ԵԿԴ/0027/01/16



ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Ռ.Բարսեղյան
Ա.Դանիելյան

քարտուղարությամբ` Մ.Մահտեսյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող Հ.Խալաթյանի
ամբաստանյալ Գ.Գևորգյանի
պաշտպան Գ.Մելիքյանի
տուժող Գ.Մադաթյանի
տուժողի իրավահաջորդ Մ.Մկրտումյանի
տուժողի և տուժողի իրավահաջորդի
ներկայացուցիչ Յու.Խաչատրյանի

2017 թվականի մարտի 14-ին, Երևան քաղաքում,

դռնփակ դատական նիստում, ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի պաշտպան Գեորգի Մելիքյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2015 թվականի հոկտեմբերի 29-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում հարուցվել է թիվ 60113215 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով:
2015 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Մհեր Գրիշայի Մկրտումյանը ճանաչվել է տուժող:
2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին Միշա Միհրանի Մկրտումյանը ճանաչվել է տուժող Մհեր Գրիշայի Մկրտումյանի իրավահաջորդ:
2015 թվականի նոյեմբերի 19-ին Գայանե Գերասիմի Մադաթյանը ճանաչվել է տուժող:
2016 թվականի փետրվարի 1-ին Գևորգ Գագիկի Գևորգյանը ձերբակալվել է:
2016 թվականի փետրվարի 3-ին Գևորգ Գագիկի Գևորգյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի փետրվարի 3-ի որոշմամբ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2016 թվականի փետրվարի 24-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի օգոստոսի 12-ի դատավճռով Գևորգ Գագիկի Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով՝ մեխանիկական կամ այլ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի զրկմամբ 2 (երկու) տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով՝ ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով՝ առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով՝ մեխանիկական կամ այլ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի զրկմամբ՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։ Ամբաստանյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է 2016 թվականի փետրվարի 1-ից։
Առաջին ատյանի դատարանի՝ վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի պաշտպան Գեորգի Մելիքյանը:
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 19-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:
Տուժող Գայանե Մադաթյանի և տուժողի իրավահաջորդ Միշա Մկրտումյանի ներկայացուցիչ Յուրիկ Խաչատրյանը ներկայացրել է վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Գևորգ Գագիկի Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «նա 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 1840-ի սահմաններում, իր անձնական օգտագործման «Օպել» մակնիշի 34 ՏZ 789 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով երթևեկել է Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցի կողմից Վարդանանց փողոցով դեպի Նար-Դոս փողոցի ուղղությամբ, որի ընթացքում թույլ է տվել «Ճանապարհային երթևեկության կանոնների» 67-րդ, 129-րդ կետերի և «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ կետի պահանջներին հակասող գործողություններ, այն է՝ հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող ավտոմեքենաների լույսերից շլացած վիճակում շարունակել է երթևեկությունը, ժամանակին կատարված արգելակումով չի կանգնեցրել ավտոմեքենան, տեխնիկական տեսակետից ստեղծել է վթարային իրադրություն, որի արդյունքում չի նկատել Վարդանանց փողոցի 69/5 հասցեի դիմացի ճանապարհահատվածով՝ իր երթևեկության նկատմամբ աջից դեպի ձախ փողոցը հատող հետիոտններ Մհեր Մկրտումյանին և Գայանե Մադաթյանին, վրաերթի է ենթարկել վերջիններիս՝ Մհեր Մկրտումյանին անզգուշությամբ պատճառել մահ, իսկ Գայանե Մադաթյանի առողջությանն անզգուշությամբ պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս՝ ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու հնարավորությունից:
Այնուհետև (…) «Ճանապարհային երթևեկության կանոնների» և «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի պահանջների խախտմամբ վրաերթ կատարելուց հետո, խախտել է «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի 24-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը՝ թողել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը և հեռացել»:
3. Առաջին ատյանի դատարանում դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ դեպքին նախորդած ժամանակահատվածում, իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տաքսի ծառայություն է մատուցել Ալինա Թումանյանին։ Ըստ պայմանավորվածության` նրան պետք է տաներ Ավան թաղամաս, սակայն մինչ տվյալ վայրը հասնելը, երթևեկել են դեպի Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոց` ավտոմեքենայի համար յուղ գնելու նպատակով։ Ավտոմեքենան վարել է 40-50 կմ/ժ արագությամբ, որի ընթացքում միացված են եղել ավտոմեքենայի մոտակա լույսերը։ Երթևեկել է ձախ շարքով, հոծ գծից 15-20 սմ դեպի երթևեկելի ուղեմասը հեռավորությամբ։ Քանի որ վարելու ընթացքում տեղացել է անձրև, եղել է մութ, բացի այդ, լուսարձակել են դիմացից եկող ավտոմեքենայի լույսերը, մի պահ դիմացից եկող ինչ-որ ավտոմեքենայի լույսերից շլացել է ու չի նկատել փողոցը հատող հետիոտններին, որի հետևանքով վրաերթի է ենթարկել նրանց։ Վրաերթի պատճառ են հանդիսացել նախ` եղանակային պայմանները, այն, որ եղել է անձրևային, ապա նաև իր ավտոմեքենային ընդառաջ, հանդիպակաց ուղեմասով երթևեկող մեկ այլ ավտոմեքենա, որը 2-4 վայրկյան տևողությամբ սահմանափակել է իր տեսադաշտը։ Այդ ավտոմեքենայի մակնիշը չի մտաբերում։ Երբ գտնվել է շլացած վիճակում, արգելակում չի կատարել։ Պատահարից հետո բղավել, անմիջապես դուրս է եկել ավտոմեքենայից և փորձել է օգնություն ցուցաբերել վրաերթի ենթարկված անձանց։ Մասնավորապես, ցանկացել է ձեռքը դնել տուժողի գլխի տակ, սակայն այդտեղ հավաքված անձինք հորդորել են ձեռք չտալ վերջինիս։ Այնուհետև, ցանկացել է զանգահարել շտապ օգնություն, սակայն հավաքված անձինք ասել են, որ արդեն իսկ զանգահարել են։ Լսել է, թե ինչպես է ինչ-որ անձ բղավում «Մհեր, Մհեր», կարծում է, որ վերջինս տեսել է, թե ինչպես է ինքն իջել ավտոմեքենայից ու փորձել տուժածին օգնություն ցուցաբերել։
Դեպքից անմիջապես հետո, զանգահարել է հարազատ եղբորը՝ Հայկ Գևորգյանին, ինչպես նաև հորեղբոր որդուն՝ Ռոման Գևորգյանին, և վերջիններիս տեղեկացրել է, որ վրաերթի է ենթարկել ինչ-որ անձանց։ Զանգահարելուց մոտավորապես 10 րոպե անց, երբ եկել է եղբայրը, ինքն այդ ժամանակ գտնվել է դեպքի վայրի հարևանությամբ գտնվող բենզալցակայանի մոտ։ Բացի այդ, ժամանել են ոստիկաններ, ովքեր կատարել են չափման գործողություններ։ Այդ ժամանակ քննիչը հարցրել է, թե ով է հանդիսանում վրաերթ կատարած ավտոմեքենայի վարորդը։ Քննիչի հարցին ի պատասխան՝ եղբայրը մոտեցել է նրան և ներկայացել է որպես վրաերթ կատարած ավտոմեքենայի վարորդ։
Պնդել է, որ ինչպես մինչև ոստիկանների ժամանումը, այնպես էլ դրանից հետո՝ ոստիկանների այդտեղ գտնվելու ողջ ընթացքում, եղել է դեպքի վայրում, պարզապես մի պահ գնացել է լվացվելու։ Քննիչը դեպքի վայրում կատարել է համապատասխան գործողություններ, որի ընթացքում ինքը և եղբայրը գտնվել են այնտեղ։ Դրանից հետո գնացել է Երևան քաղաքի Հերացի փողոցում գտնվող թիվ 1 հիվանդանոց, տեղեկացել, որ տուժողները գտնվում են վերակենդանացման բաժնում և նրանց վիճակը գնահատվում է ծանր։ Եղբայրը ոստիկանների հետ գնացել է խմածության աստիճանը ստուգելու, որից հետո, եղբոր հետ գնացել են տուն։ Հետագայում, մի քանի անգամ հարցաքննվելուց հետո, երբ վարույթն իրականացնող մարմնի կանչով հերթական անգամ ներկայացել է նախաքննական մարմին, հայտնել է, որ վրաերթն իրականում կատարել է ինքը, այլ ոչ թե եղբայրը։ Այդ մասին եղբայրը չի իմացել։
Ամբաստանյալը նաև հայտնել է, որ շուրջ 12 տարի է, ինչ ավտոմեքենա է վարում և դեպքի օրը մեքենան վարելու ընթացքում գտնվել է սթափ վիճակում։ Պնդել է, որ վրաերթից հետո չի լքել դեպքի վայրն ու չնայած անձամբ չի ներկայացել այդտեղ գտնվող ոստիկաններին, սակայն նրանց կողմից իրականացված գործողությունների ողջ ընթացքում եղել է այդտեղ և մի փոքր հեռվից հետևել է, իսկ նրանց հեռանալուց հետո գնացել է հիվանդանոց՝ հետաքրքրվելու, թե ինչ վիճակում են գտնվում տուժողները։
Ինչ վերաբերում է տուժողներին պատճառված վնասը վերականգնելու կամ նրանց ներողամտությունը հայցելու հանգամանքներին, ապա իր հարազատները փորձել են գնալ տուժողների տուն, սակայն վերջիններս չեն ընդունել։ Բացի այդ, ինքը հանդիպել է նրանց սանիկին, ով բնակվում է Մասիս քաղաքում, և խնդրել հանդիպում կազմակերպել տուժողների հարազատների հետ։ Սակայն, նա ասել է, որ տուժողները գտնվում են լարված վիճակում, և դեռևս հանդիպելու համար հարմար պահը չէ։
Հայտարարել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ դեպքի վայրը չի լքել և մշտապես գտնվել է այդ տարածքում։
Նախաքննական և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներում՝ տեսադաշտը սահմանափակելու տևողության հետ կապված հակասության առնչությամբ նշել է, որ նախաքննության մարմնին ինքը հայտնել է, որ իր երթևեկությանը 2-4 վայրկյան տևողությամբ խանգարել են հանդիպակաց երթևեկող ավտոմեքենայի լույսերը, որոնք կուրացնելու աստիճան շլացրել են իր տեսողությունը, սակայն քննիչը ճշգրտող հարցեր է տվել իրեն և արձանագրել է 6-7 վայրկյան։
Ընդ որում, Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել է ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի՝ 2016 թվականի փետրվարի 3-ին պաշտպան Գեորգի Մելիքյանի մասնակցությամբ որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքը, համաձայն որի՝ Գևորգ Գևորգյանը, ի թիվս այլնի, նշել է. «(…) պնդում եմ նախկինում տված ցուցմունքներս (…): [Փ]որձագետը հաշվի պետք է առներ, որ առատ անձրևի պատճառով չէի կարող 6-7 վ. ընթացքում տեսնեի հետևից ավտոմեքենա գալիս է, թե՝ ոչ (…)»:
4. Դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 02031608 եզրակացության «Հետազոտություն» բաժնում նշվել է. «(…) Ստացվում է, որ առկա պայմաններում իր վարած ավտոմոբիլը կանգնեցնելու համար «OPEL ASTRA 1.8I» մակնիշի 34 sz 789 h/h ավտոմոբիլի վարորդին տեխնիկական տեսակետից բավարար է եղել ընդամենը շուրջ 3.9-ից մինչև 4.1 վայրկյան տևողությամբ ժամանակ, իսկ առաջադրված տվյալների համաձայն՝ վտանգը «OPEL ASTRA 1.8I» մակնիշի 34 sz 789 h/h ավտոմոբիլի վարորդ Գ.Գևորգյանի երթևեկության համար առաջ է եկել հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող ավտոմոբիլների լույսերից կուրանալու պահին, որից 6-7 վայրկյան անց տեղի է ունեցել վրաերթը: (…)»:

Նույն եզրակացության «Հետևություններ» բաժնի համաձայն՝ «(...) Առաջադրված պայմաններում «OPEL ASTRA 1.8I» մակնիշի 34 sz 789 h/h ավտոմոբիլի վարորդը, իր երթևեկության համար վտանգն առաջանալու պահից սկսած, ժամանակին կատարված արգելակումով չկանգնեցնելով ավտոմոբիլը մինչև հետիոտների նկատմամբ վրաերթի տեղի ունենալը, այլ շլացած վիճակում շարունակելով երթևեկությունը, տեխնիկական տեսակետից ստեղծել է վթարային իրադրություն և թույլ տվել «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» օրենքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ կետի ու ՃԵԿ-ի 67-րդ և 129-րդ կետերի պահանջներին հակասող գործողություններ, դրանով իսկ պայմանավորել հետիոտների նկատմամբ վրաերթի առաջացումը՝ ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից։
Առաջադրված պայմաններում «OPEL ASTRA 1.8I» մակնիշի 34 sz 789 հ/h ավտոմոբիլի վարորդը, երթևեկության անվտանգությունն ապահովելու, վթարային իրադրություն չստեղծելու և հետիոտների նկատմամբ վրաերթը կանխելու նպատակով, տեխնիկական տեսակետից պետք է իր երթևեկության համար վտանգն առաջանալու պահից սկսած, չփոխելով երթևեկության գոտին, ժամանակին կատարված արգելակումով կանգնեցներ ավտոմոբիլը՝ մինչև հետիոտների նկատմամբ վրաերթի տեղի ունենալը, որից հետո միայն, համոզվելով երթևեկության անվտանգության, մասնավորապես՝ ճանապարհի երթևեկելի մասում առկա խոչընդոտների ու վտանգի աղբյուրի բացակայության մեջ, շարունակեր երթևեկությունը»։
5. Ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի կողմից շահագործված 093-940-942 հեռախոսահամարից 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին կատարված ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումների զննության արձանագրության համաձայն՝ 093-940-942 հեռախոսահամարը 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 18։42։23-ից մինչև 18։47։13-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է դեպքի վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 69/5 հասցեի տարածքը սպասարկող Քաջազնունի 1 և Ալեք Մանուկյան 11 հասցեներում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովող ալեհավաքների կողմից։ Այնուհետև, ժամը 18։48։43-ին սպասարկվել է Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 85ա հասցեում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովող ալեհավաքի կողմից, որից հետո՝ ժամը 18։51։38-ին կրկին սպասարկվել է Ալեք Մանուկյան 11 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, ժամը 18։52։52-ին՝ Չարենցի 85ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, ժամը 18։55։09-ից մինչև 18։59։17-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Ալեք Մանուկյան 11 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, ժամը 19։00։31-ից մինչև ժամը 19։02։34-ժամանակահատվածում սպասարկվել է Չարենցի 85ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից: Այնուհետև՝ ժամը 19։07։08-ից մինչև 19։08։27-ն ընկած ժամանակահատվածը, սպասարկվել է Ալեք Մանուկյան 11 հասցեում տեղայակված ալեհավաքի կողմից, ժամը 19։09։34-ին՝ Չարենցի 85ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, ժամը 19։13։50-ից մինչև 19։17։10-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Չարենցի 85ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, ժամը 19։31։33-ին և 19։32։34-ին սպասարկվել է Քաջազնունի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, ժամը 19։54։23-ին սպասարկվել է Ալեք Մանուկյան 11 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։
6. Գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Փարկինգ Սիթի Սերվիս» փակ բաժնետիրական ընկերությունից ստացված լազերային սկավառակի զննության արձանագրության և հիշյալ սկավառակի՝ Առաջին ատյանի դատարանում կատարված հետազոտման արդյունքում արձանագրված փաստական տվյալների համաձայն՝ «(...) Ժամը 18։40։56.531-ից վրաերթ կատարած ավտոմեքենայի երթևեկության ուղղության նկատմամբ ճանապարհի աջ մայթեզրից երկու անձ միմյանց զուգահեռ, արագ քայլով, աջից ձախ, ուղիղ անկյան տակ հատում են Վարդանանց փողոցը։ Ժամը 18։40։58.211-ին «Օպել» մակնիշի 34 sz 789 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենային հանդիպակաց երթևեկում է արտասահմանյան արտադրության «Հոնդա էլանտրա» մակնիշի, սպիտակ ավտոմեքենա, որի տանիքին առկա է տաքսու տարբերանշան, տանիքի հատվածը սև է (նշված ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշներն արձանագրելու նպատակով տարբեր կադրերի ընթացքում կադրերը գցվեցին, սակայն դրանք պխտորվում էին, որի հետևանքով հնարավոր չեղավ արձանագրել)։ Նշված ավտոմեքենայի հետևից ժամը 18։41։00.611-ին երթևեկում է «Օպել Աստրա» 34VN502 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Ժամը 18։41։03։251-ն ճանապարհը հատող անձինք ոտք են դնում բաժանարար հոծ գծերի և շարունակում հատել ճանապարհը և ժամը 18։41։02.291-ին քննությամբ պարզված «Օպել» մակնիշի 34 sz 789 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան ձախ հատվածից վազանց է կատարում առաջին երթևեկելի գոտով ընթացող, նրա արագությունից առավել ցածր արագությամբ ընթացող ավտոմեքենային (նշված ավտոմեքենայի հաշվառման համարանիշներն արձանագրելու նպատակով տարբեր կադրերի ընթացքում կադրերը մոտեցվեցին, սակայն այն հնարավոր չեղավ արձանագրել) և ժամը 18։41։03.491-ին ավտոմեքենայի առջևի ձախ հատվածով վրաերթի է ենթարկում բաժանարար հոծ գիծն անցնող հետիոտներին, որի հետևանքով հետիոտներն ավտոմեքենայի վրայով նետվում են վեր և ընկնում երթևեկելի հանդիպակաց ուղեմաս, իսկ նշված ավտոմեքենան ժամը 18։41։04.691-ին դուրս է գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից։ Դրանից հետո վրաերթի ենթարկվածների շուրջը հավաքվում են անցորդներ, որոնցից առաջինն ըստ երևույթին զանգահարում է շտապ օգնություն։ Այդ պահին վրաերթից տուժածին վազելով մոտենում է մուգ գույնի հագուստով անձնավորություն և տուժածին շրջում է մեջքի վրա, որից հետո հեռանում է։ Այդ պահին դեպքի վայրում՝ տուժածի կողքին կանգ է առնում «Մերսեդես» մակնիշի 64 TT 066 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Ժամը 18։47։06.261-ին մոտենում է շտապ օգնության ավտոմեքենան, որից հետո տուժածներին տեղավորում են շտապ օգնության ավտոմեքենայում։ Տեսագրությունն ընդհատվում է ժամը 18։48։45.621-ին։
Երկրորդ՝ CAM 22/5/7 տեսագրության տևողությունն է ժամը 18։40։43.825-ից մինչև 18։40։58.225-ը, որի գործարկմամբ պարզվեց, որ տեսանյութի վերին ձախ անկյունում առկա է հետևյալ գրառումը՝ 25.10.2015, 18։40։43.825 (AMT)։ Նշված տեսախցիկն արձանագրել է «Օպել» մակնիշի 34VN502 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի երթևեկությունը` հետևի հատվածից։ Ժամը 18։40։50.065-ին տեսախցիկի տեսադաշտում աջ կողային հատվածից երևում է ավտոմեքենան, որին վազանց է կատարել «Օպել» մակնիշի 34VN502 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Ժամը 18։40։54.145-ին տեսախցիկի տեսադաշտում աջ կողային հատվածից երևում է «Օպել» մակնիշի 34VN502 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որի տանիքին և աջ դռների կողային հատվածներին երևում է տարբերանշաններ։ Ժամը 18։40։55.105-ին նշված ավտոմեքենայի հետևի լուսարձակներն ավելի վառ են դառնում, որոնք կրկին անջատվում են 18։40։56.065-ին։ Ժամը 18։40։57.505-ին նշված ավտոմեքենան դուրս է գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից։
Զննությունն ավարտելուց հետո սկավառակը փաթեթավորվեց նույն ծրարում և կնիքվեց քննչական կոմիտեի 020 կլոր կնիքի դրոշմով»։
7. Դատաավտոտեխնիկական, դատահետքաբանական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 51931508 եզրակացության համաձայն՝ «(...) Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Գ.Մադաթյանին և Մ.Մկրտումյանին պատկանող հագուստների և կոշիկների վրա առկա են մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ ու հետքեր (...), որոնք իրենց բնույթով և համակցությամբ բնորոշ են վրաերթի ընթացքում առաջացող վնասվածքներին ու հետքերին։ Հայտնաբերված վնասվածքների ու հետքերի առաջացման վաղեմությունը որոշել հնարավոր չէ, բավարար փորձագիտական չափանիշների բացակայության պատճառով։ (...) Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Գ.Մադաթյանին և Մ.Մկրտումյանին պատկանող հագուստների և կոշիկների վրա ավտոմոբիլի անվադողերի նախշանկարների հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննության տրամադրված՝ «Օpel» մակնիշի 34 sz 789 հ/հ ավտոմոբիլի առջևի ձախ կողմում առկա են մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ ու հետքեր, որոնք իրենց համակցությամբ բնորոշ են վրաերթի հետևանքով առաջացող վնասվածքներին ու հետքերին և կարող էին առաջանալ համեմատաբար փափուկ մակերեսներ ունեցող առարկաների հետ, որպիսին հանդիսանում է նաև մարդու մարմինը (մարմիններ), փոխազդեցությունների մեջ մտնելու հետևանքով։ (...) Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Գայանե Մադաթյանի և Մհեր Մկրտումյանի հագուստների ու կոշիկների վրա ներկանյութի քսվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Գայանե Մադաթյանի հագուստներից և կոշիկներից անջատված ընդհանուր զանգվածում ներկածածկույթի միկրոմասնիկներ չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Մհեր Մկրտումյանի հագուստներից և կոշիկներից անջատված ընդհանուր զանգվածում հայտնաբերվել են մուգ կապույտ գույնի՝ մետալիկ, դեկորատիվ ներկածածկույթի շերտով, վեց շերտանի ներկածածկույթի մակերեսներ, որոնք ունեն ընդհանուր խմբային պատկանելություն փորձաքննությանը տրամադրված «Օpel» մակնիշի 34 sz 789 հ/հ ավտոմոբիլի շարժիչի ծածկոցից վերցված վեց շերտանի ներկածածկույթի նմուշների բոլոր շերտերի հետ։ Փորձաքննությանը ներկայացված Գայանե Մադաթյանի և Մհեր Մկրտումյանի հագուստների ու կոշիկների վրա քսայուղին բնորոշ հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննությանը տրամադրված վիճակում «Օpel» մակնիշի 34 sz 789 հ/հ ավտոմոբիլի բանվորական արգելակային համակարգն աշխատունակ է և նշված համակարգի այնպիսի անսարքություններ, որպիսիք գոյություն ունեցած լինեին մինչև տվյալ պատահարը կամ առաջացած լինեին պատահարին նախորդող պահին և պայմանավորված լինեին ավտոմոբիլի կառավարելիության կորստի՝ ավտոմեքենայի արագությունը կարգավորելու առումով, և տվյալ պատահարի առաջացումը, չհայտնաբերվեցին։ Փորձաքննությանը տրամադրված վիճակում «Օpel» մակնիշի 34 sz 789 հ/հ ավտոմոբիլի ղեկային կառավարման համակարգը գտնվում է աշխատունակ վիճակում և այդ համակարգի այնպիսի վնասվածքներ կամ անսարքություններ, որպիսիք գոյություն ունեցած լինեին մինչև տվյալ պատահարը և բերեին ավտոմոբիլի անկառավարելիության՝ շարժման ուղղությունը փոխելու առումով, չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննությանը տրամադրված վիճակում «Օpel» մակնիշի 34 sz 789 հ/հ ավտոմոբիլի ընթացային մասը՝ կախոցներն ու անիվները, գտնվում են աշխատունակ վիճակում և դրանց այնպիսի անսարքություններ, որպիսիք գոյություն ունեցած լինեին մինչև տվյալ պատահարը և առաջ բերեին ավտոմոբիլի ընթացքի անկայունություն կամ անկառավարելիություն, չեն հայտնաբերվել»։
8. Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 12-4856 եզրակացության համաձայն՝ «(...) Մհեր Մկրտումյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել է բաց, բութ գանգուղեղային վնասվածք՝ գլխի աջ ճակատակողմնային շրջանի սալջարդ վերք, գլխի կողմնային, ճակատի, աջ քունքային և ձախ այտային շրջանների քերծվածքներ, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, քունքամկանների, կարծրենու, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, գլխուղեղի արյունազեղումներ, գանգի թաղի և հիմի ոսկրերի, աջից վերին ծնոտի, ձախ այտոսկրի կոտրվածքներ, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ առարկաների ազդեցությամբ, վերջինիս մահվան հետ գտնվում են անմիջական պատճառական կապի մեջ և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց առաջացնում են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։ Միաժամանակ, Մհեր Մկրտումյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև՝ գոտկային, ձախ նախաբազկի, աջ դաստակի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ, ձախ դաստակի 2-րդ և 3-րդ մատերի, ձախ ազդրի, աջ ծնկահոդի շրջանների քերծվածքներ, աջ նստատեղի, ձախ ազդրի շրջանների արյունազեղումներ, պարանոցի 7-րդ, սրբանային 1-ին ողերի, աջից 1-ին կողի, ձախ սրունքի զույգ ոսկրերի վերին երրորդականի փակ կոտրվածքներ, որոնք նույնպես առաջացել են կենդանության օրոք՝ բութ առարկաների ազդեցությամբ, տվյալ դեպքում վերջինիս մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առաջացնում է ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։ Համաձայն հիվանդության պատմության նկարագրի տվյալների՝ Մհեր Մկրտումյանի մահը վրա է հասել 2015 թվականի հոկտեմբերի 29-ին՝ ժամը 16։45-ին, որը չի հակասում դիահերձման տվյալներին։ Մհեր Մկրտումյանը կենդանության օրոք եղել է պրակտիկ առողջ։ Առաջին տրավմատիկ հարվածն ուղղված է եղել Մհեր Մկրտումյանի ձախ սրունքի վերին երրորդականին, իսկ մնացած վնասվածքներն առաջացել են վրաերթի հետագա փուլերի ընթացքում։ Հիվանդության պատմագրում ալկոհոլ օգտագործման մասին վկայող տվյալներ չկան։ Մհեր Մկրտումյանի արյունը պատկանում է երկրորդ խմբին։ Մհեր Մկրտումյանի դիակի մաշկածածկույթներին ավտոմեքենայի անվադողի գծանախշերի պատկերներ չեն հայտնաբերվել»։
9. Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2030/հ եզրակացության համաձայն՝ «Գ[այանե] Մադաթյանի ստացած մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ զննության տվյալների՝ քթի մեջքի, աջ և ձախ ծնկան հոդերի քերծվածքների, ծանր զուգակցված գանգուղեղային և ողնաշար-ողնուղեղային վնասվածքների՝ գլխուղեղի միջին աստիճանի սալջարդի, ձախ քունքաբազալ հատվածի էպիդուրալ արյունահավաքի, սուբարախնոիդալ արյունազեղման, թոքերի երկկողմանի սալջարդի՝ աննշան հեմոթորաքի և պնևմոթորաքսի առաջացումով, գանգաթաղի՝ ձախ քունքոսկրի, գանգի հիմի՝ սեպոսկրի մեծ թևի, ձախ անրակի, աջ և ձախ թիակների, աջից՝ 1, 2-րդ կողոսկրերի և ձախից 2-4-րդ կողոսկրերի, գոտկային 4, 5-րդ ողերի լայնաձիգ ելունների, աջից և ձախից ցայլոսկրի, ձախից նստոսկրի ճյուղի, ձախ սրունքի զույգ ոսկրերի կոտրվածքների ձևով, պատճառվել են բութ առարկայով /ներով/, հնարավոր է՝ որոշման մեջ նշված ժամկետում և պայմաններում, որոնք առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող»։
10. Առաջին ատյանի դատարանը, բացի սույն որոշման 3-9-րդ կետերում շարադրվածներից, հետազոտել և գնահատել է նաև հետևյալ ապացույցները.
- տուժող Գայանե Մադաթյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 17։00-ի սահմաններում, ամուսնու` Մհեր Մկրտումյանի հետ միասին դուրս են եկել տանից` գնումներ կատարելու նպատակով։ Մինչ գնումներ կատարելը, ավտոմեքենան կայանել են Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի վրա գտնվող «Շին Պլազա» խանութի մոտակայքում։ Շրջել են խանութներով, կատարել գնումներ, քանի որ արդեն եղել է ուշ ժամ, իսկ խանութում անցուդարձը եղել է բավականին շատ, որոշել են վերադառնալ տուն։ Գնումներ կատարելու ընթացքում իր և ամուսնու հետ գտնվել է ևս մեկ անձ, ով օգնել է իրենց կատարել գնումները, սակայն ինքը չի ճանաչում տվյալ անձնավորությանը։ Ցանկանալով հատել Վարդանանց փողոցը, արագ քայլերով` ուղիղ անկյան տակ, սկսել են անցնել այն։ Փողոցը հատելու ժամանակ ինքն ամուսնուն թևանցուկ է արել նրա ձախ կողմից, իսկ վերջինս գտնվել է մեկ քայլի չափով իրենից առաջ։ Ձախ նայելով՝ միասին հատել են փողոցը, հասել հոծ գծին, ապա փորձել են նայել աջ` մյուս հատվածը անցնելու և իրենց մեքենային մոտենալու համար։ Դեպքի պահին տեղացել է անձրև, փողոցը լուսավորվել է արհեստական լուսավորությամբ։ Մինչ վրաերթը, որևէ մեքենայի կողմից ազդանշան չի հնչեցվել։ Չի մտաբերում, թե դեպքի պահին մոտակա ավտոմեքենան ինչ հեռավորության վրա է գտնվել։ Ընդունում է, որ ինքը և ամուսինը փողոցն անցել են անթույլատրելի տեղով՝ ոչ հետիոտնային անցումով, սակայն իրենց հետ զուգահեռ տվյալ վայրով փողոցն անցել են նաև այլ անձինք։ Փողոցի միջնամասը հասնելուց ի վեր այլևս ոչինչ չի հիշում։
Մինչև ամբաստանյալի կալանավորումը, վերջինիս և նրա հարազատների կողմից ինչպես իրեն, այնպես էլ իր հարազատներից որևէ մեկին օգնության առաջարկ չի արվել։ Տեղյակ է, որ դեպքից չորս ամիս անց ամբաստանյալի հայրը երկու տղամարդկանց հետ փորձել է գալ իրենց բնակարան, ավելին, մուտքի մոտ տեսել է, թե ինչպես են վերջիններս զրուցել ամուսնու հոր հետ։ Ամուսնու հայրը նրանց ասել է, որ անելու ոչինչ չունեն, ուստի վերջիններս հեռացել են։ Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալի հորեղբոր որդին մոտեցել է իրեն և հայտնել իր ներողամտությունը։
- տուժողի իրավահաջորդ Միշա Մկրտումյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ի ժամը 17։00-ի սահմաններում, որդին` Մհեր Մկրտումյանը, և վերջինիս կինը` Գայանե Մադաթյանը, դուրս են եկել տանից` գնումներ կատարելու նպատակով։ Ժամը 20։00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել որդու ընկերը և հայտնել, որ որդին և հարսը վթարի են ենթարկվել ու շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխվել են թիվ 1 հիվանդանոց։ Ինքն անմիջապես գնացել է հիվանդանոց, որտեղ տեղեկացել է, որ որդու և հարսի առողջական վիճակը գնահատվում է ծանր։ Հիվանդանոցում, բացի իր ծանոթներից, այլ անձանց չի տեսել։ Դեպքից 2-3 օր անց իմացել են, որ վթարի ենթարկած վարորդը հանդիսանում է իրենց ամառանոցի աշխատողի որդին։ Կարծում է, որ մեկ անգամ ամբաստանյալի հորը տեսել է հիվանդանոցում, սակայն հստակ չի հիշում։ Դեպքի մանրամասների վերաբերյալ տեղեկացել է նախաքննության ժամանակ՝ վարույթն իրականացնող մարմնից։
- վկա Հայկ Գևորգյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, երբ ինքը գտնվել է տանը, իրեն է զանգահարել եղբայրը` Գևորգ Գևորգյանը, և տեղեկացրել, որ վթար է տեղի ունեցել։ Ինքն անմիջապես գնացել է դեպքի վայր, որտեղ՝ բենզալցակայանի մոտ, տեսել է եղբորը` հոգեպես ծանր վիճակում։ Վերջինիս կողքին գտնվել են իրեն անծանոթ անձինք, անցորդներ։ Եղբայրը հայտնել է, որ դեպքի պահին եղել է անձրև, չի նկատել անցորդներին, բացի այդ, խոչընդոտ են հանդիսացել դիմացից եկող ավտոմեքենայի լույսերը։ Քանի որ չի նկատել տվյալ անձանց, չի արգելակել ավտոմեքենան։ Այդուամենայնիվ, հայտնել է, որ ընթացել է ճանապարհի հոծ գծի մոտով` 15-20 սմ հեռավորությամբ` 45-50կմ/ժամ արագությամբ։ Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ եղբայրն ամուսնացած է և խնամքին ունի երկու անչափահաս երեխա, ինքն է ներկայացել քննիչին և հայտնել, որ վրաերթի ենթարկած մեքենայի վարորդը իբր հանդիսանում է ինքը։ Այդ ժամանակ եղբայրը նստած է եղել բենզալցակայանի մոտ, չի լսել, որ ինքը նման քայլի է դիմել։ Այնուհետև, երբ Գևորգն իմացել է, ցանկացել է հայտնել իրականությունը, սակայն ինքը թույլ չի տվել անել դա։ Դեպքի իրական հանգամանքները բացահայտել է քննիչը։
Երբ ժամանել է դեպքի վայր, վթարի ենթարկված անձանց շտապ օգնության մեքենայով արդեն տեղափոխած են եղել հիվանդանոց: Այդ ժամանակ դեպքի վայրում գտնվել են քննիչներ, ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիցներ։ Դեպքի պահին տեղացել է անձրև, ժամը եղել է մոտավորապես 19։00-ի սահմանները, եղբոր ավտոմեքենան կանգնած է եղել հետիոտնային անցումից փոքր-ինչ ներքև։
Եղբայրը շահագործել է 093-940-942 բջջային հեռախոսահամարը, իսկ ինքը`077- 42-70-65 հեռախոսահամարը։ Դեպքի վայրում, բացի եղբորից, այլ անձի չի տեսել։ Քննիչը կատարել է ինչ-որ գործողություններ` չափումներ, որի արդյունքում իրեն է ներկայացրել փաստաթղթեր, որոնք ինքը ստորագրել է։ Այդ ժամանակ եղբայրը նստած է եղել բենզալցակայանի մոտ։ Ինքը քննիչին ներկայացրել է դեպքի հանգամանքները, որոնք նախապես տեղեկացել էր եղբորից։ Քննիչի գործողությունները տևել են մոտ մեկ ժամ, որի ընթացքում նա հարցրել է իր անձնական տվյալները, պահանջել է վարորդական իրավունքի վկայականը։ Բացի այդ, կատարել է հարցադրումներ` դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ։ Ահնուհետև, ճանապարհային ոստիկանության աշխատակիների հետ գնացել է տուգանային հրապարակ, ապա ստուգել են իր խմածության աստիճանը։ Դրանից հետո Գևորգին տեսել է տանը։ Վերջինս տեղեկացրել է, որ մինչ տուն գալը գնացել է հիվանդանոց՝ տուժողնրից ինչ-որ բան իմանալու։ Դեպքից հետո, ինքն ընկերոջ` Արմեն Գրիգորյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է հիվանդանոց, հետաքրքրվել տուժածների առողջական վիճակի մասին։
- վկա Արմենուհի Փանոսյանի ցուցմունքն այն մասին, որ օգտվել է ամբաստանյալի կողմից մատուցված տաքսի ծառայությունից և ճանաչում է նրան։ Դեպքի հետ կապված կարող է միայն ասել, որ ամբաստանյալի ընկերը` Արսենը, ով հանդիսանում է նաև իր ընկերը, տեղեկացրել է, որ վթար է տեղի ունեցել։ 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսից օգտագործում է 098-81-33-36 բջջային հեռախոսահամարը։ Չի մտաբերում Գևորգ Գևորգյանի բջջային հեռախոսահամարը, որին զանգահարել է` տաքսի ծառայությունից օգտնվելու համար։ Ընկերոջից` Արսենից, ազգանունը չգիտի, պարզապես տեղեկացված է, որ նա բնակվում է Երևան քաղաքի «3-րդ մաս» թաղամասում։ Չգիտի, թե Արսենը և ամբաստանյալն ինչ առնչություն են ունեցել միմյանց հետ։ Չի մտաբերում, թե 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին ինչ բովանդակության հեռախոսային խոսակցություն է տեղի ունեցել իր և ամբաստանյալի միջև։ Այդուամենայնիվ, չի բացառում, որ վերջինս իրեն ասած լինի, որ հարմար չէ այդ պահին տաքսի ծառայություն մատուցել։
- վկա Ալինա Թումանյանի ցուցմունքն այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանին և որպես հաճախորդ մշտապես օգտվել է նրա տաքսի ավտոմեքենայից։ 2015 թվականի հոկտեմբերի վերջին, կոնկրետ օրը չի հիշում, ամբաստանյալը 093-940-942 հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ տարածքում է ու կարող է իրեն տուն տանել։ Ինքը նստել է ամբաստանյալի տաքսի ավոտմեքենայի հետևի աջ կողմի նստատեղին, երթևեկության ժամանակ զբաղվել է հեռախոսով։ Ընթացքում ամբաստանյալն իրեն ասել է, որ պետք է ինչ-որ բան վերցնի, և հարցրել է, դեմ չէ՞ արդյոք, որպեսզի երթևեկեն այլ ճանապարհով։ Որոշ ժամանակ անց լսել է ուժեղ դմփոցի ձայն, այնուհետև, տեսել է, որ ավտոմեքենայի դիմապակին կոտրված է։ Դրանից հետո ամբաստանյալն արգելակել է ավտոմեքենան, կանգնեցրել է այն, ապա գոռացել, ձեռքերը խփել է ղեկին և անմիջապես դուրս է եկել ավտոմեքենայից։ Ինքը նույնպես իջել է և տեսել, որ ամբաստանյալը վրաերթի է ենթարկել երկու անձանց։ Միջադեպից հետո գտնվել է շոկային վիճակում, որի պատճառով էլ մի անծանոթ աղջիկ իրեն օգնել է տուն հասնել։ Այլ մանրամասներ չի հիշում։ Մեքենայում գտնվել են երկուսով։ Մտաբերում է միայն, որ ամբաստանյալն ավտոմեքենան վարել է մոտ 50կմ/ժ արագությամբ, Վարդանանց փողոցով, երթևեկելի ուղեմասի հոծ գծի մոտով։ Մեքենան գտնվել է հոծ գծից մոտավորապես 1 մետր հեռավորության վրա։ Դեպքից հետո այլևս ամբաստանյալին չի տեսել։ Վերջինս մշտապես շահագործել է 093-940-942 հեռախոսահամարը, ամեն անգամ երբ ինքը զանգահարել է այդ հեռախոսահամարին, պատասխանել է ամբաստանյալը։ Ինքը շահագործել է 098-35-69-93 հեռախոսահամարը։
Առաջին ատյանի դատարանում հարցաքննվել են նաև այլ վկաներ՝ Արմենուհի Փանոսյանը, Ռոման Գևորգյանը, Ռուզան Հարությունյանը, Տարոն Հակոբյանը ևՎարուժան Աթաբեկյանը, ինչպես նաև հետազոտվել են գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված հագուստներն ու կոշիկները, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, տրանսպորտային միջոցի զննության մասին արձանագրությունը և այլն (մանրամասն տե՛ս գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը):
11. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի օգոստոսի 12-ի դատավճռի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնի համաձայն.
«(...)
[Ք]րեական գործի դատական քննության ընթացքում պաշտպանության կողմը վիճարկել է վրաերթին նախորդած ժամանակահատվածում ամբաստանյալի կողմից իրականացրած գործողություններն ու դրանցով պայմանավորված՝ ամբաստանյալ Գևորգյանի կողմից վրաերթը կանխելու հնարավորության, ավելի ստույգ՝ անհնարինության հարցը։
(...) [Ի]նչպես ամբաստանյալը, այնպես էլ նրա պաշտպանը տարբեր հիմնավորումներով փորձել են վիճարկել Գևորգյանի՝ իրեն հադիպակաց ընթացող, գործի քննությամբ չպարզված ավտոմեքենայի լուսարձակներից ինչ-որ ժամանակահատված շլանալու մասին հանգամանքը, պնդելով, որ այն տևել է ոչ թե 6-7, այլ 2-4 վայրկյան։ Նման պարագայում, դատարանը փաստում է, որ հետազոտված և դատարանում վերարտադրված տեսանյութից ակնհայտ է, որ Գ.Գևորգյանը, եթե ընդունենք, թե մի պահ, նույնիսկ իր նշած ժամանակահատվածում կուրացել՝ շլացել է առջևից իրեն հադիպակաց երթևեկող ավտոմեքենայի լուսարձակներից, որևէ գործողություն չի կատարել ավտոմեքենայի ընթացքը դանդաղեցնելու, ընդհուպ այն կանգնեցնելու ուղղությամբ, որով իսկ խախտել է «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» օրենքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ կետի ու ՃԵԿ-ի 67-րդ և 129-րդ կետերի պահանջներն ու դրա հետևանքով թույլ տվել վրաերթի առաջացումը։
Ասվածից հետևում է, որ պաշտպանության կողմի բարձրացված հարցը կարող էր լինել առարկայական և նշանակություն ունենար գործի լուծման համար այն ժամանակ, երբ որևէ տվյալով հաստատվեր, որ թեկուզև կարճ ժամանակահատվածում, սակայն, այնուամենայնիվ ամբաստանյալ Գևորգյանը փորձել է արգելակել կամ կանգնեցնել մեքենան։ Նշվածը միայն կարող էր հիմք հանդիսանալ կարծելու, թե տեխնիկական տեսակետից վերջինս հնարավորություն չի ունեցել կանխելու վրաերթը։ Այստեղ հարկ է նկատի ունենալ, որ վերջինս, դատաքննության ընթացքում տրված իր իսկ ցուցմունքով վերահաստատել է, որ «... երբ գտնվել է շլացած վիճակում, արգելակում չի կատարել…»։ Այդուամենայնիվ դատարանում որևէ տվյալ, բացի իր իսկ կողմից տրված հակասական ցուցմունքներից, ի հայտ չեկավ առ այն, որ Գևորգյանը շլացել է ոչ թե 6-7, այլ ասենք 2-4 վայրկյանների ընթացքում։ Դատարանը, նրա կողմից հայտնած ոչ հավաստի և հակասական տեղեկությունները դիտարկում է որպես քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու միտում։
Այսպիսով հիմնավորված համարելով ամբաստանյալի կողմից հիշյալ օրենքի և ՃԵԿ-ի խախտման փաստը, դատարանը հաստատված է համարում նրան՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի կատարումը։
Իր մեկ այլ միջնորդությամբ պաշտպան Գ.Մելիքյանը դատարանին խնդրել է անթույլատրելի ճանաչել Գ.Գևորգյանի կողմից նախաքննության ընթացքում որպես վկա տրված ցուցմունքները։
(...) [Դ]ատարանը փաստում է, որ պաշտպանի կողմից վիճարկվող ապացույցները՝ Գ.Գևորգյանի` նախաքննության ընթացքում որպես վկա տված ցուցմունքները, դատաքննության ժամանակ չեն հրապարակվել և չեն հետազոտվել, իսկ քրեադատավարական նորմի իմպերատիվ պահանջից ելնելով` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը չի կարող հիմնվել այն ապացույցների վրա, որոնք չեն հետազոտվել դատական քննության ընթացքում։
Այլ կերպ, Գևորգյանի` նախաքննության ընթացքում վկայի կարգավիճակում տրված ցուցմունքները հետազոտված և հրապարակված չլինելը արդեն իսկ վկայում է այն մասին, որ այդ ապացույցը չի կարող օգտագործվել և դրվել սույն դատավճռի հիմքում։
Պաշտպան Մելիքյանը համապատասխան հիմնավորումներով ներկայացրել է նաև մեկ այլ միջնորդություն` խնդրելով անթույլատրելի ճանաչել դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 02031608 եզրակացությունը։
Անդրադառնալով տվյալ միջնորդությանը և քննարկման առարկա դարձնելով պաշտպանի փաստարկները, դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի կողմից միջնորդությամբ ներկայացված դատողություններն անհիմն են, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
19.01.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Սամվելյանը, որպես վարույթն իրականացնող մարմին և քրեական դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտ, գործի օբյեկտիվ քննության պահանջից ելնելով, կայացրել է որոշում՝ դատաավտոտեխնիկական փորձաքննություն նշանակելու մասին՝ առաջադրելով պարզաբանման ենթակա համապատասխան հարցեր։
(...)
Քրեական դատավարությունում փորձագետի եզրակացությունը բնորոշվում է որպես ապացույցի ինքնուրույն տեսակ, որը հիմնված է փորձաքննությունը նշանակելու մասին որոշմամբ առաջադրված ելակետային տվյալների և տրամադրված նյութերի հետազոտության վրա, առանց այդ տվյալների նյութերի հավաստիությունն ու թույլատրելիությունը երաշխավորելու, քանզի նման գնահատումը բացառապես հանդիսանում է քրեադատավարական օրենքով սահմանված մարմինների լիազորությունը։
Այլ խոսքով, փորձագետը, իր իրավասության սահմաններում տալիս է համապատասխան եզրակացություն, որը սակայն, պարտադիր և բացարձակ բնույթ չի կրում քննիչի՝ որպես վարույթն իրականացնող անձի համար։ Վերջինս, որպես նախաքննություն կատարող անձ, գնահատում է քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
Ըստ այդմ, քննիչը, քրեական գործով ձեռք բերելով անձի մեղավորությունը հավաստող բավարար ապացույների զանգված, գնահատելով դրանք, առաջադրում է համապատասխան մեղադրանք՝ մեղադրանքի հիմքում դնելով քննչական և դատավարական գործողությունների արդյունքում ստացված, անձի մեղավորությունը հավաստող փաստական տվյալները։ Մինչդեռ, փորձագետը ելակետային տվյալների հիման վրա տալիս է միայն եզրակացություն, որի հետագա` իրավական գնահատականի հարցը լուծում է վարույթն իրականացնող անձը։ Այդ մասին է վկայում նաև այն, որ վիճարկվող եզրակացության մեջ փորձագետը նշել է գրականության մի ցանկ, որից օգտվել է փորձաքննությունն անցկացնելիս և եզրակացությունը տալիս։ Այս պայմաններում ակնհայտ է, որ քննիչը չէր կարող տիրապետել այդ մասնագիտական հատուկ գիտելիքներին, հետևաբար, այդ «օգնությամբ» էլ դիմել դատավարական համապատասխան գործողություն իրականացնողին՝ փորձագետին։ Հիշյալ անձի կողմից՝ օրենքով սահմանված կարգով ստանալով համապատասխան ապացույցի տեսակը՝ փորձագիտական եզրակացությունը, քննիչը գնահատական է տվել դրան՝ հիմնվելով այդ փաստաթղթի վրա որպես ապացույցի տեսակի, իսկ այնուհետև՝ դրել մեղադրանքի հիմքում։
Նշված հիմնավորումներով դատարանը փաստարկված չի համարում պաշտպանի կողմից արտահայտած այն կարծիքը, թե փորձագետն ինքն է իր եզրակացությամբ իրավական գնահատական տվել ամբաստանյալի արարքին՝ հաստատված համարելով նրա մեղադրանքը։
Իր հաջորդ միջնորդությամբ պաշտպանական կողմը խնդրել է անթույլատրելի ճանաչել նաև դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, պատճառաբանելով, որ տվյալ քննչական գործողությունը կատարվել է մի շարք էական խախտումներով։
Համաձայն դեպքի վայրի զննության արձանագրության՝ 25.10.2015թ.-ին զննություն է կատարվել դեպքի վայր հանդիսացող՝ ք.Երևան Վարդանանց փողոց 69/5 հասցեի դիմաց։ Զննությունը կատարվել է արհեստական լուսավորության պայմաններում, որպես ընթերակա են ներգրավված եղել՝ Դարբինյանը և Ղազարյանը, իսկ որպես մասնագետ՝ Յայլոյանը։
(...)
[ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-105-րդ և 217-218-րդ հոդվածներով նախատեսված իրավակարգավորումների] լույսի ներքո վերլուծելով պաշտպանի կողմից բարձրացված հարցը, դատարանը փաստում է[, որ ք]րեական դատավարությունում որպես ապացույցի ինքնուրույն տեսակ թույլատրվում են օգտագործել միայն այն փաստական տվյալները, որոնք ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, յուրաքանչյուր փաստական տվյալ ունի ձեռք բերման ուրույն պահանջները, որոնք բխում են ապացույցի տեսակից, հետևաբար տարբեր են նաև դրանց ստացման կարգերը։ Այլ խոսքով, քրեադատավարական օրենքը հստակ սահմանում է յուրաքանչյուր ապացույցի ձեռք բերման կարգը, որը հանդիսանում է իմպերատիվ պահանջ` այդ ապացույցը ստանալու համար։ Ասվածից հետևում է, որ ապացույցի` օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ ձեռք բերումը արդեն իսկ հիմք է`այն անթույլատրելի դիտելու համար։
Քրեական գործի քննությամբ դատարանը հաստատված է համարում այն փաստը, որ դեպքի վայրի զննության իրականացման ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմինը պահպանել է տվյալ գործողությանը վերաբերող քրեադատավարական նորմերի պահանջները և այդ պահանջների պահպանմամբ կատարել դեպքի վայրի զննություն։ Ինչ վերաբերում է պաշտպանի կողմից մատնանշած` զննությամբ առկա խախտումնեին, դատարանը փաստում է, որ դրանք «էական» չեն, քանի որ չեն կարող ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության, հետևաբար և գործի ելքի վրա, ավելին՝ դրանք չեն հակասում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի պահանջներին։
Ինչ վերաբերվում է քրեական գործով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված կիսաճտկավոր կանացի կոշիկի հայտնաբերման, առգրավման, իսկ հետագայում դրան՝ որպես իրեղեն ապացույցի, նշանակություն տալու իրավաչափության հարցին, դատարանն արձանագրում է, որ (...) [պ]աշտպանի կողմից մատնանշված` քննչական գործողության արձանագրությամբ` «Տուժողների անձնական իրերի դրությունը» հատվածում առկա «չկա» գրառման և դեպքի վայրի զննության սխեմայում նկարագրված կոշիկի դիրքի առումով, դատարանը փաստում է, որ դեպքի վայրի զննության ժամանակ հայտնաբերված յուրաքանչյուր առարկա, որը կարող է էական նշանակություն ունենալ գործի համար, ուսումնասիրվում է զննություն կատարող անձի կողմից, որն արտացոլվում է դատավարական համապատասխան փաստաթղթում։ Դատարանն էական չի համարում այն հանգամանքը, որ հայտնաբերված առարկան չի ամրագրվել «Տուժողների անձնական իրերի դրությունը» հատվածում, այլ դրա ընդհանուր նկարագիրը տրվել է նույն արձանագրության մասը կազմող դեպքի վայրի զննության սխեմայում։ Նման եզրահանգմանը գալիս, դատարանն ընդգծում է, որ դեպքի վայրի զննություն կատարելիս քննիչը նախ և առաջ չի իմացել, որ հայտնաբերված առարկան` կանացի կոշիկը, պատկանում է Գ.Մադաթյանին, ով հետագայում ստացել է դատավարական սուբյեկտի՝ տուժողի, կարգավիճակ։ Ավելին, հետագայում որևէ փաստով չի վիճարկվել վերջինիս՝ որպես տուժող լինելու, ինչպես նաև հայտնաբերված կոշիկները նրան պատկանելու հանգամանքները։ Այլ կերպ, դեպքի վայրից հայտնաբերված` Գ.Մադաթյանի կոշիկը զննության արձանագրության՝ «Տուժողների անձնական իրերի դրությունը» հատվածում չարտացոլելը դատարանն էական չի համարում, քանի որ վարույթն իրականացնող մարմինը զննության արձանագրությամբ, պատշաճ կերպով անդրադարձել է հայտնաբերված առարկային։ Ավելին, հայտնաբերված առարկաները փաթեթավորվել և կնքվել են, դրանք թեև վերցվել են տարբեր վայրերից, սակայն նույնական են, իսկ դատարանում, իրեղեն ապացույցների հետազոտման փուլում՝ ճանաչման ներկայացնելիս, դրանք ճանաչել է տուժող Գ.Մադաթյանը, հայտնելով, որ դրանք պատկանում են իրեն և դեպքի ժամանակ եղել է իր հագին։
Նշվածը դատարարանին թույլ է տալիս գալու այն եզրահանգման, որ հիշյալ իրեղեն ապացույցները, անկախ այն ձեռք բերելու ընթացքում դատավարական փաստաթղթում առկա ձևակերպումից, կարող են գործով դիտարկվել որպես իրեղեն ապացույցներ և գնահատվել ապացույցների ընդհանուր համակցության մեջ։
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության հարցին, դատարանը փաստում է[, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածի] վերլուծությունից հետևում է, որ օրենսդիրը, ելնելով ճանապարհային երթևեկության մասնակիցների շահերից, ինչպես նաև ճանապարհատրանսպորտային պատահարի փաստով պայմանավորված նրանց փոխադարձ պարտավորությունների ապահովման անհրաժեշտությունից, տրանսպորտային միջոց վարող և ճանապարհային երթևեկության կամ տրանսպորտային միջոցների շահագործման կանոնները խախտած անձանց քրեական պատժի սպառնալիքի տակ պարտավորեցնում է մնալ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրում, եթե դրա արդյունքում մարդու (մարդկանց) առողջությանն անզգուշությամբ պատճառվել է ծանր կամ միջին ծանրության վնաս կամ առաջացել է մարդու (մարդկանց) մահ։
Այլ կերպ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածը նպատակ է հետապնդում պատժել ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտում թույլ տված այն անձանց, ովքեր, թողնելով դեպքի վայրը, խուսափել են ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն ցուցաբերելուց, չեն ցանկացել ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին տեղեկացնել իրավապահ մարմիններին և աջակցել կատարված արարքի, դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանը։ Ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, պատճառաբանելով, որ 25.10.2015թ.-ին տեղի ունեցած վրաերթից հետո չի լքել դեպքի վայրը, պատահարից հետո մշտապես գտնվել է դեպքի վայրին մոտակա տարածքում գտնվող բենզալցակայանի մոտ և հետևել իրադարձությունների զարգացմանը, իսկ դրանից հետո գնացել է այն հիվանդանոց որտեղ տեղափոխել են տուժողներին՝ նրանց առողջական վիճակի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն ստանալու նպատակով։
Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև ամբաստանյալի եղբայրը՝ Հ.Գևորգյանը, ով նույնպես դատարանին վստահեցրել է, որ եղբայրը պատահարից հետո ողջ ժամանակահատվածում գտնվել է հարակից բենզալցակայանի մոտ։ Դատարանն ընդգծում է, որ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայր է համարվում ճանապարհի, փողոցի կամ այլ տեղանքի այն հատվածը, որտեղ կատարվել է նշված իրադարձությունը։
Գործի քննությամբ դատարանը հաստատված է համարում այն փաստը, որ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 69/5 հասցեի հարակից հատվածը՝ այդ շենքի դիմացի փողոցի երթևեկելի ուղեմասը։ Մինչդեռ, ամբաստանյալ Գ.Գևորգյանը դատարանում պնդել է, որ պատահարից հետո գտնվել է ոչ թե այն հատվածում, որտեղ անմիջապես տեղի է ունեցել վրաերթը, այլ դեպքի վայրից փոքր-ինչ հեռու գտնվող բենզալցակայանի մոտ։
Այլ խոսքով, դատարանը հաստատված է համարում Գ.Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով սահմանված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը և արձանագրում, որ Գ.Գևորգյանը գտնվել է ոչ թե փողոցի այն հատվածում, որտեղ անմիջապես տեղի է ունեցել ճանապարհատրանսպորտային պատահարը՝ վրաերթը, այլ տվյալ վայրից հեռու գտնվող մեկ այլ վայրում՝ բենզալցակայանի մոտ։
Բացի այդ, քրեական գործի քննությամբ դատարանը հաստատված և առավել կարևոր է համարում այն իրողությունը, որ Գ.Գևորգյանը, լքելով ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը, այդ կերպ խուսափել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն ցուցաբերելուց, չի ցանկացել ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին տեղեկացնել իրավապահ մարմիններին և աջակցել կատարված արարքի, դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանը։ Մասնավորապես, դեպքից հետո իրավապահ մարմիններին որպես վրաերթ կատարած ավտոմեքենայի վարորդ ներկայացել է վերջինիս եղբայրը՝ Հ.Գևորգյանը, ով ներկայացրել է պատահարի վերաբերյալ իրեն նախապես (Գ.Գևորգյանի պատմածով) հայտնի դարձած վրաերթի հանգամանքները։ Նշված հանգամանքը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ Գևորգյանը, լինելով վրաերթ կատարած անձը, դրանից անմիջապես հետո չի ներկայացել իրավապահ մարմիններին, չի հայտնել վրաերթի կատարման մեխանիզմների վերաբերյալ ողջ ճշմարտությունը։ Հակառակը, հստակ իմանալով, որ ինքն է հանդիսանում վրաերթ կատարած անձը, որևէ կերպ չի խոչընդոտել եղբոր գործողություններին` իրականությունը թաքցնելու առումով։ (...) Գ.Գևորգյանի նման վարքագիծը դատարանին թույլ է տալիս գալու այն եզրահանգման, որ վերջինս դիտավորյալ կերպով փորձել է թաքցնել հանրորեն վտանգավոր արարքի՝ իր կողմից կատարման փաստը, դրանով իսկ խուսափելով հետագայում առաջացող հնարավոր պարտավորություններից։ Նշվածից զատ, դատարանն ընդգծում է նաև, որ որպես վրաերթ կատարած անձ, ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց՝ Գ.Մադաթյանին և Մ.Մկրտումյանին, չի փորձել ցուցաբերել որևէ օգնություն։ Մասնավորապես, վրաերթի ենթարկելով երկու անձանց, չի փորձել կատարել նվազագույն որևէ գործողություն՝ վերջիններիս իրավիճակը ինչ-որ կերպ բարելավելու՝ նրանց օգնություն ցույց տալու համար։
Այսպիսով, վերլուծելով Գևորգյանի դրսևորած վարքագիծը, դատարանն արձանագրում է, որ վերջինս, լքելով դեպքի վայրը,
ա) ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն չի ցուցաբերել,
բ) ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին իրավապահ մարմիններին անձամբ չի տեղեկացրել,
գ) կատարված արարքի և դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանը չի աջակցել։
Վերը շարադրվածի կապակցությամբ դատարանը փաստում է, որ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը թողնելով, Գևորգյանը փորձել է թաքցնել հանցագործության կատարման փաստը, խուսափել իր պարտավորությունների կատարումից, բացի այդ, միջոցներ չի ձեռնարկել տուժած անձանց օգնություն ցույց տալու, պատահարի մասին իրավապահ մարմիններին տեղեկացնելու ուղղությամբ, ինչը վկայում է այն մասին, որ Գ.Գևորգյանի արարքում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածի հանցակազմի հատկանիշները։
Դատարանն անդրադառնալով պաշտպանական կողմի դիրքորոշմանը՝ կապված Գ.Գևորգյանի՝ առջևի ավտոմեքենայի լույսերի և դրանք երթևեկության համար խոչընդոտ հանդիսանալու փաստին, արձանագրում է.
Գ.Գևորգյանը դատարանում հայտնել է, որ (...) վրաերթի պատճառ են հանդիսացել նախ` եղանակային պայմանները, ապա իր ավտոմեքենայի առջևից երթևեկող մեկ այլ ավտոմեքենան, որը 2-4 վայրկյան տևողությամբ խոչընդոտել, սահմանափակել է տեսադաշտը։ Այդ ավտոմեքենայի մակնիշը չի մտաբերում։ Գտնվել է շլացած վիճակում, սակայն արգելակում չի կատարել (...)։
Այսինքն, գործի դատական քննության ընթացքում Գ.Գևորգյանն ընդունել է, որ 25.09.2015թ.-ին Վարդանանց փողոցով երթևեկելու ժամանակ առջևից եկող ավտոմեքենայի լուսարձակները խանգարել են իրեն, ինչի հետևանքով կուրացել է, սակայն առանց արգելակելու, կուրացած վիճակում շարունակել է երթևեկությունը։
(...)
Այսինքն, Գ.Գևորգյանը, ունենալով վարորդական իրավունքի վկայական, լինելով մոտավորապես 12 տարվա վարորդ, պետք է տեղյակ լիներ իր՝ որպես վարորդ այն նվազագույն պարտականությունների վերաբերյալ, որոնք պետք է իմանա ցանկացած անձ, ով ստացել է վարորդական իրավունքի վկայական։ Մասնավորապես, որպես վարորդ վերջինս պետք է իմանար ճանապարհատրանսպորտային պատահարին մասնակցություն ունենալու դեպքում անմիջապես տրանսպորտային միջոցը կանգնեցնելու մասին պարտավորության մասին ու կատարեր այն պարտադիր՝ օրենքով սահմանված գործողությունները, որոնք նշվեցին վերևում։
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Գևորգ Գևորգյանը 2015թ.-ի հոկտեմբերի 25-ին ժամը 18։40-ի սահմաններում, իր անձնական օգտագործման «Օպել» մակնիշի 34 SZ 789 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով երթևեկել է Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցի կողմից Վարդանանց փողոցով դեպի Նար-Դոս փողոցի ուղղությամբ, որի ընթացքում թույլ է տվել «Ճանապարհային երթևեկության կանոնների» 67-րդ, 129-րդ կետերի և «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ կետի պահանջներին հակասող գործողություններ, այն է՝ հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող ավտոմեքենաների լույսերից շլացած վիճակում շարունակել է երթևեկությունը, ժամանակին կատարված արգելակումով չի կանգնեցրել ավտոմեքենան, տեխնիկական տեսակետից ստեղծել է վթարային իրադրություն, որի արդյունքում չի նկատել Վարդանանց փողոցի 69/5 հասցեի դիմացի ճանապարհահատվածով՝ իր երթևեկության նկատմամբ աջից դեպի ձախ փողոցը հատող հետիոտներ Մհեր Մկրտումյանին և Գայանե Մադաթյանին, վրաերթի է ենթարկել վերջիններիս՝ Մհեր Մկրտումյանին անզգուշությամբ պատճառել է մահ, իսկ Գայանե Մադաթյանի առողջությանն անզգուշությամբ պատճառել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս՝ ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու հնարավորությունից։
Այնուհետև, Գևորգ Գևորգյանը «Ճանապարհային երթևեկության կանոնների» և «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի պահանջների խախտմամբ վրաերթ կատարելուց հետո, խախտել է «Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի 24-րդ հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը՝ թողել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը և հեռացել դեպքի վայրից։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով, ուստի, վերջինս՝ կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև՝ Արտաշիսյան 63/2 շենքի բնակիչներ Ա.Հակոբյանի, Թ.Սարդարյանի, Ա.Մարտիրոսյանի, Մ.Մադաթյանի, Լ.Ղուկասյանի, Վ.Միքայելյանի, Ս.Միքայելյանի, Ջ.Հակոբյանի, Ա.Ավետիսյանի, Գ.Ավետիսյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
(...)
Դատարանը, (...) որպես ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում՝ պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մանկահասակ երեխաների՝ 02.08.2004թ.-ին ծնված՝ Էդգար Գևորգի Գևորգյանի և 15.10.2007թ.-ին ծնված Վահե Գևորգի Գևորգյանի, առկայությունը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
(...)[Հ]աշվի առնելով ամբաստանյալ Գ.Գևորգյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ Գ.Գևորգյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում այդ հոդվածով սահմանված պատժի ավելի մեղմ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
(…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
12. Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ապացույցները չի գնահատել վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, անտեսել է դատաքննության ընթացքում հաստատված փաստական տվյալները, ապացույցները հետազոտել է միակողմանի և հիմնվելով անթույլատրելի ապացույցների վրա` դրանց տվել է նախապես հաստատված ապացույցի ուժ, չի կատարել գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների, մասնավորապես՝ «Փարկինգ Սիթի Սերվիս» փակ բաժնետիրական ընկերությունից ստացված տեսանյութի հետ դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 02031608 եզրակացության համադրություն և օբյեկտիվ հետազոտություն, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող կասկածներն ի վնաս նրա մեկնաբանելով՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին չի տվել հաստատող պատասխաններ:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը հիմնված է բացառապես ենթադրությունների վրա, դրանով խախտվել է անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, որը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածով նախատեսված նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումների, ինչն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա և հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածին չհամապատասխանող դատական ակտ կայացնելուն։
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալ փաստարկների՝ բողոքի հեղինակը, մեջբերումներ կատարելով իրավական ակտերից, նախադեպային իրավունքից և Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռից, մասնավորապես նշել է, որ Գևորգ Գևորգյանի մեղադրանքն անորոշ է՝ տեսանյութում երևում են դեպքին առնչվող երեք ավտոմեքենաներ, ուստի պաշտպանության կողմի համար պարզ չէ, թե հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող կոնկրետ որ ավտոմեքենայի լույսից շլանալը նկատի ունի մեղադրանքի կողմը: Նաև պարզ չէ թե ըստ մեղադրանքի կողմի՝ որքան ժամանակն է տեխնիկական տեսանկյունից համարվում ժամանակին, իսկ վտանգը առաջանալու սկզբնապահը երբ և որ պահն է հանդիսանում։
Նկատի ունենալով, որ համաձայն մեղադրանքի՝ վտանգի առաջացման պահը հանդիպակաց ուղեմասով ընթացող ավտոմեքենաների լույսից շլանալն է, ուստի պաշտպանության իրավունքի խախտումն ակնհայտ է, քանի որ մեղադրանքում նշված չէ, թե Գևորգ Գևորգյանը կոնկրետ որ ավտոմեքենայի լույսերից է շլացել, ինչը հնարավորություն կտար ճշգրիտ և լրիվ տեղեկացվելու, թե որ ավտոմեքենայի լույսերից է շլացել, կոնկրետ ժամանակային և տեղային առումով երբ է առաջացել վտանգը, որպեսզի ամբաստանյալը կարողանար լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն վերագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը՝ հաստատել կամ հերքել իրականում հենց այդ պահին և հենց այդ ավտոմեքենաների լույսերից շլանալու փաստը։ Այդ կապակցությամբ ինքը միջնորդություն է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան, սակայն այդ միջնորդությունն անհիմն մերժվել է և, չնայած պրոֆեսիոնալ ու օբյեկտիվ դատաքննության իրականացմանը, Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է մեղադրական դատավճիռ՝ անտեսելով վերը նշվածն ու թույլ տալով նույն խախտումը: Գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն օբյեկտիվորեն զրկված է եղել մեղադրական դատավճիռ կայացնելու հանարավորությունից, առաջադրված մեղադրանքում Գևորգ Գևորգյանը ենթակա է եղել արդարացման, ուստի կայացվել է բեկանման ենթակա ակնհայտ սխալ դատական ակտ։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության եզրակացության մեջ օգտագործված «առաջադրված պայմաններում» ձևակերպումը հիմնված է քննիչի կողմից փորձագետին տրամադրված ելակետային տվյալների վրա, որոնցում ներառված է Գևորգ Գևորգյանի կողմից վկայի կարգավիճակում տված ցուցմունքները, որոնք Առաջին ատյանի դատարանում չեն հետազոտվել։ Մինչդեռ, դատավճիռ կայացնելիս՝ դատարանը կարող է և պարտավոր է հիմնվել միայն դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների վրա, իսկ Գևորգ Գևորգյանի շլանալու պահից մինչև վրաերթի տեղի ունենալը 6-7 վայրկյան տևելու վերաբերյալ փորձագետի հետևությունը հիմնված է միայն Գևորգ Գևորգյանի կողմից վկայի կարգավիճակում տված ցուցմունքի վրա: Միևնույն ժամանակ, փորձագետը գտել է, որ առկա պայմաններում թույլատրելի ժամանակը 3,9-4,1 վայրկյանն է, ուստի ակնհայտ է, որ փորձագետի եզրակացության մեջ նշված հետևություններում շլանալու պահից 6-7 վայրկյան անցնելու վերաբերյալ փաստական տվյալը չի հաստատվում դատարանում հետազոտված որևէ ապացույցով, Գևորգ Գևորգյանի՝ վկայի կարգավիճակում տված ցուցմունքները չէին կարող օգտագործվել որպես ելակետային տվյալներ և պետք է ճանաչվեն անթույլատրելի։
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի կողմից դեպքի օրն օգտագործված 093-940-942 հեռախոսահամարի վերծանումների գննությամբ հերքվում է նրա կողմից ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը թողնելու վերաբերյալ հետևությունն ու հաստատվում է, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ի ժամը 18:42:23-ից մինչև 20:13-ը նա ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը չի թողել ու չի հեռացել, այլ գտնվել է այնտեղ, քանի որ նրա բոլոր զանգերը սպասարկվել են դեպքի վայրի շրջակայքում գտնվող և դեպքի վայրը սպասարկող տարբեր ալեհավաքների կողմից։ Դեպքի վայրի և տրանսպորտային միջոցի զննության արձանագրությունների համադրությամբ պարզվում է, որ այդ գործողությունները կատարվել են ժամը 19:35-ից մինչև 20։10-ը և ժամը 20:10-ից մինչև ժամը 20:15-ը: Հետևաբար, այնքան ժամանակ, որքան որ քննիչը գտնվել է դեպքի վայրում, ամբաստանյալն այն չի լքել, իսկ դրանից հետո՝ ժամը 20:14-ից մինչև ժամը 21։14-ը, գտնվել է Մ.Հերացու փողոցի թիվ 1 հասցեում գտնվող հիվանդանոցի մոտակայքում ու հետաքրքրվել է տուժողների առողջական վիճակով։ Ինչ վերաբերում է Հայկ Գևորգյանի ցուցմունքներին առ այն, որ ամբաստանյալի փոխարեն նա է ներկայացել որպես վարորդ, ապա տեսնելով եղբոր հոգեվիճակը՝ նա, բնականաբար, իր վրա է վերցրել եղբոր կատարածը՝ հաշվի առնելով, որ ինքն ընտանիք չունի, իսկ եղբայրն ամուսնացած է ու երկու երեխա ունի: Նշվածը միանշանակ չի հետապնդել քննությանը խոչընդոտելու նպատակ, ուստի այդ մասին հետևություններն անհիմն են ։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի կողմից վկայի դատավարական կարգավիճակում տված ցուցմունքների հետազոտումն արդարացիորեն արգելել է, ուստի անհասկանալի է, թե մեղադրողն իր ճառում ինչ ապացույցների հիման վրա է փարատել մեղադրանքի անորոշ ձևակերպումները, այդպես էլ չի ներկայացրել կոնկրետ այս կամ այն ավտոմեքենայի լույսերից շլանալու վերաբերյալ փաստական տվյալներ, նույնիսկ չի նշել, թե «ժամանակին կատարված արգելակում» ձևակերպման մեջ որքան ժամանակն է համարվում հենց ժամանակին։ Քրեական գործի ուսումնասիրությամբ՝ ինքը հայտնաբերել է միայն մեկ օբյեկտիվ ապացույց՝ «Փարկինգ Սիթի» ՓԲ ընկերության կողմից քննիչին տրամադրված դեպքի վայրը նկարահանող տեսախցիկների տեսանյութը, որում պարզ երևում է, որ ամբաստանյալի համար վտանգը կարող էր առաջանալ ժամը 18:41:01091 րոպեից սկսած, երբ հանդիպակաց ուղղությունից, առջևի հատվածը դեպի ամբաստանյալի վարած ավտոմեքենայի երթևեկելի ուղղությունը, ընթանում է «Հունդաի Սոնատա» մակնիշի սպիտակ գույնի տաքսու նշանով ավտոմեքենա, իսկ նրա հետևից երթևեկում է «Օպել Աստրա» մակնիշի 34 VN 502 համարանիշի ավտոմեքենան և, հավանաբար, երկուստեք երթևեկում են մոտակա լույսերը միացված վիճակում։ «Հունդաի Սոնատա» մակնիշի սպիտակ գույնի տաքսու նշանով ավտոմեքենան անցնելով հետիոտնի համար նախատեսված անցումով և ուղղվելով իր երթևեկելի ուղեմասում, վրաերթի պահին առջևի մասով ոչ թե ուղիղ է, այլ՝ դեպի ամբաստանյալի ավտոմեքենան է: Ինչպես փորձագետը, այնպես էլ Առաջին ատյանի դատարանը, անտեսել են, որ դեպքի ժամանակ տեղացել է անձրև, իսկ փողոցի լուսավորությունը եղել է վատ վիճակում։ Անտեսվել է նաև այն փաստը, որ Գևորգ Գևորգյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ. «չհասած «ՍՊՍ» բենզալցակայան, հանդիպակաց երթևեկելի գոտով ինձ ընդառաջ մոտենում էին երկու ավտոմեքենաներ, որոնց լույսերից ես մոտ 6-7 վայրկյան շլացել եմ»: Նկատի ունենալով, որ ըստ տեսանյութի՝ վրաերթը տեղի է ունեցել ժամը 18:41:03491-ին, ապա հետհաշվարկ կատարելու դեպքում կպարզվի, որ ժամը 18:40:56491-ից մինչև ժամը 18:41:01091-ը «Հունդաի Սոնատա» և «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմեքենաներից բացի, ամբաստանյալի առջևով այլ ավտոմեքենաներ չեն երթևեկել։ Ուստի, տեսանյութով և ամբաստանյալի ցուցմունքով փարատվում է այն անորոշությունը, թե որ ավտոմեքենաներից է շլացել ամբաստանյալը։ Փորձագետի եզրակացության համաձայն՝ ավտոմոբիլը կանգնեցնելու համար, տեխնիկական տեսակետից բավարար է եղել ընդամենը 3,9-4,1 վայրկյան, որով էլ փարատվում է մեղադրանքի «ժամանակին կատարված արգելակումով» ձևակերպման անորոշությունը, համաձայն որի՝ 3,9-4,1 վայրկյանն է, որը տեխնիկական տեսանկյունից համարվում է ժամանակին: Եթե Առաջին ատյանի դատարանը կատարեր օբյեկտիվ համադրություն, ապա կպարզվեր, որ 18:41:00145-ից մինչև 18:41:03491-ը բավարար չէր և վրաերթը կանխելու տեխնիկական հնարավորություն ամբաստանյալը չի ունեցել, քանի որ վտանգն առաջանալու պահից մինչև վրաերթն անցել է մոտ 3.5 վայրկյան ժամանակ։ Միևնույն ժամանակ, ուշադրության է արժանի նաև այն հանգամանքը, որ տուժողները փողոցն անցել են հետիոտնի համար չնախատեսված հատվածով, հետիոտնների համար նախատեսված անցումը գտնվել է մոտ 20-30 մետր հեռավորության վրա, այնինչ տուժողները որոշել են փողոցն անցնել արգելված հատվածով։ Ընդ որում փորձագետն արձանագրել է, որ հետիոտնների գործողությունների գնահատման համար հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ չեն պահանջվում, դրանք ենթակա են իրավական գնահատման, սակայն ինչպես քննիչն ու դատախազը, այնպես էլ Առաջին ատյանի դատարանը տուժողների կատարած արարքին իրավական գնահատական չեն տվել, չի պարզվել նաև նրանց արած վարչական զանցանքի և տեղի ունեցած վրաերթի պատճառահետևանքային կապը։ Տեսանյութից երևում է, որ ամբաստանյալն ավտոմեքենան վարել է երկրորդ ուղեգոտով, իսկ առաջին ուղեգոտով նրանից առաջ երթևեկել է «ջիպ» ավտոմեքենա, որի վարորդի ինքնությունը պարզել հնարավոր չի եղել՝ համարանիշները չերևալու պատճառով։ Թեև ամբաստանյալը, որպես վարորդ, պարտավոր է եղել ուշադիր լինել, սակայն տեսանյութից երևում է, որ մինչ վրաերթի պահը նա չէր կարող հայտնաբերել արգելված հատվածով անցնող տուժողներին, քանի որ առաջին ուղեգոտով երթևեկող «ջիպ» ավտոմեքենան փակել է նրա տեսադաշտը:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ ամբաստանյալը զրկված է եղել տուժողներին ժամանակին հայտնաբերելու հնարավորությունից, այն պահից սկսած, երբ նա կարող էր և պետք է տեսներ հետիոտններին, մինչև վրաերթի պահն անցել է 1,5 վայրկյանից պակաս ժամանակ, և որ ամբաստանյալի կողմից տուժողներին չնկատելու մասին է վկայում այն, որ վրաերթից առաջ նա ընդհանրապես արգելակում չի կատարել: Միևնույն ժամանակ, տեսանյութից երևում է, որ ամբաստանյալը կարող էր շլանալ հանդիպակաց ուղեմասով երթևեկող «Հունդաի Սոնատա» մակնիշի ավտոմեքենայի լույսերից։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորված համարելու պարագայում՝ Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էր նրա նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրեեսգրքի 70-րդ հոդվածը՝ հաշվի առնելով Գևորգ Գևորգյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես՝ նրա կողմից առաջին անգամ հանրորեն վտանգավոր արարք կատարելը, նախկինում արատավորված չլինելը, դրականորեն բնութագրվելը, խնամքին անչափահաս երեխաների առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը։
Արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանել և ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում, իսկ հակառակ դեպքում՝ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան:

Դատական ակտը չբողոքարկած կողմի գրավոր պատասխանը.
13. Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխանով տուժող Գայանե Մադաթյանի և տուժողի իրավահաջորդ Միշա Մկրտումյանի ներկայացուցիչ Յուրիկ Խաչատրյանն առարկել է վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն ամբողջությամբ մերժել՝ անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:
Առարկության հեղինակը փաստարկել է, որ շլանալու 6-7 վայրկյան տևողության մասին ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել ոչ միայն վկայի կարգավիճակում, այլև նույնը պնդել և այդ մասին ցուցմունքներ է տվել նաև կասկածյալի ու մեղադրյալի կարգավիճակներում, ինչն Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել է: Դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության եզրակացությանը ծանոթանալուց հետո՝ ամբաստանյալը, հերթական անգամ փորձելով խուսափել քրեական պատասխանատվությունից, փոխել է նախկինում տված իր ցուցմունքները՝ տեսողության սահմանափակման տևողությունը դարձնելով 2-4 վայրկյան։ Այդուհանդերձ, ավելի ուշադիր լինելու դեպքում՝ բողոքի հեղինակը նախ կնկատեր, որ ամբաստանյալի փոխված ցուցմունքում նշված 4 վայրկյանը ևս մտնում է փորձագետի արձանագրած 3,9-ից 4,1 վայրկյան ժամանակի մեջ, որը բավարար է եղել ավտոմեքենան կանգնեցնելու համար, ինչն ամբաստանյալը չի կատարել: Բացի այդ, նշված ժամանակը վերաբերում է ավտոմեքենան կանգնեցնելուն, այլ ոչ թե արգելակելուն, որի համար, ըստ նույն եզրակացության, պահանջվել է ընդամենը 0,9 վայրկյան։ Մինչդեռ, երկու անձի վրաերթի ենթարկելուց հետո նույնիսկ, ամբաստանյալը չի արգելակել և չի փորձել անմիջապես ավտոմեքենան կանգնեցնել, ինչը նա պարտավոր էր կատարել։ Ինչ վերաբերվում է նրան, թե ամբաստանյալը կոնկրետ որ ավտոմեքենայի լույսերից է շլացել, ապա այդ հանգամանքը գործի համար էական նշանակություն չի կարող ունենալ: Ավելին, եթե վրաերթը նա կատարեր առանց լույսերից շլանալու, ապա կստացվեր, որ կատարել է ոչ թե անզգույշ, այլ դիտավորյալ հանցագործություն։ Բացի այդ, ամբաստանյալը կարող էր շլանալ ինչպես «Փարկինգ Սիթի» ՓԲ ընկերությունից ստացված տեսագրության մեջ երևացող ավտոմեքենաների, այնպես էլ տեսագրության սահմաններից դուրս գտնվող ավտոմեքենաների լույսերից, ուստի այդ առումով վերաքննիչ բողոքում բերած պատճառաբանություններն ամբողջությամբ անհիմն են։ Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ձեռք չի բերվել որևէ փաստական տվյալ, որով կհաստատվեր, որ ամբաստանյալը փորձել է արգելակել կամ կանգնեցնել ավտոմեքենան, որպիսի հանգամանքը միայն, կարող էր հիմք հանդիսանալ կարծելու, որ տեխնիկական տեսակետից նա հնարավորություն չի ունեցել կանխելու վրաերթը։ Ամբաստանյալը նույնպես պնդել է, որ երբ գտնվել է շլացած վիճակում, արգելակում չի կատարել։
Առարկության հեղինակը նաև նշել է, որ դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Վարդանանց փողոցի 69/5 հասցեի շենքի դիմացի ճանապարհի երթևեկելի ուղեմասը, մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալը պնդել է, որ պատահարից հետո գտնվել է վայրից փոքր-ինչ հեռու գտնվող բենզալցակայանի մոտ։ Այսինքն, ոչ թե այն հատվածում, որտեղ անմիջապես տեղի է ունեցել վրաերթը, այլ մեկ այլ վայրում` բենզալցակայանի մոտ։ Բացի այդ, հեռախոսային ալեհավաքների միջոցով ապացույց է ձեռք բերվել այն մասին, որ դեպքից անմիջապես հետո ամբաստանյալը գտնվել է հարակից փողոցներում, սակայն ոչ դեպքի վայրում։ Միևնույն ժամանակ, քննությամբ հաստատվել է, որ լքելով ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը՝ ամբաստանյալն այդ կերպ խուսափել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն ցուցաբերելուց, չի ցանկացել ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին տեղեկացնել իրավապահ մարմիններին և աջակցել կատարված արարքի, դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանը։ Դեպքից հետո, որպես վրաերթ կատարած ավտոմեքենայի վարորդ է ներկայացել ամբաստանյալի եղբայրը, ով իրավապահ մարմիններին ներկայացրել է պատահարի վերաբերյալ ամբաստանյալի պատմածից իրեն նախապես հայտնի դարձած հանգամանքները։ Ամբաստանյալը, լինելով վրաերթը կատարած անձը, դրանից անմիջապես հետո չի ներկայացել իրավապահ մարմիններին, չի հայտնել վրաերթի կատարման վերաբերյալ ողջ ճշմարտությունը: Հակառակը, հստակ իմանալով, որ ինքն է հանդիսանում վրաերթ կատարած անձը, որևէ կերպ չի խոչընդոտել եղբոր գործողություններին՝ իրականությունը թաքցնելու համար։ Ավելին, նախաքննության մարմնին հայտնել է, որ եթե ինքը լիներ վրաերթ կատարողը, կհայտներ այդ մասին, քանի որ ունենալով երկու անչափահաս երեխա, ինքը գիտի, որ իր նկատմամբ դատարանը մեղմ պատիժ կնշանակի։ Ամբաստանյալը դիտավորությամբ փորձել է թաքցնել հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարման փաստը՝ խուսափելով հնարավոր պատասխանատվությունից, չի փորձել որևէ օգնություն ցուցաբերել տուժողներին և միջոցներ չի ձեռնարկել պատահարի մասին իրավապահ մարմիններին տեղեկացնելու ուղղությամբ, ինչը վկայում է այն մասին, որ նրա արարքում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածի հանցակազմի հատկանիշները:
Գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հիմնավորված է, դատավարության մասնակիցներից որևէ մեկի իրավունք չի խախտվել, ներկայացված բոլոր միջնորդությունները մանրամասն քննարկվել են, ինչպես նաև արդարացի հետևություն է արվել ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցում:

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
14. Պաշտպան Գ.Մելիքյանը և ամբաստանյալ Գ.Գևորգյանը պնդել են վերաքննիչ բողոքը և խնդրել են այն բավարարել:
Մեղադրող Հ.Խալաթյանը, տուժող Գ.Մադաթյանը, տուժողի իրավահաջորդ Մ.Մկրտումյանը և վերջիններիս ներկայացուցիչ Յու. Խաչատրյանն առարկել են վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել են այն ամբողջությամբ մերժել՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 12-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նախ պետք է պատասխանել այն հարցին, թե դատաքննությամբ հետազոտված վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորվա՞ծ է արդյոք Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի մեղավորության մասին, իսկ այդ հարցի դրական պատասխանի դեպքում՝ նաև պետք է պատասխանել այն հարցին, թե արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանման տեսանկյունից հիմնավորվա՞ծ է արդյոք ամբաստանյալ Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու անթույլատրելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
16. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
Ինչպես հետևում է մեջբերված նորմերի վերլուծությունից՝ հանցագործության մեջ անձի մեղավորության հարցը լուծվում է դրա մասին վկայող բավարար ապացույցների ամբողջությամբ։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
17. Նախորդ կետում մեջբերված իրավադրույթների և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի՝ դատաքննությամբ հետազոտած ապացույցները (տե՛ս նաև սույն որոշման 3-10-րդ կետերը), դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանը մեղավորությամբ կատարել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված համարված արարքները՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով:
Ինչ վերաբերվում է բողոքի հեղինակի՝ մեղադրանքի անորոշության, դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության եզրակացության ելակետային տվյալների՝ Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներից չբխելու, ինչպես նաև ամբաստանյալի կողմից ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը չթողնելու մասին դատողություններին և այդ դատողությունների վրա հիմնված փաստարկներին (տե՛ս սույն որոշման 12-րդ կետը), ապա դրանք դիտարկելով սույն որոշման 2-րդ կետում մեջբերված մեղադրանքի փաստական կողմի նկարագրության և սույն որոշման 3-10-րդ կետերում շարադրված ապացույցների համատեքստում՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքի հեղինակի վերոնշյալ դատողություններն ու փաստարկներն ամբողջությամբ կառուցված են գործի հանգամանքները միակողմանի և բացառապես պաշտպանության կողմի համար նախընտրելի սուբյեկտիվ մեկնաբանումների վրա: Մասնավորապես, Գևորգ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից հետևում է, որ այն ակնհայտորեն պարզ է և հստակ, իսկ Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցների համակցությունը լիարժեք հնարավորություն է տալիս առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ պարզելու ապացուցման առարկայի բոլոր տարրերը, և հիմնավորված հետևության հանգելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ Գևորգ Գևորգյանի մեղավորության մասին, ինչը և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կատարվել է: Ընդ որում, ինչպես հետևում է սույն որոշման 11-րդ կետում մեջբերվածից՝ վերաքննիչ բողոքում ներկայացվածի հետ ըստ էության նույնաբովանդակ փաստարկներով միջնորդություններ պաշտպանության կողմը ներկայացրել է Առաջին ատյանի դատարանում, դրանք անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ քննվել, վերլուծվել և Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի՝ փաստարկված ու իրավաչափ գնահատականների են արժանացել ստորադաս դատարանի կողմից:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի մեղավորության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված են, դրանք հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների օբյեկտիվ, բազմակողմանի ու համադրված վերլուծությունից: Ինչ վերաբերում է բողոքի հեղինակի՝ հակառակ պնդումներին, այդ թվում նաև՝ «Փարկինգ Սիթի Սերվիս» փակ բաժնետիրական ընկերությունից ստացված տեսանյութի և դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 02031608 եզրակացության համադրում և օբյեկտիվ հետազոտություն իրականացված չլինելու մասին (տե՛ս սույն որոշման 12-րդ կետը), ապա դրանք առարկայազուրկ են, չեն բխում գործի փաստական տվյալներից և չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար:
18. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու անթույլատրելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևության հիմնավորվածության հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
(…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության են ենթարկվել մի շարք գործերով կայացված նախադեպային որոշումներում, և մշտապես վերահաստատվել է դիրքորոշումն առ այն, որ դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու, պետք է հիմնվի օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալների համակողմանի վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը բազմիցս փաստել է, որ թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, նպատակներն ու շարժառիթները, հանցագործության ավարտվածության աստիճանը և այլն (ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԷԴ/0132/01/13, ԵԱՆԴ/0060/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13, ՏԴ/0031/01/14, ՍԴ3/0174/01/14, ԵԱԴԴ/0011/01/14, ԵԱՔԴ/0091/01/14, ԵԿԴ/0039/01/15 և այլն)։
Տվյալ դեպքում՝ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանն Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի օգոստոսի 12-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նույն օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, որոնցից առաջինը դասվում է անզգուշությամբ կատարվող միջին ծանրության, իսկ մյուսը՝ դիտավորությամբ կատարվող ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելու, ինչպես նաև նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցերը լուծելիս՝ դատարանի կողմից հաշվի առնվող հանգամանքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Սահակյանի գործով որոշման մեջ՝ արձանագրելով, որ. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի վերաբերյալ գործերով պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս դատարանները պետք է հաշվի առնեն հանցագործության կատարման եղանակը և հանգամանքները, հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալի մեղավորության աստիճանը, հանցանքը կատարելուն նպաստող պայմանները, ինչպես նաև հանցանքի կատարումից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը:
(…)
Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է հանցագործության կատարումից անմիջապես հետո հանցանք կատարած անձի վարքագիծը, ինչպես նաև նրա վարքագիծը հետագայում հարուցված քրեական գործի քննության ընթացքում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը պետք է գնահատի այն հանգամանքը, թե հանցագործության կատարումից անմիջապես հետո ամբաստանյալն արդյոք անհրաժեշտ օգնություն է ցուցաբերել տուժողին, թե, թողնելով դեպքի վայրը, դիմել է փախուստի: Հետագա վարքագծի գնահատման համար դատարանը պետք է ուշադրության արժանացնի նաև այն, թե քրեական գործի քննության ընթացքում ամբաստանյալն արդյոք ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, դեպքի վերաբերյալ տվել ճշմարտացի, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, արդյոք որոշակի քայլեր է ձեռնարկել տուժողի կամ նրա հարազատների հետ հաշտվելու ուղղությամբ կամ ինքնակամ հատուցել է հանցագործության արդյունքում տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության ծախսերը» (տե՛ս Արամ Սերյոժայի Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԳԴ1/0003/01/10 որոշումը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով նախատեսված հանցաանք կատարած անձանց նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելու ընթացքում դատարանի կողմից հաշվի առնվող հանգամանքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Առաքելյանի գործով կայացրած որոշմամբ, համաձայն որի. «(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածը նպատակ է հետապնդում պատժել ճանապարհային երթեկության կանոնների խախտում թույլ տված այն անձանց, ովքեր, թողնելով դեպքի վայրը, խուսափել են ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն ցուցաբերելուց, չեն ցանկացել ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին տեղեկացնել իրավապահ մարմիններին և աջակցել կատարված արարքի, դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանը։
(…)
Հանցավորի անձի և նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության մասին ճիշտ պատկերացում կազմելու համար դեռևս բավարար չէ այն հանգամանքի պարզաբանումը, որ տրանսպորտային միջոց վարող անձն առանց ծայրահեղ անհրաժեշտության թողել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը։ Նման իրավիճակներում անձի նկատմամբ համարժեք քրեաիրավական ներգործության միջոց կիրառելու համար անհրաժեշտ է պարզել և համապատասխան գնահատականի արժանացնել այն, թե արդյոք հանցավորը, դեպքի վայրը թողնելով, փորձել է խուսափել`
ա) ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն ցուցաբերելուց,
բ) ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին իրավապահ մարմիններին տեղեկացնելուց,
գ) կատարված արարքի և դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանն աջակցելուց։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն կատարած անձը, ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը թողնելով, կարող է փորձել թաքցնել հանցագործության կատարման փաստը, խուսափել իր պարտավորությունների կատարումից, և հակառակ դրան՝ հանցավորը կարող է նման նպատակներ չհետապնդել, միջոցներ ձեռնարկել տուժած անձանց օգնություն ցույց տալու, պատահարի մասին իրավապահ մարմիններին տեղեկացնելու ուղղությամբ, սակայն ինչ-ինչ պատճառներով լքել ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված երկու իրավիճակները, ելնելով գործի փաստական հանգամանքների առանձնահատկություններից, տարբեր կերպ են բնորոշում հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար պետք է իրենց արտացոլումը գտնեն քրեաիրավական ներգործության միջոցի ընտրության ժամանակ, այլապես կխախտվեն արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքները» (տե՛ս Արթուր Սերգեյի Առաքելյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0122/01/12 որոշումը)։
Ա. Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ զարգացնելով նախկինում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ. «[ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ] հոդվածով նախատեսված հանցանքի կատարման դեպքում պատիժ նշանակելիս և այն կրելու անհրաժեշտության հարցը որոշելիս հատկապես կարևոր է գնահատել նաև հանցագործությամբ պատճառված վնասը: Վերջինս ցանկացած հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը բնութագրող հիմնական ցուցանիշներից է, այդ թվում` այն հանցակազմերի, որոնցով սահմանված չէ որպես հանցակազմի տարր: Այն իր համարժեք գնահատականը պետք է ստանա նաև ճանապարհային երթևեկության և տրանսպորտային միջոցների շահագործման կանոնները խախտելու վերաբերյալ հանցագործություններով պատիժ նշանակելիս, քանի որ այդպիսի հանցագործությունների հետևանքով կարող են պատճառվել հանցակազմով նախատեսված, ինչպես նաև դրանից դուրս գտնվող ամենատարբեր բնույթի հետևանքներ, այդ թվում՝ մարդու առողջության միջին ծանրության կամ ծանր վնաս, մարդու մահ (այդ թվում՝ երկու կամ ավելի մարդու), գույքային վնաս:
Մասնավորապես՝ հանրորեն վտանգավոր հետևանքներով պայմանավորված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես հանցակազմի ծանրացնող հանգամանք է նախատեսված անզգուշությամբ մարդու մահ առաջանալը, իսկ 3-րդ մասով՝ հանցակազմի առավել ծանրացնող հանգամանք՝ անզգուշությամբ երկու կամ ավելի մարդու մահ առաջանալը: Վերոնշյալից հետևում է, որ կախված օրենքով պահպանվող հարաբերության (հանցակազմի ինչպես հիմնական, այնպես էլ լրացուցիչ օբյեկտ) իրավական արժեքից՝ դրան պատճառված վնասը պայմանավորում է տվյալ հանցագործության հանրային վտանգավորության, հետևաբար նաև պատժելիության աստիճանը: Սույն դեպքում պաշտպանվող հարաբերությունը մարդու կյանքն է (լրացուցիչ օբյեկտ), որը հիմնարար սոցիալական արժեք է և այդպիսով օժտված է քրեաիրավական պաշտպանության բարձր աստիճանով:
Ակնհայտ է՝ որքան ծանր է վրա հասած հետևանքը, մեծ՝ վնասի չափը, այնքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը: Վերջինս հակադարձ համեմատական է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հնարավորությանը: Այլ խոսքով՝ որքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, այնքան ցածր է դրա համար նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հավանականությունը» (տե՛ս Արամայիս Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ/0014/01/14 որոշումը):
19. Սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 244-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով՝ զրկելով մեխանիկական կամ այլ տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Նախ, անդրադառնալով հանցագործությամբ պատճառված վնասին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության և տրանսպորտային միջոցների շահագործման կանոնների խախտման հետևանքով անզգուշությամբ պատճառվել է ոչ միայն մարդու մահ, այլ նաև՝ կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս: Մասնավորապես, անզգուշությամբ Մհեր Մկրտումյանին պատճառել է մահ, իսկ Գայանե Մադաթյանի առողջությանը՝ կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս:
Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռում իրավացիորեն արձանագրել և կարևորել է նաև այն հանգամանքը, որ լքելով ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը՝ ամբաստանյալն այդ կերպ խուսափել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի հետևանքով տուժած անձանց օգնություն ցուցաբերելուց, չի ցանկացել ճանապարհատրանսպորտային պատահարի մասին տեղեկացնել իրավապահ մարմիններին և աջակցել կատարվածի ու դրա հետևանքների հետ կապված հանգամանքների բացահայտմանը։ Ավելին, դեպքից հետո իրավապահ մարմիններին որպես վրաերթ կատարած ավտոմեքենայի վարորդ է ներկայացել ամբաստանյալի եղբայրը, ով ներկայացրել է պատահարի վերաբերյալ եղբոր պատմածից իրեն հայտնի դարձած վրաերթի հանգամանքները, ինչին ամբաստանյալն առնվազն չի խոչընդոտել՝ թաքցնելով իրականությունը և դրանով իսկ ակնհայտ դարձնելով առաջացած պարտավորությունների կատարումից և կատարածի համար հնարավոր պարտավորություններից խուսափելու իր մտադրությունը:
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ՝ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, Արտաշիսյան 63/2 շենքի մի շարք բնակիչների կողմից բնութագրվում է դրական, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք՝ խնամքին մինչև տասնչորս տարեան երկու երեխաների առկայությունը:
Առաջին ատյանի դատարանը նաև արձանագրել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
20. Սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված փաստական տվյալները, ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման բնույթը, կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքների և դրանց հանրորեն վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ ամբաստանյալի դրսևորած հոգեբանական վերաբերմունքը, դեպքից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը և ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը թողնելու բացահայտված նպատակը գնահատելով սույն որոշման 18-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր է համարում նաև ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու անթույլատրելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
21. Ամփոփելով սույն որոշման մեջ արձանագրած իր հետևությունները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գևորգ Գևորգյանի վերաբերյալ 2016 թվականի օգոստոսի 12-ի դատավճիռը կայացնելիս՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, կայացված դատական ակտը պատճառաբանված է, հիմնավորված ու օրինական, համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Գևորգ Գագիկի Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 244-րդ հոդվածով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի օգոստոսի 12-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ