ԵԿԴ/0039/01/16


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)ԿԱԶՄՈՎ `

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

մասնակցությամբ`

ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ. ՄԱԿՅԱՆԻ

2016 թվականի հուլիսի 27-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում` վճռաբեկության կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2016 թվականի մայիսի 17-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի պաշտպան Վ. Մակյանի վերաքննիչ բողոքը

ՊԱՐԶԵՑ

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
2015 թվականի սեպտեմբերի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ. Կիրակոսյանի որոշմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13810615 քրեական գործը:
2016 թվականի փետրվարի 12-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13114416 քրեական գործը և նույն որոշմամբ ընդունվել` վարույթ:
2016 թվականի փետրվարի 12-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել թիվ 13810615 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Արմեն Նազարյանի, Տիգրան Նազարյանի և Արփինե Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի փետրվարի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Դ. Կիրակոսյանի որոշմամբ` թիվ 13114416 քրեական գործով Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նախաքննության մարմնի 2016 թվականի փետրվարի 29-ի որոշմամբ` Ռոբերտ Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2016 թվականի մարտի 3-ին Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թիվ 13114416 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը դատարանի 2016 թվականի մարտի 09-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մայիսի 17-ի դատավճռով Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Նազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի նշված դատավճռի դեմ 2016 թվականի հունիսի 17-ին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի շահերի պաշտպան Վ. Մակյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի շահերի պաշտպան Վ. Մակյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկության կանոններով, քննության է նշանակվել 2016 թվականի հուլիսի 12-ին:
Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ նա, 2008 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 29 հասցեում գործող <<Կենտրոն>> նոտարական գրասենյակում որդուն` Արմեն Ռոբերտի Նազարյանին է տվել նույն նոտարական գրասենյակի նոտար Ռոզա Սահակյանի կողմից վավերացված` Երևանի Եզ. Կողբացի փողոցի 2ա շենքի թիվ 52 բնակարանի իր մասնաբաժինը տնօրինելու, տիրապետելու, օգտագործելու և վաճառելու լիազորություններով օժտող լիազորագիր, որից հետո 2015 թվականի օգոստոսի 18-ին ներակայացել է Երևան քաղաքի Ս. Վրացյան 90 հասցեում գտնվող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին, որտեղ նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է` իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ ինչ-որ մեկը կեղծելով իր ստորագրությունը, նոտարական գրասենյակ է ներակայացրել կեղծ լիազորագիր, ինչի հետևանքով ինքը զրկվել է Երևան քաղաքի Կողբացի 2ա շենքի թիվ 52 բնակարանի իր մասնաբաժնից:




3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները , պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի շահերի պաշտպան Վ. Մակյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ դատական ակտը կայացված է նյութական և դատավարական իրավունքի կոպիտ խախտումներով:
Բողոքաբերը նշել է, որ դատավճռի հիմքում դրված ցուցմունքները տված անձինք զրպարտում են իր պաշտպանյալին, քանի որ վերջինիս հետ ունեցել են լարված հարաբերություններ:
Բողոքաբերը նշել է, որ դատական ակտով խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 11-րդ, 17-րդ, 18-րդ 23-րդ, 25-րդ, 104-րդ, 358-րդ և 360-րդ հոդվածների պահանջները և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը:
Ելնելով վերոգրյալից բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի ԵԿԴ/0039/01/16 գործով 2016 թվականի մայիսի 17-ին կայացրած որոշումը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ` ճանաչելով և հռչակելով ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի անմեղությունն առաջադրված մեղադրանքում:
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Վ. Մակյանն ամբողջությամբ պնդեց վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով բավարարել այն:

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Վ. Մակյանի հիմնավորումները, ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի շահերին պաշտպան Վ. Մակյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<< 1. Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն.
<<Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: >>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<1. Հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով: >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն. <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն. <<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն….
… 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը …>>:
Առաջին ատյանի դատարանը 2016 թվականի մայիսի 17-ի որոշմամբ արձանագրել է.
<< Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Ռոբերտ Նազարյանը 2008թ. հոկտեմբերի 21-ին Երևանի Մաշտոցի պողոտայի 29-րդ հասցեում գործող «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակում որդուն` Արմեն Ռոբերտի Նազարյանին է տվել նույն նոտարական գրասենյակի նոտար Ռոզա Սահակյանի կողմից վավերացված` Երևանի Եզ. Կողբացի փողոցի 2ա շենքի թիվ 52 բնակարանի իր մասնաբաժինը տնօրինելու, տիրապետելու, օգտագործելու և վաճառելու լիազորություններով օժտող լիազորագիր, որից հետո 2015թ. օգոստոսի 18-ին ներկայացել է Երևանի Ս.Վրացյան 90 հասցեում գտնվող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին, որտեղ նախազգուշացվելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է` իրավապահներին իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ ինչ-որ մեկը, կեղծելով իր ստորագրությունը, նոտարական գրասենյակ է ներկայացրել կեղծ լիազորագիր, ինչի հետևանքով ինքը զրկվել է Երևանի Կողբացի 2ա շենքի թիվ 52 բնակարանի նկատմամբ ունեցած սեփականության իրավունքի իր մասնաբաժնից, այսինքն` Ռոբերտ Նազարյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Նազարյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Ռոբերտ Նազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չարձանագրեց:
Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցակազմի պատժամասն այլընտրանքային է, նախատեսում է պատժատեսակներ տուգանքի, կալանքի կամ որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով, հետևաբար` սույն գործով քննարկման ենթակա են՝ նշանակվող պատժատեսակի ընտրության, պատժաչափի, այդ թվում՝ տվյալ հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), պատիժը ռեալ կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում) հարցերը։
Դատարանը, հաշվի առնելով Ռոբերտ Նազարյանի անձը բնութագրող տվյալները, նախկինում դատապարտված չլինելը, 79 տարեկան լինելը և կենսաթոշակառու հանդիսանալը, նրան մեղսագրվող հանցավոր արարքի բնույթը և վտանգավորության ցածր աստիճանը (ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է), պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև տվյալ հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում) հիմքերի բացակայությունը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջով, հանգում է համոզման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից ամբաստանյալ Ռոբերտ Նազարյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել նվազ խիստ պատժատեսակը` տուգանքը։ Դատարանի համոզմամբ ամբաստանյալ Ռ.Նազարյանի նկատմամբ տուգանքի նվազագույն չափով պատիժ նշանակելն ինքնին կապահովի պատժի նպատակները>>։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն իրավական գնահատության ենթարկելիս հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանը կատարել է հանցագործություն, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար վերջինս քրեական պատասխանատվության և պատժի է ենթակա այդ հոդվածով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանին մեղսագրված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է վկաներ Տիգրան Ռոբերտի Նազարյանի, Արմեն Ռոբերտի Նազարյանի, Ռոզա Լևոնի Սահակյանի ցուցմունքներով, Երևանի Մաշտոցի 29 հասցեում գտնվող «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակի նոտար Ռոզա Սահակյանի ներկայացրած` նոտարական կարգով վավերացված լիազորագրի պատճենով, Երևանի Մաշտոցի 29 հասցեում գործող «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակի նոտարական գործողությունների գրանցման թիվ 38 սեղանամատյանով և դրա զննության արձանագրությամբ, հանցագործության մասին հաղորդում տալու վերաբերյալ թիվ 027577 արձանագրությամբ, դատաձեռագրաբանական փորձաքննության 2016թ. հունվարի 11-ի թիվ 51881501 եզրակացությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել, Վերաքննիչ դատարանը ևս հաստատված է համարում, որ որ ամբաստանյալ Ռոբերտ Նազարյանը 2008թ. հոկտեմբերի 21-ին Երևանի Մաշտոցի պողոտայի 29-րդ հասցեում գործող «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակում որդուն` Արմեն Ռոբերտի Նազարյանին է տվել նույն նոտարական գրասենյակի նոտար Ռոզա Սահակյանի կողմից վավերացված` Երևանի Եզ. Կողբացի փողոցի 2ա շենքի թիվ 52 բնակարանի իր մասնաբաժինը տնօրինելու, տիրապետելու, օգտագործելու և վաճառելու լիազորություններով օժտող լիազորագիր, որից հետո 2015թ. օգոստոսի 18-ին ներկայացել է Երևանի Ս.Վրացյան 90 հասցեում գտնվող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին, որտեղ նախազգուշացվելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է` իրավապահներին իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ ինչ-որ մեկը, կեղծելով իր ստորագրությունը, նոտարական գրասենյակ է ներկայացրել կեղծ լիազորագիր, ինչի հետևանքով ինքը զրկվել է Երևանի Կողբացի 2ա շենքի թիվ 52 բնակարանի նկատմամբ ունեցած սեփականության իրավունքի իր մասնաբաժնից, այսինքն` Ռոբերտ Նազարյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Վերը նշված ապացույցները հետազոտելով, գնահատելով իրենց համակցության մեջ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ռ. Նազարյանի կողմից իրեն մեղսագրված արարքը չընդունելը հետապնդում է քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արձանագրում է, որ քրեական գործով բավարար ապացույցներ են ձեռք բերվել, որոնցով հիմնավորվում է Ռ. Նազարյանին մեղսագրված արարքը: Ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի պատճառաբանությունները բավարար չափով հիմնավորված ու փաստարկված չեն, դրանք միայն սուբյեկտիվ ենթադրություններ են, որոնք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և արդեն իսկ բազմակողմանիորեն ստուգվել են ու հերքվել քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված տվյալներով, իսկ արդյունքում նաև օբյեկտիվ վերլուծության ու գնահատման ենթարկվել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով, հետևաբար ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի կողմից այն պնդումները, թե դատավճռի հիմքում դրված ցուցմունքները տված անձինք զրպարտում են իրեն, քանի որ իր հետ ունեցել են լարված հարաբերություններ` Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի պաշտպան Վ. Մակյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալին արդարացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Ռ. Նազարյանի պաշտպան Վ. Մակյանի վերաքննիչ բողոքը`մերժել:
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Սմբատի Նազարյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Կենտրոն և Նորք- Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մայիսի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ