Գործ
ԵԿԴ/0287/01/15

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ


ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,21,, դեկտեմբերի2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի

Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ՝

Մեղադրող Ա.Սիմոնյանի

ՊաշտպաններԹ. Ալեքսանյանի
Լ. Մանասերյանիի
Ք. Ղազարյանի
Տ. Ղազարյանի
Տուժող Գ. Կարապետյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Մ.Մելքոնայանի


դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

1.Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանի` ծնված 08.09.1991թ.-ին,
ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝
չամուսնացած, իր հայտարարությամբ՝ բարձագույն կրթությամբ,
նախկինումչդատված,հաշվառված և բնակվող` ք.Երևան,
Սարի Թաղ 1-ին շարք1/1 տանը,մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,
որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին
ստորագրությունը,

2.Բորիս Վրեժի Առաքելյանի` ծնված 12.04.1992թ.-ին,
ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝
չամուսնացած, իր հայտարարությամբ՝ սովորում է Երևանի թատրոնի
և կինոյի պետական ինստիտուտում, նախկինում
չդատված, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Չեխովի 25-րդ շենք
31/1 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի
177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման
միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝

«Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանը մեղադրվում է այն արարքի համար, որ նա 2014թ.-ի դեկտեմբերի 31-ին ժամը 12։00-ից մինչև 2015թ.-ի հունվարի 1-ը ժամը 12։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Բայրոն փողոցի թիվ 5 հասցեում գործող Խորեոգրաֆիայի Պետական թատրոնում, հյուրընկալելով թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Սամվել Ժորայի Սարգսյանին, այնտեղ գտնվող Բորիս Վրեժի Առաքելյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, թատրոնի տնօրեն Գայանե Կոլյայի Կարապետյանի և Ս.Սարգսյանի աշխատասենյակներից գաղտնի հափշտակել են Գ.Կարապետյանին պատկանող զգալի չափերի՝ 337.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա և ոչ թանկարժեք մետաղների համաձուլվածքներից պատրաստված զարդեր, օծանելիք, 35.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար և թատրոնին պատկանող՝ 86.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սոնի Վայո» դյուրակիր համակարգիչը»։

Բորիս Վրեժի Առաքելյանը մեղադրվում է այն արարքի համար, որ նա 2014թ.-ի դեկտեմբերի 31-ին ժամը 12։00-ից մինչև 2015թ.-ի հունվարի 1-ը ժամը 12։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Բայրոն փողոցի թիվ 5 հասցեում գործող Խորեոգրաֆիայի Պետական թատրոնում, հյուրընկալելով թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Սամվել Ժորայի Սարգսյանին, այնտեղ ժամանած Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանի հետ նախնական համաձայնության գալով, թատրոնի տնօրեն Գայանե Կոլյայի Կարապետյանի և Ս.Սարգսյանի աշխատասենյակներից գաղտնի հափշտակել են Գ.Կարապետյանին պատկանող զգալի չափերի՝ 337.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա և ոչ թանկարժեք մետաղների համաձուլվածքներից պատրաստված զարդեր, օծանելիք, 35.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար և թատրոնին պատկանող՝ 86.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սոնի Վայո» դյուրակիր համակարգիչը»։

Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի հունվարի02-ին հարուցվել է քրեական գործ։

14.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել Բորիս Վրեժի Առաքելյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։ Վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

14.02.2015թ.-ինՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։ Վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

23.06.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Բորիս Վրեժի Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

30.06.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

12.09.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Բորիս Վրեժի Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։

16.09.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով։

16.11.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։

18.11.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Բորիս Վրեժի Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։


2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանում, ԲորիսՎրեժի Առաքելյանը,ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որդեպքից առաջ՝ հոկտեմբեր կամ նոյեմբեր ամիսներին, պատահական հանդիպել է Վարդուհի Արիստակեսյանին, զրուցել և միասինքննարկել են անձնական հարցրեր։Այդ ժամանակ Վ.Արիստակեսյանին ասել է, որ իր ժամանակը հիմնականում անցկացնում է «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոնում», նույնիսկ բացատրել, թե որտեղ է գտնվում այդ թատրոնը։Վ.Արիստակեսյանին հրավիրել է «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»՝ աշխատելու նպատակով։ Ուսումնական հաստատությունը ավարտելուց հետո Վ.Արիստակեսյանի հետ գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։
Այնուհետև, Վ.Արիստակեսյանը, առանց նախնական պայմանավորվածության, եկել է «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»։ Այդ ժամանակ ինքըև դերասան Ս.Սարգսյանըդիտելիս են եղել ներկայացում։ Ս.Սարգսյանին տեղեկացրել է, որ Վ.Արիստակեսյանի հետսովորել են նույն ուսումնական հաստատությունում՝ տարբեր բաժիններում։
Աբաստանյալը հայտնել է, որ եղել է դեպք, երբ մայրը եղել է վատառողջ, իսկ Վարդուհին օգնել է իրեն ֆինանսապես և տրամադրել է 35.000 ՀՀ դրամ։ Բացի այդ, Վ.Արիստակեսյանն իրեն է տրամադրել է նաև 30.000 ՀՀ դրամ, որըվերցրելէր ընկերուհուց՝ Մաշայից։ Այդ ամենը եղել է դեպքից առաջ։ Բացի այդ գումարներից, ինքը Վ.Արիստակեսյանից վերցրել է նրա բջջային հեռախոսը՝ գրավադրման նպատակով, որը, սակայն, հետագայում վերադարձրել է։
2015թ.-ի հունվարի 12-ին հանդիպել է Վարդուհի Արիստակեսյանին, տեղեկացրել, որ «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»-ից գողություն է տեղիունեցել։ Այդ ժամանակ Վարդուհին իրեն է ցույցտվել բանալիների կախազարդ, որը նմանեցրել է թատրոնի բանալիների վրայի կախազարդին։ Հարցրել է, թե որտեղից այն նրան, իսկՎ.Արիստակեսյաննիրեն հավաստիացրել է, որ այդ կախազարդը նրան նվիրել են Կանադայում գտնվողիր հարազատները։ Այնուհետև, գնացել և հանդիպել է Վ.Արիստակեսյանի մորը, վերջինսիրենհայտնել է, որարդեն երկար տարիներ է, ինչ նրանք Կանադայում գտնվող հարազատների հետշփումչունեն։Խնդրել է, որպեսզի պահի այդ կախազարդը։ Հունվարի 28-ինինքըմորհետ գնացել է Վ.Արիստակեսյանի տուն, նրա մայրիկին է տվել 12.000 ՀՀ դրամ։ Այնուհետև, իրմայրը հանդիպել է Մարինեի /Մաշայի/ մորը և վճարել է այն գումարը, որը Վարդուհին վերցրել էր որպեսպարտք։
Անդրադառնալով հափշտակված զարդերին, նշել է, որմի անգամ Ս.Սարգսյանի հետընթրելիս են եղել թատրոնում և երկուսննէլ եղել են փոքր-ինչ գինովցած։ Այդ ժամանակ ինքըբաց դարակիցվերցրել է ոչ արժեքավոր զարդեր և խնդրել է Ս.Սարգսյանին, որպեսզի նա թույլ տա վերցնելդրանք ունվիրելիրմորը։ Ս.Սարգսյանը չիմերժելիրեն, ուստիվերցրել է դրանք, տարել տուուտվելմորը։ Հետագայում Գ.Կարապետյանը զանգահարել է իր մայրիկին և ասել, որ որդին գողություն է կատարել, ուստի վերադարձրել է դրանք։
Պնդել է, որինքը կատարվածի հետորևէ առնչություն չունի, պարզապես անուղղակի կերպով նպաստել է գողությանը՝ չունենալով նման նպատակ։
Թատրոնում տեղի ունեցած հափշտակության վերաբերյալ տեղեկացել է հունվարի 1-ին կամ 2-ին։ Այդ օրը գնացել է թատրոն, տեսել, որ պատուհանը կոտրված է, իսկ սեղանից բացակայում է համակարգիչը։ Տեսնելով Վ.Արիստակեսյանի ձեռքի կախազարդը, վստահ է եղել, որ դա հանդիսանում է «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»-ի բանալիների կախազարդը։
Խնդրել է իր նկատմամբ վերաբերել հնարավորինս մեղմ։ Հավաստիացրել է, որ պատրաստակամ է փոխհատուցել գումարը, ելնելով Գ.Կարապետյանի նկատմամբ ունեցած հարգանքից։
Գտնում է, որ Վ.Արիստակեսյանի՝ իր դեմ տրված ցուցմունքները նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանը,դատարանում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ.-ի նոյեմբեր ամսին պատահականորեն փողոցում հանդիպել է մյուս ամբաստանյալ Բ.Առաքելյանին, ում հետ սովորել են միևնույնուսումնական հաստատությունում։ Զրույցի ընթացքում Բորիսին հայտնել է, որ աշխատանք է փնտրում։ Բ.Առաքելյանն իրենասել է, որ աշխատում է «Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոնում» և հավելել, որ թատրոնի դերասան Սամվել Սարգսյանը կարող է օգնել իրեն աշխատանք գտնելու հարցում։ Այնուհետև, պայմանավորվել են հանդիպել «Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոնում»՝ աշխատանքի վերաբերյալ պայմանավորվելու նպատակով։ Հաջորդ օրը գնացել է թատրոն և տեսել Բ.Առաքելյանին ու Ս.Սարգսյանին, ովքեր համակարգչով դիտելիս են եղել ինչ-որ ներակայացում։ Իրեն առաջարկել են միասին դիտել այն, ապա, փոքր-ինչ զրուցել են, որից հետո գնացել է տուն, իսկ Բորիսը մնացել է այդտեղ։ Որոշ ժամանակ անց, իրեն է զանգահարել Բորիսը և հայտնել, որ նրա մայրը հիվանդ է և նրան բուժելու համար գումար է անհրաժեշտ։ Պատասխանել է, որ չունի գումար։ Բ.Առաքելյանն առաջարկել է բջջային հեռախոսը տալ իրեն՝ գրավադնելու նպատակով։ Համաձայնվել է և տվել է իր բջջային հեռախոսը։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ Բորիսը պետք է հեռախոսը վերադարձներ մի քանի օր անց։ Դրանից հետո զանգահարել է նրան, սակայն վերջինս չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին և մտածելով, որնա կարող է գտնվի թատրոնում, գնացել է այնտեղ։ Թատրոնում հանդիպել է դերասան Սամվել Սարգսյանին, հայտնել, որ փնտրում է Բորիսին, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ Բորիսը թատրոնում չէ։ Մի քանի օր անց կրկին գնացել է թատրոն, հանդիպել Մխիթար Մելքոնյանին, այնուհետև՝ Բորիսին։ Բ.Առաքելյանից պահանջել է վերադարձնել բջջային հեռախոսը, սկայն նա ասել, որ չի կարող։ Իր մայրը, տեղեկանալով, որ Բորիսը վերցրել էիր հեռախոսը և չի վերադարձնում, զրուցել է Բորիսի մոր հետ և տեղեկացրել, որ հեռախոսը չվերադարձնելու դեպքում դիմելու են իրավապահ մարմիններին։ Բորիսը և նրա մայրը եկել և վերադարձրել են իր բջջային հեռախոսը։ Մի քանի օր անց զանգահարել է Բորիսն ու տեղեկացրել, որ մոր հետազոտության համար գումար է անհրաժեշտ, սակայն ինքը պատասխանել է, որ չունի։ Այդ ժամանակ Բ.Առաքելյանն իրեն առաջարկել է վաճառել իր համակարգիչը, պատճառաբանելով, որ իր անձնագիրը մոտ չէ, ինչի հետևանքով նա չի կարող անձամբ վաճառել այն։ Ինքն իր անձնագրով գնացել է Երևան քաղաքի Սարյան փողոցում գտնվող խանութ ևվաճառել է Բորիսի համակարգիչը, որի դիմաց տվել են 25.000 ՀՀ դրամ, ինչն ամբողջությամբ տվել է Բորիսին։ Այուհետև, մի քանի օր անց կրկին զանգահարել է Բորիսը և ասել, որ նրան գումար է անհրաժեշտ։Պատասխանել է, որ գումար չունի։ Բ.Առաքելյանն ասել է, որ մայրն ունի արծաթյա զարդեր և խնդրել էիրեն վաճառել դրանք։ Համաձայնվել է, զարդերը տարել է ոսկու շուկա և 30.000 ՀՀ դրամով վաճառել է այն։ Գումարը դարձյալ տվել է Բորիսին։
Պնդել է, որ ինքը նախապես չի իմացել, որ իր կողմից վաճառված իրերը եղել են գողացված, իսկ նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքներից մի քանիսը գրել է քննիչի թելադրանքով։
Չի մտաբերում, արդյոքհատկապես 2015թ.-ի հունվարի 1-ին գտնվել է «Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոնում», թեև մի քանի անգամ այնտեղ է գնացել Բ.Առաքելյանին փնտրելու նպատակով։ Մեկ անգամ Բորիսի և Ս.Սարդսյանի հետ, վերջինիս աշխատասենյակում դիտել են տեսագրություններ։ Խոզուկի տեսքով կախազարդը և օծանելիքի փորձասրվակները նվիրել է Բ.Առաքելյանը, ինքը որևէ առարկա այնտեղից չի վերցրել։ Քննչական փորձարարության ժամանակ իրեն ասել են, որ պետք էկանգնի և մատնացույց անի համապատասխան վայրերը, հակառակ դեպքում իրեն կձերբակալեն, ուստի ինքը մատնացույց է արել իբրև իրկողմից հափշտակված ապրանքների տեղերը։ Նախաքննության ժամանակ, երբ գտնվել է մեղադրյալի կարգավիճակում, իր պաշտպաններին հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատամբ ճնշում է գործադրվել, սակայն նրանք որևէ կերպ չեն արձագանքել, այդ պատճառով ել հետագայում հրաժարվել է պաշտպաններից։
Ինչ վերաբերվում է տուժողների կողմից իր դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցերից՝ ապա դրանք չի ընդունում։

Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստնյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։

07.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«... Պնդում է նախկինում որպես վկա տրված ցուցմունքը։ 2009-2013թ-ին սովորել և ավարտել է «Հայբուսակ» համալսարանի դիզայներական ֆակուլտետը։ Ներկայումս չի աշխատում և ոչնչով չի զբաղվում։ Ուսանողական տարիներից ճանաչում է Բորիս Առաքելյանին, ում հետ ընկերություն են արել։ 2012թ.-ին իր ու Բորիսի կապն ընդհատվել է։ 2014թ.-ի դեկտեմբերի սկզբին պատահական հանդիպել է Բորիսին, որից հետո իրենց հարաբերությունները վերականգնվել են և շարունակել են ընկերություն անել։ Շփման ընթացքում Բորիսից տեղեկացել է, որ նա հաճախակի է գնում Կոնսերվատորիայի հարևանությամբ գտնվող «Խորեոգրաֆիայի Պետակա թատրոն»-ի շենք, որտեղ շփվում է ճանաչված դերասան Սամվել Սարգսյանի հետ, ում Բորիսը «վարպետ» էր կոչում։ Քանի որ ինքը մասնակցել էր թատերական դասընթացների և ցանկություն է ունեցել նկարահանվել ֆիլմում, այդ նպատակով Բորիսին խնդրել է, որպեսզի իրեն տանի թատրոն՝ Ս.Սարգսյանին հանդիպելու նպատակով։ 2014թ.-ի դեկտեմբեր ամսին, հստակ օրը չի մտաբերում, Ս.Սարգսյանին հանդիպելուն նպատակով գնացել է «Խորեոգրաֆիայի Պետական թատրոն», որտեղ գտնվել է նաև Բորիսը։ Այդ օրը ինքը, Բորիսը և Ս.Սարգսյանը համակարգչով դիտել են Ս.Սարգսյանի մասնակցությամբ ֆիլմ, որից հետո Բորիսի հետ դուրս են եկել։ 2015թ.-ի հունվարի 1-ին ժամը 10։00-ի սահմաններում Բորիսը զանգահարել է իրեն և ասել, որպեսզի գա թատրոնի շենքի մոտ, իր հետ խոսելու բան ունի։ Ինքը գնացել է թատրոն։ Հասնելով թատրոն, թակել է մուտքի դուռը, Բորիսը բացել է այն և դուրս եկել։ Դրսում իրեն ասել է, որ խաղադրույք է կատարել և տանուլ է տվել, կուտակել է մեծ պարտքեր՝ մոտ 50.000 ՀՀ դրամ և այն ժամանակին չվերադարձնելու դեպքում, խնդիրներ կունենա։ Բորիսը իրենից գումար է խնդրել, սակայն պատասխանել է, որ այդչափ գումար չունի։ Այդ ժամանակ նա իրեն ասել է, որ թատրոնում՝ տնօրենի աշխատասենյակում, համակարգիչ կա և պատրաստվում է դա վերցնել, գումարի դիմաց գրավադնել կամ վաճառել։ Նշել է, որ այդ ամենի մասին որևէ մեկը չգիտի, խնդրել է օգնել իրեն։ Այդ ժամանակ հասկացել է, որ Բորիսը վերցնել ասելով նկատի է ունեցել գողանալը և խնդրել է իրեն օգնել։ Համաձայնվել է։ Այդ խոսակցությունը տեղի է ունեցել դրսում՝ թատրոնի մուտքի դռան մոտ։ Բորիսն ասել է նաև, որ դերասան Ս.Սարգսյանը թատրոնում է, սակայն նա խմած է և սենյակում քնած։ Բորիսի հետ մտել են թատրոն, առաջացել նախասարահով, մտել աջ կողմում գտնվող դռնով, որը գտնվել է բաց վիճակում։ Բորիսն ասել է, որ դա հանդիսանում է տնօրենի աշխատասենյակը։ Այդտեղ սեղանի վրա դրված է եղել «Սոնի Վայո» մոդելի դյուրակիր համակարգիչ։ Բացի այդ, աշխատասենյակի պատուհանի լուսափեղկը եղել է կոտրված, իսկ վարագույրը՝ պոկված։ Բորիսին հարցրել է, թե ինչու է պատուհանի լուսափեղկը կոտրված, նա պատասխանել է, որ նա է կոտրել, որպեսզի տպավորություն ստեղծի, իբրև գող է մտել ու գողություն կատարել, որպեսզի նրավրա չկասկածեն։ Այնուհետև, աշխատասենյակի սեղանի վրա նկատել է փայլուն քարերով ոսկեգույն կախազարդ՝ խոզուկի տեսքով։ Բորիսին առանց որևէ բան ասելու, վերցրել է այն, դրել գրպանը։ Բորիսը դարակից հանել է համակարգչի պայուսակը, համակարգիչը դրել մեջը, հետո դարականերից վերցրել է արծաթյա զարդեր և լցրել պայուսակի մեջ։ Դրանից հետո Բորիսն իրեն ասել է, որ դարակում 30.000 ՀՀ դրամ գումար կա։ Այդ ամբողջ ընթացքում դերասան Ս.Սարգսյանը եղել է քնած տնօրենի աշխատասենյակից փոքր-ինչ հեռավորության վրա, սակայն մեկ մեկ լսվել է նրա հազի ձայնը։ Այնուհետև, Բորիսն իրենասել է, որպեսզի սպասի թատրոնի դռան մոտ, հետևի, որ մարդ չգա, իսկ որևէ մեկին տեսնելու դեպքում զանգահարի նրան։ Այդ օրն իր մոտ գտնվել է հոր՝ 096-58-09-57 հեռախոսահամարով հեռախոսը, իսկ Բորիսի մոտ՝ 091-59-81-02 համարով հեռախոսը։ Դուրս է եկել թատրոնի մուտքի մոտ և սպասել Բորիսին։ Քիչ անց եկել է Բորիսը և ասել, որ վերցրել է նաև 30.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Ասել է, որ նա հեռանալու է տաքսիով, որպեսզի իրեն չկասկածեն, միաժամանակ ասել է իրեն, որպեսզի թատրոն այլևս չգա։ Դրանից հետո գնացել է տուն և այլևս Բորիսին չի հանդիպել, չի խոսել նրա հետ։ Օրվա ընթացքում զանգահարել է նրան, սակայն հեռախոսը եղել է անջատված։ Որոշ ժամանակ անց Բորիսից տեղեկացել է, որ համակարգիչը վաճառել է 60.000 ՀՀ դրամով, սակայն չի ասել, թե որտեղ և ում է այն վաճառել /.../»։

09.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«/.../ 07.02.2015թ.-ին որպես վկա և որպես կասկածյալ իր կողմից տրված ցուցմունքներում չի հայտնելիրականությունը։ Իրականում «Խորեոգրաֆիայի Պետակա թատրոն»-ի աշխատասենյակից «Սոնի Վայո» համակարգիչը և արծաթյա զարդերը գողացել է ոչ թե Բ.Առաքելյանը, այլ ինքը։ Ինչ վերաբերում է 30.000 ՀՀ դրամին, նշել է, որ մասին որևէ տեղեկություն չունի։ 2015թ.-ի հունվարի 1-ին գնացել է թատրոն իր ցանկությամբ, ոչ թե Բորիսի խնդրանքով։ Ինքը գնացել էր, որպեսզի շնորհավորեր Բորիսի և դերասան Ս.Սարգսյանի ամանորը։ Ժամը 10։00-ից 11։00-ն ընկած ժամանակահատվածում հասել է թատրոն, թակել գլխավոր մուտքի դուռը և Բորրիսը բացել է այն։ Դերասան Ս.Սարգսյանին չի հանդիպել, քանի որ Բորիսի ասելով, նա եղել է քնած, Բորիսի հետ գտնվել են թատրոնի նախասրահում։ Թատրոնում Բորիսի հետ գտնվել են մինչև ժամը 17։00-ն, ապա Բորիսը գնացել է Ս.Սարգսյանի մոտ։ Երբ պատրաստվել է դուրս գալ, նկատել է, որ տնօրենի աշխատասենյակի դուռը գտնվումէ բաց վիճակում և աշխատասեղանի վրա տեսել է «Սոնի Վայո» համակարգիչը։ Որոշել է վերցնել այն, անձնական կարիքները հոգալու համար գրավադնել և 5 օր անց վերադարձնել։ Մտնելով տնօրենի աշխատասենյակ, սեղանի վրայից վերցրել է «Սոնի Վայո» համակարգիչը, վրայից հանել «Վիվա Սելլ» ինտերնետ կապի սարքը, լիցքավորման քարտը, ապա համակարգիչը լիցքավորման սարքի հետ միասին դրել է իր կաշվե պայուսակի մեջ։ Սեղանի վրա դրված է եղել բանալիների խուց, որի վրա եղել է խոզի տեսքով կախազարդ, այդ կախազարդը դրել է գրպանը։ Այնուհետև, բացել է դարակը, որտեղ դրված են եղել արևային սև գույնի ակնոց, անձնագրեր, որոնք բացել և նայել է, զարդատուփեր, որոնց մեջ եղել են ականջօղեր, 3 հատ մատանի, թափանցիկ փոքր պարկ, մեջը՝ ականջօղեր՝ 2 հատ մանր արծաթագույն քարերով, 3 հատ մատանի, մեկը՝ կապույտ քարով, երկուսը՝ արծաթագույն, 3 հատ վզնոց։ Այդ ամենից վերցրել է 3 հատ վզնոցը, մատանիները և ականջօղերը, որոնք դրել է իր պայուսակի մեջ։ Դուրս գալուց առաջ բարձրացել է սենյակի պատուհանի տակ գտնվող բազմոցին և իր մոտ եղած մատիտ սրելու դանակով քանդել է սենյակի պատուհանի փոքր փեղկը, պոկել վարագույրը և միջատների համար նախատեսված ցանցը, որպեսզի տպավորություն ստաեղծվի, իբրև դրսից մարդ է մտել և գողացել։ Այնուհետև դուրս է եկել տնօրենի աշխատասենյակից, ապա՝ թատրոնի շենքից, նստել պատահական սպիտակ գույնի տաքսի ավտոմեքենա, շրջել քաղաքով, որպեսզի գտներ հարմար գրավատուն և գրավադրեր համակարգիչը։ Մի քանի գրավատներում մերժել են գրավադրել համակարգիչը, ուստի վերադարձել է թատրոն, որպեսզի Բորիսից գումար վերցնի և վճարի տաքսու համար։ Թատրոնում հանդիպել է Բորիսին և Ս.Սարգսյանին։ Ս.Սարգսյանը գտնվել է խմած վիճակում, իրեն ասել է, որպեսզի հեռանա։ Բորիսը վճարել է տաքսու համար 5000 ՀՀ դրամ գումար և ոտքով գնացել է տուն։ Գողացված համակարգիչը պահել է ննջարանում՝ շորերի պահարանի մեջ, իսկ արծաթյա զարդերը՝ մահճակալի տակ՝ «Վալենսիա» գրառումով շագանակագույն տուփի մեջ։ Տոներից հետո գողացված զարդերը որպես ձուլակտոր վաճառել է ոսկու շուկայի մուտքի ձախ հատվածում գտնվող խանութում։ Այդ արծաթյա զարդերը վաճառել է որպես ձուլակտոր, ընդհանուր՝ 15.000 ՀՀ դրամով։ Զարդերից 3 հատը եղել են սովորական բիպուտերիա, որոնք վաճառել է «Վերնիսաժ» տոնավաճառում ՝ 3000 ՀՀ դրամով։ «Սոնի Վայո» մոդելի համակարգիչը վաճառել է Սարյան փողոցի վրա գտնվող «Փոստի» շենքի հարակից տարածքում գտնվող համակարգիչների խանութում՝ 30.000 ՀՀ դրամ գումարով։ Ստացված գումարը՝ 48.000 ՀՀ դրամը, տվել է մորը և ասել, որ աշխատավարձ է ստացել։ Չգիտի, թե ինչ արծաթյա զարդեր են գտնվել Բ.Առաքելյանի մոտ, ինքը նրան որևէ արծաթյա զարդ չի տվել, իսկ գողության պահին վերջինս իր հետ չի եղել և չի իմացել այդ մասին/.../»։

10.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«/.../ Իրեն ճանաչման են ներկայացվել երեք անծանոթ աղջիկներ, որոնցից ճանաչել է այն անձին, ում ամսվա սկզբին ոսկու շուկայում վաճառել է թատրոնից գողացված արծաթյա զարդերը։ Այդ արծաթյա զարդերի դիմաց տվյալ աղջիկն իրեն վճարել է 30.000 ՀՀ դրամ։ Բացի այդ, թատրոնում՝ տնօրենի աշխատասենյակից, ինքը գողացել էր 5 հատ կանացի «Շանել համար 5» օծանելիքի փորձասրվակներ, որոնցից 3-ը եղել են օգտագործված, իսկ 2-ը ոչ։ Օծանելիքները դրված են եղել կաշվե քառակուսի տուփի մեջ, որը գտնվել է հեռաուստացույցի տակ գտնվող դարակում։ Տնօրենի աշխատասենյակի գրապահարանի միջից գողացել է «Վալենտինո» տղամարդու օծանելիք։ «Շանել համար 5» օծանելիքները ինքը գողացել է տուփով, տուփի մեջ է եղել նաև ծխախոտների համար նախատեսված տուփ։ Տվյալ օծանելիքները նվիրել է ընկերուհուն՝ Կարինե Գալստյանին։ Վերջինս չի իմացել, որ այդ օծանելիքները եղել են գողացված, կարծել է, որ դրանք ինքը նվեր է ստացել։ «Նայք» ֆիրմայի ֆոտոխցիկը վաճառել է խանութում, որտեղ վաճառել էնաև համակարգիչը։ Ֆոտոխցիկը վաճառել է 6000 ՀՀ դրամով, տղամարդու օծանելիքը հունվար ամսվա սկզբերին նետել է իրենց շենքի մոտ գտնվող աղբարկղում։ Ծխախոտի համար նախատեսված 2 տուփերը վաճառել է «Վերնիսաժ» տոնավաճառում, չի մտաբերում, թե որ տաղավարում։ Ծխախոտի տուփերից մեկը եղել է բրոնզյա, այն որևէ մեկը չի ցանկացել գնել, ուստի նետել է աղբարկղը։ Հափշտակությունից մեկ կամ երկու օր անց Բորիսն իրենից հետաքրքրվել է, թե տեղյակ է արդյոք թատրոնում տեղի ունեցած գողությունից, պատասխանել է, որ այդ մասին որևէ տեղեկություն չունի։ Բորիսը նույնպես տեղյակ չի եղել, որ տնօրենի աշխատասենյակից գողությունը կատարել է ինքը։ Նախկինում տրված ցուցմունքներում, որտեղ նշել է, որ ինքն օգնել է Բորիսին կատարել գողություն, ստել է, քանի որ վախեցել է պատասխանատվությունից։ Հասկանալով, որ Բորիսը կարող է իր փոխարեն ենթարկվել պատասխանատվության, փոշմանել է կատարածի համար և որոշել հայտնել ճշմարտությունը։ Համակարգիչը և ֆոտոխցիկը վաճառելու հետ միասին, վաճառել է նաև ֆլեշկա՝ 3000 ՀՀ դրամով /.../»։

13.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«/.../ Հայտնել է, որ մինչև սույն թվականի փետրվարի 13-ն իր կողմից տրված ցուցմունքները, ինչպես նաև՝ Բ.Առաքելյանի հետ կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքներն անարժանահավատ են։ Նման բովանդակության ցուցմունքներ է տվել Բ.Առաքելյանի խնդրանքով, քանի որ վերջինս հանդիսացել է իր մտերիմ ընկերը։ Նման ցուցմունքներով ցանկացել է օգնել վերջինիս։ Հայտնել է, որ իրականում թատրոնում տեղի ունեցած գողության հետ ինքը որևէ առնչություն չունի, պարզապես Բ.Առաքելյանին օգնել է վաճառել գողացված զարդերը, համակարգիչը, ֆոտոխցիկը և ֆլեշկաները, չիմանալով, որ դրանք եղել են գողացված։ Նշել է, որ նախկինում Բորիսի խնդրանքով է ցուցմունքներում նշել, իբրև ինքը ներկա է գտնվել թատրոնում տեղի ունեցած գողությանը, ավելին, օգնել է կատարել նման արարք։ Փետրվարի 07-ին հրավիրված է եղել նախաքննական մարմնի մոտ՝ որպես վկա հարցաքննվելու նպատակով։ Հարցաքննություից հետո միջանցքում պատահաբար լսել է Բորիսի և նրա մոր խոսակցությունը, որի ժամանակ իմացել է, թե Բորիսը որտեղից ինչ է գողացել։ Մինչ նախաքննական մարմնի մոտ ներկայանալը և ցուցմունք տալը, տաքսու մեջ Բորիսը և նրա մայրը խնդրել են իրեն Բորիսի վերաբերյալ ոչինիչ չասել, ինչպես նաև չասել, որ Բորիսը գումարէ պարտք եղել իրեն։ Թատրոնում եղել է 3 անգամ։Դեկտեմբերի 30-ին կամ հունվարի 1-ին, ստույգ օրը չի մտաբերում, թատրոնում գտնվելու ժամանակ բացել է դարակները Բորիսի խնդրանքով, քանի որ Բորիսը ծխախոտ է փնտրել և չի գտել, ուստի խնդրել է օգնել նրան՝ միասին գտնել այն։ Սկսել են միասին փնտրել, ինքը բացել է հեռուստացույցի տակ գտնվող պահարանը և տեսել օծանելիքներ, որոնք եղել են ինչպես տուփով, այնպես էլ՝ առանց տուփի, անձնագրեր, կանացի սև գույնի արևային ակնոցներ, փոքր շշով խմիչքներ։ Հետաքրքրությունից դրդրված՝ նայել է նաև մյուս դարակները, որտեղ եղել են տուփով արծաթյա զարդեր։ Նույն օրը աշխատասեղանի վրայից վերցրել է փոքրիկ քարերով կախազարդ՝ խոզուկի տեսքով, որի վրա եղել են կապոցով բանալիներ, որոնք հանել և դրել է սեղանի վրա։ Լսելով տղամարդու ոտնաձայներ, կախազարդը մեկ բանալիով դրել է գրպանը։ Երբ գտնվել է Բորիսի հետ տաքսու մեջ, նրա խնդրանքով վաճառել է իրեր, որոնք նախապես չի իմացել, որ եղել են գողացված։ Այդ ժամանակ Բորիսն իրեն ասել է, որ ինքը պատշաճ տեսք չունի և քանի որ եղել են կանացի զարդեր, կարող են մտածել, որ նրան չեն պատկանում, ուստի խնդրել է իրեն վաճառել դրանք։ Համակարգիչը, ֆոտոխցիկը և ֆլեշկան վաճառել է Սարյան փողոցում գտնվող խանութներից մեկում։ Այդ ժամանակ Բորիսը հայտնել է, որ այդ իրերը վաճառում է, քանի որ մայրը հիվանդ է, ունի բուժման կարիք։ Բացի այդ, Բորիսն իրեն պարտք էեղել 45.000 ՀՀ դրամ և վերցրել էր իր՝ 60.000 ՀՀ դրամ արժողության բջջային հեռախոսը։ Քանի որ Բորիսը հանդիսացել է իր մտերիմը, համաձայնվել է վաճառել այդ իրերը։ Բորիսն իրեն նվիրել էր կաշվե սև գույնի պայուսակ, նշելով, որ դրա մեջ կան մի քանի օգտագործված օծանելիքներ, որոնք պատկանել են քրոջը։ Բացի այդ, այդ պայուսակի մեջ եղել է ծխախոտի համար նախատեսված տուփեր, Բորիսն իրեն հայտնել է, որ այդ տուփերը կարող է նվիրել հորը՝ նոր տարվա կապակցությամբ։ Օծանելիքները նվիրել է ընկերուհուն՝ Կարինային, իսկ երբ իմացել է, որ դրանք եղել են գողացված, նետել է աղբարկղը։ Հունվարի 02-ին գնացել է թատրոն և տեղեկացել տեղի ունեցած գողության մասին։ Հասկացել է, որ Բորիսի նվիրած բոլոր իրերը եղել են գողացված։ Հունվարի 2-ին, երբ գտնվել է թատրոնում, հանդիպել է մորուսով մի տղամարդու, զրուցել նրա հետ, այդ ժամանակ ոստիկաններ դեռևս թատրոնում չեն գտնվել/.../»։

14.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«/.../ Իրեն առաջադրված մեղադրանքը պարզ է և հասկանալի, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում։ Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից՝ հրաժարվում է ցուցմունք տալ/.../»

Բ.Առաքելյանի հետ որպես կասկածյալ առերես հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ

«/.../ Մոտ 5 տարի է, ինչ ճանաչում է իր հետ առերեսվող Բ.Առաքելյանին, գտնվում են նորմալ հարաբերությունների մեջ։
Հունվարի 1-ին Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոնում տեղի է ունեցել գողություն, որին մասնակցել են ինքը և Բորիսը։ Տվյալ օրն առավոտյան զանգահարել է Բորիսը և կանչել թատրոն՝ զրուցելու նպատակով։ Գնացել է թատրոն, հանդիպել Բորիսին և միասին զրուցել են դրսում։ Զրույցի ժամանակ Բորիսը հայտնել է, որ ունի պարտքեր և նրան գումար է անհրաժեշտ։ Այդ ժամանակ Բորիսը խնդրել է օգնել և ասել, որ տնօրենի աշխատասենյակում կա համակարգիչ, որը վաճառելու կամ գրավադնելու պարագայում կարող է մարել պարտքերը։ Քանի որ իրենք հանդիսացել են մտերիմներ, խղճացել է նրան և համաձայնվել է օգնել։ Միասին մտել են տնօրենի աշխատասենյակ, որտեղ տեսել են «Սոնի Վայո» մոդելի համակարգիչը։ Այդ ժամանակ պատուհանի լուսափեղկը եղել է կոտրված դեպի ներս, իսկ վարագույրը՝ պոկված և կախված։ Բորիսն իրեն արել է, որ պատուհանի լուսափեղկը հատուկ է այդպես արել, որպեսզի հետագայում մտածեն, թե գողություն է տեղի ունեցել և նրան որևէ մեկը չկասկածի։ Այդ ժամանակ ինքը վերցրել է բանալիների կախազարդը՝ խոզուկի տեսքով, և դրել գրպանը։ Այդ ընթացքում մի պահ Բորիսը դուրս էր եկել սենյակից, որպեսզի համոզվեր, արդյոք դերասան Սամվել Սարգսյանը քնած է, թե ոչ։ Դրանից հետո Բորիսն ինչ-որ տեղից հանել է պայուսակ և համակարգիչը դրել մեջը։ Բորիսը հեռուստացույցի տակ գտնվող դարակից վերցրել է կանացի արծաթյա զարդեր, դրել նույն պայուսակի մեջ։ Այնուհետև, խնդրել է իրեն դուրս գալ սենյակից և հսկել տարածքը, որից հետո, երբ գտնվել է դրսում, եկել է Բորիսը՝ պայուսակը ձեռքին։ Ասել է, որ պետք է գնան տարբեր ուղղություններով, որպեսզի իրենց միասին չտեսնեն...»։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Գայանե Կարապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոնում»՝որպես տնօրեն։ Ճանաչում է ամբաստանյալ Բ.Առաքելյանին, վերջինս մի կարճ ժամանակահատված աշխատել է թատրոնում։ Այդուամենայնիվ, Բ.Առաքելյանի դրսևորած վարքագծի հետ կապված ագելել է նրան այցելել թատրոն։ 27.12.2014թ.-ին Բ.Առաքելյանը եկել էր թատրոն, տեսնելով նրան ինքը զայրացել է և հարցրել, թե ինչու է եկել, որիցհետո նա հեռացել է։ Դրանից հետո թատրոն է եկել մյուսամբաստանյալ Վ.Արիստակեսյանը, փնտրել Բ.Առաքելյանին, որից հետո նա նույնպեսհեռացել։ 28.12.2014թ.-ին կամ 29.12.2014թ.-ին անձնական խնդիրների անհրաժեշտությունից ելնելով մեկնել է ԱՄՆ։ ԱՄՆ-ում գտնվելուժամանակ, 02.01.2015թ.-ին իրեն է զանգահարել Սամվել Սարգսյանը և տեղեկացրել, որ թատրոնից հափշտակություն է կատարվել, որի արդյուքնում գողացել ենթատրոնին պատկանող «SONY VAYO» մոդելի համակարգիչը և մի քանի այլ իրեր։ Բացի այդ, տեղեկացրել է, որ պատրանք են ստեղծել` իբրև հափշտակությունը կատարվել է պատուհանից, որի դրսի հատվածը եղել է կոտրված։
Տուժողը հայտնել է, որ մինչ ԱՄՆ մեկնելը, տոպրակի մեջ լցրել է թանկարժեք զարդեր, որոնց մեջ եղել նաև արհեստագործ Մալյանի աշխատանքները, որոնք իր հետ պետք է տաներ ԱՄՆ։ Այդ զարդերը դրել էր աշխատասենյակի դարակում, սակայն մոռացել էր դրանք իր հետ ԱՄՆ տանել։ Երբ վերադարձել է ԱՄՆ-ից, տեսել է, որ այդ զարդերը բացակայում են։ Հասկացել է, որ դրանք հափշտակել է Բ.Առաքելյանը, քանի որ նախկինում մի քանի անգամ եղել են դեպքեր, երբ տեսել է, թե նա ինչպես է իր դարակներում ինչ-որ բան փնտրում։ Անմիջապես զանգահարել է Բ.Առաքելյանին և ասել, որ նա մեկ ժամվա ընթացքում պետք է վերադարձնի հափշտակած իրերը։ Այդ հեռախոսազրույցից հետո իրեն է զանգահարել Բ.Առաքելյանի մայրը, խնդրել, որևէ միջոց չձեռնարկել, հայտնելով, որ նա կգա և կհանդիպի իրեն։ Այնուհետև, Բ.Առաքելյանը և նրա մայրը եկել են թատրոն, բերել տոպրակի մեջ լցված զարդեր, որոնք, սակայն, այնքան էլ արժեքավոր չեն եղել։ Բ.Առաքելյանի մայրը տվյալ օրը հայտնել է, որ որդին տեղեկացրել է, իբրև այդ զարդերը հանդիսանում են նվերներ։ Տվյալ տոպրակով զարդերը հաջորդ օրը ներկայացրել է քննիչին։
Տեղյակ է, որ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում Վ.Արիստակեսյանը հայտնել է, թե որ զարդը որտեղից է հափշտակել։
Պնդել է, որ, բացի մեղադրական եզրակացությամբ արտացոլված զարդերից, իրենից հափշտակվել են նաև այլ թանկարժեք զարդեր, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է մոտ 12.700.000 ՀՀ դրամ։ Դրանց մեջ են եղել արծաթյա եռանկյունաձև վզնոց, որը եղել է ձեռքի աշխատանք, արտասահմանից բերված արծաթյա վզնոց, ալեքսանդրիտ քարերով կախազարդ և ականջօղ, մեդալյոն, մատանիներ։ Հափշտակված համակարգիչը պատկանում է թատրոնին, արծաթեղենը` իրեն։ Բացառում է այն հանգամանքը, որՍ.Սարգսյանն իրեն պատկանող զարդը կարող էր տալ Բ.Առաքելյանին կամ նրա մորը։ Դեպքի օրը աշխատասենյակի դուռը եղել է բաց։ Նախկինում Վ.Արիստակեսյանին տեսել է մեկ անգամ, այն օրը, երբ նա եկել էր թատրոն և Բ.Առաքելյանին էր փնտրում։
Դատարանում տուժողը ներկայացրել է հայցադիմում և խնդրել է ամբաստանյալներից՝ համապարտության կարգով իրօգտին բռնագանձել 10.170.000 ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցում։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժողի ներկայացուցիչ Մխիթար Մելքոնյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Բ.Առաքելյանին, վերջինս հանդիսանում է իր ծանոթը։ Նոր տարվա գիշերը ԱՄՆ-ից իրեն է զանգահարել Գայանե Կարապետյանը և հայտնել, որ թատրոնից գողություն է կատարվել և խնդրել է իրեն գնալ այնտեղ։ Անմիջապես գնացել է թատրոն, որից հետո ժամանել են նաև ոստիկանության աշխատակիցները և կատարել համապատասխան գործողություններ։ Այդ ժամանակ եկել է նաև Բ.Առաքելյանն ու ասել, որ այնտեղ եղել է օծանելիքի սրվակ, որը պարզապես վերցրել և դրել է մի կողմ։ Թատրոնում գտնվել է նաև այն ժամանակ, երբ Բ.Առաքելյանը և նրա մայրը եկել և բերել էին տոպրակի մեջ լցված արծաթյա զարդերը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Սամվել Սարգսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Բ.Առաքելյանին։ Մասնավորապես, վերջինս եկել է թատրոն, հայտնել, որ սովորում է ինստիտուտում և ցանկանում հաճախել թատրոն` այդ բնագավառում ինչ-որ բան սովորելու նպատակով։ Այնուհետև, մի քանի անգամ եկել է թատրոն։Իրեն դուր չեն եկել նրա այցերը, այդ պատճառով Բ.Առաքելյանին հայտնել է, որ այսուհետ թատրոն պետք է հաճախի միայն իր թույլտվությամբ։
Նկարագրելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, նշել է, որերեկոյան ուշ ժամին Բ.Առաքելյանը ընկերուհու հետ միասին եկել է թատրոն և ասել, որ իր մասնակցությամբ գտել է ինչ-որ ձայնագրություն և բերել է, որպեսզի ցույց տա իրեն։ Ինքը սենյակում համակարգչով դիտել այդ ձայնագրությունը, իսկ Բ.Առաքելյանը և նրա ընկերուհին այդ ժամանակ ներս ու դուրս են արել։ Ձայնագրությունը դիտելուց հետո պահանջել է, որպեսզի Բ.Առաքելյանը և նրա ընկերուհին հեռանան թատրոնից։ Դրանից հետո պառկել է, ապա, տեսել, որ Բ.Առաքելյանը և այդ աղջիկը դեռևս գտնվում են թատրոնում։ Բարկացել է և կրկինպահանջել, որպեսզի նրանք հեռանան, որից հետո միայն նրանք հեռացել են։ Հաջորդ օրը եկել է Բ.Առաքելյանը և անմիջապես ասել, որ պատուհանը կոտրված է, կատարվել է հափշտակություն։Հավելել է, որափշտակել են համակարգիչը, իսկ դարակները գտնվում են բաց վիճակում։ Նախապես նկատել է, որ բացակայում է համակարգիչը։ Անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն, որից հետո ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, կատարել համապատասխան գործողություններ։ Պարզվել է, որ հափշտակությունը կատարել են Բ.Առաքելյանը և նրա ընկերուհին։ Երբ եկել է թատրոնի տնօրեն Գայանե Կարապետյանը, հայտնել է, որ հափշտակվել են նաև նրա թանկարժեք արծաթյա զարդերը։
Դատարանում տեսնելով ամբաստանյալ Վ.Արիստակեսյանին, հայտնել է, որ չի բացառում, որ Բ.Առաքելյանի ընկերուհին հանդիսանում է նա, թեև նրա արտաքինն իր մոտ այդքան էլ չի տպավորվել։ Երբ ոստիկանները դեպքի օրը թատրոնում կատարել են քննչական գործողություններ, Բ.Առաքելյանի հետ եկած աղջիկը, մատնացույց անելով նկարագրել է, թե դեպքն ինչպես է եղել, նշելով, թե որտեղից ինչ է հափշտակվել։
Անդրադառնալով հափշտակված զարդերին, հայտնել է, որ Գ.Կարապետյանի մոտից հափշտակված զարդերը չեն վերադարձվել, իսկ հետագայում Բ.Առաքելյանն իրեն է վերադարձրել իր մոտից հափշտակված մի քանի զարդերը, որոնք այքան էլ արժեքավոր չեն եղել։ Զարդերը, որոնք իրեն է վերադարձրել Բ.Առաքելյանը, ինքը մինչ այդ Բ.Առաքելյանին չէր տվել։
Նախկինում մի քանի անգամ Բ.Առաքելյանին տեսել է իր աշխատասենյակում, զարմացել է, հարցրել, թե ինչ է անում այնտեղ, վերջինս ներկայացրել է անհիմն պատճառաբանություններ։ Նախկինում եղել են դեպքեր, երբ Բ.Առաքելյանի հետ ընթրել են միասին, նույնիսկ եղել է դեպք, երբ նրա հետ մեկ անգամ գնացել է իր հարազատի շիրիմին։ Ավելին, մտաբերում է, որինքը Բ.Առաքելյանին տվել է իրեն պատկանող իրեր, զարդեր, որոնք, պայմանավորվածության համաձայն, օգտագործելուց հետո նա պետք է վերադարձներ իրեն։ Այդուամենայնիվ,հավաստիացրել է, որ Գայանե Կարապետյանին պատկանող որևէ զարդ ինքը Բ.Առաքելյանին չի տվել։ Մտաբերում է, որ մեկ անգամ Բ.Առաքելյանը մոր հետ եկել է թատրոն, միասին նստել են, զրուցել, այդ զրույցի ժամանակ Բ.Առաքելյանի մորը նվիրել է կանացի զարդ` վզնոց կամ թևնոց։ Դեպքի օրը թատրոնում իրենից բացի, այլ աշխատողներ չեն եղել։ Գ.Կարապետյանի աշխատասենյակը գտնվում է թատրոնի մուտքի դռան մոտ։ Թատրոնում պահակ չի աշխատում, քանի որթատրոնում հիմնականում լինում են մարդիկ։ Գտնում է, որ հափշտակությունը կատարվել է թատրոնի ներսից, սակայն փորձել են տպավորություն ստեղծել, իբրև հափշտակությունը կատարվել է պատուհանից։ Վկան պնդել է, որ զարդը, որը նվիրել է Բ.Առաքելյան մորը, արժեքավոր չի եղել և այն պատկանել է իրեն։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հարություն Նահապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Վ.Արիստակեսյանին, իսկ մյուս ամբաստանյալ Բ.Առաքելյանին չի ճանաչում։ Աշխատում է «Ալիանս Դիստիբյուտոր» ՍՊԸ-ում՝ որպես տնօրեն։ Ընկերությունն աշխատում է շրջանառության հարկի դաշտում, զբաղվում է օգտագործված համակարգիչների առք ու վաճառքով։ Մասնավորապես, քաղաքացիներից գնում է օգտագործված համարակգիչներ, նորոգում և վերավաճառում դրանք։ Ամբաստանյալ Վ.Արիստակեսյանից 25.000 ՀՀ դրամով գնել է «SONY VAYO» մոդելի համակարգիչ և 6.000 ՀՀ դրամով ֆոտոապարատներ։ Համակարգիչը նորոգել են, դրա համար ծախսել են 25.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ա.Արիստակեսյանից գնելու ժամանակ չեն հարցրել, թե այն ում է պատկանում, քանի որվերջինս այն իրեց է վաճառել սահմանված կարգով՝ անձնագրով։ Հետագայում, ՍՊԸ է եկել քննիչը և առգարվվել Վ.Արիստակեսյանից գնած համակարգիչը, որի ժամանակ խանութում է գտնվել նաև Վ.Արիստակեսյանը, ով մատնացույց անելով համակարգիչը,ասել է, որ այն պատկանում է իրեն։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Կարինե Նահապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Ալիանս Դիստիբյուտոր» ՍՊԸ-ում։ Ընկերությունը զբաղվում է օգտագործված համակարգիչների առք ու վաճառքով։ 2015թ.-ի գարնանը ընկերություն է եկել ամբաստանյալ Վ.Արիստակեսյանը և, ներկայացնելով անձնագիրը, առաջարկել է գնել «SONY VAYO» մոդելի համակարգիչ։Հայտնել է,որ համակարգիչը պատկանում է իրեն, ավելին, իր ներկայությամբ ջնջել է համակարգչի պարունակությունը /նկարներ և այլ ինֆորմացիա/։
Նշել է, որհամակարգիչըգնելուժամանակ խանութում գտնվել են ինքը և տնօրենը։ Հաստատապես պնդել է, որ Վ.Արիստակեսյանն է եկել խանութ և վաճառել «SONY VAYO» մոդելի համակարգիչը։ Համակարգչի դիմաց նրան է վճարել 25.000 ՀՀ դրամ, հետագայում, սակայն,նորոգել են այն, որի համար ծախսել են գումարներ։ Համակարգիչը վաճառելու օրըՎ.Արիստակեսյանը դրևսորել է ազատ վարքագիծ, բացի այդ, կրել է գլխարկ։
Հետագայում նա խանութ է եկել նաև ոստիկանության աշխատակիցների հետ և մատնացույց արել «SONY VAYO» մոդելի համակարգիչը։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաքննությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.

Որպես վկա հարցաքննվածԿարինա Գալստյանի ցուցմունքն այն մասին, որ՝

«/.../Պարզաբանվել են իր իրավունքներն ու պարտականությունները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Փաստաբանի կարիք չունի։ Նախազգուշացվել է սուտ ցուցմունք տալու և ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին։ Տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, թարգմանչի կարիք չունի։
Մանուկ հասակից ճանաչում է Վարդուհի Արիստակեսյանին, վերջինս հանդիսանում է իր ընկերուհին։ Հանդիսանում են համադասարանցիներ և գտնվում են լավ հարաբերությունների մեջ։ Ամանորին Վարդուհին գտնվել է իր տանը և իրեն է նվիրել «Շանել համար 5» կանացի օծանելիք, որը եղել է սպիտակ գույնի տուփի մեջ։ Բացի այդ, տուփի մեջ եղել նաև 5 հատ օծանելիքի փորձասրվակներ, որոնցից 3-ը եղել են օգտագործված, իսկ 2-ը՝ ոչ։ Նշված օծանելիքը չի օգտագործել և ներկայացնում է քննությանը։ Վարդուհին հայտնել է, որ օծանելիքը նրան տվել են աշխատավայրում։ Տեղյակ է եղել միայն, որ նա այդ ժամանակ աշխատել է ինչ-որ բժշկական ընկերությունում։
Վարդուհուց տեղեկացել է, որ գողության հետ կապված նրան հրավիրել են ոստիկանություն։ Հեռախոսազրույց է ունեցել Վարդուհու հետ և վերջինս իրեն ասել է, որ «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»-ից գողացել է իրեն նվիրած օծանելիքը, ինչպես նաև արծաթյա զարդեր և համակարգիչ, որոնք նա վաճառել է։ Վարդուհի Արիստակեսյանն իրեն ասել է, որ հաճախում է «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»՝ ֆիլմում նկարահանվելու նպատակով։ Ինքը Վ.Արիստակեսյանի հետ այդ թատրոն չի գնացել։ Բ.Առաքելյանին ճանաչում է Վ.Արիստակեսյանի պատմելով, գիտի, որ նրանք եղել են համակուրսեցիներ, բացի այդ, Վ.Արիստակեսյանը պատմել է, որ Բ.Առաքելյանը սիրահարված է եղել նրան։ Ինքը Բ.Առաքելյանին երբևէ չի հանդիպել, նրան անձամբ չի ճանաչում։ Չգիտի, թե Վ.Արիստակեսյանը «Խորեոգրոֆիայի պետական թատրոն»-իցինչ է հափշտակել/.../»։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես վկա հարցաքննվածԳ.Բարսեղյանի ցուցմունքն այն մասին, որ

«/.../ Հանդիսանում է անհատ ձեռներեց։ «Վաղարշ և որդիներ» ոսկու շուկայում զբաղվում է ոսկյա և արծաթյա իրերի առք ու վաճառքով։ Առևտուրն իրականացնում է թիվ 39 տաղավարում։ Հիմնականում ոսկին և արծաթը գնում և վաճառում է որպես ձուլակտոր։ 2015թ.-ի հունվար ամսվա սկզբին իրեն է մոտեցել 22 կամ 23 տարեկան, 65 սմ հասակով, բաց շագանակագույն երկար մազերով, սպիտակ գույնի սպորտային բաճկոնով, փոքրամարմին մի աղջիկ և առաջարկել է գնել արծաթյա զարդեր։ Այդ աղջկան տեսնում էր առաջին անգամ։ Վերջինիս զգուշացրել է, որ այդ զարդերը ինքը գնելու է որպես ձուլակտոր, զարդերի վրայի քարերը որպես քաշ չի գնահատելու, ընդհանուր զարդերը կշռելու է և ընդհանուր քաշից, դատելով քարերի քաշը, հանելու է 5 կամ 6 տոկոս, ապա վճարելու է միայն արծաթի դիմաց։ Այդ աղջիկը համաձայնվել է և իրեն է ներկայացրել զարդերը, որոնց մեջ եղել են շղթաներ, վզնոց՝ տարբեր գույնի քարերով, մեդալյոն /իր մտաբերմամբ՝ մեկ հատ/, տարբեր գույնի մատանիներ, ականջողեր, որոնց քանակը չի մտաբերում։ Ընդհանուր առմամբ զարդերը կշռելուց հետո 5 կամ 6 տոկոս քաշ է հանել։ Քարերից որևէմեկն իրենից արժեք չի ներկայացրել, դրանք եղել են տարբեր գույների։ Որպես ձուլակտոր արծաթը կազմել է 200 գրամ և այդ աղջկան վճարել է 30.000 ՀՀ դրամ՝ մեկ գրամի դիմաց վճարելով 150 ՀՀ դրամ։ Տվյալ աղջիկը հայտնել է, որ այդ զարդերը հանդիսանում են իր անձնական զարդերը, նրան գումար է հարկավոր, այդ իսկ պատճառով վաճառում է։Աղջկը որևէ կասկածի տեղիք չի տվել, որ արծաթյա զարդերը կարող էին գողացված լինել։ Այդ աղջկան տեսնելուն պես կճանաչի։ Ինքը իր գնած ոսկյա և արծաթյա զարդերը վաճառում է որպես ձուլակտոր, այդ իսկ պատճառով իր մոտ զարդերը երկար չեն մնում, առավելագույնը մեկ օր։ Չի մտաբերում, թե այդ աղջկանից գնած զարդերը ում է վաճառել, սակայն հաստատապես պնդել է, որ նրանից գնած որևէ արծաթյա զարդ իր մոտ չի պահպանվել և բոլորը վաճառել է որպես ձուլակտոր /.../»։

Որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննված Գ.Բարսեղյանի ցուցմունքն այն մասին, որ

«/.../ Իրեն ճանաչման են ներկայացվել թվով 4 աղջիկներ, որոնք կանգնած են եղել միմյանց կողքին։ Ճանաչել է ձախից երկրորդը կանգնած աղջկան, ումից 2015թ.-ի հունվար ամսվա սկզբին ոսկու շուկայում որպես ձուլակտոր գնել է արծաթյա զարդեր և նրան է վճարել 30.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ աղջկան ճանաչել է նրա հայացքից, հասակից, փոքրամարմին կառուցվածքից, մազերի գույնից, չնայած որ, ներկայումս մազերի գույնն ավելի բաց է։ Այդ աղջիկը մեկ քայլ առաջ է եկել և ներկայացել որպես Վարդուհի Արիստոկսյան անուն ազգանունով անձ։ Նրա անունը իմացել է ճանաչման ժամանակ, քանի որ նրան նախկինում չի ճանաչել, պարզապես տեսել է մեկ անգամ, երբ նրանից գնել է արծաթյա զարդեր /.../»։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաապրաքագիտական փորձաքննության թիվ 09911510 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ «Բ.Առաքելյանի և Վ.Արիստակեսյանի կողմից հափշտակված՝ փորձաքննությանը տրամադրված ապրանքատեսակների ընդհանուր միջին շուկայական արժեքները՝ որոշմամբ առաջադրված ժամանակահատվածի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակների հաշվառմամբ ընդհանուր գնահատվել է 361.500 ՀՀ դրամ»։

/տես` գ.թ. 231-222, դատական նիստի արձանագրությունը/

Գործով մեղադրյալ Վ.Արիստակեսյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վ.Արիստակեսյանը մանրամասն նկարագրել է այն հատվածները, որտեղից գողություն է կատարել, ինչպես նաև մատնանշել է այն վայրերը, որտեղ վաճառել է հափշտակված իրերը»։

/տես` գ.թ. 69-74, 94-105, դատական նիստի արձանագրությունը/

Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վկա Գևորգ Բարսեղյաննիրեն ներկայացված չորս անձանցից ճանաչել և մատնացույց է արել Վարդուհի Արիստակեսյանին և հայտնել, որ նրանից էգնել արծաթյա զարդերը»։

/տես` գ.թ. 81-84, դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Գայանե Կարապետյանի մասնակցությամբ կատարված՝ դեպքի վայրի զննության մասինարձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Վերջինս մանրամասն նկարագրել և մատնացույց է արել հափշտակված իրերի գտնվելու վայրերը»։

/տես` գ.թ. 106-114, դատական նիստի ահցանագրությունը/

Դատարանում հետազոտվել ենգործով իրեղեն ապացույց ճանաչված «Շանել 5»տեսակի օծանելիքի փորձասրվակները, տուժող Գայանե Կարապետյանից հափշտակված կանացի զարդերը, «խոզի» տեսքով բանալիների կախազարդը և «Սոնի Վայո» մակնիշի դյուրակիր համակարգիչը։

/տես` դատական նիստի ահցանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Բ.Առաքելյանի և Վ.Արիստակեսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, Վ.Արիստակեսյանի և Բ.Առաքելյանի անձը բնութագրող, բժշկական փաստաթղթերը և այլ փաստաթղթեր։

/տես`դատական նիստի արձանագրությունը/

Այսպիսով, դատարանը հետազոտելով, համադրելով և գնահատելով դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները, արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Վ.Արիստակեսյանի և Բ.Առաքելյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են և դրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող պատիժներից խուսափելու նպատակ, քանի որ ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորվեցին դատաքննությամբ՝ իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված վերը շարադրված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

Այդ առումով դատարանը ստորև ցանկանում է վերլուծել, իսկ դրա արդյունքում գնահատել ամբաստանյալ Վ.Արիստակեսյանի դատաքննական ու նախաքննական ցուցմունքները, որոնք կազմում են ապացույց հանդիսացող փաստական տվյալների մասը, իսկ դրանց ամբողջական վերլուծությունն ու համադրումը հետազոտված ու հրապարակված մյուս ապացույցների հետ ունի կարևոր ապացուցողական նշանակություն` գործի արդարացի լուծման համար։

Այսպես.

Ամբաստանյալ Արիստակեսյանը նախաքննության ընթացքում հարցաքննվել է մի քանի անգամ՝ տարբեր ժամանակահատվածներում և տարբեր կարգավիճակներում։

Մասնավորապես, որպես կասկածյալ հարցաքննությունների ժամանակ Արիստակեսյանը, մանրամասն ներկայացնելով դեպքի օրը «Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոնում» տեղի ունացած իրադարձությունները, իր և Բ.Առաքելյանի գործողությունները, հանգամանորեն նշել է այդ իրադարձությունների հաջորդականությունն ու զարգացումը, ինչպես նաև՝ հստակ տեղեկություններ՝ հաշփտակված առարկաների և հետագայում դրանց իրացման վեաբերյալ։

Մինչդեռ, դատարանում վերջինս հայտնել է լիովին այլ տեղեկություններ՝ կապված դեպքի օրը «Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոնում» տեղի ունացած իրադարձությունների հետ, պնդելով, որ ինքն անձմաբ որևէ առնչություն չի ունեցել այդ դեպքի հետ։ Նման պարագայում, դատարանն արձանագրում է, որ Վ.Արիստակեսյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, քանի որ մինչդատական վարույթում վերջին մանրամասն շադարել է ինչպես դեպքի հանգամանքները, այնպես էլ՝ դեպքից հետո՝ հափշտակված իրերն իրացնելու առումով իր կողմից իրականացված գործողությունները, որոնք հաստատվել են գործով հարցաքննված մի շարք վկաների ցուցմունքներով։

Բացի այդ, մինչդատական վարույթի ընթացքում Վ.Արիստակեսյանը, ընթերակաների և քննչական գործողության այլ մասնակիցների ներկայությամբ մանրամասն մատնացույց է արել ու նկարագրել«Խորեոգրաֆիայի պետական թատրոն»-ի այն հատվածները, որտեղից կատարվել է հափշտակությունը, նշելով, թե որ հատվածից ինչ ենվերցրել։ Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն դիրքորոշոմանը, իբրև քննչական փորձարարության ժամանակ Վ.Արիստակեսյանի նկատմամբ ճնշումէ գործադրվել,որիարդյունքում էլ վերջինս մատնացույց է արել հիշյալ վայրերը, դատարանը այն համարում է մտացածին, քանի որ հիշյալ գործողություններից հետո, նախաքննության ընթացքում Վ.Արիստակեսյանը մշտապես ունեցել է պաշտպան, այն էլ՝տարբեր ժամանակահատվածներում՝ տարբեր պաշտպաններ և նրանցից որևէ մեկը նախաքննության ժամանակ նման հարց չի բարձրացրել, տվյալ քննչական գործողությունները չի վիճարկել։ Ավելին, դատարանը չի հերքում այն հանգամանքը, որ պաշտպանները, միգուցե պաշտպանական մարտավարությունից ելնելով, չեն անդրադարձել այդ հարցին, սակայն, դատարանը հաստատված է համարում այն փաստը, որ Վ.Արիստակեսյանը մատնացույց է արել սենյակի հատկապես այն հատվածները, որտեղից էլ իրականումհափշտակվել է տուժողներին պատկանող իրերը և նման մանրամասնությամբ հանգամանքները կարող էին հայտնի լինել միայն դրանք հափշտակած անձին և ոչ մի կերպ՝ գործը քննող քննիչներին։
Այլ խոսքով, քննիչին քննչական փորձարարություն կատարելիս չէին կարող հայտնի լինել հանգամանքներն այն մանրամասնությամբ, ինչպես որ հայտնել է Արիստակեսյանը՝ մատնացույց անելով գողոնի գտնվելու վայրերն ու սենյակում իրականացրած իր գործողությունները։ Ավելին, ամբաստանյալի կողմից մատնացույց արված վայրերն ու գողացված ապրանքների նկարագիրը համընկել է նաև Տուժող Գայանե Կարապետյանի մասնակցությամբ կատարված՝ դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությանը, համաձայն որի՝ վերջինս մանրամասն նկարագրել և մատնացույց է արել հափշտակված իրերի գտնվելու վայրերը։

Հարկ է նկատի ունենալ, որ հիշյալ քննչական գործողությամբ ի հայտ եկած գործի փաստական տվյալները հաստատվել են նաև հետագայում հարցաքննված մի շարք վկաների՝ Սամվել Սարգսյանի, Կարինե Նահապետյանի, Հարություն Նահապետյանի, Գևորգ Բարսեղյանի և Կարինա Գալստյանի դատարանում տրված կամ հետազոտված ցուցմունքներով։

Վ.Արիստակեսյանի պաշտպան Ղազարյանը համապատասխան հիմնավորումներով միջնորդություն է ներկայացրել դատարան և խնդրել է հաստատել նախաքննության ժամանակ կատարված՝ դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը որպես ապացույց օգտագործելու անթույլատրելիությունը։
Մասնավորապես, պաշտպանը վիճարկել է այն հանգամանքը, որ 02.01.2015թ.-ին ժամը 17։30-ից մինչև ժամը 18։55-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարվել է քննչական գործողություն, որին ներկա է գտնվել վկա Սամվել Սարգսյանը։ Մինչդեռ ըստ քրեական գործում առկա մեկ այլ փաստաթղթի՝ Ս.Սարգսյանը 02.01.2015թ-ին ժամը 17։50-ին, փաստորեն նույն ժամանակահատվածում, նաև հաղորդում է տվել ոստիկանությունում՝ կատարված գողության մասին, ինչը հնարավոր չէր կարող լինել։

Անդրադառնալով ներկայացված միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և ենթակա՝ մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ՝

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից 31.05.2014թ.-ին կայացված ԵԱՔԴ0189/01/12 նախադեպային որոշման համաձայն՝

«ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝

1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`

(…)

5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ.
(…)։

2. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։

Ապացույցների թույլատրելիության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Սարգսյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ՝

(…)

որպես քրեական oրենuգրքով նախատեuված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կաuկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպեu նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքները պարզելու միջոց կարող են օգտագործվել միայն այնպիսի ապացույցներ, որոնք ձեռք են բերվել, ամրագրվել և գործին կցվել են քրեադատավարական օրենքով սահմանված և թույլատրելի համարվող կարգով։Ապացույցներիձեռքբերմանևամրագրմանթույլատրելիությունըկարգավորողնորմերիցհետևումէ, որորպեսապացույցչենկարողօգտագործվելքննչականկամայլդատավարականգործողությանկատարմանկարգիէականխախտմամբձեռքբերվածփաստականտվյալները, հատկապեսեթեդրանք իրենց հերթին հանգեցրել են դատավարության մասնակիցների իրավունքների էական խախտման, ազդել են կամ կարող էին ազդել uտացված փաuտական տվյալների հավաuտիության վրա։ (…) (տե՛սԱրմենՍեյրանիՍարգսյանիգործովՎճռաբեկդատարանի 2009 թվականիսեպտեմբերի 16-իթիվԵՔՐԴ/0295/01/08 որոշման 15-րդ կետը)։

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում էական չեն կարող համարվել քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի այն խախտումները, որոնցով չեն սահմանափակվել դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները կամ այդ իրավունքներից նրանք չեն զրկվել, ինչպես նաև այն խախտումները, որոնք ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա չեն ազդել կամ չէին կարող ազդել։Այլխոսքով` քննչականկամայլդատավարականգործողությունններիկատարմանժամանակթույլտրվածքրեադատավարականօրենսդրությանխախտումներըպետքէգնահատվեն` ելնելովդրանցբնույթից, ծանրությունից և վերոնշյալ գործողությունների արդյունքում ստացված ապացուցողական նյութի որակի և հավաստիության վրա դրանց ազդեցության աստիճանից։Վճռաբեկդատարանըգտնումէ, որապացույցնանթույլատրելիճանաչելը` որպեսիրավականհետևանք, պետքէտեղիունենամիայնքրեադատավարական օրենսդրության էական խախտման առկայության պարագայում։Հակառակդեպքումապացույցներիթույլատրելիությանհարցինկցուցաբերվիձևականմոտեցում, ինչնէլկհանգեցնիապացուցողականնյութիանտեղիկորստի»։

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշման լույսի ներքո հետազոտելով գործի նյութերն ու քննարկման առարկա դարձնելով պաշտպանի միջնորդությունը, դատարանը փաստում է, որ քննչականգործողության՝ դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ և հանցագործության մասին հաղորդում տալու մասին արձանագրության արդյունքում ուղարկված օպերատիվ ամփոփագրում առկա ժամանակային միևնույն տվյալները չեն կարող դիտվել որպես քրեադատավարական կարգի էական խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցներ, քանի որ դրանցովչեն սահմանափակվել դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները, նրանք չեն զրկվելայդ իրավունքներից, ինչպես նաև չեն ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա։

Նշվածից զատ, պաշտպանը վիճարկել է նաև գործով վկա Կարինա Գալստյանի կողմից տրված և դատարանում հրապարակված նախաքննական ցուցմունքի օգտագործման իրավաչափության հարցը, քանի որ վերջինիս այդպես էլ հնարավոր չի եղել հարցաքննել դատարանում, ըստ որր պաշտպանական կողմը զրկված է եղել նշված վկայի հետ կոնֆրոնտացվելու իրենց իրավունքից։

Այս առումով դատարանը ցանկանում է անդրադադարձ կատարել ՄԻԵԴ-ի կողմից քննված՝ Գաբրիելյանն ընդդեմ Հայաստանի թիվ 8088/05 գանգատին։

Մասնավորապես այդ որոշմամբ եվրոպական դատարանն արձանագրել է`
«Դատարանը կրկնում է, որ ապացույցի ընդունելիությունը ի սկզբանե ներպետական օրենսդրության կարգավորման խնդիր է, և որպես համընդհանուր կանոն, ներպետական դատարանները պետք է գնահատական տան ներկայացված ապացույցներին։ Կոնվենցիայի ներքո Դատարանի խնդիրն է ոչ թե սահմանել կանոն որով վկաների ցուցմունքները ճիշտ կընդունվեն որպես ապացույց, այլ հստակեցնել, թե արդյոք վարույթն ամբողջությամբ, ներառյալ` ապացույցների ձեռքբերման գործընթացը, արդար էր։ /Տես այլոց շարքում` Doorson v. The Netherlands, 26 մարտի 1996թ., 67.Reports of Judgments and Decisions/։
Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի /դ/ ենթակետը արտացոլում է այն սկզբունքը, որ մինչ մեղադրյալի դատապարտումն ներկայացված բոլոր ապացույցները պետք է պատշաճ դիտարկվեն իր ներկայությամբ հրապարակային դատաքննության ընթացքում` հաշվի առնելով մրցակցության սկզբունքը։ Այս սկզբունքից հնարավոր է բացառություններ կատարել, սակայն այդ դեպքում չպետք է խախտվի պաշտպանության իրավունքը, որը, որպես կանոն պահանջում է, որպեսզի մեղադրյալին ընձեռնվի բավարար և պատշաճ հնարավորություն առարկություններ ներկայացնելու և հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին, ինչպես վկայի ցուցմունք տալու ընթացքում, այնպես էլ դատավարության հետագա փուլերում / տես Delta v France, 19 դեկտեմբերի 1990, 36, Series A թիվ 191-A; Van Mechelen and Others v Netherlands Reports of Judgments and Decisions-1997-, Luca v Italy, թիվ 33354/96, 39, ՄԻԵԴ 2001/։
Վերը նշված սկզբունքից բխում են 2 պահանջներ.
Առաջին, պետք է լինի հարգելի պատճառ վկայի չներկայանալու համար։
Երկրորդ, երբ դատապարտումը հիմնվում է միայն կամ վճռորոշ կերպով գրավոր ցուցմունքների վրա, որոնք արել է անձն, ում մեղադրյալը չի կարողացել հարցաքննել ինքնուրույն, հետաքննության կամ դատաքննության փուլում, ապա պաշտպանական կողմի իրավունքները կարող են սահմանափակվել այն չափով, որքանով չեն համապատասխանում հոդված 6-ով ամրագրված երաշխիքներին / տես` Al –Khawaja and Tahery v United Kingdom /ՄՊ/ թիվ 26766/05 և թիվ 22228/06, 119, 15 դեկտեմբերի 2011թ./։
Բացակայող վկայի կողմից ներկայացված ապացույցները ընդունելու համար լավ պատճառաբանման պահանջն առաջնային քննարկման խնդիր է, որը պետք է ուսումնասիրվի մինչ այդ ապացույցները միակը և վճռորոշը համարելը։ Նույնիսկ, երբ բացակայող վկայի ապացույցը միակը կամ վճռորոշը չի եղել, Դատարանը այնուամենայնիվ գտել է, որ տեղի է ունեցել 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ /դ/ ենթակետի խախտում, քանի որ վկային չհարցաքննելու համար լավ պատճառաբանություն չի ներկայացվել։ Սա այն պատճառով է, որ, որպես կանոն վկաները պետք է տան ցուցմունքներ դատաքննության ընթացքում և որ բոլոր ողջամիտ ջանքերը պետք է ներդրվեն նրանց ներկայությունն ապահովելու համար։ Այսպիսով, եթե վկան չի ներկայանում բանավոր ցուցմունք տալու համար, ապա պարտավորվածություն կա տեղեկանալ, թե արդյոք այդ բացակայությունն արդարացված էր»։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 20.10.2011թ. ԼԴ/0212/01/10 որոշմամբ հայտնած իրավական դիրքորոշումներով արձանագրել է.

«ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից իր գործի քննության իրավունք»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Յուրաքանչյուր ոք նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից արդարացի դատաքննության իրավունք։ Քրեական հանցագործութուն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները. բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ՝իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար, հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու՝ իր վկաներին կանչելու ու հարցաքննելու միևնույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները»։
Քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝
«Երբ ապացույցները հետազոտված են, նախագահողը՝
1) կողմերին բացատրում է, որ նրանք դատական վիճաբանությունների փուլում, իսկ դատարանը՝ դատավճիռ կայացնելիս, իրավունք ունեն հիմնվել միայն այն ապացույցների վրա, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ժամանակ (...)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով՝ «Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը« «ապացուցված» համարվելու համար inter alia անհրաժեշտ է, որ դատարանը բացառապես «[հիմնվի] պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա» և «դատաքննաթյան ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների» վրա։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ առանց պաշտպանության կողմին ծանոթանալու հնարավորություն տալու, առանց դատաքննության ընթացքում հետազոտվելու՝ որևէ ապացույց չի կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում։ Այլ կերպ՝ չբացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա անձին դատապարտելու արգելքը բացարձակ բնույթ է կրում՝ անկախ ապացույցների ընդհանուր զանգվածում այդ ապացույցի դերից։ Այդ արգելքը խախտելն ինքնին կազմում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով։
Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում իրավական դիրքորոշումներ հայտնել այն դեպքերի կապակցությամբ, երբ անձը դատապարտվում է բացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա, որի կապակցությամբ սակայն հնարավորություն չի ստացել իրացնել հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը («Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետ)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, կիրառելով և մեկնաբանելով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին« եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3 (դ) ենթակետը, եկել է այն ընդհանուր հետևության, որ եթե մեղադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորության չի տրվել հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տես Ռնտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի, գանգատ թիվ 9120/80, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, 31-33-րդ կետեր)։ Իսկ Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով վճռում Եվրոպական դատարանը զարգացրել է Ունտերպերտինգերի գործով ամրագրված իրավական դիրքորոշումը և սահմանել, որ անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորության պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տես Մադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1), գանգատներ թիվ29900/96 և այլն, 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռ, 65-րդ կետ)։
Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտություն։ Դրա մասին է վկայում այն, որ նշված իրավական դիրքորոշումները հետագայում բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառվել են, մասնավորապես, հետևյալ գործերով. Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի, գանգատ թիվ 28490/95, 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռ, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի, գանգատ թիվ 47986/99, 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռ, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի, գանգատ թիվ 72596/01, 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռ, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի, գանգատ թիվ 44023/02, 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռ, 102-րդ կետ, Խամեշինն ընդդեմ Ռուսաստանի, գանգատ թիվ 18487/03, 2010 թվականի մարտի 4-ի վճիռ, 32-րդ կետ, Ա.Ս.-ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի, գանգատ թիվ 40156/07, 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի վճիռ, 62-րդ կետ, և այլն։
Հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հաստատուն նախադեպային իրավունքը՝ վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի միայն այն դեպքում, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում»։

Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով նախ՝ դատարանը ձեռնարկել է բոլոր ողջամիտ և արդյունավետ միջոցները վկա Գալստյանի մասնակցությունը դատական քննությանը ապահովելու համար, բացի այդ, հիշյալ վկայի ցուցմունքը, որպես ապացույց՝ միակն ու վճռորոշը չէ՝ գործի այդ փաստական հանգամանքը հաստատված համարելու տեսանկյունից։
Հետևաբար վկա Կարինե Գալստյանի ցուցմունքը կարող է օգտագործվել և դրվել ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադարանքների հիմքում։

Ինչ վերաբերվում է Բորիս Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությանը, ապա դատարանն անարժանահավատ է համարում նրա կողմից հանցագործության հետ առնչություն չունենալու վերաբերյալ արված պնդումները և արձանագրում, որ Առաքելյանին մեղսագրված հանցանքի կատարումը հաստատաված է ոչ միայն մյուս ամբաստանյալ Վարդուհի Արիստակեսյանի՝ Բորիս Առաքելյանի դեմ տրված, նրան հանցանքի կատարման մեջ մերկացնող մի քանի նախաքննական ցուցմունքներով ու առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, այլ նաև Արիստակեսյանի դատաքննական ցուցմունքով, տոժող Գ.Կարապետյանի, վկա Ս.Սարգսյանի ցուցմունքներով, տուժող Գ.Կարապետյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ։

Դատարանում, դատական վիճաբանությունների ընթացքում ամբաստանյալ Բորիս Առաքելյանի պաշտպանը՝ Թ.Ալեքսանյանը, վիճարկելով դատարանի գործողությունների իրավաչափությունը, հայտնել է, որ դատարանն իրենց զրկել է իրենց մատնանշած վկային՝ ամբաստայալի մորը, դատարանում որպես լրացուցիչ վկա ներկայացնելու և նրան հարցաքննելու հնարավորությունից։

ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական գործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռված են գործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»։

ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա։
2. Քրեական հետապնդումը, պաշտպանությունը և գործի լուծումը տարանջատված են. դրանք իրականացնում են տարբեր մարմիններ և անձինք։
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը։
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ։ Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար։
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով։ Դատարանը դատավճիռը հիմնավորում է միայն այն ապացույցներով, որոնց հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ։
6. Քրեական դատավարության ընթացքում կողմերն իրենց դիրքորոշումը, այն պաշտպանելու եղանակները և միջոցներն օրենքի շրջանակներում ընտրում են ինքնուրույն` անկախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից։ Դատարանը, կողմի միջնորդությամբ, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, աջակցում է նրան ձեռք բերելու անհրաժեշտ նյութեր։
7. Դատարանն ապահովում է առաջին ատյանի և վերաքննիչ դատարաններում գործի քննությանը կողմերի մասնակցության իրավունքը։ Վճռաբեկ դատարանում գործի քննությանը ներկա գտնվելու իրավունք ունի բողոք բերած անձը։
8. Դատարանում քրեական գործի քննությանը կողմերի մասնակցությունը պարտադիր է։ Դատարանում քրեական գործի քննությանը մեղադրանքի կողմը ներկայացնում է մեղադրողը»։

ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 340-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Վկաները հարցաքննվում են միմյանցից անջատ և դեռևս չհարցաքննված վկաների բացակայությամբ։
2. Նախագահողը պարզում է վկայի հարաբերությունն ամբաստանյալի, տուժողի, քաղաքացիական հայցվորի, քաղաքացիական պատասխանողի և գործին մասնակցող այլ անձանց հետ և վկային առաջարկում է հայտնել այն ամենը, ինչ հայտնի է իրեն գործի վերաբերյալ։ Չի թույլատրվում վկային հարցերով ընդհատել։
3. Կողմի միջնորդությամբ դատական քննության կանչված կամ նրա կողմից ներկայացված վկային առաջին հերթին հարցաքննում է միջնորդություն հարուցած կամ վկային ներկայացրած անձը, այնուհետև` տվյալ կողմում հանդես եկող այլ անձինք, իսկ վերջում` հակառակ կողմի ներկայացուցիչները և դատարանը։
4. Դատարանի նախաձեռնությամբ կանչված վկային առաջին հերթին հարցաքննում է մեղադրանքի կողմը, ապա` պաշտպանության կողմը, այնուհետև` դատարանը»։

Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի դատական քննության ընթացքում Թ.Ալեքսյանը միջնորդել է որպես վկա հարցաքննել Վ.Արիստակեսյանի մորը, որպիսի միջնորդությունը դատարանը մերժել է։ Մասնավորապես, դատարանը միջնորդությունը մերժելու հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալի մայրը դատական քննության առաջին իսկ օրվանից ներկա է գտնվել դատական նիստերի դահլիճում, հետևել գործի քննության ընթացքին։ Այս հանգամանքն արդեն իսկ վկայում է այն մասին, որ ներկա գտնվելով դատավարությանը, հիշյալ անձը մասնակցել է նաև գործով անցնող մյուս վկաների հարցաքննությանը։ Նման պարագայում, դատարանը փաստում է, որ վկայի հարցաքննությունը կհանգեցներ քրեադատավարական օրենքի էական խախտման, ինչը կարող էր ազդել գործի արդարացի ելքի վրա։ Դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանն իր նախընտրած մարտավարությունից ելնելով պետք է համապատասխան միջնորդություն հարուցեր դատարանին, ամբաստանյալի մորը հետագայում հարցաքննելու վերաբերյալ, որը բավարարելու պայմաններում միայն դատարանը կձեռնարկեր համապատասխան միջոցներ՝ վերջինիս ներկայությամբ այլ վկաներ չհարցաքննելու ուղղությամբ։
Հետևաբար, դատարանն արդարացված չի համարում պաշտպանական ճառում պաշտպան Ալեքսանյանի կողմից բարձրացված այն խնդիրը, թե դատարանը սահմանափակել է իր՝ լրացուցիչ վկա ներկայացնելու և հարցաքննելու իրավունքը։

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիսով, ՀՀ քրեականդատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ՝Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանը և Բորիս Վրժեի Առաքելյանը2014թ.-ի դեկտեմբերի 31-ին ժամը 12։00-ից մինչև 2015թ.-ի հունվարի 1-ը ժամը 12։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Բայրոն փողոցի թիվ 5 հասցեում գործող Խորեոգրաֆիայի Պետական թատրոնում, հյուրընկալելով թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Սամվել Ժորայի Սարգսյանին, նախնական համաձայնության գալով միմյանց հետ, թատրոնի տնօրեն Գայանե Կոլյայի Կարապետյանի և Ս.Սարգսյանի աշխատասենյակներից գաղտնի հափշտակել են Գ.Կարապետյանին պատկանող զգալի չափերի՝ 337.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության արծաթյա և ոչ թանկարժեք մետաղների համաձուլվածքներից պատրաստված զարդեր, օծանելիք, 35.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար և թատրոնին պատկանող՝ 86.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սոնի Վայո» դյուրակիր համակարգիչը»։

Այսինքն, Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանը և Բորիս Վրժեի Առաքելյանը կատարել են հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեականօրենսգրքի177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,ուստի, վերջիններս,կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատիժների։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից կատարած հանցագործություններիբնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես ամբաստանյալՎարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանիանձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալՎարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում`նրա՝ իգական սեռի ներկայացուցիչ լինելը, առողջական խնդիրների առկայությունը, երիտասարդ տարիքը, դատարանում կատարած արարքի համար անկեղծորեն զղջալը։

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Որպես ամբաստանյալԲորիս Վրեժի Առաքելյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալԲորիս Վրեժի Առաքելյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում այն, որ նա Երևանի Շ.Կուղինյանի անվան թիվ 17-րդ հանրային գրադարանի տնօրենիկողմից բնութագրվում է դրականորեն։

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Բորիս Վրեժի Առաքելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։


/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ` տուգանքի, իսկ ամբաստանյալ Բորիս Վրեժի Առաքելյանի նկատմամբ՝ ազատազրկման ձևով, որպիսի պատիժները նրանք պետք էկրեն։

Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։

Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի177-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Գողությունը՝ուրիշիգույքիզգալիչափերովգաղտնիուղղ.հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝նվազագույնաշխատավարձիհարյուրապատիկիցչորսհարյուրապատիկիչափով, կամկալանքով՝մեկիցերկուամիսժամկետով, կամազատազրկմամբ՝առավելագույնըերկուտարիժամկետով։

2. Գողությունը, որը կատարվել է՝

1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով,
3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով`
4) (կետնուժըկորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
5) (կետնուժըկորցրել է 09.06.04 ՀՕ-97-Ն)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով»։

Դատարանն անդրադառնալով սույն դատավճռում արդեն իսկ վերլուծված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի և 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթներին, ինչպես նաև, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանիկողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, գտնում է, որ Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյաննիր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատիժի այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանում որևէ հիմնավորում ի հայտ չեկավ այն մասին, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը տվյալ դեպքում չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։

Ինչ վերաբերում է գործով մյուս ամբաստանյալ Բորիս Վրեժի Առաքելյանին, ապահաշվի առնելով նրա կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ Բորիս Վրեժի Առաքելյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի` այդ հանցագործությունների համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում պատժի ավելի մեղմ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։

Քննվող քրեական գործով տուժող Գայանե Կարապետյանը 26.04.2016թ-ի դատարանին էներկայացրել հայցադիմում, որում նշել է իրեն պատճառված վնասի չափը` 10.170.000 ՀՀ դրամ, և այն խնդրել է բռնագանձել ամբաստանյալներ Վ.Արիստակեսյանից և Բ.Առաքելյանից։

Բացի այդ, 27.04.2016թ.-ին տուժողի ներկայացուցիչ Մխիթար Մելքոնյանը դատարանին էներկայացրել հայցադիմում, որում նշել է պատճառված վնասի չափը` 1.047.280 ՀՀ դրամ, և այն խնդրել է բռնագանձել ամբաստանյալներ Վ.Արիստակեսյանից և Բ.Առաքելյանից։

Դատարանը, քննության վերջիններիս կողմիցամբաստանյալներիդեմ ներկայացված հայցապահանջներըը, գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել առանց քննության `հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։

Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։

ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ քաղաքացու անձին կամ գույքին, ինչպես նաև իրավաբանական անձի գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից։ Վնասի հատուցման պարտականությունն օրենքով կարող է դրվել վնաս չպատճառած անձի վրա։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, իսկ տուժողի իրավահաջորդը վերջինիս՝ որոշակի իրավունքներով, այդ թվում քաղ. հայց ներկայացնելու, օժտված անձն է։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածը սահմանում է, որ քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս։

Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների հետևանքով։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։

Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։

Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և տուժողի ներկայացուցչի կողմիցներակայացված քաղաքացիական հայցերընախ՝ դուրս ենամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների ծավալներից ապա նաև՝ ՀՀ քրեական դատավարության կարգով քննարկման ենթակա հարցերի շրջանակից և դրանք կարող ենվերջիններիս կողմից ներկայացվել սույն քրեական գործից դուրս՝ քաղաքացիական դատավարության կարգով, քանի որ գործի քննությամբ չի հիմանվորվել, որամբաստանյալների կողմիցանմիջականորեն պատճառվել են նման չափի վնասներ։ Իսկսույն գործովտուժողներիկողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերի մերժումը կարող է անհամաչափորեն սահմանափակել նրանց իրավունքները՝ նույն հարցի վերաբերյալ քաղաքացիական դատավարության կարգով դիմելու տեսանկյունից։

Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների հարցին, դատարանը փաստում է` Վ.Արիստակեսյանիև Բ.Առաքելյանի նկատմամբ որպեսխափանման միջոցներ ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունները, պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկվերջինիս նկատմամբ նշանակման պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվարկվի նրան փաստացի արգելանքի վերցնելուպահից։

Դատարանը գտնում է, որ Վ.Արիստակեսյանից և Բ.Առաքելյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել 352.800 /երեք հարյուր հիսուներկու հազարութ հարյուր/ ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախսեր։

Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է, որքրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված «Շանել 5»տեսակի օծանելիքի փորձասրվակները, կանացի զարդերը և «խոզի» տեսքով բանալիների կախազարդը պետք է վերադարձնել տուժող Գայանե Կոլյայի Կարապետյանին, իսկ «Սոնի Վայո» մակնիշի դյուրակիր համակարգիչը՝ տուժողի ներկայացուցիչ Մխիթար Պարգևի Մելքոնյանին։


4.Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

1.Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք՝ ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի՝ 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։

Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժիմեջմտնելը։

2. ԲորիսՎրեժի Առաքելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով։

ԲորիսՎրեժի Առաքելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժիմեջմտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։

Տուժող, քաղաքացիական հայցվոր Գայանե Կոլյայի Կարապետյանի և տուժողի, քաղաքացիական հայցվորի ներկայացուցիչ Մխիթար Պարգևի Մելքոնյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցերը թողնել առանց քննության՝ պարզաբանելով քաղաքացիական դատավարության կարգով դատարան դիմելու նրանց իրավունքը։

Ամբաստանյալներ ԲորիսՎրեժի Առաքելյանից և Վարդուհի Վարդանի Արիստակեսյանից՝ համապարտության կարգով,հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 352.800 /երեք հարյուր հիսուներկու հազար ութ հարյուր/ ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախսեր։

Քրեական գործովիրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «Շանել 5» տեսակի օծանելիքի փորձասրվակները, կանացի զարդերը և «խոզի» տեսքով բանալիների կախազարդը՝ վերադարձնել տուժող Գայանե Կոլյայի Կարապետյանին, իսկ «Սոնի Վայո» մակնիշի դյուրակիր համակարգիը՝ տուժողի ներկայացուցիչ Մխիթար Պարգևի Մելքոնյանին։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։




Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն