Գործ
ԵԿԴ/0013/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,17,, հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ՝Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ն.Խաչատրյանի
Հանրային պաշտպանՍ.Հարությունյանի

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Հրաչ Արմենի Մկրտչյանի` ծնված 09.01.1990թ.-ին ք.Երևան,ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, տարրական կրթությամբ, նախկինում չդատված,իր հայտարարությամբ՝ ամուսնացած և խնմաքին ունի մեկ երեխա,մշտական բնակության վայր չունի, ժամանակավոր բնակվում է՝ Կոտայքի մարզ, գ.Ջրվեժ Մելքոնյան փողոց, 80 տանը,մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-րդ մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկվածքրեական գործի նյութերի ևմեղադրական եզրակացության
« (…) Հրաչ Արմենի Մկրտչյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2015թ.-ի նոյեմբերի26-ին ժամը 17։53-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Նալբանդյան 37-րդ շենքի դիմացից գաղտնի հափշտակել է Գուրգեն Ռոբերտինոյի Այրումյանին պատկանող զգալի չափի՝ 215.000 ՀՀ դրամ արժողության,«SALCANO NG650»տեսակի հեծանիվը»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությանԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնիկողմից 2015 թվականի դեկտեմբերի15-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2015 թվականի դեկտեմբերի21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությանԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հրաչ Արմենի Մկրտչյանինորպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին,նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-րդ մասովև որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

21.12.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությանԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հրաչ Արմենի Մկրտչյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։
28.12.2015թ.-ին քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ Հ.Մկրտչյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելուհիմքով։
08.01.2016թ.-ին Հ.Մկրտչյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանությանՆոր-Նորքի բաժանմունք։
08.01.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությանԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` քրեական գործով վարույթը վերսկսելու մասին։


2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն՝ ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանըմիջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Մեղադրող Ն.Խաչատրյանը, գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս, արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ չի առարկել։
Տուժող Գ.Այրումյանը նույնպես չի առարկել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալ Հ.Մկրտչյանի ցուցմունքը, տուժող Գ.Այրումյանի ցուցմունքը, վկաներ՝ Մ.Ղազարյանի, Գ.Սանամյանի, Գ.Մարգարյանի ցուցմունքները, ապացույց ճանաչված՝ այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Լագոնիտ» ռեստորանի տեսանկարահանող սարքերի տեսագրության լազերային սկավառակը, վկա Գ.Մարգարյանի մասնակցությամբ կատարված զննության արձանագրությունըև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով վերը շարադրված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանիանձը բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ սույն գործով մեղսագրված հանցանքը կատարելու պահին՝ ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպեսդատվածություն չունեցող։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանիպատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը,կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալՀրաչ Արմենի Մկրտչյանիպատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանիկողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ տուգանքի ձևով, որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումները։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնիհափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով»։
Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանիկողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ և արձանագրելով, որ վերջինիս արարքում բացակայում են պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, գտնում է, որ Հրաչ Արմենի Մկրտչյաննիր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված, հանցագործության համար ենթակա է պատիժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելիս և դրա չափը որոշելիս հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալի գույքային դրությունը, ընտանեկան վիճակն ու ամսական վաստակի չափը։ Մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը հայտարարել է, որ ներկայումս աշխատում է՝ զբաղվում է օծանելիքի առուվաճառքով և ամսական վաստակի չափը կազմում է մոտավորապես 80.000 ՀՀ դրամ։
Ուսումնասիրելով քննվող քրեական գործի նյութերը և քննարկման առարկա դարձնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը նրա կողմից կատարած մեկ այլ հանցանքի համար նշանակված պատժին գումարելու հարցը, դատարանը փաստում է, որԵրևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 21.03.2016թ.-ին կայացրած դատավճռով Հ.Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 20.06.2016թ.-ին որոշմամբ՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.03.2016թ.-ի դատավճիռը բեկանվել և փոփոխվել է և նույն դատարանի 20.06.2016թ.-ին որոշմամբ՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.03.2016թ.-իդատավճռով նշանակված 6 /վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն`

«Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը։ Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը»։

Քննարկելով ամբաստանյալ Հ.Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով պատիժ նշանակելու պայմաններում նոր դատավճռով նշանակված պատժին առաջին դատավճռով նշանակված պատիժը գումարելու և այն հաշվակցելու հարցը, և արձանագրելով, որ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից 20.06.2016թ.-ին կայացրած որոշմամբ վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված կարգով սահմանվել է փորձաշրջան, դատարանն ընդգծում է, որ տվյալ դեպքում կիրառելի է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին Անդրեյ Վլադիմիրի Համզոյանի վերաբերյալ կայացված նախադեպային որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքրոշումներն այն մասին, որ՝

«19. (…) Հիմք ընդունելով սույն որոշման 13-18-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված կանոնը կիրառելի է այն դեպքում, երբ առաջին գործով կայացված դատավճռով անձի նկատմամբ նշանակվել է ռեալ պատիժ։
Այլ խոսքով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասը կիրառելի չէ այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ է կայացվում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա նշված դատավճռով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվում, սակայն հետագայում պարզվում է, որ անձը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարվել է նախքան առաջին գործով դատավճռի կայացումը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կիրառման անթույլատրելիության վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի եզարահանգումը հիմնված է այն հանգամանքի վրա, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս անձի նկատմամբ նշանակված փորձաշրջանը չի հանդիսանում ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված պատժատեսակ և ներառված չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 68-րդ հոդվածի 1-ին մասում սպառիչ թվարկված այն պատժատեսակների շարքում, որոնց նկատմամբ կիրառելի են լրիվ կամ մասնակիորեն գումարման կանոնները։ Միևնույն ժամանակ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը չի նախատեսում պայմանական դատապարտումը վերացնելու հնարավորություն այն դեպքում, երբ դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվում է, որ այդ անձը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան առաջին դատավճռի կայացումը։
Հետևաբար, այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ դատավճիռ է կայացվում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվում, սակայն հետագայում պարզվում է, որ անձը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճռի կայացումը, երկրորդ դատավճռով դատարանը պետք է ինքնուրույն պատիժ նշանակի՝ առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի պահանջների կիրառման, ինչը ենթադրում է, որ առաջին և երկրորդ դատավճիռները պետք է կատարվեն առանձին (…)»։
Այսպիսով, դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանի նկատմամբ վերը շարադրված հիմնավորումներով՝ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու պայմաններում, այն ենթակա չէ գումարման կամ հաշվակցման՝ նախորդ՝ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից 20.06.2016թ.-ին կայացրած որոշմամբ նշանակված պատժի չկրած մասին՝ դատարանի կողմից մատնանշած պատճառաբանություններով։
Քննվող քրեական գործով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գուրգեն Այրումյանը դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում խնդրել է ամբաստանյալ Հրաչ Մկրտչյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 160.000 /մեկ հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի հատուցում։

Դատարանը, քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գուրգեն Այրումյանի կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտնում է, որ այնհիմնավոր է և ենթակա՝ բավարարման`հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։
Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Այսպիսով, վերոգրյալ արարքն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողիկողմից ընդդեմ ամբաստանյալի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` 160.000 /մեկ հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալի կողմից Գ.Այրումյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
Վերը շարադրվածից բացի, անդրադառնալով Հրաչ Արմենի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ այն փոխելու դատավարական հիմքերը բացակայում են։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ ԵՑ

Հրաչ Արմենի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Հրաչ Արմենի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող Գուրգեն ՌոբերտինոյիԱյրումյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել՝
ամբաստանյալ Հրաչ Արմենի Մկրտչյանից հօգուտտուժող Գուրգեն ՌոբերտինոյիԱյրումյանի բռնագանձել 160.000 /մեկ հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ՝որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցում։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։

Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն