գործ ԵԿԴ/0286/01/15
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը


Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Գեորգի Սարգսյանի


մասնակցությամբ`
մեղադրող` Արթուր Մանուկյանի
պաշտպան` Տիգրան Սարգսյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Հասմիկ Մարգարյանի


2016 թվականի հունիսի 03-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի` ծնված 04.02.1974 թվականին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվում է Երևան քաղաքի Մոլդովական 29/4-րդ շենքի 7-րդ բնակարանում։

Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։



Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2015 թվականի օգոստոսի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել Ռ.Գրիգորյանի կողմից Ա.Մարգարյանի զգալի չափի գույքը յուրացնելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 15141515 քրեական գործը հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին։
2015 թվականի օգոստոսի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15141515 քրեական գործով Ա.Մարգարյանին տուժող ճանաչելու մասին։
2015 թվականի հոկտեմբերի 02-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15141515 քրեական գործով տուժող Ա.Մարգարյանի ներկայացուցիչ Հասմիկ Մարգարյանին ճանաչելու մասին։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15141515 քրեական գործով Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2015 նոյեմբերի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15141515 քրեական գործով Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա 2015 թվականի հուլիս ամսվա ընթացքում յուրացմամբ հափշտակել է իրեն վստահված, Անահիտ Մարգարյանին պատկանող զգալի չափի գույքը։
Այսպես.
Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանը արտագնա աշխատանքի մեկնելու համար նախապես պայմանավորվածություն է ձեռք բերել ՌԴ Կոգալիմ քաղաքում բնակվող Աշոտ Մարգարյանի հետ` վերջինիս արագ սննդի կետում խոհարար աշխատելու կապակցությամբ։ Ռաֆայել Գրիգորյանը մինչ արտագնա աշխատանքի մեկնելը, 2015 թվականի հուլիսի 16-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մաշտոց-Ամիրյան փողոցների խաչմերուկի մոտակայքում Աշոտ Մարգարյանին ՌԴ-ում ծանրոց փոխանցելու համար հանդիպել է վերջինիս քույր` Անահիտ Ռոբերտի Մարգարյանին և նրանից ստացել է 8.420 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ՌԴ ռուբլի գումար և ընդհանուր 400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` տարբեր տեսակի կենցաղային և անձնական օգտագործման պարագաներ։ Այնուհետև, Ռաֆայել Գրիգորյանը, որոշ անձնական խնդիրներից ելնելով, արտագնա աշխատանքի չի մեկնել և յուրացմամբ հափշտակել է իրեն վստահված Անահիտ Մարգարյանին պատկանող զգալի` ընդհանուր 408.420 ՀՀ դրամ արժողության գույքը։
2015 թվականի նոյեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Սիմոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15141515 քրեական գործով «ԱրմեՏել» ՓԲԸ-ից ստացված լազերային սկավառակը ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի դեկտեմբերի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Ամբաստանյալ` Ռաֆայել Գրիգորյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը մասնագիտությամբ խոհարար է և աշխատել է շատ տեղերում։ Ինքը «սկայպ» ծրագրի միջոցով կապնվել է Աշոտ Մարգարյան անուն ազգանունով մի անձնավորության հետ և համաձայնության են եկել, որ ինքը պետք է գնա աշխատելու իր մոտ։ Համաձայնության են եկել 30.000 ռուսական ռուբլով։ Համաձայնության գալուց հետո Աշոտը իրենից փաստաթղթեր է պահանջել։ Աշոտը իրեն ասել է, որ այդ բոլոր փաստաթղթերը պետք է թարգմանվի ռուսերեն լեզվով։ Թղթերը վերցնելուց հետո իրեն զանգահարել է Աշոտը և հայտնել է, որ նրա քույրը ցանկանում է ծանրոց ուղարկել և իրեն խնդրել է, որպեսզի ինքը իր հետ տանի այդ ծանրոցը։ Ինքը հայտնել է, որ իր իրերը շատ չեն և համաձայնվել է։ Աշոտը իրեն տվել է Անահիտի հեռախոսահամարը և ինքը զանգահարել է Անահիտին։ Անահիտի հետ պայմանավորվել են հանդիպել «Արայ» խանութի մոտ։ Անահիտ իրեն հարցրել է ինքը ծանրոցը սկոչով կապի, թե ոչ, ինքն էլ հայտնել է Անահիտին որպեսզի կապի նոր բերի ծանրոցը։ Անահիտը իրեն հայտնել է, թե ինչ կա ծանրոցի մեջ։ Ծանրոցի հետ Անահիտը իրեն տվել է 1000 ռուբլի գումար։ Ինքը զանգահարել է Աշոտին և ասել է, որ փաստաթղթերը հայերեն լեզվով են և կարող է ինքը այդ 1000 ռուբլի գումարից վերցնի և թարգմանի այդ փաստաթղթերը և Աշոտը համաձյնվել է։ Ինքը մանրել է այդ 1000 ռուբլին, որը եղել է մոտ 8000 ՀՀ դրամ։ Այդ փաստաթղթերը վերցնելուց հետո ինքը անմիջապես տուն է գնացել։ Հայտնեց, որ ինքը առողջական խնդիրներ ունի և արդեն մեկ տարուց ավել է դեղեր է խմում։ Ինքը երբ նստել է տաքսի ավտոմեքենա օդանավակայան գնալու համար, ճանապարհին իրեն վատ է զգացել։ Իրեն վատ զգալու պատճառով ետ է վերադարձել տուն և իր կնոջը ասել է որպեսզի զանգահարի և մի բան ասի։ Եվ իր կինը զանգահարել ու ասել է, որ ինքը ավտովթարի է ենթարկվել։ Հետո անցնում է որոշ ժամանակ և իրենց տուն մարդիկ են գալիս, սակայն ինքը տանը չի լինում։ Այդ մարդիկ իրենցից տոմսի գումար են պահանջել և նրանք եղել են երեք չորս հոգի։ Եվ ինքը բարկացել և տարել է նրանց ճամպրուկը գցել է։ Հայտնեց, որ այդ ճամպրուկում բոթաս չի եղել, այլ եղել է բարձովկա։ Այդ ճամպրուկում օծանելիք չի եղել, միայն եղել է մանկական հագուտներ և եղել է կանանցի մայկա, որի մասին նշված չի։ Եղել է նաև կերամիկայից ափսեներ, ծխախոտ։ Հայտնեց, որ ինքը գումարայինի հետ համաձայն չի, քանի որ տուժողի կողմից շատ է նշվել գումարը։ Հայտնեց, որ ինքը շրջել է տարբեր խանութներում և այդ կարգի բարձովկաները արժե 18.000 ՀՀ դրամ, իսկ սովարական խանութներում 2000 դրամ արժե։ Երբ իր կինը զանգել և հայտնել է, որ ավտովթար է եղել, այդ ժամանակ ծանրոցի մասին խոսք չի գնացել և խոսք եղել է միայն տոմսերի գումարի մասին։
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է տուժող Անահիտ Մարգարյանի 2015 թվականի օգոստոսի 13-ի ցուցմունքը այն մասին, որ բնակվում է վերը նշված հասցեում ազգականների հետ ժամանակավոր։ Ինքը հաճախ բնակվում է ՌԴ Կոգալիմ քաղաքում որտեղ նաև բնակվում է իր եղբայրը` Աշոտ Մարգարյանը, որը հիշյալ քաղաքում զբաղվում է գործարարությամբ, ավելի ստույգ ունի արագ սննդի կետ։ Նշված սննդի կետում, որպես շաուրմա պատրաստող անհրաժեշտ է եղել աշխատող ինչի կապակցությամբ իր եղբայրը` Աշոտը հայկակա լիստ էյ եմ համակարգում հայտարարություն է տվել։ Ստույգ օրը չի հիշում, սակայն հուլիսի 11-ին կամ 12-ին իր եղբորը Աշոտին զանգահարում է մի տղա որը ներկայանում է որպես Ռաֆայել և հայտնում է, որ նա հմուտ խոհարար է և կարող է աշխատել նշված աշխատանքին։ Իր եղբայրը և Ռաֆայելը պայմանավորվում են աշխատանքի պայմանների կապակցությամբ և համաձայնության են գալիս։ Համաձայն պայմանավորվածության իր եղբայրը Ռաֆայելին վճարելու էր ճանապարհածախսը, այսինքն նրա համար գնելու էր ավիոտոմս և պետք է փոխանցեր 1.000 ռուբլի։ Դրանից հետո իր եղբայրը զանգահարել է իրեն և ասել է, որ վերջինի հետ ծխախոտ ուղարկի, սակայն ինքը ասել է, որ կարող է իրեր ուղարկել եթե Ռաֆայելին հարմար լինի դրանք տեղափոխել։ Ռաֆայելի հետ համաձայնեցնելուց հետո ինքը հավաքել է տարբեր իրերի ծանրոց, որպեսզի նա տանի իր հետ Ռուսաստան։ Իր եղբայրը տոմսը գնել էր սույն թվականի հուլիսի 18-ի համար և ինքը հուլիսի 16-ին իր կողմից շահագործվող 043-20-28-64 հեռախոսահամարից զանգահարել է Ռաֆայելի 099-39-39-13 հեռախոսահամարին և նրա հետ պայմանավորվել են հանդիպել Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտա Արայ խանութի մոտ։ Նույն օրը ժամը 15։00-ի սահմաններում հանդիպել են վերջինի հետ նշված վայրում, որտեղ էլ Ռաֆայելին փոխանցել է իր պատրաստած ծանրոցը և 1000 ռուբլի։ Սակայն սույն թվականի հուլիսի 18-ին իր եղբորը կարճ հաղորդագրություն է ուղերկվում Ռաֆայելի հեռախոսից որտեղ նշված է լինում, որ վերջինը ավտովթարի է ենթարկվել գտնվում է հիվանդանոցում և խնդրել են որ տոմսը հետ վերցնեն։ Ինչից հետո իր եղբայրը անմիջապես հետ է զանգահարել Ռաֆայելի հեռախոսահամարին և զրուցակաիցը ներկայացել է որպես Ռաֆայելի կին և հայտնել է, որ ամուսինը վթարի է ենթարկվել և գտնվում է Հանրապետական հիվանդանոցում։ Սակայն եղբայրը կասկածելով, որ վերջինը խաբում է խնդրել է քրոջ որդուն` Արթուրին որպեսզի այցելի Հանրապետական հիվանդանոց տեղեկանա նման մարդ այնտեղ բուժվում է, թե ոչ։ Սակայն իր քրոջ տղան պարզում է, որ այդպիսի դեպք չի գրանցվել ինչից հետո Ռաֆայելի հեռախոսը գտնվել է անջատված վիճակում։ Նշում է, որ իր կողմից Ռաֆայելին փոխանցած ծանրոցի մեջ եղել են հետևյալ իրերը` 5.000 Ռ.Դ արժողությամբ 2 հատ վարագույր, 4.200 ՀՀ դրամ արժողության 18 հատ պլաստիկից պատրաստված ափսեներ, 10.000 ՀՀ դրամ արժողության կոբալտե եռահարկ ափսե, 17.000 ՀՀ դրամ աժողության մանկական հագուստ, 143.775 ՀՀ դրամին համարժեք 300 ԱՄՆ դոլար արժողության «Շանել» ապրանքանիշի 1 զույգ կոշիկ, 15.000 ՀՀ դրամ արժողության 1 փաթեթ «Սիգարոն» տեսակի ծխախոտ, 9.000 ՀՀ դրամ արժողության 3 փաթեթ «Բլեք-ես» տեսակի ծխախոտ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության 1 հատ ջինսե տաբատ, 6.000 ՀՀ դրամ արժողության սննդամթերք, 30.000 ՀՀ դրամ արժողության մանկական հագուստ, 15.000 ՀՀ դրամ արժողության կանանցի շարֆ և 80.000 ՀՀ դրամ արժողության «Շանել» տեսակի օծանելիք։ Նշում է որ Ռաֆայելը տոմսը գնելու համար ուղարկել է իր անձնագրի տվյալները և այդտեղից գիտի նրա տվյալները։ Ռաֆայելը հանդիսանում է Ռաֆայել Գևորգի Գրիոգրյանը 04.02.74 թ. անձնագիրը AH0409379 նշում է, որ Ռաֆայելը իր իրերը յուրացրել է և այդ միջոցով իրեն պատճառել է 400.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։ Նշել է, որ վերոնշյալ իրերը տեսնելու դեպքում կարող է ճանաչել այսպես` 2 հատ վարագույրները կանաչ և մարմնագույն գույների և ծաղկավոր, պլաստիկից ափսեները տարբեր չափերի են, եռահարկ կոբալտե ափսեները Մադոննա նկարով են, մանկական հագուստը մոխրագույն վրան նկարով, վերնաշապիկ տաբատով, սպիտակ և կապույտ ջինսը, սպիտակ ջինսե տաբատ, կանացի շարֆ սպիտակ ոսկեզոծ թելերով, շանել շանս օծանելիք 100 միլի, շանել ֆիրմայի սպորտային կոշիկներ սև սպիտակ գույնի։ Ինչ վերաբերվում է ավտոտմսի արժեքին այն կվերադարձվի որոշ ժամանակ անց և դրա կապակցությամբ որևէ բողոք չունի։ Պնդում է իր բողոքը Ռաֆայել Գրիգորյանի դեմ և ցանկանում է, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։
2016 թվականի ապրիլի 28-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան է ստացվել տուժող Անահիտ Մարգարյանի` Տյումենի մարզի Խանտի-Մանսիյսկի ինքնավար օկրուգի-Յուրգայի Կոգալիմ քաղաքի նոտարական տարածքի նոտար Ելենա Ժդանովայի կողմից վավերացված հայտարարությունը, համաձայն որի` «ի պատասխան Ձեր 24.03.2016թ. թիվ ԴԴ17-12698 նամակի հայտնում եմ, որ բնակվում եմ Ռուսաստանի Դաշնության Տյումենի մարզի Կոգալիմ քաղաքում և ընտանեկան հանգամանքներով Ձեր կողմից նշված ժամկետին չեմ կարող ներկայանալ և մասնակցել դատական նիստին։ Խնդրում եմ Ձեզ հիմք ընդունել նախաքննության ժամանակ իմ կողմից տրված ցուցմունքները։ Միաժամանակ ներկայացնում եմ իմ վերջնական պահանջը Ռաֆայել Գրիգորյանին, որպեսզի նա վերադարձնի իր կողմից ապօրինաբար յուրացրած ապրանքները կամ համարժեք գումարը` 400000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ, սակայն նախապես 300000 /երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամից ոչ պակաս»։
Վկա Հասմիկ Մարգարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր եղբայրը հայտարարություն է տվել ինտերնետում, որ նրան շաուրմա պատրաստող է պետք։ Ամբաստանյալը ծանոթանալով հայտարարության պայմաններին կապնվում է «Սկայպ» ծրագրի միջոցով իր եղբոր հետ և հայտնում է, որ իրեն հարմար է պայմանները և պատրաստ է մեկնել աշխատելու։ Իր եղբայրը ամբաստանյալի համար գնում է ինքնաթիռի տոմսեր որպեսզի նա մեկնի իր մոտ։ Այդ ժամանակ իր քույրը ամբաստանյալին խնդրում է որպեսզի իր հետ իրեր տանի իր եղբորը և ամբաստանյալը համաձայնվում է` հայտնելով, որ նա իր հետ առանձնապես շատ բան չունի տանելու։ Նրանք հանդիպել են «Արայ» խնութի մոտ և իր քույը նրան է տվել պայուսակը և 1000 ռուբլի գումար, քանի որ նրան կարող է ճանապարհին ինչ-որ բան պետք լինի։ Ամբաստանյալի մեկնելու ժամանակ իրենք ՀՀ-ում չեն գտնվել և իր եղբայրը զանգարել է իրենց և հայտնել է, որ նա գնացել է օդանավակայան որպեսզի ամբաստանյալին դիմավորի, սակայն նա զանգահարել է և ամբաստանյալի կինը նրան հայտնել է, որ իրենք օդանավակային ճանապարհին ավտովթարի են ենթարկվել և նրան տեղափոխել են «Հանրապետական» հիվանդանոց։ Ինքը իր տղային ուղարկել է հիվանդանոց և նա ճշտել է, որ այդ անուն ազգանունով անձնավորություն չի եղել հիվանդանոցում և նման դեպք չի եղել։ Դրանից հետո իր եղբայրը կրկին զանգահարել է նրանց և ամբաստանյալի կինը զանգին չի պատասխանել և հաղորդագրություն է գրել, որ նրա ամուսինը օդանավակայանում վատացել է և այդ ընթացքում նրանց իրերը գողացել են։
Վկա Լուսինե Թարխանյանը հայտնեց, որ ինքը հանդիսանում է ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի կինը և օգտվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց։
Դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Լուսինե Թարխանյանի կողմից նախաքննության ընթացքում 2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ վարձակալության հիմունքներով ամուսնում` Ռաֆայել Գրիգորյանի և իր երեխաների հետ բնակվում են Երևան քաղաքի Մոլդովական փողոցի 29/4 բն. 7։ Ինքը Անահիտ Մարգարյանին չի ճանաչում անձամբ, սակայն հեռակա կարգով գիտի նրան։ 2015 թվականի հուլիս ամսին իր ամուսինը Ռաֆայել Գրիգորյանը աշխատանք է փնտրել ՌԴ-ում և այդ նպատակով ընթերցել է տարբեր հայտարարություններ։ Հուլիս ամսվա սկզբներին ստույգ օրը չի հիշում իր ամուսինը իրեն ասել է, որ աշխատանք է գտել ՌԴ-ում և նա պետք է աշխատի որպես շաուրմա պատրաստող։ Իրենք որոշել են որ պայմանները ձեռնտու են և նա պետք է մեկնի։ Այնուհետև նրանց կողմից գործատուն եղել է Աշոտ անունով, պահանջել է թղթեր հավաքել։ Հուլիսի 16-ին իր ամուսինը տուն է եկել ձեռքին եղել է ծանրոց և հայտնել է, որ այդ ծանրոցը իրեն փողանցել է Աշոտի քույրը Անահիտը որպեսզի տանի իր հետ ՌԴ և փոխանցի Աշոտին։ Հուլիսի 18-ին իր ամուսինը պետք է մեկներ և ինքը նույնպես որոշակի մթերքներ է ունեցել դնելու բացի հագուտներից` ինչպես նաև ինքը չէր ճանաչել այդ մարդկանց, այնտեղ պետք է նաև Ռաֆայելի համար նախատեսված սնունդ` միաժամանակ ստուգեր պարունակությունը որպեսզի այնտեղ արգելված իրեր չլինեին։ Բացելով ծանրոցը այնտեղ առկա է եղել հետևյալ իրերը` 3 բլոկ սիգարետ, որի անունը չի հիշում, պլաստմասե ափսեներ, մոտ կես կիլո բաստուլմա, կես կ.գ. սուրճ, 1 հատ վարագույր չի հիշում ինչ ձևի, 1 ձեռք մանկական հագուտ և 2 հատ կանանցի բլուզ, 1 զույգ սպորտային կոշիկ։ Վերը նշվածից բացի այնտեղ այլ իրեր չի եղել։ Իր ամուսինը հուլիսի 18-ին պետք է մեկներ ՌԴ և այդ նպատակով 2015 թվականի հուլիսի 18-ին ժամը 12։00-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից` Երևան քաղաքի Սարի թաղ 26փ 38 տանից և միայնակ գնացել է օդանավակայան։ Այնուհետև մոտ մեկ ժամ անց անծանոթ համարից իրեն զանգահարել է Ռաֆայելը իր 099-59-33-99, 094-98-15-65, 099-39-39-13 ստույգ չի հիշում որ համարին և ասել է, որ նրա ինքնազգացողությունը վատացել է և ինքը հետ է վերադառնում տուն և խնդրել է, որ ինքը զանգահարի Աշոտին և հայտնի կատարվածի մասին։ Քանի որ ինքը ինքը հեռախոսում գումար չի ունեցել կարճ հաղորդագրություն է ուղարկել և նշել է, որ դեպք է պատահել ինչի պատճառով Ռաֆայելը չի կարող մեկնել ՌԴ։ Դանից հետո իրեն զանգահարել է Աշոտը և քանի որ ինքը չի իմացել, թե ինչ վիճակում է իր ամուսինը ինքը ասել է, որ իբր Ռաֆայելը վթարի է ենթարկվել և տեղափոխվել էհիվանդանոց կամ Էրեբունի կամ Հանրապետական։ Այնուհետև Ռաֆայելը հասել է տուն և ինքը տեսել է, որ նա շատ վատ վիճակում է գտնվում , շտաբօգնություն է կանչել։ Շտաբօգնությունը նրան ցանկացել է տեղափոխել հիվանդանոց, քանի որ նման դեպքեր հաճախակի են լինում։ Այնուհետև մոտ 2-3 ժամ անց երբ Ռաֆայելի վիճակը` փոքր ինչ կայունացել է ինքը նկատել է, որ Ռաֆայելի իրերը նրա հետ չեն և հարցրել է Ռաֆայելին և նա պատասխանել է, որ իրերը մնացել են օդանավակայանի մուտքի մոտ և ինքը տեղեկություն չունի դրանց մասին։ Հաջորդ օրը Ռաֆայելը գնացել է օդանավակայան սակայն իրերի մասին ոչ մի տեղեկություն չի կարողացել իմանալ։ Քանի որ Ռաֆայելի վիճակը վատ է եղել իրենք որոշել են, որ նա չի մեկնի ՌԴ, քանի որ նրան մշտական խնամք է հարկավոր եղել։ Դրանից հետո իրենցից Աշոտը տոմսի գումարն է պահանջել և հետաքրքրվել է ծանրոցի մասին։ Ինքը նրան ասել է, որ կորել է նա դրա մասին որևէ ուշադրություն չի դարձրել։ Նա ասել է, որ տոմսի գումարն է հարկավոր իսկ ծանրոցը իրեն հարկավոր չի։ Ինքը Աշոտին ասել է, որ իրենք չեն կարող վերադարձնել տոմսի գումարը, քանի որ իրենք գումար չունեն, բացի այդ նա կարող է վերադարձնել տոմսը և գումարը ստանալ։ Այնուհետև նա իրենց հասցեին հայհոյանքներ է հնչեցրել։ Դրանից մի քանի օր անց իրենց տուն են գնացել մի քանի տղաներ և ինքը թույլ չի տվել որպեսզի Ռաֆայելը խոսի և նրանք եղել են շատ ագրեսիվ տրամադրված և վիճաբանություն տեղի կունենար։ Ինքը խոսել է այդ տղաների հետ և նրանք պահանջել են միայն տոմսի գումարը։ Անահիտի կողմից տրված ծանրոցում առկա են եղել միայն իր կողմից նշված իրերը, քանի որ ինքը մանրամասն զննել է ծանրոցի պարունակությունը։ Իր ամուսինը այդ ծանրոցը կորցրել է, իսկ Աշոտը այն վերադարձնելու պահանջ չի ներկայացրել, սակայն նշում է, որ իրենք չեն հրաժարվում վերադարձնել իր կողմից նշված ծանրոցի պարունակության իրերը կամ գումարը։ Սակայն ոչ այն չափով որը նշել է Անահիտը։

Վկա Անահիտ Գասպարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը շատ մոտ հարաբերությունների մեջ է գտնվել տուժող Անահիտի հետ։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ Անահիտը պատրաստվում է իրեր ուղարկել, քանի որ իրենք որոշել են գնալ ծով և մինչ գնալը այդ իրերը պետք է արդեն ուղարկած լիներ Անահիտը։ Ինքը հիշում է, որ այդ իրերի մեջ եղել են մանկական հագուստներ, ապսեներ են եղել, եղել է կանանցի բոթասներ, վարագույրներ, սուրճ, բաստուրմա և չի հիշում մնացածը, սակայն միայն բոթասները մոտ եղել է 120.000 ՀՀ դրամ։ Բոլորը միասին մոտ կկազմեր 450.000 ՀՀ դրամ։ Այդ իրերը պետք է մի երիտասարդ տաներ Անահիտի եղբորը, որ գնում էր աշխատելու նպատակով։ Ծովից գալուց հետո պարզվել է, որ այդ իրերը տեղ չի հասել և այդ ամենը ամբաստանյալը իրացրել է։

Ապայույց ճանաչված և այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Շտապբուժօգնություն» ՓԲ ընկերությունից ստացված գրության համաձայն` 2015 թվականի հուլիսի 18-ին Ռաֆայել Գրիգորյանի անվամբ կանչ չի գրանցվել։
Ապացույց ճանաչված և այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից ստացված Ռաֆայել Գրիգորյանի կողմից շահագործվող 099-39-39-13 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակի զննության արձանագրությունով։

Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելը, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա մեղավորությունը 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է տուժող` Անահիտ Մարգարյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով, վկա Հասմիկ Մարգարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, վկա Անահիտ Գասպարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, ինչպես նաև իր իսկ կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքով։

Դատարանը, միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքն արժանահավատ չէ և դրա որոշ մասը չի համապատասխանում իրականությանը, այլ նպատակ է հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, և նրա դատաքննական ցուցմունքը հերքվում է դատարանում իր իսկ կողմից տրված ցուցմունքով` որ ինքը տուժողի կողմից իրեն տրված ծանրոցը ստացել է փակ և սկոչված վիճակով ու ծանրոցի պարունակությունը չի տեսել, սակայն ցուցմունքը տալու վերջում սկսել է թվարկել ծանրոցում առկա իրերը և անգամ հայտնել է, որ եղել է կանացի մայկաներ որոնց մասին տուժողը չի նշել, ավելին հայտնել է, որ ինքը անձամբ շրջել է մի քանի խանութներում և ճիշտել այդ իրերի գները։ Բացի այդ ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքը հերքվում է իր իսկ կնոջ գործով վկա` Լուսինե Թարխանյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը անձամբ բացել և ստուգել է տուժողի կողմից իր ամուսնուն վստահված ծանրոցի պարունակությունը, ինչպես նաև Ռաֆայել Գրիգորյանն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժողի կողմից իրեն վաստահված ծանրոցը նետել է, սակայն նրա կինը` վկա Լուսինե Թարխանյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ այդ ծանրոցը իր ամուսնը մոռացել է օդանավակայանում։

Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանը յուրացման եղանակով հափշտակել է Անահիտ Մարգարյանին պատկանող զգալի չափի` 408.420 ՀՀ դրամի արժողության գույքը։

Այսպես.
Ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանը արտագնա աշխատանքի մեկնելու համար նախապես պայմանավորվածություն է ձեռք բերել ՌԴ Կոլգալիմ քաղաքում բնակվող Աշոտ Մարգարյանի հետ` վերջինի արագ սննդի կետում խոհարար աշխատելու կապակցությամբ։ Մինչև արտագնա աշխատանքի մեկնելը, 2015 թվականի հուլիսի 16-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մաշտոց-Ամիրյան փողոցների խաչմերուկի մոտակայքում Աշոտ Մարգարյանին ՌԴ-ում ծանրոց փոխանցելու համար հանդիպել է վերջինի քույր` Անահիտ Ռոբերտի Մարգարյանին և նրանից ստացել է 8.420 ՀՀ դրամին համարժեք 1.000 ՌԴ ռուբլի գումար և ընդհանուր 400.000 դրամ արժողության` տարբեր տեսակի կենցաղային և անձնական օգտագործման պարագաներ։ Այնուհետև Ռաֆայել Գրիգորյանը, արտագնա աշխատանքի չի մեկնել և նրա կինը` վկա Լուսինե Թարխանյանը կարճ հաղորդագրություն է ուղարկել Աշոտին` հայտնել, որ իր ամուսնու հետ դեպք է պատահել և նրան իբր տեղափոխել են «Հանրապետական» հիվանդանոց։ Աշոտի քրոջ որդին գնացել է «Հանրապետական» հիվանդանոց և պարզել է, որ Ռաֆայել Գրիգորյան անուն ազգանունով անձ հիվանդանոցում չի գտնվել։ Այդ ամենից հետո Ռաֆայել Գրիգորյանը խուսափել է պատասխանել Աշոտի հեռախոսազանգերին և իրեն վստահված ծանրոցը չի վերադարձրել տուժող Անահիտ Մարգարյանին ու յուրացմամբ հափշտակել է իրեն վստահված Անահիտ Մարգարյանին պատկանող զգալի չափի ` ընդհանուր 408.420 ՀՀ դրամ արժողության գույքը։

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Ռաֆայել Գրիգորյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ռաֆայել Գրիգորյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։

Ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և նրա կողմից տուժողին պատճառված վնասը չի վերականգնվել։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

Սույն քրեական գործով Ռաֆայել Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք առավելագույնը երկու ամիս ժամանակով, կամ ազատազրկում առավելագույնը երկու տարի ժակետով։

Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, բացի այդ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ռաֆայել Գրիգորյանը չունի մշտական աշխատանք, տուժողին պատճառված վնասը չի փոխհատուցվել, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի ուղղումը հնարավոր է միայն նրան հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով, հետևաբար վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով` որոշակի ժամկետով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։

Անդրադառնալով գործով տուժողի ներկայացուցիչ Հասմիկ Մարգարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանից հօգուտ տուժող Անահիտ Մարգարյանի, որպես հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասի հատուցում, 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը հանգեց հետևյալին.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։ Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Քոսյանի գործով կայացված որոշմամբ համակարգային վերլուծության է ենթարկել այն հարցը թե ում դեմ կարող է հարուցվել քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության ընթացքում.
«(...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է այդ օրենսգրքի դրույթներով սահմանաված կանոններով։ Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված կանոններից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը կարող է հարուցվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի կամ այն ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձի դեմ, ում վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։ Այդպիսի անձինք են հանդիսանում, օրինակ` ծնողները, որդեգրողները, խնամակալները, շրջապատի համար առավել վտանգի աղբյուրի հետ կապված գործունեություն իրականացնող անձինք, որոնք օրենքի ուժով պատասխանատու են մեղադրյալի գործողությունների համար (...)»։
ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատարանը քաղաքացիական գործը հարուցում է միայն հայցի կամ դիմումի հիման վրա»։
Նույն օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հայցադիմումը ներկայացվում է գրավոր»։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողի ներկայացուցիչ Հասմիկ Մարգարյանի կողմից ընդդեմ Ռաֆայել Գրիգորյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանից հօգուտ տուժող Անահիտ Մարգարյանի պետք է բռնագանձվի ընդհանուր 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի կողմից հանցագործությամբ տուժող Անահիտ Մարգարյանին անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածը սահմանում է` «Հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարտավոր են քաղաքացիական հայցվորի կամ նրա ներկայացուցչի կամ սեփական նախաձեռնությամբ միջոցներ ձեռնարկել` ապահովելու քաղաքացիական հայցը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը»։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։
Հաշվի առնելով, որ չի վերացել Ռաֆայել Գրիգորյանի գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը` չի լուծվել տուժող Անահիտ Մարգարյանին պատճառված վնասնի փոխհատուցման հարցը, իսկ վերջինս տուժել է Ռաֆայել Գրիգորյանի հանցավոր գործողությունների արդյունքում, դատարանը գտնում է, որ Ռաֆայել Գրիգորյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա պետք է դրվի կալանքը` մինչև տուժող Անահիտ Մարգարյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Քննարկելով ամբաստանյալ Ռաֆայել Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին հարցը, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։

Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Շտապբուժօգնություն» ՓԲ ընկերությունից ստացված գրությունը` պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից ստացված Ռաֆայել Գրիգորյանի կողմից շահագործվող 099-39-39-13 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակի զննության արձանագրությունը` պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Անահիտ Մարգարյանի ներկայացուցիչ Հասմիկ Մարգարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի։ Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ մասի 6-րդ կետով նախատեսված ծախս սույն քրեական գործով առկա չէ, իսկ 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են։ Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել։

Եզրափակիչ մաս.

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց`

Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից։

Տուժողի ներկայացուցիչ Հասմիկ Մարգարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանից հօգուտ տուժող Անահիտ Մարգարյանի բռնագանձել ընդհանուր 400.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Ամբաստանյալ Ռաֆայել Գևորգի Գրիգորյանի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքերի, որտեղ էլ որ դրանք գտնվեն, ինչպես նաև դրամական միջոցների վրա կալանք դնել հայցագնի` 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով` մինչև տուժող Անահիտ Մարգարյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «Շտապբուժօգնություն» ՓԲ ընկերությունից ստացված գրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից ստացված Ռաֆայել Գրիգորյանի կողմից շահագործվող 099-39-39-13 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակի զննության արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ