Գործ
ԵԿԴ/0002/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,20,, ապրիլի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Մ. Նալբանդյանի
Տուժողներ
Ե. Մարգարյանի
Գ. Սարդարյանի
Պաշտպան Ս. Ամիրխանյանի

դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի` ծնված
18.01.1993թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ,
ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չամուսնացած,
հաշվառված` քաղաք Երևան, Որմնադիրների
փողոց 40/1 տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի
1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է
ընտրված կալանավորումը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Երևան քաղաքի Որմնադիրների 40/1 տան բնակիչ, սույն գործով մեղադրյալ` Տիգրան Յազիչյանը, մշտական աշխատանք և զբաղմունք չունենալով, 2015թ. սեպտեմբեր ամսից սկսած քննությամբ չպարզված ոմն Արսենի հետ խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու, ինչպես նաև ուրիշի գույքը բացահայտ հափշտակելու եղանակներով կատարել է հափշտակություններ`

Այսպես.

Տիգրան Երվանդի Յազիչյանը, նախնական համաձայնության գալով ոմն Արսենի հետ, սեպտեմբերի 22-ին ժամը 15։30-ի սահմաններում, «Մալաթիա» տոնավաճառում գտնվող կոշիկի տաղավարում հանդիպել են ծանոթ Գոռ Բենիկի Սարդարյանին, նրան տարբեր հարցեր տվել, որի ընթացքում Տիգրան Յազիչյանը շեղել է Գոռ Սարդարյաինի ուշադրությունը, իսկ ոմն Արսենը վերադարձնելու պատրվակով վերցրել է վերջինիս պատկանող 17.5 գր.քաշով 585 հարգի ոսկյա շղթան, սակայն, չարաշահելով Գոռ Սարդարյանի վստահությունը, խաբեությամբ տիրացել է շղթային և աննկատ հեռացել` պատճառելով զգալի չափերի` 220.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։

Բացի այդ, Տիգրան Երվանդի Յազիչյանը իր ծանոթի՝ ոմն Արսենի հետ միասին, 2015թ.-ի սեպտեմբերի 24-ին, ժամը 18։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նալբանդյան 43 շենքի բակային հատվածում հանդիպելով իրենց հանդիպակաց քայլող Եգոր Սարգսի Մարգարյանին, և նկատելով Ե.Մարգարյանի պարանոցի ոսկյա շղթան, այն հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության է եկել ոմն Արսենի հետ, և այդ նպատակով մոտեցել են Մարգարյանին։ Տ.Յազիչյանը ներկայացել է Նարեկ անունով, ապա արդեն երեքով միասին քայլել են Երևան քաղաքի Նալբանդյան 45 շենքի բակային հատված։ Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու և Ե.Մարգարյանի մոտ վստահություն ձեռք բերելու համար Յազիչյանը և ոմն Արսենը Ե.Մարգարյանին հարցեր են տվել վերջինիս համակուրսեցի ոմն Անիի վերաբերյալ, որի ընթացքում ոմն Արսենը վերադարձնելու պատրվակով, բացելով փականը, Մարգարյանի պարանոցից հանել է վերջինիս պատկանող 17.5 գր. քաշով 585 հարգի ոսկյա շղթան, կախել իր պարանոցից և հեռացել, իսկ Տ.Յազիչյանը ոսկյա շղթան վերադարձնելու խոստումներ տալու միջոցով շեղել է Ե.Մարգարյանի ուշադրությունը։ Արդյունքում՝ Տ.Յազիչյանը ոմն Արսենի հետ միասին խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ բացահայտ հափշտակել են Ե.Մարգարյանի ոսկյա շղթան՝ պատճառելով զգալի չափերի 310.000 ՀՀ դրամի գույքային»։

Դեպքի առթիվ 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
26.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Տիգրան Երվանդի Յազիչյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։

2015 թվականի դեկտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից Տ.Յազիչյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, փոփոխվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 08.01.2016թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում, ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` տուժող Գ.Սարդարյանի հետ գտնվում են բարեկամական, ազգացական հարաբերությունների մեջ, նախկինում ճանաչել և շփում է ունեցել միմյանց հետ։
2015թ. սեպտեմբեր ամսին միայնակ գնացել է Գոռի աշխատավայր` «Մալաթիա» տոնավաճառում գտնվող վաճառակետ` կոշիկ գնելու նպատակով /իր բառերով՝ կոշիկի թեմայի շուրջ զրուցելու նպատակով/։ Վաճառակետում, բացի իրենից գտնվել են նաև այլ գնորդներ։ Կոշիկի վերաբերյալ հարցերի շուրջ զրուցելելուց հետո Գոռը մի պահ առանձնացել է և զրուցել այլ հաճախորդի հետ։ Երբ նա վերադարձել է, պատմել է, որ նրա ոսկյա շղթան տվել է ոմն Արսեն անունով անձի` փայլեցնելու նպատակով, սակայն այդ անձը հափշտակել է այն։ Լսելով դա, խոստացել է օգնել Գոռին և գտնել շղթան։ Միասին դուրս են եկել վաճառակետից և սկսել են փնտրել ոսկյա շղթան հափշտակած անձնավորությանը։ Այնուհետև, Գոռի հետ միասին գնացել են նրա եղբոր` Գարիկ Սարդարյանի, մոտ, որտեղ միասին զրուցել են` հափշտակված ոսկյա շղթայի վերաբերյալ։
Հավաստիացրել է, որ ելնելով բարեկամական հարաբերություններից, չէր կարող թույլ տալ իրեն կատարելու այնպիսի արարք, որը կարող էր սահմանափակել իր ազատությունը։ Միևնույն ժամանակ, չի տեսել, թե վաճառակետում ով է հափշտակել Գոռի ոսկյա շղթան։
Գոռի և իր բարեկամանան հարաբերությունների մասին տեղեկացել է պապիկից։ Դեպքից հետո մայրը և եղբայրը հանդիպել են Գոռին, սակայն, քանի որ այդ ժամանակ գտնվել է կալանավայրում, հստակ տեղեկացված չէ նրանց խոսակցության վերաբերյալ։ Հարազատները վստահ են եղել, որ ինքը չէր կարող հափշտակել ոսկյա շղթան, ուստի ասել են Գոռին, «եթե Տիգրանն է եղել շղթան հափշտակողը՝ անպայման կփոխհատուցեն»։ Այսինքն, վերջիններս փոխհատուցելը նկատի են ունեցել միայն այն դեպքում, եթե վերջնականապես կպարզվի, որ իրականում ինքն է հափշտակել այն։
Եգոր Մարգարյանի վերաբերյալ դրվագով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալը նույնպես իրեն մեղավոր չի ճանաչել և պնդել է, որ համակրել է Անի անունով մի աղջկա, ով սովորել է բժշկական համալսարանում։ Համալսարանի այգու մոտ հանդիպել է Եգոր անունով մի տղայի` համակրած աղջկա վերաբերյալ զրուցելու նպատակով։ Այն ժամանակ, երբ զրուցել է Եգորի հետ, իրենց է մոտեցել անծանոթ մի անձ և միջամտել խոսակցությանը։ Այնուհետև, Եգորը և այդ անձը մի պահ առանձնացել են և ինքը կարծել է, որ նրանք ճանաչում են միմյանց։ Որոշակի ժամանակ անց Եգորը վերադարձել է և ասել, որ ոմն Նարեկ անունով անձին տվել է ոսկյա շղթան, սակայն վերջինս հափշտակել է այն։
Պնդել է, որ Եգորին պատկանող ոսկյա շղթան ինքը չի հափշտակել։ Այդ մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ ոստիկանության աշխատակցի կողմից ենթարկվել է անձնական խուզարկության, որի ժամանակ իր մոտից որևէ իր, առարկա չի հայտնաբերվել։ Ավելին, այդ պահին ունեցել է փախուստի իրական հնարավորություն, սակայն այդ քայլին չի դիմել։
Ինչ վերաբերում է իր կողմից՝ Եգորին «Նարեկ» անունով ներկայանալուն, պնդել է, որ նրան որպես Նարեկ չի ներկայացել, ավելին, իրեն նախկինում որևէ մեկը երբևէ Նարեկ չի անվանել։ Չի ճանաչում այն անձին, ով Եգորից հափշտակել է շղթան, չգիտի նրա անունը, չի շփվել վերջինիս հետ։ Այդուամենայնիվ, մոտավորապես հիշում է, որ նրա մազերը եղել են բաց գույնի, բացի այդ, կազմվածքով նման է եղել իրեն։
Եգոր Մարգարյանին նախկինում նույնպես չի ճանաչել, նրա հետ որևէ շփում չի ունեցել։ Ներկայումս պատկերացում չունի, թե ինչով է պայմանավորված վերջինիս` դատարանում մեղադրական ցուցմունքներով իր դեմ հանդես գալը։ Դեպքի օրը նրա հետ սուրճ խմելու չի գնացել։

Պնդել է, որ Եգորին և Գոռին որպես Արսեն ներկայացած անձինք նույն անձը չեն։ Երկու դեպքերում էլ ունեցել է փախնելու հնարավորություն, սակայն փախուստի չի դիմել, քանի որ չի ունեցել նման պատճառ։ Ինչ վերաբերում է հավանած աղջկան` Անիին, ապա պնդել է, որ չի իմացել, թե նա որ ֆակուլտետում է սովորում, և որ կուրսի ուսանողուհի է։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Յազիչյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։

25.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«Համակրել է Մարի անունով մի աղջկա, ով սովորել է Երևան քաղաքի բժշկական համալսարանի 2-րդ կուրսում։ 2015թ.-ի սեպտեմբերի 24-ին ժամը 15։00-ի սահմաններում գնացել է նշված համալսարան` Մարիին տեսնելու նպատակով։ Այդ համալսարանի մուտքի մոտ` ավելի կոնկրետ` անցումի մոտ, հանդիպել է Եգոր անունով մի տղայի, հարցրել, սովորում է արդյոք այդ համալսարանում, թե ոչ։ Նրան պատմել է համակրած աղջկա մասին, հարցրել, կարող է իրեն օգնել այդ հարցում, թե ոչ։ Մասնավորապես ասել է, որ ծաղիկներ է բերել և հարցրել, կարող է նա նվիրել։ Այդ խոսակցության ժամանակ իրենց է մոտեցել Արսեն անունով մի տղա, ում ինքը նախապես ճանաչել է։ Այդ տղան ծանոթացել է Եգորի հետ և առաջարկել է իրենց սուրճ խմել նրա օջախում։ Արսենն ասել է, որ ապրում է բժշկական համալսարանի դիմացի բակում, որտեղ հարգված տղա է։ Արսենը Եգորին ասել է, որ եթե կարող է, թող օգնի իրեն։ Խոսակցության ընթացքում այնպես է ներկայացրել, կարծես իրենք ընկերներ են։ Բացի այդ, Եգորին ասել է, որ ճանաչում է նրանց բակի բոլոր «լավ տղաներին», Եգորենց բակի «կյաժի» եղբայրն է։ Երբ միասին գնացել են Արսենենց բակ, որը գտնվել է բժշկական համալսարանի դիմացը, Արսենը խնդրել է Եգորին տալ պարանոցի ոսկյա շղթան, պատճառաբանելով, որ ունեցել է նմանատիպ շղթա, որը, սակայն, կորցրել է։ Արսենը ցանկացել է շղթան ցույց տալ կնոջը, ինչին Եգորը համաձայնվել է և տվել է այն։ Արսենը, վերցնելով Եգորի ոսկյա շղթան, անհետացել է։
Արսենին ճանաչել է դեռևս 2013թ.-ից, նրան հանդիպել է բժշկական համալսարանի մոտ այն ժամանակ, երբ հերթական անգամ գնացել է այնտեղ` սիրած աղջկան տեսնելու։ Մի քանի անգամ տեսել է նրան, սակայն վերջինիս հետ շփում չի ունեցել, ընդամենը եղել են ծանոթներ։ Արսենը մոտ 30-35 տարեկան, միջին կազմվածքով, սև գույնի մազերով, սև գույնի աչքերով երիտասարդ է։ Այլ տվյալներ չունի նրա վերաբերյալ։ Արսենի հեռանալուց հետո առաջարկել է Եգորին փնտրել նրան, սակայն ոստիկանների կողմից ենթարկվել է բերման։ Եգորի կողմից նախաքննական մարմնին տված բացատրությունը` իբրև նրան ներկայացել է որպես Նարեկ անունով անձ, չի համապատասխանում իրականությանը, ինքը նրան ներկայացել է իր անվամբ, Եգորին մոտեցել է միայնակ, իսկ Արսենը իրենց մոտեցել է ավելի ուշ»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հավանած աղջկա անունը եղել է Անի։ Արսենին ճանաչել է միայն արտաքնապես, նրա հետ շփում չի ունեցել, սակայն չի բացառում, որ կարող է նմանեցրած լինել մեկ այլ անձի։ Եգորի և Արսենի հետ հանդիպման ժամանակ միասին սուրճ չեն խմել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Եգոր Մարգարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին դասերն ավարտելուց հետո դուրս է եկել ԵՊՀ-ից և գնացել դեպի տուն։ Ճանապարհին իրեն են մոտեցել երկու անծանոթ անձինք, որոնցից մեկը ներկայացել է որպես Նարեկ, իսկ մյուսը` Արսեն անուններով։ Վերջիններս զրույցի ընթացքում հարցրել են իր համակուրսեցու` Անիի վերաբերյալ և խնդրել են օգնել իրենց Անիին ծաղիկներ նվիրելու հարցում։ Միասին քայլել են դեպքի շենքերից մեկի բակ։ Քայլելու ընթացքում Նարեկն անընդհատ ասել է, որ համակրում է Անիին և ցանկանում է ծաղիկներ նվիրել։ Նստել են բակում գտնվող նստարաններից մեկին։ Խոսակցության ընթացքում Արսենը ցանկացել է նայել պարանոցի ոսկյա շղթան, իսկ Նարեկն այդ ընթացքում զրուցել է իր հետ` փորձելով շեղելով ուշադրությունը։ Քիչ անց, նկատել է, որ Արսենը հանել է իր պարանոցի շղթան, հայտնելով, որ այն նման է այն նույն շղթային, որը նրա կինը հավանել էր։ Հասկանալով, որ Արսենը ցանկանում է հափշտակել շղթան, պահանջել է ետ վերադարձնել այն, սակայն Արսենը ներկայացրել է իր հեղինակությունը` հավաստիացնելով, որ այն մարդը չէ, ով կարող է հափշտակել այն և հեռացել։ Արսենի հեռանալուց հետո Նարեկի հետ միասին քայլել են։ Նարեկն իրեն ցույց է տվել ինչ-որ շենք, ասելով, որ Արսենը բնակվում է այնտեղ։ Այդ ժամանակ Նարեկի հեռախոսին անընդհատ զանգեր են եկել և վերջինիս պահվածքից հասկացել է, որ նա ցանկանում է փախչել։ Ճանապարհին նկատել է ոստիկանի, բռնել Նարեկի ձեռքից և մոտեցել ոստիկանին։ Նարեկը խնդրել է որևէ բան չանել, հավաստիացնելով, որ կզանգահարի Արսենին և նա անմիջապես կվերադառնա։
Դատարանում, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Տ.Յազիչյանին, տուժողը պնդել է, որ նա հանդիսանում է այն նույն անձը, ով դեպքի օրը ներկայացել է որպես Նարեկ։ Ինչ վերաբերում է Արսենին, ապա նշել է, որ վերջինս եղել է մոտ 25-30 տարեկան, մոտ 160 սմ հասակով, թխամորթ, 70-80 կգ քաշով, խիտ մազերով, երիտասարդ և իր մտաբերմամբ` դեմքին ունեցել է խալ։
Իրեն պատկանող ոսկյա շղթան եղել է 17.5 գրամ քաշով 585 հարգի։ Շղթան գնել էր 650 ԱՄՆ դոլարով։ Իրեն պատճառված գույքային վնասը կազմում է 310.000 ՀՀ դրամ։
Նախաքննության ժամանակ ցումունքը գրել է ինքնուրույն, առանց որևէ մեկի թելադրանքի։ Վստահ է, որ դեպքի օրը ամբաստանյալը և նրա ընկերը նախապես համաձայնության են եկել իր շղթան հափշտակելու առումով, քանի որ մինչ Արսենի կողմից հափշտակություն կատարելը, ամբաստանյալ Յազիչյանը փորձել է շեղել իր ուշադրությունը` այդ կերպ օգնելով ընկերոջը։
Տուժողը դատարանում ներկայացնելով հայցադիմում, խնդրել է ամբաստանյալից իր օգտին բռնագանձել 310.000 ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Գոռ Սարդարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Մալաթիա» տոնավաճառում գտնվող կոշիկի վաճառքի տաղավարում` որպես վաճառող, իսկ ամբաստանյալ Յազիչյանը հանդիսանում է իր հեռավոր ազգականը։
2015թ.-ի սեպտեմբերի 22-ին երբ գտնվել է աշխատավայրում, Տ.Յազիչյանն իրեն անծանոթ անձի հետ եկել են տաղավար։ Տիգրանի հետ տաղավար եկած անձը ներկայացել է Արսեն անունով և հայտնել, որ ոսկերիչ է և աշխատում է ոսկու շուկայում։ Միասին զրուցել են տարբեր հարցերի շուրջ, որից հետո Արսենն ասել է, որ իր պարանոցի վրայի շղթան հնարավոր է լինի իր աշխատանքներից մեկը։ Այնուհետև, Արսենը խնդրել է, որպեսզի նրան տա շղթան, պատճառաբանելով, որ ցանկանում է հավաստիանալ, թե արդյո՞ք այն իրականում հանդիսանում է նրա պատրաստած աշխատանքը, թե ոչ, ուստի ցանկանում է նայել շղթայի վրայի դրոշմը։ Տվել է շղթան և այդ ընթացքում կոշիկների մոդելների վերաբերյալ զրուցել Տիգրանի հետ։ Երբ շրջվել է, տեսել, որ Արսենն անհետացել է` իր հետ տանելով նաև ոսկյա շղթան։ Տիգրանի հետ միասին անմիջապես դուրս են եկել և փնտրել նրան։ Մասնավորապես, գնացել են Արսենի նշած աշխատավայր, սակայն այնտեղ հայտնել են, որ նման անձնավորություն իրենց մոտ չի աշխատում։ Այնուհետև, Տիգրանի հետ գնացել են եղբոր մոտ, որտեղ Տիգրանն ասել է, որ անպայման կօգնի իրեն` գտնելու Արսենին։ Մի քանի օր անց, շղթայի հետ կապված զրուցել է Տիգրանի հետ և վերջինս ասել է, որ դեռ փնտրում է Արսենին, սակայն նրա գտնվելու վերաբերյալ լուր չունի։ Որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Տիգրան Յազիչյանին ձերբակալել են։ Գնացել է ոստիկանություն և հաղորդում տվել իր շղթայի հափշտակության դեպքի առթիվ։
Շղթան կշռել է 20 գրամ, որը գնել էր 220 հազար ՀՀ դրամով։ Դեպքի օրը Տիգրանն ասել է, որ մեկ անգամ է տեսել Արսենին, նրան ծանոթ չէ։ Փաստորեն, այդ օրը ծանոթանալուց հետո նրանք միասին եկել էին իր մոտ։
Տուժողը դատարանում հայտնել է, որ համոզված է, որ Տ.Յազիչյանը որևէ առնչություն չունի շղթայի հափշտակության հետ, քանի որ վերջինս իր հեռու ազգականն է, և նման արարք չէր կարող կատարել իր հանդեպ։ Բացի այդ, Տիգրանի ազգականները ևս հավաստիացրել են, որ վերջինս նման արարք չի կատարել։ Մասնավորապես, իր հետ հանդիպման գալուց հետո Տիգրանի մայրը հայտնել է, որ եթե պարզվի, որ Տիգրանն է հափշտակել շղթան, իրենք կփոխհատուցեն պատճառած վնասը։ Նկարագրելով Արսենին, նշել է, որ նա թխամորթ, մոտ 1.70 սմ հասակով, կապտավուն աչքերով, միջին կազմվածքով, բաց գույնի մազերով երիտասարդ է։
Տուժողը նշել է, որ ամբաստանյալ Յազիչյանի նկատմամբ գույքային պահանջ չունի, քանի որ վստահ չէ, որ նա որևէ առնչություն ունի հափշտակության հետ։
Պնդել է, որ Տ.Յազիչյանը դեպքի օրն իր ուշադրությունը չի շեղել։

Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Սարդարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։

07.10.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«Մալաթիա» տոնավաճառում գտնվող կոշիկի վաճառքի տաղավարում զբաղվում է կոշիկի վաճառքով։ Հաճախակի եղել են դեպքեր, երբ իրեն անծանոթ անձանց պարտքի դիմաց տվել է կոշիկներ։ 4 ամիս առաջ պարտքով կոշիկ է տվել նաև Տիգրան անունով անձի, ում հետ ծանոթացել են իր ծանոթի միջոցով։ 2015թ.-ի սեպտեմբերի 22-ին Տիգրանը՝ ոմն Արսենի հետ, եկել են իր տաղավար և Տիգրանն իրեն ծանոթացրել է Արսենի հետ` ներկայացնելով նրան որպես ոսկերիչ։ Վերջինս ասել է, որ Արսենն ունի վաճառակետ` Երևան քաղաքի Մալաթիա շրջանում գտնվող ոսկու շուկայում։ Միասին զրուցել են տարբեր թեմաների շուրջ, Տիգրանին հարցրել է, թե երբ է վերադարձնելու կոշիկի գումարը, վերջինս պատասխանել է, որ մեկ-երկու օրից կվերադարձնի։ Զրույցի ընթացքում Արսենն իրեն ասել է, որ իր ոսկյա շղթան նման է նրա աշխատանքներից մեկին և խնդրել է այն ցույց տալ նրան։ Երբ շղթան տվել է Արսենին, Տիգրանն իրեն հարցեր տալու միջոցով փորձել է շեղել, ապա, շրջվելով նկատել է, որ Արսենն իր շղթայի հետ միասին անհետացել է։ Տիգրանին խնդրել է զանգահարել Արսենին, սակայն նա ասել է, որ հեռախոսի մարտկոցը նստած է։ Այնուհետև, Տիգրանն ասել է, որ Արսենին տեսել է մեկ-երկու անգամ և տեղյակ չէ, թե որտեղ է նա բնակվում։ Տիգրանը խոստացել է փնտրել Արսենին և ետ վերադարձնել շղթան, սակայն չի հավատացել նրա խոսքերին։ Ծանոթներից տեղեկացել է, որ Տիգրանի ազգանունը Յազիչյան է և վերջինս նմանատիպ այլ հանցագործության համար կալանավորվել է։ Լսելով դա, եկել է ոստիկանություն և հաղորդում տվել։ Նախկինում ոստիկանությանը չի հայտնել, քանի որ մտածել է, որ հնարավոր է, որ շղթան վերադարձնեն։ Նկարագրելով Տիգրանին և Արսենին, նշել է` Տիգրանը մոտ 22 տարեկան, նիհարավուն կազմվածքով, սև գույնի մազերով, փոքր-ինչ թուխ մաշկով, միջին հասակի երիտասարդ է։ Արսենը մոտ 30 տարեկան, բաց գույնի մազերով, միջին կազմվածքով, բարձրահասակ, թուխ մաշկով, կապույտ աչքերով երիտասարդ է։
Ոսկյա շղթան եղել է 20 գրամ, 585 հարգի, որի արժեքը կազմել է 220.000 ՀՀ դրամ։ Հանցանքը բացահայտվելուց հետո կներկայացնի քաղաքացիական հայցի պահանջ, ցանկանում է, որպեսզի այն կատարած անձինք ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության»։

27.10.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«Նախապես մտածել է, որ Տ.Յազիչյանը ոմն Արսենի հետ խարդախությամբ, նախնական համաձայնության գալով հափշտակել են իր ոսկյա շղթան, սակայն քանի որ հետագայում պարզվել է, որ Տ.Յազիչյանը հանդիսանում է իր հեռու ազգականը, նրա հարազատները խնդրել են իրեն` հնարավորության դեպքում լավություն անել, որպեսզի վերջինս չենթարկվի քրեական պատասխանատվության։ Այդ պատճառով խիղճը տանջել է իրեն և անձին ճանաչման ներկայացնելու, ինչպես նաև առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել, որ նա որևէ առնչություն չունի շղթան հափշտակելու հետ։ Այս ամենը կարող է պնդել նաև Յազիչյանի ներկայությամբ։ 21.01.2015թ.-ին ներկայացված դիմումով հայտնել է, որ բողոք և գույքային պահանջ չունի Յազիչյանի նկատմամբ, քանի որ Տիգրանի մայրը և նրա հարազատները խոստացել էին իրեն վերականգնել հափշտակված ոսկյա շղթայի գումարը, այդ իսկ պատճառով որևէ բողոք չունի նրա դեմ։ Զղջում է, որ նախաքննական մարմնին թյուրիմացության մեջ է գցել, ուղղակի խիղճը տանջել է իրեն, այդ իսկ պատճառով նման ցուցմունք է տվել»։

30.11.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում տուժող Գ.Սարդարյան մեղադրյալ Տ.Յազիչյանի հետ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«22.09.2015թ.-ին Տ.Յազիչյանը ոմն Արսենի հետ եկել է իր վաճառակետ` հայտնելու, որ նախկինում պարտքով տված կոշիկի գումարը ավելի ուշ է վերադարձնելու։ Ոմն Արսենն ասել է, որ ոսկերիչ է, Տիգրանը ասել է, որ ինքը գնել է Արսենի աշխատանքներից։ Զրույցի ժամանակ Արսենը ցանկացել է նայել իր ոսկյա շղթան, իսկ Տիգրանը սկսել է կոշիկի վերաբերյալ հարցեր տալ։ Մինչև զրուցել է Տիգրանի հետ, Արսենն անհետացել է։ Տիգրանը ասել է, որ չգիտի, թե ուր է գնացել Արսենը, հայտնելով, որ միգուցե շղթան տարել է փայլեցնելու։ Տիգրանի հետ փնտրել են Արսենին, սակայն չեն գտել նրան, այդուամենայնիվ, Տիգրանը հավաստիացրել է, որ անպայման գտնելու են շղթան։ Հասկացել է, որ Արսենը և Տիգրանը միասին կապ ունեն, ուստի եկել է ոստիկանություն և հաղորդում տվել։ Հաղորդում տալուց մի քանի օր անց եկել են Տիգրանի մայրը և եղբայրը, խնդրել են իրեն օգնելու Տիգրանին, որպեսզի նրա համար մեղմ լինի։ Բացի այդ, խոսատեցել են վերադարձնել շղթայի գումարը։ Այն պատճառով Տիգրանի համար բարենպաստ` մեղմ, ցուցմունք է տվել, սակայն հասկանալով, որ շղթան չի վերադարձնելու, ներկայումս հայտնում է իրականությունը։
Պնդել է, որ առերես հարցաքննության ժամանակ Տիգրանի տված ցուցմուքը ճշմարիտ չէ, իր ցուցմունքում ներկայացրել է իրականությունը, իրեն որևէ մեկը չի ստիպել, որ այլ բան ներկայացնի։
Քննիչի մոտ ներկայացել է վերջինիս կանչով, տվել է լրացուցիչ ցուցմունք»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո տուժողը պնդել է դատաքննական ցուցմունքը և հայտնել, որ նախապես կասկածել է, որ Տիգրանը զրույցի ընթացքում շեղել է իրեն` օգնելով Արսենին, սակայն ներկայումս վստահ է, որ Տիգրանը որևէ առնչություն չունի։
Միաժամաանակ, տուժողը չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ՝ իր կողմից նախաքննության ընթացքում մի քանի անգամ, այդ թվում առերես՝ Տիգրան Յազիչյանի նկատմամբ մեղադրող ցուցմունքներ տալու պատճառների մասին։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Գարիկ Սարդարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Տ.Յազիչյանը հանդիսանում է իր հեռավոր ազգականը, իսկ տուժող Գ.Սարդարյանը` փոքր եղբայրը։
22.09.2015.թ-ին ժամը 15։00-ի սահմաններում երբ գտնվել է տանը, եղբայրը` Գոռը, զանգահարել է իրեն և ասել, որ հափշտակել են նրա ոսկյա շղթան։ Բացի այդ, ասել է, որ նա Տիգրան Յազիչյանի հետ է, միասին փնտրում են շղթան հափշտակած անձին։ Այնուհետև, Գ.Սարդարյանը և Տ.Յազիչյանը եկել են իր մոտ, պատմել դեպքի հանգամանքները։ Մասնավորապես, պատմել են, որ տվյալ օրը Տիգրանը, ոմն Արսենի հետ եկել է վաճառակետ, ասելու, որ պարտքի դիմաց տված կոշիկի գումարը մոտ ժամանակներում կվերադարձնի։ Գոռը հայտնել է, որ Արսենը վերցրել է իր ոսկյա շղթան, պատճառաբանելով, որ ցանկանում է փայլեցնել այն։ Նույն պահին, երբ Գոռը և Տիգրանը զրուցել են միասին, եղբայրը շրջվել է և տեսել, որ Արսենն անհետացել է` հետը տանելով ոսկյա շղթան։ Դրանից հետո Տիգրանի հետ սկսել են փնտրել նրան։ Տիգրանն ասել է, որ որևէ տեղեկություն չունի վերջինիս բնակության վայրի վերաբերյալ, բացի այդ, նրան տեսել է մեկ-երկու անգամ։
Մի քանի օր անց տեղեկացել է, որ Տիգրանին ձերբակալել են։ Եղբոր հետ միասին գնացել են ոստիկանություն և հաղորդում տվել կատարվածի մասին, հույս ունենալով, որ այն կբացահայտվի։ Հետագայում Տիգրանի հարազատների հետ ունեցել են հանդիպում, սակայն այդ հանդիպման ժամանակ վերջիններս իրեն չեն խնդրել` Տիգրանի համար բարենպաստ ցուցմունքներ տալ։ Ներկայիս հայտնած ցուցմունքները որևէ առնչություն չունեն իրենց միջև առկա բարեկամական հարաբերությունների հետ։
Պնդել է, Տիգրանի հետ հանդիսանում են հեռավոր ազգականներ, վերջինիս մասին լսել է միայն զրույցներից, սակայն մինչ դեպքը տեսել է մեկ անգամ, երբ նա իրենցից գնել է կոշիկ։
Գտնում է, որ Տիգրանը որևէ առնչություն չունի կատարված հափշտակության հետ, քանի որ վերջինս չէր կարող նման բան թույլ տալ իրենց հանդեպ։ Ոմն Արսենին չի ճանաչում, պատկերացում չունի, թե ով կարող է նա հանդիսանալ։ Տեղեկացված չէ եղբոր ցուցմունքների վերաբերյալ։ Նախաքննական ցուցմունքները գրել է իր կամքով, առանց որևէ մեկի թելադրանքի։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Սարդարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։

27.10.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«/…/ իրենց ծանոթների միջոցով իմացել են, որ Տիգրանը կողոպուտ կատարելու կասկածանքով կալանավորվել է և այդ ժամանակ իր և եղբոր կասկածները հիմնավորվել են, որ Տիգրանը կարող է որևէ առնչություն ունենալ Գոռի ոսկյա շղթայի հափշտակության հետ։ Այդ նպատակով գնացել են ոստիկանություն և հաղորդում տվել։ Մի քանի օր անց իրենց տուն են եկել Տիգրանի մայրն ու եղբայրը և հայտնել, որ կհատուցեն շղթայի գումարը, միայն թե Գոռը լավություն անի Տիգրանին, որպեսզի նա չդատվի։ Իմացել է, որ Տիգրանի հետ առերեսման ժամանակ /եղբայրը/ պնդել է, որ Տիգրանը որևէ առնչություն չունի շղթայի հափշտակության հետ։ Քանի որ Գոռը խղճից թույլ մարդ է, այդպես փորձել է օգնել նրան։ Զղջում է եղբոր անիմաստ քայլի համար /…/»։
30.11.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

« /…/ Իմացել են, որ Տիգրանը ձերբակալվել է։ Այդ ամենից հետո իրենց տուն են եկել Տիգրանի հարազատները, պարզվել է, որ հեռու ազգականներ են։ Խոստացել են Տիգրանի հարազատներին, որ ինչքան որ կարող են, կօգնեն Տիգրանին /…/»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է դատաքննական ցուցմուքը, հայտնելով, որ նախապես կասկածել են, որ Տիգրանը կարող էր ունենալ որևէ առնչություն կատարված հափշտակության հետ, սակայն ներկայումս վստահ է, որ նա որևէ կապ չունի այդ դեպքի հետ։ Նախկինում իմացել է ազգակցական կապի մասին, սակայն անձամբ Տիգրանին չի ճանաչել, նրա հետ շփում չի ունեցել։ Տիգրանի հարազատները եկել են իրենց տուն, պարզաբանել դեպքի հանգամանքները` հավաստիացնելով, որ Տիգրանը որևէ առնչություն չունի կատարվածի հետ։
Նախաքննության ժամանակ վարույթն իրականացնող մարմնից ներողություն է խնդրել` կապված Գոռի` հեագայում փոխված ցուցմունքի հետ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել և հրապարակվել են նաև հետևյալ ապացույցներն ու գործին վերաբերելի փաստաթղթերը.

Քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն որի` տուժող Եգոր Մարգարյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Նալբանդյան 43 հասցեի բակային հատվածը և հայտնել, որ 2015 թկականի սեպտեմբերի 24-ին, ժամը 18։00-ի սասհմաններում հանդիպել է Տիգրան Յազիչյանին և ոմն Արսենին, ովքեր խոսակցության ընթացքում բացահայտ հափշտակել են իր պարանոցից կախված ոսկյա շղթան։ Այնուհետև, նշվածի մասին վերջինս տեղեկացրել է մոտակայքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության աշխակիցներին»։

/տես` գ.թ. 35-42, դատական նիստի արձանագրությունը/

Տ.Յազիչյանի մոտից հայտնաբերված բջջային հեռախոսի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի` Տ.Յազիչյանի մոտից հայտնաբերված հեռախոսը «Նոկիա» մոդելի է, սև գույնի և ունի 352702041907050 գործարանային համարը։

/տես` գ.թ. 64-65, դատական նիստի արձանագրությունը/

Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից դատարանի որոշման հիման վրա ստացված մեղադրյալ Տ.Յազիչյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները և դրանց զննության արձանագրությունը, համաձայն որոնց՝ մեղադրյալ Տ.Յազիչյանի 094 40-16-55 համարի հեռախոսաքարտը շահագործվել է 352702041907050 գործարանային համարով բջջային հեռախոսով`
2015թ. սեպտեմբերի 22-ին, ժամը 01։03-ից նշված հեռախոսահամարից մինչև ժամը 20։52-ը 25 ելքային և 57 մուտքային հեռախոսազանգեր են կատարվել, տեղի են ունեցել հեռախոոսային խոսակցություններ, իսկ հեռախոսազանգերը սպասարկվել են «Վիվա Սելլ» ՓԲ ընկերության` Ս.Դավիթ 87, Ռոստովյան 17, Էրեբունի 21/1, էրեբունի 38, Խորենացի 112, Գ.Նժդեհ 13, Բագրատունյանց 1, Տարոնց 15, Մալաթիա Ջիվանի 11/1, Մալաթիա 68, հասցներում տեղակայված կապի ծածկույթն ապահովող կայանների կողմից։

2015թ. սեպտեմբերի 24-ին, ժամը 01։19-ից նշված հեռախոսահամարից մինչև ժամը 18։44-ը 14 ելքային և 15 մուտքային հեռախոսազանգեր են կատարվել, տեղի են ունեցել հեռախոոսային խոսակցություններ, իսկ հեռախոսազանգերը սպասարկվել են «Վիվա Սելլ» ընկերության Ս.Դավիթ 87, Խորենացի 112, Բագրատունյանց 14, Արշակունյան 2 ա, Նար-Դոս 53, էրեբունի 21/1 Տ.մեծ 17, Ալեք Մանուկյան 1, Մուրացան 115, Իսահակյան 28, Մոսկովյան 11, Սայաթ-Նովա 19, Չարենցի 85 ա հասցեներում տեղակայված՝ կապի ծածկույթն ապահովող կայանների կողմից։

/տես` գ.թ. 90-97, 213-214, 215-216 դատական նիստի արձանագրությունը/
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, որի ընթացքում տուժող Գ.Սարդարյանը ճանաչել է Տիգրան Յազիչյանին և հայտնել, որ դեպքի օրը նա է եղել ոմն Արսենի հետ։
/տես` գ.թ. 132-133, դատական նիստի արձանագրությունը/
24.09.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի կողմից կազմված` անձին` Տիգրան Յազիչյանին, բերման ենթակելու մասին արձանագրությունը /գ.թ. 6/, 24.09.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի կողմից կազմված` «Անձնական խուզարկության ենթարկելու վերաբերյալ» արձանագրությունը /գ.թ. 7/, 24.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կազմված՝ ձերբակալման մասին արձանագրությունը /գ.թ. 17/, 21.10.2015թ.-ին Գ.Սարդարյանի կողմից Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Պետրոսյանին ուղղված դիմումը /գ.թ. 122/։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը և նրա անձը բնութագրող փաստաթղթերը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, վերլուծելով քրեական գործի նախաքննության և դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները գտնում է, որ ինչպես ամբաստանյալ Տիգրան Յազիչյանի նախաքննական և դատաքննական, այնպես էլ տուժող Գոռ Սարդարյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են՝ մտացածին և դրանք հետապնդում են մեկ նպատակ՝ ազատել ամբաստանյալ Յազիչյանին քրեական պատասխանատվությունից և պատժից։

Նման եզրահանգման գալիս դատարանն արձանագրում է, որ նախ՝ Տիգրան Յազիչյանն իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում ներկայացրել է իրարից տրամագծորեն տարբերվող և ոչ արժանահավատ ցուցմունքներ՝ կապված իր կողմից ենթադրաբար փնտրվող աղջկա անվան /մի դեպքում Մարի, մի դեպքում Անի/ նրա սովորելու վայրի /մի դեպքում ամբաստանյալը պնդեց, որ չգիտեր, թե նա որտեղ է սովորում, իսկ մի դեպքում հայտնել է ոչ միայն ԲՈՒՀ-ի անվանումը, այլ նաև կուրսը և այլն/։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ ամբաստանյալը նշել է, որ հիշյալ աղջկա հետ որոշակի երկարատև ժամանակահատվածում շփվել է ինը անհավատալի է դարձնում նրա անունը կամ սովորելու վայրը շփոթելնու չիմանալը։ Ավելին, իր նախաքննական ցուցմունքներում ամբաստանյալը հստակ նշել է, որ նախկինում ճանաչել է Եգոր Մարգարյանի հետ խոսելիս իրենց մոտեցած անձին, ավելին, տեղյակ է եղել, թե նա որ բակից է, նրա հետ ունեցել են ընդհանուր ծանոթներ իր բառերով ասած՝ «հարգված տղաներ»։ Մինչդեռ դատարանում ամբաստանյալը նշել է, որ չի ճանաչել այդ տղային և իրեն թվացել է, որ նա հենց Եգորի ծանոթն է։ Նման պայմաններում ոչ միայն ակնհայտ է ամբաստանյալի կողմից իրեն մեղսագրված հանցանքների կապակցությամբ տրված հակասական ու տարբերվող ցուցմունքների մտացածին լինելը, այլ նաև այն, որ՝ դրանք զուգորդվում են դրանցում որևէ տրամաբանության ի սպառ բացակայությամբ։ Նման պայմաններում դատարանն արժանահավատ է համարում տուժող Մարգարյանի կողմից տրված և նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, որոնցով վերջինս մատնացույց անելով ամբաստանյալին, հստակ պնդել է, որ նա է շեղել իր ուշադրությոնը, իսկ իրեն անծանոթ մյուս անձը բացահայտ իր վզից հանելով շղթան՝ դիմել է փախուստի, իսկ այն բանից հետո, երբ ամբաստանյալն իր վարքագծից հասկացել է, որ ինքը ցանկանում է մոտենալ փողոցում քայլող ոստիկանության աշխատակիցներին՝ վերջինս խնդրել է չանել դա՝ խոստանալով, որ հիմա կզանգի և այդ տղան կվերադառնա։ Այլ խոսքով, հիշյալ հանգամանքը ևս վկայում է այն մասին, որ, փաստորեն, ամբաստանյալը ճանաչել է իր հետ եղած անձին, ավելին, նրանք եղել են միասին, քանի որ, եթե չէր ճանաչում նրան, ապա չէր կարող որևէ կերպ զանգահարել և նրան ետ վերադարձներ։
Դատարանն այստեղ ուշագրավ է համարում նաև այն փաստը, որ, եթե ամբաստանյալ Յազիչյանն իրականում ունեցել է մեկ նպատակ՝ այն է իր ընկերուհուն ծաղիկ փոխանցելը, ապա որն է եղել միտքն ու նպատակը անծանոթ անձին՝ Եգոր Մարգարյանին այլ՝ Նարեկ, անունով ներկայանալու պատճառը։ Ամբաստանյալ Յազիչյանը չկարողացավ նաև պատճառաբանել, թե որտեղ էին գտնվում այն ծաղիկները, որոնք պետք է փոխանցվեին ընկերուհուն կամ ինչ նպատակով էին ի վերջո նրանք գնում Բժշկական համալսարանին հարակից բակերից մեկը, որտեղ և հափշտակվել է ոսկյա շղթան։ Հիշյալ հանգամանքը ևս դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ Տիգրան Յազիչյանն ու գործով ինքությունը չպարզված անձը հետապնդել են տուժող Մարգարյանի ոսկե շղթան որևէ կերպ՝ տվյալ դեպքում ըստ նրանց գործողությունների արտաքին նկարագրի՝ բացահայտ հափշտակելու նպատակ։

Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Տիգրան Յազիչյանին մեղսագրված մյուս հանցանքին՝ խարդախությանը, ապա դատարանն արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցները բավարար են հանգելու հետևության, որ վերջինս կատարել է իրեն մեղսագրված այդ հանցանքը ևս։

Այս առումով, որպես ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույներ դատարանը դիտում է տուժող Գոռ Սարդարյանի սկզբնական և վերջում տրված նախաքննական ցուցմունքները։ Ընդ որում՝ նախաքննության ավարտին վերջինս ընդունել է, որ ամբաստանյալի հարազատներն են իրեն խնդրել բարենպաստ ցուցմունքներ տալ՝ Յազիչյանի վիճակն ինչ-որ կերպ մեղմելու համար։ Մինչ այդ սակայն, նա մի քանի անգամ պնդել է, որ համոզված է, որ Յազյիչյանը դեպքի օրը հատուկ է շեղել իր ուշադրությունը, որպեսզի իր վստահության մեջ մտած մյուս անձը շղթան իրենից վերցնելուց հետո աննկատ հեռանա դեպքի վայրից։
Նշվածի վերաբերյալ, դատարանը ցանկանում է ընդգծել ամբաստանյալի և տուժողի կողմից Արսեն անունով անձին ճանաչելու վերաբերյալ տրված հակասական ցուցմունքները, մասնավորապես այն մասին, որ տուժողն իր նախաքննական ցուցմունքներում մի քանի անգամ հայնել է, որ Արսեն անունով անձին ճանաչում է և նա ոսկյա ապրանքների վաճառակետ ունի նույն տոնավաճառի տարաքում։ Մեկ այլ ցուցմունքում նշել է, որ նրան դեպքից առաջ տեսել է ևս 2-3 անգամ։ Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալին, ապա նա կտրկանապես հերքել է Արսենին ճանաչելու փաստը։

Ավելին, դեռևս նախաքննության ընթացքում Տ.Յազիչյանին Գ.Սարդարյանի ճանաչմանը ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ, թեև Գ.Սարդարյանը ճանաչել է Տիգրան Յազիչյանին և հայտնել, որ դեպքի օրը նա է եղել ոմն Արսենի հետ, սակայն նշել է, որ Տիգրան Յազիչյանն իր ոսկյա շղթան հափշտակելու հետ առնչություն չունի։ Այդուամենայնիվ, հետագայում, թե լրացուցիչ ցուցմունքի մեջ, թե Տ.Յազիչյանի հետ կատարված առերես հարցաքննության ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ իրականում վերջինս շեղել է իր ուշադրությունը, իսկ ոմն Արսենը հափշտակել է իր շղթան։ Ինչ վերաբերվում է անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ քննչական գործողության ընթացքում իր կողմից հայտնած այն տեղեկությանը, թե Տիգրան Յազիչյանն իր շղթան հափշտակելու հետ իբր կապ չունի, ապա նման կերպ է ասել, քանի որ վերջինիս հարազատները մինչ այդ խնդրել են իրեն օգնել Տիգրանին, խոստանալով փոխհատուցել հափշտակված ոսկյա շղթայի գումարը։

Դատարանը գտնում է, որ տուժող Սարդարյանի նմանատիպ՝ ի պաշտպանություն ամբաստանյալի դատարանում տրված ցուցմունքը, կապված է իր և Յազիչյանի միջև առկա հեռավոր ազգակցական կապի հետ, ինչը չթաքցրեցին թե տուժողը, թե ամբաստանյալը։ Ընդ որում, այդ փաստի մասին վերջիններս սկսել են հայտնել նախաքննության ինչ որ պահից սկսաց՝ ոչ ի սկզբանե, որի պատճառը եղել է Յազիչյանների հարազատների հանդիպումը տուժողի հետ՝ զուգորդված վերջինիս պատճառված վնասը հատուցելու խոստմամբ։

Այս առումով հատկանշական է նաև տուժող Գոռ Սարդարյանի եղբոր՝ Գարիկ Սարդարյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ՝

«/…/ իրենց ծանոթների միջոցով իմացել են, որ Տիգրանը կողոպուտ կատարելու կասկածանքով կալանավորվել է և այդ ժամանակ իր և եղբոր կասկածները հիմնավորվել են, որ Տիգրանը կարող է որևէ առնչություն ունենալ Գոռի ոսկյա շղթայի հափշտակության հետ։ Այդ նպատակով գնացել են ոստիկանություն և հաղորդում տվել։ Մի քանի օր անց իրենց տուն են եկել Տիգրանի մայրն ու եղբայրը և հայտնել, որ կհատուցեն շղթայի գումարը, միայն թե Գոռը լավություն անի Տիգրանին, որպեսզի նա չդատվի։ Իմացել է, որ Տիգրանի հետ առերեսման ժամանակ /եղբայրը/ պնդել է, որ Տիգրանը որևէ առնչություն չունի շղթայի հափշտակության հետ։ Քանի որ Գոռը խղճից թույլ մարդ է, այդպես փորձել է օգնել նրան։ Զղջում է եղբոր անիմաստ քայլի համար /…/»։
« /…/ Իմացել են, որ Տիգրանը ձերբակալվել է։ Այդ ամենից հետո իրենց տուն են եկել Տիգրանի հարազատները, պարզվել է, որ հեռու ազգականներ են։ Խոստացել են Տիգրանի հարազատներին, որ ինչքան որ կարող են, կօգնեն Տիգրանին /…/»։
Ամդրադարձ կատարելով իր հարցաքննությունից հետո դարձյալ ի պաշտպանություն ամբաստանյալին դատարան ուղարկված տուժող Սարդարյանի դիմումի, դատարանն արձանագրում է, որ այն չունի որևէ ապացուցողական նշանակություն և չի կարող գնահատվել սույն գործի մյուս ապացույցների հետ համահավասար։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, աննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Երևան քաղաքի Որմնադիրների 40/1 տան բնակիչ, սույն գործով մեղադրյալ` Տիգրան Յազիչյանը նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված և որպես «Արսեն» ներկայացած անձի հետ, 2015թ. սեպտեմբերի 22-ին ժամը 15։30-ի սահմաններում, «Մալաթիա» տոնավաճառում գտնվող կոշիկի տաղավարում հանդիպել են ծանոթ Գոռ Բենիկի Սարդարյանին, նրան տարբեր հարցեր տվել, որի ընթացքում Տիգրան Յազիչյանը շեղել է Գոռ Սարդարյաինի ուշադրությունը, իսկ ոմն Արսենը վերադարձնելու պատրվակով վերցրել է վերջինիս պատկանող քաշով 585 հարգի ոսկյա շղթան, սակայն, չարաշահելով Գոռ Սարդարյաինի վստահությունը, խաբեությամբ տիրացել է շղթային և աննկատ հեռացել` պատճառելով զգալի չափերի` 220.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Տիգրան Երվանդի Յազիչյանը ինքնությունը չպարզված և որպես «Արսեն» ներկայացած անձի հետ միասին, 2015թ.-ի սեպտեմբերի 24-ին, ժամը 18։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նալբանդյան 43 շենքի բակային հատվածում հանդիպելով իրենց հանդիպակաց քայլող Եգոր Սարգսի Մարգարյանին, և նկատելով Ե.Մարգարյանի պարանոցի ոսկյա շղթան, այն հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության է եկել ոմն Արսենի հետ, և այդ նպատակով մոտեցել են Մարգարյանին։ Տ.Յազիչյանը ներկայացել է Նարեկ անունով, ապա արդեն երեքով միասին քայլել են դեպի Երևան քաղաքի Նալբանդյան 45 շենքի բակային հատված։ Իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու և Ե.Մարգարյանի մոտ վստահություն ձեռք բերելու համար Յազիչյանը և ոմն Արսենը Ե.Մարգարյանին հարցեր են տվել վերջինիս համակուրսեցի ոմն Անիի վերաբերյալ, որի ընթացքում ոմն Արսենը վերադարձնելու պատրվակով, բացելով փականը, Մարգարյանի պարանոցից հանել է վերջինիս պատկանող 17.5 գր. քաշով 585 հարգի ոսկյա շղթան, կախել իր պարանոցից և հեռացել, իսկ Տ.Յազիչյանը ոսկյա շղթան վերադարձնելու խոստումներ տալու միջոցով շեղել է Ե.Մարգարյանի ուշադրությունը։ Արդյունքում Տ.Յազիչյանը ոմն Արսենի հետ միասին խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ բացահայտ հափշտակել են Ե.Մարգարյանի ոսկյա շղթան՝ նրան պատճառելով զգալի չափերի 310.000 ՀՀ դրամի գույքային։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ուստի, վերջինս՝ կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

Դատարանը, որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներհաշվի է առնում նաև՝ Սիլվա Հարությունյանի, Գոհար Նազլյանի, Ռուբինա Թեմուրյանի, Ամալյա Աբրահամյանի, Լևոն Աբրահամյանի, Լարիսա Աբրահամյանի, Գյոզալ Որսկանյանի, ինչպես նաև Թիվ 3 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված դրական բնութագրերը, այն, որ նա ՀՀ ԱԺ գավաթի խաղարկությունում զբաղեցրել է 3-րդ տեղը։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի կողմից կատարված արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Այլ խոսքով, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների համար ենթակա է պատիժների` այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում պատժի ավելի մեղմ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։

Դատարանն, անդրադառնալով Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քննվող քրեական գործով տուժող Եգոր Մարգարյանը 15.04.2016թ-ին դատարանին է ներկայացրել հայցադիմում, որում խնդրել է ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանից բռնագանձել 310.000 /երեք հարյուր տասը հազար/ ՀՀ դրամ` որպես իրեն պատճառված նյութական վնասի հատուցում։ Միաժամանակ, տուժողը միջնորդել է քաղաքացիական հայցի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով հայցագնի՝ 310.000 /երեք հարյուր տասը հազար/ ՀՀ դրամի, չափով արգելանք դնել Տիգրան Երվանդի Յազիչյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի և դրամական միջոցների վրա։
Դատարանը, քննության առնելով տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Եգոր Մարգարյանի կողմից ամբաստանյալի դեմ ներկայացված հայցապահանջը, գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։
Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Վերոգրյալ՝ տուժող Եգոր Մարգարյանից ոսկյա շղթան հափշտակելու վերաբերյալ հանցագործությունն ամբաստանյալ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման` 310.000 /երեք հարյուր տասը հազար/ ՀՀ դրամի չափով, որպես ամբաստանյալի կողմից հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
Այդ հիմքով ենթակա է բավարարման նաև տուժողի միջնորդությունը և հնարավոր քաղաքացիական հայցի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով հայցագնի՝ 310.000 /երեք հարյուր տասը հազար/ ՀՀ դրամի, չափով պետք է արգելանք դնել Տիգրան Երվանդի Յազիչյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի և դրամական միջոցների վրա։


4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Տիգրան Երվանդի Յազիչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով։
Տիգրան Երվանդի Յազիչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. սեպտեմբերի 24-ից։
Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Եգոր Սարգսի Մարգարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել՝
Տիգրան Երվանդի Յազիչյանից հօգուտ Եգոր Սարգսի Մարգարյանի բռնագանձել 310.000 /երեք հարյուր տասը հազար/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
Քաղաքացիական հայցի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով հայցագնի՝ 310.000 /երեք հարյուր տասը հազար/ ՀՀ դրամի, չափով արգելանք դնել Տիգրան Երվանդի Յազիչյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի և դրամական միջոցների վրա։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն