ԵԿԴ/0323/01/15


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
16 հունվարի 2017թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`

նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
Հ.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Հ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Լ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ՋՈՒՎԱՆՈՎԱՅԻ

դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Միշայի Գևորգյանի` ծնված 16.08.1964թ. ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայ-տարարությամբ` փաստացի ամուսնացած և խնամքին 2 անձ, միջնակարգ կրթությամբ, վա-տառողջ, չի աշխատել, նախկինում 1 անգամ դատված՝
1. Երևանի նախկին քրեական դատարանի 27.08.2008թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օ-րենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 268-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասով՝ նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն, դատապարտվել է ազատազրկման 7 տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, և 100.000 ՀՀ դրամ տու-գանքի։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 10.11.2008թ. որոշմամբ 27.08.2008թ. դատավճի-ռը բեկանվել է, նշանակված պատժի մասով փոփոխվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն, նշանակվել է ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, և 100.000 ՀՀ դրամ տուգանք։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության դատարանի 20.03.2014թ. որոշմամբ տուգանքի չվճարած մասի՝ 95.000 ՀՀ դրամի վճարումը հետաձգվել է 1 տարի ժամկետով։
ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.02.2016թ. դատավըճ-ռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով դատապարտվել է ազա-տազրկման 5 տարի 8 ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, և պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. փետրվարի 18-ից,
բնակվել է` ք.Երևան, Նար-Դոսի փողոց, 1-ին շենք, բնակարան հ. 43, մեկ այլ քրեա-կան գործով արգելանքի տակ է 2014թ. փետրվարի 18-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս-գրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի կալանավոր, առանց իրացնելու նպատակի, գործով չպարզված ժա-մանակահատվածում և հանգամանքներում, ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ պահել խոշոր չափի՝ ընդհանուր 0.06 գրամ քաշով, «Դիազեպամ» տեսակի հոգեմետ նյութ պարունակող թվով 12 հատ դեղահատեր, որն էլ 2015 թվականի նոյեմբերի 16-ին՝ ժամը 15։00-ի սահման-ներում, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ից «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ էտապա-վորելու ժամանակ վերջինիս անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է «Դատապարտ-յալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի աշխատակիցների կողմից»։
Ամբաստանյալ Լևոն Գևորգյանը` մինչև դատաքննությունն սկսվելը, միջնորդեց կի-րառել արագացված դատական քննության կարգ և հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներ-կայացնում է կամավոր` իր պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո, առաջադրված մեղադ-րանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լի-ովին մեղավոր է ճանաչում և գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անց-կացնելու հետևանքները։
Մեղադրողը մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս չի առարկել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ։
Դատարանի որոշմամբ ամբաստանյալի միջնորդությունը բավարարվել է, և դատա-կան քննությունն անցկացվել է արագացված կարգով։
Դատարանը, հաշվի առնելով առաջադրված մեղադրանքի հետ ամբաստանյալի հա-մաձայն լինելու հանգամանքն ու հանգելով եզրակացության, որ մեղադրանքը, որի հետ հա-մաձայնվեց ամբաստանյալը, հիմնավորված է և հաստատվում է քրեական գործով հավաք-ված ապացույցներով, գտնում է, որ ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանը կատարել է հանցանք` նա-խատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատարա-նը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությունը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագիծը, այնպես էլ արագացված կարգով անցկացված դատական քննության ընթացքում ուսումնասիրված` նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանավությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղ-մացնող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում, որ նա վատառողջ է, համաձայնվեց մեղադրանքի հետ և զղջաց կատարած հանցանքի համար։
Որպես ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանի անձը բնութագրող տվյալ՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական։
Որպես ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու վտան-գավոր ռեցիդիվը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ելնելով գործի փաստական տվյալ-ների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բա-րոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատակա-նացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է միայն նրան հասարակությունից մեկուսացնելու և նշանակված պատի-ժը կրելու միջոցով, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալական արդարությունը վերա-կանգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Դատարանը, փաստելով, որ ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանի նկատմամբ նախկինում նշանակված տուգանքի չվճարած մասի՝ 95.000 ՀՀ դրամի վճարումը դատարանի որոշմամբ հետաձգվել է 1 տարի ժամկետով, սակայն նա գտնվել է նախնական կալանքի տակ, և ար-ձանագրելով, որ ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստան-յալի վերաբերյալ 22.02.2016թ-ին կայացրած դատավճռով նույնպես չի կիրառել դատա-վճիռների համակցության վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի պահանջը, գտնում է, որ Լ.Գևորգյանի կողմից տուգանքի չվճարած մասի՝ 95.000 ՀՀ դրամի վճարումը առանձին կատարման ենթակա վարույթ է, ուստի չվճարված տուգանքի մասով դատավճիռ-ների համակցություն նրան նկատմամբ չի կարող կիրառվել։
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ փարձաքննության կատարումից հետո մնացած, «Դիազե-պամ» տեսակի հոգեմետ նյութ պարունակող 10 դեղահատը պետք է թողնվի տնօրինելու սույն գործից անջատված քրեական գործով։
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ամբաստանյալ Լ.Գևորգյանի նկատ-մամբ խափանման միջոց չի կիրառվել, և նա պատիժ է կրում մեկ այլ քրեական գործով։
Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գրքի 119-րդ, 357-րդ, 359-րդ, 360-րդ և 3753-րդ հոդվածներով՝ դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Լևոն Միշայի Գևորգյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի համաձայն` սույն դա-տավճռով և ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.02.2016թ. դատավճռով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու և վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցելով 22.02.2016թ. դատավճռով նշանակված պատժի կրած մա-սը, որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամ-կետով՝ առանց գույքի բռնագրավման՝ պատժի կրման սկիզբը ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում հաշվելով 2014թ. փետրվարի 18-ից։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ փորձաքննության կատարումից հետո մնացած, «Դի-ազեպամ» տեսակի հոգեմետ նյութ պարունակող 10 դեղահատը թողնել տնօրինելու սույն գործից անջատված քրեական գործով։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ