության ընթացքում չի տեսել։
Պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել, որ նա այդ աթոռով հարվածած լինի որևէ մեկին։ Ավելին, իր ներկայությամբ վիճաբանող անձինք միմյանց հարվածներ չեն հասցրել։ Այդուամենայնիվ, վերջիններս գտնվել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, միմյանց նկատմամբ դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ։
Կապված ակումբի բնականոն աշխատանքների հետ, նշել է, որ ներսում որևէ արտառոց դեպք չի նկատել։
Նկարագրելով Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը հայտնել է, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկանկով, կլոր։ Այդ ժամանակ հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքեր, գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության պատճառը չի պարզել։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Գրիգորյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
« (...) Անցել են «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Մտնելով ներս, նկատել են մի խումբ երիտասարդների, որոնցից երկուսը քաշքշում են միմյանց և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այն քաշքշուկը։ Կապնվել են 0353 Պ/Ա հետ, իրենց է մոտեցել նաև 0306 Պ/Ա և այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 5-7 րոպե, որի ընթացքում երիտասարդները հնչեցրել սեռական բնույթի հայրոյանքներ։ Նշված երիատասրդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ Որքանով նկատել են, երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել, միայն քաշքշել են միմյանց, ակումբից դուրս հրավիրելուց հետո շարունակել են հայհոյել։ Նրանց շուրջը հավաքված են եղել մոտ 4-5 անձինք, ովքեր հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ։ Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին (...) »։
26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) 11.03.2014թ-ին Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբի մոտ, երբ լսել են վիճաբանության ձայներ։ Ակումբի ներսում տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, երկու երիտաարդներ հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներն են հանդիսացել Անտոն Պողոսյանը և Վահե Միքայելյանը։ Վերջիններս քաշքշել են միմյանց, սակայն հարվածներ չեն հասցրել։ Անտոն Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ, որով փորձում էր հարվածել Վ.Միքայելյանին։ Այդ ամենը կանխվել է իրենց կողմից, նշված տղաներին ենթարկել են բերման (...) »։
18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) 11.03.2014թ.-ին Վ.Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում անցնելիս են եղել «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը՝ իր մտաբերմամբ Պ.Արզումանյանը, մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում ծագել է վիճաբանություն։ Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսնում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը։ Միջադեպը տևել է մոտ 5-7 րոպե։
Պնդել է իր ցուցմունքը, նշված տղաները հնչեցրել են հայհոյանքներ և փորձել հարվածել միմյանց (...) »։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի հրավիրել ակումբ, պարզապես լսել է գոռգոռոցներ և գնացել է այն ուղղությամբ։ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, նրա կողմից հարվածի փորձ կամ հարված չի տեսել։ Ինչ վերաբերվում է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանն նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է, ապա դա իրականում այդպես է։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վարդան Ապրեսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ավագ ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վ.Գրիգորյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և գնացել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայք, տեսել են, որ հավաքվել են անձինք, ծագել է վիճաբանություն, կռիվ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև։ Վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Անմիջապես մոտեցել են, Ա.Պողոսյանի ձեռքից վերցրել աթոռը, բաժանել նրանց և հրավիրել ակումբից դուրս։ Դրսում գտնվել են միմյանցից փոքր-ինչ հեռու տարածությամբ, այնուհետև պարեկային ավտոմեքենայով վերջիններս բերման են ենթարկել բաժին։ Դրսում գտնվելու ընթացքում երիտասարդները փորձել են կրկին քաշքշել միմյանց, սակայն չեն թույլատրել։ Բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան, սակայն Վ.Միքայելյանը ժխտել է հարվածի փաստը։
Պնդել է, դեպքի օրը տեսել է, թե ինչպես են Ա.Պողոսյանն ու Վ.Միքայելյանը քաշքշում միմյանց, հնչեցնում փոխադարձ հայհոյանքներ։ Ինչ վերաբերում է հարվածելուն, նշել է, որ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Ակումբի դրսում հավաքված անձինք ևս միջամտել են քաշքշուկին, փորձելով բաժանել նրանց։
Ակումբի ներսում վիճաբանությունը տևել է 5-7 րոպե։ Չի մտաբերում, ծառայության ընթացքում իրենց որևէ մեկը կանչել է ակումբ, թե ոչ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել են նաև`
18.04.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մատուցողուհի։ Աշխատաժամերն են հանդիսանում՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 2014թ.-ի մարտի 10-ին ժամը 19։00-ից գտնվել է աշխատավայրում, կատարել իր աշխատանքը։ Արդեն մարտի 11-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում նկատել է, որ ակումբի սրահը մարդաշատ է։ Պարահրապարակում պարել է իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ում արտաքինը և դիմագծերը չի մտաբերում։ Նկատել է, որ հաճախորդներից մեկը, ով նույնպես եղել է իրեն անծանոթ, զրուցել է այդ աղջկա հետ։ Դրանից հետո սպասարկել է իր անծանոթ հաճախորդների, այնուհետև նկատել է, որ այդ աղջկա հետ զրուցած հաճախորդը և մեկ այլ իրեն անծանոթ հաճախորդ բարձր խոսում են միմյանց հետո, իսկ «Ատլանտիկ» ակումբի մենեջեր Պողոս Արզումանյանը դուրս է եկել ակումբից։ Այդ ընթացքում նշված երիտասարդները քաշքշել են միմյանց, սակայն երբ Պ.Արզումանյանը ոստիկանների հետ մտել է ակումբ, նրանք հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց դուրս են հրավիրել։
Միջադեպը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում ակումբի մնացած հաճախորդները չեն հավաքվել վիճաբանության շուրջ, իսկ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել։ Նշված հաճախորդները միմյանց չեն հարվածել։ Չի նկատել, որ նրանցից որևէ մեկը աթոռ վերցրած լինի և փորձի հարվածել մյուսին։ Միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել (...) »։
21.08.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Քննիչի կողմից առաջադրված բանավոր հարցին, այն է՝ ստացված տվյալների համաձայն ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը հարվածել են միմյանց, Ա.Պողոսյանը աթոռով փորձել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, բացի այդ, վիճաբանության ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ, պատասխանել է, որ չի բացառում, որ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացնում է քննիչը։ Այդուամենայնիվ նշել է, որ չի նկատել հարվածներ և չի լսել հայհոյանքներ, քանի որ ակումբի սրահից դուրս է եկել և բարձրացել վերևի սրահ։ Չի մտաբերում, թե «Ատլանտիկ» ակումբում 11.03.2014թ.-ին ովքեր են աշխատել։
Պարզապես տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն մինչև վերջ ականատես չի եղել նրանց վիճաբանությանը։ Հնարավոր է, որ այդ պատճառով չի տեսել, արդյոք միմյանց հարվածել են, թե ոչ (...) »։
18.06.2015թ.-ին վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Տվյալ օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում, սակայն իր ներկայությամբ ոչ մեկը մյուսին չի հարվածել, չի փորձել աթոռով հարվածել մեկ ուրիշին, հայհոյանքներ չի լսել։ Հնարավոր է, որ այդ ամենն եղել է իր հետ առերեսվողի նշած հանգամանքներում, սակայն ինքը չի նկատել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում դուրս է եկել ակումբի սրահից, բարձրացել վերևի սրահ (...) »։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
10.04.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Պողոս Արզումանյանի՝ որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մենեջեր։ Աշխատում է յուրաքանչյուր օր՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 10.03.2014թ.-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում։ Արդեն ժամը 01։00-ի սահմաններում ակումբը եղել է մարդաշատ։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում պարահրապարակում նկատել է իրեն անծանոթ մի աղջկա, ով միայնակ պարել է։ Նկատել է, որ այդ աղջկան մոտեցել է իրեն անծանոթ ակումբի հաճախորդներից մեկը։ Մի քանի րոպե անց նրանց է մոտեցել մեկ այլ հաճախորդ՝ իրեն կրկին անծանոթ։ Տվյալ անձանց միջև սկսվել է խոսակցություն, սակայն, քանի որ գտնվել է վերջիններիցս հեռու, չգիտի, թե ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել։ 1-2 րոպե անց տվյալ հաճախորդները՝ երիտասարդ տղաները, սկսել են բարձր խոսել։ Հետագա անախորժություններից խուսափելու համար ինքը դուրս է եկել ակումբից, մոտեցել շրջակայքում ծառայություն իրականացնող ՊՊԾ ոստիկանության աշխատակիցներին և ասել, որ հնարավոր է, որ ներքևում անախորժություն կարող է լինել։ Միասին մտել են ներս, նկատել, որ այդ երկու երիտասարդները քաշքշում են միմյանց։ Իրենց տեսնելուն պես հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց տարել են ոստիկանություն։
Նշված միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, նկատել է միայն քաշքշուկ։ Չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը աթոռ վերցրած լինի, հարվածի կամ փորձի հարվածել մյուսին։ Նշված երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել։ Միջադեպը տևել է մոտ երկու րոպե, ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ակումբի հաճախորդները չեն հավաքվել և չեն միջամտել։
Իր մոտ չի տպավորվել այդ աղջկա արտաքին տեսքը, չի կարող նկարագրել նրա դիմագծերը։ Դեպքի օրը ակումբում իրեն ծանոթ հաճախորդներ չեն եղել։ Քանի որ տվյալ հաճախորդների պահվածքից զգացել է, որ նրանք խմած են, հետագա բարդություններից խուսափելու համար ուշադրություն է դարձրել նրանց վրա։ Ինչքանով որ նկատել է, նրանց հետ ակումբում այլ անձինք չեն եղել (...) »։
10.06.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում Պողոս Արզումանյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ՝
«« (...) Ատլանտիկ» ակումբում տեղադրված տեսանկարահանման սարքերի տեսագրությունը պահպանող դիվիառ սարքավորման աշխատանքային ռեժիմի գաղտնաբառը չգիտի։ Իրենց աշխատակիցներից և ակումբի տնօրինությունից փորձել է ճշտել այդ գաղտնաբառը, սակայն նրանք նույնպես չեն իմանում, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ գաղտնաբառը աշխատանքի ընթացքում պետք չի գալիս։ Չգիտի նաև, թե ով է տեղադրել նշված դիվիառ սարքավորումը, ինչպես նաև չգիտի, թե ումից կարելի ճշտել դրա գաղտնաբառը (...) »։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ապացույց ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100867 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վահե Միքայելյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.10մգ/լ ալկոհոլ»։
/տես` գ.թ. 11. 279, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100866 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Անտոն Պողոսյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.21մգ/լ ալկոհոլ»։
/տես` գ.թ. 12. 280, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև առարկայի զննության մասին արձանագրությունը, Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը։
/տես` գ.թ. 259, 263, 293, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, դրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ, քանի որ վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքերը հիմնավորվեցին դատաքննությամբ՝ իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված վերը շարադրված ապացույցների համադրությամբ և դրանց բավարար ամբողջությամբ։
Այդ առումով դատարանը ստորև ցանկանում է վերլուծել, համադրել ու դրանց արդյունքում գնահատել ամբաստանյալներ Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի դատաքննական ու նախաքննական ցուցմունքները, որոնք կազմում են ապացույց հանդիսացող փաստական տվյալների մասը, իսկ դրանց ամբողջական վերլուծությունն ու համադրումը գործով անցնող մյուս անձանց` վկաների ցուցմունքների, ինչպես նաև հետազոտված ու հրապարակված մյուս ապացույցների հետ ունի կարևոր ապացուցողական նշանակություն` գործի արդարացի լուծման համար։
Այսպես.
Ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը դատարանում տրված իր ցուցմունքով հայտնել է`
(...) Ինքը և Ա.Պողոսյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, այնուհետև, ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանը, վերցրել են աթոռ՝ միմյանց հարվածելու նպատակով։ Ակումբի աշխատակիցները, տեսնելով իրավիճակը, միջամտել են, փորձել կանխել իրենց գործողությունները, ինչի հետևանքով իրար չեն հարվածել (...) ։
Ամբաստանյալի ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից դատարանը փաստում է, որ վերջինս, նկարագրելով 11.03.2014թ.-ին «Ատլանտիկ» ակումբում տեղի ունեցած իրադարձությունները և դրանց զարգացումը, հստակորեն պնդել է այն հանգամանքը, որ ակումբում Ա.Պողոսյանի հետ միմյանց հասցեին հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, որի ընթացքում ինչպես իր, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանի, ձեռքում առկա են եղել առարկաներ՝ աթոռներ։ Ընդ որում, ամբաստանյալը կտրականապես ժխտել է միմյանց՝ աթոռով հարվածելու փաստը, թեև ընդունել է այն վերցնելու և դրանով Ա.Պողոսյանին հարվածելու ցանկություն ունենալու հանգամանքը։
Մինչդեռ, նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Վ.Միքայելյանը վարույթն իրականացնող մարմին հայտնել է լիովին այլ հանգամանքներ։
Մասնավորապես՝
վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (…) մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել, այդ հարվածը եղել է աֆեկտիվորեն /ռեֆլեկսով/, այդ հարվածի հետևանքով Ա.Պողոսյանին վնասվածք չի պատճառվել (…) »։
Դատարանը փաստում է, որ հիշյալ ցուցմունքը չի կարող համարվել անարժանահավատ, քանի որ մինչև ցուցմունք տալը Վ.Միքայելյանը տեղեկացված է եղել իր՝ որպես մեղադրյալի, դատավարական կարգավիճակից բխող իրավունքների մասին և կաշկանդված չի եղել ցուցմունք չտալու կամ իրականությունից տարբերվող ցուցմունք տալու առումով, այդուամենայնիվ, պնդել է, որ մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել։
Փաստորեն, ամբաստանյալ Միքայելյանը նախապես՝ քրեական գործի մինչդատական վարույթի ընթացքում, վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ շարադրելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, հանգամանորեն նշել է ու հաստատել, որ մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին։
Անդրադառնալով որպես զենք օգտագործված առարկային, դատարանը փաստում է, որ Վահե Միքայելյանը դատարանում ընդունել և հաստատել է փաստ, իրողություն, որ քաշքշուկի ժամանակ իր ձեռքում եղել է առարկա` աթոռ, որն, ըստ ամբաստանյալի, վերցրել է Պողոսյանին հարվածելու նպատակով, սակայն չի հարվածել։
Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի ձեռքում եղել է առարկա` աթոռ, որը վերջինս օգտագործել է` իր ասելով հարվածելու նպատակով, ինչը, սակայն կանխվել է ոստիկանների կողմից։
Հատկանշական է, որ ամբաստանյալը նախաքննության ընթացքում ընդունել և հավաստել է իր կողմից աթոռով հարվածելու հանգամանքը, որպիսի փաստը հաստատվել է նաև Ա.Պողոսյանի ցուցմունքով։
Ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների համադրության արդյունքում վերջինիս տրված հարցերի ու դրանց պատասխանների կապակցությամբ, դատարանը փաստում է, որ Վահե Միքայելյանը չկարողացավ դատարանին ներկայացնել հիմնավոր պատճառաբանություններ առ այն, թե ինչու է նախաքննության ընացքում տվել նմանատիպ ցուցմունքներ, իսկ դատարանում հայտնում դրանցից տրամաբանորեն տարբերվող այլ տեղեկություններ։
Հիշյալ հանգամանքը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալը տվյալ ցուցմունքով փորձում է խեղաթյուրել իրականությունը՝ դրանով իսկ փորձելով խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից։
Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանը դատարանում ևս նկարագել է 11.03.2014թ.-ին «Ատլանտիկ» ակումբում տեղի ունեցած դեպքի փաստերը, ներկայացրել իրողությունը։ Վերջինս դատական քննության ընթացքում, ինչպես և Վ.Միքայելյանը չի հերքել վիճաբանության, միմյանց փոխադարձ հայհոյանքներ հնչեցնելու հանգամանքները և պնդել, որ ստեղծված իրավիճակում, սակայն, ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։
Ստորև դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ նաև ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների համադրմանն ու դրանց հավաստիությանը։
Այսպես.
- 25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ Ա.Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայոհյանքներ (...) »։
- 26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին (...)»։
- 26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...)Վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներնեն հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն (...)»։
Դատարանն ընդգծում է, որ Ա.Պողոսյանը մինչդատական վարույթում մեղադրյալի կարգավիճակում հարցաքննվել է մի քանի անգամ, այն էլ՝ տարբեր օրերի։ Այդուամենայնիվ, հարցաքննությունների ընթացքում նկարագրել է վիճաբանության ընթացքը, իր կողմից դրսևորած վարքագիծը։ Հատկանշականն այն է, որ Ա.Պողոսյանը յուրաքանչյուր հարցաքննության ժամանակ ընդունել, հավաստել, նկարագրել է իր և Վ.Միքայելյանի ակտիվ գործողությունները, մասնավորապես, նաև այն, որ քաշքշուկի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռներով։ Ավելին, դատարանն ընդգծում է, որ Պողոսյանը նույնիսկ ներկայացրել է իր կողմից աթոռով հարվածելու պատճառը, շեշտելով, որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։
Այսինքն, մեղադրյալ Պողոսյանը նախաքննական մարմնի մոտ հարցաքննվելով մի քանի անգամ, այն էլ՝ տարբեր օրերի, հստակ հայտնել է իրողություն՝ կապված Վ.Միքայելյանի հետ աթոռով միմյանց փոխադարձ հարվածներն հասցնելու վերաբերյալ։ Ավելին, վերջինս նույնիսկ հավաստիացրել է, որ առաջինն իրեն աթոռով հարվածել է Վ.Միքայելյանը։
Դատարանն, անդրադառնալով ամբաստանյալի այն փաստարկին, թե իբր նախաքննական ցուցմունքում արտացոլված տեղեկությունները գրվել են վարույթն իրականացնող մարմնի` քննիչի, թելադրանքով, դիտում է որպես անարժանահավատ, քանի որ ամբաստանյալը վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց անձամբ է ներկա գտնվել և այդ մանրամասնությունները կարող էին հայտնի լինել միայն իրեն և այն անձանց, ովքեր անմիջապես ներկա են գտնվել, տեսել ու մասնակիցն են եղել իրադարձությունների այդ կերպ զարգացմանը։ Մինչդեռ, վարույթն իրականացնող մարմինը` քննիչը, բնականաբար դեպքի ժամանակ չգտնվելով ակումբում, չէր էլ կարող իմանալ այնպիսի մանրամասնություններ, որոնք իրեն հայտնել է ամբաստանյալը։
Վերոշարադրյալ հիմնավորումներով դատարանը ամբաստանյալներ Պողոսյանի և Միքայելյանի՝ դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները դիտում է անարժանահավատ և մտացածին։ Այդ մասին են վկայում ոչ միայն նախաքննության ժամանակ վերջիններիս հայտնած դեպքի իրական, ճշմարիտ հանգամանքները, այլ նաև այն, որ ամբաստանյալները հաշտվել են միմյանց հետ, ինչի մասին է վկայում այն փաստը, որ բողոքի պահանջ չեն ներկայացրել միմյանց նկատմամբ։ Այլ խոսքով, դատարանում ամբաստանյալները միաբերան հայտնել են գրեթե նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, փորձելով հարմարեցնել դեպքի հանգամանքները և դրանք ներկայացնել իրենց իսկ պատկերացումներով՝ իրենց համար առավել բարենպաստ առումով։
Նշված եզրահանգմանը գալիս, դատարանը կարևորում է այն, որ գործի՝ հիշյալ փաստական հանգամանանքների շուրջ ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքները, միակը չեն, որոնք ապացուցում են նրանց կողմից որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու փաստը, այլ դրանք համակցվել են նաև դեպքին ականատես վկաների ցուցմունքներով, ովքեր եղել իրադարձությունների անմիջական ականատեսը։
Մասնավորապես,
ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Վ.Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքի վերլուծությամբ դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ նա եղել է «Ատլանտիկ» ակումբում Անտոն Պողոսյանի և Վահե Միքայելյանի միջև ծագած վիճաբանության ականատեսը։ Ավելին, վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է աթոռ։ Նույնիսկ վկան նկարագրել է Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը, նշելով, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկնակով և կլոր։
Վկան դատարանին է հատնել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել նրա կողմից աթոռով հարվածելու պահը։ Այլ կերպ, տեսել է միայն աթոռով հարված հասցնելու սպառնալիքը։
Հատկանշականն այն է, որ նախաքննության ընթացքում, երբ վկայի մոտ դեպքի հանգամանքները տպավորված են եղել առավել մանրամասն, հայտնել է այն որ՝
«(...) Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիատասրդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։
(...) Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին (...) »։
18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նույն վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսնում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը (...)»։
Այսինքն, այն ժամանակ, երբ վկան գտնվել է իրադարձությունների կենտրոնում, ամբաստանյալների գործողությունները վերջինիս մոտ տպավորված են եղել ավելի մանրակրկիտ, քննիչին հայտնել է առավել մանրամասն փաստեր։
Ընդ որում, նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, սակայն նրա կողմից հարվածի պահ չի տեսել։ Պնդել է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանն նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է նրան։
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքից կարելի է փաստել որ վերջինս ներկա գտնվելով վիճաբանությանը, փաստորեն, տեսել է Ա.Պողոսյանի ձեռքում առկա աթոռը, որով ցանկացել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, նույնիսկ, դատարանում տվել դրա արտաքին նկարագրությունը։ Թեև վկան պնդել է, որ չի տեսել աթոռով հարվածելու պահ, սակայն այդ ամենի վերաբերյալ տեղեկացել է անձամբ Ա.Պողոսյանից։ Մասնավորապես, բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին։ Այլ կերպ, պարեկային ավտոմեքենայում Պողոսյանն արդեն իսկ հայտարարել, բարձրաձայնել էր Վ.Միքայելյանի կողմից իրեն նախապես հարվածելու փաստը, շեշտելով, որ նա է հանդիսացել առաջինը հարվածած անձը։
Այլ խոսքով, դատարանը փաստարկված և արժանահավատ է համարում վկայի ցուցմունքները և այն համադրում մյուս վկա Վարդան Ապրեսյանի դատաքննական ցուցմունքի հետ, առ այն որ նույնպես եղել է իրադարձությունների կենտրոնում։ Նշված վկան դատարանում պնդել է, որ «Ատլանտիկ» ակումբում ծագել էր վիճաբանություն՝ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև, որի ժամանակ վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։
Նշել է նաև, որ բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան։
Դատարանը վերլուծելով հիշյալ վկաների դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ վկաները գտնվել են Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում այն ժամանակ, երբ «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայքում ծագել է վիճաբանություն։ Ըստ վկաների՝ վիճաբանություն է ծագել Ա.Պողոսյան և Վ.Միքայելյանի միջև, որի ընթացքում Ա.Պողոսյանը փորձել է ձեռքում եղած աթոռով հարվածել Վ.Միքայելյանին, հնչեցրել են նաև հայհոյանքներ։ Բացի այդ, Ա.Պողոսյանը բերման ենթարկելու ժամանակ ավտոմեքենայում հայտնել է, որ առաջինն իրեն հարվածել է Վ.Միքայելյանը։
Ընդհանրացնելով ՊՊԾ գնդի ոստիկանների ցումունքները և դրանք համադրելով ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքների հետ, դատարանը մեկ անգամ ևս հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ իրականում Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը մինչ ոստիկանների ժամանումը արդեն իսկ աթոռով հարվածներ էին հասցրել միմյանց, իսկ վերջիններիս ներկայությամբ արդեն իրականացրել են աթոռով հարվածելու սպառնալիք։
Այլ խոսքով, դատարանը գտնում է, որ Վ.Գրիգորյանը և Վ.Ապրեսյանը հանդիսանալով վիճաբանության անմիջական ականատեսներ և ճանաչելով ամբաստանյալներին՝ դատարանին են ներկայացրել իրական փաստեր և նկարագրել ամբաստանյալների գործողությունները, որոնք ուղղված են միմյանց հարվածելուն։
Ինչ վերաբերում է վկաներ Պ.Արզումանյանի և Հ.Պետրոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմուքններին, որոնք հրապարակվել և հետազոտվել են դատական քննության ընթացքում, ապա դատարանը փաստում է, որ՝
Պ.Արզումանյանը և Հ.Պետրոսյանը հանդիսացել են «Ատլանտիկ» ակումբի աշխատակիցներ, ովքեր 11.03.2014թ.-ին գտնվել են աշխատավայրում և իրականացրել իրենց պարտականությունները։
Վերջիններիս նախաքննական ցուցմուքնների վերլուծությամբ, սակայն պարզ է դառնում, որ նրանք դեպքի օրը՝ իրադարաձությունների կատարման բուն պահին, ներկա չեն գտնվել սրահում, ականատես չեն եղել ամբաստանյալների կողմից իրականացված գործողություններին։ Նրանք ականատես են եղել միայն այն բանին, որ Պողոսյանը և Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն, քանի որ մինչև վերջ չեն մնացել և ականատես չեն եղել վիճաբանությանը, ուստի, նախաքննության ընթացքում նրանց կողմից տրված ցուցմուքնները դատարանի կողմից չեն կարող գնահատվել որպես որոշիչ և էական նշանակություն ունեցող փաստական տվյալներ, ավելին, դրանք չեն հակասում վերը շարադրված անձանց այն ցուցմունքներին, որոնցով հիմնավորվում է ամբաստանյալների մեղավորությունը։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Սույն բաժնում դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ ամբաստանյալներ Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի արարքներում խուլիգանության հանցակազմի առկայությանն ընդհանրապես և այն որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ կատարելուն՝ մասնավորապես։
Այսպես.
խուլիգանությունը բնորոշվում է դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումով, որն արտահայտվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Հասարակական կարգը դա մարդկանց ամենօրյա կենսագործունեության` աշխատանքի, կենցաղի, հանգստի ընթացքում նորմալ փոխհարաբերություններն ապահովող հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունն է։ Հասարակական կարգը, որպես քրեաիրավական պաշտպանության օբյեկտ, դա հասարակական անդորրը, հասարակական բարոյականությունը, այդ թվում քաղաքացիների կողմից հասարակական վայրերում օրինապահ և կայուն վարքագծի պահպանումը, տրանսպորտի անխափան աշխատանքը, հիմնարկությունների, ձեռնարկությունների, անձանց ֆիզիկական և բարոյական անձեռնմխելիությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունն է։ Այս և նմանատիպ հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտող և հասարակական կարգը կոպտորեն խախտող գործողությունների կատարումը հանդիսանում է խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը, փաստում է, որ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն ընդամենը խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի դրսևորումն է` հանցավոր նպատակին հասնելու եղանակ։
Այսպիսով, խուլիգանության հիմնական անմիջական օբյեկտը հասարակական կարգն է։
Լրացուցիչ օբյեկտ են հանդիսանում անձի անձեռնմխելիությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը, առողջությունը, քաղաքացիների ու գույքային շահերի պաշտպանությունը։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ նախադեպային որոշմամբ վերլուծելով խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշները, այդ մասին տալով պարզաբանումներ, միասնական դատական պրակտիկա ապահովելու նպատակով, նշված՝ թիվ ԱՎԴ0014/01/11 որոշմամբ, իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ան մասին, որ`
«(…) 14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով`
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…)»։
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։
15. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլիգնություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանումը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ։
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը։
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2) օդանավակայաններում,
3) շուկաներում,
4) պուրակներում,
5) այգիներում,
6) կինոթատրոններում,
7) ցուցասրահներում,
8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում,
10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11) ուսումնական հաստատություններում,
12) հասարակական տրանսպորտում,
13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։
16. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը։
17. Խուլիգանության հիմնական և որակյալ հանցակազմերի օբյեկտների և օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ սույն որոշման 15-16-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ հասարակական կարգի ոչ կոպիտ խախտումը, որը թեև արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա չէ որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով։ Նույն կերպ, վկայակոչված հոդվածով ենթակա չէ որակման հասարակական կարգի այն կոպիտ խախտումը, որը չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
Ուստի Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը։
18.Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին)։ Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ։ Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց։
19. Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից։ Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը։
20. Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով։
Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետևյալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում։ Նշված հատկանիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգանություն որակվել չի կարող։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը։
Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն)։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն։
21. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով։ Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգնության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։ Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ։
22. Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանը ձևավորել է Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ»։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը։ (…)» (տե՛ս Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը)։
23. Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա։ Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն։
24. Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը։
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ։ Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը։
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գրակայությունը և այլն։
25. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից։
26. Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն։ Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով։
Վերոգրյանի հիմա վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է։
27. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ։ Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
28. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 22-րդ և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, խուլիգանության վերաբերյալ գործերով անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև տուժողի վարքագիծը։ Զարգացնելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ խուլիգանական գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի արդյունքում, ապա նախ անհրաժեշտ է պարզել, թե ով է հանդիսացել վեճը նախաձեռնողը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն, եթե վիճաբանությունն առաջանում է տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով և, հետևաբար, հանցանք կատարած անձի մոտ բացակայում են խուլիգանական դրդումները։ Նման պարագայում արարքը կարող է խուլիգանություն որակվել միայն այն դեպքում, երբ խուլիգանական դրդումներն առաջանան հետագայում և արարքը վերաճի խուլիգանության (տե՛ս սույն որոշման 27-րդ կետը)։
(...) 30. Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման 14-29-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ»»։
Գործի քննությամբ դատարանը հաստատված համարեց, որ ամբաստանյալներն իրենց ոչ իրավաչափ գործողություններն իրականացրել են հասարակական վայրում և դրա ընթացքում դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության՝ այդ թվում ակումբում գտնվող հաճախորդների ու աշխատակիցների նկատմամբ, չնչին առիթով վիճաբանել են միմյանց հետ, տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ ներկաների մեջ առաջացնելով վախի, տագնապի և լարվածության զգացում, որի ժամանակ նաև միմյանց հարվածել են աթոռներով ու սպառնացել դրանցով կրկին հարվածել միմյանց։
Դատարանն, անդրադառնալով Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի կողմից որպես զենք օգտագործված առարկայի՝ աթոռի, այդպիսին դիտելու իրավական հարցին, փաստում է հետևյալը՝
Որպես զենք օգտագործվող առարկաներ են համարվում այն բոլոր առարկաները, որոնցով հնարավոր է մարդու առողջությանը վնաս պատճառել։ Այդպիսի առարկաներ կարող են հանդիսանալ տնտեսական նշանակության առարկաները (կացին, դանակ, մուրճ և այլն), ինչպես նաև խուլիգանական գործողություններ կատարելու և մարդկանց վնաս պատճառելու համար հատուկ վերցված առարկաները՝ շղթա, մահակ և այլ։
Ինչ վերաբերում է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրում հասկացությանը, դատարանն ընդգծում է, որ նշված առարկաների գործադրումն առկա է ոչ միայն այն դեպքերում, երբ դրանցով մարդու առողջությանը վնաս է պատճառվում կամ մարդը զրկվում է կյանքից, այլ նաև այն դեպքերում, երբ փորձ է արվում դրանցով վնաս պատճառել մարդու առողջությանը կամ երբ դրանց ցուցադրմամբ սպառնալիքներ են տարվում։
Այսպիսով, սույն դատավճռում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքների գնահատմամբ դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի կողմից դրսևորած գործողություններն պարունակում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հանցակազմի հատկանիշներ։
Միաժամանակ, անդրադառնալով Ա.Պոողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի կողմից պաշտպանական ճառով արտահայտած դիրքորոշմանը՝ կապված այն հանքամանքի հետ, որ քրեական գործով մինչդատական վարույթի ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմինը մի քանի անգամ կարճել է քրեական գործով վարույթը, իսկ այնուհետև վերսկսկել այն, դատարանը փաստում է, որ քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ այն վերսկսկելու դատավարական գործողությունների իարականացումն այս կամ այն կերպ չեն կարող կանխորոշել կամ բացառել ու հաստատել անձի մեղավորությունն ու անմեղությունը՝ մեղսագրված արարքում։
Ավելին, անձի մեղավորությունը կամ անմեղությունը հաստատվում կամ հերքվում է միայն պատշաճ դատավարական ընթացակարգի պահպանմամբ ապացույցների հետազոտման արդյունքում կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած դատարանի վերջնական դատական ակտով։
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ` Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Անտոն Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ, գործով մեղադրյալ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ իրար հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իրենց անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, վերջիններս սկսել են տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ միմյանց հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով, հարվածել ու դրանցով սպառնացել են իրար և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց կան բնույթի հայհոյանքներ տալով։
Այլ կերպ, դատարանն արձանագրում է, որ Վահե Միքայելյանը և Անտոն Պողոսյանը կատարել են հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի անձը բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված և դատվածությունները չմարած անձ։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, և նախկինում կատարել է հանցագործություններ, որոնց դատվածությունները մարված չեն եղել, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները նրանք պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝ պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից յոթ տարի ժամկետով»։
Ինչպես նշվեց սույն դատավճռում, ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արարքում որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը և կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածով, համաձայն որի`
«Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից»։
Այս առումով, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արարքում որպես ծանրացուցիչ հանգամանք առկա է հանցանքների կատարման վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ դատարանը նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակի ոչ պակաս քան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման առավելագույն ժամկետի երկու երրորդը։
Բացի այդ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով, այն է`
«Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվում է, որ նա մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան դատավճռի կայացումը, ապա նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակվում է հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոններով։
Այլ խոսքով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնը կիրառելի է այն դեպքում, երբ առաջին գործով կայացված դատավճռով անձի նկատմամբ նշանակվել է ռեալ պատիժ։
Մասնավորապես, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, համաձայն որի` Վ.Միքայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կոտով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով։
Նման պարագայում, ամբաստանյալի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է մասնակիորեն գումարվի Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատիժը։
Դատարանն արձանագրում է, որ նշված պատժում պետք է հաշվակցվի՝ սույն դատավճիռը կայացնելու օրվա դրությամբ վերջինիս կողմից Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակցված պատժի կրած մասը՝ 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբ պետք է հաշվվի առաջին գործով նշանակված պատժի կրման սկզբից՝ 2015թ.-ի հոկտեմբերի 17-ից։
Դատարանն, անդրադառնալով Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի՝ չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը՝ հաշվի առնելով, որ վերջինս ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում մշտապես դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ նրա նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվարկվի նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1.Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժից` 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով ազատազրկումից, 6 /վեց/ ամիսը և Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել` ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Նշված պատժում հաշվակցել` վերջինիս կողմից Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը` 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հոկտեմբերի 17-ից։
2.Անտոն Սերոբի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
Անտոն Սերոբի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0040/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,24,, հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ.Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ.Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Վ.Ասատրյանի
Հանրային պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի
դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Վահե Արթուրի Միքայելյանի` ծնված 29.08.1987թ.-ին,
Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
ամուսնալուծված, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում
դատված`
-17.05.2013թ.-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին
կետով ազատազրկման՝ 3 տարի 4 ամիս ժամկետով։ ՀՀ
քրեական վերաքննիչ դատարանի
կողմից՝ 15.06.2013թ.-ին կայացված որոշմամբ
պատժաչափը փոփոխվել է՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել
ազատազրկում՝ 2 տարի 6 ամիս ժամկետով։ Ազատվել է
պատժի կրումից 08.10.2013թ.-ին՝ համաներման հիմքով։
-29.10.2014թ-ին՝ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին
մասով՝ ազատազրկման՝ 1 տարի ժամկետով։
-09.12.2015թ.-ին՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման՝
3 տարի 4 ամիս ժամկետով։ Նշված դատավճռով
ներկայումս հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ
հիմնարկի դատապարտյալ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
2. Անտոն Սերոբի Պողոսյանի` ծնված 11.03.1988թ.-ին,
Եղեգնաձոր քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ
քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած,
նախկինում չդատված, հաշվառված է Վայոց Ձորի մարզ,
գյուղ Աղավնաձոր, բնակվում է՝ ք. Երևան, Շահումյան 18-
րդ փողոց 10-րդ տուն հասեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որպես
խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին
ստորագրությունը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության`
«Վահե Միքայելյանը մեղադրվում է այն բանում, նա 2014թ.-ի մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Անտոն Սերոբի Պողոսյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։
Այսպես.
Վահե Միքայելյանը 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Անտոն Պողոսյանի հետ, որի ժամանակ Անտոն Պողոսյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողությունները անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Անտոն Պողոսյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։
«Անտոն Պողոսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Վահե Արթուրի Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։
Այսպես, Ա. Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ Վահե Միքայելյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոննները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Վահե Միքայելյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։
Դեպքի առթիվ 2014 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
25.06.2014թ-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
09.07.2015թ.-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
11.11.2014թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
04.05.2015թ.-ին ՀՀ Գլխավոր դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։
25.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վահե Արթուրի Միքայելյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
25.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Անտոն Սերոբի Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։ Վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 04.03.2016թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում։ Ակումբի ներսում ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ իր և ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի միջև, որը տևել է մոտ 1 րոպե։ Չնայած այն հանգամանքին, որ իր և Ա.Պողոսյանի միջև ծագել էր քաշքշուկ, այդուամենայնիվ, ստեղծված իրավիճակում միմյանց չեն հարվածել։ Մասնավորապես, ինքը և Ա.Պողոսյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, այնուհետև, ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանը, վերցրել են աթոռ՝ միմյանց հարվածելու նպատակով, սակայն դրանցով ոչ մի գործողություն չի կատարվել։ Ակումբի աշխատակիցները, տեսնելով իրավիճակը, միջամտել են, փորձել կանխել իրենց գործողությունները, ինչի հետևանքով իրար չեն հարվածել։ Այդ ժամանակ ակումբում գտնվել են 2-3 հաճախորդներ, ովքեր չեն միջամտել իրեն գործողություններին, քանի որ ակումբի աշխատակիցներն արդեն իսկ միջամտել էին։
Այնուհետև, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց դուրս հավիրել։ Ակումբի դրսում վիճաբանություն չի եղել, քանի որ ինքը և Ա.Պողոսյանը գտնվել են միմյանցից հեռու։
Գտնում է, որ վիճաբանության պատճառ, առիթ է հանդիսացել «վատ վարքագծի տեր աղջիկը»՝ Վարդուհի Դալլաքյանը, ով տվյալ օրը ակումբ էր եկել իր հետ։ Մասնավորապես, քաշքշուկի առիթ է հանդիսացել Վարդուհու հասցեին հնչեցրած ռեպլիկը։ Վարդուհի Դալլաքյանի վերաբերյալ, բացի նրա անուն ազգանունից, այլ տվյալներ չունի։ Մինչ վիճաբանությունը ծագելը, ցանկացել է խոսել Ա.Պողոսյանի հետ, ուստի նրան քաղաքավարի կերպով դուրս է հրավիրել ակումբից։
Պնդել է, որ չի նկատել այն պահը, իբրև Ա.Պողոսյանը աթոռով ցանկացել է հարվածել իրեն։ Ավելին, ինքը նույնպես աթոռով չի հարվածել, պարզապես բարձրացրել է այն, ցանկացել պաշտպանվել, սակայն հարվածելու նպատակ չի ունեցել։
Ամբաստանյալը պնդել է, որ նախաքննության ժամանակ, հարցաքննվելիս իր նկատմամբ որևէ մեկը ճնշում չի գործադրել։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
26.02.2016թ.-ին վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Երբ ներս են մտել ոստիկանության աշխատակիցները, փորձել է ազատվել Անտոնից, որպեսզի վերջինս չհարվածեր իրեն։ Այդ իսկ պատճառով նրանք ֆիքսել են քաշքշուկի պահը, թեև մինչ այդ, ինքը նորմալ, քաղաքավարի ձևով Անտոնին հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով։ Այն պահին, երբ ցանկացել են դուրս գալ, շրջվել է և Անտոնը ետևից հարվածել է իրեն։ Քանի որ վերջինս իրենից բարձրահասակ է, քաշով ավելի ծանր, փորձել է պաշտպանվել, ուստի վերցրել է աթոռը, որպեսզի Անտոնը չմոտենա իրեն։ Այդուամենայնիվ, Անտոնին չի հարվածել։ Դրանից հետո եկել են ոստիկանները, նրանց հետ կոնֆլիկտի մեջ մի եղել, ենթարկվել է նրանց օրինական պահանջներին։ Հայհոյանքներ հնչել են, քանի որ երկուսն էլ գտնվել են ակլկոհոլի ազդեցության տակ։
Ինքը մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել, այդ հարվածը եղել է աֆեկտիվորեն /ռեֆլեկսով/, այդ հարվածի հետևանքով Ա.Պողոսյանին վնասվածք չի պատճառվել (...) »։
26.02.2016թ.-ին վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Լսել է իր հետ առերեսվողի ցուցմունքը, համամիտ է նրա հետ, քանի որ իրականում եղել է այնպես, ինչպես վերջինս նշել է (...) »։
Նախաքննական ցուցմունքերի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի հետ քաշքշել են միմյանց, վերջինս իրեն աթոռով չի հարվածել։ Ինքը նույնպես աթոռով չի հարվածել, պարզապես իրենց միջև եղել է քաշքշուկ։ Չի բացառում, որ Ա.Պողոսյանն ետևից իրեն պարզապես հրած լինի, որն իրեն թվացել է որպես հարված։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, դատարանում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.03.2014թ.-ին ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով ընկերոջ հետ միասին գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» ակումբ։ Ակումբում գտնվելուց երկու ժամ անց ակումբ են եկել երկու տղա և երկու աղջիկ։ Այդ տղաներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, մյուսը՝ նրա ընկերը։ Այն ընթացքում, երբ Վ.Միքայելյանը և նրա ընկերը մի պահ գնացել են լվացվելու, նրա հետ եկած աղջիկները մտել են սրահ։ Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ասել է իրեն «շռայլում ես», ինչին պատասխանել է՝ «նշում եմ ծննդյանս տարեդարձը»։ Այնուհետև, այդ աղջիկը շնորհավորել է իր ծնունդը, իսկ ինքը շնորհավորել է կանանց մեկ ամսյակը։ Դրանից հետո իրեն է մոտեցել Վ.Միքայելյանը, միմյանց չհասկանալու պատճառով իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ։ Այդ ժամանակ կպել են ակումբի սրահում գտնվող սեղանի շուրջ դրված երկու աթոռներին, որոնք ընկել, շուռ են եկել, իսկ ինքը փորձել է ուղղել դրանք։ Քաշքշուկի ընթացքում ինքը և Վ.Միքայելյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Վիճաբանությունը տևել է շուրջ 2 րոպե։ Այն ժամանակ, երբ Վահեն իրեն հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Չի մտաբերում, արդյոք ստեղծված իրավիճակում ինչպես ակումբի աշխատակիցները, այնպես էլ՝ հաճախորդները միջամտել են իրենց գործողություններին, թե ոչ։
Նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրվել։ Մասնավորապես, ցուցմունքի այն հատվածը, որը վերաբերում է աթոռով հարվածելուն, դա իրականում չի եղել և մտքերը ձևակերպել ու շարադրել է քննիչի թելադրանքով։
Ոստիկանության աշխատակիցներ Վ.Գրիգորյանին և Վ.Ապրեսյանին նախկինում, մինչ տվյալ միջադեպը, չի ճանաչել։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը։ Միջադեպի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է երկար ժամանակ (...) »։
26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին (...) »։
26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն (...) »։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդելով իր դատաքննական ցուցմունքները, հայտնել է, որ իր մտաբերելով, միմյանց չեն հարվածել, առավել ևս՝ աթոռով։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վահրամ Գրիգորյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Անցնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, լսել են աղմուկի, գոռգոռոցի ձայներ, անմիջապես գնացել են այդ ակումբի ուղությամբ։ Մտնելով ներս, տեսել է, որ հավաքված են անձինք, որոնցից երկուսը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, վիճաբանում են միմյանց հետ։ Հայտնել է, որ վիճաբանող անձանցից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուսը՝ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է առարկա՝ աթոռ։ Անմիջապես միջամտել են, փորձել կանխել քաշքշուկը։ Մասնավորապես, նախ և առաջ վերցրել են Ա.Պողոսյանի ձեռքում գտնվող աթոռը։ Այնուհետև, վիճաբանող անձանց դուրս են հրավիրել ակումբից և պարեկային ավտոմեքենայով բերման ենթարկել ոստիկանական բաժին։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել են ակումբի դրսում, վիճաբանությունը չի շարունակվել։ Վահե Միքայելյանի ձեռքում որևէ առարկա վիճաբանության ընթացքում չի տեսել։
Պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել, որ նա այդ աթոռով հարվածած լինի որևէ մեկին։ Ավելին, իր ներկայությամբ վիճաբանող անձինք միմյանց հարվածներ չեն հասցրել։ Այդուամենայնիվ, վերջիններս գտնվել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, միմյանց նկատմամբ դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ։
Կապված ակումբի բնականոն աշխատանքների հետ, նշել է, որ ներսում որևէ արտառոց դեպք չի նկատել։
Նկարագրելով Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը հայտնել է, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկանկով, կլոր։ Այդ ժամանակ հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքեր, գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության պատճառը չի պարզել։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Գրիգորյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
« (...) Անցել են «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Մտնելով ներս, նկատել են մի խումբ երիտասարդների, որոնցից երկուսը քաշքշում են միմյանց և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այն քաշքշուկը։ Կապնվել են 0353 Պ/Ա հետ, իրենց է մոտեցել նաև 0306 Պ/Ա և այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 5-7 րոպե, որի ընթացքում երիտասարդները հնչեցրել սեռական բնույթի հայրոյանքներ։ Նշված երիատասրդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ Որքանով նկատել են, երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել, միայն քաշքշել են միմյանց, ակումբից դուրս հրավիրելուց հետո շարունակել են հայհոյել։ Նրանց շուրջը հավաքված են եղել մոտ 4-5 անձինք, ովքեր հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ։ Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին (...) »։
26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) 11.03.2014թ-ին Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբի մոտ, երբ լսել են վիճաբանության ձայներ։ Ակումբի ներսում տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, երկու երիտաարդներ հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներն են հանդիսացել Անտոն Պողոսյանը և Վահե Միքայելյանը։ Վերջիններս քաշքշել են միմյանց, սակայն հարվածներ չեն հասցրել։ Անտոն Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ, որով փորձում էր հարվածել Վ.Միքայելյանին։ Այդ ամենը կանխվել է իրենց կողմից, նշված տղաներին ենթարկել են բերման (...) »։
18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) 11.03.2014թ.-ին Վ.Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում անցնելիս են եղել «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը՝ իր մտաբերմամբ Պ.Արզումանյանը, մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում ծագել է վիճաբանություն։ Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսնում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը։ Միջադեպը տևել է մոտ 5-7 րոպե։
Պնդել է իր ցուցմունքը, նշված տղաները հնչեցրել են հայհոյանքներ և փորձել հարվածել միմյանց (...) »։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի հրավիրել ակումբ, պարզապես լսել է գոռգոռոցներ և գնացել է այն ուղղությամբ։ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, նրա կողմից հարվածի փորձ կամ հարված չի տեսել։ Ինչ վերաբերվում է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանն նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է, ապա դա իրականում այդպես է։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Վարդան Ապրեսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ավագ ոստիկան։
Դեպքի օրը համածառայակից Վ.Գրիգորյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և գնացել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայք, տեսել են, որ հավաքվել են անձինք, ծագել է վիճաբանություն, կռիվ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև։ Վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Անմիջապես մոտեցել են, Ա.Պողոսյանի ձեռքից վերցրել աթոռը, բաժանել նրանց և հրավիրել ակումբից դուրս։ Դրսում գտնվել են միմյանցից փոքր-ինչ հեռու տարածությամբ, այնուհետև պարեկային ավտոմեքենայով վերջիններս բերման են ենթարկել բաժին։ Դրսում գտնվելու ընթացքում երիտասարդները փորձել են կրկին քաշքշել միմյանց, սակայն չեն թույլատրել։ Բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան, սակայն Վ.Միքայելյանը ժխտել է հարվածի փաստը։
Պնդել է, դեպքի օրը տեսել է, թե ինչպես են Ա.Պողոսյանն ու Վ.Միքայելյանը քաշքշում միմյանց, հնչեցնում փոխադարձ հայհոյանքներ։ Ինչ վերաբերում է հարվածելուն, նշել է, որ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Ակումբի դրսում հավաքված անձինք ևս միջամտել են քաշքշուկին, փորձելով բաժանել նրանց։
Ակումբի ներսում վիճաբանությունը տևել է 5-7 րոպե։ Չի մտաբերում, ծառայության ընթացքում իրենց որևէ մեկը կանչել է ակումբ, թե ոչ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել են նաև`
18.04.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մատուցողուհի։ Աշխատաժամերն են հանդիսանում՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 2014թ.-ի մարտի 10-ին ժամը 19։00-ից գտնվել է աշխատավայրում, կատարել իր աշխատանքը։ Արդեն մարտի 11-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում նկատել է, որ ակումբի սրահը մարդաշատ է։ Պարահրապարակում պարել է իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ում արտաքինը և դիմագծերը չի մտաբերում։ Նկատել է, որ հաճախորդներից մեկը, ով նույնպես եղել է իրեն անծանոթ, զրուցել է այդ աղջկա հետ։ Դրանից հետո սպասարկել է իր անծանոթ հաճախորդների, այնուհետև նկատել է, որ այդ աղջկա հետ զրուցած հաճախորդը և մեկ այլ իրեն անծանոթ հաճախորդ բարձր խոսում են միմյանց հետո, իսկ «Ատլանտիկ» ակումբի մենեջեր Պողոս Արզումանյանը դուրս է եկել ակումբից։ Այդ ընթացքում նշված երիտասարդները քաշքշել են միմյանց, սակայն երբ Պ.Արզումանյանը ոստիկանների հետ մտել է ակումբ, նրանք հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց դուրս են հրավիրել։
Միջադեպը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում ակումբի մնացած հաճախորդները չեն հավաքվել վիճաբանության շուրջ, իսկ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել։ Նշված հաճախորդները միմյանց չեն հարվածել։ Չի նկատել, որ նրանցից որևէ մեկը աթոռ վերցրած լինի և փորձի հարվածել մյուսին։ Միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել (...) »։
21.08.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Քննիչի կողմից առաջադրված բանավոր հարցին, այն է՝ ստացված տվյալների համաձայն ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը հարվածել են միմյանց, Ա.Պողոսյանը աթոռով փորձել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, բացի այդ, վիճաբանության ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ, պատասխանել է, որ չի բացառում, որ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացնում է քննիչը։ Այդուամենայնիվ նշել է, որ չի նկատել հարվածներ և չի լսել հայհոյանքներ, քանի որ ակումբի սրահից դուրս է եկել և բարձրացել վերևի սրահ։ Չի մտաբերում, թե «Ատլանտիկ» ակումբում 11.03.2014թ.-ին ովքեր են աշխատել։
Պարզապես տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն մինչև վերջ ականատես չի եղել նրանց վիճաբանությանը։ Հնարավոր է, որ այդ պատճառով չի տեսել, արդյոք միմյանց հարվածել են, թե ոչ (...) »։
18.06.2015թ.-ին վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Տվյալ օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում, սակայն իր ներկայությամբ ոչ մեկը մյուսին չի հարվածել, չի փորձել աթոռով հարվածել մեկ ուրիշին, հայհոյանքներ չի լսել։ Հնարավոր է, որ այդ ամենն եղել է իր հետ առերեսվողի նշած հանգամանքներում, սակայն ինքը չի նկատել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում դուրս է եկել ակումբի սրահից, բարձրացել վերևի սրահ (...) »։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
10.04.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Պողոս Արզումանյանի՝ որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝
« (...) Շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մենեջեր։ Աշխատում է յուրաքանչյուր օր՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 10.03.2014թ.-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում։ Արդեն ժամը 01։00-ի սահմաններում ակումբը եղել է մարդաշատ։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում պարահրապարակում նկատել է իրեն անծանոթ մի աղջկա, ով միայնակ պարել է։ Նկատել է, որ այդ աղջկան մոտեցել է իրեն անծանոթ ակումբի հաճախորդներից մեկը։ Մի քանի րոպե անց նրանց է մոտեցել մեկ այլ հաճախորդ՝ իրեն կրկին անծանոթ։ Տվյալ անձանց միջև սկսվել է խոսակցություն, սակայն, քանի որ գտնվել է վերջիններիցս հեռու, չգիտի, թե ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել։ 1-2 րոպե անց տվյալ հաճախորդները՝ երիտասարդ տղաները, սկսել են բարձր խոսել։ Հետագա անախորժություններից խուսափելու համար ինքը դուրս է եկել ակումբից, մոտեցել շրջակայքում ծառայություն իրականացնող ՊՊԾ ոստիկանության աշխատակիցներին և ասել, որ հնարավոր է, որ ներքևում անախորժություն կարող է լինել։ Միասին մտել են ներս, նկատել, որ այդ երկու երիտասարդները քաշքշում են միմյանց։ Իրենց տեսնելուն պես հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց տարել են ոստիկանություն։
Նշված միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, նկատել է միայն քաշքշուկ։ Չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը աթոռ վերցրած լինի, հարվածի կամ փորձի հարվածել մյուսին։ Նշված երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել։ Միջադեպը տևել է մոտ երկու րոպե, ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ակումբի հաճախորդները չեն հավաքվել և չեն միջամտել։
Իր մոտ չի տպավորվել այդ աղջկա արտաքին տեսքը, չի կարող նկարագրել նրա դիմագծերը։ Դեպքի օրը ակումբում իրեն ծանոթ հաճախորդներ չեն եղել։ Քանի որ տվյալ հաճախորդների պահվածքից զգացել է, որ նրանք խմած են, հետագա բարդություններից խուսափելու համար ուշադրություն է դարձրել նրանց վրա։ Ինչքանով որ նկատել է, նրանց հետ ակումբում այլ անձինք չեն եղել (...) »։
10.06.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում Պողոս Արզումանյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ՝
«« (...) Ատլանտիկ» ակումբում տեղադրված տեսանկարահանման սարքերի տեսագրությունը պահպանող դիվիառ սարքավորման աշխատանքային ռեժիմի գաղտնաբառը չգիտի։ Իրենց աշխատակիցներից և ակումբի տնօրինությունից փորձել է ճշտել այդ գաղտնաբառը, սակայն նրանք նույնպես չեն իմանում, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ գաղտնաբառը աշխատանքի ընթացքում պետք չի գալիս։ Չգիտի նաև, թե ով է տեղադրել նշված դիվիառ սարքավորումը, ինչպես նաև չգիտի, թե ումից կարելի ճշտել դրա գաղտնաբառը (...) »։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ապացույց ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100867 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վահե Միքայելյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.10մգ/լ ալկոհոլ»։
/տես` գ.թ. 11. 279, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100866 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Անտոն Պողոսյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.21մգ/լ ալկոհոլ»։
/տես` գ.թ. 12. 280, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև առարկայի զննության մասին արձանագրությունը, Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը։
/տես` գ.թ. 259, 263, 293, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, դրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ, քանի որ վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքերը հիմնավորվեցին դատաքննությամբ՝ իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված վերը շարադրված ապացույցների համադրությամբ և դրանց բավարար ամբողջությամբ։
Այդ առումով դատարանը ստորև ցանկանում է վերլուծել, համադրել ու դրանց արդյունքում գնահատել ամբաստանյալներ Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի դատաքննական ու նախաքննական ցուցմունքները, որոնք կազմում են ապացույց հանդիսացող փաստական տվյալների մասը, իսկ դրանց ամբողջական վերլուծությունն ու համադրումը գործով անցնող մյուս անձանց` վկաների ցուցմունքների, ինչպես նաև հետազոտված ու հրապարակված մյուս ապացույցների հետ ունի կարևոր ապացուցողական նշանակություն` գործի արդարացի լուծման համար։
Այսպես.
Ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը դատարանում տրված իր ցուցմունքով հայտնել է`
(...) Ինքը և Ա.Պողոսյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, այնուհետև, ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանը, վերցրել են աթոռ՝ միմյանց հարվածելու նպատակով։ Ակումբի աշխատակիցները, տեսնելով իրավիճակը, միջամտել են, փորձել կանխել իրենց գործողությունները, ինչի հետևանքով իրար չեն հարվածել (...) ։
Ամբաստանյալի ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից դատարանը փաստում է, որ վերջինս, նկարագրելով 11.03.2014թ.-ին «Ատլանտիկ» ակումբում տեղի ունեցած իրադարձությունները և դրանց զարգացումը, հստակորեն պնդել է այն հանգամանքը, որ ակումբում Ա.Պողոսյանի հետ միմյանց հասցեին հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, որի ընթացքում ինչպես իր, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանի, ձեռքում առկա են եղել առարկաներ՝ աթոռներ։ Ընդ որում, ամբաստանյալը կտրականապես ժխտել է միմյանց՝ աթոռով հարվածելու փաստը, թեև ընդունել է այն վերցնելու և դրանով Ա.Պողոսյանին հարվածելու ցանկություն ունենալու հանգամանքը։
Մինչդեռ, նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Վ.Միքայելյանը վարույթն իրականացնող մարմին հայտնել է լիովին այլ հանգամանքներ։
Մասնավորապես՝
վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (…) մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել, այդ հարվածը եղել է աֆեկտիվորեն /ռեֆլեկսով/, այդ հարվածի հետևանքով Ա.Պողոսյանին վնասվածք չի պատճառվել (…) »։
Դատարանը փաստում է, որ հիշյալ ցուցմունքը չի կարող համարվել անարժանահավատ, քանի որ մինչև ցուցմունք տալը Վ.Միքայելյանը տեղեկացված է եղել իր՝ որպես մեղադրյալի, դատավարական կարգավիճակից բխող իրավունքների մասին և կաշկանդված չի եղել ցուցմունք չտալու կամ իրականությունից տարբերվող ցուցմունք տալու առումով, այդուամենայնիվ, պնդել է, որ մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել։
Փաստորեն, ամբաստանյալ Միքայելյանը նախապես՝ քրեական գործի մինչդատական վարույթի ընթացքում, վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ շարադրելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, հանգամանորեն նշել է ու հաստատել, որ մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին։
Անդրադառնալով որպես զենք օգտագործված առարկային, դատարանը փաստում է, որ Վահե Միքայելյանը դատարանում ընդունել և հաստատել է փաստ, իրողություն, որ քաշքշուկի ժամանակ իր ձեռքում եղել է առարկա` աթոռ, որն, ըստ ամբաստանյալի, վերցրել է Պողոսյանին հարվածելու նպատակով, սակայն չի հարվածել։
Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի ձեռքում եղել է առարկա` աթոռ, որը վերջինս օգտագործել է` իր ասելով հարվածելու նպատակով, ինչը, սակայն կանխվել է ոստիկանների կողմից։
Հատկանշական է, որ ամբաստանյալը նախաքննության ընթացքում ընդունել և հավաստել է իր կողմից աթոռով հարվածելու հանգամանքը, որպիսի փաստը հաստատվել է նաև Ա.Պողոսյանի ցուցմունքով։
Ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների համադրության արդյունքում վերջինիս տրված հարցերի ու դրանց պատասխանների կապակցությամբ, դատարանը փաստում է, որ Վահե Միքայելյանը չկարողացավ դատարանին ներկայացնել հիմնավոր պատճառաբանություններ առ այն, թե ինչու է նախաքննության ընացքում տվել նմանատիպ ցուցմունքներ, իսկ դատարանում հայտնում դրանցից տրամաբանորեն տարբերվող այլ տեղեկություններ։
Հիշյալ հանգամանքը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալը տվյալ ցուցմունքով փորձում է խեղաթյուրել իրականությունը՝ դրանով իսկ փորձելով խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից։
Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանը դատարանում ևս նկարագել է 11.03.2014թ.-ին «Ատլանտիկ» ակումբում տեղի ունեցած դեպքի փաստերը, ներկայացրել իրողությունը։ Վերջինս դատական քննության ընթացքում, ինչպես և Վ.Միքայելյանը չի հերքել վիճաբանության, միմյանց փոխադարձ հայհոյանքներ հնչեցնելու հանգամանքները և պնդել, որ ստեղծված իրավիճակում, սակայն, ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։
Ստորև դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ նաև ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների համադրմանն ու դրանց հավաստիությանը։
Այսպես.
- 25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ Ա.Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայոհյանքներ (...) »։
- 26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին (...)»։
- 26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...)Վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներնեն հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն (...)»։
Դատարանն ընդգծում է, որ Ա.Պողոսյանը մինչդատական վարույթում մեղադրյալի կարգավիճակում հարցաքննվել է մի քանի անգամ, այն էլ՝ տարբեր օրերի։ Այդուամենայնիվ, հարցաքննությունների ընթացքում նկարագրել է վիճաբանության ընթացքը, իր կողմից դրսևորած վարքագիծը։ Հատկանշականն այն է, որ Ա.Պողոսյանը յուրաքանչյուր հարցաքննության ժամանակ ընդունել, հավաստել, նկարագրել է իր և Վ.Միքայելյանի ակտիվ գործողությունները, մասնավորապես, նաև այն, որ քաշքշուկի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռներով։ Ավելին, դատարանն ընդգծում է, որ Պողոսյանը նույնիսկ ներկայացրել է իր կողմից աթոռով հարվածելու պատճառը, շեշտելով, որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։
Այսինքն, մեղադրյալ Պողոսյանը նախաքննական մարմնի մոտ հարցաքննվելով մի քանի անգամ, այն էլ՝ տարբեր օրերի, հստակ հայտնել է իրողություն՝ կապված Վ.Միքայելյանի հետ աթոռով միմյանց փոխադարձ հարվածներն հասցնելու վերաբերյալ։ Ավելին, վերջինս նույնիսկ հավաստիացրել է, որ առաջինն իրեն աթոռով հարվածել է Վ.Միքայելյանը։
Դատարանն, անդրադառնալով ամբաստանյալի այն փաստարկին, թե իբր նախաքննական ցուցմունքում արտացոլված տեղեկությունները գրվել են վարույթն իրականացնող մարմնի` քննիչի, թելադրանքով, դիտում է որպես անարժանահավատ, քանի որ ամբաստանյալը վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց անձամբ է ներկա գտնվել և այդ մանրամասնությունները կարող էին հայտնի լինել միայն իրեն և այն անձանց, ովքեր անմիջապես ներկա են գտնվել, տեսել ու մասնակիցն են եղել իրադարձությունների այդ կերպ զարգացմանը։ Մինչդեռ, վարույթն իրականացնող մարմինը` քննիչը, բնականաբար դեպքի ժամանակ չգտնվելով ակումբում, չէր էլ կարող իմանալ այնպիսի մանրամասնություններ, որոնք իրեն հայտնել է ամբաստանյալը։
Վերոշարադրյալ հիմնավորումներով դատարանը ամբաստանյալներ Պողոսյանի և Միքայելյանի՝ դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները դիտում է անարժանահավատ և մտացածին։ Այդ մասին են վկայում ոչ միայն նախաքննության ժամանակ վերջիններիս հայտնած դեպքի իրական, ճշմարիտ հանգամանքները, այլ նաև այն, որ ամբաստանյալները հաշտվել են միմյանց հետ, ինչի մասին է վկայում այն փաստը, որ բողոքի պահանջ չեն ներկայացրել միմյանց նկատմամբ։ Այլ խոսքով, դատարանում ամբաստանյալները միաբերան հայտնել են գրեթե նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, փորձելով հարմարեցնել դեպքի հանգամանքները և դրանք ներկայացնել իրենց իսկ պատկերացումներով՝ իրենց համար առավել բարենպաստ առումով։
Նշված եզրահանգմանը գալիս, դատարանը կարևորում է այն, որ գործի՝ հիշյալ փաստական հանգամանանքների շուրջ ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքները, միակը չեն, որոնք ապացուցում են նրանց կողմից որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու փաստը, այլ դրանք համակցվել են նաև դեպքին ականատես վկաների ցուցմունքներով, ովքեր եղել իրադարձությունների անմիջական ականատեսը։
Մասնավորապես,
ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Վ.Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքի վերլուծությամբ դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ նա եղել է «Ատլանտիկ» ակումբում Անտոն Պողոսյանի և Վահե Միքայելյանի միջև ծագած վիճաբանության ականատեսը։ Ավելին, վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է աթոռ։ Նույնիսկ վկան նկարագրել է Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը, նշելով, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկնակով և կլոր։
Վկան դատարանին է հատնել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել նրա կողմից աթոռով հարվածելու պահը։ Այլ կերպ, տեսել է միայն աթոռով հարված հասցնելու սպառնալիքը։
Հատկանշականն այն է, որ նախաքննության ընթացքում, երբ վկայի մոտ դեպքի հանգամանքները տպավորված են եղել առավել մանրամասն, հայտնել է այն որ՝
«(...) Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիատասրդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։
(...) Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին (...) »։
18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նույն վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
« (...) Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսնում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը (...)»։
Այսինքն, այն ժամանակ, երբ վկան գտնվել է իրադարձությունների կենտրոնում, ամբաստանյալների գործողությունները վերջինիս մոտ տպավորված են եղել ավելի մանրակրկիտ, քննիչին հայտնել է առավել մանրամասն փաստեր։
Ընդ որում, նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, սակայն նրա կողմից հարվածի պահ չի տեսել։ Պնդել է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանն նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է նրան։
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքից կարելի է փաստել որ վերջինս ներկա գտնվելով վիճաբանությանը, փաստորեն, տեսել է Ա.Պողոսյանի ձեռքում առկա աթոռը, որով ցանկացել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, նույնիսկ, դատարանում տվել դրա արտաքին նկարագրությունը։ Թեև վկան պնդել է, որ չի տեսել աթոռով հարվածելու պահ, սակայն այդ ամենի վերաբերյալ տեղեկացել է անձամբ Ա.Պողոսյանից։ Մասնավորապես, բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին։ Այլ կերպ, պարեկային ավտոմեքենայում Պողոսյանն արդեն իսկ հայտարարել, բարձրաձայնել էր Վ.Միքայելյանի կողմից իրեն նախապես հարվածելու փաստը, շեշտելով, որ նա է հանդիսացել առաջինը հարվածած անձը։
Այլ խոսքով, դատարանը փաստարկված և արժանահավատ է համարում վկայի ցուցմունքները և այն համադրում մյուս վկա Վարդան Ապրեսյանի դատաքննական ցուցմունքի հետ, առ այն որ նույնպես եղել է իրադարձությունների կենտրոնում։ Նշված վկան դատարանում պնդել է, որ «Ատլանտիկ» ակումբում ծագել էր վիճաբանություն՝ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև, որի ժամանակ վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։
Նշել է նաև, որ բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան։
Դատարանը վերլուծելով հիշյալ վկաների դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ վկաները գտնվել են Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում այն ժամանակ, երբ «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայքում ծագել է վիճաբանություն։ Ըստ վկաների՝ վիճաբանություն է ծագել Ա.Պողոսյան և Վ.Միքայելյանի միջև, որի ընթացքում Ա.Պողոսյանը փորձել է ձեռքում եղած աթոռով հարվածել Վ.Միքայելյանին, հնչեցրել են նաև հայհոյանքներ։ Բացի այդ, Ա.Պողոսյանը բերման ենթարկելու ժամանակ ավտոմեքենայում հայտնել է, որ առաջինն իրեն հարվածել է Վ.Միքայելյանը։
Ընդհանրացնելով ՊՊԾ գնդի ոստիկանների ցումունքները և դրանք համադրելով ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքների հետ, դատարանը մեկ անգամ ևս հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ իրականում Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը մինչ ոստիկանների ժամանումը արդեն իսկ աթոռով հարվածներ էին հասցրել միմյանց, իսկ վերջիններիս ներկայությամբ արդեն իրականացրել են աթոռով հարվածելու սպառնալիք։
Այլ խոսքով, դատարանը գտնում է, որ Վ.Գրիգորյանը և Վ.Ապրեսյանը հանդիսանալով վիճաբանության անմիջական ականատեսներ և ճանաչելով ամբաստանյալներին՝ դատարանին են ներկայացրել իրական փաստեր և նկարագրել ամբաստանյալների գործողությունները, որոնք ուղղված են միմյանց հարվածելուն։
Ինչ վերաբերում է վկաներ Պ.Արզումանյանի և Հ.Պետրոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմուքններին, որոնք հրապարակվել և հետազոտվել են դատական քննության ընթացքում, ապա դատարանը փաստում է, որ՝
Պ.Արզումանյանը և Հ.Պետրոսյանը հանդիսացել են «Ատլանտիկ» ակումբի աշխատակիցներ, ովքեր 11.03.2014թ.-ին գտնվել են աշխատավայրում և իրականացրել իրենց պարտականությունները։
Վերջիններիս նախաքննական ցուցմուքնների վերլուծությամբ, սակայն պարզ է դառնում, որ նրանք դեպքի օրը՝ իրադարաձությունների կատարման բուն պահին, ներկա չեն գտնվել սրահում, ականատես չեն եղել ամբաստանյալների կողմից իրականացված գործողություններին։ Նրանք ականատես են եղել միայն այն բանին, որ Պողոսյանը և Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն, քանի որ մինչև վերջ չեն մնացել և ականատես չեն եղել վիճաբանությանը, ուստի, նախաքննության ընթացքում նրանց կողմից տրված ցուցմուքնները դատարանի կողմից չեն կարող գնահատվել որպես որոշիչ և էական նշանակություն ունեցող փաստական տվյալներ, ավելին, դրանք չեն հակասում վերը շարադրված անձանց այն ցուցմունքներին, որոնցով հիմնավորվում է ամբաստանյալների մեղավորությունը։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Սույն բաժնում դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ ամբաստանյալներ Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի արարքներում խուլիգանության հանցակազմի առկայությանն ընդհանրապես և այն որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ կատարելուն՝ մասնավորապես։
Այսպես.
խուլիգանությունը բնորոշվում է դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումով, որն արտահայտվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Հասարակական կարգը դա մարդկանց ամենօրյա կենսագործունեության` աշխատանքի, կենցաղի, հանգստի ընթացքում նորմալ փոխհարաբերություններն ապահովող հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունն է։ Հասարակական կարգը, որպես քրեաիրավական պաշտպանության օբյեկտ, դա հասարակական անդորրը, հասարակական բարոյականությունը, այդ թվում քաղաքացիների կողմից հասարակական վայրերում օրինապահ և կայուն վարքագծի պահպանումը, տրանսպորտի անխափան աշխատանքը, հիմնարկությունների, ձեռնարկությունների, անձանց ֆիզիկական և բարոյական անձեռնմխելիությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունն է։ Այս և նմանատիպ հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտող և հասարակական կարգը կոպտորեն խախտող գործողությունների կատարումը հանդիսանում է խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը, փաստում է, որ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն ընդամենը խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի դրսևորումն է` հանցավոր նպատակին հասնելու եղանակ։
Այսպիսով, խուլիգանության հիմնական անմիջական օբյեկտը հասարակական կարգն է։
Լրացուցիչ օբյեկտ են հանդիսանում անձի անձեռնմխելիությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը, առողջությունը, քաղաքացիների ու գույքային շահերի պաշտպանությունը։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ նախադեպային որոշմամբ վերլուծելով խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշները, այդ մասին տալով պարզաբանումներ, միասնական դատական պրակտիկա ապահովելու նպատակով, նշված՝ թիվ ԱՎԴ0014/01/11 որոշմամբ, իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ան մասին, որ`
«(…) 14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով`
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…)»։
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։
15. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլիգնություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանումը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ։
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը։
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2) օդանավակայաններում,
3) շուկաներում,
4) պուրակներում,
5) այգիներում,
6) կինոթատրոններում,
7) ցուցասրահներում,
8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում,
10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11) ուսումնական հաստատություններում,
12) հասարակական տրանսպորտում,
13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։
16. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը։
17. Խուլիգանության հիմնական և որակյալ հանցակազմերի օբյեկտների և օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ սույն որոշման 15-16-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ հասարակական կարգի ոչ կոպիտ խախտումը, որը թեև արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա չէ որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով։ Նույն կերպ, վկայակոչված հոդվածով ենթակա չէ որակման հասարակական կարգի այն կոպիտ խախտումը, որը չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
Ուստի Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը։
18.Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին)։ Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ։ Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց։
19. Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից։ Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը։
20. Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով։
Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետևյալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում։ Նշված հատկանիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգանություն որակվել չի կարող։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը։
Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն)։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն։
21. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով։ Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգնության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։ Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ։
22. Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանը ձևավորել է Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ»։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը։ (…)» (տե՛ս Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը)։
23. Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա։ Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն։
24. Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը։
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ։ Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը։
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գրակայությունը և այլն։
25. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից։
26. Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն։ Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով։
Վերոգրյանի հիմա վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է։
27. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ։ Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
28. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 22-րդ և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, խուլիգանության վերաբերյալ գործերով անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև տուժողի վարքագիծը։ Զարգացնելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ խուլիգանական գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի արդյունքում, ապա նախ անհրաժեշտ է պարզել, թե ով է հանդիսացել վեճը նախաձեռնողը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն, եթե վիճաբանությունն առաջանում է տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով և, հետևաբար, հանցանք կատարած անձի մոտ բացակայում են խուլիգանական դրդումները։ Նման պարագայում արարքը կարող է խուլիգանություն որակվել միայն այն դեպքում, երբ խուլիգանական դրդումներն առաջանան հետագայում և արարքը վերաճի խուլիգանության (տե՛ս սույն որոշման 27-րդ կետը)։
(...) 30. Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման 14-29-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ»»։
Գործի քննությամբ դատարանը հաստատված համարեց, որ ամբաստանյալներն իրենց ոչ իրավաչափ գործողություններն իրականացրել են հասարակական վայրում և դրա ընթացքում դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության՝ այդ թվում ակումբում գտնվող հաճախորդների ու աշխատակիցների նկատմամբ, չնչին առիթով վիճաբանել են միմյանց հետ, տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ ներկաների մեջ առաջացնելով վախի, տագնապի և լարվածության զգացում, որի ժամանակ նաև միմյանց հարվածել են աթոռներով ու սպառնացել դրանցով կրկին հարվածել միմյանց։
Դատարանն, անդրադառնալով Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի կողմից որպես զենք օգտագործված առարկայի՝ աթոռի, այդպիսին դիտելու իրավական հարցին, փաստում է հետևյալը՝
Որպես զենք օգտագործվող առարկաներ են համարվում այն բոլոր առարկաները, որոնցով հնարավոր է մարդու առողջությանը վնաս պատճառել։ Այդպիսի առարկաներ կարող են հանդիսանալ տնտեսական նշանակության առարկաները (կացին, դանակ, մուրճ և այլն), ինչպես նաև խուլիգանական գործողություններ կատարելու և մարդկանց վնաս պատճառելու համար հատուկ վերցված առարկաները՝ շղթա, մահակ և այլ։
Ինչ վերաբերում է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրում հասկացությանը, դատարանն ընդգծում է, որ նշված առարկաների գործադրումն առկա է ոչ միայն այն դեպքերում, երբ դրանցով մարդու առողջությանը վնաս է պատճառվում կամ մարդը զրկվում է կյանքից, այլ նաև այն դեպքերում, երբ փորձ է արվում դրանցով վնաս պատճառել մարդու առողջությանը կամ երբ դրանց ցուցադրմամբ սպառնալիքներ են տարվում։
Այսպիսով, սույն դատավճռում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքների գնահատմամբ դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի կողմից դրսևորած գործողություններն պարունակում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հանցակազմի հատկանիշներ։
Միաժամանակ, անդրադառնալով Ա.Պոողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի կողմից պաշտպանական ճառով արտահայտած դիրքորոշմանը՝ կապված այն հանքամանքի հետ, որ քրեական գործով մինչդատական վարույթի ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմինը մի քանի անգամ կարճել է քրեական գործով վարույթը, իսկ այնուհետև վերսկսկել այն, դատարանը փաստում է, որ քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ այն վերսկսկելու դատավարական գործողությունների իարականացումն այս կամ այն կերպ չեն կարող կանխորոշել կամ բացառել ու հաստատել անձի մեղավորությունն ու անմեղությունը՝ մեղսագրված արարքում։
Ավելին, անձի մեղավորությունը կամ անմեղությունը հաստատվում կամ հերքվում է միայն պատշաճ դատավարական ընթացակարգի պահպանմամբ ապացույցների հետազոտման արդյունքում կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած դատարանի վերջնական դատական ակտով։
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ` Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Անտոն Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ, գործով մեղադրյալ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ իրար հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իրենց անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, վերջիններս սկսել են տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ միմյանց հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով, հարվածել ու դրանցով սպառնացել են իրար և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց կան բնույթի հայհոյանքներ տալով։
Այլ կերպ, դատարանն արձանագրում է, որ Վահե Միքայելյանը և Անտոն Պողոսյանը կատարել են հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի անձը բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված և դատվածությունները չմարած անձ։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, և նախկինում կատարել է հանցագործություններ, որոնց դատվածությունները մարված չեն եղել, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները նրանք պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝ պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից յոթ տարի ժամկետով»։
Ինչպես նշվեց սույն դատավճռում, ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արարքում որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը և կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածով, համաձայն որի`
«Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից»։
Այս առումով, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արարքում որպես ծանրացուցիչ հանգամանք առկա է հանցանքների կատարման վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ դատարանը նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակի ոչ պակաս քան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման առավելագույն ժամկետի երկու երրորդը։
Բացի այդ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով, այն է`
«Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվում է, որ նա մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան դատավճռի կայացումը, ապա նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակվում է հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոններով։
Այլ խոսքով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնը կիրառելի է այն դեպքում, երբ առաջին գործով կայացված դատավճռով անձի նկատմամբ նշանակվել է ռեալ պատիժ։
Մասնավորապես, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, համաձայն որի` Վ.Միքայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կոտով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով։
Նման պարագայում, ամբաստանյալի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է մասնակիորեն գումարվի Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատիժը։
Դատարանն արձանագրում է, որ նշված պատժում պետք է հաշվակցվի՝ սույն դատավճիռը կայացնելու օրվա դրությամբ վերջինիս կողմից Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակցված պատժի կրած մասը՝ 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբ պետք է հաշվվի առաջին գործով նշանակված պատժի կրման սկզբից՝ 2015թ.-ի հոկտեմբերի 17-ից։
Դատարանն, անդրադառնալով Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի՝ չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը՝ հաշվի առնելով, որ վերջինս ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում մշտապես դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ նրա նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվարկվի նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1.Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժից` 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով ազատազրկումից, 6 /վեց/ ամիսը և Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել` ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Նշված պատժում հաշվակցել` վերջինիս կողմից Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը` 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հոկտեմբերի 17-ից։
2.Անտոն Սերոբի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
Անտոն Սերոբի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0040/01/16
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 04-03-2016 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 13202014 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Վահե Միքայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող <<Ատլանտիկ>> ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախպտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Անտոն Պողոսյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագոծվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս: Անտոն Պողոսյանին մեղարանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող <<Ատլանտիկ>> ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է վահե Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Վահե |
| Ազգանուն | Միքայելյան |
| Հայրանուն | Արթուրի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Անտոն |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հայրանուն | Սերոբի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 10.1 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 04-03-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 09-03-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-04-2016 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Աֆանդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վահե |
| Ազգանուն | Միքայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անտոն |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-04-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-04-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-05-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | ԵՇԴ/0111/01/14 քրեական գործով նախագահող դատավորի խորհրդակցական սենյակում լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-08-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-08-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահոդ դատավորի խորհրդակցական սենյակում լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-09-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-09-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի վատառողջ լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 24-10-2016 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Վահե |
| Ազգանուն | Միքայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 24-10-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Անտոն |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 24-10-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0040/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,24,, հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ.Մակյանի Քարտուղարությամբ Թ.Խաչատրյանի Մասնակցությամբ` Մեղադրող Վ.Ասատրյանի Հանրային պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` 1.Վահե Արթուրի Միքայելյանի` ծնված 29.08.1987թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնալուծված, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` -17.05.2013թ.-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով ազատազրկման՝ 3 տարի 4 ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանի կողմից՝ 15.06.2013թ.-ին կայացված որոշմամբ պատժաչափը փոփոխվել է՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 տարի 6 ամիս ժամկետով։ Ազատվել է պատժի կրումից 08.10.2013թ.-ին՝ համաներման հիմքով։ -29.10.2014թ-ին՝ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկման՝ 1 տարի ժամկետով։ -09.12.2015թ.-ին՝ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկման՝ 3 տարի 4 ամիս ժամկետով։ Նշված դատավճռով ներկայումս հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։ 2. Անտոն Սերոբի Պողոսյանի` ծնված 11.03.1988թ.-ին, Եղեգնաձոր քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված է Վայոց Ձորի մարզ, գյուղ Աղավնաձոր, բնակվում է՝ ք. Երևան, Շահումյան 18- րդ փողոց 10-րդ տուն հասեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության` «Վահե Միքայելյանը մեղադրվում է այն բանում, նա 2014թ.-ի մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Անտոն Սերոբի Պողոսյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։ Այսպես. Վահե Միքայելյանը 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Անտոն Պողոսյանի հետ, որի ժամանակ Անտոն Պողոսյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողությունները անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Անտոն Պողոսյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։ «Անտոն Պողոսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Վահե Արթուրի Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։ Այսպես, Ա. Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ Վահե Միքայելյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոննները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Վահե Միքայելյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։ Դեպքի առթիվ 2014 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից հարուցվել է քրեական գործ։ 25.06.2014թ-ին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։ 09.07.2015թ.-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։ 11.11.2014թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։ 04.05.2015թ.-ին ՀՀ Գլխավոր դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։ 25.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վահե Արթուրի Միքայելյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։ 25.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Անտոն Սերոբի Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։ Վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 04.03.2016թ.-ին։ 2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում։ Ակումբի ներսում ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ իր և ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի միջև, որը տևել է մոտ 1 րոպե։ Չնայած այն հանգամանքին, որ իր և Ա.Պողոսյանի միջև ծագել էր քաշքշուկ, այդուամենայնիվ, ստեղծված իրավիճակում միմյանց չեն հարվածել։ Մասնավորապես, ինքը և Ա.Պողոսյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, այնուհետև, ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանը, վերցրել են աթոռ՝ միմյանց հարվածելու նպատակով, սակայն դրանցով ոչ մի գործողություն չի կատարվել։ Ակումբի աշխատակիցները, տեսնելով իրավիճակը, միջամտել են, փորձել կանխել իրենց գործողությունները, ինչի հետևանքով իրար չեն հարվածել։ Այդ ժամանակ ակումբում գտնվել են 2-3 հաճախորդներ, ովքեր չեն միջամտել իրեն գործողություններին, քանի որ ակումբի աշխատակիցներն արդեն իսկ միջամտել էին։ Այնուհետև, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց դուրս հավիրել։ Ակումբի դրսում վիճաբանություն չի եղել, քանի որ ինքը և Ա.Պողոսյանը գտնվել են միմյանցից հեռու։ Գտնում է, որ վիճաբանության պատճառ, առիթ է հանդիսացել «վատ վարքագծի տեր աղջիկը»՝ Վարդուհի Դալլաքյանը, ով տվյալ օրը ակումբ էր եկել իր հետ։ Մասնավորապես, քաշքշուկի առիթ է հանդիսացել Վարդուհու հասցեին հնչեցրած ռեպլիկը։ Վարդուհի Դալլաքյանի վերաբերյալ, բացի նրա անուն ազգանունից, այլ տվյալներ չունի։ Մինչ վիճաբանությունը ծագելը, ցանկացել է խոսել Ա.Պողոսյանի հետ, ուստի նրան քաղաքավարի կերպով դուրս է հրավիրել ակումբից։ Պնդել է, որ չի նկատել այն պահը, իբրև Ա.Պողոսյանը աթոռով ցանկացել է հարվածել իրեն։ Ավելին, ինքը նույնպես աթոռով չի հարվածել, պարզապես բարձրացրել է այն, ցանկացել պաշտպանվել, սակայն հարվածելու նպատակ չի ունեցել։ Ամբաստանյալը պնդել է, որ նախաքննության ժամանակ, հարցաքննվելիս իր նկատմամբ որևէ մեկը ճնշում չի գործադրել։ Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ 26.02.2016թ.-ին վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) Երբ ներս են մտել ոստիկանության աշխատակիցները, փորձել է ազատվել Անտոնից, որպեսզի վերջինս չհարվածեր իրեն։ Այդ իսկ պատճառով նրանք ֆիքսել են քաշքշուկի պահը, թեև մինչ այդ, ինքը նորմալ, քաղաքավարի ձևով Անտոնին հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով։ Այն պահին, երբ ցանկացել են դուրս գալ, շրջվել է և Անտոնը ետևից հարվածել է իրեն։ Քանի որ վերջինս իրենից բարձրահասակ է, քաշով ավելի ծանր, փորձել է պաշտպանվել, ուստի վերցրել է աթոռը, որպեսզի Անտոնը չմոտենա իրեն։ Այդուամենայնիվ, Անտոնին չի հարվածել։ Դրանից հետո եկել են ոստիկանները, նրանց հետ կոնֆլիկտի մեջ մի եղել, ենթարկվել է նրանց օրինական պահանջներին։ Հայհոյանքներ հնչել են, քանի որ երկուսն էլ գտնվել են ակլկոհոլի ազդեցության տակ։ Ինքը մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել, այդ հարվածը եղել է աֆեկտիվորեն /ռեֆլեկսով/, այդ հարվածի հետևանքով Ա.Պողոսյանին վնասվածք չի պատճառվել (...) »։ 26.02.2016թ.-ին վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) Լսել է իր հետ առերեսվողի ցուցմունքը, համամիտ է նրա հետ, քանի որ իրականում եղել է այնպես, ինչպես վերջինս նշել է (...) »։ Նախաքննական ցուցմունքերի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի հետ քաշքշել են միմյանց, վերջինս իրեն աթոռով չի հարվածել։ Ինքը նույնպես աթոռով չի հարվածել, պարզապես իրենց միջև եղել է քաշքշուկ։ Չի բացառում, որ Ա.Պողոսյանն ետևից իրեն պարզապես հրած լինի, որն իրեն թվացել է որպես հարված։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, դատարանում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.03.2014թ.-ին ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով ընկերոջ հետ միասին գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» ակումբ։ Ակումբում գտնվելուց երկու ժամ անց ակումբ են եկել երկու տղա և երկու աղջիկ։ Այդ տղաներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, մյուսը՝ նրա ընկերը։ Այն ընթացքում, երբ Վ.Միքայելյանը և նրա ընկերը մի պահ գնացել են լվացվելու, նրա հետ եկած աղջիկները մտել են սրահ։ Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ասել է իրեն «շռայլում ես», ինչին պատասխանել է՝ «նշում եմ ծննդյանս տարեդարձը»։ Այնուհետև, այդ աղջիկը շնորհավորել է իր ծնունդը, իսկ ինքը շնորհավորել է կանանց մեկ ամսյակը։ Դրանից հետո իրեն է մոտեցել Վ.Միքայելյանը, միմյանց չհասկանալու պատճառով իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ։ Այդ ժամանակ կպել են ակումբի սրահում գտնվող սեղանի շուրջ դրված երկու աթոռներին, որոնք ընկել, շուռ են եկել, իսկ ինքը փորձել է ուղղել դրանք։ Քաշքշուկի ընթացքում ինքը և Վ.Միքայելյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Վիճաբանությունը տևել է շուրջ 2 րոպե։ Այն ժամանակ, երբ Վահեն իրեն հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Չի մտաբերում, արդյոք ստեղծված իրավիճակում ինչպես ակումբի աշխատակիցները, այնպես էլ՝ հաճախորդները միջամտել են իրենց գործողություններին, թե ոչ։ Նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրվել։ Մասնավորապես, ցուցմունքի այն հատվածը, որը վերաբերում է աթոռով հարվածելուն, դա իրականում չի եղել և մտքերը ձևակերպել ու շարադրել է քննիչի թելադրանքով։ Ոստիկանության աշխատակիցներ Վ.Գրիգորյանին և Վ.Ապրեսյանին նախկինում, մինչ տվյալ միջադեպը, չի ճանաչել։ Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ 25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը։ Միջադեպի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է երկար ժամանակ (...) »։ 26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) Միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին (...) »։ 26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) Վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն (...) »։ Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդելով իր դատաքննական ցուցմունքները, հայտնել է, որ իր մտաբերելով, միմյանց չեն հարվածել, առավել ևս՝ աթոռով։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Վահրամ Գրիգորյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ոստիկան։ Դեպքի օրը համածառայակից Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Անցնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, լսել են աղմուկի, գոռգոռոցի ձայներ, անմիջապես գնացել են այդ ակումբի ուղությամբ։ Մտնելով ներս, տեսել է, որ հավաքված են անձինք, որոնցից երկուսը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, վիճաբանում են միմյանց հետ։ Հայտնել է, որ վիճաբանող անձանցից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուսը՝ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է առարկա՝ աթոռ։ Անմիջապես միջամտել են, փորձել կանխել քաշքշուկը։ Մասնավորապես, նախ և առաջ վերցրել են Ա.Պողոսյանի ձեռքում գտնվող աթոռը։ Այնուհետև, վիճաբանող անձանց դուրս են հրավիրել ակումբից և պարեկային ավտոմեքենայով բերման ենթարկել ոստիկանական բաժին։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել են ակումբի դրսում, վիճաբանությունը չի շարունակվել։ Վահե Միքայելյանի ձեռքում որևէ առարկա վիճաբանության ընթացքում չի տեսել։ Պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել, որ նա այդ աթոռով հարվածած լինի որևէ մեկին։ Ավելին, իր ներկայությամբ վիճաբանող անձինք միմյանց հարվածներ չեն հասցրել։ Այդուամենայնիվ, վերջիններս գտնվել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, միմյանց նկատմամբ դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ։ Կապված ակումբի բնականոն աշխատանքների հետ, նշել է, որ ներսում որևէ արտառոց դեպք չի նկատել։ Նկարագրելով Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը հայտնել է, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկանկով, կլոր։ Այդ ժամանակ հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքեր, գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության պատճառը չի պարզել։ Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Գրիգորյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ « (...) Անցել են «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Մտնելով ներս, նկատել են մի խումբ երիտասարդների, որոնցից երկուսը քաշքշում են միմյանց և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այն քաշքշուկը։ Կապնվել են 0353 Պ/Ա հետ, իրենց է մոտեցել նաև 0306 Պ/Ա և այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 5-7 րոպե, որի ընթացքում երիտասարդները հնչեցրել սեռական բնույթի հայրոյանքներ։ Նշված երիատասրդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ Որքանով նկատել են, երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել, միայն քաշքշել են միմյանց, ակումբից դուրս հրավիրելուց հետո շարունակել են հայհոյել։ Նրանց շուրջը հավաքված են եղել մոտ 4-5 անձինք, ովքեր հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ։ Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին (...) »։ 26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) 11.03.2014թ-ին Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբի մոտ, երբ լսել են վիճաբանության ձայներ։ Ակումբի ներսում տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, երկու երիտաարդներ հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներն են հանդիսացել Անտոն Պողոսյանը և Վահե Միքայելյանը։ Վերջիններս քաշքշել են միմյանց, սակայն հարվածներ չեն հասցրել։ Անտոն Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ, որով փորձում էր հարվածել Վ.Միքայելյանին։ Այդ ամենը կանխվել է իրենց կողմից, նշված տղաներին ենթարկել են բերման (...) »։ 18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) 11.03.2014թ.-ին Վ.Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում անցնելիս են եղել «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը՝ իր մտաբերմամբ Պ.Արզումանյանը, մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում ծագել է վիճաբանություն։ Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսնում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը։ Միջադեպը տևել է մոտ 5-7 րոպե։ Պնդել է իր ցուցմունքը, նշված տղաները հնչեցրել են հայհոյանքներ և փորձել հարվածել միմյանց (...) »։ Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի հրավիրել ակումբ, պարզապես լսել է գոռգոռոցներ և գնացել է այն ուղղությամբ։ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, նրա կողմից հարվածի փորձ կամ հարված չի տեսել։ Ինչ վերաբերվում է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանն նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է, ապա դա իրականում այդպես է։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Վարդան Ապրեսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ավագ ոստիկան։ Դեպքի օրը համածառայակից Վ.Գրիգորյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և գնացել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայք, տեսել են, որ հավաքվել են անձինք, ծագել է վիճաբանություն, կռիվ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև։ Վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Անմիջապես մոտեցել են, Ա.Պողոսյանի ձեռքից վերցրել աթոռը, բաժանել նրանց և հրավիրել ակումբից դուրս։ Դրսում գտնվել են միմյանցից փոքր-ինչ հեռու տարածությամբ, այնուհետև պարեկային ավտոմեքենայով վերջիններս բերման են ենթարկել բաժին։ Դրսում գտնվելու ընթացքում երիտասարդները փորձել են կրկին քաշքշել միմյանց, սակայն չեն թույլատրել։ Բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան, սակայն Վ.Միքայելյանը ժխտել է հարվածի փաստը։ Պնդել է, դեպքի օրը տեսել է, թե ինչպես են Ա.Պողոսյանն ու Վ.Միքայելյանը քաշքշում միմյանց, հնչեցնում փոխադարձ հայհոյանքներ։ Ինչ վերաբերում է հարվածելուն, նշել է, որ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Ակումբի դրսում հավաքված անձինք ևս միջամտել են քաշքշուկին, փորձելով բաժանել նրանց։ Ակումբի ներսում վիճաբանությունը տևել է 5-7 րոպե։ Չի մտաբերում, ծառայության ընթացքում իրենց որևէ մեկը կանչել է ակումբ, թե ոչ։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել են նաև` 18.04.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝ « (...) Շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մատուցողուհի։ Աշխատաժամերն են հանդիսանում՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 2014թ.-ի մարտի 10-ին ժամը 19։00-ից գտնվել է աշխատավայրում, կատարել իր աշխատանքը։ Արդեն մարտի 11-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում նկատել է, որ ակումբի սրահը մարդաշատ է։ Պարահրապարակում պարել է իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ում արտաքինը և դիմագծերը չի մտաբերում։ Նկատել է, որ հաճախորդներից մեկը, ով նույնպես եղել է իրեն անծանոթ, զրուցել է այդ աղջկա հետ։ Դրանից հետո սպասարկել է իր անծանոթ հաճախորդների, այնուհետև նկատել է, որ այդ աղջկա հետ զրուցած հաճախորդը և մեկ այլ իրեն անծանոթ հաճախորդ բարձր խոսում են միմյանց հետո, իսկ «Ատլանտիկ» ակումբի մենեջեր Պողոս Արզումանյանը դուրս է եկել ակումբից։ Այդ ընթացքում նշված երիտասարդները քաշքշել են միմյանց, սակայն երբ Պ.Արզումանյանը ոստիկանների հետ մտել է ակումբ, նրանք հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց դուրս են հրավիրել։ Միջադեպը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում ակումբի մնացած հաճախորդները չեն հավաքվել վիճաբանության շուրջ, իսկ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել։ Նշված հաճախորդները միմյանց չեն հարվածել։ Չի նկատել, որ նրանցից որևէ մեկը աթոռ վերցրած լինի և փորձի հարվածել մյուսին։ Միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել (...) »։ 21.08.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ՝ « (...) Քննիչի կողմից առաջադրված բանավոր հարցին, այն է՝ ստացված տվյալների համաձայն ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը հարվածել են միմյանց, Ա.Պողոսյանը աթոռով փորձել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, բացի այդ, վիճաբանության ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ, պատասխանել է, որ չի բացառում, որ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացնում է քննիչը։ Այդուամենայնիվ նշել է, որ չի նկատել հարվածներ և չի լսել հայհոյանքներ, քանի որ ակումբի սրահից դուրս է եկել և բարձրացել վերևի սրահ։ Չի մտաբերում, թե «Ատլանտիկ» ակումբում 11.03.2014թ.-ին ովքեր են աշխատել։ Պարզապես տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն մինչև վերջ ականատես չի եղել նրանց վիճաբանությանը։ Հնարավոր է, որ այդ պատճառով չի տեսել, արդյոք միմյանց հարվածել են, թե ոչ (...) »։ 18.06.2015թ.-ին վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝ « (...) Տվյալ օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում, սակայն իր ներկայությամբ ոչ մեկը մյուսին չի հարվածել, չի փորձել աթոռով հարվածել մեկ ուրիշին, հայհոյանքներ չի լսել։ Հնարավոր է, որ այդ ամենն եղել է իր հետ առերեսվողի նշած հանգամանքներում, սակայն ինքը չի նկատել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում դուրս է եկել ակումբի սրահից, բարձրացել վերևի սրահ (...) »։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ 10.04.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում Պողոս Արզումանյանի՝ որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝ « (...) Շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մենեջեր։ Աշխատում է յուրաքանչյուր օր՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 10.03.2014թ.-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում։ Արդեն ժամը 01։00-ի սահմաններում ակումբը եղել է մարդաշատ։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում պարահրապարակում նկատել է իրեն անծանոթ մի աղջկա, ով միայնակ պարել է։ Նկատել է, որ այդ աղջկան մոտեցել է իրեն անծանոթ ակումբի հաճախորդներից մեկը։ Մի քանի րոպե անց նրանց է մոտեցել մեկ այլ հաճախորդ՝ իրեն կրկին անծանոթ։ Տվյալ անձանց միջև սկսվել է խոսակցություն, սակայն, քանի որ գտնվել է վերջիններիցս հեռու, չգիտի, թե ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել։ 1-2 րոպե անց տվյալ հաճախորդները՝ երիտասարդ տղաները, սկսել են բարձր խոսել։ Հետագա անախորժություններից խուսափելու համար ինքը դուրս է եկել ակումբից, մոտեցել շրջակայքում ծառայություն իրականացնող ՊՊԾ ոստիկանության աշխատակիցներին և ասել, որ հնարավոր է, որ ներքևում անախորժություն կարող է լինել։ Միասին մտել են ներս, նկատել, որ այդ երկու երիտասարդները քաշքշում են միմյանց։ Իրենց տեսնելուն պես հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց տարել են ոստիկանություն։ Նշված միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, նկատել է միայն քաշքշուկ։ Չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը աթոռ վերցրած լինի, հարվածի կամ փորձի հարվածել մյուսին։ Նշված երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել։ Միջադեպը տևել է մոտ երկու րոպե, ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ակումբի հաճախորդները չեն հավաքվել և չեն միջամտել։ Իր մոտ չի տպավորվել այդ աղջկա արտաքին տեսքը, չի կարող նկարագրել նրա դիմագծերը։ Դեպքի օրը ակումբում իրեն ծանոթ հաճախորդներ չեն եղել։ Քանի որ տվյալ հաճախորդների պահվածքից զգացել է, որ նրանք խմած են, հետագա բարդություններից խուսափելու համար ուշադրություն է դարձրել նրանց վրա։ Ինչքանով որ նկատել է, նրանց հետ ակումբում այլ անձինք չեն եղել (...) »։ 10.06.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում Պողոս Արզումանյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ՝ «« (...) Ատլանտիկ» ակումբում տեղադրված տեսանկարահանման սարքերի տեսագրությունը պահպանող դիվիառ սարքավորման աշխատանքային ռեժիմի գաղտնաբառը չգիտի։ Իրենց աշխատակիցներից և ակումբի տնօրինությունից փորձել է ճշտել այդ գաղտնաբառը, սակայն նրանք նույնպես չեն իմանում, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ գաղտնաբառը աշխատանքի ընթացքում պետք չի գալիս։ Չգիտի նաև, թե ով է տեղադրել նշված դիվիառ սարքավորումը, ինչպես նաև չգիտի, թե ումից կարելի ճշտել դրա գաղտնաբառը (...) »։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ապացույց ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100867 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վահե Միքայելյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.10մգ/լ ալկոհոլ»։ /տես` գ.թ. 11. 279, դատական նիստի արձանագրությունը/ Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100866 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Անտոն Պողոսյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.21մգ/լ ալկոհոլ»։ /տես` գ.թ. 12. 280, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև առարկայի զննության մասին արձանագրությունը, Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը։ /տես` գ.թ. 259, 263, 293, դատական նիստի արձանագրությունը/ Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, դրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ, քանի որ վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքերը հիմնավորվեցին դատաքննությամբ՝ իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված վերը շարադրված ապացույցների համադրությամբ և դրանց բավարար ամբողջությամբ։ Այդ առումով դատարանը ստորև ցանկանում է վերլուծել, համադրել ու դրանց արդյունքում գնահատել ամբաստանյալներ Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի դատաքննական ու նախաքննական ցուցմունքները, որոնք կազմում են ապացույց հանդիսացող փաստական տվյալների մասը, իսկ դրանց ամբողջական վերլուծությունն ու համադրումը գործով անցնող մյուս անձանց` վկաների ցուցմունքների, ինչպես նաև հետազոտված ու հրապարակված մյուս ապացույցների հետ ունի կարևոր ապացուցողական նշանակություն` գործի արդարացի լուծման համար։ Այսպես. Ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը դատարանում տրված իր ցուցմունքով հայտնել է` (...) Ինքը և Ա.Պողոսյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, այնուհետև, ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանը, վերցրել են աթոռ՝ միմյանց հարվածելու նպատակով։ Ակումբի աշխատակիցները, տեսնելով իրավիճակը, միջամտել են, փորձել կանխել իրենց գործողությունները, ինչի հետևանքով իրար չեն հարվածել (...) ։ Ամբաստանյալի ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից դատարանը փաստում է, որ վերջինս, նկարագրելով 11.03.2014թ.-ին «Ատլանտիկ» ակումբում տեղի ունեցած իրադարձությունները և դրանց զարգացումը, հստակորեն պնդել է այն հանգամանքը, որ ակումբում Ա.Պողոսյանի հետ միմյանց հասցեին հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ, որի ընթացքում ինչպես իր, այնպես էլ՝ Ա.Պողոսյանի, ձեռքում առկա են եղել առարկաներ՝ աթոռներ։ Ընդ որում, ամբաստանյալը կտրականապես ժխտել է միմյանց՝ աթոռով հարվածելու փաստը, թեև ընդունել է այն վերցնելու և դրանով Ա.Պողոսյանին հարվածելու ցանկություն ունենալու հանգամանքը։ Մինչդեռ, նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Վ.Միքայելյանը վարույթն իրականացնող մարմին հայտնել է լիովին այլ հանգամանքներ։ Մասնավորապես՝ վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (…) մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել, այդ հարվածը եղել է աֆեկտիվորեն /ռեֆլեկսով/, այդ հարվածի հետևանքով Ա.Պողոսյանին վնասվածք չի պատճառվել (…) »։ Դատարանը փաստում է, որ հիշյալ ցուցմունքը չի կարող համարվել անարժանահավատ, քանի որ մինչև ցուցմունք տալը Վ.Միքայելյանը տեղեկացված է եղել իր՝ որպես մեղադրյալի, դատավարական կարգավիճակից բխող իրավունքների մասին և կաշկանդված չի եղել ցուցմունք չտալու կամ իրականությունից տարբերվող ցուցմունք տալու առումով, այդուամենայնիվ, պնդել է, որ մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին, սակայն դա դիտավորյալ բնույթ չի կրել։ Փաստորեն, ամբաստանյալ Միքայելյանը նախապես՝ քրեական գործի մինչդատական վարույթի ընթացքում, վկա Վ.Ապրեսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ շարադրելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, հանգամանորեն նշել է ու հաստատել, որ մեկ անգամ աթոռով հարվածել է Ա.Պողոսյանին։ Անդրադառնալով որպես զենք օգտագործված առարկային, դատարանը փաստում է, որ Վահե Միքայելյանը դատարանում ընդունել և հաստատել է փաստ, իրողություն, որ քաշքշուկի ժամանակ իր ձեռքում եղել է առարկա` աթոռ, որն, ըստ ամբաստանյալի, վերցրել է Պողոսյանին հարվածելու նպատակով, սակայն չի հարվածել։ Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի ձեռքում եղել է առարկա` աթոռ, որը վերջինս օգտագործել է` իր ասելով հարվածելու նպատակով, ինչը, սակայն կանխվել է ոստիկանների կողմից։ Հատկանշական է, որ ամբաստանյալը նախաքննության ընթացքում ընդունել և հավաստել է իր կողմից աթոռով հարվածելու հանգամանքը, որպիսի փաստը հաստատվել է նաև Ա.Պողոսյանի ցուցմունքով։ Ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների համադրության արդյունքում վերջինիս տրված հարցերի ու դրանց պատասխանների կապակցությամբ, դատարանը փաստում է, որ Վահե Միքայելյանը չկարողացավ դատարանին ներկայացնել հիմնավոր պատճառաբանություններ առ այն, թե ինչու է նախաքննության ընացքում տվել նմանատիպ ցուցմունքներ, իսկ դատարանում հայտնում դրանցից տրամաբանորեն տարբերվող այլ տեղեկություններ։ Հիշյալ հանգամանքը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալը տվյալ ցուցմունքով փորձում է խեղաթյուրել իրականությունը՝ դրանով իսկ փորձելով խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից։ Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանը դատարանում ևս նկարագել է 11.03.2014թ.-ին «Ատլանտիկ» ակումբում տեղի ունեցած դեպքի փաստերը, ներկայացրել իրողությունը։ Վերջինս դատական քննության ընթացքում, ինչպես և Վ.Միքայելյանը չի հերքել վիճաբանության, միմյանց փոխադարձ հայհոյանքներ հնչեցնելու հանգամանքները և պնդել, որ ստեղծված իրավիճակում, սակայն, ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Ստորև դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ նաև ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների համադրմանն ու դրանց հավաստիությանը։ Այսպես. - 25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ Ա.Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայոհյանքներ (...) »։ - 26.02.2016թ.-ին մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) Միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին (...)»։ - 26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...)Վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներնեն հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն (...)»։ Դատարանն ընդգծում է, որ Ա.Պողոսյանը մինչդատական վարույթում մեղադրյալի կարգավիճակում հարցաքննվել է մի քանի անգամ, այն էլ՝ տարբեր օրերի։ Այդուամենայնիվ, հարցաքննությունների ընթացքում նկարագրել է վիճաբանության ընթացքը, իր կողմից դրսևորած վարքագիծը։ Հատկանշականն այն է, որ Ա.Պողոսյանը յուրաքանչյուր հարցաքննության ժամանակ ընդունել, հավաստել, նկարագրել է իր և Վ.Միքայելյանի ակտիվ գործողությունները, մասնավորապես, նաև այն, որ քաշքշուկի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռներով։ Ավելին, դատարանն ընդգծում է, որ Պողոսյանը նույնիսկ ներկայացրել է իր կողմից աթոռով հարվածելու պատճառը, շեշտելով, որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Այսինքն, մեղադրյալ Պողոսյանը նախաքննական մարմնի մոտ հարցաքննվելով մի քանի անգամ, այն էլ՝ տարբեր օրերի, հստակ հայտնել է իրողություն՝ կապված Վ.Միքայելյանի հետ աթոռով միմյանց փոխադարձ հարվածներն հասցնելու վերաբերյալ։ Ավելին, վերջինս նույնիսկ հավաստիացրել է, որ առաջինն իրեն աթոռով հարվածել է Վ.Միքայելյանը։ Դատարանն, անդրադառնալով ամբաստանյալի այն փաստարկին, թե իբր նախաքննական ցուցմունքում արտացոլված տեղեկությունները գրվել են վարույթն իրականացնող մարմնի` քննիչի, թելադրանքով, դիտում է որպես անարժանահավատ, քանի որ ամբաստանյալը վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց անձամբ է ներկա գտնվել և այդ մանրամասնությունները կարող էին հայտնի լինել միայն իրեն և այն անձանց, ովքեր անմիջապես ներկա են գտնվել, տեսել ու մասնակիցն են եղել իրադարձությունների այդ կերպ զարգացմանը։ Մինչդեռ, վարույթն իրականացնող մարմինը` քննիչը, բնականաբար դեպքի ժամանակ չգտնվելով ակումբում, չէր էլ կարող իմանալ այնպիսի մանրամասնություններ, որոնք իրեն հայտնել է ամբաստանյալը։ Վերոշարադրյալ հիմնավորումներով դատարանը ամբաստանյալներ Պողոսյանի և Միքայելյանի՝ դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները դիտում է անարժանահավատ և մտացածին։ Այդ մասին են վկայում ոչ միայն նախաքննության ժամանակ վերջիններիս հայտնած դեպքի իրական, ճշմարիտ հանգամանքները, այլ նաև այն, որ ամբաստանյալները հաշտվել են միմյանց հետ, ինչի մասին է վկայում այն փաստը, որ բողոքի պահանջ չեն ներկայացրել միմյանց նկատմամբ։ Այլ խոսքով, դատարանում ամբաստանյալները միաբերան հայտնել են գրեթե նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, փորձելով հարմարեցնել դեպքի հանգամանքները և դրանք ներկայացնել իրենց իսկ պատկերացումներով՝ իրենց համար առավել բարենպաստ առումով։ Նշված եզրահանգմանը գալիս, դատարանը կարևորում է այն, որ գործի՝ հիշյալ փաստական հանգամանանքների շուրջ ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքները, միակը չեն, որոնք ապացուցում են նրանց կողմից որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու փաստը, այլ դրանք համակցվել են նաև դեպքին ականատես վկաների ցուցմունքներով, ովքեր եղել իրադարձությունների անմիջական ականատեսը։ Մասնավորապես, ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Վ.Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքի վերլուծությամբ դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ նա եղել է «Ատլանտիկ» ակումբում Անտոն Պողոսյանի և Վահե Միքայելյանի միջև ծագած վիճաբանության ականատեսը։ Ավելին, վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է աթոռ։ Նույնիսկ վկան նկարագրել է Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը, նշելով, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկնակով և կլոր։ Վկան դատարանին է հատնել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել նրա կողմից աթոռով հարվածելու պահը։ Այլ կերպ, տեսել է միայն աթոռով հարված հասցնելու սպառնալիքը։ Հատկանշականն այն է, որ նախաքննության ընթացքում, երբ վկայի մոտ դեպքի հանգամանքները տպավորված են եղել առավել մանրամասն, հայտնել է այն որ՝ «(...) Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիատասրդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ (...) Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին (...) »։ 18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նույն վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ « (...) Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսնում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը (...)»։ Այսինքն, այն ժամանակ, երբ վկան գտնվել է իրադարձությունների կենտրոնում, ամբաստանյալների գործողությունները վերջինիս մոտ տպավորված են եղել ավելի մանրակրկիտ, քննիչին հայտնել է առավել մանրամասն փաստեր։ Ընդ որում, նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, սակայն նրա կողմից հարվածի պահ չի տեսել։ Պնդել է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանն նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է նրան։ Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքից կարելի է փաստել որ վերջինս ներկա գտնվելով վիճաբանությանը, փաստորեն, տեսել է Ա.Պողոսյանի ձեռքում առկա աթոռը, որով ցանկացել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, նույնիսկ, դատարանում տվել դրա արտաքին նկարագրությունը։ Թեև վկան պնդել է, որ չի տեսել աթոռով հարվածելու պահ, սակայն այդ ամենի վերաբերյալ տեղեկացել է անձամբ Ա.Պողոսյանից։ Մասնավորապես, բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին։ Այլ կերպ, պարեկային ավտոմեքենայում Պողոսյանն արդեն իսկ հայտարարել, բարձրաձայնել էր Վ.Միքայելյանի կողմից իրեն նախապես հարվածելու փաստը, շեշտելով, որ նա է հանդիսացել առաջինը հարվածած անձը։ Այլ խոսքով, դատարանը փաստարկված և արժանահավատ է համարում վկայի ցուցմունքները և այն համադրում մյուս վկա Վարդան Ապրեսյանի դատաքննական ցուցմունքի հետ, առ այն որ նույնպես եղել է իրադարձությունների կենտրոնում։ Նշված վկան դատարանում պնդել է, որ «Ատլանտիկ» ակումբում ծագել էր վիճաբանություն՝ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև, որի ժամանակ վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Նշել է նաև, որ բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան։ Դատարանը վերլուծելով հիշյալ վկաների դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ վկաները գտնվել են Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում այն ժամանակ, երբ «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայքում ծագել է վիճաբանություն։ Ըստ վկաների՝ վիճաբանություն է ծագել Ա.Պողոսյան և Վ.Միքայելյանի միջև, որի ընթացքում Ա.Պողոսյանը փորձել է ձեռքում եղած աթոռով հարվածել Վ.Միքայելյանին, հնչեցրել են նաև հայհոյանքներ։ Բացի այդ, Ա.Պողոսյանը բերման ենթարկելու ժամանակ ավտոմեքենայում հայտնել է, որ առաջինն իրեն հարվածել է Վ.Միքայելյանը։ Ընդհանրացնելով ՊՊԾ գնդի ոստիկանների ցումունքները և դրանք համադրելով ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքների հետ, դատարանը մեկ անգամ ևս հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ իրականում Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը մինչ ոստիկանների ժամանումը արդեն իսկ աթոռով հարվածներ էին հասցրել միմյանց, իսկ վերջիններիս ներկայությամբ արդեն իրականացրել են աթոռով հարվածելու սպառնալիք։ Այլ խոսքով, դատարանը գտնում է, որ Վ.Գրիգորյանը և Վ.Ապրեսյանը հանդիսանալով վիճաբանության անմիջական ականատեսներ և ճանաչելով ամբաստանյալներին՝ դատարանին են ներկայացրել իրական փաստեր և նկարագրել ամբաստանյալների գործողությունները, որոնք ուղղված են միմյանց հարվածելուն։ Ինչ վերաբերում է վկաներ Պ.Արզումանյանի և Հ.Պետրոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմուքններին, որոնք հրապարակվել և հետազոտվել են դատական քննության ընթացքում, ապա դատարանը փաստում է, որ՝ Պ.Արզումանյանը և Հ.Պետրոսյանը հանդիսացել են «Ատլանտիկ» ակումբի աշխատակիցներ, ովքեր 11.03.2014թ.-ին գտնվել են աշխատավայրում և իրականացրել իրենց պարտականությունները։ Վերջիններիս նախաքննական ցուցմուքնների վերլուծությամբ, սակայն պարզ է դառնում, որ նրանք դեպքի օրը՝ իրադարաձությունների կատարման բուն պահին, ներկա չեն գտնվել սրահում, ականատես չեն եղել ամբաստանյալների կողմից իրականացված գործողություններին։ Նրանք ականատես են եղել միայն այն բանին, որ Պողոսյանը և Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն, քանի որ մինչև վերջ չեն մնացել և ականատես չեն եղել վիճաբանությանը, ուստի, նախաքննության ընթացքում նրանց կողմից տրված ցուցմուքնները դատարանի կողմից չեն կարող գնահատվել որպես որոշիչ և էական նշանակություն ունեցող փաստական տվյալներ, ավելին, դրանք չեն հակասում վերը շարադրված անձանց այն ցուցմունքներին, որոնցով հիմնավորվում է ամբաստանյալների մեղավորությունը։ 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները Սույն բաժնում դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ ամբաստանյալներ Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի արարքներում խուլիգանության հանցակազմի առկայությանն ընդհանրապես և այն որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ կատարելուն՝ մասնավորապես։ Այսպես. խուլիգանությունը բնորոշվում է դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումով, որն արտահայտվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Հասարակական կարգը դա մարդկանց ամենօրյա կենսագործունեության` աշխատանքի, կենցաղի, հանգստի ընթացքում նորմալ փոխհարաբերություններն ապահովող հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունն է։ Հասարակական կարգը, որպես քրեաիրավական պաշտպանության օբյեկտ, դա հասարակական անդորրը, հասարակական բարոյականությունը, այդ թվում քաղաքացիների կողմից հասարակական վայրերում օրինապահ և կայուն վարքագծի պահպանումը, տրանսպորտի անխափան աշխատանքը, հիմնարկությունների, ձեռնարկությունների, անձանց ֆիզիկական և բարոյական անձեռնմխելիությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունն է։ Այս և նմանատիպ հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտող և հասարակական կարգը կոպտորեն խախտող գործողությունների կատարումը հանդիսանում է խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը, փաստում է, որ հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն ընդամենը խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի դրսևորումն է` հանցավոր նպատակին հասնելու եղանակ։ Այսպիսով, խուլիգանության հիմնական անմիջական օբյեկտը հասարակական կարգն է։ Լրացուցիչ օբյեկտ են հանդիսանում անձի անձեռնմխելիությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը, առողջությունը, քաղաքացիների ու գույքային շահերի պաշտպանությունը։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ նախադեպային որոշմամբ վերլուծելով խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշները, այդ մասին տալով պարզաբանումներ, միասնական դատական պրակտիկա ապահովելու նպատակով, նշված՝ թիվ ԱՎԴ0014/01/11 որոշմամբ, իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ան մասին, որ` «(…) 14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…)։ 2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։ 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը` 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, (…) 4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով, 5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով` (…)։ 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…)»։ Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։ 15. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլիգնություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով։ Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանումը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ։ Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման։ Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը։ Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝ 1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում, 2) օդանավակայաններում, 3) շուկաներում, 4) պուրակներում, 5) այգիներում, 6) կինոթատրոններում, 7) ցուցասրահներում, 8) մարզադաշտերում, 9) փողոցներում, 10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում, 11) ուսումնական հաստատություններում, 12) հասարակական տրանսպորտում, 13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում, 14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։ 16. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը։ 17. Խուլիգանության հիմնական և որակյալ հանցակազմերի օբյեկտների և օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ սույն որոշման 15-16-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ հասարակական կարգի ոչ կոպիտ խախտումը, որը թեև արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա չէ որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով։ Նույն կերպ, վկայակոչված հոդվածով ենթակա չէ որակման հասարակական կարգի այն կոպիտ խախտումը, որը չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Ուստի Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը։ 18.Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին)։ Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ։ Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց։ 19. Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից։ Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը։ 20. Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով։ Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետևյալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում։ Նշված հատկանիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգանություն որակվել չի կարող։ Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը։ Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն)։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն։ 21. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով։ Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգնության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը։ Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։ Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ։ 22. Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանը ձևավորել է Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ»։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։ Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։ Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը։ (…)» (տե՛ս Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը)։ 23. Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա։ Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը։ Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն։ 24. Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը։ Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ։ Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը։ Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գրակայությունը և այլն։ 25. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից։ 26. Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն։ Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով։ Վերոգրյանի հիմա վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է։ 27. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ։ Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ 28. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 22-րդ և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, խուլիգանության վերաբերյալ գործերով անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև տուժողի վարքագիծը։ Զարգացնելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ խուլիգանական գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի արդյունքում, ապա նախ անհրաժեշտ է պարզել, թե ով է հանդիսացել վեճը նախաձեռնողը։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն, եթե վիճաբանությունն առաջանում է տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով և, հետևաբար, հանցանք կատարած անձի մոտ բացակայում են խուլիգանական դրդումները։ Նման պարագայում արարքը կարող է խուլիգանություն որակվել միայն այն դեպքում, երբ խուլիգանական դրդումներն առաջանան հետագայում և արարքը վերաճի խուլիգանության (տե՛ս սույն որոշման 27-րդ կետը)։ (...) 30. Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման 14-29-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ»»։ Գործի քննությամբ դատարանը հաստատված համարեց, որ ամբաստանյալներն իրենց ոչ իրավաչափ գործողություններն իրականացրել են հասարակական վայրում և դրա ընթացքում դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության՝ այդ թվում ակումբում գտնվող հաճախորդների ու աշխատակիցների նկատմամբ, չնչին առիթով վիճաբանել են միմյանց հետ, տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ ներկաների մեջ առաջացնելով վախի, տագնապի և լարվածության զգացում, որի ժամանակ նաև միմյանց հարվածել են աթոռներով ու սպառնացել դրանցով կրկին հարվածել միմյանց։ Դատարանն, անդրադառնալով Վ.Միքայելյանի և Ա.Պողոսյանի կողմից որպես զենք օգտագործված առարկայի՝ աթոռի, այդպիսին դիտելու իրավական հարցին, փաստում է հետևյալը՝ Որպես զենք օգտագործվող առարկաներ են համարվում այն բոլոր առարկաները, որոնցով հնարավոր է մարդու առողջությանը վնաս պատճառել։ Այդպիսի առարկաներ կարող են հանդիսանալ տնտեսական նշանակության առարկաները (կացին, դանակ, մուրճ և այլն), ինչպես նաև խուլիգանական գործողություններ կատարելու և մարդկանց վնաս պատճառելու համար հատուկ վերցված առարկաները՝ շղթա, մահակ և այլ։ Ինչ վերաբերում է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրում հասկացությանը, դատարանն ընդգծում է, որ նշված առարկաների գործադրումն առկա է ոչ միայն այն դեպքերում, երբ դրանցով մարդու առողջությանը վնաս է պատճառվում կամ մարդը զրկվում է կյանքից, այլ նաև այն դեպքերում, երբ փորձ է արվում դրանցով վնաս պատճառել մարդու առողջությանը կամ երբ դրանց ցուցադրմամբ սպառնալիքներ են տարվում։ Այսպիսով, սույն դատավճռում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքների գնահատմամբ դատարանը հաստատված է համարում այն հանգամանքը, որ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի կողմից դրսևորած գործողություններն պարունակում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հանցակազմի հատկանիշներ։ Միաժամանակ, անդրադառնալով Ա.Պոողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի կողմից պաշտպանական ճառով արտահայտած դիրքորոշմանը՝ կապված այն հանքամանքի հետ, որ քրեական գործով մինչդատական վարույթի ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմինը մի քանի անգամ կարճել է քրեական գործով վարույթը, իսկ այնուհետև վերսկսկել այն, դատարանը փաստում է, որ քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ այն վերսկսկելու դատավարական գործողությունների իարականացումն այս կամ այն կերպ չեն կարող կանխորոշել կամ բացառել ու հաստատել անձի մեղավորությունն ու անմեղությունը՝ մեղսագրված արարքում։ Ավելին, անձի մեղավորությունը կամ անմեղությունը հաստատվում կամ հերքվում է միայն պատշաճ դատավարական ընթացակարգի պահպանմամբ ապացույցների հետազոտման արդյունքում կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած դատարանի վերջնական դատական ակտով։ Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ` Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Անտոն Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ, գործով մեղադրյալ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ իրար հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իրենց անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, վերջիններս սկսել են տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ միմյանց հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով, հարվածել ու դրանցով սպառնացել են իրար և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց կան բնույթի հայհոյանքներ տալով։ Այլ կերպ, դատարանն արձանագրում է, որ Վահե Միքայելյանը և Անտոն Պողոսյանը կատարել են հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի անձը բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված և դատվածությունները չմարած անձ։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։ Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, և նախկինում կատարել է հանցագործություններ, որոնց դատվածությունները մարված չեն եղել, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Որպես ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները նրանք պետք է կրեն։ Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝ պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով։ 2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։ 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝ 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, 3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն) 4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով, 5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։ 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից յոթ տարի ժամկետով»։ Ինչպես նշվեց սույն դատավճռում, ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արարքում որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը և կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածով, համաձայն որի` «Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից»։ Այս առումով, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի արարքում որպես ծանրացուցիչ հանգամանք առկա է հանցանքների կատարման վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ դատարանը նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակի ոչ պակաս քան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման առավելագույն ժամկետի երկու երրորդը։ Բացի այդ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով, այն է` «Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։ Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից երևում է, որ այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվում է, որ նա մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան դատավճռի կայացումը, ապա նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակվում է հանցանքների համակցությամբ պատիժ նշանակելու կանոններով։ Այլ խոսքով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնը կիրառելի է այն դեպքում, երբ առաջին գործով կայացված դատավճռով անձի նկատմամբ նշանակվել է ռեալ պատիժ։ Մասնավորապես, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, համաձայն որի` Վ.Միքայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կոտով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով։ Նման պարագայում, ամբաստանյալի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է մասնակիորեն գումարվի Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատիժը։ Դատարանն արձանագրում է, որ նշված պատժում պետք է հաշվակցվի՝ սույն դատավճիռը կայացնելու օրվա դրությամբ վերջինիս կողմից Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակցված պատժի կրած մասը՝ 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբ պետք է հաշվվի առաջին գործով նշանակված պատժի կրման սկզբից՝ 2015թ.-ի հոկտեմբերի 17-ից։ Դատարանն, անդրադառնալով Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի՝ չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը՝ հաշվի առնելով, որ վերջինս ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում մշտապես դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ նրա նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվարկվի նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց 1.Վահե Արթուրի Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժից` 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով ազատազրկումից, 6 /վեց/ ամիսը և Վահե Արթուրի Միքայելյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել` ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Նշված պատժում հաշվակցել` վերջինիս կողմից Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.12.2015թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը` 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ օրը և սույն դատավճռով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հոկտեմբերի 17-ից։ 2.Անտոն Սերոբի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով։ Անտոն Սերոբի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 24-10-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 30-11-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 317, 124, 70 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 30-11-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 317, 124, 70 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-57882 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 17-08-2017 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 21-08-2017 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 04-09-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-317,2-124,3-70,4-111, 5-140 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 04-09-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-317,2-124,3-70,4-111, 5-140 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0040/01/16
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 28-11-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 28-11-2016 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ժորա |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Անտոն Պողոսյան մյուսը` Վահե Միքայելյան Վահե Արթուրի Միքայելյան Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Անտոն Սերոբի Պողոսյանի /ՀՀ քր. օր. 258 հոդ. 4-րդ մասով - ազատազրկում 4 տարի ժամկետով / վերաբերյալ 24.10.2016թ. դատավճիռը ,Անտոն Պողոսյանին ՀՀ քր. օր. 258 հոդ. 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ : Մեղադրական դատական ակտ կայացնելու դեպքում կիրառել ՀՀ քր.օր. 70 հոդվածը` կայացնելով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում և Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ սահմանել փորձաշրջան |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 02-12-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 02-12-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Սահակյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գրիշա |
| Ազգանուն | Մելիք-Սարգսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ալեքսանդր |
| Ազգանուն | Ազարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 13-12-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-12-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 20-01-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 23-02-2017 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Անտոն |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ № ԵԿԴ/0040/01/16 վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր`Մ.Մակյանի Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ք. Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԴԱՎԹՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ 2017 թվականի փետրվարի 23-ին դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անտոն Սերոբի Պողոսյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. 18.03.2014 թվականին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հարուցվել է թիվ 13202014 քրեական գործը։ 25.06.2014 թվականին ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։ 09.07.2015 թվականին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։ 11.11.2014 թվականին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կրկին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։ 04.05.2015 թվականին ՀՀ Գլխավոր դատախազության կողմից կայացվել է որոշում՝ քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշումը վերացնելու մասին։ Նախաքննական մարմնի կողմից 25.02.2016 թվականին որոշում է կայացվել Անտոն Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, այն բանի համար, որ «նա, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, ակումբի հաճախորդների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, անհիմն վիճաբանել է Վահե Արթուրի Միքայելյանի հետ, շուրջ 5-7 րոպե հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որի ընթացքում որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ աթոռով հարվածել է վերջինիս։ Այսպես, Ա. Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ Վահե Միքայելյանի հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, սկսել է տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ Վահե Միքայելյանի հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով հարվածել է վերջինիս և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով»։ Նույն օրը մեղադրյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։ Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) է ուղարկվել 03.03.2016 թվականին: Առաջին ատյանի դատարանի 24.10.2016 թվականի դատավճռով ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով։ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։ Առաջին ատյանի դատավճռով դատապարտվել է նաև Վահե Միքայելյանը, որի վերաբերյալ վերաքննիչ բողոք չի ստացվել: Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանը: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել: Թիվ ԵԿԴ/0040/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 02.12.2016 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 13.12.2016 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: 2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Ըստ պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքի` Առաջին ատյանի դատարանի 24.10.2016 թվականի դատավճիռը օրինական և հիմնավորված չէ և ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ: Պաշտպանն անդրադառնալով քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներին և վկայակոչելով վկաներ Վ.Գրիգորյանի և Վ.Ապրեսյանի ցուցմունքները, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ցուցաբերելով կանխակալ մոտեցում իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքի ապացուցման հիմքում դրել է միայն վերոնշյալ վկաների հակասական ցուցմունքները, մինչդեռ դրանք հերքվել են գործով առկա մյուս վկաներ` Պ.Արզումանյանի և Հ.Պետրոսյանի ցուցմունքներով, ինչպես նաև իր պաշտպանյալի և գործով մյուս ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանի ցուցմունքներով: Անդրադառնալով իր պաշտպանյալի կողմից կատարված արարքի իրավական որակմանը, պաշտպանը` վկայակոչելով խուլիգանության հանցակազմի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներում տեղ գտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ իր պաշտպանյալը ակումբում գտնվելու ժամանակ որևէ մտադրություն չի ունեցել խախտելու հասարակական կարգը, այլ նրա արարքը ուղղված է եղել կոնկրետ անձի` Վ.Միքայելյանի դեմ, և որևէ նպատակ չի ունեցել անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել ակումբում գտնվողների նկատմամբ: Բացի այդ, նշել է, որ գործով առկա տվյալներով հիմնավորվել է, որ ակումբի հաճախորդները, աշխատողները և այլ մարդիկ չեն հավաքվել և չեն միջամտել դեպքին և ակումբի բնականոն ընթացքը չի խաթարվել, իսկ միջադեպը տևել է մետ երկու րոպե: Պաշտպանը անդրադառնալով նաև ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին, նշել է, որ վերջինիս անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը բավարար է նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի ուժով պայմանականորեն չկիրառելու համար: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-րդ, 376-րդ, 378-րդ, 379-րդ և 381.1 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է. «1.Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, 2.Բեկանել ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0040/01/16 քրեական գործով դատավճիռը, Անտոն Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ, 3.Եթե դատարանը, այնուամենայնիվ, կգտնի, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքները բավարար են Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար, ապա խնդրում եմ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կայացնելով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում և Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ սահմանել փորձաշրջան»։ 3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի շահերի պաշտպան Ժորա Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. 5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը. 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. 8) ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. (…)»: Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանը պետք է պատասխանի հետևյալ երկու հարցերին` 1.Արդյո՞ք գործում առկա փաստական տվյալներով հնարավոր է հաստատված համարել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու փաստը: 2.Ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժը կրելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները արդյո՞ք բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ: 1.Մինչ քրեական գործում առկա ապացույցների հետազոտմանն ու գնահատմանը անդրադառնալը Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում բացահայտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի բովանդակությունը: Այսպես. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով(...): 2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով(...): (...) 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ(...)»: Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգա¬նութ¬յունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասա¬րակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարա¬կա¬կան կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն ան¬ձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առող¬ջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են: Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակ¬յալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակա¬կան կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարա¬կության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթա¬կա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արար¬¬¬քը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրա¬վունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլի¬գանու¬թյան որակյալ հանցակազմով (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր): Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վեր¬լու¬ծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանա¬կություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանու¬մը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ: Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զան¬ցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման: Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբ¬յեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը: Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հա¬սա¬րակական նշանակության վայրերում, այն է՝ 1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում, 2) օդանավակայաններում, 3) շուկաներում, 4) պուրակներում, 5) այգիներում, 6) կինոթատրոններում, 7) ցուցասրահներում, 8) մարզադաշտերում, 9) փողոցներում, 10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում, 11) ուսումնական հաստատություններում, 12) հասարակական տրանսպորտում, 13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում, 14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահով¬ված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպութ¬յուն¬ների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտ¬նե¬րի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը (տե´ս ՀՀ վճռա¬բեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 15-րդ կետ): Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն ար¬տա¬հայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Խուլիգանութ¬յան որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զու¬գորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգա¬նութ¬յան հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմ¬նա¬վորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայութ¬յու¬նը: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը են¬թակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբեր¬մուն¬քի բացահայտ լինելը (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մար¬տի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-17-րդ կե¬տեր): Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատ¬կանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին): Այն ար¬տահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հե¬տևան¬քով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայ¬րույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ: Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արա¬րողության կազմալուծմամբ: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կո¬պիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից: Այս կապակցությամբ Վճռա¬բեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պա¬րագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկա¬յում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց: Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպ¬քում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամ¬ներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել: Այս կապակ¬ցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առ¬կա¬յությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվա¬ծութ¬յունից: Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ ան¬հանգստութ¬յուն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան ան¬ձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմա¬կեր¬պութ¬յունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտ¬ների բնականոն աշխատանքը (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 18-19-րդ կետեր): Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարա¬կա¬կան կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետև¬յալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարա¬կական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բա¬ցա¬հայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում: Նշված հատկա¬նիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգա¬նություն որակվել չի կարող: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը: Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտա¬հայտ¬վում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վար¬քագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդ¬կանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով: Հասարակության նկատ¬մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտա¬վորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթութ¬յուն և այլն): Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վե¬րա¬բեր¬մունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վե¬րաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներ¬կա¬յությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հան¬ցա¬կազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայութ¬յունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցա¬կազ¬մի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կար¬գը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ ան¬հար¬գալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար: Հա¬կառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասա¬րակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արար¬քը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերա¬բեր¬մունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբեր¬յալ, 20-21-րդ կետեր): Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևա¬վորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձա¬նագրում է, որ սուբյեկտիվ կողմից խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբ¬յեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարա¬կական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարու¬նակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարա¬կական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ ան¬հար¬գալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրե¬րում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնա¬պես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերաբերյալ, 23-րդ կետ): Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշում¬ների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը: Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևա¬վոր¬ված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձա¬նագրել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կեր¬պով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգա¬լից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը: Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախութ¬յունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն: Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կող¬մը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկ¬րետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից: Վճռաբեկ դատարանը ընդգծել է, որ խուլիգա¬նական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատա¬րելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մաս¬նավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առա¬ջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վար¬քագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արար¬քը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրա¬վիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտա¬վո¬րությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտա¬հայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ ան¬հար¬գա¬լից վերաբերմունք դրսևորելով: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վար¬քագ¬ծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտա¬հայ¬տություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է: Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևա¬վորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կար¬գի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ԱՎԴ/0014/01/11 գործի վերա¬բերյալ, 24-27-րդ կետեր): Ինչ վերաբերում է քննարկվող արարքի առավել ծանրացնող հանգամանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը` Որպես զենք օգ¬տա¬գործ¬վող ա¬ռար¬կա¬ներ ասելով պետք է հասկանալ այն բո¬լոր ա¬ռար¬կա¬նե¬րը ո¬րոն¬ցով հնա¬րա¬վոր է մար¬դու ա¬ռող¬ջութ¬յա¬նը վնաս պատ¬ճա¬ռել: Այդ¬պի¬սի ա¬ռար¬կա¬ներ կա¬րող են հան¬դի¬սա¬նալ տնտե¬սա¬կան նշա¬նա¬կութ¬յան ա¬ռար¬կա¬նե¬րը (կա¬ցին, դա¬նակ, մուրճ և այլն), ինչ¬պես նաև խու¬լի¬գա¬նա¬կան գոր¬ծո¬ղութ¬յուն¬ներ կա¬տա¬րե¬լու և մարդ¬կանց վնաս պատ¬ճա¬ռե¬լու հա¬մար հա¬տուկ վերց¬ված ա¬ռար¬կա¬նե¬րը՝ շղթա, մա¬հակ և այլն: Ընդ որում` արարքը որակվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նույնիսկ այն դեպքում, երբ նշված առարկաները վերցրվում են ոչ թե նախօրոք, այլ հենց դեպքի վայրում: Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 11.03.2014թ.-ին ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով ընկերոջ հետ միասին գնացել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» ակումբ։ Ակումբում գտնվելուց երկու ժամ անց ակումբ են եկել երկու տղա և երկու աղջիկ։ Այդ տղաներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, մյուսը՝ նրա ընկերը։ Այն ընթացքում, երբ Վ.Միքայելյանը և նրա ընկերը մի պահ գնացել են լվացվելու, նրա հետ եկած աղջիկները մտել են սրահ։ Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ասել է իրեն «շռայլում ես», ինչին պատասխանել է՝ «նշում եմ ծննդյանս տարեդարձը»։ Այնուհետև, այդ աղջիկը շնորհավորել է իր ծնունդը, իսկ ինքը շնորհավորել է կանանց մեկ ամսյակը։ Դրանից հետո իրեն է մոտեցել Վ.Միքայելյանը, միմյանց չհասկանալու պատճառով իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ։ Այդ ժամանակ կպել են ակումբի սրահում գտնվող սեղանի շուրջ դրված երկու աթոռներին, որոնք ընկել, շուռ են եկել, իսկ ինքը փորձել է ուղղել դրանք։ Քաշքշուկի ընթացքում ինքը և Վ.Միքայելյանը հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Վիճաբանությունը տևել է շուրջ 2 րոպե։ Այն ժամանակ, երբ Վահեն իրեն հրավիրել է դուրս՝ զրուցելու նպատակով, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Պնդել է, որ ստեղծված իրավիճակում ինքը Վ.Միքայելյանին չի հարվածել։ Չի մտաբերում, արդյոք ստեղծված իրավիճակում ինչպես ակումբի աշխատակիցները, այնպես էլ՝ հաճախորդները միջամտել են իրենց գործողություններին, թե ոչ։ Նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրվել։ Մասնավորապես, ցուցմունքի այն հատվածը, որը վերաբերում է աթոռով հարվածելուն, դա իրականում չի եղել և մտքերը ձևակերպել ու շարադրել է քննիչի թելադրանքով։ Ոստիկանության աշխատակիցներ Վ.Գրիգորյանին և Վ.Ապրեսյանին նախկինում, մինչ տվյալ միջադեպը, չի ճանաչել։ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 25.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Անտոն Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «Ատլանտիկ» ակումբում վիճաբանել է իրեն անծանոթ Վ.Միքայելյանի հետ, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը։ Միջադեպի մանրամասները չի հիշում, քանի որ անցել է երկար ժամանակ։ Իսկ 26.02.2016թ.-ին գործով մյուս մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ միմյանց հարվածել են աթոռով, հնչեցրել հայհոյանքներ։ Իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ առաջինը Վ.Միքայելյանն է իրեն հարվածել։ Վիճաբանության ընթացքում միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց տարել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին: 26.02.2016թ.-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ Անտոն Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ վիճաբանությունն ընթացել է ակումբի պարահրապարակում, իր սեղանի մոտ։ Վ.Միքայելյանը հայհոյել է իրեն, ապա սկսել են քաշքշել միմյանց։ Այնուհետև, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել աթոռով։ Չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ աթոռով են իրար հարվածել, չի կարող ճանաչել այն։ Առաջին ատյանի դատարանում նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը պնդելով իր դատաքննական ցուցմունքները, հայտնել է, որ իր մտաբերելով, միմյանց չեն հարվածել, առավել ևս՝ աթոռով։ Վերլուծելով և գնահատելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ ապացուցված է, իսկ նրա տված ցուցմունքներն էլ հերքվում են գործում առկա ստորև ներկայացվող հետևյալ ապացույցներով` Այսպես. Վկա Վահրամ Գրիգորյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ոստիկան։ Դեպքի օրը համածառայակից Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Անցնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, լսել են աղմուկի, գոռգոռոցի ձայներ, անմիջապես գնացել են այդ ակումբի ուղղությամբ։ Մտնելով ներս, տեսել է, որ հավաքված են անձինք, որոնցից երկուսը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, վիճաբանում են միմյանց հետ։ Հայտնել է, որ վիճաբանող անձանցից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուսը՝ ամբաստանյալ Վահե Միքայելյանը։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում՝ բարձրացված վիճակում, գտնվել է առարկա՝ աթոռ։ Անմիջապես միջամտել են, փորձել կանխել քաշքշուկը։ Մասնավորապես, նախ և առաջ վերցրել են Ա.Պողոսյանի ձեռքում գտնվող աթոռը։ Այնուհետև, վիճաբանող անձանց դուրս են հրավիրել ակումբից և պարեկային ավտոմեքենայով բերման ենթարկել ոստիկանական բաժին։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել են ակումբի դրսում, վիճաբանությունը չի շարունակվել։ Վահե Միքայելյանի ձեռքում որևէ առարկա վիճաբանության ընթացքում չի տեսել։ Պնդել է, որ Ա.Պողոսյանի ձեռքում բարձրացված վիճակում տեսել է աթոռ, սակայն չի տեսել, որ նա այդ աթոռով հարվածած լինի որևէ մեկին։ Ավելին, իր ներկայությամբ վիճաբանող անձինք միմյանց հարվածներ չեն հասցրել։ Այդուամենայնիվ, վերջիններս գտնվել են ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, միմյանց նկատմամբ դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ։ Կապված ակումբի բնականոն աշխատանքների հետ, նշել է, որ ներսում որևէ արտառոց դեպք չի նկատել։ Նկարագրելով Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղած աթոռը հայտնել է, որ այն եղել է երկաթե՝ կաշվե նստատեղով, թիկանկով, կլոր։ Այդ ժամանակ հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքներ, գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության պատճառը չի պարզել։ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկա Վահրամ Գրիգորյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` Անցել են «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Մտնելով ներս, նկատել են մի խումբ երիտասարդների, որոնցից երկուսը քաշքշում են միմյանց և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրանից մեկը փորձում էր ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այն քաշքշուկը։ Կապնվել են 0353 Պ/Ա հետ, իրենց է մոտեցել նաև 0306 Պ/Ա և այդ երիտասարդներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 5-7 րոպե, որի ընթացքում երիտասարդները հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նշված երիտասարդներից Անտոն Պողոսյանը ձեռքում գտնվող աթոռով մեկ անգամ հարվածել էր Վ.Միքայելյանին, սակայն լուրջ վնասվածք չէր պատճառվել։ Որքանով նկատել են, երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել, միայն քաշքշել են միմյանց, ակումբից դուրս հրավիրելուց հետո շարունակել են հայհոյել։ Նրանց շուրջը հավաքված են եղել մոտ 4-5 անձինք, ովքեր հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ։ Բերման ենթարկելու ընթացքում Անտոն Պողոսյանը բարձրաձայնել է, որ նախապես Վահե Միքայելյանն է հարվածել աթոռով, որի պատճառով ինքը հարվածել է Վ.Միքայելյանին։ 26.02.2016թ.-ին գործով մյուս մեղադրյալ Վ.Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Վահրամ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ 11.03.2014թ.-ին Վարդան Ապրեսյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբի մոտ, երբ լսել են վիճաբանության ձայներ։ Ակումբի ներսում տեսել են մի խումբ հավաքված անձանց, երկու երիտասարդներ հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներն են հանդիսացել Անտոն Պողոսյանը և Վահե Միքայելյանը։ Վերջիններս քաշքշել են միմյանց, սակայն հարվածներ չեն հասցրել։ Անտոն Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ, որով փորձում էր հարվածել Վ.Միքայելյանին։ Այդ ամենը կանխվել է իրենց կողմից, նշված տղաներին ենթարկել են բերման։ 18.06.2015թ.-ին վկա Հ.Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Վահրամ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ 11.03.2014թ.-ին Վ.Ապրեսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում անցնելիս են եղել «Ատլանտիկ» ակումբի մոտով, երբ ակումբի աշխատակիցներից մեկը՝ իր մտաբերմամբ Պ.Արզումանյանը, մոտեցել է իրենց և հայտնել, որ ակումբում ծագել է վիճաբանություն։ Մտնելով ներս, նկատել են երկու երիտասարդների, ովքեր քաշքշել են միմյանց և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այդ երիտասարդներից մեկը փորձել է ձեռքում գտնվող աթոռով հարվածել մյուս երիտասարդին, իրենք անմիջապես կանխել են այդ քաշքշուկը։ Նշված երիտասարդներին բերման են ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ այն երիտասարդը, ով փորձել է աթոռով հարվածել մյուսին, հանդիսանում է Անտոն Պողոսյանը, իսկ մյուս երիտասարդը հանդիսանում է Վահե Միքայելյանը։ Միջադեպը տևել է մոտ 5-7 րոպե։ Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկա Վահրամ Գրիգորյանը Առաջին ատյանի դատարանում պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի հրավիրել ակումբ, պարզապես լսել է գոռգոռոցներ և գնացել է այն ուղղությամբ։ Ա.Պողոսյանին տեսել է աթոռը ձեռքին կանգնած, նրա կողմից հարվածի փորձ կամ հարված չի տեսել։ Ինչ վերաբերվում է, որ բերման ենթարկելու ընթացքում Ա.Պողոսյանն ասել է, որ Վ.Միքայելյանը նրան նախապես հարվածել է աթոռով, այդ իսկ պատճառով նա նույնպես հարվածել է, ապա դա իրականում այդպես է։ Վկա Վարդան Ապրեսյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՊՊԾ Գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակում՝ որպես ավագ ոստիկան։ Դեպքի օրը համածառայակից Վ.Գրիգորյանի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և գնացել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով «Ատլանտիկ» ակումբի մոտակայք, տեսել են, որ հավաքվել են անձինք, ծագել է վիճաբանություն, կռիվ ամբաստանյալներ Ա.Պողոսյանի և Վ.Միքայելյանի միջև։ Վերջիններս հնչեցրել են փոխադարձ հայհոյանքներ։ Այդ ժամանակ տեսել է, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի ձեռքում եղել է աթոռ։ Անմիջապես մոտեցել են, Ա.Պողոսյանի ձեռքից վերցրել աթոռը, բաժանել նրանց և հրավիրել ակումբից դուրս։ Դրսում գտնվել են միմյանցից փոքր-ինչ հեռու տարածությամբ, այնուհետև պարեկային ավտոմեքենայով վերջիններս բերման են ենթարկել բաժին։ Դրսում գտնվելու ընթացքում երիտասարդները փորձել են կրկին քաշքշել միմյանց, սակայն չեն թույլատրել։ Բերման ենթարկելու ժամանակ Ա.Պողոսյանն ասել է, որ իր հետ վիճաբանող անձը՝ ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանը, նախապես հարվածել էր նրան, սակայն Վ.Միքայելյանը ժխտել է հարվածի փաստը։ Պնդել է, դեպքի օրը տեսել է, թե ինչպես են Ա.Պողոսյանն ու Վ.Միքայելյանը քաշքշում միմյանց, հնչեցնում փոխադարձ հայհոյանքներ։ Ինչ վերաբերում է հարվածելուն, նշել է, որ Ա.Պողոսյանն աթոռը ձեռքին առաջացել է դեպի Վ.Միքայելյանը՝ նրան հարվածելու նպատակով, սակայն ինքը կանխել է վերջինիս գործողությունը։ Ակումբի դրսում հավաքված անձինք ևս միջամտել են քաշքշուկին, փորձելով բաժանել նրանց։ Ակումբի ներսում վիճաբանությունը տևել է 5-7 րոպե։ Չի մտաբերում, ծառայության ընթացքում իրենց որևէ մեկը կանչել է ակումբ, թե ոչ։ Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև` Հայկուհի Պետրոսյանի որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մատուցողուհի։ Աշխատաժամերն են հանդիսանում՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 2014թ.-ի մարտի 10-ին ժամը 19։00-ից գտնվել է աշխատավայրում, կատարել իր աշխատանքը։ Արդեն մարտի 11-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում նկատել է, որ ակումբի սրահը մարդաշատ է։ Պարահրապարակում պարել է իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ում արտաքինը և դիմագծերը չի մտաբերում։ Նկատել է, որ հաճախորդներից մեկը, ով նույնպես եղել է իրեն անծանոթ, զրուցել է այդ աղջկա հետ։ Դրանից հետո սպասարկել է իր անծանոթ հաճախորդների, այնուհետև նկատել է, որ այդ աղջկա հետ զրուցած հաճախորդը և մեկ այլ իրեն անծանոթ հաճախորդ բարձր խոսում են միմյանց հետո, իսկ «Ատլանտիկ» ակումբի մենեջեր Պողոս Արզումանյանը դուրս է եկել ակումբից։ Այդ ընթացքում նշված երիտասարդները քաշքշել են միմյանց, սակայն երբ Պ.Արզումանյանը ոստիկանների հետ մտել է ակումբ, նրանք հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց դուրս են հրավիրել։ Միջադեպը տևել է մի քանի վայրկյան, որի ընթացքում ակումբի մնացած հաճախորդները չեն հավաքվել վիճաբանության շուրջ, իսկ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել։ Նշված հաճախորդները միմյանց չեն հարվածել։ Չի նկատել, որ նրանցից որևէ մեկը աթոռ վերցրած լինի և փորձի հարվածել մյուսին։ Միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել։ Հայկուհի Պետրոսյանի՝ որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ քննիչի կողմից առաջադրված բանավոր հարցին, այն է՝ ստացված տվյալների համաձայն ակումբում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը հարվածել են միմյանց, Ա.Պողոսյանը աթոռով փորձել է հարվածել Վ.Միքայելյանին, բացի այդ, վիճաբանության ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ, պատասխանել է, որ չի բացառում, որ եղել է այնպես, ինչպես ներկայացնում է քննիչը։ Այդուամենայնիվ նշել է, որ չի նկատել հարվածներ և չի լսել հայհոյանքներ, քանի որ ակումբի սրահից դուրս է եկել և բարձրացել վերևի սրահ։ Չի մտաբերում, թե «Ատլանտիկ» ակումբում 11.03.2014թ.-ին ովքեր են աշխատել։ Պարզապես տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը և Վ.Միքայելյանը քաշքշել են միմյանց, սակայն մինչև վերջ ականատես չի եղել նրանց վիճաբանությանը։ Հնարավոր է, որ այդ պատճառով չի տեսել, արդյոք միմյանց հարվածել են, թե ոչ։ 18.06.2015թ.-ին վկա Հայկուհի Պետրոսյանի և վկա Վ.Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ տվյալ օրը գտնվել է «Ատլանտիկ» ակումբում, սակայն իր ներկայությամբ ոչ մեկը մյուսին չի հարվածել, չի փորձել աթոռով հարվածել մեկ ուրիշին, հայհոյանքներ չի լսել։ Հնարավոր է, որ այդ ամենն եղել է իր հետ առերեսվողի նշած հանգամանքներում, սակայն ինքը չի նկատել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում դուրս է եկել ակումբի սրահից, բարձրացել վերևի սրահ։ Պողոս Արզումանյանի որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ շուրջ երկու տարի է, ինչ աշխատում է «Ատլանտիկ» ակումբում՝ որպես մենեջեր։ Աշխատում է յուրաքանչյուր օր՝ ժամը 19։00-ից մինչև ժամը 03։00-ն։ 10.03.2014թ.-ին ժամը 19։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում։ Արդեն ժամը 01։00-ի սահմաններում ակումբը եղել է մարդաշատ։ Ժամը 01։30-ի սահմաններում պարահրապարակում նկատել է իրեն անծանոթ մի աղջկա, ով միայնակ պարել է։ Նկատել է, որ այդ աղջկան մոտեցել է իրեն անծանոթ ակումբի հաճախորդներից մեկը։ Մի քանի րոպե անց նրանց է մոտեցել մեկ այլ հաճախորդ՝ իրեն կրկին անծանոթ։ Տվյալ անձանց միջև սկսվել է խոսակցություն, սակայն, քանի որ գտնվել է վերջիններիցս հեռու, չգիտի, թե ինչ թեմայի շուրջ են զրուցել։ 1-2 րոպե անց տվյալ հաճախորդները՝ երիտասարդ տղաները, սկսել են բարձր խոսել։ Հետագա անախորժություններից խուսափելու համար ինքը դուրս է եկել ակումբից, մոտեցել շրջակայքում ծառայություն իրականացնող ՊՊԾ ոստիկանության աշխատակիցներին և ասել, որ հնարավոր է, որ ներքևում անախորժություն կարող է լինել։ Միասին մտել են ներս, նկատել, որ այդ երկու երիտասարդները քաշքշում են միմյանց։ Իրենց տեսնելուն պես հանդարտվել են և ոստիկանության աշխատակիցները նրանց տարել են ոստիկանություն։ Նշված միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել, նկատել է միայն քաշքշուկ։ Չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը աթոռ վերցրած լինի, հարվածի կամ փորձի հարվածել մյուսին։ Նշված երիտասարդները միմյանց չեն հարվածել։ Միջադեպը տևել է մոտ երկու րոպե, ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ակումբի հաճախորդները չեն հավաքվել և չեն միջամտել։ Իր մոտ չի տպավորվել այդ աղջկա արտաքին տեսքը, չի կարող նկարագրել նրա դիմագծերը։ Դեպքի օրը ակումբում իրեն ծանոթ հաճախորդներ չեն եղել։ Քանի որ տվյալ հաճախորդների պահվածքից զգացել է, որ նրանք խմած են, հետագա բարդություններից խուսափելու համար ուշադրություն է դարձրել նրանց վրա։ Ինչքանով, որ նկատել է, նրանց հետ ակումբում այլ անձինք չեն եղել։ Պողոս Արզումանյանի որպես վկա տրված լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ «Ատլանտիկ» ակումբում տեղադրված տեսանկարահանման սարքերի տեսագրությունը պահպանող դիվիառ սարքավորման աշխատանքային ռեժիմի գաղտնաբառը չգիտի։ Իրենց աշխատակիցներից և ակումբի տնօրինությունից փորձել է ճշտել այդ գաղտնաբառը, սակայն նրանք նույնպես չեն իմանում, հավանաբար այն պատճառով, որ այդ գաղտնաբառը աշխատանքի ընթացքում պետք չի գալիս։ Չգիտի նաև, թե ով է տեղադրել նշված դիվիառ սարքավորումը, ինչպես նաև չգիտի, թե ումից կարելի ճշտել դրա գաղտնաբառը։ Այլ փաստաթղթի կարգով որպես ճանաչված՝ 11.03.2014թ.-ին «Շտապօգնություն» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված սթափության վիճակի զննության թիվ 100866 արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Անտոն Պողոսյանի օրգանիզմում հայտնաբերվել է 0.21մգ/լ ալկոհոլ։ Առարկայի զննության մասին արձանագրությունը, Վահե Միքայելյանի և Անտոն Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։ Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` «(...) 2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը: 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (...)»: Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: (...)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»: Ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր նախադեպային որոշումներում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները. «(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի: 15.Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես, որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: (...)» ( տե’ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշումը): «(...) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (...) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշումը): Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով հաստատված է հետևյալը` ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը, 2014թ. մարտի 11-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում, ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Ատլանտիկ» ակումբ, որտեղ չնչին առիթով՝ գործով ինքնությունը չպարզված աղջկա հետ պարելու համար, վիճաբանել է իրեն նախկինում անծանոթ, գործով մեղադրյալ Վահե Միքայելյանի հետ, որի ժամանակ իրար հետ չունենալով անձնական թշնամանք, անհիմն, իրենց անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքով, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց հակադրվելու ձևով՝ ծագած վիճաբանությունը կանխելուն տեղին արված դիտողություններն անտեսելով, վերջիններս սկսել են տևականորեն՝ շուրջ 5-7 րոպե, հնչեցնել սեռական բնույթի հայհոյանքներ միմյանց հասցեին, ինչը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով՝ որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ՝ աթոռով, հարվածել ու դրանցով սպառնացել են իրար և նշված գործողություններով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, ինչն արտահայտվել է ակումբում և ակումբի մոտակայքում ոստիկանների կանխիչ գործողություններն անտեսելով և միմյանց կան բնույթի հայհոյանքներ տալով: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է որ նման պայմաններում ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին, ինչի վերաբերյալ էլ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է օրինական և հիմնավորված եզրակացության, այն մասին, որ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու և ամբաստանյալին դատապարտելու համար: 2. Ինչպես նշվեց սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված երկրորդ իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժը կրելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները արդյո՞ք բխում են քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե՞ ոչ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին համաձայն` «1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները»: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 16-րդ կետ): Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այն-պիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07 գործի վերաբերյալ): Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «2.Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»: Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատաս-խանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից` 1)պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս: 2)պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցա-գործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: ՀՀ քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ: Նշված չափանիշներն են` ա)հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես, բ)հանցավորի անձը, գ)պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի որոշումը ԵԿԴ/0042/01/11 գործի վերաբերյալ, 17-րդ կետ): Վճռաբեկ դատարանն` անդրադառնալով արարքի հանրային վտանգավորության բնույթին և աստիճանին, հստակեցրել է դրանց որոշման չափանիշները` արտահայտելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-15-րդ կետեր): Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշումը ԵՇԴ/0029/01/08 գործի վերաբերյալ, 14-րդ կետ): Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի որոշումը ՎԲ-50/07 գործի վերաբերյալ, 27-րդ կետ): Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանք-ները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումը ՎԲ-192/07 գործի վերաբերյալ): ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` «1.Եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»: 2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները(...)»: Նշվածից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախա-տեսելու բնույթն ու աստիճանը (Տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը ՎԲ-201/07գործի վերաբերյալ): Առաջին ատյանի դատարանը, քննարկելով ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակն ու չափը և այն կրելու հարցը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա կատարած հանցանքների բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանը կատարել է ծանր հանցագործություն, նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմնավորված հետևության է հանգել, որ ամբաստանյալը պետք կրի նշանակված պատիժը: Ամփոփելով վերոնշյալ հանգամանքները, Վերաքննիչ դատարանն` ներկայացված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում, իր հերթին արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը` հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, ամբաստանյալի կատարած հանցանքի բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հիմնավորված հետևության է հանգել ամբաստանյալ Անտոն Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու հարցը լուծելիս, որի պայմաններում վերջինիս շահերի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, քանի որ այն բավարարելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների ի կատար ածմանը` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպան Ժորա Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 23-02-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 21-04-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 317, 124, 70, 111 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 21-04-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 317, 124, 70, 111 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-11141/17 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0040/01/16
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 14-04-2017 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Արա |
| Ազգանուն | Դավթյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Անտոն |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 25-04-2017 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը վերադարձվել է սխալները շտկելու համար |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Որոշման ամսաթիվ | 24-05-2017 |
| Որոշման ամսաթիվ | 01-08-2017 |
| Մակագրվել է | 27-04-2017 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0040/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 24 մայիսի 2017 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Անտոն Սերոբի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ամբաստանյալ Անտոն Սերոբի Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանը վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշման դեմ՝ խնդրելով բեկանել և փոփոխել այն` ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և կայացնել արդարացման դատական ակտ կամ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել։ Բողոքաբերը նաև միջնորդել է հարգելի համարել բողոք բերելու համար սահմանված մեկամսյա ժամկետը բաց թողնելը և վերականգնել այն։ Ներկայացված նյութերից երևում է, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշումը բողոքաբերը ստացել է 2017 թվականի մարտի 22-ին, իսկ նշված դատական ակտի դեմ վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել 2017 թվականի ապրիլի 14-ին։ ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1249 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հաշվառմամբ` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքարկման համար սահմանված ժամկետի բացթողումը հարգելի համարելու և բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին պաշտպան Ա.Դավթյանի միջնորդությունը ենթակա է բավարարման։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 21-րդ մասի համաձայն` բողոքին կցվում են բողոքի պատճենը գործը քննած դատարան և դատավարության մասնակիցներին (բացառությամբ քննիչի և հետաքննության մարմնի) ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթղթերը։ Մինչդեռ պաշտպան Ա.Դավթյանի վճռաբեկ բողոքի ուսումնասիրությունից երևում է, որ բացակայում է բողոքի պատճենը ամբաստանյալ Վ.Միքայելյանին ուղարկված լինելը հավաստող փաստաթուղթը։ Այսինքն՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 21-րդ մասի պահանջը պահպանված չէ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-ին հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Վճռաբեկ դատարանը բողոքը վերադարձնելու մասին որոշմամբ սահմանում է մինչև մեկամսյա ժամկետ՝ ձևական սխալները շտկելու և վճռաբեկ բողոքը կրկին ներկայացնելու համար»։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար պետք է սահմանել 5-օրյա ժամկետ։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-ին հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Վճռաբեկ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը վերականգնել։ Անտոն Սերոբի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել։ Վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար սահմանել 5-օրյա ժամկետ` սույն որոշումն ստանալու պահից։ Սահմանված ժամկետում բողոքը չներկայացնելու դեպքում այն համարվում է չտրված։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0040/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 1 օգոստոսի 2017 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ամբաստանյալ Անտոն Սերոբի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով։ Նույն դատավճռով դատապարտվել է նաև Վահե Արթուրի Միքայելյանը։ Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ժ.Համբարձումյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը մերժել է, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ի դատավճիռը թողել օրինական ուժի մեջ։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի վերոգրյալ որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանի վճռաբեկ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը Վճռաբեկ դատարանի` 2017 թվականի մայիսի 24-ի որոշմամբ վերականգնվել է, վճռաբեկ բողոքը վերադարձվել է, և ձևական սխալները շտկելու համար սահմանվել է 5-օրյա ժամկետ։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի վերոգրյալ որոշման դեմ կրկին վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանը` խնդրելով բեկանել և փոփոխել այն` Ա.Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել, կայացնել արդարացման դատական ակտ կամ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել։ Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, և առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոքի հեղինակը նշել է, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի` Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08, Ֆ.Գալստյանի գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, Շ.Հախվերդյանի գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 և Մ.Հակոբյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին։ Բողոքաբերը նշել է նաև, որ ստորադաս դատարանը խախտել և սխալ է մեկնաբանել «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատութունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-18-րդ, 25-րդ հոդվածները, 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերը, 107-րդ, 127-րդ հոդվածները, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 366-րդ, 371-րդ հոդվածները։ Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված որոշումների և ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, և որ առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-ին հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Անտոն Սերոբի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի փետրվարի 23-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի պաշտպան Ա.Դավթյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Սահմանված ժամկետում կրկին ներկայացվել է | 31-05-2017 |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 25-05-2017 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 09-08-2017 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 5 հատոր` 317, 124, 70, 111, 129 /5-րդը կազմված է ՀՀ վճռաբեկ դատարանում/ թերթ |