ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԿԴ/0320/01/15

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա. Բեկթաշյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<26>> ապրիլի 2016 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ` մեղադրող` Մ. ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
պաշտպան` Դ. ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ք. ԼԻՍԵՆԿՈՅԻ

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի պաշտպան Դավիթ Վարդանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Հ. Հարությունյանի 2015թ. հոկտեմբերի 15-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 13826915 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 118-րդ հոդվածով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /տե՛ս քրեական գործ նյութեր հ.1 գ-թ 42/

2. Քննիչ Հ. Հարությունյանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13826915 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2016թ. փետրվարի 15-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ. Նալբանդյանի 2015թ. դեկտեմբերի 14-ի հաստատմամբ թիվ 13826915 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2016թ. փետրվարի 15-ը: /հ.1 գ-թ 122-124/

3. Քննիչ Հ. Հարությունյանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ թիվ 13826915 քրեական գործով Քրիստինա Լիսենկոյի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 138/

4. Քննիչ Հ. Հարությունյանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ թիվ 13826915 քրեական գործով Քրիստինա Լիսենկոն ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: /հ.1 գ-թ 143-144/

5. 2015թ. դեկտեմբերի 28-ին կազմվել է թիվ 13826915 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը, որն Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ. Նալբանդյանի 2015թ. դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ հաստատվելուց հետո քրեական գործի հետ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2015թ. դեկտեմբերի 30-ին: /հ.1 162-168, հ.2 գ-թ 3-4, 2/

6. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. հունվարի 8-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0320/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2016թ. հունվարի 22-ի որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 5, 8/

7. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 9-ի դատավճռով Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոն մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նա դատապարտվել է ազատազրկման` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է և նա վերցրվել է կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի պատժի կրման սկիզբը վճռվել է հաշվել 09.03.2016 թվականից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` «Արլի» Կարաոկե ակումբի նախասրահում հայտնաբերված սև գույնի ապակու կտորը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վճռվել է ոչնչացնել։
Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված 04.10.2015 թվականին «Շտապօգնություն» ՓԲ ընկերության կողմից տրամադրված թիվ 105325 սթափության վիճակի զննության արձանագրությունը վճռվել է պահել քրեական գործի հետ միասին։ /հ.2 գ-թ 64-71/

8. Ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի պաշտպան Դավիթ Վարդանյանը 2016թ. մարտի 24-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:

9. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2016թ. մարտի 31-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2016թ. ապրիլի 5-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

10. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոն դատապարտվել է այն արարքի համար, որ նա գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, 2015 թվականի հոկտեմբերի 04-ին` ժամը 04։30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան 105/1 հասցեում գործող «Արլի» կարաոկե ակումբի նախասրահում, վիճաբանել է ակումբի պատասխանատու Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանի հետ, որի ընթացքում շուրջ 10-15 րոպե դիտավորությամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության անդամների` ակումբի հաճախորդների նկատմամբ, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Ռ. Կճանյանի հասցեին, ինչպես նաև անհասցե` իր գործողությունները զուգորդելով ակումբի նախասրահում գտնվող պահարանի ապակին և գարեջրի տարան հարվածելով և վնասելով, որից հետո` շարունակելով խախտել հասարակական կարգը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել` ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների հասցեին, ինչպես ակումբում, այնպես էլ նրան բերման ենթարկելիս։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

11. Ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի պաշտպան Դավիթ Վարդանյանը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը արագացված դատաքննությամբ հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, հանգել է համոզման, որ ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոն դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտելով հասարակության նկատմամբ կատարել է խուլիգանություն, որը զուգորդվել է ուրիշի գույքի ոչնչացմամբ, որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, հետևաբար ենթակա է պատժի` կատարած արարքի համար։
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը չպետք է կիրառեր արագացված դատական քննության կարգ, քանի որ նախաքննության մարմնի կողմից Քրիստինա Լիսենկոյին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով արարքի իրավաբանական որակումը ճիշտ չէ:
Սակայն դատարանը գործը չի քննել ընդհանուր կարգով, ինչի արդյունքում նաև անցնելով արագացված դատաքննություն ճիշտ իրավական գնահատական չի տվել Քրիստինա Լիսենկոյի արարքին:
Վճռաբեկ դատարանը Մ. Հակոբյանի գործով որոշման մեջ նշել է ...ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փախկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ (տես Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը, Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Սույն քրեական գործով գույքի պատճառված վնասի չափը ըստ ապրանքագետ փորձագետի եզրակացության կազմում է 13.600 ՀՀ դրամ գումար, ինչը բացառում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրվող արարքի որպես որակյալ հանցակազմը, այսինքն բացակայում է հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշը։
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ՀՀ Վերաքննիչ դատարանը պետք է կայացնի արդարացման դատական ակտ, քանի որ Քրիստինա Լիսենկոյին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղավոր ճանաչելով՝ ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը։ Ստորադաս դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախ պետք է ճանաչեր և հռչակեր Քրիստինա Լիսենկոյի անմեղությունը, բայց եթե գտել է, որ նրա արարքում առկա է խուլիգանության հանցակազմը, ապա պետք է վերաորակեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի։
Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ նշանակելիս ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով, նշանակել է անարդարացի ակնհայտ խիստ պատիժ, չի պատճառաբանել, թե ինչու նվազ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, այն դեպքում, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան սահմանում է հետևյալ պատժաչափը տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը Քրիստինա Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակել է 6 ամիս ժամկետով ազատազրկում, այն էլ վերացրել է ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը և նրան վերցրել է կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դեպքում, որով հնարավոր կլինի հասնել պատժի նպատակներին։
Ըստ էության ստորադաս դատարանը պատիժ նշանակելիս նույնպես կամայական է գործել և այդ պատճառաբանությունը զուրկ է որևէ իրավական հիմքից:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ ստորադաս դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս թույլ է տրվել քրեական օրենքով և միջազգային պայմանագրով նախատեսված մի շարք դրույթների խախտում, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի և Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի խախտում, որի արդյունքում Քրիստինա Լիսենկոյի վիճակը բարելավող քրեական օրենքին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով չի վերաորակել, իսկ երկրորդը Քրիստինա Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ անարդարացի և խիստ պատիժ։
Առաջին ատյանի դատարանը չնայած դատավճռում նշում է, որ Քրիստինա Լիսենկոն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել և զղջացել կատարած արաքի համար, սակայն դրանք որպես մեղմացնող հանգամանք չի գնահատել։
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները սպառիչ չեն և պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նան մեղմացնող այլ հանգամանքներ հիմք ընդունելով արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներն ամրագրող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածի դրույթները։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիքորոշումն այն մասին, որ պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս։ Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի են առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս...:
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները սպառիչ չեն և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում։
Այսպես, հաշվի առնելով արդարության և պատասխանատվու¬թյան անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, սույն գործում Քրիստինա Լիսենկոյի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն են՝ ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյին վերագրվող հանցագործությունն իր բնույթով և հանրության համար վտանգավորության աստիճանով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն՝ համարվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն։ Ընդ որում, հոդվածի այդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, որպես պատիժ նախատեսված է տուգանք, այնուհետև կալանք, ապա նոր միայն ազատազրկում առավելագույնը 2 տարի ժամկետով։ Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը նախապես պլանավորած չի եղել, այսպես կոչված «չար դիտավորության» արդյունք չէ։ Քրիստինա Լիսենկոն որևէ մեկի նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, չի գործել վրեժի կամ որևէ այլ շարժառիթով։ Ինչպես առկա են քրեական գործում, այնպես էլ դատավարական նախապատմություն բաժնում նշված է, որ Զուլիետա Նազարեթյանի և Ռաֆայել Կճանյանի կողմից ամբաստանյալին ծեծի ենթարկելու վերաբերյալ նրանց նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի բողոքի բացակայության հիմքով։ Ըստ էության կարող ենք գնահատել, որ Քրիստինա Լիսենկոյի որոշակի գործողությունները կապված են եղել նաև վերջիններիս կողմից իրեն ծեծի ենթարկելով առաջացած զայրույթի արդյունքում։ Տվյալ դեպքում Քրիստինա Լիսենկոն գործել է տուժողների, վկաների դրսևորած հակաօրինականությունը վարքագծի արդյունքում, որով պայմանավորվել է հանցագործությունը, սակայն դատարանը հաշվի չի առել նշված մեղմացնող հանգամանքը։
Քննարկվող դեպքով տուժող կազմակերպությանը էական գույքային վնաս չի պատճառվել։ Տուժող կազմակերպությունն ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ, քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել։ Այսինքն՝ հանրավտանգ հետևանքները ուղղակի բացակայում են.
Քրիստինա Լիսենկոն երիտասարդ է, իգական սեռի, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրական, դատվածություն չունի, տառապում է ձախակողմյան դիսպլաստիկ կոքսարթրոզ հիվանդությունով, որի կապակցությամբ պարբերաբար ստանում է բուժում, ունի դինամիկ հսկողության կարիք
Իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել կատարած արարքի համար և տվել խոստովանական ցուցմունք:
Քրիստինա Լիսենկոյին մեղսագրվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, որն ինքնին նվազեցնում է հանրորեն վտանգավոր արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, վերջինս իր անձով և արարքով հասարակական վտանգավորություն չի ներկայացնում:
Ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոն իր ցուցմունքներով նպաստել, օժանդակել է գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն։ Մասնավորապես, արդեն նյութերի նախապատրաստման ընթացքում տվել է խոստովանական բացատրություն, ապա որպես կասկածյալ և մեղադրյալ, ունենալով լռելու, ընդհանրապես որևէ ցուցմունք չտալու իրավունք, այնուամենայնիվ քննությանը աջակցելու նպատակով տվել է խոստովանական մանրամասը ցուցմունքներ։ Վերոգրյալի ապացույցն է այն, որ ամբաստանյալի խոստովանական ցուցմունքներն ընդգրկված են մեղադրկան եզրակացության մեջ որպես վերագրվող հանցանքը հիմնավորող թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցներ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետով նախատեսված 2-րդ մեղմացնող հանգամանք):
Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոն որևէ փորձ չի կատարել թաքնվելու քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից, նախաքննության և դատաքննության ընթացքում դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ։
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի կողմից վերագրվող արարքը հարբած վիճակում կատարելը դիտել է որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։ Թեև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետում որպես պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք նախատեսված է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցությամբ կատարելը։ Սակայն այդ նույն հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված է, որ դատարանը, ելնելով հանցագործության բնույթից, կարող է ծանրացնող չհամարել հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետում նշված հանգամանքը։ Հետևաբար, այդ հանգամանքի ազդեցությունը գնահատելիս Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ելնի հանցավորի անձի առանձնահատկություններից։ Նշված ծանրացնող հանգամանքը կրում է ոչ թե կատեգորիկ, այլ հայեցողական բնույթ։
Տվյալ քրեական գործով այդ հանգամանքը կարող է չհամարվել ծանրացնող, քանզի Քրիստինա Լիսենկոն ալկոհոլը չի օգտագործել որևէ հանցանք կատարելու համար համարձակություն ցուցաբերելու, չվարանելու համար, այլ ընդամենը կարաոկե ակումբում միջոցառման ժամանակ օգտագործել է ալկոհոլ։ Վերջինս ալկոհոլի հանդեպ հակում չունի, ալկոհոլամոլությամբ չի տառապում, նարկոլոգիական որևէ դիսպանսերում կամ կաբինետում հաշվառված չէ։
Վերը նշված հանգամանքները ճիշտ գնահատելու դեպքում, մասնավորապես մեղավոր ճանաչելը և զղջալը դատարանը կարող էր հանգել հետևության, որ ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոն առանց պատիժ կրելու բռնել է ուղղման ճանապարհը, այսինքն՝ պատժի նպատակները իրագործված են։
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի դրույթներին, նշել է, որ պաշտպանական կողմի պնդմամբ Ք. Լիսենկոյին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրվող արարքը ապացուցված չէ, նրան մեղսագրվող հոդվածի 2-րդ մասը որպես որակյալ հանցակազմ խուլիգանություն` զուգորդված գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով չի համապատասխանում գործի փաստական հանգամանքներով, մասնավորապես ապրանքագետ փորձագետի եզրակացությամբ, բացի այդ Առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտում չի պատճառաբանել, թե ինչով է հիմնավորված և արդարացված 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժաչափը։
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթներին, նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու համար պարտադիր չէ, որպեսզի հանցավորի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները էականորեն նվազեցնեն արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։ Դրանք «սովորական» մեղմացնող հանգամանքներ են, կարևորը այն է, որ դրանք բավարար լինեն գալու հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց քրեական պատիժը կրելու։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում։ Այդ նորմի կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այդ նորմերը չեն կարող կիրառվել։ (ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 12-ին Սուսաննա Սարգսի Ներսիսյանի վերաբերյալ կայացված նախադեպային ՎԲ–124/07 որոշում): Այդ նորմերը կարող են տարածվել բոլոր տեսակի հանցագործությունների վրա, այդ թվում ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների վրա։
Վերոշարադրվածից ակնհայտ է, որ Քրիստինա Լիսենկոյի վերաբերյալ նկարագրված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ էականորեն նվազեցնում են ինչպես հանցագործության, այնպես էլ հանցավորի վտանգավորության աստիճանը և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում օբյեկտիվ հիմք են նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կամ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար։
Վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածների հիման վրա դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմք են։

12. Ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի պաշտպան Դ. Վարդանյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0320/01/15 քրեական գործով կայացված 2016թ. մարտի 9-ի դատավճիռը, փոփոխել այն և բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, այն է ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի վերաբերյալ կայացնել արդարացման դատավճիռ, ճանաչել և հռչակել Քրիստինա Լիսենկոյի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրվող արարքին և անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից, կամ փոխել ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյին վերագրվող հանցագործության որակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշանակել հոդվածի այդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը` տուգանք, կամ եթե դատարանը գտնի, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու հիմքերն առկա չեն, ապա նշանակել կալանք 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով և անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից, եթե Վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ Քրիստինա Լիսենկոյի արարքը հիմնավորված և ճիշտ է որակված, ապա վերջինիս նկատմամբ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազ տեսակը` տուգանք, 100.000 ՀՀ դրամի չափով, եթե դատարանը գտնի որ, տվյալ գործով ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի վերաբերյալ առկա չեն տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու հիմքերը, ապա որպես պատիժ նշանակել կալանք 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով և անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճից, և եթե Վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ տվյալ գործով ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի վերաբերյալ առկա չեն տուգանքի և կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու հիմքերը, ապա ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու դեպքում կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները և նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, լսելով մեղադրողի պատասխան ելույթը, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյին մեղսագրված արարքում անմեղ ճանաչելու կամ մեղսագրված արարքը վերաորակելու մասով.

13. Նախաքննության մարմինը, Քրիստինա Լիսենկոյին առաջադրած մեղադրանքը հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով:
Այսպես` Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի խոստովանական ցուցմունքներով, այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 04-ին «Արլի» Կարաոկե ակումբի նախասրահում, վիճաբանել է ակումբի պատասխանատու Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանի հետ, որի ընթացքում շուրջ 10-15 րոպե սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել ինչպես Ռ. Կճանյանի հասցեին, այնպես էլ անհասցե, որից հետո հարվածել և վնասել է ակումբի նախասրահում գտնվող պահարանի ապակին և զարեջրի տարան, որից հետո սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նաև ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների հասցեին, ինչպես ակումբում, այնպես էլ իրեն բերման ենթարկելիս ոստիկանության բաժնում։
Տուժողի ներկայացուցիչ՝ գործով վկա Ռոզա Գագիկի Հարոյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 04-ին «Արլի» կարաոկե ակումբի աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ նույն օրը՝ ժամը 02:30-ի սահմաններում ակումբ են եկել 2 աղջիկներ։ Որոշ ժամանակ անց՝ ժամը 04:30-ի սահմաններում, այդ աղջիկներից շիկահերը կոնֆլիկտի մեջ է մտել ակումբի սրահի պատասխանատու Ռաֆայել Կճանյանի հետ, և հայհոյել նրան, որից հետո Ռաֆայելը ձեռքով հարվածել է այդ աղջկան։ Այնուհետև այդ աղջիկը ձեռքով հարվածել է ակումբի ընդունարանում գտնվող պահարանի ապակուն և կոտրել է այն։ Որից հետո վերցրել է գարեջրի տարան և հարվածելով գետնին՝ կոտրել է նաև տարան, այնուհետև եկել են ոստիկանները և ձեռնաշղթաներ հագցնելով այդ աղջկան տարել են բաժին։
Հետագայում ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ նախկինում ևս իրենց ակումբ որպես հաճախորդ այցելած <<Թինա>> մականվամբ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոն է եղել վերը նշված շիկահեր աղջիկը:
Գործով վկա՝ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի, 2-րդ վաշտի ոստիկան՝ Արթուր Վաչիկի Այվազյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում որպես ավագ ոստիկան։ 2015թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 04։30-ի սահմաններում, նույն ստորաբաժանման ոստիկան Նարեկ Գրիգորի Ադամյանի հետ միասին, Երևան քաղաքի Կորյունի փողոցում ծառայություն իրականացնելիս՝ « Արլի » կարաոկե ակումբից հայհոյանքի ձայներ են լսել։ Շտապելով այդ ուղությամբ՝ ակումբի նախասրահում, նկատել են նախկինում անծանոթ՝ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյին և Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանին, ովքեր վիճաբանել են։ Նախասրահում գտնվել են շուրջ 10-15 քաղաքացիների, ովքեր դիտել են միջադեպի ընթացքին։ Ք. Լիսենկոն հայհոյանքներ է հնչեցրել Ռ. Կճանյանի հասցեին, իսկ երբ ինքը և Ն.Ադամյանը մոտեցել են Ք. Լիսենկոյին՝ հորդորելով նրան դադարեցնել հայհոյանքները՝ վերջինս սկսել է հայհոյել նաև իրենց։ Դրանից հետո Ք.Լիսենկոն հայհոյանքներ է հնչեցրել նաև անհասցե։ Այնուհետև իրենք լսել են կոտրվող ապակու ձայն և պտտվելով այդ ուղղությամբ նկատել են, որ նախասրահի պահարանի ապակին կոտրված է, իսկ Ք. Լիսենկոն կանգնած է այդ պահարանի կողքին՝ ձեռքը վնասված վիճակում, որից հետո Ք. Լիսենկոն վերցրել է գարեջրի տարա և հարվածելով գետնին՝ կոտրել է բաժակը, որից հետո, վերցնելով նախասրահում դրված աթոռը, այն նետել է հավաքվածներ քաղաքացիների ուղղությամբ։ Այնուհետև իրենք ստիպված ձեռնաշղթա են կիրառել Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ և նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ վերջինս շարունակել է հայհոյանքներ հնչեցնել, և բաժնում էլ պարզվել է վերջինիս անձը :
Գործով վկա՝ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի, 2-րդ վաշտի ոստիկան՝ Նարեկ Գրիգորի Ադամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում որպես ավագ ոստիկան։ 2015թ. հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 04։30-ի սահմաններում, նույն ստորաբաժանման ոստիկան Արթուր Վաչիկի Այվազյանի հետ Երևան քաղաքի Կորյունի փողոցում ծառայություն իրականացնելիս՝ «Արլի» կարաոկե ակումբից հայհոյանքի ձայներ են լսել։ Շտապելով այդ ուղությամբ՝ ակումբի նախասրահում, նկատել են նախկինում անծանոթ՝ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյին և Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանին, ովքեր վիճաբանել են։ Նախասրահում գտնվել են շուրջ 10-15 քաղաքացիների, ովքեր դիտել են միջադեպի ընթացքին։ Ք.Լիսենկոն հայհոյանքներ է հնչեցրել Ռ. Կճանյանի հասցեին, իսկ երբ ինքը և Ա.Այվազյանը մոտեցել են Ք. Լիսենկոյին՝ հորդորելով նրան դադարեցնել հայհոյանքները՝ վերջինս սկսել է հայհոյել նաև իրենց։ Դրանից հետո Ք.Լիսենկոն հայհոյանքներ է հնչեցրել նաև անհասցե։ Այնուհետև իրենք լսել են կոտրվող ապակու ձայն և պտտվելով այդ ուղղությամբ նկատել են, որ նախասրահի պահարանի ապակին կոտրված է, իսկ Ք. Լիսենկոն կանգնած է այդ պահարանի կողքին՝ ձեռքը վնասված վիճակում, որից հետո Ք.Լիսենկոն վերցրել է գարեջրի տարա և հարվածելով գետնին՝ կոտրել է բաժակը, որից հետո, վերցնելով նախասրահում դրված աթոռը, այն նետել է հավաքվածներ քաղաքացիների ուղղությամբ։ Այնուհետև իրենք ստիպված ձեռնաշղթա են կիրառել Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ և նրան բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ վերջինս շարունակել է հայհոյանքներ հնչեցնել, և բաժնում էլ պարզվել է վերջինիս անձը :
Գործով վկա՝ Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսից աշխատում է Երևան քաղաքի Տերյան 105/1 հասցեում գործող <<Արլի>> Կարաոկե ակումբում որպես սրահի պատասխանատու։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 04:00-ի սահմաններում, ակումբ են այցել իրեն նախկինում անծանոթ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոն և Նաիրա Դավիթի Վարդանյանը։ Ժամը 04:30-ի սահմաններում. Ք.Լիսենկոն մեկ այլ աղջկա հետ դուրս է եկել ակումբի դիմացի հատված և նրանք սկսել են քաշքշել միմյանց։ Նրանց վեճը կանխելու նպատակով՝ ինքը գրկել է Ք. Լիսենկոյին և բերել ակումբի նախասրահ։ Իր այդ արարքից վրդովված՝ Ք. Լիսենկոն սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել իր հասցեին, որից հետո ինքը բռունցքով 3 անգամ հարվածել է Ք. Լիսենկոյի դեմքին։ Այդ ընթացքում ակումբի սրահից նախասրահ են եկել նաև ակումբի հաճախորդները՝ 10-15 հոգի և հետևել են միջադեպի ընթացքին։ Այնուհետև ակումբ են եկել նաև ոստիկանության աշխատակիցները, իսկ Ք.Լիսենկոն սկսել է հայհոյել նաև ոստիկանության աշխատակիցներին և անհասցե։ Դրանից հետո Ք. Լիսենկոն հարվածել և կոտրել է նախասրահի պահարանի ապակին։ Այնուհետև ոստիկանության աշխատակիցները իրեն և Ք. Լիսենկոյին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ վերջինս կրկին հայհոյել է իրեն, իսկ ինքը բռունցքով ևս մեկ անգամ հարվածել է վերջինիս դեմքին։ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում էլ պարզվել է Ք. Լիսենկոյի անձը։
Գործով վկա՝ Նաիրա Դավիթի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ընկերուհի՝ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոնի հետ միասին 2015 թվականի հոկտեմբերի 04-ին՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի Տերյան 105/1 հասցեում գործող «Արլի» Կարաոկե ակումբ, որտեղ, ժամանցի ընթացքում ոգելիչ խմիչք են օգտագործել։ Դրանից հետո Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոն բջջային հեռախոսով խոսելու նպատակով դուրս է եկել ակումբի սրահից։ Շուրջ 15 րոպե անց, դուրս գալով ակումբի նախասրահ՝ նկատել է, որ իրեն նախկինում անծանոթ, ակումբի անվտանգության աշխատակից Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանը 2-ից 3 անգամ հպրվածել է Ք. Լիսենկոյին, իսկ Ք. Լիսենկոն սկսել է հայհոյել Ռ. Կճանյանին։ Ինքը նկատել է, որ Ք. Լիսենկոյի ձեռքը վնասված է և գարեջրի տարայով ջուր է տվել Ք.Լիսենկոյին, որ լվանա ձեռքը, սակայն գարեջրի տարան ընկել և կոտրվել է։ Դրանից հետո եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և ձեռնաշղթա կիրառելով՝ Ք. Լիսենկոյին տարել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Ինքը նույնպես գնացել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ և պարզվել է Ռ. Կճանյանի անձը։
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի դեպքի վայր հանդիսացող «Արլի» Կարաոկե ակումբի նախասրահի դիմացի հատվածում գտնվող պահարանի վերևի հատվածում առկա սև գույնի 2 մետր երկարությամքՈւ 40սմ լայնությամբ ապակու աջ կողային հատվածը կոտրված է։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 04.10.2015թ. դեպքի վայրից հայտնաբերված «Արլի» Կարաոկե ակումբի նախասրահի դիմացի հատվածում գտնվող պահարանի վերևի հատվածում առկա սև գույնի ապակու կտորը։
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 869-ԱՊ-15 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության տրամադրված ապակու նմուշից ելնելով, որոշմամբ առաջադրված 40x200 սմ չափերով և 6մմ հաստությամբ շերտապակու հավանական միջին շուկայական արժեքը 2015 թվականի հոկտեմբերի 04-ի դրությամբ գնահատվում է 13.600 ՀՀ դրամ։
Ապացույց ճանաչված՝ այլ փաստաթուղթ հանդիսացող 04.10.2015 թվականին «Շտապօգնություն» ՓԲ ընկերության կողմից տրամադրված թիվ 105325 սթափության վիճակի զննության արձանագրությամբ։

14. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, հանգում է այն հետևության, որ Քրիստինա մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի մեղսագրված արարքում հաստատված է:

15. Այդպիսով, ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյին արդարացնելու կամ մեղսագրված արարքը վերաորակելու համար:
Հարկ է փաստել նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատական քննությունն անցկացրել է արագացված կարգի կիրառմամբ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելիս քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չի կատարել:

16. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, պաշտպան Դ. Վարդանյանի պահանջները` ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի վերաբերյալ արդարացման դատավճիռ կայացնելու և ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյին վերագրվող հանցագործության վերաորակելու մասով, քննության առարկա չի դարձնում, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելիս քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չի կատարել և Վերաքննիչ դատարանը իրավասու չէ կատարելու ապացույցների հետազոտում:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման իրավաչափությունը.

16. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասը նշում է. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

18. Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: /Տե´ս նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08 որոշումը/:

19. Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ ամբաստանյալ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար։
Առաջին ատյանի դատարանը, նկատի ունենալով, որ Քրիստինա Լիսենկոն քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքը կատարել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, գտել է, որ նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
Ամբաստանյալ Քրիստինա Լիսենկոյի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանը չի արձանագրել։
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դեպքում և, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», Առաջին ատյանի դատարանը եկել է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է փաստացի կրի, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։

20. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:
Վերաքննիչ դատարանն օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով առկա չէ այն համոզվածությունը, որ առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու հնարավոր է ամբաստանյալ Ք. Լիսենկոյի ուղղվելը:

Ամբաստանյալ Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափությունը կատարած արարքներին.

21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով պատիժ է նախատեսված տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` վերը նշված հոդվածով նախատեսված արարքները դասվում են ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին:

22. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 61-րդ, 48-րդ հոդվածների պահանջներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատճատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բզամակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Վերը նշված հոդվածների վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված՝ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից։ Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ:
Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բալոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով հանցագործության համար մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակվում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Ս. Թոմոյանի վերաբերյալ ԼԴ2 /0019/01/09 գործով 2010թ. փետրվարի 10-ին կայացրած որոշման մեջ անդրադառնալով պատժի անհատականացման սկզբունքին, նշել է, որ պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն են կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատում, որոնք իրենց համակցության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում` անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները` վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն:

23. Վերաքննիչ դատարանը ուսումնասիրելով և վերլուծելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, հանգում է հետևության, որ Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել մի շարք հանգամանքներ, որոնք կարող են ողջամտորեն նվազեցնել նրա արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը:
Գործի նյութերից երևում է, որ դեպքի օրը, <<Առլի>> կարաոկե ակումբի դիմաց Ք. Լիսենկոյի և Ջ. Նազարեթյանի միջև, նախկինում ունեցած անձնական անբարյացակամ հարաբերությունների առիթով վիճաբանություն է ծագել, որի ընթացքում վերջինս քաշքշել է Ք. Լիսենկոյին և ոտքերով հարվածներ հասցրել նրան: Այնուհետև, ակումբի սրահի պատասխանատու Ռ. Կճանյանը գրկել և Ք. Լիսենկոյին տարել է ակումբ, որտեղ նա Ք. Լիսենկոյին մի քանի անգամ ապտակել է:
24. Հարկ է նշել, որ նախաքննության ընթացքում, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 23.12.2015թ. որոշմամբ Ռաֆայել Լևոնի Կճանյանի կողմից <<Արլի>> կարաոկե ակումբի նախասրահում Ք. Լիսենկոյին ծեծի ենթարկելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` դիմող Ք. Լիսենկոյի բողոքի բացակայության հիմքով:
Այդպիսով, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Ք. Լիսենկոյի հանցագործությունը պայմանավորված է <<Արլի>> ակումբի աշխատակից Ռ. Կճանյանի վարքագծի հակաօրինականությամբ:

25. Պատիժ նշանակելիս հաշվի առնվող մեղմացնող հանգամանքների չափանիշների վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել Պ. Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման մեջ, որի համաձայն` <<(…) Դատարանների լայն հայեցողության շրջանակներում է (…) անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 2-րդ մասի` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն` գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը,
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը(…):

26. Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ սույն գործով առկա են մի շարք հանգամանքներ, որոնք թեև նախատեսված չեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով, սակայն պետք է համարվեն որպես Ք. Լիսենկայի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ:
Մասնավորապես այն, որ Քրիստինա Լիսենկոյի հանցագործությունը պայմանավորված է <<Արլի>> ակումբի աշխատակցի հակաօրինական վարքագծով, Ք. Լիսենկոն երիտասարդ աղջիկ է, բնութագրվում է դրական, տառապում է <<ձախակողմյան դիսպլաստիկ կոքսարթրոզ>> հիվանդությունով, որի կապակցությամբ պարբերաբար ստանում է բուժում, ունի դինամիկ հսկողության կարիք, իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար և տվել խոստովանական ցուցմունք:
Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ, վերը նշված փաստական հանգամանքները ողջամտորեն նվազեցնում են Ք. Լիսենկոյի հանցագործության հանրային վտանգավորությունը և հիմք են հանդիսանում նրա պատիժը մեղմացնելու համար:

27. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ Առաջին ատյանը դատարանը Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քննության առարկա չի դարձրել և համապատասխան իրավական գնահատականի չի արժանացրել վերը նշված փաստական հանգամանքները, ինչի արդյունքում կայացրել է անարդարացի` ակնհատ խիստ պատիժ:

28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով սահմանված է.
<</.../ Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` /.../
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:/.../>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:

29. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ են տրվել այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են ամբաստանյալ Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ և 399-րդ հոդվածների հիման վրա Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 9-ի դատավճիռը մասնակիորեն` Ք. Լիսենկոյի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, փոփոխելու հիմք է հանդիսանում:

30. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերոգրյալները, հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 9-ի դատավճիռը` Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, պետք է փոփոխել մասնակիորեն և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկման 3 /երեք/ ամիս ժամկետով, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, ինչը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 9-ի դատավճիռը մնացած մասով պետք է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:

2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 9-ի դատավճիռը` Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, փոփոխել պատժի մասով:

3. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 09.03.2016 թվականից:

4. Քրիստինա Սամվելի Լիսենկոյի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:

5. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ


Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ