Գործ հ.
ԵԿԴ/0015/01/16



Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատավճիռ,
գործ թիվ ԵԿԴ/0015/01/16
դատավոր` Ա.Բեկթաշյան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև`Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահությամբ` դատավոր Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ` դատավորներ Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

մասնակցությամբ` պաշտպան Տ.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

մեղադրող Տ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ

ամբաստանյալ Խ.ՅԱՆԹՈՒՐՅԱՆԻ

բողոքաբեր Ա.ՅԱՆԹՈՒՐՅԱՆԻ

2017 թվականի փետրվարի 17-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով Անդրանիկ Յանթուրյանի և ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի շահերի պաշտպան Աննա Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքները` բերված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ նաև` Դատարան/ 2016 թվականի սեպտեմբերի 20-ի դատավճռի դեմ, քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Խաչիկ Հակոբի Յանթուրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2011 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի դատախազ Հր.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի հետաքննիչ Ա.Հովսեփյանի կողմից Անդրանիկ Յանթուրյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով 2011 թվականի սեպտեմբերի 17-ին քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը վերացնելու և Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից խնամակալությունը շահադիտական դրդումներով օգտագործելու և խնամակյալ Վարսիկ Մադոյանի իրավունքներն ու օրինական շահերը էական սահմանափակելու փաստով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածով թիվ 63200811 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2012 թվականի մարտի 12-ին որոշում է կայացվել թիվ 63200811 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2014 թվականի փետրվարի 28-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ.Ենոքյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով թիվ 13201214 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2014 թվականի մարտի 04-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում որոշում է կայացվել թիվ 13201314 քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին:
2014 թվականի օգոստոսի 21-ին որոշում է կայացվել թիվ 13201314 քրեական գործի նյութերով` Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով յուրացում կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նոր քրեական գործ հարուցելու մասին, որին շնորհվել է 15134414 համարը և այն առանձնացվել է թիվ 13201314 քրեական գործից:
2014 թվականի սեպտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով Խաչիկ Յանթուրյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 20.01.2011 թվականի թիվ 21-Ա որոշմամբ նշանակված լինելով իր խնամարկյալ, դատարանի վճռով անգործունակ ճանաչված Վարսիկ Մադոյանին և նրա որդուն` դատարանի վճռով անհայտ բացակայող ճանաչված Կամո Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9 շենքի թիվ 8 բնակարանի հավատարմագրային կառավարիչ և Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 22.06.2011 թվականի թիվ 962-Ա որոշմամբ ստանալով նշված գույքի օտարման իրավունք` դրա արդյունքում ստացած գումարը բացառապես ի շահ Վ.Մադոյանի օգտագործելու պայմանով, իրեն վստահված ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի յուրացում կատարելու դիտավորությամբ` Վ.Մադոյանի անվամբ համարժեք գնի առանձնատուն ձեռք բերելու պատրվակով 12.07.2011 թվականին 18.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9 շենքի թիվ 8 բնակարանը և 02.08.2011 թվականին 1.500.000 ՀՀ դրամով Վ.Մադոյանի անվամբ ձեռք է բերել Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի 30 հասցեում գտնվող հողադարածքը` 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով` նշված անշարժ գույքի առուվաճառքի պյամանագրի մեջ ըստ վաճառող Լաուրա Արզումանյանի հետ ձեռք բերված պայմանավովածության գույքի վաճառքի իրական արժեքի` 1.500.000 ՀՀ դրամի փոխարեն նշելով 18.000.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով իրեն վստահված Վ.Մադոյանին և Կ.Պետրոսյանին պատկանող գույքի վաճառքից ստացված 16.500.000 ՀՀ դրամի յուրացում:
2014 թվականի սեպտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով մեղադրյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2014 թվականի սեպտեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով մեղադրյալ Խաչիկ Յանթուրյանի անվամբ սեփականության իրավունքով ՀՀ տարածքում գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին:
2015 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով Գարեգին Կարապետյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2015 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով մեղադրյալ Գարեգին Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով մեղադրյալ Գարեգին Կարապետյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2015 թվականի հունվարի 22- որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործից Գարեգին Կարապետյանի վերաբերյալ 26.605.000 ՀՀ դրամի յուրացման օժանդակության մասն անջատելու և թիվ 15134414/1 համարը շնորհելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով գործում առկա 20.06.2011 թվականին, 02.08.2011 թվականին, 12.07.2011 թվականին և 22.07.2011 թվականին կնքած պայմանագրերը որպես ապացույց ճանաչելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով գործում առկա ՙՂ-Տելեկոմ՚ ՓԲԸ-ից ստացված վերծանումները, ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթի 2011 թվականի հունիսի 10-16-ի հրապարակման պատճենը որպես ապացույց ճանաչելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 22-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով գործում առկա 02.10.2010թ. որոշման, 20.01.2011թ. որոշման, 22.06.2011 թվականի որոշման, 25.02.2011 թվականի պայմանագրի և 08.04.2011 թվականի պայմանագրի պատճենները որպես ապացույց ճանաչելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 21-ին որոշում է կայացվել թիվ 15134414 քրեական գործով մեղադրյալ Խաչիկ Յանթուրյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացնելու, փոփոխելու և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի փետրվարի 08-ին քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Դատարանի 2016 թվականի սեպտեմբերի 20-ի դատավճռով ամբաստանյալ Խաչիկ Հակոբի Յանթուրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման` 6/վեց/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է և նա վերցվել է կալանքի` դատական նիստերի դահլիճում:
Ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 20.09.2016 թվականից:
Վճռվել է. դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2014 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել,
- դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2016 թվականի հունվարի 22-ի որոշմամբ թիվ 15134414 քրեական գործում առկա 20.06.2011 թվականին, 02.08.2011 թվականին, 12.07.2011 թվականին և 22.07.2011 թվականին կնքած ապացույց ճանաչված պայմանագրերը` թողնել քրեական գործի նյութերին կցված դրա պահելու ողջ ժամանակահատվածում,
- դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2016 թվականի հունվարի 22-ին որոշմամբ թիվ 15134414 քրեական գործում առկա «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից ստացված վերծանումները, «գինդ» շաբաթաթերթի 2011 թվականի հունիսի 10-16-ի ապացույց ճանաչված հրապարակման պատճենը թողնել քրեական գործի նյութերին կցված դրա պահելու ողջ ժամանակահատվածում,
- դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2016 թվականի հունվարի 22-ին որոշմամբ թիվ 15134414 քրեական գործով գործում առկա 02.102.2010 թվականի որոշման, 20.01.2011 թվականի որոշման, 22.06.2011 թվականի որոշման, 25.02.2011 թվականի պայմանագրի և 08.04.2011 թվականի ապացույց ճանաչված պայմանագրի պատճենները` թողնել քրեական գործի նյութերին կցված դրա պահելու ողջ ժամանակահատվածում:
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
Դատավճռի դեմ Անդրանիկ Յանթուրյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն` քաղաքացիական հայցի մասով մասնակիորեն բեկանել և իր քաղաքացիական հայցը բավարարել, կամ քաղաքացիական հայցի մասով գործը վերադարձնել նոր քննության:
Նույն դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի շահերի պաշտպան Աննա Ջուվանովան նույնպես բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն ամբողջությամբ բեկանել, ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանին ճանաչել անպարտ և արդարացնել: Հիշյալ պահանջը չբավարարելու դեպքում խնդրել է ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ նշանակել անհամեմատ մեղմ պատիժ, կիրառել ՀՀ քրեական օրոնսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և կիրառել ՀՀ ազգային ժողովի կողմից 2013 թվականի համաներում հայտարարելու մասին որոշումը և ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանին ազատել պատժից:
Վերաքննիչ բողոքների առթիվ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 03-ի որոշմամբ բերված վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա կատարել է Վարսիկ Մադոյանին և Կամո Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող առանձնապես խոշոր չափի գույքի յուրացում:
Այսպես.
Խաչիկ Յանթուրյանը, Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գագիկ Գյանջումյանի 20.01.2011 թվականի թիվ 21-Ա որոշմամբ նշանակված լինելով իր խնամարկյալ, դատարանի վճռով անգործունակ ճանաչված Վարսիկ Մադոյանին և նրա որդուն` դատարանի վճռով անհայտ բացակայող ճանարված Կամո Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9 շենքի թիվ 8 բնակարանի հավատարմագրային կառավարիչ և Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 22.06.2011 թվականի թիվ 962-Ա որոշմամբ ստանալով նշված գույքի օտարման իրավունք` դրա արդյունքում ստացած գումարը բացառապես ի շահ Վ.Մադոյանի օգտագործելու պայմանով, իրեն վստահված ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի յուրացում կատարելու դիտավորությամբ` Վ.Մադոյանի անվամբ համարժեք գնի առանձնատուն ձեռք բերելու պատրվակով 12.07.2011 թվականին նախնական պայմանավորվածությաուն ձեռք բերելով իր կնոջ եղբոր որդու` Գարեգին Կարապետյանի հետ, ձևականորեն կնքված առուվաճառքի պայմանագրով 18.000.000 ՀՀ դրամով Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9 շենքի թիվ 8 բնակարանը իբրև թե վաճառել է Գ.Կարապետյանին, այնուհետև 22.07.2011 թվականին վերջինիս օժանդակությամբ նույն բնակարանը օտարել է Ժոզեֆ Լուի Երգանյանին և Մարգարիտա Սիմոնյանին` նրանց կողմից լիազորված անձից Գ.Կարապետյանի միջոցով ստացել է 28.105.000 ՀՀ դրամ: Դանից հետո Խ.Յանթուրյանը 02.08.2011 թվականին 1.500.000 ՀՀ դրամով Վ.Մադոյանի անվամբ ձեռք է բերել Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի 30 հասցեում գտնվող հողատարածքը` 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով` նշված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանգրի մեջ ըստ վաճառող Լաուրա Արզումանյանի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության գույքի վաճառքի իրական արժեքի` 1.500.000 ՀՀ դրամի փոխարեն նշելով 18.000.000 ՀՀ դրամ` այդ կերպ կատարելով իրեն վստահված Վ.Մադոյանին և Կ.Պետրոսյանին պատկանող գույքի վաճառքից ստացված 26.605.000 ՀՀ դրամի յուրացում:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձ` ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի շահերի պաշտպան Աննա Ջուվանովան ներկայացնելով գործի փաստական հանգամանքները և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Դատարանի դատավճռով թույլ է տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի էական խախտումներ, բողոքարկվող դատավճռի ուժի մեջ մտնելու դեպքում կսահմանափակվի անձի իրավունքներն ու ազատությունները, Խաչիկ Յանթուրյանը կհամարվի արդարադատության զոհ` բերելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Ըստ բողոքաբերի, Դատարանը խեղաթյուրել է գործում առկա ապացույցները, դրանք մեկնաբանելով ի վնաս պաշտպանական կողմի.
Մինչև դատաքննությունն սկսելը պաշտպանական կողմից միջնորդություն է ներկայացվել գործով վկա, /ով ի դեպ հանդիսանում է շահագրգիռ անձ/ Անդրանիկ Յանթուրյանի նկատմամբ դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակելու մասին` հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ և 108-րդ հոդվածներին, սակայն վերոնշյալ միջնորդությունը Դատարանը հետաձգել է գործով որոշակի հանգամանքներ պարզելու համար, իսկ երբ արդեն Դատարանը հետազոտել էր բոլոր ապացույցներն ու պետք է անցներ վիճաբանությունների փուլ, պաշտպանական կողմի հիշեցմամբ Դատարանն անդրադարձել է միջնորդությանը` առանց հեռանալու խորհրդակցական սենյակ, հետևյալ արտահայտությամբ <Հարգելի պաշտպան դուք իրավունք չունեք վկայի նկատմամբ դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակելու միջնորդություն ներկայացնելու> պաշտպանը` ինչպես թե չունենք <Այդ դեպքում դատարանը մերժում է ձեր միջնորդությունը>։
Դատավճռում վերոնշյալ հարցի կապակցությամբ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել, որ պաշտպանի միջնորդությունր անհիմն է և ենթակա է մերժման: Անհասկանալի է, որն է տրամաբանական կապը դատարանի պատճառաբանության և պաշտպանական կողմի միջնորդության միջև։
Դատարանը պաշտպանական կողմի հաջորդ միջնորդությանն անդրադառնալով նշել է. <անդրադառնալով պաշտպան Ա.Ջուվանովայի միջնորդությանն իր կողմից ներկայացված լազերային սկավառակը որպես ապացույց ճանաչելու հարցին, փաստում է այն, որ սկավառակում առկա տեղեկությունը որևէ կապ չունի Խաչիկ Յանթուրյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալի հետ և այն չի կարող դրվել դատավճռի հիմքում, ուստի միջնորդությունը ենթակա է մերժման>։ Փաստել է, որ հետազոտված լազերային սկավառակի պարունակությունը իր տեղեկությամբ ավելին է, քան առաջադրված մեղադրանքը հերքող հիմնական ապացույցներից մեկը։
Նշել է, որ ներկայացված սկավառակում առկա է Վարսիկ Մադոյանի կենդանի ձայնագրությունն այն մասին, որտեղ վերջինս Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների հոգաբարձության մարմնի ներկայացուցիչների կողմից հրավիրված նիստում հանդես է գալիս հայտարարություններով, որտեղ նշում է, որ միակ անձնավորությունը, ում նա անվերապահորեն վստահում է, ցանկանում է, որ նրա խնամակալության ներքո ապրի, դա Խաչիկ Յանթուրյանն է։ Որևէ մեկի գործը չէ, թե Խ.Յանթուրյանր ինչպես կտնօրինի իր բնակարանը կամ դրա վաճառքից ստացած գումարը։ Վարսիկ Մադոյանը նաև նշել է, որ Անդրանիկ Յանթուրյանին տեսնել չի ցանկանում, քանի, որ նա իրեն վատ է վերաբերվել և նետել է հոգեբուժարան։ Վերոնշյալ հանգամանքը Դատարանը գնահատել է, որպես Խ.Յանթուրյանի մեղադրանքի ծավալի հետ որևէ կապ չունեցող, մինչդեռ Խ.Յանթուրյանը մեղադրվում է Վ.Մադոյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի վաճառքից ստացված գումարի յուրացման մեջ։
Սույն քրեական գործով հիմնաքարային ապացույցներից է 2012 թվականի մարտի 12-ի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության հատկապես կարևոր գործերով ավագ քննիչ Վ.Մուրադյանի որոշումը, որի համաձայն` թիվ 63200811 քրեական գործով վարույթը կարճվել և Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել վերջինիս արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Մեջբերում. <Դատարանը նաև հարկ է համարում անդրադառնալ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից դատաքննության ընթացքում հայտնած այն հանգամանքին, որ առկա է օրինական ուժի մեջ մտած՝ 2012 թվականի մարտի 12-ին Երեան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի հատկապես կարևոր գործերով ավագ քննիչ Վ.Մուրադյանի կողմից կայացված՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշում համաձայն որի՝ Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածով, որի պայմաններում սույն քրեական գործի հարուցումը անհիմն է, սակայն դատարանը արձանագրել է, որ նշված օրինական ուժի մեջ մտած որոշումը վերաբերվում է Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, իսկ թիվ 15134414 քրեական գործը Խ.Յանթուրյանի վերաբերյալ հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին օրինական ուժի մեջ մտած որոշում քրեական գործի նյութերում առկա չէ>։
Ըստ բողոքաբերի, Դատարանի հիշյալ պատճառաբանությունն ընդամենը արհամարհանք է անձի, նրա օրինական շահերի, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի վրա։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 21-րդ հոդվածի դրույթները, փաստել է, որ նույն անձի վերաբերյալ, նույն դեպքի առթիվ դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի կամ որոշման առկայությունը բացառում է քրեական գործը նորոգելը մեղադրանքն ավելի ծանրով փոխարինելու կամ ավելի խիստ պատիժ նշանակելու կամ մեկ այլ հիմքով, որն առաջ կբերի անձի վիճակի վատթարացում։
Քրեական հետապնդման մարմնի գործի վարույթը կարճելու, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշման առկայությունը բացառում է քրեական գործը նորոգելը, եթե այն կարող է հանգեցնել անձի վիճակի վատթարացման, բացառությամբ սույն հոդվածի չորրորդ մասով նախատեսված դեպքերի։
Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Դավիթ Բաբայանի վերաբերյալ գործով արտահայտած դիրքորոշումը, բողոքաբերը նշել է, որ սույն քրեական գործով քննության առարկան նույն դեպքն է, ինչն արդեն մեկ այլ քրեական գործով լուծում է ստացել Խաչիկ Յանթուրյանին արդարացնելու հիմքով։ Սույն գործով մեղադրանքի կողմից նույնպես կարծիք է հնչել, թե իբրև նախկինում Խ.Յանթուրյանը հետապնդվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածի հատկանիշներով։
Նշել է, որ որևէ նշանակություն չունի թե ինչպիսի քրեաիրավական գնահատական է տրվել նույն արարքին և ՀՀ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով է այն որակվել, կարևորն այն է որ երկու դեպքում էլ արարքի փաստական հանգամանքները նույնը լինեն։ ՀՀ օրենսդրությունը, ՀՀ սահմանադրությունը և վճռաբեկ դատարանը հենց 21-րդ հոդվածի համատեքստում նկատի ունեն, որ նույն արարքի, նույն դեպքի նույն փաստական հանգամանքների վերաբերյալ չի կարելի միևնույն անձին քրեական հետապնդման ենթարկել։
Բողոքաբերի համոզմամբ, ներոնշյալ ծանրակշիռ փաստարկները Դատարանն անտեսել է, ավելին, դրանք մեկնաբանել է ի վնաս ամբաստանյալի։
Քրեական գործով վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշման առկայության պարագայում, գործով մյուս ապացույցները ի սպառ արժեզրկվում են և նրանց հետազոտությունը, գնահատական տալը, Ըստ բողոքաբերի, որևէ իրավական նշանակություն չունի, այդ պատճառով վերաքննիչ բողոքում դրանց չի անդրադարձել:
ՀՀ սահմանադրության 8-րդ, 31-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթների վկայակոչմամբ, բողոքաբերը նշել է, որ 19.07.2012 թվականին կնքված նվիրատվության պայմանագրով Վարսիկ Մադոյանն անհատույց Խաչիկ Յանթուրյանին է հանձնել ՀՀ Կոտայքի մարզի Գետամեջ 9-րդ տեղամաս թիվ 30 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը։ 2014 թ-ի փետրվարի 28-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Տ.Ենոքյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգքրի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով հարուցվել է քրեական գործ, որով կրկին մեղադրանք էր առաջադրվել Խ.Յանթուրյանին և 10.12.2014թ–ի որոշմամբ կարճվել է հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով։
Փաստել է, որ Խ.Յանթուրյանի դեմ մշտապես բողոքներ ներկայացնող անձինք, որոնցից մասնավորապես Անդրանիկ Յանթուրյանը շիզոֆրենիա պարանոիդ ձև ցնորազառանցական համախտանիշ ախտորոշմամբ, իր ցուցմունքներով ու հայտնած տվյալներով, բացառիկ ուշադրության է արժանանում։ Մինչդեռ, ավելի օբյեկտիվ գտնվելու դեպքում կարելի է կռահել, որ վերջինս սեփական շահն է հետապնդում, անընդհատ դիմումներ գրելով տարբեր մարմիններին այդ թվում դատարանին։
Ներկայացնելով ամբաստանյալ Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Դատարանի պատճառաբանությունները, բողոքաբերը գտել է, որ Դատարանը նույն տրամաբանությամբ անդրադարձել է նաև ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող պատժի հարցին, այսինքն` թվարկելով պատժի նշանակման իրավական հիմնավորումները, նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված առավելագույն պատժին մոտ պատիժ, առանց որևէ հիմնավորման։
Մինչդեռ, սույն գործի պարագայում չկա տուժող, չկա ներկայացված քաղաքացիական հայց, չկա որևէ նյութական պահանջ։ Դատարանը նույնիսկ չի նկատել, որ դատավարության ընթացքում ամբաստանյալ Խ.Յանթուրյանը գտնվել է ազատության մեջ, չհեռանալու մասին տված ստորագրությամբ, և դատավճռում նշել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը կալանավորումը պետք է թողնել անփոփոխ։
Փաստել է, որ Դատարանը չի քննարկել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման թույլատրելիության կամ դրա անթույլատրելիության հարցը, ինչը գտել է, որ հնարավոր էր, եթե Խ.Յանթուրյանը դատարանի կարծիքով մեղավոր է։
Դատարանը քննության առարկա չի դարձրել նաև Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ ՀՀ ազգային ժողովի կողմից 2013թ-ին ընդունված համաներում հայտարարելու մասին որոշումը։
Այսպես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի համաձայն յուրացնելր կամ վատնելը հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունն է զգալի չափերով, մինչդեռ փաստացի քննություն է կատարվում Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից իր իսկ սեփականությունը հանդիսացող գույքի արժեքին, դրա ձեռք բերմանը վերաբերող հանգամանքների շուրջ, քանի որ Վարսիկ Մադոյանը դեռևս կենդանության օրոք իր գույքը նվիրատվությամբ հանձնել է Խաչիկ Յանթուրյանին, հետևաբար Վ.Մադոյանի մահից հետո նշված զույքը նվիրատվության պայմանագրի ուժով այլևս Խ.Յանթուրյանի սեփականությունն է։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 25-րդ, 107-րդ, 127-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, ինչպես նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը փաստել է, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանին առաջադրված մեղադրանքը չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, ՀՀ սահմանադրության, Մարդու իրավաունքների և հիմնարար ազատությունների մասին եվրոպական կոնվենցիայի պահանջներից:
Ըստ բողոքաբերի, գործում առկա չէ որևէ ապացույց, որը կհիմնավորի ամբաստանյալ Խ.Յանթուրյանին առաջադրված մեղադրանքը, ուստի գտել է, որ առաջադրված մեղադրանքն անհիմն է, վերջինիս նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման։
Ելնելով վերոգրյալներից, բողոքաբերը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է Կենտրոն Դատարանի վիճարկվող դատավճիռն ամբողջությամբ բեկանել, ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանին ճանաչել անպարտ և արդարացնել, կամ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ նշանակել անհամեմատ մեղմ պատիժ, կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և կիրառել ՀՀ ազգային ժողովի կողմից 2013 թվականի հայտարարված համաներում հատարարելու մասին որոշումը և Խաչիկ Յանթուրյանին ազատել պատժից։
Բողոքաբեր Անդրանիկ Յանթուրյանը ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.09.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0015/01/16 դատավճռի մասնակի քաղաքացիական հայցի մասով անհիմն է հետևյալ պատճառաբանւթյամբ։
Սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում իր կողմից ներկայացվել է քաղաքացիական հայց` հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի փոխհատուցման պահանջով, սակայն այն Դատարանի կողմից քննության առարկա չի դարձել, որով Դատարանի կողմից խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի պահանջը:
Փաստել է, որ կատարված հանցագործության արդյունքով իրեն պատճառվել է 5.000.000 ՀՀ դրամի վնաս, որը ծախսել էր անցած 7 տարվա ընթացքում վիճելի բնակարանի վերանորոգման, Վարսիկ Մադոյանի կենսական կարիքների հոգալու նպատակով։ Ինքը հանդիսանում է Վարսիկ Մադոյանի ժառանգը։
Սույն քրեական գործը հարուցվել է իր բողոքի հիման վրա, քանի որ իր իրավանախորդներին պատճառվել է 31.000.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Ինչպես ժառանգորդի մահվանից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո, անմիջական քայլեր են ձեռնարկել գույքը պահպանելու, և այն 3-րդ անձանց ոտնձգությունից պաշտպանելու համար և փաստորեն ՀՀ քաղ. օր-ի 1226 հոդվածի համաձայն հանդիսանում է գույքի փաստացի տիրապետման հիմքով ժառանգությունն ընդունած ժառանգ համաձայն ՀՀ քաղ. օր-ի 17, 1058, 1225 հոդ. 5-րդ կետի և 1226 հոդ. 3-րդ կետի։
Վերը նշված նյութաիրավական նորմերի պահանջներն անտեսելով և իր կողմից ներկայացված քաղ. հայցն առանց քննության թողնելով Դատարանի կողմից խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր-ի 58, 80-100, 154, 158 հոդվածների պահանջներն, ինչը էական դատավարական խախտում է և քաղաքացիական հայցի մասով հանգեցրել է գործի սխալ լուծմանը, որպիսի խախտումը հանգեցրել է ՀՀ քր. դատ. օր-ի 398 հոդ. 1-ին կետի խախտման:
Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է մասնակի` քաղաքացիական հայցի մասով բեկանել Դատարանի 20.09.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0015/01/16 դատավճիռը և իմ քաղաքացիական հայցը բավարարել՝ կամ քաղաքացիական հայցի մասով գործը վերադարձնել նոր քննության։

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով բերված վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ կողմերի հիմնավորումներն ու պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին ինքը այցելել է իր մորաքրոջը և թակելով նրա բնակարանի դուռը լսել է ներսից մի երիտասարդ աղջկա ձայն, ով ասել է, որ ինքը սխալ դուռ է թակում` այստեղ մորքուր չկա: Ինքը նրան ասել է, որ դա իր իր մորաքրոջ բնակարանն է, սակայն այդ աղջիկը ասել է, որ այդ բնակարանում վարձակալական հիմունքներով է բնակվում, այդ բնակարանը նրան վաձակալությամբ տվել է Անդրանիկը: Այդ աղջիկը ասել է, որ նա չի տեսել իր մորաքրոջը: Ինքը գալով տուն Անդրանիկին հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում իր մորաքույրը, իսկ Անդրանիկը նրան պատասխանել է, որ մորաքույրը սատկել է և նրան շուտով տանելու է թաղի: Իրեն հարևանները հայտնել են, որ իր մորաքրոջը տարել են հոգեբուժարան: Ինքը հոգեբուժարանում հայտնաբերել է մորաքրոջը, ով իրեն ասել է, որ Խաչիկը մի տղայի հետ իրեն բերել է հոգեբուժարան: Ինքը մոտենալով բժշկին հայտնել է, որ ցանկանում է նրան դուրս գրել հիվանդանոցից, սակայն դա հնարավոր է միայն խնամակալի համաձայնությամբ: Ինքը վերադառնալով տուն դիմել է փաստաբանի օգնության և նա դիմում է ներկայացրել թաղապետարան որպեսզի նա դառնա խնամարկյալ: Անդրանիկը 2012 թվականին պարկել է հոգեբուժարան և այդ թուղթը ներկայացրել են դատարան, որի հիման վրա իրեն տվել են խնամակալի որոշում: Ինքը ստանալով այդ որոշումը իր մորաքրոջը հոգեբուժարանաից տարել է իր տուն և պահել է նրան: Հայտնեց, որ ինքը ինչ գնով վաճառել է բնակարանը այդ գնով էլ գնել է նորը: Իր մորաքույրը իրեն ասել է, որպեսզի բնակարանը վաճառի և իրենք թողել են մի քանի հեռախոսահամար: Ինքը օտարման իրավունք չի ունեցել, սակայն դարձել է խնամարկյալ և այդ ժամանակ իր մորաքրոջ ցանկությամբ է հայտարարութուն տվել: Ինքը ինչ կատարել է արել է փաստաբանի միջոցով: Լաուրան ասել է որպեսզի սպասի մինչև բնակարանը իր ամուսնու անունից անվանափոխի իր անունով և նոր կատարի առուվաճառք: Ինքը Վ.Մադոյանի դին դիահերձարանից միանգամից տարել և հուղարկավորել է: Ինքը թերթում իր հեռախոսահամարն է տվել և իր որդու հեռախոսահամարը: Իրենք բնակարանը վաճառելու համար դիմել են նաև բրոկերի: Գ.Կարապետյանը բնակարանը գնելուց հետո գնացել է Ղարաբաղ, սակայն նրանք մտածել են, որ դա բարեկամի բնակարան է, ավելի ճիշտ կլինի որ այն վաճառի: Իր վաճառելուց հետո Գարեգինը 10 օր հետո բնակարանը վաճառել է` 78.000 ԱՄՆ դոլարով:
Դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած արարքը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Լուսինե Գուզուչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին ճանաչում է միայն դեմքով: Իրենց կողմից գնված բնակարանը` Տիգրանի միջոցով են գտել: Իրենց Տիգրանի միջոցով բնակարանը ցույց են տվել երկու տղաներ: Իրենք բնակարանը հավանել են և խնդիր եղել է միայն գումարի մասով: Իրենք հայտնել են, որ ցանկանում են այդ բնակարանը, որ գտնվել է Աղայան 9 շենքի 8 բնակարան հասցեում: Իրենք հայտնել են, որ ցանկանում են բեհ թողնել, քանի որ ցանկացել են գնել այդ բնակարանը, սակայն այդ տղաները հայտնել են, որ այդ բնակարանը իրենց ընկերոջինն է, ով գտնվում է Ղարաբաղում: Տիգրանի հետ Տիգրանի գործակալությունում իրենք տան սեփականատիրոջը տվել են 1000 ԱՄՆ կամ 900 ԱՄՆ դոլար գումար գործարքը կատարելու համար: Գործարքը կատարելու ժամանակ ինքը տեսել է Խաչիկին և այնտեղ եղել է 20-ից 22 տարեկան տղա, որի հետ կատարել են գործարք: Մինչև գործարքը իրենց է մոտեցել մի հարևան և ասել է, որ բնակարանը եղել է երկու եղբոր: Իրենք Տիգրանին հարցրել են կարող է բնակարանը խնդիր ունի, սակայն նա ասել է, որ չունի: Իր հիշելով բնակարանը գնել են 78.000 ԱՄՆ դոլար: Բնակարանի բեհը վճարել է իր քույրիկիը և նրա ամուսինը: Իրենք իր հետ գործարքը կատարող տղային տեսել է միայն գործարքը կատարելու օրը: Իրենց հետ շատ մարդիկ են եղել և ինքը երբեք չի տեսել, որ բնակարան վաճառելու համար այդքան մարդ գա: Իր քույրիկն է խնդրել իրեն որպեսզի բնակարան գնի նրա համար: Բնակարանը իրեն ցույց տված տղաները եղել են զույգեր: Բնակաանը ինքը գնել է Գարեգինից:
Վկա Խաչատուր Գուզուչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում: Հայտնել է, որ բնակարանը գնել են իր կնոջ քրոջ համար: Նրանց կողմից ունեցել են համապատասխան լիազորագիր բնակարան գնելու համար: Բնակարանը գնել են բրոկերի միջոցով: Հայտնել է, որ բնակարանը իրենց ցույց են տվել երկու տղաներ: Նոտարում գործարքը կատարելու ժամանակ վաճառողը եղել է անծանոթ տղա: Բնակարանի գումարի չափը չի կարող ասել, քանի որ չի հիշում: Մինչ բնակարանը գնելը իրենք կնքել են նախավճարի պայմանագիր և վճարել են 1000 ԱՄՆ դոլար գումար: Նախավճարը տվել է իր կնոջ քրոջ ամուսինը: Այդ նախավճարը տալու պրոցեսը ձգձգվել է վաճառողի կողմից: Բրոկերի հետ եղել է երկու հոգի մարդ իրենց անվտանգությունը ապահովելու համար, եղել են բնակարանը ցույց տվող տղաները և բնակարանի սեփականատերը: Նոտարական գրասենյակում ինքը լսել է Խաչիկ անունը: Քննիչի մոտ ցույցմունքը գրելուց հետո ինքը կարդացել է այն և ստորագրել է:
Վկա Լաուրա Արզումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին ճանաչում է: Հայտնել է, որ Խաչիկին ինքը ճանաչում է հինգ տարի: Իրեն գումար է պետք եղել, քանի որ իր տղայի գործերը ՌԴ-ում եղել է վատ և հայտարարություն է տվել, որ Պտղնիում ունի հողատարածք և ինքը վաճառում է: Իրեն բնակարանը վաճառելու ընթացքը օգնել է իր քրոջ ամուսինը` Լավրենտ Գրիգորյանը: Ինքը հիշում է, որ այդ տարածքը վաճառել է 3000 կամ 4000 ԱՄՆ դոլարով: Ինքը քննիչի մոտ գրել է ճիշտ ցուցմունք: Պայմանագիրը ստորագրելու ժամանակ ինքը չի իմացել, որ գումարը ավել է գրված եղել: Հետագայում տեսել է, որ ավել է նշված և մտածել է, որ կարող է Խաչիկիը խնդիրներ է ունեցել և այդ պատճառով է ավել նշվել: Խաչիկը իրեն բեհ է տվել նոտարով հաստատած ու գումարը եղել է 1000 ԱՄՆ դոլար: Խաչիկիը բեհը տալուց հետո ասել է, որ մնացած գումարը կտա որոշ ժամանակ անց: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք տալու ժամանակ ամեն ինչ հիշել է: Ինքը անհանգիստ չի եղել, որ գումարը շատ է գրված, քանի որ եթե պակաս լիներ գրված այդ դեպքում նոր ինքը կանհանգստանար, քանի որ պակասի դեպքում կարող է Խաչիկը իրեն չտար գումարը:
Վկա Լավրենտ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր կնոջ քույր` Լաուրան իրեն խնդրել է որպեսզի նա գտնվի իր կողքին, քանի որ նա պատրաստվել է վաճառել Պտղնիում առկա իր հողամասը: Իրենք միասին գնացել են նոտար, որտեղ Խաչիկը բեհ է տվել 1000 ԱՄՆ դոլար հետագայում երկու ամիս անց մնացած գումարն է տվել: Իր հիշելով այդ հողատարածքը վաճառվել է 3000 ԱՄՆ դոլար գումարով: Բեհը տալու ժամանակ ինքը ներկա է եղել, իսկ մնացած գումարը տվել է երկու ամիս հետո: Ինքը հետագայում Լաուռայից տեղեկացել է, որ գումարի չափը շատ է գրված եղել: Հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը:
Վկա Տիգրան Զարիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գնորդները բնակարան են փնտրել և իրենք իրենց գործակալության միջոցով նրանց ցույց են տվել Աղայան փողոցի վրա գտնվող բնակարանը: Գնորդները հավանել են բնակարանը և ցանկություն են հայտնել այն գնելու, սակայն սկզբնական շրջանում այդ գործարքը ձգձգվել է, քանի որ տան սեփականատերը քաղաքում չի գտնվել: Գործարքի ընթացքում որևէ լուրջ խնդիր չի եղել: Բնակարանի գնը եղել է 78.000 ԱՄՆ դոլար: Բնակարանի հետ կապված ինքը կապ պահպանել է իրար շատ նման երիտասարդ տղաների միջոցով: Գարիկը եղել նշված տան սեփականատերը: Ինքը չի հիշում գումարը վճարել են հայկական դրամով, թե ԱՄՆ դոլարով:
Վկա Անդրանիկ Յանթուրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալը հանդիսանում է իր եղբայրը, բայց ինքը նրան եղբայր չի ճանաչում: 90-ական թվականներին իր մորաքրոջ որդին Կամո Պետրոսյանը մեկնել է ՌԴ և դրանից հետո մի քանի անգամ վերադարձել է, սակայն մինչ օրս նա չկա: Դրանից հետո նրա մայրը Վարսիկ Մադոյանը` իր մորաքույրը ծանր տանելով այդ հանգամանքը ունեցել է հոգեկան խնդիրների վիճակի վատացում և հայտնվել է հոգեբուժարանում: Հետագայում ստեղծվել է այնպիսի իրավիճակ, որ անհրաժեշտ է եղել կատարելու քաղաքացիաիրավական գործարքներ և ինքը դիմել է դատարան Վ.Մադոյանին անգործունակ ճանաչելու պահանջով: 2007 թվականի մարտ ամսին դիմել է դատարան և 2007 թվականի հոկտեմբեր ամսին ճանաչվել է անգործունակ: Դրանից հետո Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարին ներկայացրել է համապատասխան դիմում և դրա հիման վրա նշանակվել է նրա խնամակալ: Հետագայում դիմել է դատարան և իր մորաքրոջ որդուն` Կամո Պետրոսյանին ճանաչել է անհայտ բացակայող և 2009 թվականի սեպտեմբեր ամսին նշանակվել է` Կամո Պետրոսյանի գույքի կառավարիչ: Երկու տարի ինը ամիս եղել է մորաքրոջ խնամարկյալը և բնակարան վաճառելուց մտադրություն չի ունեցել և չի էլ կատարել նման բան: 2006 թվականից ունի պետական գրանցված աշխատանք և գործունակ է: Իրեն խնամակալությունից ազատելը պայմանավորված է եղել բնակարանը վաճառելու համար: Խ.Յանթուրյանը թերթում հայտարարություն է տվել բնակարանը վաճառելու համար: Խ.Յանթուրյանին չեն ազատել խնամակալությունից: Բնակարանը վաճառելու հետո ինքը կրկին բողոքել է նրա գործողությունների դեմ: Հայտնել է, որ իր բողոքի հիման վրա վերացվել են մի քանի որոշումներ: 2011 թվականի հուլիսի 12-ին Խաչիկ Յանթուրյանը ձևական վաճառել է բնակարանը իր կնոջ եղբոր որդուն և վերջինիս իբր ստացել է 18 միլիոն դրամ, սակայն դա եղել է ձևական գործարք: Խաչիկ Յանթուրյանը 78.000 ԱՄՆ դոլարով գումարով վաճառել է Աղայան փողոցում գտնվող բնակարանը և յուրացրել է այն, փոխարենը գնել է հողատարծք և նշելով, որ այն գնել է 18 միլիոն դրամ: Ինքը իր մորաքրոջը խնամել է նաև առանց թղթաբանության: Խաչիկ Յանթուրյանը թերթում հայտարարություն է տվել, որ վճառում է իր մորաքրոջ բնակարանը և դա եղել է երկու հրատարակության մեջ:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ 25311507 եզրակացությունով, համաձայն որի՝ ՀՀ Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի թիվ 30 հասցեում գտնվող կիսակառույց այգետնակի շուկայական արժեքը՝ հողամասի արժեքի ներառմամբ, 2011 թվականի օգոստոս ամսվա դրությամբ կարող է կազմել 1.950.000 ՀՀ դրամ:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ 25321507 եզրակացությունով, համաձայն որի՝ Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի թիվ 8-րդ հասցեում գտնվող բնակարանի շուկայական արժեքը՝ 2011 թվականի հուլիսի 1-ի, 2011 թվականի հուլիսի 12-ի և 2011 թվականի հուլիսի 22-ի դրությամբ փոփոխությունների չի ենթարկվել և կազմել է 27.800.000 ՀՀ դրամ:
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Խ.Յանթուրյանի և Լ.Արզումանյանի միջև 20.06.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի նախավճարի պայմանագրով, Խ.Յանթուրյանի և Լ.Արզումանյանի միջև 02.08.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով, Խ.Յանթուրյանի և Գ.Կարապետյանի միջև 12.07.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով, Գ.Կարապետյանի և ժոզեֆ Լուի Երգանյանի, Մարգարիտ Սիմոնյանի միջև 22.07.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի պատճեներով, որոնցից առաջինով հաստատվում է Լ.Արզումանյանի ու Խ. Յանթուրյանի միջև Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի 30-րդ հասցեում գտնվող 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով հողատարածքի վերաբերյալ նախավճարի պայմանագիր կնքելու փաստը, որում որպես վաճառքի արժեք նշված է 10.000.000 ՀՀ դրամ, երկրորդով հաստատվում է Լ.Արզումանյանի ու Վ.Մադոյանի /լիազորված անձ՝ Խ. Յանթուրյան/ միջև Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի 30-րդ հասցեում գտնվող 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով հողատարածքի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու փաստը, որում որպես վաճառքի արժեք նշված է 18.000.000 ՀՀ դրամ, երրորդով հաստատվում է Խ. Յանթուրյանի և Գ. Կարապետյանի միջև Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 8-րդ բնակարանի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու փաստը, որում որպես վաճառքի գին նշված է 18.000.000 ՀՀ դրամ, չորրորդով հաստատվում է Գ. Կարապետյանի և ժ. Լ. Երգանյանի, Մ. Սիմոնյանի միջև Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 8-րդ բնակարանի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր կնքելու փաստը, որում որպես վաճառքի գին նշված է 28.105.000 ՀՀ դրամ:
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Խաչիկ Յանթուրյանին խնամարկյալ նշանակելու մասին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 09.12.2010 թվականի որոշումով, Խ.Յանթուրյանին գույքի հավատարմագրային կառավարիչ նշանակելու մասին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 20.01.2011թ.–ի որոշման, 25.02.2011թ.–ի, 08.04.2011թ.–ի անշարժ գույքի հավատարմագրային կառավարման պայմանագրերի, խնամարկյալի գույքի օտարման թույլտվություն տալու մասին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 22.06.2011 թվականի որոշման պատճեներով, որոնցից առաջինով հաստատվում է Խ. Յանթուրյանին դատարանի վճռով անգործունակ ճանաչված Վարսիկ Վանոյի Մադոյանի խնամարկյալ նշանակելու փաստը, երկրորդով հաստատվում է Խ. Յանթուրյանին դատարանի վճռով անգործունակ ճանաչված Վ. Մադոյանին և դատարանի վճռով անհայտ բացակայող ճանաչված Կ. Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող ք. Երևան, Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանի նկատմամբ մշտական կառավարման նպատակով հավատարմագրային կառավարիչ նշանակելու փաստը, երրորդով և չորրորդով հաստատվում է Խ. Յանթուրյանին Վ. Մադոյանին և Կ. Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող ք. Երևան, Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանը ի շահ վերջիններիս հավատարմագրային կառավարման հանձնելու փաստը, հինգերորդով հաստատվում է Խ. Յանթուրյանին Վ. Մադոյանին և Կ. Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող ք. Երևան, Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանը բացառապես ի շահ Վ. Մադոյանի օտարելու վերաբերյալ թույլտվություն տալու փաստը:
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից ստացված Խ.Յանթուրյանի 093-51-78-94 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներով, դրա գննության արձանագրությամբ, ինչպես նաև «Գինդ» շաբաթաթերթի պատճենով:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները արժանահավատ չեն և չեն համապատասխանում իրականությանը, այլ նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները հերքվում են հետևյալ ապացույցներով` Խ.Յանթուրյանը «Գինդ» շաբաթաթերթում բնակարանը վաճառելու մասին հայտարարությունները տվել է մինչև Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի կողմից գույքն օտարելու թույլտվություն ստանալը, ինչը ևս վկայում է նախապես ծագած դիտավորության մասին, բացի այդ ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից ստացված Խ.Յանթուրյանի 093-51-78-94 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներով, դրա զննության արձանագրությամբ, ինչպես նաև «Գինդ» շաբաթաթերթի պատճենով` հաստատվում է այն, որ Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից օգտագործված 093-51-78-94 հեռախոսահամարից 10.06.2011 թվականին ելքային զանգ է կատարվել 091-24-51-20 հեռախոսահամարին /այդ հեռախոսահամարը նշված է «Գինդ» շաբաթաթերթում՝ «Աբովյան փող. Աղայան 9 (9/3 հ. 67քմ., պետ. վիճակ, դատարկ, շտապ) գինը՝ 30.9մլն. դրամ» բովանդակությամբ հայտարարության մեջ՝ որպես կոնտակտային հեռախոսահամար/ և կայացել է 49 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազրույց: «Գինդ» շաբաթաթերթի հրապարակման պատճնով հաստատվում է նաև, որ «Տերյան փող. /9/3հ., 70քմ. պետ. վիճակ, առանց միջնորդի, Գինը 31 մլն. դրամ, հեռ.՝ 077545954/» բովանդակությամբ հայտարարության մեջ նշված 077545954 հեռախոսահամարը օգտագործում է Խ.Յանթուրյանի որդին՝ Արթուր Յանթուրյանը:
Բացի այդ Խաչիկ Յանթուրյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ Լաուրա Արզումանյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելը ձգձգվել է, քանի որ նշված հողատարածքը նրա անունով դեռ չի եղել, բայց այդ հանգամանքը հերքվում է ինչպես Լաուրա Արզումանյանի ցուցմունքով այնպես էլ գործում առկա սեփականության իրավունքի վկայականով:
Դատարանն անդրադառնալով պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից ներկայացված միջնորդությանը` վկա Ա.Յանթուրյանի նկատմամբ փորձաքննություն նշանակելու մասին, արձանագրում է հետևյալը` նախաքննության ընթացքում Ա.Յանթուրյանի կողմից ներկայացված փաստերի և հանգամանքների շուրջ վարույթն իրականացնող մարմինը դա հիմք ընդունելով նախապատրաստել է նյութեր, իսկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 290-րդ հոդվածի կարգով պատշաճ քննություն կատարելով հաստատել է Ա.Յանթուրյանի կողմից ներկայացված հանգամանքները և 2014 թվականի փետրվարի 12-ի որոշումով վերացրել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի ավագ հետաքննիչ Ա.Թամրազյանի կողմից 29.03.2013 թվականին կայացված` նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը, որի հիման վրա վարույթն իրականացնող մարմինը հարուցել է քրեական գործ և կատարել է նախաքննություն, ուստի ներկայացված միջնորդությունը ենթակա է մերժման:
Դատարանն անդրադառնալով նաև պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից ներկայացված միջնորդությանը` իր կողմից ներկայացված լազերային սկավառակը որպես ապացույց ճանաչելու հարցին, փաստել է այն, որ սկավառակում առկա տեղեկությունը որևէ կապ չունի Խաչիկ Յանթուրյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալի հետ և այն չի կարող դրվել դատավճռի հիմքում, ուստի միջնորդությունը ենթակա է մերժման:
Դատարանը նաև հարկ է համարել անդրադառնալ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից դատաքննության ընթացքում հայտնած այն հանգամանքին, որ առկա է օրինական ուժի մեջ մտած` 2012 թվականի մարտի 12-ին Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի հատկապես կարևոր գործերով ավագ քննիչ Վ.Մուրադյանի կողմից կայացված` «քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին» որոշում համաձայն որի` Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածով, որի պայմաններում սույն քրեական գործի հարուցումը անհիմն է, սակայն դատարանը արձանագրում է, որ նշված օրինական ուժի մեջ մտած որոշումը վերաբերվում է Խ.Յանթուրյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 172-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, իսկ թիվ 15134414 քրեական գործը Խ.Յանթուրյանի վերաբերյալ հարուցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին օրինական ուժի մեջ մտած որոշում քրեական գործի նյութերում առկա չէ:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելը, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է վկաներ` Անդրանիկ Յանթուրյանի, Լաուրա Արզումանյանի, Լավրենտ Գրիգորյանի, Տիգրան Զարիկյանի, Լուսինե Գուզուչյանի և Խաչատուր Գուզուչյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներով, դատապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 25321507 եզրակացությունով, ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Խ.Յանթուրյանի և Լ.Արզումանյանի միջև 20.06.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի նախավճարի պայմանագրով, Խ. Յանթուրյանի և Լ. Արզումանյանի միջև 02.08.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով, Խ.Յանթուրյանի և Գ.Կարապետյանի միջև 12.07.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով, Գ.Կարապետյանի և ժոզեֆ Լուի Երգանյանի, Մարգարիտ Սիմոնյանի միջև 22.07.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի պատճեներով, դատաապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ 25321507 եզրակացությունով, ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Խաչիկ Յանթուրյանին խնամարկյալ նշանակելու մասին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 09.12.2010 թվականի որոշումով, Խ.Յանթուրյանին գույքի հավատարմագրային կառավարիչ նշանակելու մասին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 20.01.2011թ.–ի որոշումով, 25.02.2011թ.–ի, 08.04.2011թ.–ի անշարժ գույքի հավատարմագրային կառավարման պայմանագրերով, խնամարկյալի գույքի օտարման թույլտվություն տալու մասին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 22.06.2011թվականի որոշման պատճեներով և ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից ստացված Խ.Յանթուրյանի 093-51-78-94 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումներով և դրա զննության արձանագրությունով, ինչպես նաև «Գինդ» շաբաթաթերթի պատճեոնվ:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Խ.Յանթուրյանը կատարել է անռանձնապես խոշոր չափերի գույքի յուրացում:
Այսպես.
Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 8-րդ բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանել է Վարսիկ Վանոյի Մադոյանին և նրա որդուն՝ Կամո Բադրոնի Պետրոսյանին: Դեռևս 1993 թվականից Կ.Պետրոսյանը մեկնել է ՀՀ-ից և չի վերադարձել՝ մորը թողնելով միայնակ: Վ.Մադոյանը, ով տառապել է «խրոնիկական զառանցական խանգարում /ինվոլուցիոն պարանոիդ/» ախտորոշմամբ հոգեկան հիվանդությամբ, որդու բացակայության ընթացքում Աղայան 9-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում բնակվել է միայնակ և ունեցել է խնամքի կարիք: Վարսիկ Մադոյանի քրոջ որդու Անդրանիկ Հակոբի Յանթուրյանի դիմումի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2007 թվականի հոկտեմբերի 22-ի վճռով Վ.Մադոյանին ճանաչել է անգործունակ, իսկ Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 21.03.2008 թվականի թիվ 321-Ա որոշմամբ վերջինիս խնամարկյալ է նշանակվել Ա.Յանթուրյանը: 2009 թվականի հունիսի 23-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ Կ.Պետրոսյանը ճանաչվել է անհայտ բացակայող, իսկ 2011 թվականի հուլիսի 01-ին նույն դատարանի որոշմամբ ճանաչվել է մահացած: 2009 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի թիվ 1471-Ա որոշմամբ անգործունակ ճանաչված Վ.Մադոյանին և անհայտ բացակայող ճանաչված Կ.Պետրոսյանին պատկանող գույքի հավատարմագրային կառավարիչ է նշանակվել Ա.Յանթուրյանը: 2010 թվականի նոյեմբերի 16-ին Վարսիկ Մադոյանի քրոջ մյուս որդին, սույն գործով մեղադրյալ Խաչիկ Յանթուրյանը, մտադրություն ունենալով մորաքրոջը խնամելու պատրանք ստեղծելով վերջինիս մահից հետո միայնակ տիրանալ նրա սեփականությանը և հարազատ եղբորը՝ Ա.Յանթուրյանին զրկել այդ հնարավորությունից, դիմել է Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գագիկ Գյանջումյանին՝ հայտնելով, որ իր մորաքրոջ խնամարկյալ Անդրանիկ Յանթուրյանը չի կատարում իր պարտականությունները, վերջինիս տեղավորել է հոգեբուժարանում, անձամբ էլ տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ: Դիմումի քննարկման արդյունքում Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գ.Գյանջումյանը 2010 թվականի դեկտեմբերի 09-ին թիվ 3620-Ա որոշմամբ Ա.Յանթուրյանին ազատել է խնամարկյալի պարտականությունների կատարումից և նույն օրվա թիվ 3621-Ա որոշմամբ Վարսիկ Մադոյանի խնամարկյալ է նշանակվել Խ.Յանթուրյանը, ով 20.01.2011 թվականի թիվ 21-Ա որոշմամբ նշանակվել է նաև խնամակալ գույքի հավատարմագրային կառավարիչ: Այդ կապակցությամբ Խ.Յանթուրյանի և Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի միջև 25.02.2011 թվականին և 08.04.2011 թվականին կնքվել է դատարանի վճռով անգործունակ ճանաչված Վ.Մադոյանին և դատարանի վճռով անհայտ բացակայող ճանաչված Կ.Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող ք.Երևան, Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանի վերաբերյալ հավատարմագրային կառավարման պայմանագրեր: Այնուհետև Խ.Յանթուրյանը, ստանալով վերը նշված բնակարանի հավատարմագրային կառավարման իրավունքը, մտադրվել է իրականացնել իր նախօրոք ծրագրած հանցավոր մտահաղացումը, այն է՝ վաճառել խնդրո առարկա բնակարանը իր խնամարկյալ Վ.Մադոյանի համար իբրև համարժեք գնով այլ անշարժ գույք գնելու պատրվակով, գնել իրականից անհամեմատ ցածր արժեքով այլ գույք և արդյունքում ստացված գումարը հափշտակել: Այդ նպատակով Խ.Յանթուրյանը Կոտայքի մարզի Գետամեջ համայնքում փնտրել և գտել է 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով հողատարածք և այն 1.500.000 ՀՀ դրամ գումարով ձեռք բերելու պայմանավորվածություն է ձեռք բերել գույքի սեփականատեր Լաուրա Արզումանյանի հետ: Սակայն մինչ այդ՝ 2011 թվականի հունիսի 10-ին, նպատակ ունենալով վաճառել մորաքրոջ բնակարանը, Խ.Յանթուրյանը ՙԳինդ՚ շաբաթաթերթում հայտարարություն է տեղադրել Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 8 բնակարանի վերաբերյալ՝ որպես վաճառքի գին նշելով նախ 30,9, ապա 31 միլիոն ՀՀ դրամ: 2011 թվականի հունիսի 20-ին Խ.Յանթուրյանը Լ.Արզումանյանի հետ կնքել է անշարժ գույքի նախավճարի պայմանագիր, որում վերջինիս հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի 30 հասցեում գտնվող 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով հողատարածքի վաճառքի արժեք նշվել է 10.000.000 ՀՀ դրամ, որպեսզի վաճառվող և գնվող գույքերի արժեքները լինեն համեմատաբար մոտ և կասկածներ չհարուցեն: Դրանից հետո՝ 21.06.2011թ.–ին, Խ.Յանթուրյանը դիմում է գրել Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարին՝ հայտնելով վերը նշված նախավճարի պայմանագրի կնքման մասին՝ միաժամանակ խնդրելով թույլատրել օտարել իր խնամարկյալ Վ.Մադոյանի բնակարանը: Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գ.Գյանջումյանը Խ.Յանթուրյանի դիմումի հիման վրա 2011թ.–ի հունիսի 22-ին որոշում է կայացրել թույլատրել Խ. Յանթուրյանին ի շահ Վարսիկ Մարդոյանի օտարել նրան և Կ. Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող ք. Երևան, Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանը: Այնուհետև, ստանալով լիազոր մարմնի թույլտվությունը՝ Խ.Յանթուրյանը, ցանկանալով իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնել քողարկված և կասկած չհարուցող մեխանիզմով, յուրացում կատարելու վերաբերյալ նախնական պայմանավորվածություն է ձեռք բերել իր կնոջ եղբոր որդու, սույն գործով մեղադրյալ Գարեգին Գևորգի Կարապետյանի հետ: Համաձայն ձեռք բերված պայմանավորվածության՝ Խ.Յանթուրյանն ու Գ.Կարապետյանը 2011թ.–ի հուլիսի 12-ին Կենտրոն նոտարական գրասենյակում կնքել են ձևական անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, ըստ որի Խ.Յանթուրյանը ք. Երևան, Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանը իբրև թե 18.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Գ.Կարապետյանին: Նույն ժամանակահատվածում Ֆրանսիայի քաղաքացիներ ժոզեֆ Լուի Երգանյանը և Մարգարիտ Սիմոնյանը իրենց ազգական Լուսինե Գուզուչյանի միջոցով գնելու նպատակով Երևանում փնտրել են հարմար բնակարան: Այդ նպատակով Լ.Գուզուչյանը դիմել է տարբեր բրոկերային կազմակերպությունների և դրանցից մեկի աշխատակից Տիգրան Զարիկյանի միջոցով, ամուսնու՝ Խաչատուր Գուզուչյանի հետ միասին, սկսել են այցելել տարբեր բնակարաններ: Այդ բնակարանների թվում է եղել նաև Աղայան փ. 9շ.–ի, թիվ 8 բնակարանը, որի դիտարկմամբ հավանել և ցանկացել են բանակցել դրա պայմանների շուրջ: Բնակարանը հավանական գնորդներին ցուցադրման են ներկայացրել Խ.Յանթուրյանի որդիները՝ Արթուր և Սարգիս Յանթուրյաները, ովքեր նախ որպես բնակարանի արժեք հայտնել են 82.000 ԱՄՆ դոլարը, ապա սակարկման արդյունքում կանգ են առել 78.000 ԱՍՆ դոլարի վրա: Ձեռք բերելով բնակարանի գնման վերաբերյալ նախնական պայմանավորվածություն՝ օրեր անց Խ.Գուզուչյանն ու Մ.Սիմոնյանը նոտարական գրասենյակում Գ.Կարապետյանի հետ, ում Յանթուրյան եղբայրները ներկայացրել են իբրև թե բնակարանի սեփականատիրոջ, կնքել են նախավճարի պայմանագիր և վերջինիս փոխանցել 1000 ԱՄՆ դոլար գումար՝ որպես նախավճար: Այնուհետև 2011 թվականի հուլիսի 22-ին Կենտրոն նոտարական գրասենյակում Գ.Կարապետյանի և լիազորված անձ Լ.Գուզուչյանի միջև կնքվել է անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր, որով ք. Երևան, Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանը 28.105.000 ՀՀ դրամով վաճառվել է Ժոզեֆ Լուի Երգանյանին և Մարգարիտ Սիմոնյանին: Առուվաճառքի կայացման ամբողջ գործընթացքում ինչպես Խ.Յանթուրյանը, այնպես էլ իր որդիները անուղղակիորեն ներգրավված են եղել դրան, իսկ Գ.Կարապետյանը կատարել է իր ձևական պարտականությունը՝ իր ստորագրությունը դնելով կնքվող փաստաթղթերի վրա:
Դրանից հետո՝ 2011թ.–ի օգոստոսի 02-ին, Խ.Յանթուրյանը Կենտրոն նոտարական գրասենյակում Լ.Արզումանյանի հետ կնքել է Կոտայքի մարզի Գետամեջ գյուղի 9-րդ տեղամասի 30 հասցեում գտնվող 50 տոկոս ավարտվածության աստիճանի այգետնակով հողատարածքի առուվաճառքի պայմանագիր, որում նախնական պայմանավորվածության համաձայն, նպատակ հետապնդելով քողարկել իր կողմից հափշտակություն կատարելու հանգամանքր, որպես վաճառքի գին նշել է 18.000.000 ՀՀ դրամ՝ փորձելով ստեղծել Կարապետյանին ձևական պայմանագրով Աղայան փ.–ի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանի վաճառքից իբրև թե ստացված գումարին համարժեք գնով Վ.Մադոյանի համար և ի շահ նրա անշարժ գույք ձեռք բերելու պատրանք:
Այսպիսով, Խ.Յանթուրյանը նախապես պլանավորելով Վ.Մադոյանին և Կ.Պետրոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի վաճառքի գործրնթացը, դրա արդյունքում ստացված գումարի հափշտակությունը, իր հանցավոր մտադրությունների իրականացման սխեմայում որպես օժանդակող ներգրավել է իր ազգականին՝ Գ.Կարապետյանին, ով տվյալ իրադրությունում պետք է հանդես գար և հանդես է եկել այն միջին օղակը, ում միջոցով հնարավոր է եղել իրականացնել միջնորդավորված յուրացումը, այն է՝ վաճառել իր խնամարկյալին և նրա որդուն պատկանող գույքը 28.105.000 ՀՀ դրամով, փոխարենը ձեռք բերել 1.500.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ անպիտան գույք, որն հետագայում կրկին փոխանցվելու էր իրեն նվիրատվության միջոցով՝ արդյունքում յուրացման միջոցով հափշտակել է 26.605.000 ՀՀ դրամ գումար:
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարել այն, որ Խ.Յանթուրյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հիմնավոր են, բխում են ինչպես գործող օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված, գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ Դատարանն ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վերագրվող հանցավոր արարքի որակման առումով հիմնավոր հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության և գնահատման է ենթարկել գործի լուծման համար անհրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի հանցավոր արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման:
Տվյալ դեպքում, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները բավարար չափով փաստարկված չեն, դրանք պաշտպանական կողմի` գործով ձեռք բերված ապացույցների յուրովի մեկնաբանման արդյունք են, և ինքնին չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար, ուստի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այդ առումով պետք է մերժել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Դատարանն ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, արձանագրել է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Դատարանը փաստել է, որ ամբաստանյալ Խ.Յանթուրյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Սույն քրեական գործով Խաչիկ Յանթուրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է պատիժ` ազատազրկում հինգից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, այն որ կատարել է սեփականության, տնտեսության և տնտեսական գործունեության դեմ ուղղված հանցագործություն, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի ուղղվելը հնարավոր է միայն նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», Դատարանը եկել է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից կատարված արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է փաստացի կրի, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից կատարված հանացագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանագործության կատարման եղանակն ու ձևերը, գտնում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում ղեկավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, բավարար չափով հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից կատարված հանացագործության բնույթը, վտանգավորության և ծանրության աստիճանը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայի շրջանակներում նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, ուստի դատական ակտն ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով` մեղմացման առումով բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան, հետևաբար պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը այդ առումով նույնպես ենթակա է մերժման:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հարցին և այդ առթիվ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները: Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Հիշյալ հոդվածի վերլուծությունից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար անհրաժեշտ է դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատժատեսակն իրական կրելու: Ընդ որում, այդ համոզվածությունը պետք է հիմնված լինի գործի օբյեկտիվ տվյալների վրա, և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջների համատեքստում անդրադառնալով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելի չէ, քանի որ Վերաքննիչ դատարանի մոտ առկա չէ համոզվածություն առ այն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը ռեալ կրելու, ուստի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այդ առումով նույնպես պետք է մերժել:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ ՀՀ ԱԺ 2013 թվականի նոյեմբերի 4-ի համաներում հայտարարելու մասին /այսուհետ Համաներոման ակտ/ որոշման կիրառելության հարցը և այդ առթիվ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում ներկայացված պահանջը, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն կարող է Համաներման ակտի 13-րդ կետով նախատեսված համապատասխան մարմինների կողմից քննության առարկա դառնալ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի վերաբերյալ կայացված դատական ակտը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, հետևաբար պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այդ առումով ևս պետք է մերժել:
Անդրադառնալով Անդրանիկ Յանթուրյանի վերաքննիչ բողոքին և դրանում ներկայացված հիմքերին և հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ այն նույնպես պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ սույն գործով վկա Անդրանիկ Յանթուրյանը դատարանին «Հայցադիմում կամ քաղաքացիական հայց» վերտառությամբ պահանջ է ներկայացրել հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի փոխհատուցման մասին` նշելով հետևյալը. «Քաղաքացի Վարսիկ Վանոյի Մադոյանը, ծնված 1936 թվականին, բնակվող քաղաք Երևան Աղայան փողոց, 9 շենք, բնակարան 8 իմ հարազատ մորաքույրն է, որը 1998 թվականից տառապում է ինվոլոցիոն պարանոիդ հիվանդությամբ:
Երևան Կենտրոն թաղային համայնքի ղեկավարի 21.03.2008 թվականի թիվ 321-Ա որոշմամբ Վարսիկ Մադոյանի խնամակալ է նշանակվել Անդրանիկ Յանթուրյանը:
Ա.Յանթուրյանը 2004 թվականի փետրվար ամսից մինչև 2010 թվականի դեկտեմբեր ամիսը բարեխղճորեն իրականացրել է իր խնամակալի պարտականությունները խնամարկյալի հանդեպ, բարեկարգել և վերանորոգման է ենթարկել բնակարանը:
Այս պայմաններում սակայն Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 10.12.2010 թվականի թիվ 3627-Ա որոշմամբ, հիմք ընդունելով Խաչիկ Հակոբի Յանթուրյանի 16.11.2010 թվականի դիմումը չեղյալ է ճանաչել Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի 2009 թվականի սեպտեմբերի 4-ի թիվ 1471-Ա որոշումը Անդրանիկ Յանթուրյանին գույքի հավատարմագրային կառավարիչ նշանակելու մասին, իսկ վարչական շրջանի մեկ այլ 09.12.2010 թվականի թիվ 3620-Ա որոշմամբ Անդրանիկ Յանթուրյանը ազատվել է Վարսիկ Մադոյանի նկատմամբ խնամակալի պարտավորությունների կատարումից:
Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի մեկ այլ որոշմամբ Վարսիկ Մադոյանի խնամակալ և վերջինիս գույքի հավատարմագրային կառավարիչ է նշանակվել Խաչիկ Յանթուրյանը:
Վարսիկ Մադոյանի նկատմամբ խնամակալ նշանակելուց հետո քաղաքացի Խ.Յանթուրյանը ոչ միայն իր պարտականությունները չի կատարել, քանի որ ս/թ մարտից Վարսիկ Մադոյանին տեղափոխել է հոգեբուժական հիվանդանոց, այլև մեր ունեցած ստույգ տեղեկությունների համաձայն պատրաստվում էր Վ.Մադոյանին պատկանող Երևանի Աղայան փող. 9 շենքի թիվ 8 բնակարանը վաճառել և փախնել արտասահման, որի կապակցությամբ «Գինդ» թերթի 2011թ. հունիսի 10-ի թիվ 516 համարում տրվել է հայտարարություն:
Ի նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ բնակարանի վաճառքի հավանականությունը շատ ռեալ էր, իսկ այդ դեպքում Վ.Մադոյանը կմնար բախտի քմահաճույքին և հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ խաչիկ Յանթուրյանը, որը նախկինում դատապարտված է եղել և ներկայում ոչ մի տեղ չի աշխատում, չարաշահում է իր` որպես խնամակալի պարտականությունները, համապատասխան դիմում ներկայացրեցինք Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարին և խնդրեցինք Խաչիկ Յանթուրյանին ազատել Վարսենիկ Մադոյանի նկատմամբ ունեցած խնամակալի իրավունքներից և պարտականություններից և չեղյալ համարել գույքի հավատարմագրային կառավարիչ նշանակվելու մասին որոշումը:
Սակայն Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարը մեր ներկայացված դիմումին ընթացք չտվեց:
Դրանից օգտվելով ք. Երևան Սարի-Թաղ 6-րդ շարքի թիվ 112 տան բնակիչ Արթուր Խաչիկի Յանթուրյանը և Սարգիս Խաչիկի Յսնթուրյանը հանցավոր համաձայնության գալով Երևանի «Կենտրոն» վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատակազմի, ինչպես նաև նույն վարչական շրջանի խնամակալության և հոգաբարձության հանձնաժողովի անդամների հետ Վարսիկ Վանոյի Մադոյանին և նրա որդու Կամո Բուդյոնի Պետրոսյանի ընդհանուր սեփականության իրավունքով պատկանող Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի թիվ 8 բնակարանը վաճառել է քաղաքացի Գարեգին Կարապետյանին, իսկ վերջինս իր հերթին ընդամենը 10 օր անց վաճառել է Ժոզեֆ Լուի Երգանյանին և Մարգարիտ Սիմոնյանին, որոնց իրավունքը գրանցվել է Կադաստրի «Կենտրոն» տարածքային ստորաբաժանումում:
Կատարված գործարքների արդյունքով ոչ միայն Անդրանիկ Յանթուրյանին պատճառվել է 5.000.000 ՀՀ դրամի վնաս, որը նա ծախսել է անցած 7 տարվա ընթացքում բնակարանի բարեկարգման և Վարսիկ Մադոյանի կենսական կարիքները հոգալու, այլև Վարսիկ Մադոյանին և Կամո Բուդյոնի Պետրոսյանին զրկել է միակ կացարանից վերջինիս պատճառելով 31.000.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Մեր բողոքի հիման վրա Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ դատարանի 12.02.2014թ. թիվ ԵԿԴ 0078/11/13 որոշմամբ վերացվել է քր. գործի հարուցումը մերժելու որոշումը և հարուցվել է թիվ 15134414 քր. գործը, որի ընթացքում ՀՀ քր. օր. 38.179 հ. 3մ. 1կետ մեղադրանք է առաջադրվել Խաչիկ Յանթուրյանին, իսկ ՀՀ քր. օր. 38.179 հ. 3մ. 1կետով մեղադրանք է առաջադրվել Գարեգին Կարապետյանին:
Ես ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 12/9 հոդվածի համաձայն հանդիսանում եմ իմ մորաքույր Վարսիկ Մադոյանի և Մորաքրոջս որդի Կամո Պետրոսյանի չորրորդ հերթի ժառանգ:
Ինչպես ժառանգատուների մահվանից առաջ, այնպես էլ դրանից անմիջապես հետո հաջորդ իսկ օրը քայլեր, միջոցներ եմ ձեռնարկել գույքը պահպանելու և այն երրորդ անձանց ոտնձգություններից պաշտպանելու համար և փաստորեն ՀՀ քաղ. օր-ի 1226-րդ հոդվածի 3 կետի 1-ի ենթակետի համաձայն հանդիսանում եմ գույքը փաստացի տիրապետման հիմքով ժառանգությունն ընդունած ժառանգ»:
Վերը նշվածից ելնելով, Անդրանիկ Յանթուրյանը դատարանից խնդրել է իրեն ճանաչել տուժողի իրավահաջորդ և ներկայումս արդեն տուժող, ինչպես նաև գործով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանից և Գարեգին Կարապետյանից համապարտության կարգով բռնագանձել հանցագործության հետևանքով պատճառված նյութական վնասը` 33 միլիոն դրամի չափով:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների.
« 1. Տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս: Տուժող է ճանաչվում նաև այն անձը, ում կարող էր անմիջականորեն պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, եթե ավարտվեր քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարք կատարելը:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
2. Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ:
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
(…)»:
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա.Մկրտչյանի և Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում:
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…)» (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…):
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արկադի Վարդանյանի վերաբերյալ 18.04.2013 թվականի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 գործով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի՝ պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը:
Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը.
գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը:
Քաղաքացիական հայցի առարկան, ինչպես արդեն նշվեց, կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը:
Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով:
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման`
ա) քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը,
բ) վնասված կամ ոչնչացված (կորսված) գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը,
գ) տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (mutatis mutandis տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը):
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս/:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի քննության ընթացքում ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, այն մասին, որ ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի կողմից կատարված քրեական օրենքով չթույատրված արարքով սույն գործով վկա Անդրանիկ Յանթուրյանին անմիջականորեն պատճառվել է գույքային, բարոյական կամ ֆիզիկական վնաս, ինչպես նաև քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս: Ուստի, վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և գործը քաղաքացիական հայցի մասով նոր դատաքննության ուղարկելու կամ վկա Անդրանիկ Յանթուրյանին տուժող ճանաչելու և վերջինիս վերը նշված քաղաքացիական հայցը բավարարելու հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ արձանագրում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս Դատարանի կողմից քրեադատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի շրջանակներում Դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի սեպտեմբերի 20-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Խաչիկ Հակոբի Յանթուրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Անդրանիկ Յանթուրյանի և ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի շահերի պաշտպան Աննա Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալ Խաչիկ Յանթուրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ