ԵԿԴ/0025/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

«08» փետրվարի 2019թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր Կ.Մարդանյան
դատավորներ Ա.Մնացականյան
Մ.Արղամանյան
քարտուղարությամբ` Մ.Մահտեսյանի

մասնակցությամբ` դատախազ Ա.Մանուկյանի
ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանի
Հ.Բոյաջյանի
Գ.Բաբախանյանի
պաշտպաններ Տ.Սարգսյանի
Վ.Զուռնաչյանի

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով, քննության առնելով Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի, Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանի և Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի վերաբերյալ քրեական գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի օգոստոսի 27-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության դատախազ Ա.Մանուկյանի, ամբաստանյալ Հակոբ Բոյաջյանի, ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանի, ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի և պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքները.

ՊԱՐԶԵՑ՝

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2018 թվականի օգոստոսի 27-ի դատավճռով.
1) Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը ճանաչվել է անմեղ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում և արդարացվել` կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու և նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորություններն սպառված լինելու պատճառաբանությամբ։
Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և դատապարտվել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկման 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` ազատազրկման 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ժամկետով։ Պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։ Նոր նշանակված ու Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մայիսի 13-ի դատավճռով և ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 13-ի որոշմամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու և վերջնական պատժի ժամկետին առաջին դատավճռով ու որոշմամբ նշանակված պատիժների կրած մասը հաշվակցելու միջոցով, Գարիկ Բաբախանյանը դատապարտվել է ազատազրկման՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով։
2) Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով՝ ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով՝ ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկման 13 (տասներեք) տարի ժամկետով: Պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել՝ ազատազրկում 15 (տասնհինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։ Նոր նշանակված ու Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու և վերջնական պատժի ժամկետին առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը հաշվակցելու միջոցով, Անդրանիկ Գաբրիելյանը դատապարտվել է ազատազրկման 16 (տասնվեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
3) Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և դատապարտվել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով՝ ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով՝ ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով։ Պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել՝ ազատազրկում 7 (յոթ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։ Նոր նշանակված ու ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 13-ի որոշմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու և վերջնական պատժի ժամկետին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշմամբ նշանակված պատժի կրած մասը հաշվակցելու միջոցով, Հակոբ Բոյաջյանը դատապարտվել է ազատազրկման 7 (յոթ) տարի 7 (յոթ) ամիս ժամկետով:
Նույն դատավճռով դատապարտվել է նաև Սամվել Հարությունի Սաֆարյանը:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել մեղադրող Ա.Մանուկյանը, ամբաստանյալ Հակոբ Բոյաջյանը, ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի պաշտպան Վ.Զուռնաչյանը, ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանը և պաշտպան Տ.Սարգսյանը, որոնք Վերաքննիչ դատարանի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 22-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ:
Վերաքննիչ բողոքների պատասխան չի ներկայացվել:
Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 05.45-ի սահմաններում, Սամվել Հարությունի Սաֆարյանի, Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանի և Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի հետ գույքի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով, Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում Ռուբիկ Ազատի Առաքելյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել նրան` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, ապա բացահայտ հափշտակել են Ռ.Առաքելյանին պատկանող զգալի չափի` 400.000 ՀՀ դրամ արժողության, «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը, 1.500 ՀՀ դրամ գումարը և 200 դրամ արժողության կրակայրիչն ու դիմել փախուստի։
Բացի այդ, Ա.Գաբրիելյանը 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 06.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 40 հասցեի մոտակայքում, խմբի կազմում, Սամվել Հարությունի Սաֆարյանի և Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանի հետ վիճաբանել են Գևորգ Վլադիմիրի Մարգարյանի հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Մարգարյանին, որի ընթացքում Ա.Գաբրիելյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով` իր մոտ եղած դանակով, բռնության գործադրման սպառնալիքներ է տվել Գ.Մարգարյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, խանգարել բնակիչների հանգիստն ու անդորրը։
Այնուհետև, երբ նույն պահին ավտոմեքենայով երթևեկող, ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր Գուրգեն Բաբկենի Արսենյանը և նրա օգնական Ավետիս Արմենակի Գալստյանը, նկատելով Ա.Գաբրիելյանի և մյուսների հանցավոր գործողությունները, կանգ են առել, ապա` նախ ավտոմեքենայի սրահից, հետո ավտոմեքենայից դուրս գալով փորձել են միջամտել և խափանել խուլիգանական վարքագիծ դրսևորող անձանց գործողությունները, Ա.Գաբրիելյանը, Ս.Սաֆարյանը, Հ.Բոյաջյանը, ապա նաև նույն խմբին միացած Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը, անտեսելով խուլիգանական գործողությունները դադարեցնելուն ուղղված հասարակական կարգի խախտումը խափանող Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի դիտողությունները, դրսևորելով անզուսպ եսամոլություն, սեփական անձի «առավելությունը» ընդգծելու նպատակով ներքին բավականություն ստանալու մղումներով, փողոցում գտնվող հասարակության մյուս անդամների ներկայությամբ շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել և բռնության գործադրման սպառնալիքներ տալ, իսկ Ա.Գաբրիելյանը՝ կապված Ա.Գալստյանի կողմից հասարակական պարտքի կատարման հետ, ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Ա.Գալստյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջնային մակերեսին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել միջին ծանրության վնաս, իսկ երբ հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու համար փորձել է կրկին հարվածներ հասցնել, նկատել է օրինական կարգով կրվող «Վալտեր» տեսակի ատրճանակը ձեռքին իրենց մոտեցող Գ.Արսենյանին և դիմել է փախուստի` հանցագործությունն ավարտին չհասցնելով իր կամքից անկախ հանգամանքներով»։
3. Հակոբ Բոյաջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 05.45-ի սահմաններում, Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի, Սամվել Հարությունի Սաֆարյանի և Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի հետ գույքի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով, Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում Ռուբիկ Ազատի Առաքելյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել նրան` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, ապա բացահայտ հափշտակել են Ռ.Առաքելյանին պատկանող զգալի չափի` 400.000 ՀՀ դրամ արժողության «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը, 1.500 ՀՀ դրամ գումարը և 200 դրամ արժողության կրակայրիչն ու դիմել փախուստի։
2015թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 06.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 40 հասցեի մոտակայքում Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանը, Սամվել Հարությունի Սաֆարյանը և Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանը վիճաբանել են Գևորգ Վլադիմիրի Մարգարյանի հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Մարգարյանին, որի ընթացքում Ա.Գաբրիելյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով` իր մոտ եղած դանակով, բռնության գործադրման սպառնալիքներ է տվել Գ.Մարգարյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, խանգարել բնակիչների հանգիստն ու անդորրը։
Այնուհետև, երբ նույն պահին ավտոմեքենայով երթևեկող ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր Գուրգեն Բաբկենի Արսենյանը և նրա օգնական Ավետիս Արմենակի Գալստյանը նկատելով Ա.Գաբրիելյանի և մյուսների հանցավոր գործողությունները, կանգ են առել, ապա` նախ ավտոմեքենայի սրահից, հետո ավտոմեքենայից դուրս գալով փորձել են միջամտել և խափանել խուլիգանական վարքագիծ դրսևորող անձանց գործողությունները, Ա.Գաբրիելյանը, Ս.Սաֆարյանը, Հ.Բոյաջյանը, ապա նաև նույն խմբին միացած Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը, անտեսելով խուլիգանական գործողությունները դադարեցնելուն ուղղված հասարակական կարգի խախտումը խափանող Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի դիտողությունները, դրսևորելով անզուսպ եսամոլություն, սեփական անձի «առավելությունը» ընդգծելու նպատակով ներքին բավականություն ստանալու մղումներով, փողոցում գտնվող հասարակության մյուս անդամների ներկայությամբ շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել և բռնության գործադրման սպառնալիքներ տալ, իսկ Ա.Գաբրիելյանը՝ կապված Ա.Գալստյանի կողմից հասարակական պարտքի կատարման հետ, ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Ա.Գալստյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջնային մակերեսին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել միջին ծանրության վնաս, իսկ երբ հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու համար փորձել է կրկին հարվածներ հասցնել, նկատել է օրինական կարգով կրվող «Վալտեր» տեսակի ատրճանակը ձեռքին իրենց մոտեցող Գ.Արսենյանին, ինչից հետո դիմել են փախուստի»։
4. Գարիկ Բաբախանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2015թ. օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 23.00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Վ.Սարգսյան փողոցի` Հանրապետության հրապարակին հարող տարածքում բացահայտ հափշտակել է Արամ Ալեքսանի Վարդանյանի կողմից շահագործվող, Արարատ Ալբերտի Հայրապետյանին պատկանող, զգալի չափի` 12.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսը։
Բացի այդ, Գ.Բաբախանյանը, 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 05.45-ի սահմաններում, Սամվել Հարությունի Սաֆարյանի, Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանի և Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի հետ գույքի հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով, Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում Ռուբիկ Ազատի Առաքելյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել նրան` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, ապա բացահայտ հափշտակել են Ռ.Առաքելյանին պատկանող զգալի չափի` 400.000 ՀՀ դրամ արժողության «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը, 1.500 ՀՀ դրամ գումարը և 200 դրամ արժողության կրակայրիչն ու դիմել փախուստի։
2015թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 06.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 40 հասցեի մոտակայքում Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանը, Սամվել Հարությունի Սաֆարյանը և Հակոբ Մկրտչի Բոյաջյանը վիճաբանել են Գևորգ Վլադիմիրի Մարգարյանի հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Մարգարյանին, որի ընթացքում Ա.Գաբրիելյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով` իր մոտ եղած դանակով, բռնության գործադրման սպառնալիքներ է տվել Գ.Մարգարյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, խանգարել բնակիչների հանգիստն ու անդորրը։
Այնուհետև, երբ նույն պահին ավտոմեքենայով երթևեկող ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր Գուրգեն Բաբկենի Արսենյանը և նրա օգնական Ավետիս Արմենակի Գալստյանը նկատելով Ա.Գաբրիելյանի և մյուսների հանցավոր գործողությունները, կանգ են առել, ապա` նախ ավտոմեքենայի սրահից, հետո ավտոմեքենայից դուրս գալով փորձել են միջամտել և խափանել խուլիգանական վարքագիծ դրսևորող անձանց գործողությունները, Ա.Գաբրիելյանը, Ս. Սաֆարյանը, Հ.Բոյաջյանը, ապա նաև նույն խմբին միացած Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը, անտեսելով խուլիգանական գործողությունները դադարեցնելուն ուղղված հասարակական կարգի խախտումը խափանող Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի դիտողությունները, դրսևորելով անզուսպ եսամոլություն, սեփական անձի «առավելությունը» ընդգծելու նպատակով ներքին բավականություն ստանալու մղումներով, փողոցում գտնվող հասարակության մյուս անդամների ներկայությամբ շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել և բռնության գործադրման սպառնալիքներ տալ, իսկ Ա.Գաբրիելյանը՝ կապված Ա.Գալստյանի կողմից հասարակական պարտքի կատարման հետ, ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Ա.Գալստյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջնային մակերեսին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել միջին ծանրության վնաս, իսկ երբ հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու համար փորձել է կրկին հարվածներ հասցնել, նկատել է օրինական կարգով կրվող «Վալտեր» տեսակի ատրճանակը ձեռքին իրենց մոտեցող Գ.Արսենյանին, ինչից հետո դիմել են փախուստի»։
5. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի օգոստոսի 27-ի դատավճռի համաձայն.
«(…) Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանը 2015թ. օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 23-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Վ.Սարգսյան փողոցի` Հանրապետության հրապարակին հարող տարածքում բացահայտ հափշտակել է վկա Արամ Վարդանյանի ժամանակավոր օգտագործմանը տրված, տուժող Արարատ Հայրապետյանին պատկանող, 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսը։
2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 05։45-ի, սահմաններում ամբաստանյալներ Անդրանիկ Գաբրիելյանը, Սամվել Սաֆարյանը և Հակոբ Բոյաջյանը, հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով, Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում տուժող Ռուբիկ Առաքելյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել նրան` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, ապա բացահայտ հափշտակել են Ռ.Առաքելյանին պատկանող զգալի չափի` 400.000 ՀՀ դրամ արժողության, «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսը, 1.500 ՀՀ դրամ գումարը և 200 դրամ արժողությամբ կրակայրիչն ու դիմել փախուստի։
Այնուհետև, 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 06.30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 40 հասցեի մոտակայքում` նույն խմբի անդամներ, ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանը, Ս.Սաֆարյանը և Հ.Բոյաջյանը վիճաբանել են տուժող Գևորգ Մարգարյանի հետ, որի ընթացքում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության՝ դեպքի վայրում գտնվող ու հավաքված քաղաքացիների նկատմամբ, աղմկել են, հայհոյել ու ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Մարգարյանին։ Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով՝ իր մոտ ունեցած դանակով, բռնության գործադրման սպառնալիքներ է տվել տուժող Գ.Մարգարյանին։
Նկարագրված դիտավորյալ գործողություններով նշված ամբաստանյալները խանգարել բնակիչների հանգիստն ու անդորրը։
Կատարվող խուլիգանական գործողությունները հեռվից նկատած, այդ պահին ք.Երևանի Մաշտոցի պողոտայով ավտոմեքենայով երթևեկող ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավոր, վկա Գուրգեն Արսենյանը և նրա օգնականը՝ տուժող Ավետիս Գալստյանը, կանգ են առել, ապա` նախ ավտոմեքենայի սրահից, այնուհետև՝ ավտոմեքենայից դուրս գալով, փորձել են միջամտել և խափանել խուլիգանական վարքագիծ դրսևորող վերը նշված ամբաստանյալների գործողությունները, սակայն ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանը, Ս.Սաֆարյանը և Հ.Բոյաջյանը, ապա նաև նրանց միացած ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը, անտեսելով հասարակական կարգի խախտումը խափանել ցանկացող, վկա Գ.Արսենյանի և տուժող Ա.Գալստյանի՝ խուլիգանական գործողություները դադարեցնելուն ուղղված դիտողությունները, դիմադրել են նրանց ու փողոցում գտնվող և հավաքված քաղաքացիների ներկայությամբ շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել և բռնության գործադրման սպառնալիքներ տալ։ Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանը, դիմադրելով հասարակական կարգի խախտումը խափանող տուժող Ա.Գալստյանին, նրան ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածել է նրա կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջնային մակերեսին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել միջին ծանրության վնաս։ Իր հանցավոր մտադրությունն ավարտին հասցնելու համար ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանը, շարունակելով սպառնալիքները, փորձել է կրկին հարվածներ հասցնել, սակայն նկատելով օրինական կարգով կրվող, «Վալտեր» տեսակի ատրճանակը ձեռքին իրենց մոտեցող Գ.Արսենյանին, դիմել է փախուստի` հանցագործությունն ավարտին չհասցնելով իր կամքից անկախ հանգամանքներով։
Մյուս ամբաստանյալները նույնպես փորձել են դիմել փախուստի, սակայն դեպքի վայր հասած ոստիկանների կողմից բերման են ենթարկվել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Դատաքննությամբ չհաստատվեց, որ ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանը, 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 05.45-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Անդրանիկ Գաբրիելյանի, Սամվել Սաֆարյանի և Հակոբ Բոյաջյանի հետ միասին հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով, Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում տուժող Ռուբիկ Առաքելյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ծեծի է ենթարկել նրան և հանցակիցների հետ միասին բացահայտ հափշտակել տուժող Ռ.Առաքելյանին պատկանող գույքը։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալուց հրաժարված ամբաստանյալներ Ա. Գաբրիելյանը, Հ.Բոյաջյանն ու Ս.Սաֆարյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրենց մեղավոր չճանաչեցին։ Ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը թեև ցուցմունք է տվել, սակայն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը 2013-2014թթ. ծանոթացել է Ռուբիկ Առաքելյանի հետ, ում 56.000 ՀՀ դրամով վաճառել է իր հեռախոսը։ Ռ. Առաքելյանը երկար ժամանակ չի կարողացել վճարել հեռախոսի գումարը, իսկ ինքը չի կարողացել գտնել նրան։ 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին ինքը պատահական նկատել է Ռ.Առաքելյանին և Հ.Բոյաջյանին խնդրել է կանգնեցնել վերջինիս։ Ինքը նյարդայնացած մոտեցել է Ռուբիկին, մեկ անգամ հարվածել է նրան ու վերցրել է հեռախոսը։ Այդ ժամանակ Գարիկ Բաբախանյանն իրենց հետ չի եղել։
Ինքը Գևորգ Մարգարյանի հետ լավ հարաբերությունների մեջ է եղել։ Դեպքի օրն ինքը պետք է Գևորգին տուն տաներ, քանի որ նա ալկոհոլի ազդեցության տակ է գտնվել։ Իրենք միմյանց չեն հասկացել և երբ գտնվել են Մաշտոցի պողոտայում՝ քաշքշել են միմյանց ու ինքը երկու անգամ հարվածել է նրան։ Ինքն այդ ժամանակ Գևորգին դանակով չի սպառնացել և չի հայհոյել։ Միջադեպի ժամանակ Սամվել Սաֆարյանը փորձել է բաժանել իրենց։ Ինքը Գ.Արսենյանին և նրա օգնականին չի ճանաչել։ Երբ Գ.Արսենյանի օգնականը հարվածել է իրեն, վախից դանակով հարվածել նրան, սակայն իր նպատակը միայն նրան ցավ պատճառելն է եղել, այդ պատճառով էլ դանակի շեղբի ծայրից է բռնել, որ շատ վնաս չհասցնի։
Վիճաբանությանը Գարիկն ու Հակոբը չեն մասնակցել։ Գարիկը ոչ Արսենյանին, ոչ էլ նրա օգնականին չի հայհոյել, այլ փորձել է բաժանել իրենց, սակայն Գ.Արսենյանի օգնականը հարվածել է նաև նրանց։
Գևորգ Մարգարյանի նախաքննական ցուցմունքը չի համապատասխանում իրականությանը։ Տեսաձայնագրության մեջ իր խոսակցությունը նույնպես չի համապատասխանում իրականությանը։
Ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն ինքը փողոցում տեսել է Արամ Վարդանյանին և ներկայումս հանգուցյալ Հրաչին։ Այդ օրն Արամն ալկոհոլի ազդեցության տակ է եղել ու ինքը «ձեռ առնելու» նպատակով նրա ձեռքից վերցրել է հեռախոսը, սակայն հետո, տեսնելով, որ այն արժե մոտ 2000 ՀՀ դրամ, վերադարձրել է Հրաչին և իր իմանալով վերջինս էլ այն տվել է տիրոջը։ Ինքը հեռախոսների առուվաճառքի հետ կապ չունի և դրանով չի զբաղվում։ Դրանից 20 րոպե անցնելուց հետո ինքն ու Գևորգը Արամին տեսել են ոստիկանների հետ կանգնած։ Սկզբից նա շփոթվել է և չի կարողացել ասել, թե ով է իրենից հեռախոսը վերցրել, իսկ հետո մատնանշել է իրեն։ Այդ գործով իրեն բերման չեն ենթարկել, այլ ինքն է ինքնակամ գնացել ոստիկանություն։
Ինքը Ռուբիկ Առաքելյանին չի ճանաչել, նրա հետ կապված ոչ մի դեպքի չի մասնակցել և այդ ժամանակահատվածում գտնվել է Ալեք Մանուկյան փողոցում։
Ինքը ճանաչել է Անդրանիկ Գաբրիելյանին և Գևորգ Մարգարյանին, իսկ Հ.Բոյաջյանին և Սամվել Սաֆարյանին չի ճանաչել։ Տեղյակ է, որ Անդրանիկն ու մյուս տղաները Գ.Մարգարյանին ասել են, որ տուն գնա։ Այդ ժամանակ նույնպես ինքը ոչ մի բանի չի մասնակցել, այլ փորձել է հաշտեցնել և հանդարտեցնել մյուսներին։
Ինքը Գուրգեն Արսենյանին՝ որպես պատգամավորի, ճանաչել է, սակայն դեպքի օրը ոչ նրան, ոչ էլ նրա օգնականին չի հայհոյել, սակայն պատգամավորի օգնականն իրեն էլ է հարվածել։
Ամբաստանյալ Հակոբ Բոյաջյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 5։49-ի, սահմաններում, ինքը Հանրապետության հրապարակում է եղել։ Առանց պայմանավորվելու, պատահական հանդիպել է Անդրանիկին ու մյուսներին։ Հանդիպել է նաև Գևորգ Մարգարյանին և նրան ասել է, որ գնա տուն, քանի որ իրեն զանգահարել է Գևորգի մայրը և խնդրել է գտնել վերջինիս ու տուն ուղարկել։
Երբ իրենք պատահական հանդիպել են Ռուբիկին, Անդրանիկն ասել է, որ անձնական խնդիրներ ունի նրա հետ և խնդրել է կանգնեցնել նրան։ Ինքը կանգնեցրել է Ռուբիկին, իսկ Անդրանիկը մեկ անգամ հարվածել է նրան։ Դրանից հետո ինքը գնացել է։ Ինքը Ռուբիկին չի ճանաչել և չի իմացել, թե Ռուբիկն ու Անդրանիկն ինչ խնդիր են ունեցել։ Այդ ժամանակ Գարիկ Բաբախանյանն իրենց հետ չի եղել։
Դրանից հետո, իրենք Մաշտոցի պողոտայում կրկին տեսել են Գևորգին և հարցրել, թե ինչու տուն չի գնացել։ Նրան փորձել են նստեցնել տաքսի և տուն ճանապարհել։ Այդ ժամանակ Գևորգը հակառակվել է իրենց, չեն հասկացել իրար, և ինքը մի քանի անգամ հարվածել է նրան, սակայն Անդրանիկը Գևորգին դանակով չի սպառնացել։
Գուրգեն Արսենյանին և նրա օգնականին իրենցից ոչ մեկը չի հայհոյել։ Վիճաբանություն է սկսվել և Գ.Արսենյանի օգնականը հարվածել է իրեն ու դրանից հետո ինքն արթնացել է հիվանդանոցում՝ ծնոտը ջարդած վիճակում։
Ամբաստանյալ Սամվել Սաֆարյանը դատաքննությամբ նույնպես հրաժարվեց ցուցմունք տալ։
Տուժող Գևորգ Մարգարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 4։30-ի սահմաններում, գտնվել է գիշերային ակումբում։ Հետո օղի է գնել և այգում խմել։ Այդ օրն առաջին անգամ ինքն ամբաստանյալներին տեսել է Հանրապետության հրապարակում։ Հետո որոշել է գնալ տուն ու ամբաստանյալներին կրկին հանդիպել է Մաշտոցի պողոտայի և Թումանյան փողոցի խաչմերուկում։ Անդրանիկն իրեն ասել է, որ գնա տուն ու քանի որ իր մոտ գումար չի եղել, նա ցանկացել է իրեն տաքսի ավտոմեքենայով տանել։ Այդ ժամանակ ինքն ալկոհոլի ազդեցության տակ է եղել և Հ.Բոյաջյանին հայհոյել է, որի պատճառով իրենց միջև վիճաբանություն է սկսվել ու Հ.Բոյաջյանը ծեծել է իրեն։ Անդրանիկն ու մյուսները փորձել են բաժանել իրենց։ Ինքն այդ օրն ամբաստանյալներից ոչ մեկի ձեռքին դանակին չի տեսել, իսկ Անդրանիկն իրեն սպանության սպառնալիքներ չի տվել։ Սամվել Սաֆարյանն իրեն ոչ հայհոյել է, ոչ էլ հարվածել է։ Ծեծկռտուքը տևել է մոտ 1-2 րոպե, որի ընթացքում Ա.Գաբրիելյանն իրեն դանակով մահվան սպառնալիքներ չի տվել։ Վիճաբանության ժամանակ իրենց մի մեքենա է մոտեցել, որից հետո Գարիկը բռնել է իր ձեռքից, տարել մի կողմ ու ասել է, որ տուն գնա։ Դրանից հետո ինքն անցել է փողոցն ու գնացել տուն։
Ինքը ճանաչել է Արամ Վարդանյանին, ով դեպքի օրը մոտեցել է իրեն և պահանջել է վերադարձնել իր հեռախոսը։ Հետո նա մոտեցել է ոստիկաններին ու իրենք բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին։ Այդ օրը Գարիկ Բաբախանյանն Արամ Վարդանյանից հեռախոս չի վերցրել։
Իր նախաքննական ցուցմունքի մեջ բառեր կան, որ իրենը չեն, սակայն քննիչն իրեն չի ստիպել և չի ուղղորդել։ Բաներ կան, որ քննիչն է իրեն ասել,որ այդպես գրի։ Ցուցմունքում ինքը Սարգսի փոխարեն պետք է Սամվել ասեր, սակայն սխալվել է։ Իր նախաքննական ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում։
Պնդեց, որ ինքը ոստիկանության բաժին չի գնացել, այլ նույն օրը՝ երեկոյան, իրեն ոստիկաններն են մեքենայով տարել բաժին։ Չի հիշում բաժնում հաղորդում կամ բացատրություն տվել է, թե՝ ոչ։ Նշված օրն իրեն ոստիկանության բաժնից թողել են ժամը 02-ի սահմաններում։ Ցուցմունքը տվել է քննիչի մոտ, սակայն այդ ժամանակ գտնվել է հարբած վիճակում և օգտագործած է եղել «Լիրիկա» անվանումով հոգեմետ դեղ։
Տուժող Գ.Մարգարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 04։30-ի սահմաններում, Երևանի Հանրապետության հրապարակում պատահաբար հանդիպել է իր ծանոթներ Անդրանիկին, Գարիկին և նրանց ընկերներ` Սամվելին ու «Քաչալ» մականունով Հակոբին։ Նրանց հետ օղի է խմել ու ժամը 06։30-ի սահմաններում գնացել է տուն։
Ճանապարհին` Թումանյան և Մաշտոց փողոցների խաչմերուկում, նկատել է Անդրանիկին ու մյուսներին, որոնցից Անդրանիկը, իրեն մեղադրելով իրավապահ մարմինների հետ համագործակցելու մեջ, դանակը ձեռքին հարձակվել է իր վրա։ Նրան հետևել են նաև Սամվելն ու Հակոբը, իսկ Գարիկը միջամտել է և Անդրանիկին դանակով հարվածելու հնարավորություն չի տվել։ Բացի Գարիկից, մյուսները հայհոյանքներ հնչեցնելով ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել իրեն, ինչի հետևանքով ընկել է գետին։ Հարակից շենքի բնակիչների կողմից եղել են բարձրաձայն միջամտություններ, սակայն ծեծը և հայհոյանքները չեն դադարել։ Այդ պահին իրենց է մոտեցել սև «Լեքսուս» մակնիշի 01 111 հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենա, որի ուղևորը և վարորդը փորձել են միջամտել և դադարեցնել ծեծկռտուքը։ Այդ ժամանակ Սամվելը, Հակոբը և Անդրանիկը քայլելով մոտեցել են հիշյալ ավտոմեքենային, իսկ ինքը, հարմար պահն օգտագործելով, Գարիկի պահանջով հեռացել է։ Հեռանալու ընթացքում մի պահ նկատել է, թե ինչպես են Անդրանիկն ու մյուսները հարձակվել ավտոմեքենայի վարորդի և ուղևորի վրա։ Հետագա իրադարձություններին ականատես չի եղել, այլ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ներկայանալուց և դեպքի կապակցությամբ հաղորդում տալուց հետո տեղեկացել է, որ հիշյալ ավտոմեքենայի ուղևորը դանակահարվել է։ Վստահ է, որ վերջինիս դանակահարել է Անդրանիկը, քանի որ իրեն ծեծի ենթարկելու ընթացքում միայն նրա ձեռքին է դանակ տեսել։
Տուժող Ավետիս Գալստյանի ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին ԱԺ պատգամավոր Գուրգեն Արսենյանի վարած ավտոմեքենայով տուն գնալիս՝ Մաշտոցի պողոտայի և Թումանյան փողոցի խաչմերուկի մոտ, նկատել են, որ 4 երիտասարդ ծեծում են մեկ այլ երիտասարդի։ Այդ պահին Գ.Արսենյանը ձայնային ազդանշան է տվել և երիտասարդներից պահանջել է դադարեցնել ծեծը։ Դրանից հետո նրանք գոռգոռալով մոտեցել են իրենց ավտոմեքենային և ասել, թե ինչու է Գ.Արսենյանն ազդանշան տալիս։ Ավտոմեքենայի ձախ կողմից առջևի պատուհանին մոտեցել է Հակոբ Բոյաջյանը, հայհոյել է Գ.Արսենյանին` ասելով, որ կջարդի նրա գլուխը։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել երթուղային ավտոբուսը։ Ամբաստանյալները բացել են ավտոմեքենայի դուռը և այդ ժամանակ ինքն ու Գ.Արսենյանն իջել են ավտոմեքենայից։ Ինքն ավտոմեքենայի հետնամասով գնացել է դեպի ձախ` Գ.Արսենյանի մոտ ու քանի որ ամբաստանյալները շատ ագրեսիվ են իրենց պահել, հայհոյել և փորձել են հարձակվել իրենց վրա, ինքը հրել է Գարիկ Բաբախանյանին և Հակոբ Բոյաջյանին։ Կոնկրետ չի հիշում Գ.Բաբախանյանն այդ պահին հայհոյանքներ տվել է, թե՝ ոչ։ Երբ ամբաստանյալներից Հակոբն ու Սամվելը հարձակվել են իր վրա՝ երկուսին էլ հարվածել է։ Դրանից հետո մյուսները մոտեցել են իրեն, իսկ ինքը հետ-հետ է գնացել դեպի ավտոմեքենայի հետնամաս։ Այդ ժամանակ բութ ցավ է զգացել և մտածել է, որ իրեն բռունցքով են հարվածել, սակայն շրջվել և տեսել է, որ Անդրանիկի ձեռքին դանակ կա, որով վերջինս շարունակել է սպառնալ։ Մինչ իրեն դանակով հարվածելը, ինքը հարվածել է նաև Անդրանիկին։ Ամբաստանյալները 4-ն էլ ընդհանուր հայհոյել են։ Սամվելն իրեն մոտեցել է հարվածելու նպատակով, այդ պատճառով էլ ինքը հարվածել է նրան։
Կարծում է, որ Անդրանիկը ցանկացել է սպանել իրեն, այդ պատճառով էլ դանակով հարվածել է իրեն։ Հարվածելուց հետո նա շարունակել է դանակով սպառնալ։ Հետո Գ.Արսենյանն ատրճանակը ձեռքին մոտեցել է նրանց, և ամբաստանյալները վախենալով դրանից՝ դադարեցրել են վիճաբանությունը։ Այնուհետև, իր խնդրանքով Գ.Արսենյանն իրեն տեղափոխել է հիվանդանոց։
Տուժող Ա.Գալստյանի դատաքննությամբ հետազոտված, նաև ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի հետ առերեսվելիս տված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն` Գարիկ Բաբախանյանն ու նրա հետ եղած մյուս տղաները սեռական բնույթի հայհոյանքներ են տվել իրենց հասցեին, սակայն ինքը չի կարող առանձնացնել, թե նրանցից ով ինչ է ասել, քանի որ բոլորը միաժամանակ են հայհոյել։ Գարիկը մյուս տղաների հետ մասնակցել է քաշքշուքին։
Գ.Արսենյանը ներկայացել է՝ ասելով, որ ԱԺ պատգամավոր է, սակայն ճաղատ տղան սկսել է հայհոյել իրենց և ազգային ժողովին ու շարունակել է իր լկտի վարքագիծը։ Չորս տղաներից հատկապես ճաղատն ու բոյովն են ակտիվ եղել և առանց լսելու թե իրենք նրանց ինչ են ասում՝ հայհոյանքներ են տվել։ Այդ ժամանակ ինքը բռունցքով թեթև հարվածել է ճաղատ տղային, ով այդ հարվածից մի փոքր հետ է գնացել։ Դրանից հետո մյուսները հարձակվել են իր վրա։
Իր սրտի հատվածում ծակոց զգալու ընթացքում, կամ դրանից առաջ և հետո իր մոտ չի տպավորվել, որ իր հասցեին լսած լինի «մեռի», «սատկի», «քեզ մոռթելու եմ» կամ այլ նույնաբնույթ արտահայտություններ։
Վկա Գուրգեն Արսենյանի ցուցմունքի համաձայն` դեպքի օրն ինքն ու օգնականը` Ավետիս Գալստյանը, իր ավտոմեքենայով տուն գնալիս են եղել։ Երբ Մաշտոցի պողոտայով ընթացել են դեպի Թումանյանի խաչմերուկ, հեռվից նկատել է, որ 4 անձ ֆիզիկական բռնություն են գործադրում մեկ այլ տղայի նկատմամբ։ Հասկանալով, որ միջամտության անհրաժեշտություն կա, ինքն ավտոմեքենան մոտ 7-8 մետր հեռավորության վրա կանգնեցնելով՝ ձայնային ազդանշան է տվել` պահանջելով դադարեցնել ծեծկռտուքը։ Արդյունքում նրանց գործողությունները դադարել են ու նրանք շարժվել են դեպի իր ավտոմեքենան, իսկ գետնին ընկածը մի կերպ վեր է կացել ու անցել է ճանապարհի մյուս կողմը։ Ինքն ավտոմեքենայի մեջ նստած՝ զգուշացրել է երիտասարդներին, որ վերջ տան՝ նաև ասելով, որ ԱԺ պատգամավոր է։ Հետո ինքն ավտոմեքենայից դուրս է եկել ու շարունակել իր բացատրական աշխատանքը, սակայն իր ջանքերն ապարդյուն են եղել։ Ամբաստանյալները ոչ ադեկվատ պահվածք են դրսևորել, բացատրել են, որ իրենք պատժում են իրենց ընկերոջը, և հարցրել, թե ինչու է ինքը խառնվում կամ ձայնային ազդանշան տալիս։ Զրույցի ընթացքում նրանք հայհոյանքներ են տվել։ Այդ ժամանակ ավտոմեքենայից իջել է իր օգնականն ու նրա և ամբաստանյալների միջև վիճաբանություն է սկսել։ Ավետիսը նրանց բոլորին էլ հարվածել է, քանի որ նրանք չորսն էլ վտանգ են ներկայացրել իրենցից։ Դրանից մոտ 10 վայրկյան հետո Ավետիսն ասել է, որ իր սրտին դանակով հարվածել են, սակայն ինքն այդ հարվածի պահը չի տեսել։ Երբ Անդրանիկը հարմար դիրք է ընդունել, ինքը տեսել է նրա ձեռքի դանակը, որով նա փորձել է հարվածել նաև իրեն։ Դրանից հետո ինքը հանել է իր ատրճանակը, որը տեսնելով՝ ամբաստանյալները խուճապի են մատնվել։ Ավետիսն իր ֆիզիկական ուժի շնորհիվ կարողացել է կանխել ամբաստանյալների հետագա հարձակումները։ Վերջինս ամբաստանյալներից երկուսին տապալել է գետնին, իսկ մյուս երկուսին չի հասցրել, քանի որ նրանք փախել են։ Վիճաբանության ընթացքում Սամվելն ու Գարիկը փորձել են չսրել իրավիճակը, սակայն հաշտեցնելու և հանդարտեցնելու փորձեր չի նկատել նրանց կողմից։
Այնուհետև ինքն ու Ավետիս Գալստյանը գնացել են հիվանդանոց, որտեղ վիրահատել են Ավետիսին։ Բժիշկների խոսքով Ավետիսի վերքը 7 մմ խորություն է ունեցել և վերջինս իր ֆիզիկական պատրաստվածության շնորհիվ է փրկվել։
Վկա, ՀՀ «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության 1-ին սպայական գումարտակի տեսուչ Սլավիկ Կարապետյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին տեսուչ Գարիկ Կարապետյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Արշակունյաց պողոտայում, իսկ ժամը 06։30-ից` Երևան քաղաքի Ֆրանսիայի հրապարակում։
Նույն օրը՝ ժամը 07.30-ի սահմաններում, Մաշտոցի պողոտայի կողմից իրենց է մոտեցել մուգ գույնի ջիպ տեսակի ավտոմեքենա, որի վարորդը հեռվից ցույց տալով Մաշտոցի պողոտայի կողմը, հասկացրել է, որ այնտեղ ինչ որ բան է կատարվում։ Ինքն ու Գարիկը գնացել են նշված ուղղությամբ և երբ մոտեցել են նշված հատվածին, իրենց մոտ կանգնել է սև «Լեքսուս» մակնիշի, 01 NN 111 համարանիշով ավտոմեքենան, որից իջել և իրենց են մոտեցել երկու տղամարդ, որոնցից ուղևորը եղել է ԱԺ պատգամավոր Գուրգեն Արսենյանը։ Վերջինս իրենց տեղեկացրել է, որ իր հետ եղած անձնավորությանը դանակահարել են, ինչից հետո Գ.Արսենյանը վարել է ավտոմեքենան և նրանք գնացել են հիվանդանոց։
Հասնելով Մաշտոցի պողոտայի և Թումանյան փողոցի խաչմերուկի մոտ, նկատել են գետին ընկած մի անձնավորության և նրան օգնություն ցույց տվող երիտասարդի, որոնցից քիչ հեռու կանգնած է եղել ճաղատ գլխով տղամարդ, ում արտաքինը տպավորիչը եղել է, քանի որ նար մաշկը դեղնավուն է եղել, դեմքին ընդհանրապես մազածածկույթ չի եղել, հոնքերն ու թարթիչները բացակայել են։ Դեպքի վայրում հավաքված քաղաքացիները դիմելով իրենց՝ դժգոհություն են հայտնել, որ այդ տղաները հայհոյանքներ են տվել, վիճաբանություններ սարքել, ապա պահանջել են նրանց կարգի հրավիրել։ Ճաղատի աչքի շրջանում վնասվածք են նկատել, իսկ երբ նշված անձնավորություններից պահանջել են տեղում մնալ, ճաղատը հայտատարարել է, որ էպիլեպսիա հիվանդությամբ է տառապում, ընկնելու հետևանքով է վնասվել և բժշկական օգնության կարիք չունի, ապա փորձել է հեռանալ, սակայն ինքն արգելել է, քանի որ մինչ այդ ոստիկանական ուժեր է կանչած եղել։ Այդ պահին Գարիկը հետևել է քայլելով հեռացող երկու տղաներին, իսկ ինքը բռնել է ճաղատին և կանխել նրա փախուստը։ Քիչ անց մոտեցել են ոստիկանության ՊՊԾ աշխատակիցները, ճաղատին նստեցրել իրենց ավտոմեքենան` բաժին բերման ենթարկելու համար։ Իրեն ամրակցված ավտոմեքենայով հետևել է ՊՊԾ աշխատակիցներին մինչև Հյուսիսային պողոտայի մոտ, որտեղ ՊՊԾ ավտոմեքենան նստեցրել են նաև դեպքի վայրից քայլելով հեռացած մյուս երկու անձին և բերման ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Ս.Կարապետյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը։
Վկա, ՀՀ «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության 1-ին սպայական գումարտակի տեսուչ Գարիկ Կարապետյանի ցուցմունքի համաձայն` դեպքի օրը` ժամը 7-ի սահմաններում, ծառայություն իրականացնելիս մոտեցել է հավաքված մարդկանց և նկատել է Գ.Արսենյանին ու դանակահարված տուժողին։ Ամբաստանյալներից մեկն անգիտակից պառկած է եղել գետնին, մյուսն էլ փորձել է օգնել նրան։ Հակոբ Բոյաջյանն ասել է, որ էպիլեպսիկ է, այդ պատճառով էլ ընկել է և բժշկի կարիք չունի։ Անդրանիկն ու Սամվելը փորձել են հեռանալ, սակայն իրենց կողմից դեպքի վայր կանչված մյուս ոստիկանների հետ միասին ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Մերուժան Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն` դեպքի օրն ինքն իր ավտոմեքենայով կանգնած պատվիրատուի է սպասել և տեսել է թե ինչպես են 4 երիտասարդ ծեծում մեկ այլ երիտասարդի։ Ինքն անընդհատ երիտասարդներին զգուշացրել է, որ փողոցում տեսախցիկներ կան, իրենք կբռնվեն, սակայն նրանք հարբած են եղել ու իր ասածներին ուշադրություն չեն դարձրել։ Ինքը երիտասարդներից ոչ մեկի ձեռքին դանակ չի տեսել։ Հետո նրանց ավտոմեքենայով մոտեցել են պատգամավոր Գ.Արսենյանն ու նրա վարորդը։ Ինքը երիտասարդներից ոչ մեկից հայհոյանք չի լսել։ Նրանք պատգամավորին ասել են «գործ տվող»։ Հետո պատգամավորի և երիտասարդների միջև կռիվ է սկսվել։ Տեսել է, որ երիտասարդներից «քաչալը» տապալվել է գետնին։ Այգում գտնվող մարդիկ և շենքերում բնակվող մարդկանցից ոչ ոք չի միջամտել կռվին։
Վկա Մ.Մկրտչյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` ինքը մշտական աշխատանք չունենալու պատճառով իրեն պատկանող «Օպել» մակնիշի, 27OS321 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով կատարում է մասնավոր ուղևորափոխադրման աշխատանքներ։
2015թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 7-ի սահմաններում, երբ պատվիրատու գտնելու նպատակով կանգնած է եղել Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի թիվ 40 շենքի մոտակայքում, նկատել է, որ իր դիմացի հատվածում 4 երիտասարդ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել գետին ընկած մի անձնավորության։ Այդ ժամանակ իր ավտոմեքենայի կողքին կանգնել է «Լեքսուս» մակնիշի, 01 111 պետհամարանիշով ավտոմեքենան, որի ուղևորը պահանջել է դադարեցնել վիճաբանությունն ու ծեծկռտուքը։ Հիշյալ անձնավորությունները դադարեցնելով ծեծը՝ ագրեսիվ կերպով մոտեցել են կայանված ավտոմեքենային և հայհոյանքներ տվել։ Ավտոմեքենայից իջել է ԱԺ պատգամավոր Գուրգեն Արսենյանը և անծանոթ մի անձնավորություն, ովքեր կռվողներից պահանջել են հանդարտվել։ Տեղեկանալով, որ Գ.Արսենյանն ԱԺ պատգամավոր է, հիշյալ տղաներն էլ ավելի են բորբոքվել և շարունակել են հայհոյել։ Գ.Արսենյանի հետ ավտոմեքենայից իջած անձնավորությունը մի կողմ է հրել տղաներից մեկին, ինչից հետո 4 տղաները հարձակվել են նրա վրա, քաշքշել ու հայհոյել։ Ավտոմեքենայից դուրս գալով, իր հերթին պահանջել է դադարեցնել վիճաբանությունը, սակայն իրեն ոչ ոք չի լսել։ Գ.Արսենյանի հետ եղած անձնավորությունը հիշյալ տղաներից երկուսին հարվածել և գետին է տապալել, ինչից հետո ավտոմեքենան նստելով նրանք գնացել են։ Վիճաբանող տղաները քայլել են Պուշկինի փողոցի ուղղությամբ, իսկ նրանց հետևել են ճանապարհային ոստիկանության ծառայողները։
Վկա Մ.Մկրտչյանը դատաքննությամբ հայտնեց, որ նախաքննական ցուցմունքը ճիշտ է, սակայն ինքը հայհոյանքներ չի լսել, այլ միայն լսել է «գործ տվող» բառը, որն իր կարծիքով նույնպես հայհոյանք է։
Վկա, թիվ 44 երթուղային ավտոբուսի վարորդ Կարապետ Հովսեփյանի ցուցմունքի համաձայն` դեպքի օրը Մաշտոցի պողոտայի և Թումանյան փողոցի հատման մոտակայքում` կանգառ չհասած, քաշքշուք է նկատել ու կանգնել է։ Տեսել է, որ շատ ծեծված վիճակում գտնվող մի երիտասարդ օրորվելով անցնում է փողոցը։ Ինքը հայհոյանքներ լսել է, սակայն ամեն ինչ շատ արագ է ստացվել և չի հասցրել իջնել մեքենայից։ Ժողովուրդը դուրս է եկել մեքենայից։ Կռիվն իրենից մոտ 10 մետր հեռավորության վրա է եղել, և ինքը հստակ չի տեսել, թե ով ինչ է անում։ Երիտասարդներից մեկի ձեռքին դանակ է տեսել, հետո լսել է, որ ուղևորներից մեկն ասում է՝ խփեց։ Դրանից հետո տուժողը մի հարվածով տապալել է երիտասարդներից «քաչալին»։ Երբ հարվածել են տուժողին, Գուրգեն Արսենյանը հանել է իր ատրճանակը։ Դրանից հետո տուժողը նստել է ավտոմեքենայի ղեկի մոտ և Գ.Արսենյանի հետ հեռացել է։
Վկա Գոհար Ասատրյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` ինքը շուրջ 5 ամիս է ճանաչում է հոգեկան խնդիրներ ունեցող Անդրանիկ Գաբրիելյանին, ում հետ լավ հարաբերությունների մեջ է գտնվում։
2015թ. սեպտեմբերի 18-ին` ժամը 21-ի սահմաններում, Հանրապետության հրապարակում` շատրվանների մոտակայքում, հանդիպել է Անդրանիկին, ում հետ եղել են նաև Գարիկը, Սամվելը, Հակոբը և Գևորգը, ու միացել է նրանց։ Ինքը, Անդրանիկը, Գարիկը, Սամվելը և Հակոբը մինչև սեպտեմբերի 19-ի ժամը 02-ը գտնվել են Հանրապետության հրապարակում, որտեղ հաց են կերել, իսկ Գևորգն այդ ընթացքում ասելով որ գործեր ունի, հեռացել է։ Մինչ Գևորգի հեռանալը, տղաները` բացի Սամվելից, Գևորգին ասել են, որ նա «գործ տվող է» և ոստիկաններին տեղեկություններ է տալիս։ Ժամը 2-ի սահմաններում իրենք գնացել են Տիգրան Մեծ փողոցում գործող «Երևան Սիթի» սուպերմարկետ, ինքն ու Անդրանիկը մտել են ներս, առևտուր են արել, իսկ մյուսները սպասել են դրսում։ Առևտուրն անելուց հետո գնացել են Անգլիական այգի ու մինչև մոտավորապես ժամը 5-ը հաց են կերել և զրուցել են։ Ժամը 5-ի սահմաններում Անգլիական այգու մոտակայքից տղաներն իրեն տաքսիով տուն են ճանապարհել։ Հասնելով տուն, ինքը զանգահարել է Անդրանիկին, որպեսզի ճշտի, թե երբ է նա գալու տուն, վերջինս էլ պատասխանել է, որ մոտ 10 րոպեից, բայց այդպես էլ չի եկել, իսկ արդեն առավոտյան իմացել է, որ նրան բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Տուժող Ռուբիկ Առաքելյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 04։00-ի սահմաններում, ընկերոջը ճանապարհելուց հետո Հանրապետության հրապարակից քայլելով գնացել է Տիգրան Մեծ պողոտայում գործող «Երևան Սիթի» սուպերմարկետի ուղղությամբ։ Ճանապարհին` «Անելիք» բանկի մոտակայքում, նկատել է 4 անձնավորության, ովքեր կանգնած զրուցելիս են եղել։ Նրանց կողքով անցնելիս, նրանցից ձայն է տվել՝ կանգնի ուստա։ Ուշադրություն չդարձնելով, շարունակել է քայլել, ինչից հետո վերջիններս մոտեցել են իրեն, նրանցից ճաղատ անձնավորությունը բռնել է իր բաճկոնի ու հարցրել, թե ինչու չի կանգնում։ Ինքը ռուսերենով հարցրել է, թե ինչ են ուզում իրենից, սակայն անծանոթ տղաներն առանց որևէ բան ասելու հարվածել են իրեն և գետնին գցել, ինչից հետո գրպաններից հափշտակել են «Այֆոն 4 Ս» մոդելի բջջային հեռախոսը, լիցքավորման սարքը և շուրջ 1500 ՀՀ դրամ գումարը։ Գետնին ընկած վիճակում իրեն բոլորն էլ հարվածել են, իսկ իր կարծիքով գրպաններն ստուգել և եղածը հափշտակել է նրանցից «լոշտակ» երիտասարդը։ Նրանցից միայն ճաղատ երիտասարդի բերանից է ալկոհոլի հոտ զգացել, քանի որ միայն վերջինս է իրեն մոտ գտնվել։ Կատարվածի արդյունքում իրեն պատճառվել է 401.700 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Տուժող Արարատ Հայրապետյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. ապրիլ ամսից մաքրության աշխատանքներ է կատարել «Կոմայգում», որտեղ էլ ծանոթացել է Արամ Վարդանյանի հետ։
2015թ. օգոստոս ամսին 12.000 ՀՀ դրամով գնել է «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոս, որում տեղադրել և շահագործել է իրեն պատկանող, 043-26-99-55 և 098-97-79-05 համարներով հեռախոսաքարտերը։
2015թ. օգոստոսի 30-ին Ա.Վարդանյանի խնդրանքով բջջային հեռախոսը թողել է նրա մոտ, իսկ երբ մի քանի օր անց հանդիպել է նրան, Ա.Վարդանյանը հայտնել է, որ Գարիկ Բաբախանյան տվյալներով անձնավորությունն այն վերցրել է և չի վերադարձրել, ինչի կապակցությամբ էլ ոստիկանության բաժնում հաղորդում է տվել։
Վկա Արամ Վարդանյանի ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 30-ին իր ծանոթ Արարատից զանգելու նպատակով վերցրել է նրա հեռախոսը։ Արարատն աշխատել է «Սունդուկյան» թատրոնի մոտակայքում գտնվող այգում։ Ինքը վերցրել է հեռախոսը և գնացել դեպի Հանրապետության հրապարակ։ Շատրվանների մոտ իրեն են մոտեցել Գևորգ Մարգարյանն ու ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանը։ Գ.Բաբախանյանն իր ձեռքից վերցրել է Արարատի հեռախոսն ու փախել։ Ինքը վազել է նրա հետևից, սակայն չի հասել նրան։ Մոտ 15 րոպեից Գարիկը վերադարձել է, և ինքը պահանջել է հետ վերադարձնել հեռախոսը, որը սպիտակ գույն է ունեցել, սակայն Գարիկն ասել է, որ հեռախոս չկա, ինքը հեռախոս չի վերցրել։ Այդ օրն ինքը ալկոհոլ օգտագործած է եղել։ Գարիկը հեռախոսը վերցնելիս բռնություն չի գործադրել։ Դրանից հետո ինքը մոտեցել է ոստիկանության աշխատակիցներին ու նրանց ասել է, որ Գարիկ Բաբախանյանը վերցրել է իր հեռախոսն ու չի վերադարձրել։ Հետո իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ ինքը մատնացույց է արել հեռախոսը հափշտակողին։
Վկա, ՀՀ ոստիկանության պարեկապահակային ծառայության գնդի ոստիկան Արա Բաբայանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 23-ի սահմաններում, Հանրապետության հրապարակի մոտակայքում ծառայություն իրականացնելիս իրեն է մոտեցել Արամ Վարդանյան ներկայացած անձնավորությունը, ով հայտնել է, որ իր հեռախոսը բացահայտ կերպով վերցրել են։ Վ.Սարգսյան փողոցում վերջինս մատնացույց է արել քիչ հեռվում գտնվող երկու այլ քաղաքացու և, նրանցից մեկին մատնացույց անելով, նշել է, որ նա է իրենից բացահայտ հափշտակել իր մոտ եղած բջջային հեռախոսը։ Հիշյալ քաղաքացիներին բերման է ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզվել է, որ Ա.Վարդանյանի մատնանշած, հափշտակություն կատարած անձը Գարիկ Բաբախանյանն է, իսկ մյուսը՝ Գևորգ Մարգարյանը։
Վկա Ա.Բաբայանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը։
19.09.2015թ. Հաղորդում ընդունելու մասին հ. 027404 արձանագրության համաձայն` Գևորգ Վլադիմիրի Մարգարյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ ս.թ. սեպտեմբերի 19-ին ժամը 06։30-ի սահմաններում Թումանյան փողոցի և Մաշտոցի պողոտայի հարակից կանգառում իր ծանոթներ Անդրանիկը, Գարիկը և նրանց ծանոթներ «քաչալն» ու Սաքոն վիճաբանել են իր հետ, որի ժամանակ «քաչալը» մեկ անգամ գլխով, ապա ձեռքերով հարվածել է իր դեմքի և գլխի շրջաններին, ինչից հետո Անդրանիկը, «քաչալը» և Սաքոն ընկած վիճակում ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել իր մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով մարմնական վնաս-վածքներ, իսկ Անդրանիկը դանակով սպանության սպառնալիքներ է տվել իրեն։
ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի ոստիկան Ա.Բաբայանի 30.08.2015թ.-ի զեկուցագրի համաձայն` 2015թ. օգոստոսի 30-ին՝ ժամը 23։00-ի սահմաններում, իրեն է մոտեցել մի քաղաքացի և բանավոր հայտնել է, որ իր բջջային հեռախոսը բացահայտ կերպով գողացել են։ Նշված քաղաքացու հետ կատարել է որոնողական աշխատանքներ և Վ.Սարգսյան փողոցում գտնվող «Սենյոր» հյուրանոցի դիմացի մայթում իրեն մոտեցած քաղաքացին մատնացույց է արել 2 այլ քաղաքացու` հայտնելով, որ նրանք են հափշտակել իր բջջային հեռախոսը։ Մատնացույց արված 2 քաղաքացուն կողոպուտ կատարելու կասկածանքով բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, իսկ իրեն մոտեցած քաղաքացուն հրավիրել են նույն բաժին։ Բաժնում՝ ըստ իրենց բանավոր հայտարարության, պարզվել է, որ քաղաքացիները հանդիսանում են Արամ Վարդանյանը, Գարիկ Բաբախանյանը և Գևորգ Մարգարյանը։
Դատաբժշկական փորձաքննության 25.09.2015թ. թիվ 2855 եզրակացության համաձայն` Ռուբիկ Առաքելյանի մարմնական վնասվածքները` աջ ակնակապճի դրսային անկյան շրջանի արյունազեղման, աջ ականջախեցու, աջ նախաբազուկդաստակային հոդի, ձախ դաստակի 2-րդ մատի, ձախ ծնկահոդի կողմնային մակերեսի, աջ սրունքի վերին երրորդականի շրջանների քերծվածքների ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվող կողմից նշված ժամանակին ու հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության 05.10.2015թ. թիվ 1799/հ եզրակացության համաձայն` քաղ. Ա.Գալստյանի մարմնական վնասվածքը` կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի ծակված կտրված, չթափանցող, ստորադիր արյունահավաքով և միջկողային մկանների վնասումով` վերքի ձևով, որը հասցվել է սուր, ծակող-կտրող առարկայով կամ գործիքով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, չի բացառվում` առաջադրված պայմաններում, որն առաջացրել է առողջության միջին ծանրության վնաս։
Դատաբժշկական փորձաքննության 25.09.2015թ. թիվ 1800/հ եզրակացության համաձայն` Հ.Բոյաջյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ հոնքի շրջանի սալջարդ վերքի, աջ այտոսկրի, ստորին ծնոտի աջ հոդաելունի չտեղաշարժված կոտրվածքների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առաջացրել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով։
Դատաբժշկական փորձաքննության 06.10.2015թ. թիվ 2831 եզրակացության համաձայն` Գ.Մարգարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ ճակատային շրջանի արյունահավաքի, աջից ճակատային, ձախ հոնքի, ստորին ծնոտի անկյան, քթի, կրծքավանդակի աջ կեսի և գոտկային շրջանների արյունազեղումների, ծոծրակային, քթի և ձախից զստային շրջանների քերծվածքների, աջից` ճակատային, հոնքի, ձախ ակնակապճի և քթի շրջանների սալջարդ վերքերի ձևով հետևանք են բութ առարկաների ազդեցության, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
Դատահետքաբանական փորձաքննության 25.09.2015թ. հմ. 2790-15 եզրակացության համաձայն`
1.2. Փորձաքննությանը ներկայացված` Ռուբիկ Առաքելյանի բաճկոնի վրա առկա վնասվածքները պատռվածքներ են և հնարավոր է, որ առաջացել են մեխանիկական ձգվածության, ուժի ներգործության` քաշել-ձգելու հետևանքով։
Փորձաքննությանը ներկայացված` Ռուբիկ Առաքելյանի անդրավարտիքի վրա առկա են շփմանը բնորոշ առանձնահատկություններով ուղեկցվող վնասվածքներ, որոնք կարող էին առաջանալ համեմատաբար պինդ, անհարթ մակերեսների հետ շփման մեջ մտնելու հետևանքով։
Դատահետքաբանական փորձաքննության 12.01.2016թ. հմ. 3412-15 եզրակացության համաձայն`
1.2 Փորձաքննությանը ներկայացված` Ավետիս Գալստյանի մայկայի առաջամասի վրա առկա վնասվածքն իր բնույթով ծակած-կտրած է և հնարավոր է, որ առաջացել է ինչպես մեկ սայրանի, այնպես էլ երկսայրանի սրվածության ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի, հնարավոր է` դանակի շեղբի ներգործության արդյունքում։
3. Փորձաքննությանը ներկայացված` Ավետիս Գալստյանի մայկայի առաջամասի վրա առկա վնասվածքն իր տեղակայումով, չափով և առաջացման մեխանիզմով հիմնականում համընկնում է վերջինիս մարմնական վնասվածքի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1799/հ եզրակացությամբ նշված` կրծքավանդակի ձակ կեսի առաջային մակերեսի շրջանի ծակած-կտրած վերքի հետ։
«Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին» 20.09.2015թ. արձանագրության համաձայն` Գ.Արսենյանը, ճանաչման ներկայացված անձանց զննելուց հետո հայտնել է, որ ճանաչում է ձախից առաջինը կանգնած երիտասարդին, ով 19.09.2015թ.-ի առավոտյան Մաշտոցի պողոտայում այլ երիտասարդների հետ ոտքերով ծեծել է գետնին ընկած մեկ այլ տղամարդու։ Մեքենայով ազդանշան տալով, ինքը մոտեցել է երիտասարդներին և պահանջել է դադարեցնել իրենց գործողությունները։ Վերջիններս ագրեսիվ պահվածք ենք դրսևորել և հայհոյել են։ Մի քանի վայրկյան անց իր օգնական Ավետիս Գալստյանը իրեն հայտնել է, որ նրան դանակով հարվածել են։ Այդ պահին ինքը տեսել է, որ դանակը գտնվում է իր մատնանշած անձի ձեռքում և հասկացել է, որ հենց նա է դանակով հարվածել Ավետիսին։ Դրանից հետո իր մատնանշած անձը դանակը ձեռքին կրկին փորձել է հարվածել Ավետիսին։
Ձախից առաջինը շարքում կանգնած անձնավորությունը հայտնել է, որ ինքը հանդիսանում է Անդրանիկ Գաբրիելյանը, ինքը վեճի մեջ եղել է, սակայն որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, զննություն կատարելու մասին 20.09.2015թ. արձանագրության համաձայն` Գուրգեն Բաբկենի Արսենյանի մասնակցությամբ կատարվել է «Փարքինգ Սիթի Սերվիս» ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված էլեկտրոնային կրիչում պարունակվող տեսագրության զննում։ Զննությամբ պարզվել է, որ տեսագրության սկզբից կադրի ներքևի աջակողմյան հատվածում երևում են արական սեռի անձինք, ովքեր ձեռքերը տարուբերելով վիճաբանում են, ապա արական սեռի մի անձի գցում են ճանապարհի երթևեկելի հատվածի վրա և ձեռքերով ու ոտքերով հարվածում են նրան։ Ժամը 07։05։15-ին կադրի ձախակողմյան` Մաշտոցի պողոտայի սկզբնամասի կողմից հայտնվում է սև «Լեքսուս» մակնիշի 01 NN 111 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Ըստ մասնակից Գ.Արսենյանի հայտարարության` նշված ավտոմեքենայում գտնվում են ինքը և իր օգնական Ա.Գալստյանը և ինքը կանգառից առաջ ազդանշան է տվել։
Ազդանշանին առաջինն արձագանքում է վիճաբանության մասնակիցներից ճաղատ գլխով տղամարդը, ով մոտենում է վարորդին, իսկ նրան հետևում է մասնակիցներից սպիտակ, գծավոր սպորտային վերնազգեստով բարձրահասակ երիտասարդը։ Նրանք ձեռքերն առաջ ուղղած ագրեսիվ պահվածքով շարժումներ են կատարում և ըստ մասնակից Գ.Արսենյանի հայտարարության` այդ շարժումները կատարելիս նրանք հայհոյել են իրեն։
Ապա տեսագրությունում երևում է, որ ճաղատը բացում է ավտոմեքենայի ձախակողմյան դուռը և ավտոմեքենայից դուրս են գալիս Գ.Արսենյանն ու վերջինիս օգնական Ա.Գալստյանը, ով մոտենում է Գ.Արսենյանին՝ նրա անվտանգությունն ապահովելու համար։
Տեսագրությունում երևում է, որ Գ.Արսենյանը նստում է ավտոմեքենան և իր հայտարարության համաձայն` անվտանգության նկատառումներից ելնելով վերցնում է իրեն օրինական կարգով պատկանող ատրճանակը։
Գ.Արսենյանի ավտոմեքենայում գտնվելու ժամանակ ճաղատ երիտասարդը ավտոմեքենայի դիմացի ձախակողմյան դռնից գլուխը մոտեցնում է ավտոմեքենայի սրահին և ըստ Գ.Արսենյանի հայտարարության`այդ ընթացքում նա իր և Ազգային ժողովի հասցեին հնչեցնում է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այնուհետև Ա.Գալստյանը ձախ ձեռքով ուժեղ հրում է ճաղատ երիտասարդին։ Հետո Ա.Գալստյանը մոտենում է սև հագուստով, ցածրահասակ, արտահայտիչ ականջներով անձին, որից հետո բարձրահասակ, գծավոր հագուստով անձը ցատկելով փորձում է հարվածել Ա.Գալստյանին, սակայն վերջինս պաշտպանվելու նպատակով հետ է քայլում և հայտնվում է ավտոմեքենայի հետնամասում, որից հետո 4 անձինք հարձակողական քայլվածքով մոտենում են Ա.Գալստյանին։ Այդ ժամանակ ճաղատ անձը կրկին հարվածում է Ա.Գալստյանին, իսկ գծավոր հագուստովը վազանցով անցում է կատարում Ա.Գալստյանի հետնամաս և այդ ընթացքում ձախ ձեռքով, որում երևում է դանակի նման առարկա, հպվում է Ա.Գալստյանի որովայնի հատվածին և ըստ Գ.Արսենյանի հայտարարության` այդ հպումը հանդիսանում է դանակով հարված, որը վնասել է Ա.Գալստյանի որովայնը։ Գ.Արսենյանը դուրս է գալիս ավտոմեքենայից և քայլում դեպի ավտոմեքենայի հետնամաս ու ձախակողմյան հատվածում նրա դիմաց հայտնվում է ճաղատ անձը։ Այդ ընթացքում Գ.Արսենյանին է մոտենում նաև գծավոր հագուստով անձը և ձախ ձեռքը` որում առկա է դանակ, պահում է պարզած վիճակում։ Ըստ Գ.Արսենյանի հայտարարության` այդ անձը մոտենում է իրեն, որպեսզի իրեն նույնպես դանակով հարվածի, սակայն տեսնելով ատրճանակը չի համարձակվում անել դա։
Այդ ընթացքում Գ.Արսենյանի ավտոմեքենայի հետնամասում կանգառ է կատարում երթուղային ավտոբուս, որից իջնում են քաղաքացիներ և միջամտում դեպքին։ Ապա ճաղատ երիտասարդը մոտենում է Ա.Գալստյանին, ով կանգնած է մեքենայի առաջամասում և ձախ ձեռքը ափի հատվածով դնում է Ա.Գալստյանի մեջքին, իսկ վերջինս ձախ ձեռքով հարվածում է ճաղատին, ով հարվածից ընկնում է գետնին։ Հետո Ա.Գալստյանին է մոտենում կապույտ վերնազգեստով անձը, ով ձեռքը պարզելով փորձում է հարվածել նրան, սակայն Ա.Գալստյանը վերջինիս ձախ ձեռքով հարվածում է, ով նույնպես ընկնում է գետնին ու անշարժանում։ Դրանից հետո Ա.Գալստյանը մոտենում է գծավոր հագուստով անձին, ով դիմում է փախուստի։ Դրանից հետո Ա.Գալստյանը նստում է ավտոմեքենայի դիմացի ձախ նստատեղին և ավտոմեքենան վարելով դուրս է գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված զննում կատարելու մասին 09.10. 2015թ. արձանագրության համաձայն` տուժող Ռուբիկ Ազատի Առաքելյանի մասնակցությամբ զննության է ենթարկվել «Անելիք բանկ» ՓԲ ընկերությունից ստացված նույն ընկերության «Տիգրան Մեծ» մասնաճյուղի արտաքին տեսախցիկների տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակները։ Զննությամբ պարզվել է, որ տեսագրության ժամը 05.13-ին շենքի անկյունային կողմից /ըստ Ռ.Առաքելյանի հայտարարության` տեսագրությունում երևացող շենքի անկյունային հատվածը տանում է դեպի Հանրապետության հրապարակ, իսկ հակառակ ուղղությամբ ճանապարհը տանում է դեպի Ռոսիա Կինոթատրոն/ դուրս է գալիս և մայթով դեպի Ռոսիա կինոթատրոնի ուղղությամբ քայլում է մի տղամարդ, որի հագին կա մուգ գույնի շալվար, սպիտակ և մուգ գույնի հորիզոնական գծանախշերով վերնազգեստ։ Քիչ անց փողոցի հակառակ կողմից նրան ընդառաջ են դուրս գալիս երեք տղամարդ։ Նրանցից առաջինը մյուսների համեմատ բարձրահասակ է, բաց գույնի շալվարով և սպորտային հագուստի վերնազգեստի նմանվող, թևերին սպիտակ գույնի գծանախշերով վերնազգեստով։ Երկրորդը ճաղատ է, բաց մոխրագույն շալվարով և մուգ մոխրագույն վերնազգեստով, որի առջևի հատվածը քիչ արձակված է։ Երրորդ անձնավորությունը կարճահասակ է, հագին` մուգ գույնի շալվար և թիկունքի մասն ամբողջությամբ կապույտ, իսկ առջևի մի մասը կապույտ և մյուս մասը մուգ գույնի սպորտային համազգեստի վերնազգեստ։ Նշված երեք անձինք զրույցի են բռնվում հորիզոնական գծավոր վերնաշոր կրող տղամարդու հետ։ Այդ ընթացքում շենքի անկյունային հատվածից` Հանրապետության հրապարակի կողմից, դուրս է գալիս և իրար հետ զրուցող 4 տղամարդկանց կողքով քայլելով անցնում է մի տղամարդ` հագին բաց գույնի շալվար և շագանակագույն վերնազգեստ, իսկ գլխին` գլխարկ, ով ըստ Ռ.Առաքելյանի հայտարարության` հանդիսանում է ինքը։ Նշված անձնավորությունն անցնում է իրար հետ զրուցող անձանց կողքով, որի ընթացքում նրանցից ճաղատը առանձնանւմ է և գնալով դեպի Ռ.Առաքելյանի կողմը, ձեռքը մեկնելով կանգնեցնում է նրան։ Ռ.Առաքելյանի հայտարարության համաձայն` ճաղատն իրեն ասել է. «Ուստա կանգնի, ինչ է չես լսում»։
Դրանից հետո ճաղատ անձնավորությունը զրուցում է Ռ.Առաքելյանի հետ, որի ընթացքում նախ հրմշտում, ապա քաշքշում է Ռ.Առաքելյանի ձեռքից։ Այդ ընթացքում նրանց են մոտենում, քիչ հեռու իրար հետ զրուցող բարձրահասակ, ցածրահասակ և հորիզոնական գծանախշերով հագուստով անձինք։ Քիչ անց նրանցից բարձրահասակը Ռ.Առաքելյանի թիկունքի կողմից ոտքը բարձրացնելով հարվածում է Ռ.Առաքելյանի գլխի հետևի հատվածին, որից հետո մեկ անգամ էլ ձախ ձեռքով է հարվածում նրա գլխի շրջանին։ Դրանից հետո ճաղատ անձնավորությունը և բարձրահասակը քաշքշելով Ռ.Առաքելյանին գցում են գետնին, և ընկած վիճակում բարձրահասակը ևս երկու անգամ ոտքով հարվածում է Ռ.Առաքելյանի գլխին։ Այդ ընթացքում ցածրահասակը բարձրահասակի հետ քիչ առանձնանում են, իսկ ճաղատը Ռ.Առաքելյանի հագուստից քաշելով մի կողմ է թեքում վերջինիս ու նրան կրկին մոտենում են ցածրահասակն ու բարձրահասակը ու ճաղատի հետ բարձրահասակը սկսում է ստուգել Ռ.Առաքելյանի հագուստները և ըստ տուժողի` նրանք իր գրպաններն են ստուգում։ Այնուհետև Ռ.Առաքելյանը մի կերպ բարձրանալով դիմում է փախուստի, իսկ մյուս տղաները գնում են նրա հետևից և դուրս են գալիս տեսախցիկի դիտարկման տարածքից։
Ողջ ընթացքում սպիտակ և մուգ գույնի հորիզոնական հագուստով տղամարդը ներկա գտնվելով տեղի ունեցածին՝ չի միջամտում։
Ռ.Առաքելյանը հայտարարել է, որ տեսախցիկի դիտարկման տարածքից դուրս գալուց հետո, երբ ինքը ցանկացել է փախչել, իր գրպանից հեռախոսն ընկել է, կռացել է, որ վերցնի և այդ ընթացքում նորից իր գլխին հետևի կողմից հարվածել են ու ինքը նորից ընկել է գետնին, այնուհետև՝ նորից բարձրացել ու վազել է փողոցի կողմ։ Այդ ժամանակ կրկին հետևի կողմից գլխին հարված է ստացել ու նորից վայր է ընկել և իր մարմնի տարբեր հատվածներին շարունակել են հարվածել։ Հետո ստուգել են իր գրպանները, ճաղատն ասել է «գնանք», սակայն իր գրպաններն ստուգող տղամարդը պատասխանել է. «սպասի տեսնեմ էլ ինչ կա գրպանները»։ Իր գրպանները ստուգող տղան իր փորի տակից հանել է իր ձեռքը և ցանկացել է ձեռքից վերցնել հեռախոսը։ Այդ ժամանակ ինքը բարձրացրել է գլուխը և հետևից կրկին հարված է ստացել իր գլխին։ Ինքը սկսել է հազալ և գրպանները ստուգող տղամարդը վերցրել է իր հեռախոսը։ Նրանցից մեկը, հավանաբար ճաղատը, ասել է «ոնցվոր մեռնումա, թող գնանք» ու նրանք գնացել են։
ՃՈ 1-ին սպայական գումարտակի 4-րդ դասակի տեսուչ Գարիկ Կարապետյանի 19.09.2015թ.-ի զեկուցագրի համաձայն` 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին՝ ժամը 7։30-ի սահմաններում, Մաշտոցի պողոտայի կողմից իրեն է մոտեցել ջիպ տեսակի ավտոմեքենա մոտենալով իրեն ձեռքով ցույց է տվել դեպի Մաշտոցի պողոտայի կողմը և հեռացել։ Ինքը քայլել է դեպի այդ կողմ և տեսնելով, թե ինչպես է Մաշտոց-Թումանյան փողոցների կողմից «Լեքսուս» մեքենան արագ շարժվում, կանգնեցրել է այն։ Մեքենայի ուղևորը, ով ներկայացել է, որպես ԱԺ պատգամավոր և վարորդը իջել են մեքենայից և հայտնել, որ դանակահարություն է տեղի ունեցել։ Ինքը նկատել է, որ վարորդի որովայնի հատվածը արյունոտ է։ Ուղևորը նստել է ղեկին և նրանք արագ հեռացել են։ Ինքը ծառայողական մեքենայով մոտեցել է նշված վայր և տեսել է, որ մի քաղաքացի ընկած է գետնին, իսկ մեկ ուրիշն էլ փորձել է օգնություն ցույց տալ։ Իրեն տեսնելով ճաղատը հայտարարել է, որ ինքը էպիլեպսիկ հիվանդ է, այդ պատճառով էլ ընկել է ու վնասվածքներ է ստացել։ Վերջիններս ասելով որ լավ են փորձել են հեռանալ, սակայն ինքը պահանջել է մնալ։ Նրանցից ճաղատը բանավեճի մեջ է մտել իր հետ, իսկ մյուսները փորձել են աննկատ հեռանալ։ Ինքը նկատել է և գնացել է նրանց հետևից և արդեն Արամի փողոցում իրենց ընդառաջ եկած ՊՊԾ պարեկային ավտոմեքենան տեսնելով նրանցից մեկը դիմել է փախուստի։ ՊՊԾ պարեկային մեքենան գնացել է նրա հետևից, իսկ մոտակայքում գտնվող մեկ այլ մեքենա մոտեցել է իրենց և քաղաքացիներից մեկին տարել են ոստիկանության բաժին։
Հետո, երբ վերադարձել է ոստիկանության մայոր Սլավիկ Կարապետյանը, ճաղատ քաղաքացու հետ հասել է Տերյան-Պուշկին փողոցների խաչմերուկ, որտեղ մոտեցել է ՊՊԾ պարեկային մեքենա և այդ ճաղատ քաղաքացուն ևս ներկայացրել են ոստիկանության բաժին։
«Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենայի ուղևորը մատնացույց է արել վերը նշված երեք երիտասարդներին և հայտնել է, որ նրանք են դանակով հարվածել իր վարորդին։
«Զննություն կատարելու մասին» 29.09.2015թ. արձանագրության համաձայն` զննության է ենթարկվել ոստիկանության Կենտրոնական բաժնից ստացված լազերային սկավառակում առկա տեսագրությունը։ Զննությամբ պարզվել է, որ «Անդո» անունով տղամարդը հայտնում է, որ «Գևորիկի» հետ կապված խնդիրներ են եղել, ով իրեն շատ վատ է պահել և իրենք բռնել են նրան մի քանի հատ «թաթալոշ» են տվել ու ոտքերով են հարվածել։ Դրանից հետո Արսենյանն է մոտեցել և «քաչալը» նրա հետ վատ է խոսել ու կռիվ է սկսվել։ Ինքը մեկ անգամ ոտքով հարվածել է թիկնապահին։ Թիկնապահն առաջինը «քաչալին» է հարվածել, հետո «Սամոն» առաջ է գնացել և նա Սամոյին էլ է հարվածել։
«Անդո» անունով տղամարդը հայտնում է, որ «քաչալն» իրեն ասել է, որ քիչ առաջ մեկի հեռախոսը ձեռքից վերցրել է ու ինքը տեսել է, որ հեռախոսը սև «Այֆոն 4» է։
«Քաչալն» իրեն պատմել, որ մի տեղ ունի, որտեղ կարողանում է գողացած հեռախոսները հանձնել և առավոտյան այդ հեռախոսը «25 մանեթ փող է»։
«Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին» 10.02.2016թ. որոշման համաձայն` թիվ 13816515 քրեական գործով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնից ստացված Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման տեսագրությունը պարունակող լազերային կրիչը ճանաչվել է ապացույց։
«Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին» 18.01.2016թ. որոշման համաձայն` թիվ 13816515 քրեական գործով տուժող Ա.Գալստյանի մայկան և տուժող Ռ.Առաքելյանի բաճկոնն ու անդրավարտիքը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց։
(…)
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքներն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալների կատարած, դատարանի կողմից հաստատված արարքներին տրվել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատականներ, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապացույցները՝ ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանի, Հ.Բոյաջյանի և Գ.Բաբախանյանի մասնակի խոստովանական, տուժողների և վկաների ցուցմունքներն ու մյուս ապացույցները, ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանը կատարել է հանցանքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը կատարել է հանցանքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով, ամբաստանյալ Հ.Բոյաջյանը կատարել է հանցանքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ ամբաստանյալ Ս.Սաֆարյանը կատարել է հանցանքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, որոնցով էլ նրանք պետք է մեղավոր ճանաչվեն ենթարկվեն պատասխանատվության։
Միաժամանակ, ելնելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությունից և գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով իրեն առաջադրված մեղադրանքում նշված արարքը։ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով հավաքված ապացույցներով նախաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել և դատաքննությամբ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշով՝ որևէ ապացույցով կամ փաստական տվյալով, նույնպես չապացուցվեց վերը նշված հանցագործությանը ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի մասնակցությունը և գտնում է, որ սպառված են նշված հանցագործությանը նրա մասնակցության վերաբերյալ նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները։
Այլ կերպ՝ դատարանն արձանագրում է, որ մյուս ամբաստանյալների և տուժող Ռ.Առաքելյանի ցուցմունքներով և դեպքի տեսագրությամբ չի հաստատվում, որ վերը նշված դրվագով ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը մասնակցել է կատարված կողոպուտին։
Այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը վերը նշված հանցագործության կատարումից առաջ և դրանից հետո եղել է մյուս ամբաստանյալների հետ միասին, դատարանը բավարար չի համարում եզրահանգելու, որ նա խմբի կազմում կատարել է նշված հանցագործությունը։
Նշված պատճառաբանություններով դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել անմեղ և արդարացնել։
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալներ Անդրանիկ Գաբրիելյանի, Գարիկ Բաբախանյանի և Հակոբ Բոյաջյանի ու տուժող Գ.Մարգարյանի դատաքննական ցուցմունքներին ու դրանցում նշված պատճառաբանություններին (բացառությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով իրեն առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ Գ.Բաբախանյանի և նրա պաշտպանի պատճառաբանությանը), նրանց պաշտպանների պատճառաբանություններին, դրանց հիմնավորումներին և միջնորդություններին, գտնում է, որ դատարանի վերը նշված վերլուծությամբ և հիմնավորումներով դրանք անհիմն են և հերքվում են դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցներով։
Մասնավորապես, դատարանը գտնում է, որ իրենց ցուցմունքներում նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալները ցանկանում են խուսափել դատարանի կողմից հաստատված հանցագործությունների համար պատասխանատվությունից և պատժից՝ փորձելով նշված նպատակով պաշտպանության տակ վերցնել միմյանց, իսկ տուժող Գ.Մարգարյանը, ում նախաքննական ցուցմունքն է դատարանի կողմից համարվել արժանահավատ, փորձում է իր պաշտպանության տակ վերցնել վերջիններիս։
Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Է.Բեգլարյանի այն պատճառաբանություններին, որ տուժող Ռ.Առաքելյանի ցուցմունքը պետք է ճանաչվի անթույլատրելի, քանի որ խախտվել է նրան հակընդեմ հարցման ենթարկելու ամբաստանյալների իրավունքը, ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանը տուժողի իրեն ունեցած պարտքի դիմաց է վերցրել նրա հեռախոսը, «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն անց է կացվել օրենսդրության էական խախտումներով ու դրա վերաբերյալ արձանագրությունը նույնպես պետք է ճանաչվի անթույլատրելի ապացույց, և ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանը պետք է արդարացվի առաջադրված մեղադրանքներում, քանի որ չի կատարել նաև խուլիգանություն և սպանության փորձ, ապա դատարանը գտնում է, որ դրանք անհիմն են, նկատի ունենալով, որ տուժող Ռ.Առաքելյանի ցուցմունքը քրեական գործով միակ և վճռորոշ ապացույց չէ, «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումն իրականացվել է քրեադատավարական օրենսդրության և «Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին» ՀՀ օրենքի պահանջներին համապատասխան և ոչ էական խախտումներով, իսկ ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանին առաջադրված մեղադրանքները դատարանի վերը նշված վերլուծությամբ հաստատվել են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հ.Բոյաջյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ու 4-րդ կետերով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման ձայնագրառման սկավառակն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպան Հ.Սարգսյանի միջնորդություններին, վերը նշված պատճառաբանություններով գտնում է, որ դրանք անհիմն են և չեն կարող բավարարվել։
Դատարանը գտնում է, որ անհիմն է նաև հանցակազմի բացակայության հիմքով Գ.Բաբախանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով, իսկ Ս.Սաֆարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով արդարացնելու վերաբերյալ պաշտպաններ Վ.Զուռնաչյանի ու Թ.Բաղդասարյանի միջնորդությունները և դրանց վերաբերյալ նրանց պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները, նկատի ունենալով, որ նշված մեղադրանքները հաստատվել են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։
Դատարանն առանձին-առանձին չի անդրադառնում պաշտպանների կողմից նշված ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ նրանց պատճառաբանությունների հետ կապված ապացույցներին, նկատի ունենալով, որ վերը նշված ընդհանրական վերլուծությամբ արդեն իսկ անդրադարձ է կատարվել պաշտպանության կողմի ընդհանուր առարկություններին։
Ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրանցից յուրաքանչյուրի կատարած հանցագործությունների բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հետևանքները, նրանցից յուրաքանչյուրի դերն ու կատարած գործողությունների ծավալը, հանցագործությունների կատարումից հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նրա խնամքին է գտնվում մինչև 14 տարեկան երեխան։
Որպես ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։
Որպես ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն։
Որպես ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի անձը բնութագրող տվյալ՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական։
Որպես ամբաստանյալ Հ.Բոյաջյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
Ամբաստանյալ Հ.Բոյաջյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
Որպես ամբաստանյալ Ս.Սաֆարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան երկու երեխան։
Դատական քննությամբ ամբաստանյալներ Գ.Բաբախանյանի և Ս.Սաֆարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ (….)»։
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
6. Դատախազ Ա.Մանուկյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ ճիշտ չի կիրառել քրեադատավարական և քրեական օրենքը:
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ Գարիկ Բաբախանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքով Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ չի գնահատել քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և սխալ եզրահանգում է կատարել տվյալ հանցանքին Գարիկ Բաբախանյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու վերաբերյալ:
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ Գարիկ Բաբախանյանը մեղայականով ոստիկանություն չի ներկայացել և չի աջակցել նախաքննությանը, հետևաբար՝ անհիմն է Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է ինքնակամ ոստիկանություն ներկայանալը։
Բողոք բերած անձը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի կատարած արարքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող և մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, ամբաստանյալի անձը բացասաբար բնութագրող հատկանիշները՝ գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջները, և ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ նշանակվել է ոչ արդարացի և ակնհայտ մեղմ պատիժ։
Արդյունքում բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել վիճարկվող դատական ակտը և ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176֊րդ հոդվածի 1-ին մասով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 9 (ինը) տարի ժամկետով:
7. Ամբաստանյալ Հակոբ Բոյաջյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ քննություն չի կատարել:
Բողոքաբերն իր անհամաձայնություն է հայտնել մեղսագրվող արարքներում իրեն մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգման առնչությամբ։
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ իր գործունություններում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմը:
Արդյունքում բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել վիճարկվող դատական ակտը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ճանաչել անմեղ:
8. Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանը և պաշտպան Տիգրան Սարգսյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքներում նշել են, որ Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքն անհիմն է:
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալի բողոքաբերները նշել են, որ Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում Առաջին ատյանի դատարանը չէր կարող դնել Ռուբիկ Առաքելյանի ցուցմունքները, քանի որ չի ապահովվել Անդրանիկ Գաբրիելյանի հակընդդեմ հարցման իրավունքը։
Բողոքաբերները գտնում են, որ Անդրանիկ Գաբրիելյանի գործողություններում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմը։
Բողոքաբերներն իրնեց անհամաձայնությունն են արտահայտել նաև Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության առնչությամբ, նշելով, որ Անդրանիկ Գաբրիելյանը Ավետիս Գալստյանին չի ճանաչել, որևէ հարաբերության մեջ նրա հետ չի գտնվել, թշնամիներ չեն եղել, հետևաբար՝ Անդրանիկ Գաբրիելյանը չէր կարող Ավետիս Գալստյանին սպանելու ցանկություն ունենալ։
Բողոքաբերները փաստարկել են, որ Անդրանիկ Գաբրիելյանը Ավետիս Գալստյանին որևէ սպառնալիք չի տվել, առաջին հարվածից հետո չի փորձել կրկին հարվածել։ Հարվածի ժամանակ Անդրանիկ Գաբրիելյանը բռնել է դանակի շեղբը, որ այն ամբողջությամբ չխոցի տուժողին։
Բողոքաբերների պնդմամբ վերոգրյալը վկայում է սպանության դիտավորության բացակայության մասին։
Արդյունքում բողոքաբերները խնդրել են բեկանել վիճարկվող դատական ակտը և Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել, իսկ 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել՝ Անդրանիկ Գաբրիելյանին մեղավոր ճանաչել առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու համար:
9. Ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին դատարանը չի վերլուծել և համակցության մեջ չի գնահատել գործում առկա ապացույցները, չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի փաստարկներին, ինչի արդյունքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին ու 2-րդ կետերով Գարիկ Բաբախանյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է սխալ հետևության։
Բողոքաբերը նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով Գարիկ Բաբախանյանին մեղադրանք է առաջադրվել նրան ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման ենթարկելուց, ապա ազատ արձակելուց հետո հինգ ամիս անց, որով փաստացի քրեական գործը նորոգվել է և վատթարացվել է Գարիկ Բաբախանյանի վիճակը, արդյունքում խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ հոդվածի պահանջները:
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև, որ նախաքննության ընթացքում Գարիկ Բաբախանյանը Արամ Վարդանյանի հետ առերես չի հարցաքննվել:
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ Գարիկ Բաբախանյանի կողմից Արամ Վարդանյանից հեռախոսը բացահայտ հափշտակելու վերաբերյալ ապացույց առկա չէ։
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Գարիկ Բաբախանյանին առաջադրված մեղադրանքն անհիմն է, քանի որ գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվել և ապացուցվել վերջինիս մեղքը:
Բողոքաբերը փաստարկել է, որ որևէ մեկն ուղղակի մատնացույց չի արել, որ Գարիկ Բաբախանյանը դեպքի ժամանակ հայհոյանքներ կամ սպառնալիքներ է տվել կամ ագրեսիվ վարքագիծ է դրսևորել կամ որևէ մեկի նկատմամբ բռնություն է գործադրել:
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ գործում առկա ապացույցներով հաստատվում է, որ Գարիկ Բաբախանյանը դեպքի ժամանակ ունեցել է բաժանողի, հաշտեցնողի և օգնություն ցույց տվողի դեր:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակվել է չափազանց խիստ պատիժ:
Արդյունքում բողոքաբերը խնդրել է բեկանել վիճարկվող դատական ակտը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 1-ին մասով ու 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքներով Գարիկ Բաբախանյանին արդարացնել։ Իսկ այդ մեղադրանքներից որևէ մեկը հիմնավորված ճանաչելու դեպքում Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ և այն պայմանականորեն չկիրառել։
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
10. Դատախազ Ա.Մանուկյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել, միաժամանակ առարկեց պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքների դեմ և խնդրեց դրանք մերժել:
Պաշտպաններ Տ.Սարգսյանը, Վ.Զուռնաչյանը, ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանը, Հ.Բոյաջյանը և Գ.Բաբախանյանը պնդեցին իրենց կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքները։
Պաշտպան Վ.Զուռնաչյանը և ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը առարկեցին դատախազի վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել։
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
11. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
12. Նախորդ կետի լույսի ներքո վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալների մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրանց օգտին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով՝ ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ ամբաստանյալ Հ.Բոյաջյանի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի մեղավորության, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով՝ վերջինիս անմեղության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության։
Դրա հետ մեկտեղ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով՝ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է սխալ հետևության։
I. Ամբաստանյալների արարքում կողոպուտի հանցակազմի առկայությունը.
13. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքով ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանի ու Հ.Բոյաջյանի մեղքը հաստատվում է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների բավարար համակցությամբ՝ տուժող Ռ.Առաքելյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով, ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանի և Հ.Բոյաջյանի ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2855 եզրակացությունով, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2790-15 եզրակացությունով, «Անելիք բանկ» ՓԲ ընկերությունից ստացված նույն ընկերության «Տիգրան Մեծ» մասնաճյուղի արտաքին տեսախցիկների տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակը զննելու մասին 09.10.2015թ. արձանագրությունով, «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման տեսաձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակը զննելու մասին 29.09.2015թ. արձանագրությունով։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցների թույլատրելիությունը՝ բացառությամբ տուժող Ռ.Առաքելյանի ցուցմունքի, վերաքննիչ բողոքներով չի վիճարկվել։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի և պաշտպան Տ.Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկին, որ քրեական գործով վարույթի ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասով չի ապահովվել ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի հակընդդեմ հարցման իրավունքն իր դեմ վկայած տուժող Ռ.Առաքելյանի հետ, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տուժող Ռ.Առաքելյանի ցուցմունքը չի հանդիսանում այն միակ և վճռորոշ ապացույցը որով հիմնավորվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի մեղքը։ Ավելին՝ գործում առկա են տվյալներ այն մասին, որ Ռ.Առաքելյանը Հայաստանի Հանրապետությունում չի գտնվել։
14. Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված արարքին ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունների առնչությամբ բերված Դատախազի վերաքննիչ բողոքի փաստարկին, Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին ևս հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում ձեռք չեն բերվել փոխկապակցված հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք կտար անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը կատարել է նշված արարքը։ Ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի անմեղության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավոր են, դրանց հետ չհամաձայնվելու հիմքեր չկան և որպես այդպիսին ընդունելի են նաև Վերաքննիչ դատարանի համար։
15. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի մեղքը հաստատվում է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների բավարար համակցությամբ՝ ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի ցուցմունքով, տուժող Ա.Հայրապետյանի ցուցմունքով, վկա Ա.Վարդանյանի ցուցմունքով, տուժող Գ.Մարգարյանի ցուցմունքով, վկա Ա.Բաբայանի ցուցմունքով, վերջինիս՝ 30.08.2015թ. կազմած զեկուցագրով։
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանի հակընդդեմ հարցման իրավունքը խախտված լինելու վերաբերյալ պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկը։ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև ամբաստանյալ Գ.Բաբախանյանը նախաքննության ընթացքում առերես չի հարցաքննվել իր դեմ վկայած վկա Ա.Վարդանյանի հետ, սակայն դատաքննության ընթացքում ապահովվել է վերջինիս հարցեր ուղղելու Գ.Բաբախանյանի իրավունքը։
Անդրադառնալով Գ.Բաբախանյանին բերման ենթարկելուց հետո օրենքով սահմանված ժամկետում մեղադրանք առաջադրված չլինելու վերաբերյալ պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հետաքննության մարմինը, քննիչը և դատախազը հանցագործության մեջ կասկածվող անձին կարող են ձերբակալել, հարցաքննել, նրա նկատմամբ կիրառել դատավարական հարկադրանքի միջոցներ, ինչպես նաև որպես մեղադրյալ ներգրավել և մեղադրանք առաջադրել` սույն օրենսգրքով նախատեսված հիմքերով և կարգով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերլուծությունից երևում է, որ անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում կայացնելու դատավարական ժամկետներ նախատեսված են միայն Օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կասկածյալ է այն անձը`
1) որը ձերբակալվել է հանցանք կատարելու մեջ կասկածվելու պատճառով.
2) որի նկատմամբ մինչև մեղադրանք առաջադրելը խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշում է կայացված:
2. Քրեական հետապնդման մարմինն իրավունք չունի կասկածյալի վիճակում ձերբակալվածին պահել 72 ժամից ավելի, իսկ անազատության մեջ պահելու հետ չկապված խափանման միջոց կիրառելիս ոչ ավելի, քան 7 օր խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումը նրան հայտարարելու պահից:
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասում սահմանված ժամկետները լրանալիս քրեական հետապնդման մարմինը պարտավոր է կասկածյալին ազատել արգելանքից, կամ վերացնել նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը, կամ որոշում ընդունել նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
4. Կասկածը համարելով չհիմնավորված` քրեական հետապնդման մարմինը և դատարանը պարտավոր են կասկածյալին ազատել արգելանքից կամ վերացնել նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` նախքան սույն հոդվածի երկրորդ մասում սահմանված ժամկետների լրանալը:
5. Անձը դադարում է կասկածյալ լինելուց նրան արգելանքից ազատելու, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը վերացնելու կամ նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին քրեական հետապնդման մարմնի կողմից որոշում ընդունելու պահից»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու հիմքը նրա կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունն է:
2. Սույն հոդվածի առաջին մասում նախատեսված հիմքերի առկայության դեպքում քննիչը, դատախազը պատճառաբանված որոշում են կայացնում անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին»:
Նշված հոդվածների վերլուծությունից երևում է, որ անձը կասկածյալի դատավարական կարգավիճակ է ձեռք բերում, երբ նա ձերբակալվում է հանցանք կատարելու մեջ կասկածվելու պատճառով կամ, երբ նրա նկատմամբ մինչև մեղադրանք առաջադրելը խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշում է կայացվում։
Միաժամանակ Օրենսդիրը սահմանել է անձի՝ կասկածյալի կարգավիճակում գտնվելու առավելագույն ժամկետներ (ձերբակալման դեպքում՝ 72 ժամից ոչ ավելի, իսկ խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշում կայացված լինելու դեպքում՝ 7 օր՝ որոշումը նրան հայտարարելու պահից)։ Կասկածյալի կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների առկայության դեպքում, վարույթն իրականացնող մարմինը մինչև նշված ժամկետների լրանալը՝ որոշում է կայացնում վերջինիս որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։ Հակառակ դեպքում՝ կասկածյալի նկատմամբ կիրառված հարկադրանքի միջոցները վերացվում են։ Իսկ այն դեպքում, երբ անձը կասկածյալի դատավարական կարգավիճակ չի ունենում, մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշում կայացնելու դատավարական ժամկետներով սահմանափակված չէ։
Սույն գործի նյութերից երևում է, որ Գ.Բաբախանյանը բերման ենթարկվելուց հետո չի ձերբակալվել, ինչպես նաև նրա նկատմամբ խափանման միջոց չի ընտրվել։
Վերը նշվածից ելնելով Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև բերման ենթարկվելուց Գ.Բաբախանյանն օգտվել է կասկածյալի իրավունքներից, սակայն քրեադատավարական իմաստով կասկածյալի դատավարական կարգավիճակ չի ունեցել։ Հետևաբար՝ մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը Գ.Բաբախանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշում կայացնելու համար դատավարական ժամկետներով սահմանափակված չի եղել։
II. Ամբաստանյալների արարքում խուլիգանության հանցակազմի առկայությունը.
16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտել[ն է], որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով (…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…)»։
Խուլիգանության հանցակազմը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական վերլուծության է ենթարկել Շ.Հախվերդյանի վերաբերյալ որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «[ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի] վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանումը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ:
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը:
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝ 1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում, 2) օդանավակայաններում, 3) շուկաներում, 4) պուրակներում,
5) այգիներում, 6) կինոթատրոններում, 7) ցուցասրահներում, 8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում, 10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում, 11) ուսումնական հաստատություններում, 12) հասարակական տրանսպորտում, 13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում, 14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը:
Խուլիգանության հիմնական և որակյալ հանցակազմերի օբյեկտների և օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների (….) վերլուծությունից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ հասարակական կարգի ոչ կոպիտ խախտումը, որը թեև արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա չէ որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով: Նույն կերպ, վկայակոչված հոդվածով ենթակա չէ որակման հասարակական կարգի այն կոպիտ խախտումը, որը չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
Ուստի Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը:
Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին): Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ: Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից: Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետևյալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում: Նշված հատկանիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգանություն որակվել չի կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը:
Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով: Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն): Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար: Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ:
(…) Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները:
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում:
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
(…) [Խ]ուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն:
(…) [Ա]րարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից:
(…) [Խ]ուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ խուլիգանական գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի արդյունքում, ապա նախ անհրաժեշտ է պարզել, թե ով է հանդիսացել վեճը նախաձեռնողը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն, եթե վիճաբանությունն առաջանում է տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով և, հետևաբար, հանցանք կատարած անձի մոտ բացակայում են խուլիգանական դրդումները: Նման պարագայում արարքը կարող է խուլիգանություն որակվել միայն այն դեպքում, երբ խուլիգանական դրդումներն առաջանան հետագայում և արարքը վերաճի խուլիգանության: (տե՛ս Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/ 01/11 որոշումը)։
17. Սույն գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալներ Ա.Գաբրիելյանը, Հ.Բոյաջյանը և Ս.Սաֆարյանը՝ Գ.Մարգարյանին մեղադրելով իրավապահ մարմինների հետ համագործակցելու մեջ, 2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, ժամը 06։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի երթևեկելի մասում, կանգառի դիմաց, հասարակության անդամների ներկայությամբ, բարձրաձայն հայհոյանքներ հնչեցնելով ծեծի են ենթարկել Գ.Մարգարյանին, որն ուղեկցվել է նաև Ա.Գաբրիելյանի կողմից նրան դանակով սպառնալիքներ տալով։ Դեպքի վայրում գտնվող վկա Մերուժան Մկրտչյանը զգուշացրել է ամբաստանյալներին, որ փողոցում տեղադրված են տեսախցիկներ և նրանք կբռնվեն։ Սակայն վերջիններս անտեսելով զգուշացումները՝ շարունակել են իրենց գործողությունները։ Նկատելով վերջիններիս հակաօրինական վարքագիծը, ավտոմեքենայով երթևեկող ՀՀ Ազգային Ժողովի պատգամավոր Գ.Արսենյանը կանգնեցրել է ավտոմեքենան և իր օգնական Ա.Գալստյանի հետ հորդորել են վերջիններիս դադարեցնել իրենց գործողությունները։ Սակայն Ա.Գաբրիելյանը, Հ.Բոյաջյանը և Ս.Սաֆարյանը անտեսելով դա՝ հակադրվել են Գ.Արսենյանին և Ա.Գալստյանին, բարձրաձայն հայհոյանքներ են հնչեցնել նաև ՀՀ Ազգային Ժողովի և վերջիններիս հասցեին, հարձակվել են Ա.Գալստյանի վրա, որի ընթացքում Ա.Գաբրիելյանը դանակով հարվածել է նաև Ա.Գալստյանին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով։
18. Նախորդ կետում արձանագրված փաստական տվյալները գնահատելով սույն որոշման 16-րդ կետի լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ա.Գաբրիելյանի և Հ.Բոյաջյանի գործողություններն ամբողջության մեջ վերցված վկայում են խուլիգանության հանցակազմի առկայության մասին։
Մասնավորապես.
ա) Ա.Գաբրիելյանը և Հ.Բոյաջյանը հասարակական վայրում և հասարակության անդամների ներկայությամբ, առանց պատճառի, բարձրաձայն հայհոյանքներ հնչեցնելով բռնություն են գործադրել Գ.Մարգարյանի նկատմամբ,
բ) Ա.Գաբրիելյանը և Հ.Բոյաջյանը ցուցադրաբար իրենց անձը հակադրել են հասարակությանը (անտեսելով Մ.Մկրտչյանի զգուշացումները շարունակել են իրենց հակաօրինական վարքագիծը, Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի հորդորներից հետո ցուցադրաբար հակադրվել են նրանց և իրենց հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագիծը շարունակել են նաև վերջիններիս նկատմամբ), ակնհայտ արհամարական վերաբերմունք դրսևորելով շրջապատի նկատմամբ, փորձել են ցույց տալ իրենց «առավելությունները»,
գ) Ա.Գաբրիելյանի և Հ.Բոյաջյանի գործողությունները պայմանավորված չեն եղել հասարակության որևէ անդամի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով,
դ) Ա.Գաբրիելյանի և Հ.Բոյաջյանի արարքի հետևանքով խախտվել է հասարակական նշանակության վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, որով լուրջ անհանգստություն է պատճառվել հասարակության անդամներին,
ե) Ա.Գաբրիելյանը և Հ.Բոյաջյանը գործել են ուղղակի դիտավորությամբ։
Ամփոփելով Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր է համարում Ա.Գաբրիելյանի և Հ.Բոյաջյանի արարքներում խուլիգանության հանցակազմի առկայության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները։
19. Անդրադառնալով Գ.Բաբախանյանի գործողություններում խուլիգանության հանցակազմի առկայությանը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Նախ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Գ.Բաբախանյանին առաջադրված մեղադրանքում նշված չէ թե բռնության ինչ սպառնալիքներ են տրվել վերջինիս կողմից։
Դեպքի վայրում տեղադրված տեսախցիկների տեսագրությունից, ինչպես նաև տուժող Գ.Մարգարյանի ցուցմունքներից երևում է, որ մինչ Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի դեպքի վայր գալը՝ Գ.Բաբախանյանն իր ընկերներ Ա.Գաբրիելյանի, Հ.Բոյաջյանի և Ս.Սաֆարյանի խուլիգանական գործողություններին մասնակից չի եղել, այլ միջամտել և թույլ չի տվել որպեսզի Ա.Գաբրիելյանը դանակով հարվածի Գ.Մարգարյանին։
Տեսագրությունից երևում է նաև, որ Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի դեպքի վայր գալուց հետո Գ.Բաբախանյանն ակտիվ վարքագիծ չի դրսևորել։ Վերջինս միայն մի պահ մոտեցել է ավտոմեքենայի բաց դռանը և կարճ խոսակցություն ունեցել ավտոմեքենայում գտնվող Գ.Արսենյանի հետ։ Գ.Արսենյանը չի նշել, թե այդ պահին ինչ է ասել Գ.Բաբախանյանը։ Տեսագրության արձանագրությունը զննելիս՝ Գ.Արսենյանը նշել է, որ այն ժամանակ, երբ նստել է ավտոմեքենան, ճաղատ երիտասարդը (Հ.Բոյաջյանը) դռնից գլուխը մոտեցրել և հայհոյանքներ է հնչեցրել իր և Ազգային ժողովի հասցեին։ Այստեղից կարելի է արձանագրել, որ ավտոմեքենայի դռանը մոտենալով Գ.Բաբախանյանը Գ.Արսենյանին որևէ հայհոյանք կամ սպառնալիք չի տվել։
Գործով անցնող որևէ անձ չի նշել, թե դեպքի ժամանակ ինչ հայհոյանքներ կամ սպառնալիքներ է տվել Գ.Բաբախանյանը։
Տուժող Ա.Գալստյանը, վկա Գ.Արսենյանը և մյուս վկաներն իրենց ցուցմունքներում հայտնել են միայն, որ չորս ամբաստանյալներն էլ հայհոյանքներ են հնչեցրել։ Սակայն կոնկրետ Գ.Բաբախանյանը, որ պահին է հայհոյանքներ հնչեցրել, ինչ հայհոյանքներ է հնչեցրել որևէ մեկը չի նշել։ Վերաքննիչ դատարանը նշված հանգամանքի պարզումը կարևորում է նրանով, որ նման ցուցմունք տված բոլոր անձինք նշել են նաև, որ տեսել են, թե ինչպես են չորս ամբաստանյալները ծեծի ենթարկում Գ.Մարգարյանին և հարձակվում Ա.Գալստյանի վրա։ Մինչդեռ՝ Գ.Մարգարյանի նկատմամբ իրականացվող բռնի գործողություններին Գ.Բաբախանյանը անմիջական մասնակցություն չի ունեցել, այլ ընդամենը գտնվել է մյուս ամբաստանյալների հետ և թույլ չի տվել, որ Ա.Գաբրիելյանը դանակով հարվածի Գ.Մարգարյանին։ Տեսագրությունից հստակ երևում է, որ Գ.Արսենյանի և Ա.Գալստյանի դեպքի վայր գալուց հետո Գ.Բաբախանյանը որևէ մեկի նկատմամբ հարձակվողական գործողություն չի իրականացնում։ Նա միայն մի պահ մոտենում է ավտոմեքենայի բաց դռանը, որից հետո Ա.Գալստյանը Հ.Բոյաջյանին ավտոմեքենայի բաց դռնից հեռացնելուց հետո մի կողմ է հրում նաև Գ.Բաբախանյանին, որից հետո մյուս ամբաստանյալները հարձակվում են Ա.Գալստյանի վրա։
Նշված հանգամանքը Վերաքննիչ դատարանի մոտ խորը կասկածներ է առաջացնում, որ դեպքի վայրում գտնվող անձինք ակամայից Գ.Բաբախանյանին են վերագրել այն նույն գործողությունները, ինչը կատարել են նրա ընկերները։
20. Նախորդ կետում արձանագրված փաստական տվյալները և դատողությունները գնահատելով սույն որոշման 16-րդ կետի լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Գ.Բաբախանյանի արարքում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմը։ Հետևաբար նշված մեղադրանքով Գ.Բաբախանյանին պետք է ճանաչել անմեղ և արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
III. Ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի արարքում սպանության փորձի հանցակազմի առկայությունը.
21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»։
Վճռաբեկ դատարանը Գ.Մանուկյանի որոշմամբ քննարկելով սպանության փորձի հատկանիշները իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) Սուբյեկտիվ կողմից սպանության փորձը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն` հանցավորը նախատեսում է մահվան առաջացման անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը և ցանկանում է դրա վրա հասնելը, գիտակցում է, որ եթե համապատասխան հետևանքն առաջանա, ապա այն անմիջականորեն բխելու է իր արարքից, և դրանց միջև առկա կլինի միանշանակ պատճառական կապ։ Մասնավորապես, կոնկրետ դեպքում հանցագործության գործիքը կամ միջոցը, եղանակը, հասցված մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը, ինչպես նաև առկա այլ օբյեկտիվ հանգամանքները կարող են վկայել հանցավորի կողմից մահվան առաջացման անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը նախատեսելու, հետևաբար վերջինիս մոտ ուղղակի դիտավորության առկայության մասին։
(...) Այսպիսով, կատարվածը սպանության փորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որ հանցավորն ունենա անձին կյանքից զրկելու պարզ կոնկրետացված (նախապես կամ հանկարծակի առաջացած) դիտավորություն, ինչը հնարավոր է պարզել գործի հանգամանքների համակողմանի վերլուծության արդյունքում` հատկապես ուշադրություն դարձնելով հանցավորի` նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագծին։
[Ե]թե գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժողին կյանքից զրկելուն (օրինակ` դրա մասին կարող են վկայել հանցագործության գործիքները կամ միջոցները` հրազեն, սառը զենք, սուր ծակող-կտրող գործիքներ և այլն, հարվածների քանակն ու ուժգնությունը, պատճառված մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), հանցագործության եղանակը, մեխանիզմը, նպատակը, շարժառիթը, իրադրությունը և այլ հանգամանքներ), ապա համապատասխան արարքն իրականացնելուց հետո անձի դրսևորած դրական վարքագիծը (օրինակ` հետագա գործողություններ կատարելուց ձեռնպահ մնալը, տուժողին օգնություն ցույց տալը, շտապօգնություն կանչելը և այլն) դուրս է սպանության ավարտված հանցափորձի շրջանակներից, վկայում է ոչ թե սպանելու ուղղակի դիտավորության բացակայության, այլ պարզապես կատարածի համար զղջալու մասին, ինչը դատարանի կողմից կարող է հաշվի առնվել պատիժ նշանակելիս։ Նման գործողությունները չեն կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել արարքի քրեաիրավական որակումը։
Միևնույն ժամանակ (...) բոլոր այն դեպքերում, երբ հանցավորի` նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագիծը բնութագրող հանգամանքների համակցությունը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության բացակայության և, համապատասխանաբար, անուղղակի կամ չկոնկրետացված դիտավորության առկայության մասին (օրինակ` տուժողին ձեռքերով հարվածներ հասցնելը, դրանց ուժգնությունը և տեղակայումը կամ նույնիսկ զենքով կրակելը, սակայն կենսական ոչ կարևոր օրգանների շրջանում և այլն), ապա համապատասխան հանրորեն վտանգավոր հետևանքը` մահը, չառաջանալու դեպքում արարքը չի կարող որակվել որպես սպանության փորձ և պետք է որակվի ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի» (տե՛ս, Գ.Մանուկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի օգոստոսի 28-ի թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 որոշման 17 և 17.1-րդ կետերը)։
Ս.Հունիկյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ հանցավորի դիտավորության ուղղվածության մասին հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցագործության եղանակը և գործիքը, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ՝ մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն (տե՛ս Սամվել Հունիկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08 որոշման 12-րդ կետը)։
22. Նախորդ կետում շարադրված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո համակցության մեջ վերլուծելով և գնահատելով սույն գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում ձեռք չեն բերվել փոխկապակցված հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը հիմք կտար անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ամբաստանյալ Ա.Գաբրիելյանի դիտավորությունն ուղղված է եղել Ա.Գալստյանին կյանքից զրկելուն։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Գալստյանի կենսականորեն կարևոր օրգանի շրջանում դանակի մեկ հարվածի առկայությունից բացի, սույն գործով ձեռք չի բերվել որևէ այլ փաստական տվյալ, որը հնարավորություն կտար եզրահանգելու, որ Ա.Գաբրիելյանի մոտ առկա է եղել Ա.Գալստյանին սպանելու դիտավորություն։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանի շրջանում դանակի մեկ հարվածը՝ առանց օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այլ տվյալների չի կարող գնահատվել որպես սպանության փորձ։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Գալստյանին կյանքից զրկելու Ա.Գաբրիելյանի դիտավորության մասին չի վկայում՝ տուժողին հասցված դանակի հարվածի ուժգնությունը (հարվածի հետևանքով տուժողին պատճառվել է առողջության միջին ծանրության վնաս), մինչև տուժողին դանակով հարվածելը ամբաստանյալի կողմից դանակի գործադրմամբ մեկ այլ անձի նկատմամբ խուլիգանական գործողություններ իրականացնելը, ինչպես նաև այն, որ տուժողին հասցվել է դանակի մեկ հարված, մինչդեռ դեպքի տեսագրությունից հստակ երևում է, որ տվյալ իրադրությունում Ա.Գաբրիելյանը զրկված չէր տուժողին դանակով կրկին հարվածելու հնարավորությունից։
Վերաքննիչ դատարանն ուշադրության արժանի է համարում նաև, որ ըստ տուժող Ա.Գալստյանի ցուցմունքի՝ վերջինս, սրտի հատվածում ծակոց զգալու ընթացքում, ինչպես նաև դրանից առաջ կամ հետո, չի լսել, որ իրեն կյանքից զրկելուն ուղղված արտահայտություններ հնչած լինեն։
Նշված հանգամանքները վկայում են, որ Ա.Գաբրիելյանի մոտ առկա է եղել ոչ թե խուլիգանությամբ զուգորդված սպանություն կատարելու, այլ բռնությամբ և որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու դիտավորություն։
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Ա.Գաբրիելյանին պետք է ճանաչել անմեղ և արդարացնել` նրա արարքում սպանության փորձի հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Անդրադառնալով խուլիգանության ընթացքում Ա.Գալստյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Ա.Գաբրիելյանի արարքի քրեաիրավական որակման հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրան առանձին քրեաիրավական որակում չի կարող տրվել, քանի որ խուլիգանության նույն դեպքով Ա.Գաբրիելյանին մեղադրանք է առաջադրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որն իր մեջ ներառում է նաև անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հանցակազմը։
IV. Ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժի համաչափությունը և նրա նկատմամբ նշանակվելիք վերջնական պատիժը․
23. Անդրադառնալով Գ.Բաբախանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժի անհամաչափության վերաբերյալ դատախազի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակվել է համաչափ պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից (համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար են նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար), ինչպես նաև կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձանց, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Գ.Բաբախանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժը՝ 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը պետք է թողնել անփոփոխ։
Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով, որ Գ.Բաբախանյանը սույն գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքը կատարելուց հետո դատապարտվել է նաև այլ հանցանքների համար, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերով ու 68-րդ հոդվածով սահմանված կարգով սույն գործով նշանակված 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին պետք է մասնակի գումարել Գ.Բաբախանյանի նկատմամբ թիվ ԵԿԴ/0235/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 13.05.2016թ. դատավճռով նշանակված՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում և թիվ ԵԿԴ/0010/01/17 քրեական գործով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 13.02.2018թ. որոշմամբ նշանակված 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով կալանք պատիժները՝ վերջնական պատիժ նշանակելով՝ ազատազրկում 1 (մեկ) տարի 10 (տաս) ամիս ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան սույն գործով արգելանքի վերցնելու օրվանից՝ 19.09.2015 թվականից։
Միաժամանակ Վերաքննիչ դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 374-րդ հոդվածով և հաշվի առնելով, որ Գ.Բաբախանյանի նկատմամբ նշանակվող վերջնական պատիժը չի գերազանցում նրա նախնական կալանքի տակ փաստացի գտնվելու ժամկետը, գտնում է, որ Գ.Բաբախանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը պետք է վերացնել և նրան անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստերի դահլիճում։
V. Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ նշանակվելիք վերջնական պատիժը․
24. Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Ա.Գաբրիելյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատիժ նշանակելու հարցին Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հանցանքներով Ա.Գաբրիելյանի նկատմամբ նշանակվել են պատիժներ համապատասխանաբար՝ ազատազրկում 4 (չորս) տարի և 6 (վեց) տարի ժամկետներով։
Առաջին ատյանի դատարանը որպես Ա.Գաբրիելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև Ա.Գաբրիելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի մասով դատավճիռը չի բողոքարկվել, այնուամենայնիվ նկատի ունենալով, որ սույն որոշմամբ Ա.Գաբրիելյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ պետք է նշանակվի վերջնական պատիժ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պետք է անդրադարձ կատարվի նաև նշված հարցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
(…)
4. Այն հանցանքների համար դատվածությունը, որը հանվել կամ մարվել է օրենքով սահմանված կարգով, ինչպես նաև այն հանցանքները, որոնք կատարվել են մինչև անձի տասնութ տարին լրանալը, ռեցիդիվը գնահատելիս հաշվի չեն առնվում»:
Սույն գործի նյութերից երևում է, որ Ա.Գաբրիելյանը ԼՂՀ ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.05.2012թ. դատավճռով դատապարտվել է մինչև տասնութ տարին լրանալը կատարած հանցանքի համար, որը ռեցիդիվը գնահատելիս չէր կարող հաշվի առնվեր։ Իսկ սույն գործով իրեն մեղսագրվող արարքները կատարելու պահին՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, Ա.Գաբրիելյանը 2014 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարման համար դեռևս դատվածություն չի ունեցել (դատավճիռը կայացվել է 18.04.2016թ.)։
Վերը նշվածից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ա.Գաբրիելյանի կատարած հանցանքներում բացակայում է հանցագործությունների ռեցիդիվը։ Հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանը հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը չէր կարող դիտել որպես Ա.Գաբրիելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։
Դրա հետ մեկտեղ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Գաբրիելյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող նշված հանգամանքի բացակայության պայմաններում ևս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժները համաչափ են, համապատասխանում են կատարված հանցանքների ծանրությանը, դրանք կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը, որի միջոցով է հնարավոր ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները:
Այսպիսով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ա.Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժները պետք է թողնել անփոփոխ ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված կարգով դրանք մասնակի գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում՝ 8 (ութ) տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերով սահմանված կարգով նշանակվող պատժին պետք է մասնակի գումարել Ա.Գաբրիելյանի նկատմամբ թիվ ԵԿԴ/0187/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 18.04.2016թ. դատավճռով դատավճիռների համակցությամբ նշանակված՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատիժը՝ վերջնական պատիժ նշանակելով՝ ազատազրկում 9 (ինը) տարի ժամկետով, որին պետք է հաշվակցել թիվ ԵԿԴ/0187/01/15 քրեական գործով նշանակված պատժի կրած մասը (կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը)՝ 6 (վեց) ամիս 20 (քսան) օրը և վերջնական պատիժ թողնել կրելու ազատազրկում 8 (ութ) տարի 5 (հինգ) ամիս 10 (տաս) օր՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 19.09.2015 թվականից։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395 հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը՝

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Հակոբ Բոյաջյանի և դատախազ Ա.Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել։ Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի և պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի, ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի պաշտպան Վարդան Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն։
2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի օգոստոսի 27-ի դատավճիռը մասնակի բեկանել և փոփոխել։
3. Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նշանակված պատիժը՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկումը թողնել անփոփոխ։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժը՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով ազատազրկումը թողնել անփոփոխ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված կարգով նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 8 (ութ) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերով սահմանված կարգով սույն գործով նշանակված 8 (ութ) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժին մասնակի գումարել Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ թիվ ԵԿԴ/0187/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 18.04.2016թ. դատավճռով դատավճիռների համակցությամբ նշանակված՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատիժը՝ վերջնական պատիժ նշանակելով՝ ազատազրկում 9 (ինը) տարի ժամկետով։ Նշանակված 9 (ինը) տարի ժամկետով ազատազրկում պատժին հաշվակցել թիվ ԵԿԴ/0187/01/15 քրեական գործով նշանակված պատժի կրած մասը՝ 6 (վեց) ամիս 20 (քսան) օրը և վերջնական պատիժ թողնել կրելու՝ ազատազրկում 8 (ութ) տարի 5 (հինգ) ամիս 10 (տաս) օր։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 19.09.2015 թվականից։
4. Ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժը՝ 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը թողնել անփոփոխ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ, 6-րդ մասերով և 68-րդ հոդվածով սահմանված կարգով սույն գործով նշանակված 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին մասնակի գումարել Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ թիվ ԵԿԴ/0235/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 13.05.2016թ. դատավճռով նշանակված՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում և թիվ ԵԿԴ/0010/01/17 քրեական գործով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 13.02.2018թ. որոշմամբ նշանակված 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով կալանք պատիժները՝ վերջնական պատիժ նշանակելով՝ ազատազրկում 1 (մեկ) տարի 10 (տաս) ամիս ժամկետով։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 19.09.2015 թվականից։
Ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերացնել և նրան անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստերի դահլիճում։
5. Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Սույն որոշման՝ ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու մասով առկա է Վերաքննիչ դատարանի կազմի դատավոր Մ.Արղամանյանի հատուկ կարծիքը:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

Սույն որոշման՝ ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու մասով առկա է Վերաքննիչ դատարանի կազմի դատավոր Մ.Արղամանյանի հատուկ կարծիքը:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ