Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0279/01/15
Վիճակագրական տողի համար :
6.1
Պատասխանող
Հովհաննես Մանուկյան
Գարիկ Խուդավերդյան
Գարիկ Խուդավերդյան Մովսեսի
Գարիկ Խուդավերդյան
Հովհաննես Մանուկյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Ռուզաննա Բարսեղյան
Կարինե Ղազարյան
Արմեն Դանիելյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Արթուր Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Ռուզաննա Բարսեղյան
Կարինե Ղազարյան
Արմեն Դանիելյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Արթուր Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-06-21 | 12:00 | 1 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-03-15 | 16:00 | 2 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2016-03-02 | 12:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-02-16 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-02-03 | 14:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-01-12 | 16:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-11 | 16:30 | 2 | Չի կայացել |
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռ գործ ԵԿԴ/0279/01/15
նախագահող դատավոր` Մ. Մակյան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա. ԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ՍԱՎԹԱԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Տ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
Գ. ԽՈՒԴԱՎԵՐԴՅԱՆԻ
2016 թվականի հունիսի 21-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները
ՊԱՐԶԵՑ
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
2015 թվականի օգոստոսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Բ. Գալստյանի կողմից հարուցվել է թիվ 15135915 քրեական գործը:
2015 թվականի օգոստոսի 05-ին Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը ձերբակալվել է:
2015 թվականի օգոստոսի 06-ին Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը ձերբակալվել է:
2015 թվականի օգոստոսի 07-ին նախաքննության մարմնի կողմից որոշումներ են կայացվել` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:
2015 թվականի օգոստոսի 07-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով` նախաքննության մարմնի միջնորդությունները բավարարվել են` մեղադրյալներ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի և Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2-ական ամիս ժամկետով` կալանքի սկիզբը հաշվելով փաստացի արգելանքի տակ վերցնելու օրվանից:
2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ի նույն դատարանի որոշմամբ` վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 05.12.2015 թվականը:
Գրավով կալանքից ազատելու հնարավորության մասին պաշտպանի միջնորդությունը` մերժվել է:
2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 06.12.2015 թվականը:
2015 թվականի նոյեմբերի 20-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը 2015թ. նոյեմբերի 24-ին ընդունվել է նույն դատարանի վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 15-ի դատավճռով` 1/ ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 7 /յոթ / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի օգոստոսի 06-ից, վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2/ ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 6 / վեց / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի օգոստոսի 05-ից, վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Նշված դատավճռի դեմ 2016 թվականի ապրիլի 11-ին փոստին հանձնելու միջոցով վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանը, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 14-ին` ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2016թ. ապրիլի 19-ին:
2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ` վերը նշված վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել վճռաբեկության կանոններով:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը, 2015թ-ի հուլիսի վերջերին իր ծանոթ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանից տեղեկանալով, որ վերջինս ունի ֆինանսական խնդիրներ և դրանց լուծման համար ցանկանում Է Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու փողոցի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» անվանմամբ ոսկյա զարդերի տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից բացահայտ հափշտակել ոսկյա զարդեր, իրեն հափշտակված զարդերի մի մասը տալու պայմանով նախնական համաձայնության է եկել Հ.Հ.Մանուկյանի հետ վերջինիս նշված հափշտակությունը կատարելու մեջ օժանդակելու հարցում և նրան տեղեկացրել է, որ նույն տոնավաճառի 7-րդ հարկի թիվ 1 սենյակում գործող ոսկյա շղթաների արհեստանոցը պատկանում է իր ծանոթ Արմեն Լենտոշի Բայրամյանին, նշված արհեստանոցում մշտապես գտնվում են Ա.Լ.Բայրամյանը և վերջինիս աշխատակցուհին՝ Հոիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը, և ինքը՝ որպես Ա.Լ.Բայրամյանի ծանոթ, կարող է առանց խոչընդոտների մուտք գործել այդ արհեստանոց։
Հիշյալ արհեստանոցից կատարվելիք հափշտակությունը հնարավորինս հեշտացնելու, այն է՝ հափշտակության ընթացքում արհեստանոցից Ա.Լ.Բայրամյանի բացակայելու, վերջինիս հնարավոր դիմադրությանը բացառելու նպատակով Հ.Հ Մանուկյանը և Գ.Մ. Խուդավերդյանը պայմանավորվածության են եկել առ այն, որ Գ.Մ.Խուդավերդյանը նախապես ծրագրած ժամանակահատվածում կայցելի Ա.Լ.Բայրամյանի արհեստանոց, այդ ընթացքում Հ.Հ. Մանուկյանն այլ անձի անունով գրանցված հեռախոսահամարով կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանին, վերջինիս կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և երբ Ա.Լ. Բայրամյանը, դուրս գալով արհեստանոցից կիջնի տոնավաճառի աոաջին հարկի մուտքի մոտ, Հ.Հ.Մանուկյանը, նախապես տեղյակ պահելով Գ.Մ.Խուդավերղյանին, մուտք կգործի արհեստանոց և այնտեղ գտնվող Հ.Ս.Գևորգյանից կհափշտակի առկա ոսկյա զարդերը։
Հ.Հ.Մանուկյանի կողմից Ա.Լ. Բայրամյանին ճանաչելու, նրա դեմքը հիշելու նպատակով՝ Գ.Մ.Խուդավերդյանը Հ.Հ. Մանուկյանին է հայտնել Ա.Լ.Բայրամյանի բջջային հեռախոսահամարը և վերջինիս հետ պայմանավորվածության է եկել, որ նա կզանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին, կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և Ա.Լ.Բայրամյանի կողմից տոնավաճառի մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում կկանգնի նրա կողքին, որպեսզի Հ.Հ.Մանուկյանը ճանաչի նրա դեմքը։
Այդ նպատակով Գ.Մ. Խուդավերդյանը, նախապես տեղեկացնելով Հ.Հ.Մանուկյանին, 31.07.2015թ–ին, ժամը 09:00-ի սահմաններում այցելել է հիշյալ արհեստանոց, որտեղ գտնվել է Ա.Լ.Բայրամյանի և Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Ժամը 11:30-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանը, տոնավաճառի մոտ՝ փողոցում գտնվող ավտոկայանատեղու կարգավորիչներից մեկից վերցնելով նրա բջջային հեռախոսը, դրանով զանգահարել է Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին և վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում ներկայանալով «Արթուր» անունով, հայտնել է, թե իբր ցանկանում է նրա մոտ ոսկյա շղթա պատվիրել ու առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը, հավատալով Հ.Հ.Մանուկյանի ասածներին, Գ.Մ. Խուդավերդյանի հետ դուրս գալով արհեստանոցից, իջել և 5-10 րոպե սպասել է տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, ինչից հետո, տեսնելով, որ հաճախորդը չի գալիս, բարձրացել է արհեստանոց, իսկ Հ.Հ.Մանուկյանն այդ ընթացքում տոնավաճառի դիմացի մայթին տեղակայված Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևել է Գ. Մ. Խուդավերդյանին ու նրա հետ կանգնած Ա.Լ.Բայրամյանին՝ հիշելով վերջինիս դեմքը։
02.08.2015թ–ին Գ.Մ. Խուդավերդյանը իր ծանոթներից՝ Սուրեն Մերուժանի Վարոսյանից վերցնելով վերջինիս կողմից շահագործվող՝ Սուսան Ասատուրի Ենգիբարյանի անունով հաշվաոված 098-33-47-83 հեռախոսահամարով հեռախոսաքարտը, այն փոխանցել է Հ.Հ.Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս հափշտակություն կատարելուց առաջ հիշատակված հեռախռսահամարով զանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանին ու նրան առաջարկի իջնել տոնավաճառի մուտքի մոտ։
Արդեն 03.08.2015թ–ին, ժամը 10:30-ի սահմաններում Գ.Մ. Խուդավերդյանը և Հ.Հ. Մանուկյանը, հանդիպելով ոսկու տոնավաճառի մոտ, պայմանավորվել են, որ ծրագրավորած հափշտակությունը Հ.Հ.Մանուկյանը կկատարի նշված օրը։ Գ.Մ. Խուդավերդյանը, արհեստանոցի շարժին հետևելու, այդ մասին Հ.Հ.Մանուկյանին տեղյակ պահելու համար, բարձրացել է ու մտել է արհեստանոց, որտեղ կրկին գտնվել են Ա.Լ.Բայրամյանը և Հ.Ս.Գևորգյանը։ Ժամը 11:45-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանն իր մոտ առկա բջջային հեռախոսի միջոցով շահագործվող 098-33-47-83 բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում նորից ներկայացել է «Արթուր» անունով ու կրկին առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը համաձայնվելով միայնակ դուրս է եկել արհեստանոցից և իջել տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, իսկ Գ.Մ. Խուդավերդյանը մնացել է արհեստանոցում Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Հ.Հ.Մանուկյանը, Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևելով տոնավաճառի գլխավոր մուտքին և Ա.Լ.Բայրամյանին տեսնելով այնտեղ, հեռախոսի կարճ հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է Գ.Մ.Խուդավերդյանին. որ պատրաստվում է բարձրանալ և, հադորդագրությամբ ստանալով վերջինիս դրական պատասխանը, տոնավաճառի աջ կողային հատվածի մուտքից բարձրացել է 7-րդ հարկ, մուտք գործել թիվ 1 սենյակում գործող ոսկու արհեստանոց և իր մոտ աոկա դանակի միջոցով Հ.Ս.Գևորգյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրման սպառնալիքով հափշտակել է հիշյալ արհեստանոցում առկա՝ Ա.Լ.Բայրամյանին պատկանող՝ 25 գրամ քաշով 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան և դիմել է փախուստի։
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը, ունենալով ֆինանսական խնդիրներ, վճռել է դրանց լուծման համար Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու փողոցի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» անվանմամբ ոսկյա զարդերի տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից բացահայտ հափշտակել ոսկյա զարդեր։
Իր հանցավոր դիտավորության մասին Հ.Հ.Մանուկյանը 2015թ–ի հուլիսի վերջերին հայտնել է իր ծանոթ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին ու վերջինիս առաջարկել օժանդակել իրեն այդ հանցագործությանը կատարելու հարցում՝ դրա դիմաց խոստանալով հափշտակված ոսկյա զարդերի մի մասը։ Իրեն օժանդակելու հարցում Գ.Մ.Խուդավերդյանի հետ գալով նախնական համաձայնության, վերջինիցս տեղեկացել է, որ նույն տոնավաճառի 7-րդ հարկի թիվ 1 սենյակում գործող ոսկյա շղթաների արհեստանոցը պատկանում Է նրա ծանոթ Արմեն Լենտոշի Բայրամյանին, նշված արհեստանոցում մշտապես գտնվում են Ա.Լ.Բայրամյանը և վերջինիս աշխատակցուհին՝ Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը, և Գ.Մ. Խուդավերդյանը՝ որպես Ա.Լ. Բայրամյանի ծանոթ, կարող է առանց խոչընդոտների մուտք գործել նշված արհեստանոց։
Հիշյալ արհեստանոցից կատարվելիք հափշտակությունը հնարավորինս հեշտացնելու, այն է՝ հափշտակության ընթացքում արհեստանոցից Ա.Լ.Բայրամյանի բացակայելու, վերջինիս հնարավոր դիմադրությունը բացառելու նպատակով Հ.Հ.Մանուկյանը և Գ.Մ. Խուդավերդյանը պայմանավորվածության են եկել առ այն, որ Գ.Մ. Խուդավերդյանը նախապես ծրագրած ժամանակահատվածում կայցելի Ա.Լ.Բայրամյանի արհեստանոց, այդ ընթացքում Հ.Հ.Մանուկյանն այլ անձի անունով գրանցված հեռախոսահամարով կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանին, վերջինիս կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և երբ Ա.Լ.Բայրամյանը, դուրս գալով արհեստանոցից կիջնի տոնավաճառի աոաջին հարկի մուտքի մոտ, Հ.Հ.Մանուկյանը, նախապես տեղյակ պահելով Գ.Մ. Խուդավերդյանին, մուտք կգործի արհեստանոց և այնտեղ գտնվող Հ.Ս.Գևորգյանից կհափշտակի առկա ոսկյա զարդերը։
Հ.Հ.Մանուկյանի կողմից Ա.Լ.Բայրամյանին ճանաչելու, նրա դեմքը հիշելու նպատակով՝ Գ.Մ. Խուդավերդյանը Հ.Հ. Մանուկյանին է հայտնել Ա.Լ.Բայրամյանի բջջային հեռախոսահամարը և վերջինիս հետ պայմանավորվածության է եկել, որ նա կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և Ա.Լ.Բայրամյանի կողմից տոնավաճառի մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում կկանգնի նրա կողքին, որպեսգի Հ..Հ. Մանուկյանը ճանաչի նրա դեմքը։
Այդ նպատակով Գ.Մ.Խուդավերդյանը, նախապես տեղեկացնելով Հ.Հ.Մանուկյանին, 31.07.2015թ.-ին՝ ժամը 09:00-ի սահմաններում այցելել է հիշյալ արհեստանոց, որտեղ գտնվել է Ա.Լ.Բայրամյանի և Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Ժամը 11:30-ի սահմաններում Հ.Հ. Մանուկյանը, տոնավաճառի մոտ՝ փողոցում գտնվող ավտոկայանատեղու կարգավորիչներից մեկից վերցնելով նրա բջջային հեռախոսը, դրանով զանգահարել է Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին և, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում ներկայանալով «Արթուր» անունով, հայտնել է, թե իբր ցանկանում է նրա մոտ ոսկյա շղթա պատվիրել ու առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը, հավատալով Հ.Հ.Մանուկյանի ասածներին, Գ.Մ. Խուդավերդյանի հետ դուրս գալով արհեստանոցից, իջել և 5-10 րոպե սպասել է տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, ինչից հետո, տեսնելով, որ հաճախորդը չի գալիս, բարձրացել է արհեստանոց, իսկ Հ.Հ.Մանուկյանն այդ ընթացքում տոնավաճառի դիմացի մայթին տեղակայված Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևել է Գ.Մ. Խուդավերդյանին և նրա հետ կանգնած Ա.Լ.Բայրամյանին՝ հիշելով վերջինիս դեմքը։
02.08.2015թ–ին Գ.Մ.Խուդավերդյանն իր ծանոթներից՝ Սուրեն Մերուժանի Վարոսյանից վերցնելով վերջինիս կողմից շահագործվող՝ Սուսան Ասատուրի Ենգիբարյանի անունով հաշվառված 098-33-47-83 հեռախոսահամարով հեռախոսաքարտը, այն փոխանցել է Հ.Հ.Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս հափշտակություն կատարելուց առաջ հիշատակված հեռախոսահամարով զանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանին ու նրան առաջարկի իջնել տոնավաճառի մուտքի մոտ։
Արդեն 03.08.2015թ–ին, ժամը 10:30-ի սահմաններում Գ.Մ.Խուդավերդյանը և Հ.Հ.Մանուկյանը, հանդիպելով ոսկու տոնավաճառի մոտ, պայմանավորվել են, որ ծրագրավորած հափշտակությունը Հ.Հ.Մանուկյանը կկատարի նշված օրը։
Գ.Մ.Խուդավերդյանը, արհեստանոցի շարժին հետևելու, այդ մասին Հ.Հ.Մանուկյանին տեղյակ պահելու համար, բարձրացել է ու մտել է արհեստանոց, որտեղ կրկին գտնվել են Ա.Լ. Բայրամյանը և Հ.Ս. Գևորգյանը։ Ժամը 11:45-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանն իր մոտ առկա բջջային հեռախոսի միջոցով շահագործվող 098-33-47-83 բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում նորից ներկայացել է «Արթուր» անունով ու կրկին առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ. Բայրամյանը համաձայնելով միայնակ դուրս է եկել արհեստանոցից ն իջել տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, իսկ Գ.Մ.Խուդավերդյանը մնացել է արհեստանոցում Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Հ.Հ.Մանուկյանը, Մ. Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևելով տոնավաճառի գլխավոր մուտքին և Ա.Լ.Բայրամյանին տեսնելով այնտեղ, հեռախոսի կարճ հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է Գ.Մ.Խուդավերդյանին, որ պատրաստվում է բարձրանալ և, հաղորդագրությամբ ստանալով վերջինիս դրական պատասխանը, տոնավաճառի աջ կողային հատվածի մուտքից բարձրացել է 7-րդ հարկ, մուտք գործել թիվ 1 սենյակում գործող ոսկու արհեստանոց և իր մոտ առկա դանակի միջոցով Հ.Ս.Գևորզյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրման սպառնալիքով հափշտակել է հիշյալ արհեստանոցում առկա՝ Ա.Լ.Բայրամյանին պատկանող՝ 25 գրամ քաշով 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան ու դիմել է փախուստի։
3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջները
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ բողոքարկվող դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման:
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Արդյունքում խախտվել է Հ. Մանուկյանի ՀՀ քրեական դատավարությամբ և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։
Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության ընթացքում հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցները, բավարար չափով չի ստուգել, վերլուծել և գնահատել դրանք իրենց համակցության մեջ։ Բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի իրականացրել։ Արդյունքում չի կարող ապացուցված համարվել ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանին մեղսագրվող արարքները։ Դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել տուժող Արմեն Բայրամյանի ցուցմունքները՝ հաշվի չառնելով, որ նա ականատես վկա չէ։
Դատարանը բավարար չի գնահատել վկա Գագիկ Պետրոսյանի ցուցմունքը, որ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերոջ որդին, միաժամանակ մորաքրոջ թոռն ու դստեր տեգրը։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով բնակվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում։
2014թ.–ի օգոստոս ամսին ամուսնության նպատակով ցանկացել է գնել ոսկյա զարդեր, ուստի դիմել է Հովհաննեսին և նրա միջոցով ծանոթացել վերջինիս մտերիմ և վստահելի անձ հանդիսացող Գ.Խուդավերդյանի հետ։ 2014թ-ի օգոստոս ամսին սրճարանում հանդիպում է ունեցել Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հետ, որի ժամանակ պայմանավորվել են, որ իր համար պետք է պատրաստվի ոսկյա զարդեր՝ մատանի և ականջօղ։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանին է հանձնել 150.000 ՀՀ դրամ՝ պայմանավորվելով, որ զարդերը պետք է պատրաստ լինեն մինչ իր՝ ՌԴ մեկնելը։ Այնուհետև, մեկ շաբաթ անց, մեկնել է ՌԴ, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում զարդերը պատրաստ չեն եղել։ Որոշ ժամանակ անց, Հովհաննեսը տեղեկացրել է, որ հուլիս-օգոստոս ամիսներին գալու է ՌԴ և զարդերը հետը կբերի։
Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել վկա Ալեքսան Քեշիշյանի դատարանում տված ցուցմուքն այն մասին, որ տաքսու վարորդ է և հանդիսանում է ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի հարևանը։
Եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանին երկու անգամ իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տարել է «Բանգլադեշ» թաղամասում գտնվող «Նեպտուն» համալիրի մոտակայք՝ ինչ-որ անձի հանդիպելու նպատակով։
Ինչ վերաբերում է ամբաստայալ Գ.Խուդավերդյանին, նշել է, որ նրան չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ երբևէ չի առնչվել։ Այդուամենայնիվ, ենթադրում է, որ նա հանդիսանում է հենց նույն Գարիկ անունով անձը, ում հետ մի անզամ Հովհաննեսը հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել իր ավտոմեքենայի մեջ այն ժամանակ, երբ վերջինիս պատվերով նրան տարել է նշված վայր։ Ընդ որում, լսել է, որ Հովհաննեսը տվյալ անձի՝ Գարիկի հետ զրուցում է գումարային հարցերի շուրջ։ Մասնավորապես, խոսակցության ընթացքում Հովհաննեսն ասել է «գալիս եմ, պարտքի դիմաց տված գումարս տուր»։ Իր մտաբերմամբ՝ այդ խոսակցությունը եղել է ամսի 21-22-ին, իսկ օրը տպավորվել է՝ պայմանավորված վճարումներ կատարելու հետ։
Դատարանը բավարար չափով չի հավաքել, ստուգել և գնահատել գործի օբյեկտիվ լուծման համար անհրաժեշտ ապացույցները։
Դատարանը չի ապահովել ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգումը՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծությունը։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցներն այլ ապացույցների հետ համադրելու իրավական պահանջը` նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։
Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը և ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործով կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ:
Ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ բողոքարկվող դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման:
Առաջին ատյանի դատարանը, թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Արդյունքում խախտվել է Գ. Խուդավերդյանի ՀՀ քրեական դատավարությամբ և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։ Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության ընթացքում հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցները, բավարար չափով չի ստուգել, վերլուծել և գնահատել դրանք իրենց համակցության մեջ։ Բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի իրականացրել։ Արդյունքում չի կարող ապացուցված համարվել իրեն մեղսագրվող արարքները։ Դատաքննական ցուցմունքի ժամանակ ինքը և Հ. Մանուկյանը մի քանի անգամ պնդել և հավաստիացրել են, որ իրենց միջև վիճաբանություն է ծագել այն պատճառով, որ ինքը՝ Խուդավերդյանը չի պատրաստել Գ.Պետրոսյանի պատվիրած զարդերը։ Դատարանին հայտնել են, որ Գ.Պետրոսյանը պարբերաբար անհանգստացրել է իրենց՝ պահանջելով պատվիրած ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար վճարած գումարը, որը կազմել է մոտ 300 ԱՄՆ դոլար։ Նշել է, որ դատարան հրավիրված վկա. Գ. Պետրոսյանը հաստատել է այն փաստը, որ վերջինս իր ծանոթ Մանուկյանի միջոցով իրեն պատվիրել է պատրաստել ոսկյա զարդեր։
Առաջին ատյանի դատարանն օբյեկտիվ չի գնահատել իր դատաքննական ցուցմունքները, որոնցով ներկայացրել է հիմնավոր պատճառաբանություններ:
Առաջին ատյանի դատարանը բավարար չի գնահատել այն, որ ինքն իր նախաքննական ցուցմունքները գրել է հոգեճնշված վիճակում, իսկ իր կողմից դատարանում հայտնած տեղեկությունները իրական են, ճշմարտացի։ Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել տուժող Արմեն Բայրամյանի ցուցմունքները՝ հաշվի չառնելով, որ նա ականատես վկա չէ:
Դատարանը բավարար չի գնահատել վկաներ Գագիկ Պետրոսյանի և Ալեքսան Քեշիշյանի ցուցմունքները:
Դատարանը բավարար չափով չի հավաքել, ստուգել և գնահատել գործի օբյեկտիվ լուծման համար անհրաժեշտ ապացույցները։
Դատարանը չի ապահովել ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգում՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծությունը։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցներն այլ ապացույցների հետ համադրելու իրավական պահանջը, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։
Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը և ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործով կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալներ Հ.Մանուկյանը, Գ. Խուդավերդյանը, վերջիններիս պաշտպաններ Տ. Սարգսյանը և Ա. Հակոբյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները` խնդրելով բավարարել դրանք:
Դատախազ Կ. Սավթալյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել դրանք` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի և նրա պաշտպան Տ. Սարգսյանի, ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանի և նրա պաշտպան Ա. Հակոբյանի ելույթները, դատախազ Կ. Սավթալյանի վերաքննիչ բողոքների կապացությամբ առարկությունները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն`
<< 1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝...
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,...
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: >>
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ, անդրադառնալով «ապացույցի արժանահավատության չափանիշներին», արձանագրել է.
<<...Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:...>>:
Վճռաբեկ դատարանը, Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերում համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. <<(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած>>:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 15.03.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։ Միմյանց միջև շփումը եղել է` կապված ոսկյա զարդերի գնման ու պատրաստման հետ։
2014թ.-ի օգոստոս ամսին ընկերներից մեկը` Գագիկը, դիմել է իրեն` խնդրելով օգնել` մատչելի տարբերակով ոսկյա զարդեր գնելու հարցում, ուստի, այդ նպատակով դիմել է ծանոթին` ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին։ Զանգահարել է նրան, պայմանավորվել են հանդիպել ոսկու շուկայի մոտ, որի ժամանակ ծանոթացրել է վերջիններիս միմյանց հետ։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգօրյա ժամկետում Գ.Խուդավերդյանը պետք է պատրաստեր ոսկյա զարդեր` մատանի և ականջօղ, որպեսզի Գագիկը զարդերը հետը տաներ ՌԴ։ Տվյալ օրը Գագիկը Գ.Խուդավերդյանին նախապես վճարել է 300 ԱՄՆ դոլար՝ որպես պատրաստվելիք ոսկյա զարդերի գումար։ Պայմանավորված ժամկետում, սակայն, Խուդավերդյանը չի պատրաստել դրանք, իսկ այդ ընթացքում Գագիկը մեկնել է ՌԴ։ Այնուհետև, Գագիկը սկսել է իրեն զանգահարել ՌԴ-ից` անհանգստացրել ու հետաքրքրվել, թե երբ են ի վերջո պատրաստ լինելու պատվիրած զարդերը։ Այդ նպատակով օգոստոսի 15-ին զանգահարել է Խուդավերդյանին, որպեսզի իմանա, թե պատրաստ են արդյոք զարդերը, թե ոչ։ Վերջինս ասել է, որ մեկ-երկու օրից զարդերը պատրաստ կլինեն։ Օգոստոսի 17-ին և էլի մի քանի անգամ զանգահարել է Խուդարվերդյանին, վերջինս ամեն անգամ ասել է, որ զարդերը շուտով պատրաստ կլինեն, սակայն չի կատարել իր խոստումը և նույն զրույցն ու պահանջը ձգվել է մինչև հաջորդ տարի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին զանգահարել է Գարիկին և ասել, որ պետք է մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն, ուստի պահանջել է ոսկյա զարդերը` պատճառաբանելով, որ ինքը դրանք պետք է իր հետ տանի և հանձնի Գագիկին։ Լսելով դա, Գարիկը հավաստիացրել է` որ մինչ մեկնելը դրանք պատրաստ կլինեն։ Տեսնելով, որ Գարիկը չի կատարում խոստումը՝ որոշել է այդ ամենի մասին տեղեկացնել անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին` այդ կերպ փորձելով Գարիկից ստանալ ոսկյա զարդերը։ Ա.Բայրամյանին տեսնելու նպատակով եկել է վերջինիս արհեստանոց, զանգահարել նրան, ներկայացել «Արթուր» անունով, հայտնելով, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա զարդ և խնդրել է իջնել ոսկու շուկայի մոտ։ Այդ ամենի մասին զգուշացրել է Գարիկին, տեղեկացնելով, որ ցանկանում է Արմեն Բայրամյանին պատմել իրողությունը, սակայն Գարիկը խնդրել է նրան որևէ բան չասել` խոստանալով մեկ-երկու օրվա ընթացքում պատրաստել խոստացված զարդերը։ Հավատալով Գարիկի խոսքերին, հեռացել է` չհանդիպելով Արմենի հետ։ Հաջորդ օրը՝ երեկոյան Գարիկն իրեն տվել է ինչ-որ բջջային հեռախոս, ասելով, որ կարող է վաճառել այն, վաճառքից ստացված գումարը որպես փոխհատուցում վերցնել իրեն` խոստանալով հաջորդ օրը տրամադրել գումարի մնացած մասը։ Տեսնելով, որ Գարիկը կրկին չի կատարում խոստումը, հաջորդ օրը գնացել է ոսկու շուկա, զանգահարել նրան և տեղեկացրել, որ ցանկանում է տեսնել Արմենին և ամեն ինչ պատմել։ Ընդ որում, այդ ժամանակ ևս զանգահարելով Արմեն Բայրամյանին` ներկայացել է որպես «Արթուր» և տեղեկացրել, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։ Այնուհետև, մոտ մեկ րոպե անց Գարիկը հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է, որ Արմենն արհեստանոցում է։ Բարձրացել է վերև` արհեստանոց, և տեսել, որ իրականում Արմենն այնտեղ չէ և արհեստանոցում են գտնվում Գարիկն ու աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Տեսնելով, որ Արմենն այնտեղ չէ, հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նա։ Այդ ժամանակ իր և Գարիկի միջև ծագել վիճաբանություն` կապված ոսկյա զարդերի պատրաստման հետ, որի ժամանակ քաշքշել են միմյանց։ Քաշքշուկի ընթացքում Գարիկն ընկել է գետնին, ապա, անմիջապես բարձրացել։ Հ.Գևորգյանը, տեսնելով այդ ամենը, միջամտել է։ Այնուհետև, դուրս է եկել արհեստանոցից և հեռացել։ Հետագայում զանգահարել է Գարիկին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի։
Պնդել է, որ արհեստանոցում Գարիկի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ որևէ առարկա, մասնավորապես` դանակ չի եղել, ավելին, որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ Արմենին զանգահարել է երկու անգամ` առաջին անգամ Գարիկի տված հեռախոսից, երկրորդ անգամ` ավտոկայանատեղիի աշխատողի հեռախոսահամարից և նրան ներկայացել է «Արթուր» անունով։ Նշել է, որ Արմենին` որպես Արթուր անունով անձ ներկայանալու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ Գարիկը խնդրել էր, որպեսզի նրան իրականությունը չպատմեր։ Հ.Գևորգյանին նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ հարաբերություն չի ունեցել։
Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ արհեստանոցից ոսկյա շղթա չի հափշտակել, ավելին, իր ֆինանսական վիճակը բավականին կայուն է և ինքը գումարի կամ 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթայի կարիք չի ունեցել։
Կապված դատարանում հայտնած և նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքերի հակասության հետ՝ հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունքը գրել է քննիչի հորդորով, մասնավորապես, իրեն են տվել գրառումներով ինչ-որ թուղթ և ասել են, որ արտատպի, որից հետո իրեն բաց են թողելու։ Հետագայում տեղեկացել է, որ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք։
Միաժամանակ նշել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ այլ հարկադրանք չի գործադրվել։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Մանուկյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը, որտեղ մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինիս ուղորդումով։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը սենյակում բացի իրենից գտնվել են Գարիկը և Հռիփսիմեն։
Միաժամանակ, դատարանի կողմից իրեն տրված այն հարցերին, որ եթե քննիչը խոստացել էր նմանատիպ ցուցմունք տալուց հետո իրեն ազատ արձակել ու չի կատարել իր խոստումը, ինչու ինքը չի բարձրաձայնել այդ մասին, կամ բողոքարկել քննիչի գործողությունները, ամբաստանյալը կամ չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ, կամ ընդհանրապես չի պատասխանել դատարանի հարցերին։
Ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեռևս 2014 թվականին ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դիմել էր իրեն` նրա ծանոթի` Գագիկի համար ոսկյա զարդեր պատրաստելու խնդրանքով։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգ օրում կպատրաստի պահանջվող զարդերը, որի համար Գագիկն իրեն նախապես վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։ Պայմանավորված ժամանակահատվածում, սակայն, չի պատրաստել խոստացած զարդերը։ Հետագայում Հովհաննեսը, տեսնելով, որ չի կատարում խոստումը, սկսել է անընդհատ դիմել իրեն` հետաքրքրվելով ու անհանգստացնելով, թե երբ դրանք պատրաստ կլինեն։ Ամեն անգամ, երբ Հովհաննեսն այդ հարցի շուրջ անհանգստացրել է իրեն, խոստացել է մոտակա ժամանակներում պատրաստել դրանք, սակայն, այդպես էլ չի կատարել խոստումը։
Այնուհետև, Հովհաննեսը սպառնացել է իրեն` այդ ամենի վերաբերյալ պատմել ոսկու շուկայի անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին, սակայն խնդրել է նրան, որպեսզի նման բան չանի։
2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին Հ.Մանուկյանը եկել է աշխատավայր` արհեստանոց, որտեղ բացի իրենից, գտնվել է նաև արհետանոցի աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Արհեստանոցում իր և Հովհաննեսի միջև ծագել է վիճաբանություն` կապված զարդերի հետ, որի ժամանակ վերջինս հարվածել է իրեն։
Հաջորդ օրը փորձել է ինքնասպան լինել, քանի որ իրեն վատ է զգացել, որ խաբել և չի պատրաստել խոստացած զարդերը, ավելին, հենց այդ պատճառով է, որ արհեստանոցում տեղի է ունեցել նման անախորժություն։
Պնդել է, որ Մանուկյանի հետ երբևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, ավելին, տեղեկացված չի եղել, որ տվյալ օրը վերջինս պետք է գար արհեստանոց։ Հովհաննեսին տվել է Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարն այն պատճառով, որ վերջինս ասել է, որ ցանկանում է նրա մոտ պատվիրել շղթա։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
Նախաքննական առաջին ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ դեպքից առաջ ճանաչել է Հ.Մանուկյանին, սակայն նախաքննական մարմնին այդ մասին չի հայտնել, քանի որ ամանչել է իր ունեցած պարտքից և չի ցանկացել, որպեսզի մարդիկ իմանան դրա մասին։
Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, այդ ցուցմունքը տվել է ինքնասպանության փորձ կատարելուց անմիջապես հետո, քանի որ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, չի գիտակցել իր նկարագրած գործողությունները։ Ավելին, այդ ամենը գրել է նախաքննական մարմնի թելադրանքով ու հորդորով։ Հետագայում, քննիչին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ կալանավայրում իր համար կարող էր վատ լինել։ Պնդել է, որ դեպքի օրը Հովհաննեսը դիմակ չի կրել։
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ` ամբաստանյալներ Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի նշված ցուցմունքները պետք է համարել անարժանահավատ և մտացածին, որոնք նպատակ են հետապնդում քրեական պատասխանատվությունից և հնարավոր խիստ պատժից խուսափել:
Որպես այդ ամենի հիմնավորում՝ Վերաքննիչ դատարանը նույնպես արձանագրում է, որ ամբաստանյալները դեռևս նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել են մի քանի անգամ, այն էլ` տարբեր դատավարական կարգավիճակներում, որի ընթացքում յուրաքանչյուրն իր հերթին տվել են խոստովանական ցուցմունքներ` մանրամասն նկարագրելով հանցանքի կատարման պլանավորումը, դեպքերի զարգացումը, հաջորդականությունը և վերջիններիս կողմից դրսևորած վարքագիծը՝ հանցանքը կատարելու պահին։ Ավելին, նույնիսկ մի քանի անգամ պնդել են իրենց կողմից տրված խոստովանական ցուցմունքները` հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննվելուց։
Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հրապարակվել և հետազոտվել են տուժող Հռիփսիմե Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, տուժող Արմեն Բայրամյանի, վկաներ Գագիկ Պետրոսյանի և Ալեքսան Քեշիշյանի դատաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը, ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ինչպես նաև նրանց անձը բնութագրող այլ փաստաթղթերը։
Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները, մասնավորապես` ամբաստանյալների նախաքննական, տուժողներ` Արմեն Բայրամյանի, Հռիփսիմեն Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, դատարան հրավիրված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքը, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը և ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է ամբաստանյալների մեղքը նրանց մեղսագրվող արարքներում:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքներում տեղ գտած` տուժող Ա. Բայրամյանի, վկաներ Գ. Պետրոսյանի և Ա. Քեշիշյանի տված ցուցմունքների վերաբերյալ հետևություններին` հարկ է համարում ընդգծել, որ դրանք ակնհայտ անտրամաբանական են ու հիմնազուրկ` չի նշվում պատճառահետևանքային կապը ամբաստանյալների անմեղության վերաբերյալ:
Վերը նշված հիմնավորումներով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղավորության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, նրանց մեղսագրված արարքների քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է որակված:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 15-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, այն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ և հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
ԻՍԿԱԿԱՆԻ ՀԵՏ ՃԻՇՏ Է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռ գործ ԵԿԴ/0279/01/15
նախագահող դատավոր` Մ. Մակյան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա. ԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ՍԱՎԹԱԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Տ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
Գ. ԽՈՒԴԱՎԵՐԴՅԱՆԻ
2016 թվականի հունիսի 21-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները
ՊԱՐԶԵՑ
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
2015 թվականի օգոստոսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Բ. Գալստյանի կողմից հարուցվել է թիվ 15135915 քրեական գործը:
2015 թվականի օգոստոսի 05-ին Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը ձերբակալվել է:
2015 թվականի օգոստոսի 06-ին Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը ձերբակալվել է:
2015 թվականի օգոստոսի 07-ին նախաքննության մարմնի կողմից որոշումներ են կայացվել` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:
2015 թվականի օգոստոսի 07-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով` նախաքննության մարմնի միջնորդությունները բավարարվել են` մեղադրյալներ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի և Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2-ական ամիս ժամկետով` կալանքի սկիզբը հաշվելով փաստացի արգելանքի տակ վերցնելու օրվանից:
2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ի նույն դատարանի որոշմամբ` վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 05.12.2015 թվականը:
Գրավով կալանքից ազատելու հնարավորության մասին պաշտպանի միջնորդությունը` մերժվել է:
2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 06.12.2015 թվականը:
2015 թվականի նոյեմբերի 20-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը 2015թ. նոյեմբերի 24-ին ընդունվել է նույն դատարանի վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 15-ի դատավճռով` 1/ ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 7 /յոթ / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի օգոստոսի 06-ից, վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2/ ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 6 / վեց / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի օգոստոսի 05-ից, վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Նշված դատավճռի դեմ 2016 թվականի ապրիլի 11-ին փոստին հանձնելու միջոցով վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանը, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 14-ին` ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2016թ. ապրիլի 19-ին:
2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ` վերը նշված վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել վճռաբեկության կանոններով:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը, 2015թ-ի հուլիսի վերջերին իր ծանոթ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանից տեղեկանալով, որ վերջինս ունի ֆինանսական խնդիրներ և դրանց լուծման համար ցանկանում Է Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու փողոցի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» անվանմամբ ոսկյա զարդերի տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից բացահայտ հափշտակել ոսկյա զարդեր, իրեն հափշտակված զարդերի մի մասը տալու պայմանով նախնական համաձայնության է եկել Հ.Հ.Մանուկյանի հետ վերջինիս նշված հափշտակությունը կատարելու մեջ օժանդակելու հարցում և նրան տեղեկացրել է, որ նույն տոնավաճառի 7-րդ հարկի թիվ 1 սենյակում գործող ոսկյա շղթաների արհեստանոցը պատկանում է իր ծանոթ Արմեն Լենտոշի Բայրամյանին, նշված արհեստանոցում մշտապես գտնվում են Ա.Լ.Բայրամյանը և վերջինիս աշխատակցուհին՝ Հոիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը, և ինքը՝ որպես Ա.Լ.Բայրամյանի ծանոթ, կարող է առանց խոչընդոտների մուտք գործել այդ արհեստանոց։
Հիշյալ արհեստանոցից կատարվելիք հափշտակությունը հնարավորինս հեշտացնելու, այն է՝ հափշտակության ընթացքում արհեստանոցից Ա.Լ.Բայրամյանի բացակայելու, վերջինիս հնարավոր դիմադրությանը բացառելու նպատակով Հ.Հ Մանուկյանը և Գ.Մ. Խուդավերդյանը պայմանավորվածության են եկել առ այն, որ Գ.Մ.Խուդավերդյանը նախապես ծրագրած ժամանակահատվածում կայցելի Ա.Լ.Բայրամյանի արհեստանոց, այդ ընթացքում Հ.Հ. Մանուկյանն այլ անձի անունով գրանցված հեռախոսահամարով կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանին, վերջինիս կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և երբ Ա.Լ. Բայրամյանը, դուրս գալով արհեստանոցից կիջնի տոնավաճառի աոաջին հարկի մուտքի մոտ, Հ.Հ.Մանուկյանը, նախապես տեղյակ պահելով Գ.Մ.Խուդավերղյանին, մուտք կգործի արհեստանոց և այնտեղ գտնվող Հ.Ս.Գևորգյանից կհափշտակի առկա ոսկյա զարդերը։
Հ.Հ.Մանուկյանի կողմից Ա.Լ. Բայրամյանին ճանաչելու, նրա դեմքը հիշելու նպատակով՝ Գ.Մ.Խուդավերդյանը Հ.Հ. Մանուկյանին է հայտնել Ա.Լ.Բայրամյանի բջջային հեռախոսահամարը և վերջինիս հետ պայմանավորվածության է եկել, որ նա կզանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին, կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և Ա.Լ.Բայրամյանի կողմից տոնավաճառի մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում կկանգնի նրա կողքին, որպեսզի Հ.Հ.Մանուկյանը ճանաչի նրա դեմքը։
Այդ նպատակով Գ.Մ. Խուդավերդյանը, նախապես տեղեկացնելով Հ.Հ.Մանուկյանին, 31.07.2015թ–ին, ժամը 09:00-ի սահմաններում այցելել է հիշյալ արհեստանոց, որտեղ գտնվել է Ա.Լ.Բայրամյանի և Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Ժամը 11:30-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանը, տոնավաճառի մոտ՝ փողոցում գտնվող ավտոկայանատեղու կարգավորիչներից մեկից վերցնելով նրա բջջային հեռախոսը, դրանով զանգահարել է Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին և վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում ներկայանալով «Արթուր» անունով, հայտնել է, թե իբր ցանկանում է նրա մոտ ոսկյա շղթա պատվիրել ու առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը, հավատալով Հ.Հ.Մանուկյանի ասածներին, Գ.Մ. Խուդավերդյանի հետ դուրս գալով արհեստանոցից, իջել և 5-10 րոպե սպասել է տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, ինչից հետո, տեսնելով, որ հաճախորդը չի գալիս, բարձրացել է արհեստանոց, իսկ Հ.Հ.Մանուկյանն այդ ընթացքում տոնավաճառի դիմացի մայթին տեղակայված Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևել է Գ. Մ. Խուդավերդյանին ու նրա հետ կանգնած Ա.Լ.Բայրամյանին՝ հիշելով վերջինիս դեմքը։
02.08.2015թ–ին Գ.Մ. Խուդավերդյանը իր ծանոթներից՝ Սուրեն Մերուժանի Վարոսյանից վերցնելով վերջինիս կողմից շահագործվող՝ Սուսան Ասատուրի Ենգիբարյանի անունով հաշվաոված 098-33-47-83 հեռախոսահամարով հեռախոսաքարտը, այն փոխանցել է Հ.Հ.Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս հափշտակություն կատարելուց առաջ հիշատակված հեռախռսահամարով զանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանին ու նրան առաջարկի իջնել տոնավաճառի մուտքի մոտ։
Արդեն 03.08.2015թ–ին, ժամը 10:30-ի սահմաններում Գ.Մ. Խուդավերդյանը և Հ.Հ. Մանուկյանը, հանդիպելով ոսկու տոնավաճառի մոտ, պայմանավորվել են, որ ծրագրավորած հափշտակությունը Հ.Հ.Մանուկյանը կկատարի նշված օրը։ Գ.Մ. Խուդավերդյանը, արհեստանոցի շարժին հետևելու, այդ մասին Հ.Հ.Մանուկյանին տեղյակ պահելու համար, բարձրացել է ու մտել է արհեստանոց, որտեղ կրկին գտնվել են Ա.Լ.Բայրամյանը և Հ.Ս.Գևորգյանը։ Ժամը 11:45-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանն իր մոտ առկա բջջային հեռախոսի միջոցով շահագործվող 098-33-47-83 բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում նորից ներկայացել է «Արթուր» անունով ու կրկին առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը համաձայնվելով միայնակ դուրս է եկել արհեստանոցից և իջել տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, իսկ Գ.Մ. Խուդավերդյանը մնացել է արհեստանոցում Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Հ.Հ.Մանուկյանը, Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևելով տոնավաճառի գլխավոր մուտքին և Ա.Լ.Բայրամյանին տեսնելով այնտեղ, հեռախոսի կարճ հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է Գ.Մ.Խուդավերդյանին. որ պատրաստվում է բարձրանալ և, հադորդագրությամբ ստանալով վերջինիս դրական պատասխանը, տոնավաճառի աջ կողային հատվածի մուտքից բարձրացել է 7-րդ հարկ, մուտք գործել թիվ 1 սենյակում գործող ոսկու արհեստանոց և իր մոտ աոկա դանակի միջոցով Հ.Ս.Գևորգյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրման սպառնալիքով հափշտակել է հիշյալ արհեստանոցում առկա՝ Ա.Լ.Բայրամյանին պատկանող՝ 25 գրամ քաշով 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան և դիմել է փախուստի։
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը, ունենալով ֆինանսական խնդիրներ, վճռել է դրանց լուծման համար Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու փողոցի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» անվանմամբ ոսկյա զարդերի տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից բացահայտ հափշտակել ոսկյա զարդեր։
Իր հանցավոր դիտավորության մասին Հ.Հ.Մանուկյանը 2015թ–ի հուլիսի վերջերին հայտնել է իր ծանոթ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին ու վերջինիս առաջարկել օժանդակել իրեն այդ հանցագործությանը կատարելու հարցում՝ դրա դիմաց խոստանալով հափշտակված ոսկյա զարդերի մի մասը։ Իրեն օժանդակելու հարցում Գ.Մ.Խուդավերդյանի հետ գալով նախնական համաձայնության, վերջինիցս տեղեկացել է, որ նույն տոնավաճառի 7-րդ հարկի թիվ 1 սենյակում գործող ոսկյա շղթաների արհեստանոցը պատկանում Է նրա ծանոթ Արմեն Լենտոշի Բայրամյանին, նշված արհեստանոցում մշտապես գտնվում են Ա.Լ.Բայրամյանը և վերջինիս աշխատակցուհին՝ Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը, և Գ.Մ. Խուդավերդյանը՝ որպես Ա.Լ. Բայրամյանի ծանոթ, կարող է առանց խոչընդոտների մուտք գործել նշված արհեստանոց։
Հիշյալ արհեստանոցից կատարվելիք հափշտակությունը հնարավորինս հեշտացնելու, այն է՝ հափշտակության ընթացքում արհեստանոցից Ա.Լ.Բայրամյանի բացակայելու, վերջինիս հնարավոր դիմադրությունը բացառելու նպատակով Հ.Հ.Մանուկյանը և Գ.Մ. Խուդավերդյանը պայմանավորվածության են եկել առ այն, որ Գ.Մ. Խուդավերդյանը նախապես ծրագրած ժամանակահատվածում կայցելի Ա.Լ.Բայրամյանի արհեստանոց, այդ ընթացքում Հ.Հ.Մանուկյանն այլ անձի անունով գրանցված հեռախոսահամարով կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանին, վերջինիս կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և երբ Ա.Լ.Բայրամյանը, դուրս գալով արհեստանոցից կիջնի տոնավաճառի աոաջին հարկի մուտքի մոտ, Հ.Հ.Մանուկյանը, նախապես տեղյակ պահելով Գ.Մ. Խուդավերդյանին, մուտք կգործի արհեստանոց և այնտեղ գտնվող Հ.Ս.Գևորգյանից կհափշտակի առկա ոսկյա զարդերը։
Հ.Հ.Մանուկյանի կողմից Ա.Լ.Բայրամյանին ճանաչելու, նրա դեմքը հիշելու նպատակով՝ Գ.Մ. Խուդավերդյանը Հ.Հ. Մանուկյանին է հայտնել Ա.Լ.Բայրամյանի բջջային հեռախոսահամարը և վերջինիս հետ պայմանավորվածության է եկել, որ նա կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և Ա.Լ.Բայրամյանի կողմից տոնավաճառի մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում կկանգնի նրա կողքին, որպեսգի Հ..Հ. Մանուկյանը ճանաչի նրա դեմքը։
Այդ նպատակով Գ.Մ.Խուդավերդյանը, նախապես տեղեկացնելով Հ.Հ.Մանուկյանին, 31.07.2015թ.-ին՝ ժամը 09:00-ի սահմաններում այցելել է հիշյալ արհեստանոց, որտեղ գտնվել է Ա.Լ.Բայրամյանի և Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Ժամը 11:30-ի սահմաններում Հ.Հ. Մանուկյանը, տոնավաճառի մոտ՝ փողոցում գտնվող ավտոկայանատեղու կարգավորիչներից մեկից վերցնելով նրա բջջային հեռախոսը, դրանով զանգահարել է Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին և, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում ներկայանալով «Արթուր» անունով, հայտնել է, թե իբր ցանկանում է նրա մոտ ոսկյա շղթա պատվիրել ու առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը, հավատալով Հ.Հ.Մանուկյանի ասածներին, Գ.Մ. Խուդավերդյանի հետ դուրս գալով արհեստանոցից, իջել և 5-10 րոպե սպասել է տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, ինչից հետո, տեսնելով, որ հաճախորդը չի գալիս, բարձրացել է արհեստանոց, իսկ Հ.Հ.Մանուկյանն այդ ընթացքում տոնավաճառի դիմացի մայթին տեղակայված Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևել է Գ.Մ. Խուդավերդյանին և նրա հետ կանգնած Ա.Լ.Բայրամյանին՝ հիշելով վերջինիս դեմքը։
02.08.2015թ–ին Գ.Մ.Խուդավերդյանն իր ծանոթներից՝ Սուրեն Մերուժանի Վարոսյանից վերցնելով վերջինիս կողմից շահագործվող՝ Սուսան Ասատուրի Ենգիբարյանի անունով հաշվառված 098-33-47-83 հեռախոսահամարով հեռախոսաքարտը, այն փոխանցել է Հ.Հ.Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս հափշտակություն կատարելուց առաջ հիշատակված հեռախոսահամարով զանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանին ու նրան առաջարկի իջնել տոնավաճառի մուտքի մոտ։
Արդեն 03.08.2015թ–ին, ժամը 10:30-ի սահմաններում Գ.Մ.Խուդավերդյանը և Հ.Հ.Մանուկյանը, հանդիպելով ոսկու տոնավաճառի մոտ, պայմանավորվել են, որ ծրագրավորած հափշտակությունը Հ.Հ.Մանուկյանը կկատարի նշված օրը։
Գ.Մ.Խուդավերդյանը, արհեստանոցի շարժին հետևելու, այդ մասին Հ.Հ.Մանուկյանին տեղյակ պահելու համար, բարձրացել է ու մտել է արհեստանոց, որտեղ կրկին գտնվել են Ա.Լ. Բայրամյանը և Հ.Ս. Գևորգյանը։ Ժամը 11:45-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանն իր մոտ առկա բջջային հեռախոսի միջոցով շահագործվող 098-33-47-83 բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում նորից ներկայացել է «Արթուր» անունով ու կրկին առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ. Բայրամյանը համաձայնելով միայնակ դուրս է եկել արհեստանոցից ն իջել տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, իսկ Գ.Մ.Խուդավերդյանը մնացել է արհեստանոցում Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Հ.Հ.Մանուկյանը, Մ. Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևելով տոնավաճառի գլխավոր մուտքին և Ա.Լ.Բայրամյանին տեսնելով այնտեղ, հեռախոսի կարճ հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է Գ.Մ.Խուդավերդյանին, որ պատրաստվում է բարձրանալ և, հաղորդագրությամբ ստանալով վերջինիս դրական պատասխանը, տոնավաճառի աջ կողային հատվածի մուտքից բարձրացել է 7-րդ հարկ, մուտք գործել թիվ 1 սենյակում գործող ոսկու արհեստանոց և իր մոտ առկա դանակի միջոցով Հ.Ս.Գևորզյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրման սպառնալիքով հափշտակել է հիշյալ արհեստանոցում առկա՝ Ա.Լ.Բայրամյանին պատկանող՝ 25 գրամ քաշով 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան ու դիմել է փախուստի։
3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջները
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ բողոքարկվող դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման:
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Արդյունքում խախտվել է Հ. Մանուկյանի ՀՀ քրեական դատավարությամբ և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։
Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության ընթացքում հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցները, բավարար չափով չի ստուգել, վերլուծել և գնահատել դրանք իրենց համակցության մեջ։ Բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի իրականացրել։ Արդյունքում չի կարող ապացուցված համարվել ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանին մեղսագրվող արարքները։ Դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել տուժող Արմեն Բայրամյանի ցուցմունքները՝ հաշվի չառնելով, որ նա ականատես վկա չէ։
Դատարանը բավարար չի գնահատել վկա Գագիկ Պետրոսյանի ցուցմունքը, որ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերոջ որդին, միաժամանակ մորաքրոջ թոռն ու դստեր տեգրը։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով բնակվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում։
2014թ.–ի օգոստոս ամսին ամուսնության նպատակով ցանկացել է գնել ոսկյա զարդեր, ուստի դիմել է Հովհաննեսին և նրա միջոցով ծանոթացել վերջինիս մտերիմ և վստահելի անձ հանդիսացող Գ.Խուդավերդյանի հետ։ 2014թ-ի օգոստոս ամսին սրճարանում հանդիպում է ունեցել Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հետ, որի ժամանակ պայմանավորվել են, որ իր համար պետք է պատրաստվի ոսկյա զարդեր՝ մատանի և ականջօղ։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանին է հանձնել 150.000 ՀՀ դրամ՝ պայմանավորվելով, որ զարդերը պետք է պատրաստ լինեն մինչ իր՝ ՌԴ մեկնելը։ Այնուհետև, մեկ շաբաթ անց, մեկնել է ՌԴ, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում զարդերը պատրաստ չեն եղել։ Որոշ ժամանակ անց, Հովհաննեսը տեղեկացրել է, որ հուլիս-օգոստոս ամիսներին գալու է ՌԴ և զարդերը հետը կբերի։
Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել վկա Ալեքսան Քեշիշյանի դատարանում տված ցուցմուքն այն մասին, որ տաքսու վարորդ է և հանդիսանում է ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի հարևանը։
Եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանին երկու անգամ իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տարել է «Բանգլադեշ» թաղամասում գտնվող «Նեպտուն» համալիրի մոտակայք՝ ինչ-որ անձի հանդիպելու նպատակով։
Ինչ վերաբերում է ամբաստայալ Գ.Խուդավերդյանին, նշել է, որ նրան չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ երբևէ չի առնչվել։ Այդուամենայնիվ, ենթադրում է, որ նա հանդիսանում է հենց նույն Գարիկ անունով անձը, ում հետ մի անզամ Հովհաննեսը հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել իր ավտոմեքենայի մեջ այն ժամանակ, երբ վերջինիս պատվերով նրան տարել է նշված վայր։ Ընդ որում, լսել է, որ Հովհաննեսը տվյալ անձի՝ Գարիկի հետ զրուցում է գումարային հարցերի շուրջ։ Մասնավորապես, խոսակցության ընթացքում Հովհաննեսն ասել է «գալիս եմ, պարտքի դիմաց տված գումարս տուր»։ Իր մտաբերմամբ՝ այդ խոսակցությունը եղել է ամսի 21-22-ին, իսկ օրը տպավորվել է՝ պայմանավորված վճարումներ կատարելու հետ։
Դատարանը բավարար չափով չի հավաքել, ստուգել և գնահատել գործի օբյեկտիվ լուծման համար անհրաժեշտ ապացույցները։
Դատարանը չի ապահովել ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգումը՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծությունը։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցներն այլ ապացույցների հետ համադրելու իրավական պահանջը` նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։
Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը և ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործով կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ:
Ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ բողոքարկվող դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման:
Առաջին ատյանի դատարանը, թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Արդյունքում խախտվել է Գ. Խուդավերդյանի ՀՀ քրեական դատավարությամբ և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։ Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության ընթացքում հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցները, բավարար չափով չի ստուգել, վերլուծել և գնահատել դրանք իրենց համակցության մեջ։ Բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի իրականացրել։ Արդյունքում չի կարող ապացուցված համարվել իրեն մեղսագրվող արարքները։ Դատաքննական ցուցմունքի ժամանակ ինքը և Հ. Մանուկյանը մի քանի անգամ պնդել և հավաստիացրել են, որ իրենց միջև վիճաբանություն է ծագել այն պատճառով, որ ինքը՝ Խուդավերդյանը չի պատրաստել Գ.Պետրոսյանի պատվիրած զարդերը։ Դատարանին հայտնել են, որ Գ.Պետրոսյանը պարբերաբար անհանգստացրել է իրենց՝ պահանջելով պատվիրած ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար վճարած գումարը, որը կազմել է մոտ 300 ԱՄՆ դոլար։ Նշել է, որ դատարան հրավիրված վկա. Գ. Պետրոսյանը հաստատել է այն փաստը, որ վերջինս իր ծանոթ Մանուկյանի միջոցով իրեն պատվիրել է պատրաստել ոսկյա զարդեր։
Առաջին ատյանի դատարանն օբյեկտիվ չի գնահատել իր դատաքննական ցուցմունքները, որոնցով ներկայացրել է հիմնավոր պատճառաբանություններ:
Առաջին ատյանի դատարանը բավարար չի գնահատել այն, որ ինքն իր նախաքննական ցուցմունքները գրել է հոգեճնշված վիճակում, իսկ իր կողմից դատարանում հայտնած տեղեկությունները իրական են, ճշմարտացի։ Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել տուժող Արմեն Բայրամյանի ցուցմունքները՝ հաշվի չառնելով, որ նա ականատես վկա չէ:
Դատարանը բավարար չի գնահատել վկաներ Գագիկ Պետրոսյանի և Ալեքսան Քեշիշյանի ցուցմունքները:
Դատարանը բավարար չափով չի հավաքել, ստուգել և գնահատել գործի օբյեկտիվ լուծման համար անհրաժեշտ ապացույցները։
Դատարանը չի ապահովել ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգում՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծությունը։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցներն այլ ապացույցների հետ համադրելու իրավական պահանջը, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։
Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը և ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործով կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալներ Հ.Մանուկյանը, Գ. Խուդավերդյանը, վերջիններիս պաշտպաններ Տ. Սարգսյանը և Ա. Հակոբյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները` խնդրելով բավարարել դրանք:
Դատախազ Կ. Սավթալյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել դրանք` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի և նրա պաշտպան Տ. Սարգսյանի, ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանի և նրա պաշտպան Ա. Հակոբյանի ելույթները, դատախազ Կ. Սավթալյանի վերաքննիչ բողոքների կապացությամբ առարկությունները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն`
<< 1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝...
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,...
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: >>
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ, անդրադառնալով «ապացույցի արժանահավատության չափանիշներին», արձանագրել է.
<<...Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:...>>:
Վճռաբեկ դատարանը, Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերում համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. <<(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած>>:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 15.03.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։ Միմյանց միջև շփումը եղել է` կապված ոսկյա զարդերի գնման ու պատրաստման հետ։
2014թ.-ի օգոստոս ամսին ընկերներից մեկը` Գագիկը, դիմել է իրեն` խնդրելով օգնել` մատչելի տարբերակով ոսկյա զարդեր գնելու հարցում, ուստի, այդ նպատակով դիմել է ծանոթին` ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին։ Զանգահարել է նրան, պայմանավորվել են հանդիպել ոսկու շուկայի մոտ, որի ժամանակ ծանոթացրել է վերջիններիս միմյանց հետ։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգօրյա ժամկետում Գ.Խուդավերդյանը պետք է պատրաստեր ոսկյա զարդեր` մատանի և ականջօղ, որպեսզի Գագիկը զարդերը հետը տաներ ՌԴ։ Տվյալ օրը Գագիկը Գ.Խուդավերդյանին նախապես վճարել է 300 ԱՄՆ դոլար՝ որպես պատրաստվելիք ոսկյա զարդերի գումար։ Պայմանավորված ժամկետում, սակայն, Խուդավերդյանը չի պատրաստել դրանք, իսկ այդ ընթացքում Գագիկը մեկնել է ՌԴ։ Այնուհետև, Գագիկը սկսել է իրեն զանգահարել ՌԴ-ից` անհանգստացրել ու հետաքրքրվել, թե երբ են ի վերջո պատրաստ լինելու պատվիրած զարդերը։ Այդ նպատակով օգոստոսի 15-ին զանգահարել է Խուդավերդյանին, որպեսզի իմանա, թե պատրաստ են արդյոք զարդերը, թե ոչ։ Վերջինս ասել է, որ մեկ-երկու օրից զարդերը պատրաստ կլինեն։ Օգոստոսի 17-ին և էլի մի քանի անգամ զանգահարել է Խուդարվերդյանին, վերջինս ամեն անգամ ասել է, որ զարդերը շուտով պատրաստ կլինեն, սակայն չի կատարել իր խոստումը և նույն զրույցն ու պահանջը ձգվել է մինչև հաջորդ տարի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին զանգահարել է Գարիկին և ասել, որ պետք է մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն, ուստի պահանջել է ոսկյա զարդերը` պատճառաբանելով, որ ինքը դրանք պետք է իր հետ տանի և հանձնի Գագիկին։ Լսելով դա, Գարիկը հավաստիացրել է` որ մինչ մեկնելը դրանք պատրաստ կլինեն։ Տեսնելով, որ Գարիկը չի կատարում խոստումը՝ որոշել է այդ ամենի մասին տեղեկացնել անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին` այդ կերպ փորձելով Գարիկից ստանալ ոսկյա զարդերը։ Ա.Բայրամյանին տեսնելու նպատակով եկել է վերջինիս արհեստանոց, զանգահարել նրան, ներկայացել «Արթուր» անունով, հայտնելով, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա զարդ և խնդրել է իջնել ոսկու շուկայի մոտ։ Այդ ամենի մասին զգուշացրել է Գարիկին, տեղեկացնելով, որ ցանկանում է Արմեն Բայրամյանին պատմել իրողությունը, սակայն Գարիկը խնդրել է նրան որևէ բան չասել` խոստանալով մեկ-երկու օրվա ընթացքում պատրաստել խոստացված զարդերը։ Հավատալով Գարիկի խոսքերին, հեռացել է` չհանդիպելով Արմենի հետ։ Հաջորդ օրը՝ երեկոյան Գարիկն իրեն տվել է ինչ-որ բջջային հեռախոս, ասելով, որ կարող է վաճառել այն, վաճառքից ստացված գումարը որպես փոխհատուցում վերցնել իրեն` խոստանալով հաջորդ օրը տրամադրել գումարի մնացած մասը։ Տեսնելով, որ Գարիկը կրկին չի կատարում խոստումը, հաջորդ օրը գնացել է ոսկու շուկա, զանգահարել նրան և տեղեկացրել, որ ցանկանում է տեսնել Արմենին և ամեն ինչ պատմել։ Ընդ որում, այդ ժամանակ ևս զանգահարելով Արմեն Բայրամյանին` ներկայացել է որպես «Արթուր» և տեղեկացրել, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։ Այնուհետև, մոտ մեկ րոպե անց Գարիկը հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է, որ Արմենն արհեստանոցում է։ Բարձրացել է վերև` արհեստանոց, և տեսել, որ իրականում Արմենն այնտեղ չէ և արհեստանոցում են գտնվում Գարիկն ու աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Տեսնելով, որ Արմենն այնտեղ չէ, հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նա։ Այդ ժամանակ իր և Գարիկի միջև ծագել վիճաբանություն` կապված ոսկյա զարդերի պատրաստման հետ, որի ժամանակ քաշքշել են միմյանց։ Քաշքշուկի ընթացքում Գարիկն ընկել է գետնին, ապա, անմիջապես բարձրացել։ Հ.Գևորգյանը, տեսնելով այդ ամենը, միջամտել է։ Այնուհետև, դուրս է եկել արհեստանոցից և հեռացել։ Հետագայում զանգահարել է Գարիկին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի։
Պնդել է, որ արհեստանոցում Գարիկի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ որևէ առարկա, մասնավորապես` դանակ չի եղել, ավելին, որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ Արմենին զանգահարել է երկու անգամ` առաջին անգամ Գարիկի տված հեռախոսից, երկրորդ անգամ` ավտոկայանատեղիի աշխատողի հեռախոսահամարից և նրան ներկայացել է «Արթուր» անունով։ Նշել է, որ Արմենին` որպես Արթուր անունով անձ ներկայանալու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ Գարիկը խնդրել էր, որպեսզի նրան իրականությունը չպատմեր։ Հ.Գևորգյանին նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ հարաբերություն չի ունեցել։
Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ արհեստանոցից ոսկյա շղթա չի հափշտակել, ավելին, իր ֆինանսական վիճակը բավականին կայուն է և ինքը գումարի կամ 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթայի կարիք չի ունեցել։
Կապված դատարանում հայտնած և նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքերի հակասության հետ՝ հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունքը գրել է քննիչի հորդորով, մասնավորապես, իրեն են տվել գրառումներով ինչ-որ թուղթ և ասել են, որ արտատպի, որից հետո իրեն բաց են թողելու։ Հետագայում տեղեկացել է, որ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք։
Միաժամանակ նշել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ այլ հարկադրանք չի գործադրվել։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Մանուկյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը, որտեղ մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինիս ուղորդումով։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը սենյակում բացի իրենից գտնվել են Գարիկը և Հռիփսիմեն։
Միաժամանակ, դատարանի կողմից իրեն տրված այն հարցերին, որ եթե քննիչը խոստացել էր նմանատիպ ցուցմունք տալուց հետո իրեն ազատ արձակել ու չի կատարել իր խոստումը, ինչու ինքը չի բարձրաձայնել այդ մասին, կամ բողոքարկել քննիչի գործողությունները, ամբաստանյալը կամ չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ, կամ ընդհանրապես չի պատասխանել դատարանի հարցերին։
Ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեռևս 2014 թվականին ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դիմել էր իրեն` նրա ծանոթի` Գագիկի համար ոսկյա զարդեր պատրաստելու խնդրանքով։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգ օրում կպատրաստի պահանջվող զարդերը, որի համար Գագիկն իրեն նախապես վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։ Պայմանավորված ժամանակահատվածում, սակայն, չի պատրաստել խոստացած զարդերը։ Հետագայում Հովհաննեսը, տեսնելով, որ չի կատարում խոստումը, սկսել է անընդհատ դիմել իրեն` հետաքրքրվելով ու անհանգստացնելով, թե երբ դրանք պատրաստ կլինեն։ Ամեն անգամ, երբ Հովհաննեսն այդ հարցի շուրջ անհանգստացրել է իրեն, խոստացել է մոտակա ժամանակներում պատրաստել դրանք, սակայն, այդպես էլ չի կատարել խոստումը։
Այնուհետև, Հովհաննեսը սպառնացել է իրեն` այդ ամենի վերաբերյալ պատմել ոսկու շուկայի անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին, սակայն խնդրել է նրան, որպեսզի նման բան չանի։
2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին Հ.Մանուկյանը եկել է աշխատավայր` արհեստանոց, որտեղ բացի իրենից, գտնվել է նաև արհետանոցի աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Արհեստանոցում իր և Հովհաննեսի միջև ծագել է վիճաբանություն` կապված զարդերի հետ, որի ժամանակ վերջինս հարվածել է իրեն։
Հաջորդ օրը փորձել է ինքնասպան լինել, քանի որ իրեն վատ է զգացել, որ խաբել և չի պատրաստել խոստացած զարդերը, ավելին, հենց այդ պատճառով է, որ արհեստանոցում տեղի է ունեցել նման անախորժություն։
Պնդել է, որ Մանուկյանի հետ երբևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, ավելին, տեղեկացված չի եղել, որ տվյալ օրը վերջինս պետք է գար արհեստանոց։ Հովհաննեսին տվել է Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարն այն պատճառով, որ վերջինս ասել է, որ ցանկանում է նրա մոտ պատվիրել շղթա։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
Նախաքննական առաջին ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ դեպքից առաջ ճանաչել է Հ.Մանուկյանին, սակայն նախաքննական մարմնին այդ մասին չի հայտնել, քանի որ ամանչել է իր ունեցած պարտքից և չի ցանկացել, որպեսզի մարդիկ իմանան դրա մասին։
Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, այդ ցուցմունքը տվել է ինքնասպանության փորձ կատարելուց անմիջապես հետո, քանի որ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, չի գիտակցել իր նկարագրած գործողությունները։ Ավելին, այդ ամենը գրել է նախաքննական մարմնի թելադրանքով ու հորդորով։ Հետագայում, քննիչին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ կալանավայրում իր համար կարող էր վատ լինել։ Պնդել է, որ դեպքի օրը Հովհաննեսը դիմակ չի կրել։
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ` ամբաստանյալներ Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի նշված ցուցմունքները պետք է համարել անարժանահավատ և մտացածին, որոնք նպատակ են հետապնդում քրեական պատասխանատվությունից և հնարավոր խիստ պատժից խուսափել:
Որպես այդ ամենի հիմնավորում՝ Վերաքննիչ դատարանը նույնպես արձանագրում է, որ ամբաստանյալները դեռևս նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել են մի քանի անգամ, այն էլ` տարբեր դատավարական կարգավիճակներում, որի ընթացքում յուրաքանչյուրն իր հերթին տվել են խոստովանական ցուցմունքներ` մանրամասն նկարագրելով հանցանքի կատարման պլանավորումը, դեպքերի զարգացումը, հաջորդականությունը և վերջիններիս կողմից դրսևորած վարքագիծը՝ հանցանքը կատարելու պահին։ Ավելին, նույնիսկ մի քանի անգամ պնդել են իրենց կողմից տրված խոստովանական ցուցմունքները` հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննվելուց։
Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հրապարակվել և հետազոտվել են տուժող Հռիփսիմե Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, տուժող Արմեն Բայրամյանի, վկաներ Գագիկ Պետրոսյանի և Ալեքսան Քեշիշյանի դատաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը, ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ինչպես նաև նրանց անձը բնութագրող այլ փաստաթղթերը։
Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները, մասնավորապես` ամբաստանյալների նախաքննական, տուժողներ` Արմեն Բայրամյանի, Հռիփսիմեն Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, դատարան հրավիրված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքը, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը և ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է ամբաստանյալների մեղքը նրանց մեղսագրվող արարքներում:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքներում տեղ գտած` տուժող Ա. Բայրամյանի, վկաներ Գ. Պետրոսյանի և Ա. Քեշիշյանի տված ցուցմունքների վերաբերյալ հետևություններին` հարկ է համարում ընդգծել, որ դրանք ակնհայտ անտրամաբանական են ու հիմնազուրկ` չի նշվում պատճառահետևանքային կապը ամբաստանյալների անմեղության վերաբերյալ:
Վերը նշված հիմնավորումներով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղավորության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, նրանց մեղսագրված արարքների քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է որակված:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 15-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, այն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ և հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
ԻՍԿԱԿԱՆԻ ՀԵՏ ՃԻՇՏ Է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0279/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,15,, մարտի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Կ.Սավթալյանի
Հանրային պաշտպաններ Ա.Հակոբյանի
Տ.Սարգսյանի
Տուժողներ Ա.Բայրամյանի
Հ.Գևորգյանի
դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ծնված` 06.08.1987թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի երեք երեխա, հանդիսանում է «Հովհաննես Մանուկյան» Ա/Ձ-ի հիմնադիրը, զբաղվում է ավտոմեքենաների վերանորոգմամբ, հաշվառված և բնակվել է` ք.Երևան Ներքին Չարբախ 7-րդ փողոց 7-րդ նրբանցք տուն 16 հասցեում, մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը,
2.Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ծնված` 26.04.1975թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի երկու երեխա, մշտական աշխատանք չունի, զբաղվում է ոսկյա զարդերի մոդելավորմամբ, հաշվառված և բնակվել է` ք.Երևան, Իսակովի պողոտա 44/2 շենք, բնակարան 52 հասցեում, մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝
«Գործով մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը գործով մյուս մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի հետ ծանոթացել են պատահականորեն` 2014թ. դեկտեմբեր ամսին Երևան քաղաքի «Ոսկու աշխահր» առևտրի կենտրոնի դիմաց։ Այնուհետև, ժամանակի ընթացքում մի քանի անգամ հանդիպել են իրար և մտերմացել։
2015թ. հուլիս ամսվա վերջերին քննությամբ չպարզված կոնկրետ օրը, հիշյալ առևտրի կենտրոնի դիմաց հերթական հանդիպման ժամանակ Հ.Մանուկյանը Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել է տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից հափշտակություն կատարել և խնդրել իրեն օգնել այդ հարցում։ Գ.Խուդավերդյանը համաձայնել է և նախապես խոստացված օգնության նպատակով Հ.Մանուկյանին տրամադրել տեղեկատվություն՝ կատարվելիք հանցագործության օբյեկտի վերաբերյալ, այն է իր մտերիմ, գործով տուժող Արմեն Լենտոշի Բայրամյանի ոսկու արհեստանոցի տեղի, ներսում գտնվող աշխատակիցների, այդ թվում իր` Մ.Բայրամյանի, հեռախոսահամարի և մյուս կատարվելիք գործողությունների վերաբերյալ։
Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, Հ.Մանուկյանը սկզբում 2015թ. հուլիսի 31-ին, կեսօրին զանգահարել է Գ.Խուդավերդյանի կողմից իրեն տրված Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարին տոնավաճառի ավտոկայանատեղիի աշխատակիցներից մեկի հեռախոսահամարով, իսկ այնուհետև, նախապես այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանից ձեռք բերված հեռախոսահամարով ներկայանալով որպես հաճախորդ, խնդրել է Ա.Բայրամյանին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Գ.Խուդավերդյանը, նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Բայրամյանի հետ իջել է տոնավաճառի բակ, կանգնել վերջինիս կողքին, որպեսզի հեռվում գտնվող Հ.Մանուկյանը արտաքինից ճանաչի Ա.Բայրամյանին։ Պլանավորված գործողություններն այդ մասով ավարտելուց հետո Հ.Մանուկյանը, առանց վերջիններիս մոտենալու՝ հեռացել է։
2015թ. օգոստոսի 3-ի առավոտյան Գ.Խուդավերդյանը տոնավաճառի բակում հանդիպել է Հ.Մանուկյանին, ով հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնել այդ օրը։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանը բարձրացել է Ա.Բայրամյանի արհեստանոց, իսկ Հ. Մանուկյանը ժամը 11։47-ին զանգահարել է Ա.Բայրամյանի բջջային հեոախոսահամարին, հայտնել, որ օրեր առաջ զանգահարած հաճախորդն է, առաջարկել է կրկին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Ա.Բայրամյանը դուրս է եկել տոնավաճառի բակ։ Հ.Մանուկյանն արդեն նրան ճանաչելով՝ հասկացել է, որ արհեստանոցում գտնվում են միայն Գ.Խուդավերդյանն ու գործով տուժող Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը։ Այնուհետև, Հ.Մանուկյանը բարձրացել է 7-րդ հարկ, թակել Ա.Բայրամյանի արհեստանոցի դուռը, որը բացել է Գ.Խուդավերդյանը։ Հ.Մանուկյանը մուտք է գործել արհեստանոց, նախ հարցրել Ա.Բայրամյանին, ապա ձևացնելով, թե չի ճանաչում Խուդավերդյանին, հայտնել է, թե Ա.Բայրամյանը ինչ-որ իր պետք է փոխանցի նրան։ Դրանից հետո Հ. Մանուկյանն իր մոտ գտնվող պայուսակից դուրս է բերել գաղտնի փականով դանակը և այն որպես զենք գործադրելով՝ հարձակում կատարելով Գ.Խուդավերդյանի և արհեստանոցում գտնվող մյուս աշխատակից Հ.Գևորգյանի վրա, վերջիններիս կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է ներկայացնել արհեստանոցում առկա ոսկյա զարդերը։ Նշված գործողությունները կատարելու ընթացքում Հ.Մանուկյանը դանակով վնասել է Գ.Խուդավերդյանի ձեռքը, ապա, մոտենալով Հ.Գևորգյանին, դանակն ուղղել նրա կողմ ու պահանջել չբղավել և տրամադրել ոսկյա զարդերը, իսկ Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել իր պայուսակում գտնվող կպչուն ժապավենով կապել Հ.Գևորգյանին։ Վերջինս դիմադրել է և ոսկյա զարդեր մշակելու համար օգտագործվող գազի բալոնի /գարելկա/ փականը բացելով, այն պահել է Հ.Մանուկյանի դեմքին, որից վերջինս խուճապի է մատնվել ու սեղանին դրված ոսկյա շղթան նկատելով, հափշտակել է այն ուդիմել փախուստի` Ա.Բայրամյանին պատճառելով զգալի չափի` 300.000 ՀՀ դրամի, գույքային վնաս»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին հարուցվել է քրեական գործ։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.11.2015թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։ Միմյանց միջև շփումը եղել է` կապված ոսկյա զարդերի գնման ու պատրաստման հետ։
2014թ.-ի օգոստոս ամսին ընկերներից մեկը` Գագիկը, դիմել է իրեն` խնդրելով օգնել` մատչելի տարբերակով ոսկյա զարդեր գնելու հարցում, ուստի, այդ նպատակով դիմել է ծանոթին` ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին։ Զանգահարել է նրան, պայմանավորվել են հանդիպել ոսկու շուկայի մոտ, որի ժամանակ ծանոթացրել է վերջիններիս միմյանց հետ։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգօրյա ժամկետում Գ.Խուդավերդյանը պետք է պատրաստեր ոսկյա զարդեր` մատանի և ականջօղ, որպեսզի Գագիկը զարդերը հետը տաներ ՌԴ։ Տվյալ օրը Գագիկը Գ.Խուդավերդյանին նախապես վճարել է 300 ԱՄՆ դոլար՝ որպես պատրաստվելիք ոսկյա զարդերի գումար։ Պայմանավորված ժամկետում, սակայն, Խուդավերդյանը չի պատրաստել դրանք, իսկ այդ ընթացքում Գագիկը մեկնել է ՌԴ։ Այնուհետև, Գագիկը սկսել է իրեն զանգահարել ՌԴ-ից` անհանգստացրել ու հետաքրքրվել, թե երբ են ի վերջո պատրաստ լինելու պատվիրած զարդերը։ Այդ նպատակով օգոստոսի 15-ին զանգահարել է Խուդավերդյանին, որպեսզի իմանա, թե պատրաստ են արդյոք զարդերը՝ թե ոչ։ Վերջինս ասել է, որ մեկ-երկու օրից զարդերը պատրաստ կլինեն։ Օգոստոսի 17-ին կրկին զանգահարել է Խուդարվերդյանին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անջատված։ Քանի որ Գագիկն անընհդատ անհանգստացրել է իրեն, մի քանի օր անց նորից զանգահարել է Խուդավերդյանին, հարցրել, թե ինչու պայմանավորված ժամկետում չի պատրաստում զարդերը, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ «գործերով խառն էր»։ Այդպես Գ.Խուդավերդյանը ամեն անգամ իրեն ասել է, որ զարդերը շուտով պատրաստ կլինեն, սակայն չի կատարել իր խոստումը։ Ոսկեղենի պատվերը չի կատարվել և նույն զրույցն ու պահանջը ձգվել է մինչև հաջորդ տարի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին զանգահարել է Գարիկին և ասել, որ պետք է մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն, ուստի պահանջել է ոսկյա զարդերը` պատճառաբանելով, որ ինքը դրանք պետք իր հետ տանի և հանձնի Գագիկին։ Լսելով դա, Գարիկը հավաստիացրել է` որ մինչ մեկնելը դրանք պատրաստ կլինեն։ Տեսնելով, որ Գարիկը չի կատարում խոստումը որոշել է այդ ամենի մասին տեղեկացնել անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին` այդ կերպ փորձելով Գարիկից ստանալ ոսկյա զարդերը։ Ա.Բայրամյանին տեսնելու նպատակով եկել է վերջինիս արհեստանոց, զանգահարել նրան, ներկայացել «Արթուր» անունով, հայտնելով, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա զարդ և խնդրել է իջնել ոսկու շուկայի մոտ։ Այդ ամենի մասին զգուշացրել է Գարիկին, տեղեկացնելով, որ ցանկանում է Արմեն Բայրամյանին պատմել իրողությունը, սակայն Գարիկը խնդրել է նրան որևէ բան չասել` խոստանալով մեկ-երկու օրվա ընթացքում պատրաստել խոստացված զարդերը։ Հավատալով Գարիկի խոսքերին, հեռացել է` չհանդիպելով Արմենի հետ։ Հաջորդ օրը երեկոյան Գարիկն իրեն տվել է ինչ-որ բջջային հեռախոս, ասելով, որ կարող է վաճառել այն, վաճառքից ստացված գումարը որպես փոխհատուցում վերցնել իրեն` խոստանալով հաջորդ օրը տրամադրել գումարի մնացած մասը։ Տեսնելով, որ Գարիկը կրկին չի կատարում խոստումը, հաջորդ օրը գնացել է ոսկու շուկա, զանգահարել նրան և տեղեկացրել, որ ցանկանում է տեսնել Արմենին և ամեն ինչ պատմել։ Ընդ որում, այդ ժամանակ ևս զանգահարելով Արմեն Բայրամյանին` ներկայացել է որպես «Արթուր» և տեղեկացրել, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։ Այնուհետև, մոտ մեկ րոպե անց Գարիկը հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է, որ Արմենն արհեստանոցում է։ Բարձրացել է վերև` արհեստանոց, և տեսել, որ իրականում Արմենն այնտեղ չէ և արհեստանոցում են գտնվում Գարիկն ու աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Տեսնելով, որ Արմենն այնտեղ չէ, հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նա։ Այդ ժամանակ իր և Գարիկի միջև ծագել վիճաբանություն` կապված ոսկյա զարդերի պատրաստման հետ, որի ժամանակ քաշքշել են միմյանց։ Քաշքշուքի ընթացքում Գարիկն ընկել է գետնին, ապա, անմիջապես բարձրացել։ Հ.Գևորգյանը, տեսնելով այդ ամենը, միջամտել է։ Այնուհետև, դուրս է եկել արհեստանոցից և հեռացել։ Հետագայում զանգահարել է Գարիկին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի։
Պնդել է, որ արհեստանոցում Գարիկի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ որևէ առարկա, մասնավորապես` դանակ չի եղել, ավելին, որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ Արմենին զանգահարել է երկու անգամ` առաջին անգամ Գարիկի տված հեռախոսից, երկրորդ անգամ` ավտոկայանատեղիի աշխատողի հեռախոսահամարից և նրան ներկայացել է «Արթուր» անունով։ Նշել է, որ Արմենին` որպես Արթուր անունով անձ ներկայանալու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ Գարիկը խնդրել էր, որպեսզի նրան իրականությունը չպատմեր։ Հ.Գևորգյանին նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ հարաբերություն չի ունեցել։
Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ արհեստանոցից ոսկյա շղթա չի հափշտակել, ավելին, իր ֆինանսական վիճակը բավականին կայուն է և ինքը գումարի կամ 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթայի կարիք չի ունեցել։
Կապված դատարանում հայտնած և նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքերի հակասության հետ՝ հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունքը գրել է քննիչի հորդորով, մասնավորապես, իրեն են տվել գրառումներով ինչ-որ թուղթ և ասել են, որ արտատպի, որից հետո իրեն բաց են թողելու։ Հետագայում տեղեկացել, որ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք։
Միաժամանակ նշել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ այլ հարկադրանք չի գործադրվել։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
06.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակի, մասնավորապես, չի ընդունում այն, որ Գարիկն իրեն օժանդակել է. հափշտակությունը կատարել է միայնակ։
03.08.2015թ.-ին առավոտյան ժամը 11։45-ի սահմաններում եկել է Մ.Խորենացու փողոց, բարձրացել 7-րդ հարկ և մտել Արմենին պատկանող 1-ին սենյակ։ Իր մոտ եղած դանակով սպառնացել է Գարիկին և Հռիփսիմեին և, վերցնելով ոսկյա շղթան, հեռացել է։ Տվյալ դանակով որևէ մեկին չի հարվածել, սակայն չի բացառում, որ այն կարող էր կպնել Գարիկի ձեռքին, քանի որ նա այդ պահին ցանկացել է վերցնել այն։ Այդ ամենը կատարել է միայնակ։
Գարիկի հետ ծանոթացել են մի քանի ամիս առաջ` ընկերոջ միջոցով, որից հետո մի քանի անգամ հանդիպել են։ Այն ժամանակ, երբ Գարիկը եկել է իրենց տուն` առաստաղ եռակցելու, Գարիկից հետաքրքրվել է Արմենի մասին, ապա նրանից վերցրել է Արմենի հեռախոսահամարը, որպեսզի զարդ պատրաստելու նպատակով հանդիպեր նրան։ Այնուհետև, Գարիկից վերցրել է հեռախոսահամար, որը, սակայն, չի մտաբերում։ Այդ հեռախոսահամարով զանգահարել է Արմենին, որպեսզի իջնի ներքև, իսկ ինքն այդ ժամանակ բարձրացել է վերև և կատարել նկարագրածը։ Արմենին ճանաչել է դեմքով, երբ պարզապես անցել է հարևան սենյակով, իսկ նրա սենյակի դուռը եղել է բաց։ Գարիկին չի ասել իր նպատակների մասին, չի իմացել, որ Գարիկը գտնվել է այդ սենյակում։
Տվյալ օրը ժամը 11։45-ի սահմաններում Գարիկի տված հեռախոսահամարից զանգահարել է Արմենի` 077-55-67-00 հեռախոսահամարին, նրան ներկայացել որպես Արթուր անունով անձ, և ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա։ Ասել է նաև, որ գտնվում է ոսկու շուկայի դիմաց, առաջարկել է Արմենին իջնել ներքև` պատճառաբանելով, որ միայնակ չէ, ինչին Արմենը համաձայնվել է։ Այդ ժամանակ կրել է սպիտակ սպորտային կոշիկներ, սև գույնի սպորտային տաբատ` կողքի հատվածում կապույտ գծերով, սև կիսաանթև շապիկ, մուգ կապույտ գույնի գլխարկ` կեպի, և սև գույնի պայուսակ` բարսետկա։ Արմենին զանգահարելուց անմիջապես հետո բարձրացել է 7-րդ հարկի 1-ին սենյակի մոտակայք, թակել դուռը, որը բացել է Գարիկը և ներս է մտել։ Սենյակում նստած է եղել նաև արհեստանոցի աշխատակցուհին։ Այդ ժամանակ Գարիկին հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում Արմենը։ Վերջինս պատասխանել է, որ իջել է ներքև։ Գարիկին ասել է, որ ինչ-որ բան պետք է փոխանցի Արմենին, սակայն Գարիկն ասել է, որ կարող է թողել նրա մոտ։ Այդ պահին պայուսակից հանել է իր մոտ եղած դանակը, բացել է այն և պահել Գարիկի ուղղությամբ։ Իր մտաբերմամբ` այդ ժամանակ Գարիկը բռնել էր դանակի ծայրից, այդ պատճառով վնասվել է նրա ձեռքը։ Գարիկը կռացել` չոքել էր գետնին, բռնել իր ոտքերից՝ ասելով, որ որևէ բան չանի։ Քայլելով մոտեցել է այնտեղ գտնվող կնոջը, դանակը պահել նրա ուղղությամբ ու ասել, որպեսզի անմիջապես իրեն տա այն ամենը, ինչը մոտը կա։ Գարիկին ասել է, որպեսզի պայուսակից հանի սկոչը, սակայն չի մտաբերում, հանել է այն, թե ոչ։ Այդ կինը վերցրել է սեղանի վրայից գարելկան և պահել իր ուղղությամբ, ինչից վախեցել է, ավելին, խուճապի մատնվել և տեսնելով սեղանին դրված ոսկա շղթան, անմիջապես վերցրել է, դրել պայուսակի մեջ և հեռացել։ Դուրս է եկել շենքից և վազելով գնացել «Ռոսիա» կինոթատրոնի ուղղությամբ։ Իր մոտ առկա դանակը դեն է նետել փողոցում գտնվող աղբարկղերից մեկում, որից հետո գնացել է տուն։ Ոսկա շղթան կորցրել է, սակայն չգիտի, թե որտեղ, քանի որ ընկել է պայուսակի միջից։
Պնդել է, որ այդ ամենում Գարիկն իրեն չի օգնել, միայնակ է կատարել արարքը, որի համար զղջում է։
Տվյալ օրը` մինչ նկարագրված գործողությունները կատարելը, նախապես զանգահարել է Արմենին` ավտոկայանատեղիի աշխատակցի հեռախոսահամարից։ Հաջորդ օրը Գարիկին խնդրել է իրեն տրամադրել հեռախոսահամար` օգտագործելու նպատակով, որը և նա տվել է։ Տվյալ հեռախոսահամարով զանգահարել է Արմենին 03.08.2015թ.-ին, վերջինս իջել է շուկայի դիմաց, իսկ ինքը բարձրացել և կատարել է նկարագրված գործողությունը։ Լիովին ընդունում է իր մեղքը, պատրաստ է կատարածի համար պատասխանատվություն կրել։
Նշել է, որ տվյալ արարքը կատարել է այն պատճառով, որ խնամքին ունի երեք մանկահասակ երեխա, նրանց պահելու համար գումար է անհրաժեշտ եղել»։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Իրեն պարզաբանված են մեղադրյալի իրավունքները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում և պնդում է որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքը, հրաժարվում է ցուցմունք տալ»։
03.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցրեին։ Ցանկանում է ունենալ պաշտպան, սակայն չունի բավարար գումար, քանի որ գտնվում է կալանքի տակ, իսկ կինը հազիվ հասցնում է պահել երեք երեխաներին»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Մանուկյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը, որտեղ մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինիս ուղորդումով։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը սենյակում բացի իրենից գտնվել են Գարիկը և Հռիփսիմեն։
Միաժամանակ, դատարանի կողմից իերն տրված այն հարցերին, որ եթե քննիչը խոստացել էր նմանատիպ ցուցմունք տալուց հետո իրեն ազատ արձակել ու չի կատարել իր խոստումը, ինչու ինքը չի բարձրաձայնել այդ մասին, կամ բողոքարկել քննիչի գործողությունները՝ ամբաստանյալը՝ կամ չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ, կամ ընդհանրապես չի պատասխանել դատարանի հարցերին։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեռևս 2014 թվականին ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դիմել էր իրեն` նրա ծանոթի` Գագիկի համար ոսկյա զարդեր պատրաստելու խնդրանքով։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգ օրում կպատրաստի պահանջվող զարդերը, որի համար Գագիկն իրեն նախապես վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։ Պայմանավորված ժամանակահատվածում, սակայն, չի պատրաստել խոստացած զարդերը։ Հետագայում Հովհաննեսը, տեսնելով, որ չի կատարում խոստումը, սկսել է անընդհատ դիմել իրեն` հետաքրքրվելով ու անհանգստացնելով, թե երբ դրանք պատրաստ կլինեն։ Ամեն անգամ, երբ Հովհաննեսն այդ հարցի շուրջ անհանգստացրել է իրեն, խոստացել է մոտակա ժամանակներում պատրաստել դրանք, սակայն, այդպես էլ չի կատարել խոստումը։
Այնուհետև, Հովհաննեսը սպառնացել է իրեն` այդ ամենի վերաբերյալ պատմել ոսկու շուկայի անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին, սակայն խնդրել է նրան, որպեսզի նման բան չանի։
2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին Հ.Մանուկյանը եկել է աշխատավայր` արհեստանոց, որտեղ բացի իրենից, գտնվել է նաև արհետանոցի աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Արհեստանոցում իր և Հովհաննեսի միջև ծագել է վիճաբանություն` կապված զարդերի հետ, որի ժամանակ վերջինս հարվածել է իրեն։
Հաջորդ օրը փորձել է ինքնասպան լինել, քանի որ իրեն վատ է զգացել, որ խաբել և չի պատրաստել խոստացած զարդերը, ավելին, հենց այդ պատճառով է, որ արհեստանոցում տեղի է ունեցել նման անախորժություն։
Պնդել է, որ Մանուկյանի հետ երբևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, ավելին, տեղեկացված չի եղել, որ տվյալ օրը վերջինս պետք է գար արհեստանոց։ Հովհաննեսին տվել է Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարը այն պատճառով, որ վերջինս ասել է, որ ցանկանում է նրա մոտ պատվիրել շղթա։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
03.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Պարզաբանվել են որպես տուժող իր իրավունքները և պարտականությունները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Ծանոթացել է նաև սույն քրեական գործով իրեն տուժող ճանաչելու մասին որոշմանը, ստացել է դրա օրինակը։ Ըստ էության ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ բնակվում է վերը նշված հասցեում ընտանիքի անդամների հետ համատեղ։ Մշտական աշխատանք չունի, սակայն տանը մասնավոր պատվերների դեպքում զբաղվում է զարդերի մոդելավորմամբ։ Պատվերների հիմնական մասը ստանում է Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկու շուկայի աշխատակիցներից և աշխատանքի բերմամբ այնտեղից ճանաչում է ոսկերիչների գրեթե մեծ մասին։ Ճանաչում է նաև Արմեն Բայրամյանին, ով նշված շենքի 7-րդ հարկում գտնվող թիվ 1 սենյակում ունի ոսկյա զարդերի արհեստանոց։ Ոսկյա զարդերի մոդելավորում է իրականացրել նաև Արմենի համար։ Արմենին ճանաչում է մոտ 2006թ-ից նշված ոսկու շուկայում աշխատելու առումով։
03.08.2015թ.-ին ժամը 10։30-ի սահմաններում գնացել է ոսկու շուկա և այցելել է Արմենի արհեստանոց` նրա հետ զրուցելու և մի բաժակ սուրճ խմելու նպատակով։ Մտնելով հիշատակված արհեստանոց, այնտեղ տեսել է Արմենին և նրա աշխատակցուհուն` զոդող «պայկա» անող Հռիփսիմեին։ Մոտ 30 րոպե զրուցել է Արմենի հետ, ինչից հետո իջել է շենքի 3-րդ հարկում գտնվող լվացարան, այնուհետ մտել է նույն հարկում գտնվող ճաշարան, որտեղից գնել է մեկ շիշ «Կիլիկիա» գարեջուր և բարձրացել է Արմենի արհեստանոց։ Այնտեղ բացել է այդ գարեջրի շիշը և սկսել այն խմել և զրուցել Արմենի հետ։ Այդ ընթացքում Հռիփսիմեն սենյակի վերջում գտնվող սեղանի մոտ զբաղվել է ոսկյա շղթայի զոդմամբ։ Մոտ 1 րոպե հետո Արմենի բջջայինին եկել է հեռախոսազանգ և վերջինս պատասխանելով դրան, մի քանի վայրկյան զրուցել է, սակայն, ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչ է խոսել։ Հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո Արմենն ասել է, որ սպասի նրան, իջնում է ներքև` հաճախորդի դիմավորելու, ինչից հետո Արմենը դուրս է եկել, իսկ ինքը և Հռիփսիմեն մնացել են սենյակում։ Մինչ Արմենի դուրս գալը` սենյակ է մտել մի տարիքով մարդ` ոսկյա զարդերի մշակման սարքեր պատրաստող արհեստավորը, ում անունը չգիտի, վերջինս տարիքով տղամարդ է` 60 տարեկան, և հաճախ է լինում ոսկու շուկայում։ Նա ինչ-որ բան է հարցրել Արմենին և մի քանի րոպե անց դուրս է եկել սենյակից` ետևից փակելով դուռը։ Արմենի դուրս գալուց հետո մոտ 5 րոպե անց, երբ նստած է եղել սենյակի գրեթե մեջտեղում` ձախ պատի տակ դրված աթոռին, իսկ Հռիփսիմեն` սենյակի վերջնամասում գտնվող սեղանի դիմաց, սենյակի դուռը թակել են։ Վեր է կացել և բացել է դուռը։ Դռան առաջ կանգնած է եղել մի տղամարդ` մոտ 35-40 տարեկան, մոտ 160-170սմ հասակի, թիկնեղ սպորտային կառուցվածքով, մուգ մաշկով, կրել է` մուգ սև գույնի կարճաթև շապիկ, մուգ կեպի գլխարկ, արևային ակնոցներ, տաբատը, իր մտաբերմամբ, եղել է սև գույնի, նրա հագի կոշիկները չեն տպավորվել, այդ տղամարդու դեմքը եղել է չսափրված, ձեռքերին առկա էր խիտ մազածածկույթ, նրա ուսից կախված էր մոտ 20-20 սմ չափերի ուսագոտով սև գույնի պայուսակ։ Այդ տղամարդը հարցել է, թե որտեղ է Արմենը, պատասխանել է, որ նա ներքև է իջել, վերջինս հարցրել է Արմենի հեռախոսահամարը` ասելով, որ Արմենին բան ունի փոխանցելու։ Հայտնել է, որ կարող է Արմենին սպասել, քանի որ վերջինս շուտով կվերադառնա, կամ փոխանցվող իրը տա իրենց և իրենք այն կփոխանցենք Արմենին։ Վերջինս համաձայնվել է և մտնելով սենյակ, բացել է պայուսակը ու սկսել է երկու ձեռքերով բան փնտրել։ Կարծել է, որ այդ տղամարդը զարդ կամ գումար պետք է փոխանցի, որը փնտրում պայուսակում։ Սակայն այդ տղամարդը անսպասելիորեն աջ ձեռքով պայուսակից հանել է դանակ և այն թափահարել իր ուղղությամբ, ինքը բնազդաբար ձախ ձեռքը առաջ է տարել և այդ դանակը դիպել է ձեռքին, որի հետևանքով ձեռքի ափը վնասվել է և արնահոսել։ Այնուհետև, տղամարդը ոտքով հարվածել է ձախ ոտքին, ինքն ընկել է գետնին, վերջինս մոտենալով, հենվել է իրեն և դանակը դրել պարանոցի աջ հատվածում` իրեն քաշ տալով տարել է վերջնամասում գտնվող սեղանի մոտ նստած Հռիփսիմեի մոտ։ Այդ տղամարդը կարգադրել է իրենց ձայն չհանել։ Այնուհետև, նա ասել է «ինչ կա, հենց հիմա հանեք տվեք ինձ», ինչին ի պատասխան ասել են, որ որևէ բան չկա։ Նա նորից պնդել է, որպեսզի մի բան իրեն տան, այնուհետև նա, թողնելով իրեն, ձեռքը դրել Հռիփսիմեի բերանին ու դանակը պահել նրա պարանոցի ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ պայուսակից հանել է կպչուն ժապավենը` «սկոչը», և այն ուղղելով իր ուղղությամբ, ասել է` «կապի նրան»` նկատի ունենալով Հռիփսիմեին։ Հռիփսիմեն այդ ժամանակ շարժվել է սեղանի աջ հատվածում գտնվող զոդող սարքի «գարելկայի» մոտ, վերցրել է և բացելով այն, ուղղել է այղ տղամարդու դեմքի ուղղությամբ։ Վերջինս այդ պահին խառնվել է, իսկ ինքը, օգտվելով առիթից, ընկած տեղից ոտքով խփել է նրա ոտքին, որից հետո այդ տղամարդն անմիջապես վերցրել է ոսկյա կիսաֆաբրիկատ շղթան ու դիմել է փախուստի։ Դուրս գալով սենյակից, կորել է իրենց տեսադաշտից։ Այդ ժամանակ «սկոչն» ընկել է այդ տղամարդու ձեռքից։ Անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և ձախ հատվածում գտնվող աստիճանահարթակով վազելով իջել է ներքև` միաժամանակ օգնություն կանչելով, սակայն այդ տղամարդուն այլևս չի տեսել։ Այդպես իջել է մինչև 6-րդ հարկ, այնուհետև, վերադարձել է 7-րդ հարկ ու կանգնել սենյակի մոտ։ Այնտեղ արդեն են եղել բազմաթիվ անձինք, ովքեր եկել էին` լսելով իրենց ձայները։ Այդ ժամանակ Հռիփսիմեն զանգահարել էր ոստիկանություն։ Որոշ ժամանակ անց եկել է Արմենը։ Ձեռքը այդ ընթացքում արնահոսել է և արյունը թափվել է նաև ջինսե տաբատին։ Հիշատակված հարձակման ժամանակ, բացի ձախ ձեռքից վնասվածքից, այլ վնասվածք չի ստացել։ Նշել է, որ իր մտաբերմամբ, դեպքը տեղի է ունեցել 11։50-ի սահմաններում։ Այդ տղամարդուն տեսնում էր առաջին անգամ, սակայն նրան տեսնելու դեպքում վստահ է, որ կճանաչի ։
Այդ տղամարդու մոտ առկա դանակը եղել է բավականին մեծ, շեղբը մոտ 10 սմ երկարությամբ, բռնակը չի նկատել, քանի որ եղել է այդ տղամարդու ձեռքում, տպավորվել է այն, որ շեղբը եղել է բավականին թեքված` փոքր ինչ լուսնաձև, չի նկատել, թե այդ դանակը ծալովի է, թե ոչ։
03.08.2015թ-ից առաջ Արմենին այցելել է 01.08.2015թ-ի ցերեկը, առհասարակ հաճախակի է լինում Արմենի մոտ։ Նշված դեպքից առաջ ոսկու շուկայի տարածքում, դրա մոտակայքում որևէ տարօրինակ, կասկածելի բան չի նկատել, որևէ մեկին չի տեսել։
Օգտագործում է միայն 095-80-83-11 և 099-69-10-19 հեռախոսահամարները։ Տվյալ օրը Արմենին զանգահարել է 095-80-83-11 հեռախոսահամարով նրա 077-55-67-00 հեռախոսահամարին, իր մտաբերմամբ մեկ անգամ` այն ժամանակ, երբ նա իջել է ներքև հաճախորդին դիմավորելու։ Նշված հանցագործության կատարման կամ դրան որևէ կերպ օժանդակելու մեջ որևէ մեկին չի կասկածում։ Իր իմանալով, Արմենը թշնամիներ չունի, բարի և պարկեշտ տղա է, վայելում է շրջապատի հարգանքը։ Արմենի ֆինանսական վիճակը կայուն է, չի բացառում, որ կարող է ունենալ մանր պարտքեր։ Իր տեղեկությունով, որևէ լուրջ խնդրներ չունի»։
05.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Ավազակային հարձակումը կատարել է իր ծանոթներից մեկը` Հովոն, ով բնակվում է Երևան քաղաքի Ներքին Չարբախ թաղամասում գտնվող առանձնատներից մեկում։ Վերջինս այնտեղ ունի ավտոմքեքենաների վերանորոգման տեղ։ Հովոն մոտ 30 տարեկան է, նրա ազգանունը չգիտի, ունի տարբեր բջջային հեռախոսահամարներ, որոնց հաճախակի զանգահարել է իր` 095-80-83-11 հեռախոսահամարից։ Հովոյի հետ ծանոթացել են ոսկու շուկայի դիմաց, որից հետո սկսել են շփվել։
2015թ.-ի հուլիս ամսվա վերջերին հերթական հանդիպման ժամանակ Հովոն ասել, որ նրան գումար է անհրաժեշտ, ուստի ցանկանում է հափշտակություն կատարել ոսկու շուկայի արհեստանոցներից մեկից և քանի որ ինքը շփում է ունեցել բոլոր արհեստավորների հետ, խնդրել է օգնել նրան։ Վերջինս որոշել էր հափշտակել ոսկյա շղթաներ, ուստի հարցրել էր իրեն, արդյոք գիտի հարմար արհեստանոց, որտեղ պատրաստում են ոսկյա շղթաներ։ Հովոյին ասել է, որ իր ծանոթներից մեկը` Արմեն Բայրամյանը, ոսկու շուկայի 7-րդ հարկի թիվ 1-ին սենյակում ունի ոսկերչական արհեստանոց։ Բացի այդ, ասել է նաև, որ այդ սենյակում են գտվում Արմենը և նրա աշխատակցուհին` Հռիփսիմեն։ Լսելով դա, Հովոն ասել է, որ պետք է այնպես անեն, որ տվյալ սենյակում գտնվի միայն այդ կինը, քանի որ այդպես ավելի հեշտ կլինի կատարել հափշտակությունը։ Այդ նպատակով Հովոն իրենից վերցրել է Արմենի հեռախոսահամարը, որպեսզի զանգահարի նրան, ներկայանա որպես հաճախորդ և առաջարկի իջնել ոսկու շուկայի դիմաց, իսկ ինքն այդ ժամանակ պետք է ուղեկցի Արմենին։ Նման կերպ Հովոն պետք է ճանաչի նրան։ Այն ընթացքում, երբ Արմենը նախատեսվածի համաձայն, պետք է իջներ ներքև, Հովոն պետք է բարձրանար 7-րդ հարկ, որտեղ գտնվելու էր միայն Հռիփսիմեն և կատարեր պլանավորածը։ Համաձայնվել է Հովոյի առաջարկին։
Այդ նպատակով 31.07.2015թ.-ին ժամը 09։00-ի սահմաններում այցելել է Արմենի արհեստանոց և այնտեղ է գտնվել մինչ ժամը 14։00-ն։ Ժամը 11։30-ի սահմաններում Արմենը ստացել է հեռախոսազանգ, ապա ասել է, որ հաճախորդ է եկել և իջել է դուրս` վերջինիս դիմավորելու համար։ Այդ ժամանակ իր` 095-80-83-11 հեռախոսահամարին է զանգահարել Հովոն` ասելով, որ Արմենին կանչել է ներքև, միաժամանակ, հայտնելով, որ ինքն ուղեկցի նրան, որպեսզի այդ կերպ ճանաչի վերջինիս։ Անմիջապես Արմենի հետ իջել է ներքև, նրա հետ սպասել հաճախորդին։ Արմենը չի իմացել, թե իրականում ինչ է կատարվում։ Երբ իջել են ներքև, կանգնել է Արմենի կողքին, մոտ 10 րոպե սպասել հաճախորդին, ապա, տեսնելով, որ նա չի հայտնվում, միասին բարձրացել են սենյակ։ Այն ընթացքում, երբ Արմենի հետ գտնվել են դրսում, շուկայի դիմաց, Հովոյին չի տեսել և չի իմացել, թե նա որ հատվածից է հետևել իրենց։ Բարձրանալով սենյակ, մինչև ժամը 14։00-ն մնացել է այնտեղ, զրուցել Արմենի հետ, որից հետո գնացել է տուն։ Հաջորդող օրեչին` շաբաթ կամ կիրակի /հստակ չի հիշում/ «Նեպտուն» մարզահամալիրի մոտ մի տղա երեխայից վերցրել է նրա հեռախոսաքարտը, որի համարը չի հիշում, և այն տվել է Հովոյին։ Այդ երեխայի անունը չգիտի, նրա հետ ծանոթացել է հուլիս ամսվա վերջերին, վերջինս կլիներ մոտ 15 տարեկան։ Նրա հետ եղել է տարիքով փոքր երեխա, ով իր կարծիքով, հանդիսացել է նրա փոքր եղբայրը։ 03.08.2015թ.-ին ժամը 10։30-ի սահմաններում գնացել է ոսկու շուկա, մուտքի մոտ հանդիպել Հովոյին, վերջինն ասել է, որ ցանկանում է մտնել արհեստանոց և պայմանավորվածության համաձայն կատարել հափշտակությունը։ Հովոն ասել է, որ պետք է բարձրանա Արմենի մոտ։ Ինքը քիչ անց կզանգահարի Արմենին, կներկայանա որպես հաճախորդ, կխնդրի իջնել ներքև, իսկ ինքը պետք է ուղեկցի նրան։ Համաձայնվել է և բարձրացել 7-րդ հարկ ու մտել Արմենի արհեստանոց, որտեղ գտնվել են Արմենը և Հռիփսիմեն։ Հռիփսիմեն նստած է եղել ոսկու մշակման սեղանի մոտ և մշակել ոսկա շղթա, իսկ Արմենը նստած է եղել արհեստանոցում։ Զրուցել է Արմենի հետ, ապա, փոշմանել և իջել է գարեջուր գնելու, այնուհետև վերադարձել է և սկսել խմել գարեջուրը։ Որոշակի ժամանակ անց, Արմենի հեռախոսահամարին զանգ է եկել։ Զրուցելուց հետո նա ասել է, որ հաճախորդ է եկել, պետք է իջնի ներքև և դիմավորի նրան։ Արմենը դուրս է եկել սենյակից, իսկ ինքն ու Հռիփսիմեն մնացել են այնտեղ միայնակ։ Այդ ժամանակ հեռախոսին ստացել է հաղորդագրություն «բարձրանում եմ» բովանդակությամբ, որին պատասխանել է «բարձրացի»։ Կարծել է, որ Հովոն կգա և իրեն տեսնելուց հետո կփոշմանի և չի կատարի նախատեսած հափշտակությունը։ Րոպեներ անց թակել են արհեստանոցի դուռը, բացել է այն, տեսել է Հովոյին, ով ձևականորեն հետաքրքրվել է, թե որտեղ է Արմենը։ Հռիփսիմեի հետ պատասխանել են, որ քիչ անց վերադառնալու է, սակայն Հովոն ասել է, թե իբրև բան ունի նրան փոխանցելու և առաջացել է դեպի սենյակ։ Բացել է ուսից կախված պայուսակը, սկսել ինչ-որ բան որոնել։ Այնուհետև, պայուսակից հանել է դանակ և հարվածել իր ձեռքին, ինչի հետևանքով ձեռքն արնահոսել է։ Ապա, իրեն քաշելով տարել է Հռիփսիմեի մոտ։ Դանակը պահել է իր պարանոցին և Հռիփսիմեին ասել, որպեսզի նրան տա այն ամենը, ինչ որ կա։ Այդ ժամանակ Հովոն պայուսակից հանել է սկոչ ու իրեն ասել, որպեսի դրանով կապի Հռիփսիմեին, սակայն Հռիփսիմեն վերցրել է գարելկան, բացել ու պահել Հովոյի դեմքի ուղղությամբ։ Վերջինս խառնվել է, սկոչը գցել ձեռքից, սակայն դանակը պահել է Հռիփսիմեի ուղղությամբ։ Ինքը հարվածել է Հովոյի ոտքին, որպեսզի վերջինս դադարեցնի գործողությունները։ Հովոն սեղանի վրայից վերցրել է ոսկյա շղթան և վազելով դուրս է եկել այդտեղից։ Վազել է նրա հետևից մինչև 6-րդ հարկ, գոռացել, սակայն վերջինս անհետացել է իր տեսադաշտից, որից հետո բարձրացել է 7-րդ հարկ, որտեղ արդեն հավաքված են եղել բազմաթիվ մարդիկ։ Զանգահարել է Արմենին, ասել, որ անմիջապես բարձրանա վերև։ Արմենին և ոստիկանության աշխատակիցներին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ ամաչել է իր արարքի համար։ Այդ դեպքից հետո Հովոյին չի զանգահարել և նրան չի հանդիպել։ Զղջալով և ամաչելով իր արարքից 04.08..2015թ.-ին որոշել էր ինքնասպան լինել, ուստի թղթի վրա գրել է «Արմինե ջան, Միք և Մոս, կներեք ինձ, ես ստիպված եմ, ինձ դրդել են, սիրում եմ ձեզ»։ Այդ թուղթը դրել է բջջային հեռախոսի մարտկոցի տեղը, իսկ բջջային հեռախոսը տվել է քրոջ որդուն։ Նամակը հասցեագրված է եղել կնոջը` Արմինեին։ Այնուհետև, գնել է գարեջուր և կտրելով շիշը, կտրել է ձախ ձեռքի երակները, սակայն այդ պահին այդտեղ է եկել քրոջ որդին` Կարենը, և կանչել շտապ օգնություն։
Կարծել է, որ Հովոն արհետանացում իրեն տեսնելով, չէր անի նման բան։ Արմենին չի ասել, թե ինչ է իրականում տեղի ունենանում, քանի որ այդ կերպ կընկներ Արմենի աչքից և վերջինս իր հետ այլևս ընկերություն չէր անի։ Հովոն իրեն նախապես ասել էր, որ հափշտակված զարդերից իրեն մասնաբաժին է տալու, սակայն չի նշել դրա չափը։ Նման արարք է կատարել այն պատճառով, որ գտնվել է ֆինանսապես ծանր վիճակում, իսկ խնամքին ունեցել է երկու անչափահաս երեխա»։
ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Ճանաչման ներկայացնելու գործընթացի ժամանակ ձախից 3-րդ լուսանկարում պատկերված անձը հանդիսանում է իր ծանոթ Հովոն, ով բնակվում է Ներքին Չարբախ թաղամասում։ Նա 03.08.2015թ.-ին Արմենի արհեստանոցից հափշտակել է ոսկյա շղթա, դանակով հարվածել իր ձեռքին և սպառնացել Հռիփսիմեին»։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին և խնդրում է իր նկատմամբ վերաբերել մեղմ։ Ամբողջությամբ պնդում է որպես կասկածյալ տրված իր ցուցմունքները, դրանց ավելացնելու որևէ բան չունի։ Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ»։
03.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին, մասնակցել որևէ գործողության։ Ցանկանում է ունենալ պաշտպան, սակայն հնարավորություն չունի, քանի որ գտնվում է կալանքի տակ, իսկ ընտանիքի անդամները քիչ են վաստակում։ Խնդրում է հրավիրել հանրային պաշտպան»։
24.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին»։
20.10.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ Հովոյի հետ որևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ոսկու արհեստանոցից հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ։ Հովոյի հետ նախկինում ունեցած շփումից հասկացել է, որ վերջինս ցանկանում է ոսկու արհեստանոցից հափշտակություն կատարել։ Դեպքի օրը Արմենի արհեստանոցում գտնվել Է գործի բերումով և մինչ Հովոյի` արհեստանոց գալը, չի իմացել, որ նա պետք է գա այնտեղ։ Այնուհետև, երբ Հովոն եկել է արհեստանոց, հասկացել է, որ նա ցանկանում է հափշտակություն կատարել, այդ պատճառով գլխով է արել` հասկացնելով, որպեսզի նա նման բան չանի, սակայն Հովոն հարձակվել է իր վրա, իսկ ինքը դիմադրել է։ Քանի որ Հովոն հաճախակի հարցրել է իրեն, արդյոք շուկայում լինում են լավ ապրանքներ, թե ոչ, հասկացել է, որ նա ցանկանում է գողություն կատարել։ Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի ժամանակ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, քանի որ ցուցմունքի նախորդ գիշերը վիրահատել են ձեռքը, այդ պատճառով իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել։
Հարցաքննությունների ժամանակ ամեն անգամ պնդել է նախկին ցուցմունքը այն պատճառով, որ տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք և կարծել, որ այդ ցուցմունքը չի կարող փոխել, այդ իսկ պատճառով ամեն անգամ պնդել է այն»։
Նախաքննական առաջին ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ դեպքից առաջ ճանաչել է Հ.Մանուկյանին, սակայն նախաքննական մարմնին այդ մասին չի հայտնել, քանի որ ամանչել է իր ունեցած պարտքից և չի ցանկացել, որպեսզի մարդիկ իմանան դրա մասին։
Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, այդ ցուցմունքը տվել է ինքնասպանության փորձ կատարելուց անմիջապես հետո, քանի որ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, չի գիտակցել իր նկարագրած գործողությունները։ Ավելին, այդ ամենը գրել է նախաքննական մարմնի թելադրանքով ու հորդորով։ Հետագայում, քննիչին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ կալանավայրում իր համար կարող էր վատ լինել։ Պնդել է, որ դեպքի օրը Հովհաննեսը, դիմակ չի կրել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Հռիփսիմե Գևորգյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանին, ով որպես ոսկերիչ աշխատել է Ա.Բայրամյանին պատկանող ոսկու մշակման արհեստանոցում։
2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին ժամը 09։30-10։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում` արհեստանոցում, զբաղվել իր մշտական աշխատանքով, որտեղ բացի իրենից, գտնվել են նաև ամբաստանյալ Խուդավերդյանը և Արմեն Բայրամյանը։ Այդ ժամանակ Արմեն Բայրամյանի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել, որից հետո նա դուրս է եկել արհեստանոցից։ Որոշ ժամանակ անց, արհեստանոց է եկել իրեն անծանոթ մի երիտասարդ, Գ.Խուդավերդյանն ու ասել, որ ցանկանում է զրուցել Արմեն Բայրամյանի հետ։ Քանի որ ունի լսողական խնդիրներ, չի լսել տվյալ անձի և Գ.Խուդավերդյանի խոսակցության մանրամասները։ Արհեստանոց եկած տվյալ երիտասարդն ասել է, որ պետք է ինչ-որ առարկա փոխանցի Արմենին և սկսել է պայուսակի մեջ ինչ-որ բան որոնել։ Այնուհետև, մի պահ կտրվելով իր աշխատանքից, նկատել է, որ տվյալ երիտասարդի ձեռքին առկա է դանակ, որը դրել է Խուդավերդյանի կոկորդին և սպառնում վերջինիս` պահանջելով կատարել իր կարգադրությունները։ Ապա, Գարիկին գցել է գետնին և դանակը պահել իր ուղղությամբ` Գարիկին կարգադրելով սկոչով կապել իր ձեռքերը։ Մասնավորապես, տվյալ երիտասարդը մի ձեռքով փակել է իր բերանը, մյուսով` ձեռքի դանակը պահել կրծքավանդակի ուղղությամբ և դիրքը եղել է այնպիսին, որ չի կարողացել շարժվել։ Այդուամենայնիվ, այդ իրավիճակում լսել է, թե ինչպես է այդ երիտասարդը Գարիկին ասում՝ «սեղանի վրա ինչ կա լցրու գետնին, այլապես կխփեմ»։ Տվյալ երիտասարդին վնասազերծելու, ինչպես նաև իրեն պաշտպանելու նպատակով վերցրել է ոսկի հալեցնելու համար օգտագործվող սարքը` գարելկան, պահել նրա դեմքին, որից հետո վերջինս խուճապահար հեռացել է։
Այն ժամանակ, երբ արհեստանոց մտած երիտասարդը դանակը պահել էր իր ուղղությամբ, Գարիկը որևէ կերպ չի փորձել օգնել իրեն, թեև գտնում է, որ վերջինս ունեցել է օգնելու իրական հնարավորություն, քանի որ արհեստանոցում եղել են առարկաներ, որոնք կարող էր օգտագործել որպես զենք։ Այդ դեպքից հետո արհետանոցից անհետացել է կիսաֆաբրիկատ ոսկյա շղթան, սակայն ինքը չի տեսել, թե ով է այն հափշտակել։
Դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանին, տուժողը հաստատապես նշել է, որ վրջինս հանդիսանում է այն երիտասարդը, ով եկել էր արհեստանոց և դանակի սպառնալիքով կարգադրություններ էր անում։ Ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դեպքի օրը կրել է սև տաբատ, իր մտաբերմամբ` սպիտակ հնամաշ կոշիկներ, մոխրագույն կիսաթև շապիկ, գլխարկ, ձեռքին եղել է պայուսակ։ Նախկինում Հ.Մանուկյանին չի ճանաչել։
Քանի որ ունի լսողական խնդիրներ, այդ պատճառով չի լսել Գ.Խուդավերդյանի և Հ.Մանուկյանի զրույցը։ Չգիտի, թե Գարիկը ինչպես է վնասել ձեռքը, վերջինս, սակայն, որևէ դիմադրություն Հովհաննեսին չի ցուցաբերել։ Հետագայում, նախաքննական մարմնից տեղեկացել է, որ Գ.Խուդավերդյանը և Հ.Մանուկյանը միասին էին կազմակերպել այդ ամենը։
Հայտարարելով, որ դեպքից հետո ձեռք է բերել առողջական խնդիրներ՝ տուժող Գևորգյանն, այնուամենայնիվ, ամբաստանյալների նկատմամբ քաղաքացիական հայցի պահանջ չի ներկայացրել։։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
03.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Այդ ժամանակ մի պահ հրել է նրան և ազատվելով վերջինիս ձեռքերից, այսինքն, ունելով շարժվելու հնարավորություն, հետևի կողմի վերցրել է ոսկի հալեցնելու գազով սարքը` գարելկան, և գազը բացել ու պահել այդ անձնավորության ուղղությամբ։ Չգիտի, թե այդ գազը ազդել է նրա վրա, թե ոչ, սակայն դրանից հետո այդ անձնավորությունը սեղանի վայից վերցրել է ոսկու կիսաֆաբրիկատ շղթան, որի վրա ինքը աշխատել է և դիմել փախուստի…»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո տուժող Գևորգյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ ոսկյա շղթան, իրականում այդ դեպքից անմիջապես հետո անհետացել է, սակայն ինքը կոնկրետ չի տեսել, թե ով է այն հափշտակել։ Այլ կերպ, չի տեսել, թե ինչպես է Մանուկյանը սեղանի վրայից վերցրել ոսկյա շղթան և հեռացել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Արմեն Բայրամյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին, ով ոսկու շուկայում աշխատում է որպես ոսկերիչ։
2015թ. օգոստոսի 3-ին երբ գտնվել է արհեստանոցում, իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է ինչ-որ տղամարդ, ներկայացել որպես Արթուր և ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա։ Միաժամանակ, խնդրել է այդ պատվերի կապակցությամբ հանդիպել տոնավաճառի բակում։ Դուրս է եկել արհեստանոցից, սակայն տեսել է, որ զանգահարող անձը այնտեղ չէ, ուստի ետ է զանգահարել այն հեռախոսահամարին, որից վերջինս զանգահարել էր իրեն։ Հեռախոսահամարին պատասխանել է մեկ այլ անձ, ասելով, որ նա հանդիսանում է ավտոկայանատեղիի աշխատողը։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, տեսնելով, որ զանգահարող անձը չի հայտնվում, ետ է գնացել արհեստանոց։
Մի քանի օր անց կրկին զանգահարել է տվյալ անձը` Արթուրը, ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա, սակայն չի կարող բարձրանալ արհեստանոց և խնդրել է, որ ինքը իջնի` պատվիրվող շղթայի նկարը ցույց տալու և գումարը տալու համար։ Դուրս է եկել արհեստանոցից, տեսել, որ վերջինս այնտեղ չէ, զանգահարել է նրան և Արթուրն ասել է, որ 1-2 րոպեից կլինի պայմանավորված վայրում։ Այն ժամանակ, երբ սպասելիս է եղել վերջինիս, իրեն են զանգահարել Գարիկը և Հռիփսիմեն /չի հիշում, թե նրանցից ով է առաջինը զանգահարել/ և ասել, որպեսզի անմիջապես բարձրանա վերև` արհեստանոց։ Երբ եկել է արհեստանոց, Հռիփսիմեն ասել է, որ այնտեղ է եկել մի տղամարդ և հափշտակել ոսկյա շղթան։ Բացի այդ, Հռիփսիմեն պատմել է վերջինս դրսևորած վարքագիծը, այն որ, նա դանակով սպառնացել է Գարիկին և իրեն, որից հետո նկատել են, որ իր կողմից պատրաստվող կիսաֆաբրիկատ շղթան՝ արնհետացել է։ Լսելով դա, անմիջապես դիմել է իրավապահ մարմիններին։ Հետագայում տեղեկացել է, որ այդ ամենը եղել է կազմակերպված Գարիկի և Հ.Մանուկյանի կողմից։
Նախկինում ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանին չի ճանաչել, նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։
Տուժողը դատարանում հայտարարել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ բողոք կամ պահանջ չունի, քանի որ դեպքից հետո Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հարազատները եկել են իր մոտ և վերականգնել իրեն պատճառված նյութական վնասը։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ որպես վկա դատարան հրավիրված Գագիկ Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերոջ որդին, միաժամանակ՝ մորաքրոջ թոռն ու դստեր տեգրը։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով բակվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում։
2014թ.-ի օգոստոս ամսին ամուսնության նպատակով ցանկացել է գնել ոսկյա զարդեր, ուստի դիմել է Հովհաննեսին և նրա միջոցով ծանոթացել վերջինիս մտերիմ և վստահելի անձ հանդիսացող Գ.Խուդավերդյանի հետ։ 2014թ.-ի օգոստոս ամսին սրճարանում հանդիպում է ունեցել Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հետ, որի ժամանակ պայմանավորվել են, որ իր համար պետք է պատրաստվի ոսկյա զարդեր` մատանի և ակաջող։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանին է հանձնել 150.000 ՀՀ դրամ` պայմանավորվելով, որ զարդերը պետք է պատրաստ լինեն մինչ իր` ՌԴ մեկնելը։ Այնուհետև, մեկ շաբաթ անց, մեկնել է ՌԴ, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում զարդերը պատրաստ չեն եղել։ Որոշ ժամանակ անց, Հովհաննեսը տեղեկացրել է, որ հուլիս-օգոստոս ամիսներին գալու է ՌԴ և զարդերը հետը կբերի։
2014թ.-ի դեկտեմբեր ամսին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և տեղեկացել է, որ Հ.Մանուկյանին ձերբակալել են։
Պնդել է, որ չնայած իր տված գումարի դիմաց պատվիրած ոսկյա զարդերը այդպես էլ չեն պատրաստել, այդուամենայնիվ, այդ հարցով Հովհաննեսին երբևէ չի անհանգստացրել։ Ավելին, հաշվի առնելով, որ նա իր ընկերոջ որդին է, նրան երբևէ չի զանգահարել նույնիսկ որպիսությունը հարցնելու համար, որպեսզի նա մտքով էլ անգամ չանցկացնի, որ զանգահարում է իմանալու, թե ինչ եղան իր կողմից պատվիրած ոսկյա զարդերը։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես վկա դատարան հրավիրված Ալեքսան Քեշիշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տաքսու վարորդ է և հանդիսանում է ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի հարևանը։
Եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանին երկու անգամ իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տարել է «Բանգլադեշ» թաղամասում գտնվող «Նեպտուն» համալիրի մոտակայք` ինչ-որ անձի հանդիպելու նպատակով։
Ինչ վերաբերում է ամբաստայալ Գ.Խուդավերդյանին, նշել է, որ նրան չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ երբևէ չի առնչվել։ Այդուամենայնիվ, ենթադրում է, որ նա հանդիսանում է հենց նույն Գարիկ անունով անձը, ում հետ մի անգամ Հովհաննեսը հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել իր ավտոմեքենայի մեջ այն ժամանակ, երբ վերջինիս պատվերով նրան տարել է նշված վայր։ Ընդ որում, լսել է, որ Հովհաննեսը տվյալ անձի` Գարկի, հետ զրուցում է գումարային հացերի շուրջ։ Մասնավորապես, խոսակցության ընթացքում Հովհաննեսն ասել է՝ «գալիս եմ, պարտքի դիմաց տված գումարս տուր»։ Իր մտաբերմամբ` այդ խոսակցությունը եղել է ամսի 21-22, իսկ օրը տպավորվել է` պայմանավորված վճարումներ կատարելու հետ։
Հայտնել է, որ եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանի խնդրանքով, ինչպես նաև նրա վստահությամբ անձամբ կատարել է վերջինիս հարկային վճարումները, որոնք կազմել են շուրջ 300.000-400.000 ՀՀ դրամ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև ներքոհիշյալ ապացույցները՝
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, համաձայն որի` «տուժող Հ.Գևորգյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է մեղադրյալ Հովհաննես Մանուկյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 03.08.2015թ. Ա.Բայրամյանի արհեստանոցում իրեն և Գ.Խուդավերդյանին դանակով սպառնցող, ապա ոսկյա շղթան հափշտակած անձնավորությունը»։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 115,
դատական նիստի արձանագրությունը /
Մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն` որի՝ «մեղադրյալ Հ.Մանուկյանը մատնացույց է արել դեպքի վայրը, հանգամանորեն նկարագրել իր կողմից կատարված հանցագործության մանրամասները»։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 116-126,
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Գ.Խուդավերդյանի մոտ հայտնաբերվել են ձախ դաստակի շրջանի ծակած-կտրած վերք, պարանոցի շրջանի ճանկռվածք, որոնցից ծակած-կտրած վերքը պատճառվել է սուր գործիքի, ճանկռվածքը՝ սուր ծայր կամ եզր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, որոնք առողջության թեթե վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։
/տես` հատոր 1, գ.թ 129-130,
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Հ.Գևորգյանի մոտ հայտնաբերվել են կրծքավանդակի հետին մակերեսի քերծվածք, աջ բազկի նախաբազկի շրջանների արյունազեղումներ, որոնք հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ` առանձին-առանձին վերցրած առողջությանը թեթե վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 181-182
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, համաձայն որի՝ Գ.Խուդավերդյանը ոստիկանության աշխատակիցների հետ ունեցած զրույցի ընթացքում խոստովանել է, որ օժանդակել է Հ.Մանուկյանին հափշտակությունը կատարելու հարցում՝ Բայրամյանի արհեստանոցի գտնվելու վայրը մատնացույց անելու, վերջինիս հեռախոսահամարը Հ.Մանուկյանին տրամադրելու, ինչպես նաև Ա.Բայրամյանին տոնավաճառի բակում մատնացույց անելու եղանակով։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 127-128, 129 դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ինչպես նաև նրանց անձը բնութագրող այլ փաստաթղթեր։
/տես դատական նիստի արձանագրությունը/
Այսպիսով, վերը շարադրված ապացույցների՝ մասնավորապես ամբաստանյալների նախաքննական, տուժողներ` Արմեն Բայրամյանի, Հռիփսիմեն Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների, դատարան հրավիրված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքի, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացության, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացության և ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննության, համակցությունը թույլ են տալիս դատարանին ընդգծելու այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով հաստատված և հիմնավորված են ամբաստանյալների կողմից կատարված քրեորեն պատժելի արարքները՝ ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ յուրաքանչյուր հանգամանք առանձին վերցված։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներ Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի կողմից դատարանում տրված ցուցմունքներին, դատարանը փաստում է, որ վերջիններս դատաքննության ժամանակ տվել են անարժանահավատ և մտացածին ցուցմունքներ, որոնք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ։
Որպես այդ ամենի վկայությունը, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալները դեռևս նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել են մի քանի անգամ, այն էլ` տարբեր դատավարական կարգավիճակներում, որի ընթացքում յուրաքանչյուրն իր հերթին տվել են խոստովանական ցուցմունքներ` մանրամասն նկարագրելով հանցանքի կատարման պլանավորումը, դեպքերի զարգացումը, հաջորդականությունը և վերջիններիս կողմից դրսևորած վարքագիծը՝ հանցանքը կատարելու պահին։ Ավելին, նույնիսկ մի քանի անգամ պնդել են իրենց կողմից տրված խոստովանական ցուցմունքները` հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննվելուց։ Հետևաբար, դատարանը մտացածին է համարում ամբաստանյալների այն պնդումները, թե քննիչի կողմից ուղղորդվել են նմանատիպ նախաքննական ցուցմունքներ տալիս։
Դատարանն արձանագրում է, որ հանցանքի կատարման այն մանրամասները, որոնք ամբաստանյալները նշել են իրենց ցուցմունքներում, քննիչին հայտնի լինել չէին կարող, հետևաբար արժանահավատ չեն ամբաստանյալների այն պնդումները, թե իրենք նման հանցանք չեն կատարել, իսկ դեպքի դետալների շուրջ ցուցմունք են տվել նախաքննական մարմնի ուղղորդմամբ։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքին մասնակից լինելու մասին վկայող հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցվածության բարձր չափանիշ, բացի վերը շարադրված՝ իրենց նախաքննական ցուցմունքներից, ինչպես նաև ի թիվս սույն դատավճռում արտացոլված մյուս մեղադրական ապացույցների, դիտարկում է նաև ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի և պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված ու հարցաքննված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքների հակասական լինելը։
Մասնավորապես, ամբաստանյալ Մանուկյանն իր դատաքննական ցուցմունքի ժամանակ մի քանի անգամ պնդել և հավաստիացրել է, որ իր և Գ.Խուդավերդյանի միջև վիճաբանություն է ծագել այն պատճառով, որ Խուդավերդյանը չի պատրաստել Գ.Պետրոսյանի պատվիրած զարդերը։ Ավելին, վերջինս դատարանին հայտնել է, որ Գ.Պետրոսյանը պարբերաբար անհանգստացրել է իրեն` պահանջելով պատվիրած ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար վճարած գումարը՝ որը կազմել է 300 ԱՄՆ դոլար։
Միևնույն ժամանակ սակայն, դատարան հրավիրված վկա Գ.Պետրոսյանը հաստատել է այն փաստը, որ վերջինս իր ծանոթ Մանուկյանի միջոցով Գ.Խուդավերդյանին պատվիրել է պատրաստել ոսկյա զարդեր։ Այդուամենայնիվ, վկան դատարանին հավաստիացրել է, որ պատվիրած ոսկյա զարդերը իրեն այդպես էլ չեն տրամադրել, չնայած այն բանին, որ նախապես վճարել է դրանց արժեքը՝ ՀՀ դրամով, որը կազմել է 150.000։ Բացի այդ, վկան պնդել է, որ երբևէ չի անհանգստացրել Մանուկյանին, նրանից չի պահանջել ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար նախապես վճարած գումարը, քանի որ իրենք հանդիսանում են մտերիմներ և չի ցանկացել անհանգստացնել նրան այդ հարցով։ Նույնիսկ մտածել է, որ եթե նա երբևէ իրեն չտա պատվիրված զարդերը կամ չվերադարձնի գումարը, ապա ինքը դա չի էլ պահանջի։
Սույն գործով դատարանը համադրելով Հ.Մանուկյանի և Գ.Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Մանուկյանի` դատարանում տրված` իբրև թե Գ.Պետրոսյանի կողմից իրեն անընդհատ անհանգստացնելու, ոսկյա զարդեր կամ գումար պահանջելու մասին ցուցմունքները չեն կարող գնահատվել որպես արժանահավատ և բավարար՝ այդ փաստը հաստատված համարելու տեսանկյունից, քանի որ այդ առումով միանգամայն այլ ցուցմունք է տվել գործի ելքով չշահագրգռված և հենց պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված այլ անձ՝ Գագիկ Պետրոսյանը։
Ավելին, դատարանը Մանուկյանի ցուցմունքի անարժանահավատությունը նաև հիմնավորում է նրանով, որ վերջինս, նույնիսկ դատաքննության ընթացքում է տվել հակասող ցուցմունքներ` հայտնելով, որ ոսկյա զարդերի ընդհանուր արժեքը կազմել է 300 ԱՄՆ դոլար գումար և այդքան էլ նա տվել է Խուդավերդյանին։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ Գ.Պետրոսյանը, ով հանդիսանում է ոսկյա զարդերի համար գումար վճարած անձը, դատարանում նշել է, որ զարդերի ընդհանուր արժեքը կազմել է 150.000 ՀՀ դրամ և այդքան էլ /հենց դրամի տեսքով/ տվել է Խուդավերդյանին։ Իսկ եթե հավելենք, որ ամբաստանյալի նշած 300 ԱՄՆ դոլարի առավելագույն փոխարժեքը 2014թ.-ի օգոստոս ամսին կազմել է 411.99 ՀՀ դրամ, ապա ամբաստանյալի նշած 300 ԱՄՆ դոլարը համարժեք է եղել 123.597 ՀՀ դրամին։ Այս առումով, սակայն ամբաստանյալը չկարողացավ պատասխանել դատարանի այն հարցին, թե նման պայմաններում ով է ավելացրել այդ գումարն ու դարձնելով 150.000 ՀՀ դրամ՝ տվել Գ.Խուդավերդյանին՝ ոսկյա զարդերը պատրաստելու համար։
Այլ կերպ, որպես Մանուկյանին` Պետրոսյանի կողմից անհնագստացնելու մասին վկայող խոստովանական ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատող իրավական հիմք, դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա է փաստ, իրողություն, որ Պետրոսյանի կողմից Մանուկյանին երբևէ չի ներկայացվել պահանջ՝ կապված ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար նախապես վճարած գումարն իրեն հանձնելու հետ։ Ավելին, Պետրոսյանը ոսկյա զարդերի համար տվել է ի 150.000 ՀՀ դրամ և ոչ թե 300 ԱՄՆ դոլար՝ ինչպես դատարանում հայտնում էր ամբաստանյալը, ինչը տվյալ պահին եղել է առավելագույնը 123.597 ՀՀ դրամ։
Դատարանը ցանկանում է նշել նաև, որ իր կողմից տրված ցուցմունքներով ամբաստանյալ Մանուկյանն այդպես էլ չկարողացավ տրամաբանել, թե «ազնիվ»՝ գնորդի կամ պատվիրատուի նպատակներ ունենալու պայմաններում ինչու տուժող Բայրամյանին չի ներկայացել իր իրական անունով, այլ երկու անգամ նրան զանգահարելով նշել է մտացածին՝ «Արմեն» անունը։ Կամ ինչու նա Բայրամյանին ներքև կանչելով չի մոտեցել նրան, այլ մտել ու բարձրացել է արհեստանոց։ Կամ ինչու է տուժող Գևորգյանն իր դեմ տալիս մեղադրող ցուցմունք՝ հաստատապես նշելով, որ ձեռքին եղել է դանակ։
Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ շահագրգիռ կամ մտացածին ցուցմունք տալու դեպքում տուժողը կպնդեր, որ տեսել է նաև, թե ինչպես է Մանուկյանը հափշտակում ոսկյա շղթան, մինչդեռ այդպիսի բան նա դատարանում չասաց։ Նշված փաստը, սակայն հիմնավորվել է իր՝ Մանուկյանի, ինչպես նաև մյուս ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներով։
Ասվածից զատ, դատարանն անարժանահավատ է համարում նաև ամբաստանյալ Խուդավերդյանի դատաքննական ցուցմունքները։ Վերջինս մտացածին ու պարզունակ պատճառաբանություններ է ներկայացրել այն առումով, թե ինչու սկզբում՝ որպես տուժող հարցաքննվելիս չի նշել, որ ճանաչում է Հովհաննես Մանուկյանին։ Ամբաստանյալը նաև չկարողացավ պատճառաբանել, թե ինչ է արել այն գումարը, որ իբրև թե իրեն տվել է Մանուկյանը ոսկյա շղթան պատրաստելու համար։ Բացի այդ, ի վերջո չկարողացավ տրամաբանական պատասխան տալ այն հարցին, թե ինչու նա չէր ուզում, որ շղթայի պատմությունն իմանար տուժող Բայրամյանը։
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանը փաստարկված չի համարում նաև այն, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանն իր նախաքննական ցուցմունքներից որևէ մեկը գրել է հոգեճնշված վիճակում, քանի որ, ինչպես արդեն իսկ նշվեց վերևում, նա իր կողմից հանցանքը Գ.Խուդավերդյանի հետ կատարած լինելու մասին տվել է ոչ թե մեկ, այլ մի քանի ցուցմունք ու հաստատել մինչ այդ տրված նախորդները։
Այլ խոսքով, ամբաստանյալների կողմից դատարանում հայտնած տեղեկությունները մտացածին են, անարժանահավատ և դրանցով նրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցներն դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված հանցանքները։
Հետևաբար, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ՝ «Գործով մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը գործով մյուս մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը 2015թ. հուլիս ամսվա վերջերին քննությամբ չպարզված կոնկրետ օրը, հիշյալ առևտրի կենտրոնի դիմաց հերթական անգամ հանդիպելուց հետո, Մանուկյանը Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել է տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից հափշտակություն կատարել և խնդրել իրեն օգնել այդ հարցում։ Գ.Խուդավերդյանը համաձայնել է և նախապես խոստացված օգնության նպատակով Հ.Մանուկյանին տրամադրել տեղեկատվություն՝ կատարվելիք հանցագործության օբյեկտի վերաբերյալ, այն է իր մտերիմ, գործով տուժող Արմեն Լենտոշի Բայրամյանի ոսկու արհեստանոցի տեղի, ներսում գտնվող աշխատակիցների, այդ թվում իր` Մ.Բայրամյանի հեռախոսահամարի և մյուս կատարվելիք գործողությունների վերաբերյալ։
Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, Հ.Մանուկյանը սկզբում 2015թ. հուլիսի 31-ին, կեսօրին զանգահարել է Գ.Խուդավերդյանի կողմից իրեն տրված Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարին տոնավաճառի ավտոկայանատեղիի աշխատակիցներից մեկի հեռախոսահամարով, իսկ այնուհետև, նախապես այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանից ձեռք բերված հեռախոսահամարով ներկայանալով որպես հաճախորդ, խնդրել է Ա.Բայրամյանին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Գ.Խուդավերդյանը, նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Բայրամյանի հետ իջել է տոնավաճառի բակ, կանգնել վերջինիս կողքին, որպեսզի հեռվում գտնվող Հ.Մանուկյանը արտաքինից ճանաչի Ա.Բայրամյանին։ Պլանավորված գործողություններն այդ մասով ավարտելուց հետո Հ.Մանուկյանը, առանց վերջիններիս մոտենալու՝ հեռացել է։
2015թ. օգոստոսի 3-ի առավոտյան Գ.Խուդավերդյանը տոնավաճառի բակում հանդիպել է Հ.Մանուկյանին, ով հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնել այդ օրը։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանը բարձրացել է Ա.Բայրամյանի արհեստանոց, իսկ Հ. Մանուկյանը ժամը 11։47-ին զանգահարել է Ա.Բայրամյանի բջջային հեոախոսահամարին, հայտնել, որ օրեր առաջ զանգահարած հաճախորդն է, առաջարկել է կրկին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Ա.Բայրամյանը դուրս է եկել տոնավաճառի բակ։ Հ.Մանուկյանն արդեն նրան ճանաչելով՝ հասկացել է, որ արհեստանոցում գտնվում են միայն Գ.Խուդավերդյանն ու գործով տուժող Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը։ Այնուհետև, Հ.Մանուկյանը բարձրացել է 7-րդ հարկ, թակել Ա.Բայրամյանի արհեստանոցի դուռը, որը բացել է Գ.Խուդավերդյանը։ Հ.Մանուկյանը մուտք է գործել արհեստանոց, նախ հարցրել Ա.Բայրամյանին, ապա ձևացնելով, թե չի ճանաչում Խուդավերդյանին, հայտնել է, թե Ա.Բայրամյանը ինչ-որ իր պետք է փոխանցի նրան։ Դրանից հետո Հ. Մանուկյանն իր մոտ գտնվող պայուսակից դուրս է բերել գաղտնի փականով դանակը և այն որպես զենք գործադրելով՝ հարձակում կատարելով Գ.Խուդավերդյանի և արհեստանոցում գտնվող մյուս աշխատակից Հ.Գևորգյանի վրա, վերջիններիս կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է ներկայացնել արհեստանոցում առկա ոսկյա զարդերը։ Նշված գործողությունները կատարելու ընթացքում Հ.Մանուկյանը դանակով վնասել է Գ.Խուդավերդյանի ձեռքը, ապա, մոտենալով Հ.Գևորգյանին, դանակն ուղղել նրա կողմ ու պահանջել չբղավել և տրամադրել ոսկյա զարդերը, իսկ Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել իր պայուսակում գտնվող կպչուն ժապավենով կապել Հ.Գևորգյանին։ Վերջինս դիմադրել է և ոսկյա զարդեր մշակելու համար օգտագործվող գազի բալոնի /գարելկա/ փականը բացելով, այն պահել է Հ.Մանուկյանի դեմքին, որից վերջինս խուճապի է մատնվել ու սեղանին դրված ոսկյա շղթան նկատելով, հափշտակել է այն ուդիմել փախուստի` Ա.Բայրամյանին պատճառելով զգալի չափի` 300.000 ՀՀ դրամի, գույքային վնաս»։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանի պաշտպան Ա.Հակոբյանի կողմից պաշտպանական ճառով ներկայացված այն դիրքորոշմանը, թե իր պաշտպանյալը գործել է հանցակցի սահմանզանցմամբ՝ այն է էքսցեսի վիճակում, ապա դատարանն արձանագրում է, որ քննվող քրեական գործով չի կարող խոսք գնալ հանցակցի սահմանազանցման հասկացության մասին, այն պատճառով, որ գործի քննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանն ի սկզբանե իմացել և իր գործողություններով օժանդակել է ամբաստանյալ Մանուկյանի կողմից իրականացվելիք ավազակային հարձակմանը, ավելին՝ տուժող Գևորգյանի կողմից հայտնած տեղեկությունների համաձայն՝ Մանուկյանի կողմից պայուսակից դուրս բերված դանակով հարձակվելուց հետո ոչինչ չի արել նրա գործողությունները կանխելու համար, որով, ըստ էության, հայտնել է իր համաձայնությունը զենքի գործադրմամբ սկսված ավազակային հարձակման մասին։ Նշվածը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանը դանակը տեսնելուց հետո չի դադարեցրել հարձակման ընթացքը և ձևանալով որպես հարձակման զոհ, սպասել է մինչև որ Մանուկյանը հափշտակի ոսկյա շղթան ու հեռանա այդտեղից՝ հետագայում ըստ պայմանավորվածության այդ շղթայից իր մասնաբաժին գումարը ստանալու ակնկալիքով։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը կատարել են հանրորեն վտանգավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են` համապատասխանաբար` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որոնց կատարման համար վերջիննրես ենթակա են պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, նրանցից յուրաքանչյուրի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Նարինե Ասյանի, Գոհար Հայրապետյանի և Կարինե Առուստամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
Հարևաններ` Գայանե Մարգարյանի, Կարինե Առուստամյանի, Տաթևիկ Գրիգորյանի և Ստեփան Առաքելյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում համապատասխանաբար`
- պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երեք երեխաներ առկայությունը՝ Մանե Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2014թ.-ին` հիմք` թիվ 372662 ծննդյան վկայականը, Հովհաննես Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2012թ.-ին` հիմք` թիվ 212858 ծննդյան վկայականը և Գայանե Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2009թ.-ին` հիմք` թիվ 004658 ծննդյան վկայականը։
- տուժող Արմեն Բայրամյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է՝ հանցանքի կատարման մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը` որը դրսևորվել է, մասնավորապես, հանցագործության մտահղացմամբ ու իրագործման եղանակները մշակելով, ինչպես նաև՝ այն անմիջականորեն կատարելով։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
22.02.2016թ.-ին ՀԱԹ Սվաճյան 58 շենքի բնակիչների, հարևանների, ինչպես նաև՝ ԵՊՄ-ի հումանիտար մասնագիտությունների ֆակուլտետի կողմից տրված դրական բնութագրերը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում համապատասխանաբար`
- պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը՝ Միքայել Գարիկի Խուդավերդյանն` ծնված 2007թ.-ին` հիմք` թիվ 168985 ծննդյան վկայականը։
- տուժող Արմեն Բայրամյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նաև` այլ անչափահաս երեխայի առկայությունը` Մովսես Գարիկի Խուդավերդյան` ծնված 02.11.2001թ.` հիմք 312894 ծննդյան վկայականը։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցերին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանցանքների կատարման մեջ նրանց յուրաքանչյուրի մասնակցության աստիճանն ու դերակատարությունը։
Դատարանն, անդրադառնալով Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է` քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման ձայնագրությամբ լազերային սկավառակը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1.Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. օգոստոսի 06-ից։
2.Գարիկ Մսվսեսի Խուդավերդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Գարիկ Մսվսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. օգոստոսի 05-ից։
Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման ձայնագրությամբ լազերային սկավառակը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ.Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0279/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,15,, մարտի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Կ.Սավթալյանի
Հանրային պաշտպաններ Ա.Հակոբյանի
Տ.Սարգսյանի
Տուժողներ Ա.Բայրամյանի
Հ.Գևորգյանի
դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ծնված` 06.08.1987թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի երեք երեխա, հանդիսանում է «Հովհաննես Մանուկյան» Ա/Ձ-ի հիմնադիրը, զբաղվում է ավտոմեքենաների վերանորոգմամբ, հաշվառված և բնակվել է` ք.Երևան Ներքին Չարբախ 7-րդ փողոց 7-րդ նրբանցք տուն 16 հասցեում, մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը,
2.Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ծնված` 26.04.1975թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի երկու երեխա, մշտական աշխատանք չունի, զբաղվում է ոսկյա զարդերի մոդելավորմամբ, հաշվառված և բնակվել է` ք.Երևան, Իսակովի պողոտա 44/2 շենք, բնակարան 52 հասցեում, մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝
«Գործով մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը գործով մյուս մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի հետ ծանոթացել են պատահականորեն` 2014թ. դեկտեմբեր ամսին Երևան քաղաքի «Ոսկու աշխահր» առևտրի կենտրոնի դիմաց։ Այնուհետև, ժամանակի ընթացքում մի քանի անգամ հանդիպել են իրար և մտերմացել։
2015թ. հուլիս ամսվա վերջերին քննությամբ չպարզված կոնկրետ օրը, հիշյալ առևտրի կենտրոնի դիմաց հերթական հանդիպման ժամանակ Հ.Մանուկյանը Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել է տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից հափշտակություն կատարել և խնդրել իրեն օգնել այդ հարցում։ Գ.Խուդավերդյանը համաձայնել է և նախապես խոստացված օգնության նպատակով Հ.Մանուկյանին տրամադրել տեղեկատվություն՝ կատարվելիք հանցագործության օբյեկտի վերաբերյալ, այն է իր մտերիմ, գործով տուժող Արմեն Լենտոշի Բայրամյանի ոսկու արհեստանոցի տեղի, ներսում գտնվող աշխատակիցների, այդ թվում իր` Մ.Բայրամյանի, հեռախոսահամարի և մյուս կատարվելիք գործողությունների վերաբերյալ։
Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, Հ.Մանուկյանը սկզբում 2015թ. հուլիսի 31-ին, կեսօրին զանգահարել է Գ.Խուդավերդյանի կողմից իրեն տրված Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարին տոնավաճառի ավտոկայանատեղիի աշխատակիցներից մեկի հեռախոսահամարով, իսկ այնուհետև, նախապես այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանից ձեռք բերված հեռախոսահամարով ներկայանալով որպես հաճախորդ, խնդրել է Ա.Բայրամյանին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Գ.Խուդավերդյանը, նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Բայրամյանի հետ իջել է տոնավաճառի բակ, կանգնել վերջինիս կողքին, որպեսզի հեռվում գտնվող Հ.Մանուկյանը արտաքինից ճանաչի Ա.Բայրամյանին։ Պլանավորված գործողություններն այդ մասով ավարտելուց հետո Հ.Մանուկյանը, առանց վերջիններիս մոտենալու՝ հեռացել է։
2015թ. օգոստոսի 3-ի առավոտյան Գ.Խուդավերդյանը տոնավաճառի բակում հանդիպել է Հ.Մանուկյանին, ով հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնել այդ օրը։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանը բարձրացել է Ա.Բայրամյանի արհեստանոց, իսկ Հ. Մանուկյանը ժամը 11։47-ին զանգահարել է Ա.Բայրամյանի բջջային հեոախոսահամարին, հայտնել, որ օրեր առաջ զանգահարած հաճախորդն է, առաջարկել է կրկին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Ա.Բայրամյանը դուրս է եկել տոնավաճառի բակ։ Հ.Մանուկյանն արդեն նրան ճանաչելով՝ հասկացել է, որ արհեստանոցում գտնվում են միայն Գ.Խուդավերդյանն ու գործով տուժող Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը։ Այնուհետև, Հ.Մանուկյանը բարձրացել է 7-րդ հարկ, թակել Ա.Բայրամյանի արհեստանոցի դուռը, որը բացել է Գ.Խուդավերդյանը։ Հ.Մանուկյանը մուտք է գործել արհեստանոց, նախ հարցրել Ա.Բայրամյանին, ապա ձևացնելով, թե չի ճանաչում Խուդավերդյանին, հայտնել է, թե Ա.Բայրամյանը ինչ-որ իր պետք է փոխանցի նրան։ Դրանից հետո Հ. Մանուկյանն իր մոտ գտնվող պայուսակից դուրս է բերել գաղտնի փականով դանակը և այն որպես զենք գործադրելով՝ հարձակում կատարելով Գ.Խուդավերդյանի և արհեստանոցում գտնվող մյուս աշխատակից Հ.Գևորգյանի վրա, վերջիններիս կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է ներկայացնել արհեստանոցում առկա ոսկյա զարդերը։ Նշված գործողությունները կատարելու ընթացքում Հ.Մանուկյանը դանակով վնասել է Գ.Խուդավերդյանի ձեռքը, ապա, մոտենալով Հ.Գևորգյանին, դանակն ուղղել նրա կողմ ու պահանջել չբղավել և տրամադրել ոսկյա զարդերը, իսկ Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել իր պայուսակում գտնվող կպչուն ժապավենով կապել Հ.Գևորգյանին։ Վերջինս դիմադրել է և ոսկյա զարդեր մշակելու համար օգտագործվող գազի բալոնի /գարելկա/ փականը բացելով, այն պահել է Հ.Մանուկյանի դեմքին, որից վերջինս խուճապի է մատնվել ու սեղանին դրված ոսկյա շղթան նկատելով, հափշտակել է այն ուդիմել փախուստի` Ա.Բայրամյանին պատճառելով զգալի չափի` 300.000 ՀՀ դրամի, գույքային վնաս»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին հարուցվել է քրեական գործ։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.11.2015թ.-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։ Միմյանց միջև շփումը եղել է` կապված ոսկյա զարդերի գնման ու պատրաստման հետ։
2014թ.-ի օգոստոս ամսին ընկերներից մեկը` Գագիկը, դիմել է իրեն` խնդրելով օգնել` մատչելի տարբերակով ոսկյա զարդեր գնելու հարցում, ուստի, այդ նպատակով դիմել է ծանոթին` ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին։ Զանգահարել է նրան, պայմանավորվել են հանդիպել ոսկու շուկայի մոտ, որի ժամանակ ծանոթացրել է վերջիններիս միմյանց հետ։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգօրյա ժամկետում Գ.Խուդավերդյանը պետք է պատրաստեր ոսկյա զարդեր` մատանի և ականջօղ, որպեսզի Գագիկը զարդերը հետը տաներ ՌԴ։ Տվյալ օրը Գագիկը Գ.Խուդավերդյանին նախապես վճարել է 300 ԱՄՆ դոլար՝ որպես պատրաստվելիք ոսկյա զարդերի գումար։ Պայմանավորված ժամկետում, սակայն, Խուդավերդյանը չի պատրաստել դրանք, իսկ այդ ընթացքում Գագիկը մեկնել է ՌԴ։ Այնուհետև, Գագիկը սկսել է իրեն զանգահարել ՌԴ-ից` անհանգստացրել ու հետաքրքրվել, թե երբ են ի վերջո պատրաստ լինելու պատվիրած զարդերը։ Այդ նպատակով օգոստոսի 15-ին զանգահարել է Խուդավերդյանին, որպեսզի իմանա, թե պատրաստ են արդյոք զարդերը՝ թե ոչ։ Վերջինս ասել է, որ մեկ-երկու օրից զարդերը պատրաստ կլինեն։ Օգոստոսի 17-ին կրկին զանգահարել է Խուդարվերդյանին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անջատված։ Քանի որ Գագիկն անընհդատ անհանգստացրել է իրեն, մի քանի օր անց նորից զանգահարել է Խուդավերդյանին, հարցրել, թե ինչու պայմանավորված ժամկետում չի պատրաստում զարդերը, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ «գործերով խառն էր»։ Այդպես Գ.Խուդավերդյանը ամեն անգամ իրեն ասել է, որ զարդերը շուտով պատրաստ կլինեն, սակայն չի կատարել իր խոստումը։ Ոսկեղենի պատվերը չի կատարվել և նույն զրույցն ու պահանջը ձգվել է մինչև հաջորդ տարի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին զանգահարել է Գարիկին և ասել, որ պետք է մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն, ուստի պահանջել է ոսկյա զարդերը` պատճառաբանելով, որ ինքը դրանք պետք իր հետ տանի և հանձնի Գագիկին։ Լսելով դա, Գարիկը հավաստիացրել է` որ մինչ մեկնելը դրանք պատրաստ կլինեն։ Տեսնելով, որ Գարիկը չի կատարում խոստումը որոշել է այդ ամենի մասին տեղեկացնել անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին` այդ կերպ փորձելով Գարիկից ստանալ ոսկյա զարդերը։ Ա.Բայրամյանին տեսնելու նպատակով եկել է վերջինիս արհեստանոց, զանգահարել նրան, ներկայացել «Արթուր» անունով, հայտնելով, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա զարդ և խնդրել է իջնել ոսկու շուկայի մոտ։ Այդ ամենի մասին զգուշացրել է Գարիկին, տեղեկացնելով, որ ցանկանում է Արմեն Բայրամյանին պատմել իրողությունը, սակայն Գարիկը խնդրել է նրան որևէ բան չասել` խոստանալով մեկ-երկու օրվա ընթացքում պատրաստել խոստացված զարդերը։ Հավատալով Գարիկի խոսքերին, հեռացել է` չհանդիպելով Արմենի հետ։ Հաջորդ օրը երեկոյան Գարիկն իրեն տվել է ինչ-որ բջջային հեռախոս, ասելով, որ կարող է վաճառել այն, վաճառքից ստացված գումարը որպես փոխհատուցում վերցնել իրեն` խոստանալով հաջորդ օրը տրամադրել գումարի մնացած մասը։ Տեսնելով, որ Գարիկը կրկին չի կատարում խոստումը, հաջորդ օրը գնացել է ոսկու շուկա, զանգահարել նրան և տեղեկացրել, որ ցանկանում է տեսնել Արմենին և ամեն ինչ պատմել։ Ընդ որում, այդ ժամանակ ևս զանգահարելով Արմեն Բայրամյանին` ներկայացել է որպես «Արթուր» և տեղեկացրել, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։ Այնուհետև, մոտ մեկ րոպե անց Գարիկը հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է, որ Արմենն արհեստանոցում է։ Բարձրացել է վերև` արհեստանոց, և տեսել, որ իրականում Արմենն այնտեղ չէ և արհեստանոցում են գտնվում Գարիկն ու աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Տեսնելով, որ Արմենն այնտեղ չէ, հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նա։ Այդ ժամանակ իր և Գարիկի միջև ծագել վիճաբանություն` կապված ոսկյա զարդերի պատրաստման հետ, որի ժամանակ քաշքշել են միմյանց։ Քաշքշուքի ընթացքում Գարիկն ընկել է գետնին, ապա, անմիջապես բարձրացել։ Հ.Գևորգյանը, տեսնելով այդ ամենը, միջամտել է։ Այնուհետև, դուրս է եկել արհեստանոցից և հեռացել։ Հետագայում զանգահարել է Գարիկին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի։
Պնդել է, որ արհեստանոցում Գարիկի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ որևէ առարկա, մասնավորապես` դանակ չի եղել, ավելին, որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ Արմենին զանգահարել է երկու անգամ` առաջին անգամ Գարիկի տված հեռախոսից, երկրորդ անգամ` ավտոկայանատեղիի աշխատողի հեռախոսահամարից և նրան ներկայացել է «Արթուր» անունով։ Նշել է, որ Արմենին` որպես Արթուր անունով անձ ներկայանալու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ Գարիկը խնդրել էր, որպեսզի նրան իրականությունը չպատմեր։ Հ.Գևորգյանին նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ հարաբերություն չի ունեցել։
Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ արհեստանոցից ոսկյա շղթա չի հափշտակել, ավելին, իր ֆինանսական վիճակը բավականին կայուն է և ինքը գումարի կամ 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթայի կարիք չի ունեցել։
Կապված դատարանում հայտնած և նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքերի հակասության հետ՝ հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունքը գրել է քննիչի հորդորով, մասնավորապես, իրեն են տվել գրառումներով ինչ-որ թուղթ և ասել են, որ արտատպի, որից հետո իրեն բաց են թողելու։ Հետագայում տեղեկացել, որ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք։
Միաժամանակ նշել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ այլ հարկադրանք չի գործադրվել։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
06.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակի, մասնավորապես, չի ընդունում այն, որ Գարիկն իրեն օժանդակել է. հափշտակությունը կատարել է միայնակ։
03.08.2015թ.-ին առավոտյան ժամը 11։45-ի սահմաններում եկել է Մ.Խորենացու փողոց, բարձրացել 7-րդ հարկ և մտել Արմենին պատկանող 1-ին սենյակ։ Իր մոտ եղած դանակով սպառնացել է Գարիկին և Հռիփսիմեին և, վերցնելով ոսկյա շղթան, հեռացել է։ Տվյալ դանակով որևէ մեկին չի հարվածել, սակայն չի բացառում, որ այն կարող էր կպնել Գարիկի ձեռքին, քանի որ նա այդ պահին ցանկացել է վերցնել այն։ Այդ ամենը կատարել է միայնակ։
Գարիկի հետ ծանոթացել են մի քանի ամիս առաջ` ընկերոջ միջոցով, որից հետո մի քանի անգամ հանդիպել են։ Այն ժամանակ, երբ Գարիկը եկել է իրենց տուն` առաստաղ եռակցելու, Գարիկից հետաքրքրվել է Արմենի մասին, ապա նրանից վերցրել է Արմենի հեռախոսահամարը, որպեսզի զարդ պատրաստելու նպատակով հանդիպեր նրան։ Այնուհետև, Գարիկից վերցրել է հեռախոսահամար, որը, սակայն, չի մտաբերում։ Այդ հեռախոսահամարով զանգահարել է Արմենին, որպեսզի իջնի ներքև, իսկ ինքն այդ ժամանակ բարձրացել է վերև և կատարել նկարագրածը։ Արմենին ճանաչել է դեմքով, երբ պարզապես անցել է հարևան սենյակով, իսկ նրա սենյակի դուռը եղել է բաց։ Գարիկին չի ասել իր նպատակների մասին, չի իմացել, որ Գարիկը գտնվել է այդ սենյակում։
Տվյալ օրը ժամը 11։45-ի սահմաններում Գարիկի տված հեռախոսահամարից զանգահարել է Արմենի` 077-55-67-00 հեռախոսահամարին, նրան ներկայացել որպես Արթուր անունով անձ, և ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա։ Ասել է նաև, որ գտնվում է ոսկու շուկայի դիմաց, առաջարկել է Արմենին իջնել ներքև` պատճառաբանելով, որ միայնակ չէ, ինչին Արմենը համաձայնվել է։ Այդ ժամանակ կրել է սպիտակ սպորտային կոշիկներ, սև գույնի սպորտային տաբատ` կողքի հատվածում կապույտ գծերով, սև կիսաանթև շապիկ, մուգ կապույտ գույնի գլխարկ` կեպի, և սև գույնի պայուսակ` բարսետկա։ Արմենին զանգահարելուց անմիջապես հետո բարձրացել է 7-րդ հարկի 1-ին սենյակի մոտակայք, թակել դուռը, որը բացել է Գարիկը և ներս է մտել։ Սենյակում նստած է եղել նաև արհեստանոցի աշխատակցուհին։ Այդ ժամանակ Գարիկին հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում Արմենը։ Վերջինս պատասխանել է, որ իջել է ներքև։ Գարիկին ասել է, որ ինչ-որ բան պետք է փոխանցի Արմենին, սակայն Գարիկն ասել է, որ կարող է թողել նրա մոտ։ Այդ պահին պայուսակից հանել է իր մոտ եղած դանակը, բացել է այն և պահել Գարիկի ուղղությամբ։ Իր մտաբերմամբ` այդ ժամանակ Գարիկը բռնել էր դանակի ծայրից, այդ պատճառով վնասվել է նրա ձեռքը։ Գարիկը կռացել` չոքել էր գետնին, բռնել իր ոտքերից՝ ասելով, որ որևէ բան չանի։ Քայլելով մոտեցել է այնտեղ գտնվող կնոջը, դանակը պահել նրա ուղղությամբ ու ասել, որպեսզի անմիջապես իրեն տա այն ամենը, ինչը մոտը կա։ Գարիկին ասել է, որպեսզի պայուսակից հանի սկոչը, սակայն չի մտաբերում, հանել է այն, թե ոչ։ Այդ կինը վերցրել է սեղանի վրայից գարելկան և պահել իր ուղղությամբ, ինչից վախեցել է, ավելին, խուճապի մատնվել և տեսնելով սեղանին դրված ոսկա շղթան, անմիջապես վերցրել է, դրել պայուսակի մեջ և հեռացել։ Դուրս է եկել շենքից և վազելով գնացել «Ռոսիա» կինոթատրոնի ուղղությամբ։ Իր մոտ առկա դանակը դեն է նետել փողոցում գտնվող աղբարկղերից մեկում, որից հետո գնացել է տուն։ Ոսկա շղթան կորցրել է, սակայն չգիտի, թե որտեղ, քանի որ ընկել է պայուսակի միջից։
Պնդել է, որ այդ ամենում Գարիկն իրեն չի օգնել, միայնակ է կատարել արարքը, որի համար զղջում է։
Տվյալ օրը` մինչ նկարագրված գործողությունները կատարելը, նախապես զանգահարել է Արմենին` ավտոկայանատեղիի աշխատակցի հեռախոսահամարից։ Հաջորդ օրը Գարիկին խնդրել է իրեն տրամադրել հեռախոսահամար` օգտագործելու նպատակով, որը և նա տվել է։ Տվյալ հեռախոսահամարով զանգահարել է Արմենին 03.08.2015թ.-ին, վերջինս իջել է շուկայի դիմաց, իսկ ինքը բարձրացել և կատարել է նկարագրված գործողությունը։ Լիովին ընդունում է իր մեղքը, պատրաստ է կատարածի համար պատասխանատվություն կրել։
Նշել է, որ տվյալ արարքը կատարել է այն պատճառով, որ խնամքին ունի երեք մանկահասակ երեխա, նրանց պահելու համար գումար է անհրաժեշտ եղել»։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Իրեն պարզաբանված են մեղադրյալի իրավունքները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում և պնդում է որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքը, հրաժարվում է ցուցմունք տալ»։
03.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցրեին։ Ցանկանում է ունենալ պաշտպան, սակայն չունի բավարար գումար, քանի որ գտնվում է կալանքի տակ, իսկ կինը հազիվ հասցնում է պահել երեք երեխաներին»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Մանուկյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը, որտեղ մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինիս ուղորդումով։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը սենյակում բացի իրենից գտնվել են Գարիկը և Հռիփսիմեն։
Միաժամանակ, դատարանի կողմից իերն տրված այն հարցերին, որ եթե քննիչը խոստացել էր նմանատիպ ցուցմունք տալուց հետո իրեն ազատ արձակել ու չի կատարել իր խոստումը, ինչու ինքը չի բարձրաձայնել այդ մասին, կամ բողոքարկել քննիչի գործողությունները՝ ամբաստանյալը՝ կամ չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ, կամ ընդհանրապես չի պատասխանել դատարանի հարցերին։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեռևս 2014 թվականին ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դիմել էր իրեն` նրա ծանոթի` Գագիկի համար ոսկյա զարդեր պատրաստելու խնդրանքով։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգ օրում կպատրաստի պահանջվող զարդերը, որի համար Գագիկն իրեն նախապես վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։ Պայմանավորված ժամանակահատվածում, սակայն, չի պատրաստել խոստացած զարդերը։ Հետագայում Հովհաննեսը, տեսնելով, որ չի կատարում խոստումը, սկսել է անընդհատ դիմել իրեն` հետաքրքրվելով ու անհանգստացնելով, թե երբ դրանք պատրաստ կլինեն։ Ամեն անգամ, երբ Հովհաննեսն այդ հարցի շուրջ անհանգստացրել է իրեն, խոստացել է մոտակա ժամանակներում պատրաստել դրանք, սակայն, այդպես էլ չի կատարել խոստումը։
Այնուհետև, Հովհաննեսը սպառնացել է իրեն` այդ ամենի վերաբերյալ պատմել ոսկու շուկայի անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին, սակայն խնդրել է նրան, որպեսզի նման բան չանի։
2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին Հ.Մանուկյանը եկել է աշխատավայր` արհեստանոց, որտեղ բացի իրենից, գտնվել է նաև արհետանոցի աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Արհեստանոցում իր և Հովհաննեսի միջև ծագել է վիճաբանություն` կապված զարդերի հետ, որի ժամանակ վերջինս հարվածել է իրեն։
Հաջորդ օրը փորձել է ինքնասպան լինել, քանի որ իրեն վատ է զգացել, որ խաբել և չի պատրաստել խոստացած զարդերը, ավելին, հենց այդ պատճառով է, որ արհեստանոցում տեղի է ունեցել նման անախորժություն։
Պնդել է, որ Մանուկյանի հետ երբևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, ավելին, տեղեկացված չի եղել, որ տվյալ օրը վերջինս պետք է գար արհեստանոց։ Հովհաննեսին տվել է Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարը այն պատճառով, որ վերջինս ասել է, որ ցանկանում է նրա մոտ պատվիրել շղթա։
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
03.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Պարզաբանվել են որպես տուժող իր իրավունքները և պարտականությունները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Ծանոթացել է նաև սույն քրեական գործով իրեն տուժող ճանաչելու մասին որոշմանը, ստացել է դրա օրինակը։ Ըստ էության ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ բնակվում է վերը նշված հասցեում ընտանիքի անդամների հետ համատեղ։ Մշտական աշխատանք չունի, սակայն տանը մասնավոր պատվերների դեպքում զբաղվում է զարդերի մոդելավորմամբ։ Պատվերների հիմնական մասը ստանում է Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկու շուկայի աշխատակիցներից և աշխատանքի բերմամբ այնտեղից ճանաչում է ոսկերիչների գրեթե մեծ մասին։ Ճանաչում է նաև Արմեն Բայրամյանին, ով նշված շենքի 7-րդ հարկում գտնվող թիվ 1 սենյակում ունի ոսկյա զարդերի արհեստանոց։ Ոսկյա զարդերի մոդելավորում է իրականացրել նաև Արմենի համար։ Արմենին ճանաչում է մոտ 2006թ-ից նշված ոսկու շուկայում աշխատելու առումով։
03.08.2015թ.-ին ժամը 10։30-ի սահմաններում գնացել է ոսկու շուկա և այցելել է Արմենի արհեստանոց` նրա հետ զրուցելու և մի բաժակ սուրճ խմելու նպատակով։ Մտնելով հիշատակված արհեստանոց, այնտեղ տեսել է Արմենին և նրա աշխատակցուհուն` զոդող «պայկա» անող Հռիփսիմեին։ Մոտ 30 րոպե զրուցել է Արմենի հետ, ինչից հետո իջել է շենքի 3-րդ հարկում գտնվող լվացարան, այնուհետ մտել է նույն հարկում գտնվող ճաշարան, որտեղից գնել է մեկ շիշ «Կիլիկիա» գարեջուր և բարձրացել է Արմենի արհեստանոց։ Այնտեղ բացել է այդ գարեջրի շիշը և սկսել այն խմել և զրուցել Արմենի հետ։ Այդ ընթացքում Հռիփսիմեն սենյակի վերջում գտնվող սեղանի մոտ զբաղվել է ոսկյա շղթայի զոդմամբ։ Մոտ 1 րոպե հետո Արմենի բջջայինին եկել է հեռախոսազանգ և վերջինս պատասխանելով դրան, մի քանի վայրկյան զրուցել է, սակայն, ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչ է խոսել։ Հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո Արմենն ասել է, որ սպասի նրան, իջնում է ներքև` հաճախորդի դիմավորելու, ինչից հետո Արմենը դուրս է եկել, իսկ ինքը և Հռիփսիմեն մնացել են սենյակում։ Մինչ Արմենի դուրս գալը` սենյակ է մտել մի տարիքով մարդ` ոսկյա զարդերի մշակման սարքեր պատրաստող արհեստավորը, ում անունը չգիտի, վերջինս տարիքով տղամարդ է` 60 տարեկան, և հաճախ է լինում ոսկու շուկայում։ Նա ինչ-որ բան է հարցրել Արմենին և մի քանի րոպե անց դուրս է եկել սենյակից` ետևից փակելով դուռը։ Արմենի դուրս գալուց հետո մոտ 5 րոպե անց, երբ նստած է եղել սենյակի գրեթե մեջտեղում` ձախ պատի տակ դրված աթոռին, իսկ Հռիփսիմեն` սենյակի վերջնամասում գտնվող սեղանի դիմաց, սենյակի դուռը թակել են։ Վեր է կացել և բացել է դուռը։ Դռան առաջ կանգնած է եղել մի տղամարդ` մոտ 35-40 տարեկան, մոտ 160-170սմ հասակի, թիկնեղ սպորտային կառուցվածքով, մուգ մաշկով, կրել է` մուգ սև գույնի կարճաթև շապիկ, մուգ կեպի գլխարկ, արևային ակնոցներ, տաբատը, իր մտաբերմամբ, եղել է սև գույնի, նրա հագի կոշիկները չեն տպավորվել, այդ տղամարդու դեմքը եղել է չսափրված, ձեռքերին առկա էր խիտ մազածածկույթ, նրա ուսից կախված էր մոտ 20-20 սմ չափերի ուսագոտով սև գույնի պայուսակ։ Այդ տղամարդը հարցել է, թե որտեղ է Արմենը, պատասխանել է, որ նա ներքև է իջել, վերջինս հարցրել է Արմենի հեռախոսահամարը` ասելով, որ Արմենին բան ունի փոխանցելու։ Հայտնել է, որ կարող է Արմենին սպասել, քանի որ վերջինս շուտով կվերադառնա, կամ փոխանցվող իրը տա իրենց և իրենք այն կփոխանցենք Արմենին։ Վերջինս համաձայնվել է և մտնելով սենյակ, բացել է պայուսակը ու սկսել է երկու ձեռքերով բան փնտրել։ Կարծել է, որ այդ տղամարդը զարդ կամ գումար պետք է փոխանցի, որը փնտրում պայուսակում։ Սակայն այդ տղամարդը անսպասելիորեն աջ ձեռքով պայուսակից հանել է դանակ և այն թափահարել իր ուղղությամբ, ինքը բնազդաբար ձախ ձեռքը առաջ է տարել և այդ դանակը դիպել է ձեռքին, որի հետևանքով ձեռքի ափը վնասվել է և արնահոսել։ Այնուհետև, տղամարդը ոտքով հարվածել է ձախ ոտքին, ինքն ընկել է գետնին, վերջինս մոտենալով, հենվել է իրեն և դանակը դրել պարանոցի աջ հատվածում` իրեն քաշ տալով տարել է վերջնամասում գտնվող սեղանի մոտ նստած Հռիփսիմեի մոտ։ Այդ տղամարդը կարգադրել է իրենց ձայն չհանել։ Այնուհետև, նա ասել է «ինչ կա, հենց հիմա հանեք տվեք ինձ», ինչին ի պատասխան ասել են, որ որևէ բան չկա։ Նա նորից պնդել է, որպեսզի մի բան իրեն տան, այնուհետև նա, թողնելով իրեն, ձեռքը դրել Հռիփսիմեի բերանին ու դանակը պահել նրա պարանոցի ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ պայուսակից հանել է կպչուն ժապավենը` «սկոչը», և այն ուղղելով իր ուղղությամբ, ասել է` «կապի նրան»` նկատի ունենալով Հռիփսիմեին։ Հռիփսիմեն այդ ժամանակ շարժվել է սեղանի աջ հատվածում գտնվող զոդող սարքի «գարելկայի» մոտ, վերցրել է և բացելով այն, ուղղել է այղ տղամարդու դեմքի ուղղությամբ։ Վերջինս այդ պահին խառնվել է, իսկ ինքը, օգտվելով առիթից, ընկած տեղից ոտքով խփել է նրա ոտքին, որից հետո այդ տղամարդն անմիջապես վերցրել է ոսկյա կիսաֆաբրիկատ շղթան ու դիմել է փախուստի։ Դուրս գալով սենյակից, կորել է իրենց տեսադաշտից։ Այդ ժամանակ «սկոչն» ընկել է այդ տղամարդու ձեռքից։ Անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և ձախ հատվածում գտնվող աստիճանահարթակով վազելով իջել է ներքև` միաժամանակ օգնություն կանչելով, սակայն այդ տղամարդուն այլևս չի տեսել։ Այդպես իջել է մինչև 6-րդ հարկ, այնուհետև, վերադարձել է 7-րդ հարկ ու կանգնել սենյակի մոտ։ Այնտեղ արդեն են եղել բազմաթիվ անձինք, ովքեր եկել էին` լսելով իրենց ձայները։ Այդ ժամանակ Հռիփսիմեն զանգահարել էր ոստիկանություն։ Որոշ ժամանակ անց եկել է Արմենը։ Ձեռքը այդ ընթացքում արնահոսել է և արյունը թափվել է նաև ջինսե տաբատին։ Հիշատակված հարձակման ժամանակ, բացի ձախ ձեռքից վնասվածքից, այլ վնասվածք չի ստացել։ Նշել է, որ իր մտաբերմամբ, դեպքը տեղի է ունեցել 11։50-ի սահմաններում։ Այդ տղամարդուն տեսնում էր առաջին անգամ, սակայն նրան տեսնելու դեպքում վստահ է, որ կճանաչի ։
Այդ տղամարդու մոտ առկա դանակը եղել է բավականին մեծ, շեղբը մոտ 10 սմ երկարությամբ, բռնակը չի նկատել, քանի որ եղել է այդ տղամարդու ձեռքում, տպավորվել է այն, որ շեղբը եղել է բավականին թեքված` փոքր ինչ լուսնաձև, չի նկատել, թե այդ դանակը ծալովի է, թե ոչ։
03.08.2015թ-ից առաջ Արմենին այցելել է 01.08.2015թ-ի ցերեկը, առհասարակ հաճախակի է լինում Արմենի մոտ։ Նշված դեպքից առաջ ոսկու շուկայի տարածքում, դրա մոտակայքում որևէ տարօրինակ, կասկածելի բան չի նկատել, որևէ մեկին չի տեսել։
Օգտագործում է միայն 095-80-83-11 և 099-69-10-19 հեռախոսահամարները։ Տվյալ օրը Արմենին զանգահարել է 095-80-83-11 հեռախոսահամարով նրա 077-55-67-00 հեռախոսահամարին, իր մտաբերմամբ մեկ անգամ` այն ժամանակ, երբ նա իջել է ներքև հաճախորդին դիմավորելու։ Նշված հանցագործության կատարման կամ դրան որևէ կերպ օժանդակելու մեջ որևէ մեկին չի կասկածում։ Իր իմանալով, Արմենը թշնամիներ չունի, բարի և պարկեշտ տղա է, վայելում է շրջապատի հարգանքը։ Արմենի ֆինանսական վիճակը կայուն է, չի բացառում, որ կարող է ունենալ մանր պարտքեր։ Իր տեղեկությունով, որևէ լուրջ խնդրներ չունի»։
05.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Ավազակային հարձակումը կատարել է իր ծանոթներից մեկը` Հովոն, ով բնակվում է Երևան քաղաքի Ներքին Չարբախ թաղամասում գտնվող առանձնատներից մեկում։ Վերջինս այնտեղ ունի ավտոմքեքենաների վերանորոգման տեղ։ Հովոն մոտ 30 տարեկան է, նրա ազգանունը չգիտի, ունի տարբեր բջջային հեռախոսահամարներ, որոնց հաճախակի զանգահարել է իր` 095-80-83-11 հեռախոսահամարից։ Հովոյի հետ ծանոթացել են ոսկու շուկայի դիմաց, որից հետո սկսել են շփվել։
2015թ.-ի հուլիս ամսվա վերջերին հերթական հանդիպման ժամանակ Հովոն ասել, որ նրան գումար է անհրաժեշտ, ուստի ցանկանում է հափշտակություն կատարել ոսկու շուկայի արհեստանոցներից մեկից և քանի որ ինքը շփում է ունեցել բոլոր արհեստավորների հետ, խնդրել է օգնել նրան։ Վերջինս որոշել էր հափշտակել ոսկյա շղթաներ, ուստի հարցրել էր իրեն, արդյոք գիտի հարմար արհեստանոց, որտեղ պատրաստում են ոսկյա շղթաներ։ Հովոյին ասել է, որ իր ծանոթներից մեկը` Արմեն Բայրամյանը, ոսկու շուկայի 7-րդ հարկի թիվ 1-ին սենյակում ունի ոսկերչական արհեստանոց։ Բացի այդ, ասել է նաև, որ այդ սենյակում են գտվում Արմենը և նրա աշխատակցուհին` Հռիփսիմեն։ Լսելով դա, Հովոն ասել է, որ պետք է այնպես անեն, որ տվյալ սենյակում գտնվի միայն այդ կինը, քանի որ այդպես ավելի հեշտ կլինի կատարել հափշտակությունը։ Այդ նպատակով Հովոն իրենից վերցրել է Արմենի հեռախոսահամարը, որպեսզի զանգահարի նրան, ներկայանա որպես հաճախորդ և առաջարկի իջնել ոսկու շուկայի դիմաց, իսկ ինքն այդ ժամանակ պետք է ուղեկցի Արմենին։ Նման կերպ Հովոն պետք է ճանաչի նրան։ Այն ընթացքում, երբ Արմենը նախատեսվածի համաձայն, պետք է իջներ ներքև, Հովոն պետք է բարձրանար 7-րդ հարկ, որտեղ գտնվելու էր միայն Հռիփսիմեն և կատարեր պլանավորածը։ Համաձայնվել է Հովոյի առաջարկին։
Այդ նպատակով 31.07.2015թ.-ին ժամը 09։00-ի սահմաններում այցելել է Արմենի արհեստանոց և այնտեղ է գտնվել մինչ ժամը 14։00-ն։ Ժամը 11։30-ի սահմաններում Արմենը ստացել է հեռախոսազանգ, ապա ասել է, որ հաճախորդ է եկել և իջել է դուրս` վերջինիս դիմավորելու համար։ Այդ ժամանակ իր` 095-80-83-11 հեռախոսահամարին է զանգահարել Հովոն` ասելով, որ Արմենին կանչել է ներքև, միաժամանակ, հայտնելով, որ ինքն ուղեկցի նրան, որպեսզի այդ կերպ ճանաչի վերջինիս։ Անմիջապես Արմենի հետ իջել է ներքև, նրա հետ սպասել հաճախորդին։ Արմենը չի իմացել, թե իրականում ինչ է կատարվում։ Երբ իջել են ներքև, կանգնել է Արմենի կողքին, մոտ 10 րոպե սպասել հաճախորդին, ապա, տեսնելով, որ նա չի հայտնվում, միասին բարձրացել են սենյակ։ Այն ընթացքում, երբ Արմենի հետ գտնվել են դրսում, շուկայի դիմաց, Հովոյին չի տեսել և չի իմացել, թե նա որ հատվածից է հետևել իրենց։ Բարձրանալով սենյակ, մինչև ժամը 14։00-ն մնացել է այնտեղ, զրուցել Արմենի հետ, որից հետո գնացել է տուն։ Հաջորդող օրեչին` շաբաթ կամ կիրակի /հստակ չի հիշում/ «Նեպտուն» մարզահամալիրի մոտ մի տղա երեխայից վերցրել է նրա հեռախոսաքարտը, որի համարը չի հիշում, և այն տվել է Հովոյին։ Այդ երեխայի անունը չգիտի, նրա հետ ծանոթացել է հուլիս ամսվա վերջերին, վերջինս կլիներ մոտ 15 տարեկան։ Նրա հետ եղել է տարիքով փոքր երեխա, ով իր կարծիքով, հանդիսացել է նրա փոքր եղբայրը։ 03.08.2015թ.-ին ժամը 10։30-ի սահմաններում գնացել է ոսկու շուկա, մուտքի մոտ հանդիպել Հովոյին, վերջինն ասել է, որ ցանկանում է մտնել արհեստանոց և պայմանավորվածության համաձայն կատարել հափշտակությունը։ Հովոն ասել է, որ պետք է բարձրանա Արմենի մոտ։ Ինքը քիչ անց կզանգահարի Արմենին, կներկայանա որպես հաճախորդ, կխնդրի իջնել ներքև, իսկ ինքը պետք է ուղեկցի նրան։ Համաձայնվել է և բարձրացել 7-րդ հարկ ու մտել Արմենի արհեստանոց, որտեղ գտնվել են Արմենը և Հռիփսիմեն։ Հռիփսիմեն նստած է եղել ոսկու մշակման սեղանի մոտ և մշակել ոսկա շղթա, իսկ Արմենը նստած է եղել արհեստանոցում։ Զրուցել է Արմենի հետ, ապա, փոշմանել և իջել է գարեջուր գնելու, այնուհետև վերադարձել է և սկսել խմել գարեջուրը։ Որոշակի ժամանակ անց, Արմենի հեռախոսահամարին զանգ է եկել։ Զրուցելուց հետո նա ասել է, որ հաճախորդ է եկել, պետք է իջնի ներքև և դիմավորի նրան։ Արմենը դուրս է եկել սենյակից, իսկ ինքն ու Հռիփսիմեն մնացել են այնտեղ միայնակ։ Այդ ժամանակ հեռախոսին ստացել է հաղորդագրություն «բարձրանում եմ» բովանդակությամբ, որին պատասխանել է «բարձրացի»։ Կարծել է, որ Հովոն կգա և իրեն տեսնելուց հետո կփոշմանի և չի կատարի նախատեսած հափշտակությունը։ Րոպեներ անց թակել են արհեստանոցի դուռը, բացել է այն, տեսել է Հովոյին, ով ձևականորեն հետաքրքրվել է, թե որտեղ է Արմենը։ Հռիփսիմեի հետ պատասխանել են, որ քիչ անց վերադառնալու է, սակայն Հովոն ասել է, թե իբրև բան ունի նրան փոխանցելու և առաջացել է դեպի սենյակ։ Բացել է ուսից կախված պայուսակը, սկսել ինչ-որ բան որոնել։ Այնուհետև, պայուսակից հանել է դանակ և հարվածել իր ձեռքին, ինչի հետևանքով ձեռքն արնահոսել է։ Ապա, իրեն քաշելով տարել է Հռիփսիմեի մոտ։ Դանակը պահել է իր պարանոցին և Հռիփսիմեին ասել, որպեսզի նրան տա այն ամենը, ինչ որ կա։ Այդ ժամանակ Հովոն պայուսակից հանել է սկոչ ու իրեն ասել, որպեսի դրանով կապի Հռիփսիմեին, սակայն Հռիփսիմեն վերցրել է գարելկան, բացել ու պահել Հովոյի դեմքի ուղղությամբ։ Վերջինս խառնվել է, սկոչը գցել ձեռքից, սակայն դանակը պահել է Հռիփսիմեի ուղղությամբ։ Ինքը հարվածել է Հովոյի ոտքին, որպեսզի վերջինս դադարեցնի գործողությունները։ Հովոն սեղանի վրայից վերցրել է ոսկյա շղթան և վազելով դուրս է եկել այդտեղից։ Վազել է նրա հետևից մինչև 6-րդ հարկ, գոռացել, սակայն վերջինս անհետացել է իր տեսադաշտից, որից հետո բարձրացել է 7-րդ հարկ, որտեղ արդեն հավաքված են եղել բազմաթիվ մարդիկ։ Զանգահարել է Արմենին, ասել, որ անմիջապես բարձրանա վերև։ Արմենին և ոստիկանության աշխատակիցներին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ ամաչել է իր արարքի համար։ Այդ դեպքից հետո Հովոյին չի զանգահարել և նրան չի հանդիպել։ Զղջալով և ամաչելով իր արարքից 04.08..2015թ.-ին որոշել էր ինքնասպան լինել, ուստի թղթի վրա գրել է «Արմինե ջան, Միք և Մոս, կներեք ինձ, ես ստիպված եմ, ինձ դրդել են, սիրում եմ ձեզ»։ Այդ թուղթը դրել է բջջային հեռախոսի մարտկոցի տեղը, իսկ բջջային հեռախոսը տվել է քրոջ որդուն։ Նամակը հասցեագրված է եղել կնոջը` Արմինեին։ Այնուհետև, գնել է գարեջուր և կտրելով շիշը, կտրել է ձախ ձեռքի երակները, սակայն այդ պահին այդտեղ է եկել քրոջ որդին` Կարենը, և կանչել շտապ օգնություն։
Կարծել է, որ Հովոն արհետանացում իրեն տեսնելով, չէր անի նման բան։ Արմենին չի ասել, թե ինչ է իրականում տեղի ունենանում, քանի որ այդ կերպ կընկներ Արմենի աչքից և վերջինս իր հետ այլևս ընկերություն չէր անի։ Հովոն իրեն նախապես ասել էր, որ հափշտակված զարդերից իրեն մասնաբաժին է տալու, սակայն չի նշել դրա չափը։ Նման արարք է կատարել այն պատճառով, որ գտնվել է ֆինանսապես ծանր վիճակում, իսկ խնամքին ունեցել է երկու անչափահաս երեխա»։
ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Ճանաչման ներկայացնելու գործընթացի ժամանակ ձախից 3-րդ լուսանկարում պատկերված անձը հանդիսանում է իր ծանոթ Հովոն, ով բնակվում է Ներքին Չարբախ թաղամասում։ Նա 03.08.2015թ.-ին Արմենի արհեստանոցից հափշտակել է ոսկյա շղթա, դանակով հարվածել իր ձեռքին և սպառնացել Հռիփսիմեին»։
07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին և խնդրում է իր նկատմամբ վերաբերել մեղմ։ Ամբողջությամբ պնդում է որպես կասկածյալ տրված իր ցուցմունքները, դրանց ավելացնելու որևէ բան չունի։ Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ»։
03.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին, մասնակցել որևէ գործողության։ Ցանկանում է ունենալ պաշտպան, սակայն հնարավորություն չունի, քանի որ գտնվում է կալանքի տակ, իսկ ընտանիքի անդամները քիչ են վաստակում։ Խնդրում է հրավիրել հանրային պաշտպան»։
24.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին»։
20.10.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ Հովոյի հետ որևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ոսկու արհեստանոցից հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ։ Հովոյի հետ նախկինում ունեցած շփումից հասկացել է, որ վերջինս ցանկանում է ոսկու արհեստանոցից հափշտակություն կատարել։ Դեպքի օրը Արմենի արհեստանոցում գտնվել Է գործի բերումով և մինչ Հովոյի` արհեստանոց գալը, չի իմացել, որ նա պետք է գա այնտեղ։ Այնուհետև, երբ Հովոն եկել է արհեստանոց, հասկացել է, որ նա ցանկանում է հափշտակություն կատարել, այդ պատճառով գլխով է արել` հասկացնելով, որպեսզի նա նման բան չանի, սակայն Հովոն հարձակվել է իր վրա, իսկ ինքը դիմադրել է։ Քանի որ Հովոն հաճախակի հարցրել է իրեն, արդյոք շուկայում լինում են լավ ապրանքներ, թե ոչ, հասկացել է, որ նա ցանկանում է գողություն կատարել։ Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի ժամանակ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, քանի որ ցուցմունքի նախորդ գիշերը վիրահատել են ձեռքը, այդ պատճառով իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել։
Հարցաքննությունների ժամանակ ամեն անգամ պնդել է նախկին ցուցմունքը այն պատճառով, որ տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք և կարծել, որ այդ ցուցմունքը չի կարող փոխել, այդ իսկ պատճառով ամեն անգամ պնդել է այն»։
Նախաքննական առաջին ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ դեպքից առաջ ճանաչել է Հ.Մանուկյանին, սակայն նախաքննական մարմնին այդ մասին չի հայտնել, քանի որ ամանչել է իր ունեցած պարտքից և չի ցանկացել, որպեսզի մարդիկ իմանան դրա մասին։
Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, այդ ցուցմունքը տվել է ինքնասպանության փորձ կատարելուց անմիջապես հետո, քանի որ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, չի գիտակցել իր նկարագրած գործողությունները։ Ավելին, այդ ամենը գրել է նախաքննական մարմնի թելադրանքով ու հորդորով։ Հետագայում, քննիչին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ կալանավայրում իր համար կարող էր վատ լինել։ Պնդել է, որ դեպքի օրը Հովհաննեսը, դիմակ չի կրել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Հռիփսիմե Գևորգյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանին, ով որպես ոսկերիչ աշխատել է Ա.Բայրամյանին պատկանող ոսկու մշակման արհեստանոցում։
2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին ժամը 09։30-10։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում` արհեստանոցում, զբաղվել իր մշտական աշխատանքով, որտեղ բացի իրենից, գտնվել են նաև ամբաստանյալ Խուդավերդյանը և Արմեն Բայրամյանը։ Այդ ժամանակ Արմեն Բայրամյանի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել, որից հետո նա դուրս է եկել արհեստանոցից։ Որոշ ժամանակ անց, արհեստանոց է եկել իրեն անծանոթ մի երիտասարդ, Գ.Խուդավերդյանն ու ասել, որ ցանկանում է զրուցել Արմեն Բայրամյանի հետ։ Քանի որ ունի լսողական խնդիրներ, չի լսել տվյալ անձի և Գ.Խուդավերդյանի խոսակցության մանրամասները։ Արհեստանոց եկած տվյալ երիտասարդն ասել է, որ պետք է ինչ-որ առարկա փոխանցի Արմենին և սկսել է պայուսակի մեջ ինչ-որ բան որոնել։ Այնուհետև, մի պահ կտրվելով իր աշխատանքից, նկատել է, որ տվյալ երիտասարդի ձեռքին առկա է դանակ, որը դրել է Խուդավերդյանի կոկորդին և սպառնում վերջինիս` պահանջելով կատարել իր կարգադրությունները։ Ապա, Գարիկին գցել է գետնին և դանակը պահել իր ուղղությամբ` Գարիկին կարգադրելով սկոչով կապել իր ձեռքերը։ Մասնավորապես, տվյալ երիտասարդը մի ձեռքով փակել է իր բերանը, մյուսով` ձեռքի դանակը պահել կրծքավանդակի ուղղությամբ և դիրքը եղել է այնպիսին, որ չի կարողացել շարժվել։ Այդուամենայնիվ, այդ իրավիճակում լսել է, թե ինչպես է այդ երիտասարդը Գարիկին ասում՝ «սեղանի վրա ինչ կա լցրու գետնին, այլապես կխփեմ»։ Տվյալ երիտասարդին վնասազերծելու, ինչպես նաև իրեն պաշտպանելու նպատակով վերցրել է ոսկի հալեցնելու համար օգտագործվող սարքը` գարելկան, պահել նրա դեմքին, որից հետո վերջինս խուճապահար հեռացել է։
Այն ժամանակ, երբ արհեստանոց մտած երիտասարդը դանակը պահել էր իր ուղղությամբ, Գարիկը որևէ կերպ չի փորձել օգնել իրեն, թեև գտնում է, որ վերջինս ունեցել է օգնելու իրական հնարավորություն, քանի որ արհեստանոցում եղել են առարկաներ, որոնք կարող էր օգտագործել որպես զենք։ Այդ դեպքից հետո արհետանոցից անհետացել է կիսաֆաբրիկատ ոսկյա շղթան, սակայն ինքը չի տեսել, թե ով է այն հափշտակել։
Դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանին, տուժողը հաստատապես նշել է, որ վրջինս հանդիսանում է այն երիտասարդը, ով եկել էր արհեստանոց և դանակի սպառնալիքով կարգադրություններ էր անում։ Ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դեպքի օրը կրել է սև տաբատ, իր մտաբերմամբ` սպիտակ հնամաշ կոշիկներ, մոխրագույն կիսաթև շապիկ, գլխարկ, ձեռքին եղել է պայուսակ։ Նախկինում Հ.Մանուկյանին չի ճանաչել։
Քանի որ ունի լսողական խնդիրներ, այդ պատճառով չի լսել Գ.Խուդավերդյանի և Հ.Մանուկյանի զրույցը։ Չգիտի, թե Գարիկը ինչպես է վնասել ձեռքը, վերջինս, սակայն, որևէ դիմադրություն Հովհաննեսին չի ցուցաբերել։ Հետագայում, նախաքննական մարմնից տեղեկացել է, որ Գ.Խուդավերդյանը և Հ.Մանուկյանը միասին էին կազմակերպել այդ ամենը։
Հայտարարելով, որ դեպքից հետո ձեռք է բերել առողջական խնդիրներ՝ տուժող Գևորգյանն, այնուամենայնիվ, ամբաստանյալների նկատմամբ քաղաքացիական հայցի պահանջ չի ներկայացրել։։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
03.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Այդ ժամանակ մի պահ հրել է նրան և ազատվելով վերջինիս ձեռքերից, այսինքն, ունելով շարժվելու հնարավորություն, հետևի կողմի վերցրել է ոսկի հալեցնելու գազով սարքը` գարելկան, և գազը բացել ու պահել այդ անձնավորության ուղղությամբ։ Չգիտի, թե այդ գազը ազդել է նրա վրա, թե ոչ, սակայն դրանից հետո այդ անձնավորությունը սեղանի վայից վերցրել է ոսկու կիսաֆաբրիկատ շղթան, որի վրա ինքը աշխատել է և դիմել փախուստի…»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո տուժող Գևորգյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ ոսկյա շղթան, իրականում այդ դեպքից անմիջապես հետո անհետացել է, սակայն ինքը կոնկրետ չի տեսել, թե ով է այն հափշտակել։ Այլ կերպ, չի տեսել, թե ինչպես է Մանուկյանը սեղանի վրայից վերցրել ոսկյա շղթան և հեռացել։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Արմեն Բայրամյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին, ով ոսկու շուկայում աշխատում է որպես ոսկերիչ։
2015թ. օգոստոսի 3-ին երբ գտնվել է արհեստանոցում, իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է ինչ-որ տղամարդ, ներկայացել որպես Արթուր և ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա։ Միաժամանակ, խնդրել է այդ պատվերի կապակցությամբ հանդիպել տոնավաճառի բակում։ Դուրս է եկել արհեստանոցից, սակայն տեսել է, որ զանգահարող անձը այնտեղ չէ, ուստի ետ է զանգահարել այն հեռախոսահամարին, որից վերջինս զանգահարել էր իրեն։ Հեռախոսահամարին պատասխանել է մեկ այլ անձ, ասելով, որ նա հանդիսանում է ավտոկայանատեղիի աշխատողը։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, տեսնելով, որ զանգահարող անձը չի հայտնվում, ետ է գնացել արհեստանոց։
Մի քանի օր անց կրկին զանգահարել է տվյալ անձը` Արթուրը, ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա, սակայն չի կարող բարձրանալ արհեստանոց և խնդրել է, որ ինքը իջնի` պատվիրվող շղթայի նկարը ցույց տալու և գումարը տալու համար։ Դուրս է եկել արհեստանոցից, տեսել, որ վերջինս այնտեղ չէ, զանգահարել է նրան և Արթուրն ասել է, որ 1-2 րոպեից կլինի պայմանավորված վայրում։ Այն ժամանակ, երբ սպասելիս է եղել վերջինիս, իրեն են զանգահարել Գարիկը և Հռիփսիմեն /չի հիշում, թե նրանցից ով է առաջինը զանգահարել/ և ասել, որպեսզի անմիջապես բարձրանա վերև` արհեստանոց։ Երբ եկել է արհեստանոց, Հռիփսիմեն ասել է, որ այնտեղ է եկել մի տղամարդ և հափշտակել ոսկյա շղթան։ Բացի այդ, Հռիփսիմեն պատմել է վերջինս դրսևորած վարքագիծը, այն որ, նա դանակով սպառնացել է Գարիկին և իրեն, որից հետո նկատել են, որ իր կողմից պատրաստվող կիսաֆաբրիկատ շղթան՝ արնհետացել է։ Լսելով դա, անմիջապես դիմել է իրավապահ մարմիններին։ Հետագայում տեղեկացել է, որ այդ ամենը եղել է կազմակերպված Գարիկի և Հ.Մանուկյանի կողմից։
Նախկինում ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանին չի ճանաչել, նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։
Տուժողը դատարանում հայտարարել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ բողոք կամ պահանջ չունի, քանի որ դեպքից հետո Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հարազատները եկել են իր մոտ և վերականգնել իրեն պատճառված նյութական վնասը։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ որպես վկա դատարան հրավիրված Գագիկ Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերոջ որդին, միաժամանակ՝ մորաքրոջ թոռն ու դստեր տեգրը։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով բակվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում։
2014թ.-ի օգոստոս ամսին ամուսնության նպատակով ցանկացել է գնել ոսկյա զարդեր, ուստի դիմել է Հովհաննեսին և նրա միջոցով ծանոթացել վերջինիս մտերիմ և վստահելի անձ հանդիսացող Գ.Խուդավերդյանի հետ։ 2014թ.-ի օգոստոս ամսին սրճարանում հանդիպում է ունեցել Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հետ, որի ժամանակ պայմանավորվել են, որ իր համար պետք է պատրաստվի ոսկյա զարդեր` մատանի և ակաջող։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանին է հանձնել 150.000 ՀՀ դրամ` պայմանավորվելով, որ զարդերը պետք է պատրաստ լինեն մինչ իր` ՌԴ մեկնելը։ Այնուհետև, մեկ շաբաթ անց, մեկնել է ՌԴ, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում զարդերը պատրաստ չեն եղել։ Որոշ ժամանակ անց, Հովհաննեսը տեղեկացրել է, որ հուլիս-օգոստոս ամիսներին գալու է ՌԴ և զարդերը հետը կբերի։
2014թ.-ի դեկտեմբեր ամսին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և տեղեկացել է, որ Հ.Մանուկյանին ձերբակալել են։
Պնդել է, որ չնայած իր տված գումարի դիմաց պատվիրած ոսկյա զարդերը այդպես էլ չեն պատրաստել, այդուամենայնիվ, այդ հարցով Հովհաննեսին երբևէ չի անհանգստացրել։ Ավելին, հաշվի առնելով, որ նա իր ընկերոջ որդին է, նրան երբևէ չի զանգահարել նույնիսկ որպիսությունը հարցնելու համար, որպեսզի նա մտքով էլ անգամ չանցկացնի, որ զանգահարում է իմանալու, թե ինչ եղան իր կողմից պատվիրած ոսկյա զարդերը։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես վկա դատարան հրավիրված Ալեքսան Քեշիշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տաքսու վարորդ է և հանդիսանում է ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի հարևանը։
Եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանին երկու անգամ իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տարել է «Բանգլադեշ» թաղամասում գտնվող «Նեպտուն» համալիրի մոտակայք` ինչ-որ անձի հանդիպելու նպատակով։
Ինչ վերաբերում է ամբաստայալ Գ.Խուդավերդյանին, նշել է, որ նրան չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ երբևէ չի առնչվել։ Այդուամենայնիվ, ենթադրում է, որ նա հանդիսանում է հենց նույն Գարիկ անունով անձը, ում հետ մի անգամ Հովհաննեսը հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել իր ավտոմեքենայի մեջ այն ժամանակ, երբ վերջինիս պատվերով նրան տարել է նշված վայր։ Ընդ որում, լսել է, որ Հովհաննեսը տվյալ անձի` Գարկի, հետ զրուցում է գումարային հացերի շուրջ։ Մասնավորապես, խոսակցության ընթացքում Հովհաննեսն ասել է՝ «գալիս եմ, պարտքի դիմաց տված գումարս տուր»։ Իր մտաբերմամբ` այդ խոսակցությունը եղել է ամսի 21-22, իսկ օրը տպավորվել է` պայմանավորված վճարումներ կատարելու հետ։
Հայտնել է, որ եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանի խնդրանքով, ինչպես նաև նրա վստահությամբ անձամբ կատարել է վերջինիս հարկային վճարումները, որոնք կազմել են շուրջ 300.000-400.000 ՀՀ դրամ։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև ներքոհիշյալ ապացույցները՝
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, համաձայն որի` «տուժող Հ.Գևորգյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է մեղադրյալ Հովհաննես Մանուկյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 03.08.2015թ. Ա.Բայրամյանի արհեստանոցում իրեն և Գ.Խուդավերդյանին դանակով սպառնցող, ապա ոսկյա շղթան հափշտակած անձնավորությունը»։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 115,
դատական նիստի արձանագրությունը /
Մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն` որի՝ «մեղադրյալ Հ.Մանուկյանը մատնացույց է արել դեպքի վայրը, հանգամանորեն նկարագրել իր կողմից կատարված հանցագործության մանրամասները»։
/տես` հատոր 1 գ.թ. 116-126,
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Գ.Խուդավերդյանի մոտ հայտնաբերվել են ձախ դաստակի շրջանի ծակած-կտրած վերք, պարանոցի շրջանի ճանկռվածք, որոնցից ծակած-կտրած վերքը պատճառվել է սուր գործիքի, ճանկռվածքը՝ սուր ծայր կամ եզր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, որոնք առողջության թեթե վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։
/տես` հատոր 1, գ.թ 129-130,
դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Հ.Գևորգյանի մոտ հայտնաբերվել են կրծքավանդակի հետին մակերեսի քերծվածք, աջ բազկի նախաբազկի շրջանների արյունազեղումներ, որոնք հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ` առանձին-առանձին վերցրած առողջությանը թեթե վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։
/տես` հատոր 1, գ.թ. 181-182
դատական նիստի արձանագրությունը/
Ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, համաձայն որի՝ Գ.Խուդավերդյանը ոստիկանության աշխատակիցների հետ ունեցած զրույցի ընթացքում խոստովանել է, որ օժանդակել է Հ.Մանուկյանին հափշտակությունը կատարելու հարցում՝ Բայրամյանի արհեստանոցի գտնվելու վայրը մատնացույց անելու, վերջինիս հեռախոսահամարը Հ.Մանուկյանին տրամադրելու, ինչպես նաև Ա.Բայրամյանին տոնավաճառի բակում մատնացույց անելու եղանակով։
/տես` հատոր 2, գ.թ. 127-128, 129 դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ինչպես նաև նրանց անձը բնութագրող այլ փաստաթղթեր։
/տես դատական նիստի արձանագրությունը/
Այսպիսով, վերը շարադրված ապացույցների՝ մասնավորապես ամբաստանյալների նախաքննական, տուժողներ` Արմեն Բայրամյանի, Հռիփսիմեն Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների, դատարան հրավիրված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքի, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացության, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացության և ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննության, համակցությունը թույլ են տալիս դատարանին ընդգծելու այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով հաստատված և հիմնավորված են ամբաստանյալների կողմից կատարված քրեորեն պատժելի արարքները՝ ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ յուրաքանչյուր հանգամանք առանձին վերցված։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներ Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի կողմից դատարանում տրված ցուցմունքներին, դատարանը փաստում է, որ վերջիններս դատաքննության ժամանակ տվել են անարժանահավատ և մտացածին ցուցմունքներ, որոնք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ։
Որպես այդ ամենի վկայությունը, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալները դեռևս նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել են մի քանի անգամ, այն էլ` տարբեր դատավարական կարգավիճակներում, որի ընթացքում յուրաքանչյուրն իր հերթին տվել են խոստովանական ցուցմունքներ` մանրամասն նկարագրելով հանցանքի կատարման պլանավորումը, դեպքերի զարգացումը, հաջորդականությունը և վերջիններիս կողմից դրսևորած վարքագիծը՝ հանցանքը կատարելու պահին։ Ավելին, նույնիսկ մի քանի անգամ պնդել են իրենց կողմից տրված խոստովանական ցուցմունքները` հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննվելուց։ Հետևաբար, դատարանը մտացածին է համարում ամբաստանյալների այն պնդումները, թե քննիչի կողմից ուղղորդվել են նմանատիպ նախաքննական ցուցմունքներ տալիս։
Դատարանն արձանագրում է, որ հանցանքի կատարման այն մանրամասները, որոնք ամբաստանյալները նշել են իրենց ցուցմունքներում, քննիչին հայտնի լինել չէին կարող, հետևաբար արժանահավատ չեն ամբաստանյալների այն պնդումները, թե իրենք նման հանցանք չեն կատարել, իսկ դեպքի դետալների շուրջ ցուցմունք են տվել նախաքննական մարմնի ուղղորդմամբ։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքին մասնակից լինելու մասին վկայող հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցվածության բարձր չափանիշ, բացի վերը շարադրված՝ իրենց նախաքննական ցուցմունքներից, ինչպես նաև ի թիվս սույն դատավճռում արտացոլված մյուս մեղադրական ապացույցների, դիտարկում է նաև ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի և պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված ու հարցաքննված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքների հակասական լինելը։
Մասնավորապես, ամբաստանյալ Մանուկյանն իր դատաքննական ցուցմունքի ժամանակ մի քանի անգամ պնդել և հավաստիացրել է, որ իր և Գ.Խուդավերդյանի միջև վիճաբանություն է ծագել այն պատճառով, որ Խուդավերդյանը չի պատրաստել Գ.Պետրոսյանի պատվիրած զարդերը։ Ավելին, վերջինս դատարանին հայտնել է, որ Գ.Պետրոսյանը պարբերաբար անհանգստացրել է իրեն` պահանջելով պատվիրած ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար վճարած գումարը՝ որը կազմել է 300 ԱՄՆ դոլար։
Միևնույն ժամանակ սակայն, դատարան հրավիրված վկա Գ.Պետրոսյանը հաստատել է այն փաստը, որ վերջինս իր ծանոթ Մանուկյանի միջոցով Գ.Խուդավերդյանին պատվիրել է պատրաստել ոսկյա զարդեր։ Այդուամենայնիվ, վկան դատարանին հավաստիացրել է, որ պատվիրած ոսկյա զարդերը իրեն այդպես էլ չեն տրամադրել, չնայած այն բանին, որ նախապես վճարել է դրանց արժեքը՝ ՀՀ դրամով, որը կազմել է 150.000։ Բացի այդ, վկան պնդել է, որ երբևէ չի անհանգստացրել Մանուկյանին, նրանից չի պահանջել ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար նախապես վճարած գումարը, քանի որ իրենք հանդիսանում են մտերիմներ և չի ցանկացել անհանգստացնել նրան այդ հարցով։ Նույնիսկ մտածել է, որ եթե նա երբևէ իրեն չտա պատվիրված զարդերը կամ չվերադարձնի գումարը, ապա ինքը դա չի էլ պահանջի։
Սույն գործով դատարանը համադրելով Հ.Մանուկյանի և Գ.Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Մանուկյանի` դատարանում տրված` իբրև թե Գ.Պետրոսյանի կողմից իրեն անընդհատ անհանգստացնելու, ոսկյա զարդեր կամ գումար պահանջելու մասին ցուցմունքները չեն կարող գնահատվել որպես արժանահավատ և բավարար՝ այդ փաստը հաստատված համարելու տեսանկյունից, քանի որ այդ առումով միանգամայն այլ ցուցմունք է տվել գործի ելքով չշահագրգռված և հենց պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված այլ անձ՝ Գագիկ Պետրոսյանը։
Ավելին, դատարանը Մանուկյանի ցուցմունքի անարժանահավատությունը նաև հիմնավորում է նրանով, որ վերջինս, նույնիսկ դատաքննության ընթացքում է տվել հակասող ցուցմունքներ` հայտնելով, որ ոսկյա զարդերի ընդհանուր արժեքը կազմել է 300 ԱՄՆ դոլար գումար և այդքան էլ նա տվել է Խուդավերդյանին։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ Գ.Պետրոսյանը, ով հանդիսանում է ոսկյա զարդերի համար գումար վճարած անձը, դատարանում նշել է, որ զարդերի ընդհանուր արժեքը կազմել է 150.000 ՀՀ դրամ և այդքան էլ /հենց դրամի տեսքով/ տվել է Խուդավերդյանին։ Իսկ եթե հավելենք, որ ամբաստանյալի նշած 300 ԱՄՆ դոլարի առավելագույն փոխարժեքը 2014թ.-ի օգոստոս ամսին կազմել է 411.99 ՀՀ դրամ, ապա ամբաստանյալի նշած 300 ԱՄՆ դոլարը համարժեք է եղել 123.597 ՀՀ դրամին։ Այս առումով, սակայն ամբաստանյալը չկարողացավ պատասխանել դատարանի այն հարցին, թե նման պայմաններում ով է ավելացրել այդ գումարն ու դարձնելով 150.000 ՀՀ դրամ՝ տվել Գ.Խուդավերդյանին՝ ոսկյա զարդերը պատրաստելու համար։
Այլ կերպ, որպես Մանուկյանին` Պետրոսյանի կողմից անհնագստացնելու մասին վկայող խոստովանական ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատող իրավական հիմք, դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա է փաստ, իրողություն, որ Պետրոսյանի կողմից Մանուկյանին երբևէ չի ներկայացվել պահանջ՝ կապված ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար նախապես վճարած գումարն իրեն հանձնելու հետ։ Ավելին, Պետրոսյանը ոսկյա զարդերի համար տվել է ի 150.000 ՀՀ դրամ և ոչ թե 300 ԱՄՆ դոլար՝ ինչպես դատարանում հայտնում էր ամբաստանյալը, ինչը տվյալ պահին եղել է առավելագույնը 123.597 ՀՀ դրամ։
Դատարանը ցանկանում է նշել նաև, որ իր կողմից տրված ցուցմունքներով ամբաստանյալ Մանուկյանն այդպես էլ չկարողացավ տրամաբանել, թե «ազնիվ»՝ գնորդի կամ պատվիրատուի նպատակներ ունենալու պայմաններում ինչու տուժող Բայրամյանին չի ներկայացել իր իրական անունով, այլ երկու անգամ նրան զանգահարելով նշել է մտացածին՝ «Արմեն» անունը։ Կամ ինչու նա Բայրամյանին ներքև կանչելով չի մոտեցել նրան, այլ մտել ու բարձրացել է արհեստանոց։ Կամ ինչու է տուժող Գևորգյանն իր դեմ տալիս մեղադրող ցուցմունք՝ հաստատապես նշելով, որ ձեռքին եղել է դանակ։
Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ շահագրգիռ կամ մտացածին ցուցմունք տալու դեպքում տուժողը կպնդեր, որ տեսել է նաև, թե ինչպես է Մանուկյանը հափշտակում ոսկյա շղթան, մինչդեռ այդպիսի բան նա դատարանում չասաց։ Նշված փաստը, սակայն հիմնավորվել է իր՝ Մանուկյանի, ինչպես նաև մյուս ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներով։
Ասվածից զատ, դատարանն անարժանահավատ է համարում նաև ամբաստանյալ Խուդավերդյանի դատաքննական ցուցմունքները։ Վերջինս մտացածին ու պարզունակ պատճառաբանություններ է ներկայացրել այն առումով, թե ինչու սկզբում՝ որպես տուժող հարցաքննվելիս չի նշել, որ ճանաչում է Հովհաննես Մանուկյանին։ Ամբաստանյալը նաև չկարողացավ պատճառաբանել, թե ինչ է արել այն գումարը, որ իբրև թե իրեն տվել է Մանուկյանը ոսկյա շղթան պատրաստելու համար։ Բացի այդ, ի վերջո չկարողացավ տրամաբանական պատասխան տալ այն հարցին, թե ինչու նա չէր ուզում, որ շղթայի պատմությունն իմանար տուժող Բայրամյանը։
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանը փաստարկված չի համարում նաև այն, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանն իր նախաքննական ցուցմունքներից որևէ մեկը գրել է հոգեճնշված վիճակում, քանի որ, ինչպես արդեն իսկ նշվեց վերևում, նա իր կողմից հանցանքը Գ.Խուդավերդյանի հետ կատարած լինելու մասին տվել է ոչ թե մեկ, այլ մի քանի ցուցմունք ու հաստատել մինչ այդ տրված նախորդները։
Այլ խոսքով, ամբաստանյալների կողմից դատարանում հայտնած տեղեկությունները մտացածին են, անարժանահավատ և դրանցով նրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցներն դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված հանցանքները։
Հետևաբար, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ՝ «Գործով մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը գործով մյուս մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը 2015թ. հուլիս ամսվա վերջերին քննությամբ չպարզված կոնկրետ օրը, հիշյալ առևտրի կենտրոնի դիմաց հերթական անգամ հանդիպելուց հետո, Մանուկյանը Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել է տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից հափշտակություն կատարել և խնդրել իրեն օգնել այդ հարցում։ Գ.Խուդավերդյանը համաձայնել է և նախապես խոստացված օգնության նպատակով Հ.Մանուկյանին տրամադրել տեղեկատվություն՝ կատարվելիք հանցագործության օբյեկտի վերաբերյալ, այն է իր մտերիմ, գործով տուժող Արմեն Լենտոշի Բայրամյանի ոսկու արհեստանոցի տեղի, ներսում գտնվող աշխատակիցների, այդ թվում իր` Մ.Բայրամյանի հեռախոսահամարի և մյուս կատարվելիք գործողությունների վերաբերյալ։
Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, Հ.Մանուկյանը սկզբում 2015թ. հուլիսի 31-ին, կեսօրին զանգահարել է Գ.Խուդավերդյանի կողմից իրեն տրված Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարին տոնավաճառի ավտոկայանատեղիի աշխատակիցներից մեկի հեռախոսահամարով, իսկ այնուհետև, նախապես այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանից ձեռք բերված հեռախոսահամարով ներկայանալով որպես հաճախորդ, խնդրել է Ա.Բայրամյանին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Գ.Խուդավերդյանը, նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Բայրամյանի հետ իջել է տոնավաճառի բակ, կանգնել վերջինիս կողքին, որպեսզի հեռվում գտնվող Հ.Մանուկյանը արտաքինից ճանաչի Ա.Բայրամյանին։ Պլանավորված գործողություններն այդ մասով ավարտելուց հետո Հ.Մանուկյանը, առանց վերջիններիս մոտենալու՝ հեռացել է։
2015թ. օգոստոսի 3-ի առավոտյան Գ.Խուդավերդյանը տոնավաճառի բակում հանդիպել է Հ.Մանուկյանին, ով հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնել այդ օրը։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանը բարձրացել է Ա.Բայրամյանի արհեստանոց, իսկ Հ. Մանուկյանը ժամը 11։47-ին զանգահարել է Ա.Բայրամյանի բջջային հեոախոսահամարին, հայտնել, որ օրեր առաջ զանգահարած հաճախորդն է, առաջարկել է կրկին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Ա.Բայրամյանը դուրս է եկել տոնավաճառի բակ։ Հ.Մանուկյանն արդեն նրան ճանաչելով՝ հասկացել է, որ արհեստանոցում գտնվում են միայն Գ.Խուդավերդյանն ու գործով տուժող Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը։ Այնուհետև, Հ.Մանուկյանը բարձրացել է 7-րդ հարկ, թակել Ա.Բայրամյանի արհեստանոցի դուռը, որը բացել է Գ.Խուդավերդյանը։ Հ.Մանուկյանը մուտք է գործել արհեստանոց, նախ հարցրել Ա.Բայրամյանին, ապա ձևացնելով, թե չի ճանաչում Խուդավերդյանին, հայտնել է, թե Ա.Բայրամյանը ինչ-որ իր պետք է փոխանցի նրան։ Դրանից հետո Հ. Մանուկյանն իր մոտ գտնվող պայուսակից դուրս է բերել գաղտնի փականով դանակը և այն որպես զենք գործադրելով՝ հարձակում կատարելով Գ.Խուդավերդյանի և արհեստանոցում գտնվող մյուս աշխատակից Հ.Գևորգյանի վրա, վերջիններիս կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է ներկայացնել արհեստանոցում առկա ոսկյա զարդերը։ Նշված գործողությունները կատարելու ընթացքում Հ.Մանուկյանը դանակով վնասել է Գ.Խուդավերդյանի ձեռքը, ապա, մոտենալով Հ.Գևորգյանին, դանակն ուղղել նրա կողմ ու պահանջել չբղավել և տրամադրել ոսկյա զարդերը, իսկ Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել իր պայուսակում գտնվող կպչուն ժապավենով կապել Հ.Գևորգյանին։ Վերջինս դիմադրել է և ոսկյա զարդեր մշակելու համար օգտագործվող գազի բալոնի /գարելկա/ փականը բացելով, այն պահել է Հ.Մանուկյանի դեմքին, որից վերջինս խուճապի է մատնվել ու սեղանին դրված ոսկյա շղթան նկատելով, հափշտակել է այն ուդիմել փախուստի` Ա.Բայրամյանին պատճառելով զգալի չափի` 300.000 ՀՀ դրամի, գույքային վնաս»։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանի պաշտպան Ա.Հակոբյանի կողմից պաշտպանական ճառով ներկայացված այն դիրքորոշմանը, թե իր պաշտպանյալը գործել է հանցակցի սահմանզանցմամբ՝ այն է էքսցեսի վիճակում, ապա դատարանն արձանագրում է, որ քննվող քրեական գործով չի կարող խոսք գնալ հանցակցի սահմանազանցման հասկացության մասին, այն պատճառով, որ գործի քննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանն ի սկզբանե իմացել և իր գործողություններով օժանդակել է ամբաստանյալ Մանուկյանի կողմից իրականացվելիք ավազակային հարձակմանը, ավելին՝ տուժող Գևորգյանի կողմից հայտնած տեղեկությունների համաձայն՝ Մանուկյանի կողմից պայուսակից դուրս բերված դանակով հարձակվելուց հետո ոչինչ չի արել նրա գործողությունները կանխելու համար, որով, ըստ էության, հայտնել է իր համաձայնությունը զենքի գործադրմամբ սկսված ավազակային հարձակման մասին։ Նշվածը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանը դանակը տեսնելուց հետո չի դադարեցրել հարձակման ընթացքը և ձևանալով որպես հարձակման զոհ, սպասել է մինչև որ Մանուկյանը հափշտակի ոսկյա շղթան ու հեռանա այդտեղից՝ հետագայում ըստ պայմանավորվածության այդ շղթայից իր մասնաբաժին գումարը ստանալու ակնկալիքով։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը կատարել են հանրորեն վտանգավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են` համապատասխանաբար` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որոնց կատարման համար վերջիննրես ենթակա են պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, նրանցից յուրաքանչյուրի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Նարինե Ասյանի, Գոհար Հայրապետյանի և Կարինե Առուստամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
Հարևաններ` Գայանե Մարգարյանի, Կարինե Առուստամյանի, Տաթևիկ Գրիգորյանի և Ստեփան Առաքելյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում համապատասխանաբար`
- պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երեք երեխաներ առկայությունը՝ Մանե Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2014թ.-ին` հիմք` թիվ 372662 ծննդյան վկայականը, Հովհաննես Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2012թ.-ին` հիմք` թիվ 212858 ծննդյան վկայականը և Գայանե Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2009թ.-ին` հիմք` թիվ 004658 ծննդյան վկայականը։
- տուժող Արմեն Բայրամյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է՝ հանցանքի կատարման մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը` որը դրսևորվել է, մասնավորապես, հանցագործության մտահղացմամբ ու իրագործման եղանակները մշակելով, ինչպես նաև՝ այն անմիջականորեն կատարելով։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
22.02.2016թ.-ին ՀԱԹ Սվաճյան 58 շենքի բնակիչների, հարևանների, ինչպես նաև՝ ԵՊՄ-ի հումանիտար մասնագիտությունների ֆակուլտետի կողմից տրված դրական բնութագրերը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում համապատասխանաբար`
- պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը՝ Միքայել Գարիկի Խուդավերդյանն` ծնված 2007թ.-ին` հիմք` թիվ 168985 ծննդյան վկայականը։
- տուժող Արմեն Բայրամյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նաև` այլ անչափահաս երեխայի առկայությունը` Մովսես Գարիկի Խուդավերդյան` ծնված 02.11.2001թ.` հիմք 312894 ծննդյան վկայականը։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցերին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանցանքների կատարման մեջ նրանց յուրաքանչյուրի մասնակցության աստիճանն ու դերակատարությունը։
Դատարանն, անդրադառնալով Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է` քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման ձայնագրությամբ լազերային սկավառակը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1.Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. օգոստոսի 06-ից։
2.Գարիկ Մսվսեսի Խուդավերդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Գարիկ Մսվսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. օգոստոսի 05-ից։
Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման ձայնագրությամբ լազերային սկավառակը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ.Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0279/01/15
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 23-11-2015 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15135915 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Գարիկ Խուդավերդյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա կատարել է զենքի գործադրմամբ ավազակային հարձակման օժանդակություն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Գարիկ |
| Ազգանուն | Խուդավերդյան |
| Հայրանուն | Մովսեսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 38-175 Մաս 2 Կետ 4 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.1 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 23-11-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 24-11-2015 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 24-11-2015 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-12-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Կ. |
| Ազգանուն | Սավթալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գարիկ |
| Ազգանուն | Խուդավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Բայրամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հռիփսիմե |
| Ազգանուն | Գևորգյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | ԵԿԴ/0173/01/15 քրեական գործը շարունակելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-01-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2016թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 15-03-2016 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 15-03-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Գարիկ |
| Ազգանուն | Խուդավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 15-03-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0279/01/15 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,15,, մարտի 2016թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Կ.Սավթալյանի Հանրային պաշտպաններ Ա.Հակոբյանի Տ.Սարգսյանի Տուժողներ Ա.Բայրամյանի Հ.Գևորգյանի դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` 1.Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ծնված` 06.08.1987թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի երեք երեխա, հանդիսանում է «Հովհաննես Մանուկյան» Ա/Ձ-ի հիմնադիրը, զբաղվում է ավտոմեքենաների վերանորոգմամբ, հաշվառված և բնակվել է` ք.Երևան Ներքին Չարբախ 7-րդ փողոց 7-րդ նրբանցք տուն 16 հասցեում, մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը, 2.Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ծնված` 26.04.1975թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ունի երկու երեխա, մշտական աշխատանք չունի, զբաղվում է ոսկյա զարդերի մոդելավորմամբ, հաշվառված և բնակվել է` ք.Երևան, Իսակովի պողոտա 44/2 շենք, բնակարան 52 հասցեում, մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝ «Գործով մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը գործով մյուս մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի հետ ծանոթացել են պատահականորեն` 2014թ. դեկտեմբեր ամսին Երևան քաղաքի «Ոսկու աշխահր» առևտրի կենտրոնի դիմաց։ Այնուհետև, ժամանակի ընթացքում մի քանի անգամ հանդիպել են իրար և մտերմացել։ 2015թ. հուլիս ամսվա վերջերին քննությամբ չպարզված կոնկրետ օրը, հիշյալ առևտրի կենտրոնի դիմաց հերթական հանդիպման ժամանակ Հ.Մանուկյանը Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել է տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից հափշտակություն կատարել և խնդրել իրեն օգնել այդ հարցում։ Գ.Խուդավերդյանը համաձայնել է և նախապես խոստացված օգնության նպատակով Հ.Մանուկյանին տրամադրել տեղեկատվություն՝ կատարվելիք հանցագործության օբյեկտի վերաբերյալ, այն է իր մտերիմ, գործով տուժող Արմեն Լենտոշի Բայրամյանի ոսկու արհեստանոցի տեղի, ներսում գտնվող աշխատակիցների, այդ թվում իր` Մ.Բայրամյանի, հեռախոսահամարի և մյուս կատարվելիք գործողությունների վերաբերյալ։ Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, Հ.Մանուկյանը սկզբում 2015թ. հուլիսի 31-ին, կեսօրին զանգահարել է Գ.Խուդավերդյանի կողմից իրեն տրված Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարին տոնավաճառի ավտոկայանատեղիի աշխատակիցներից մեկի հեռախոսահամարով, իսկ այնուհետև, նախապես այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանից ձեռք բերված հեռախոսահամարով ներկայանալով որպես հաճախորդ, խնդրել է Ա.Բայրամյանին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Գ.Խուդավերդյանը, նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Բայրամյանի հետ իջել է տոնավաճառի բակ, կանգնել վերջինիս կողքին, որպեսզի հեռվում գտնվող Հ.Մանուկյանը արտաքինից ճանաչի Ա.Բայրամյանին։ Պլանավորված գործողություններն այդ մասով ավարտելուց հետո Հ.Մանուկյանը, առանց վերջիններիս մոտենալու՝ հեռացել է։ 2015թ. օգոստոսի 3-ի առավոտյան Գ.Խուդավերդյանը տոնավաճառի բակում հանդիպել է Հ.Մանուկյանին, ով հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնել այդ օրը։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանը բարձրացել է Ա.Բայրամյանի արհեստանոց, իսկ Հ. Մանուկյանը ժամը 11։47-ին զանգահարել է Ա.Բայրամյանի բջջային հեոախոսահամարին, հայտնել, որ օրեր առաջ զանգահարած հաճախորդն է, առաջարկել է կրկին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Ա.Բայրամյանը դուրս է եկել տոնավաճառի բակ։ Հ.Մանուկյանն արդեն նրան ճանաչելով՝ հասկացել է, որ արհեստանոցում գտնվում են միայն Գ.Խուդավերդյանն ու գործով տուժող Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը։ Այնուհետև, Հ.Մանուկյանը բարձրացել է 7-րդ հարկ, թակել Ա.Բայրամյանի արհեստանոցի դուռը, որը բացել է Գ.Խուդավերդյանը։ Հ.Մանուկյանը մուտք է գործել արհեստանոց, նախ հարցրել Ա.Բայրամյանին, ապա ձևացնելով, թե չի ճանաչում Խուդավերդյանին, հայտնել է, թե Ա.Բայրամյանը ինչ-որ իր պետք է փոխանցի նրան։ Դրանից հետո Հ. Մանուկյանն իր մոտ գտնվող պայուսակից դուրս է բերել գաղտնի փականով դանակը և այն որպես զենք գործադրելով՝ հարձակում կատարելով Գ.Խուդավերդյանի և արհեստանոցում գտնվող մյուս աշխատակից Հ.Գևորգյանի վրա, վերջիններիս կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է ներկայացնել արհեստանոցում առկա ոսկյա զարդերը։ Նշված գործողությունները կատարելու ընթացքում Հ.Մանուկյանը դանակով վնասել է Գ.Խուդավերդյանի ձեռքը, ապա, մոտենալով Հ.Գևորգյանին, դանակն ուղղել նրա կողմ ու պահանջել չբղավել և տրամադրել ոսկյա զարդերը, իսկ Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել իր պայուսակում գտնվող կպչուն ժապավենով կապել Հ.Գևորգյանին։ Վերջինս դիմադրել է և ոսկյա զարդեր մշակելու համար օգտագործվող գազի բալոնի /գարելկա/ փականը բացելով, այն պահել է Հ.Մանուկյանի դեմքին, որից վերջինս խուճապի է մատնվել ու սեղանին դրված ոսկյա շղթան նկատելով, հափշտակել է այն ուդիմել փախուստի` Ա.Բայրամյանին պատճառելով զգալի չափի` 300.000 ՀՀ դրամի, գույքային վնաս»։ Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին հարուցվել է քրեական գործ։ 07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։ 07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։ Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.11.2015թ.-ին։ 2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։ Միմյանց միջև շփումը եղել է` կապված ոսկյա զարդերի գնման ու պատրաստման հետ։ 2014թ.-ի օգոստոս ամսին ընկերներից մեկը` Գագիկը, դիմել է իրեն` խնդրելով օգնել` մատչելի տարբերակով ոսկյա զարդեր գնելու հարցում, ուստի, այդ նպատակով դիմել է ծանոթին` ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին։ Զանգահարել է նրան, պայմանավորվել են հանդիպել ոսկու շուկայի մոտ, որի ժամանակ ծանոթացրել է վերջիններիս միմյանց հետ։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգօրյա ժամկետում Գ.Խուդավերդյանը պետք է պատրաստեր ոսկյա զարդեր` մատանի և ականջօղ, որպեսզի Գագիկը զարդերը հետը տաներ ՌԴ։ Տվյալ օրը Գագիկը Գ.Խուդավերդյանին նախապես վճարել է 300 ԱՄՆ դոլար՝ որպես պատրաստվելիք ոսկյա զարդերի գումար։ Պայմանավորված ժամկետում, սակայն, Խուդավերդյանը չի պատրաստել դրանք, իսկ այդ ընթացքում Գագիկը մեկնել է ՌԴ։ Այնուհետև, Գագիկը սկսել է իրեն զանգահարել ՌԴ-ից` անհանգստացրել ու հետաքրքրվել, թե երբ են ի վերջո պատրաստ լինելու պատվիրած զարդերը։ Այդ նպատակով օգոստոսի 15-ին զանգահարել է Խուդավերդյանին, որպեսզի իմանա, թե պատրաստ են արդյոք զարդերը՝ թե ոչ։ Վերջինս ասել է, որ մեկ-երկու օրից զարդերը պատրաստ կլինեն։ Օգոստոսի 17-ին կրկին զանգահարել է Խուդարվերդյանին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անջատված։ Քանի որ Գագիկն անընհդատ անհանգստացրել է իրեն, մի քանի օր անց նորից զանգահարել է Խուդավերդյանին, հարցրել, թե ինչու պայմանավորված ժամկետում չի պատրաստում զարդերը, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ «գործերով խառն էր»։ Այդպես Գ.Խուդավերդյանը ամեն անգամ իրեն ասել է, որ զարդերը շուտով պատրաստ կլինեն, սակայն չի կատարել իր խոստումը։ Ոսկեղենի պատվերը չի կատարվել և նույն զրույցն ու պահանջը ձգվել է մինչև հաջորդ տարի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին զանգահարել է Գարիկին և ասել, որ պետք է մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն, ուստի պահանջել է ոսկյա զարդերը` պատճառաբանելով, որ ինքը դրանք պետք իր հետ տանի և հանձնի Գագիկին։ Լսելով դա, Գարիկը հավաստիացրել է` որ մինչ մեկնելը դրանք պատրաստ կլինեն։ Տեսնելով, որ Գարիկը չի կատարում խոստումը որոշել է այդ ամենի մասին տեղեկացնել անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին` այդ կերպ փորձելով Գարիկից ստանալ ոսկյա զարդերը։ Ա.Բայրամյանին տեսնելու նպատակով եկել է վերջինիս արհեստանոց, զանգահարել նրան, ներկայացել «Արթուր» անունով, հայտնելով, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա զարդ և խնդրել է իջնել ոսկու շուկայի մոտ։ Այդ ամենի մասին զգուշացրել է Գարիկին, տեղեկացնելով, որ ցանկանում է Արմեն Բայրամյանին պատմել իրողությունը, սակայն Գարիկը խնդրել է նրան որևէ բան չասել` խոստանալով մեկ-երկու օրվա ընթացքում պատրաստել խոստացված զարդերը։ Հավատալով Գարիկի խոսքերին, հեռացել է` չհանդիպելով Արմենի հետ։ Հաջորդ օրը երեկոյան Գարիկն իրեն տվել է ինչ-որ բջջային հեռախոս, ասելով, որ կարող է վաճառել այն, վաճառքից ստացված գումարը որպես փոխհատուցում վերցնել իրեն` խոստանալով հաջորդ օրը տրամադրել գումարի մնացած մասը։ Տեսնելով, որ Գարիկը կրկին չի կատարում խոստումը, հաջորդ օրը գնացել է ոսկու շուկա, զանգահարել նրան և տեղեկացրել, որ ցանկանում է տեսնել Արմենին և ամեն ինչ պատմել։ Ընդ որում, այդ ժամանակ ևս զանգահարելով Արմեն Բայրամյանին` ներկայացել է որպես «Արթուր» և տեղեկացրել, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։ Այնուհետև, մոտ մեկ րոպե անց Գարիկը հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է, որ Արմենն արհեստանոցում է։ Բարձրացել է վերև` արհեստանոց, և տեսել, որ իրականում Արմենն այնտեղ չէ և արհեստանոցում են գտնվում Գարիկն ու աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Տեսնելով, որ Արմենն այնտեղ չէ, հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նա։ Այդ ժամանակ իր և Գարիկի միջև ծագել վիճաբանություն` կապված ոսկյա զարդերի պատրաստման հետ, որի ժամանակ քաշքշել են միմյանց։ Քաշքշուքի ընթացքում Գարիկն ընկել է գետնին, ապա, անմիջապես բարձրացել։ Հ.Գևորգյանը, տեսնելով այդ ամենը, միջամտել է։ Այնուհետև, դուրս է եկել արհեստանոցից և հեռացել։ Հետագայում զանգահարել է Գարիկին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի։ Պնդել է, որ արհեստանոցում Գարիկի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ որևէ առարկա, մասնավորապես` դանակ չի եղել, ավելին, որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ Արմենին զանգահարել է երկու անգամ` առաջին անգամ Գարիկի տված հեռախոսից, երկրորդ անգամ` ավտոկայանատեղիի աշխատողի հեռախոսահամարից և նրան ներկայացել է «Արթուր» անունով։ Նշել է, որ Արմենին` որպես Արթուր անունով անձ ներկայանալու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ Գարիկը խնդրել էր, որպեսզի նրան իրականությունը չպատմեր։ Հ.Գևորգյանին նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ հարաբերություն չի ունեցել։ Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ արհեստանոցից ոսկյա շղթա չի հափշտակել, ավելին, իր ֆինանսական վիճակը բավականին կայուն է և ինքը գումարի կամ 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթայի կարիք չի ունեցել։ Կապված դատարանում հայտնած և նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքերի հակասության հետ՝ հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունքը գրել է քննիչի հորդորով, մասնավորապես, իրեն են տվել գրառումներով ինչ-որ թուղթ և ասել են, որ արտատպի, որից հետո իրեն բաց են թողելու։ Հետագայում տեղեկացել, որ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք։ Միաժամանակ նշել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ այլ հարկադրանք չի գործադրվել։ Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ 06.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակի, մասնավորապես, չի ընդունում այն, որ Գարիկն իրեն օժանդակել է. հափշտակությունը կատարել է միայնակ։ 03.08.2015թ.-ին առավոտյան ժամը 11։45-ի սահմաններում եկել է Մ.Խորենացու փողոց, բարձրացել 7-րդ հարկ և մտել Արմենին պատկանող 1-ին սենյակ։ Իր մոտ եղած դանակով սպառնացել է Գարիկին և Հռիփսիմեին և, վերցնելով ոսկյա շղթան, հեռացել է։ Տվյալ դանակով որևէ մեկին չի հարվածել, սակայն չի բացառում, որ այն կարող էր կպնել Գարիկի ձեռքին, քանի որ նա այդ պահին ցանկացել է վերցնել այն։ Այդ ամենը կատարել է միայնակ։ Գարիկի հետ ծանոթացել են մի քանի ամիս առաջ` ընկերոջ միջոցով, որից հետո մի քանի անգամ հանդիպել են։ Այն ժամանակ, երբ Գարիկը եկել է իրենց տուն` առաստաղ եռակցելու, Գարիկից հետաքրքրվել է Արմենի մասին, ապա նրանից վերցրել է Արմենի հեռախոսահամարը, որպեսզի զարդ պատրաստելու նպատակով հանդիպեր նրան։ Այնուհետև, Գարիկից վերցրել է հեռախոսահամար, որը, սակայն, չի մտաբերում։ Այդ հեռախոսահամարով զանգահարել է Արմենին, որպեսզի իջնի ներքև, իսկ ինքն այդ ժամանակ բարձրացել է վերև և կատարել նկարագրածը։ Արմենին ճանաչել է դեմքով, երբ պարզապես անցել է հարևան սենյակով, իսկ նրա սենյակի դուռը եղել է բաց։ Գարիկին չի ասել իր նպատակների մասին, չի իմացել, որ Գարիկը գտնվել է այդ սենյակում։ Տվյալ օրը ժամը 11։45-ի սահմաններում Գարիկի տված հեռախոսահամարից զանգահարել է Արմենի` 077-55-67-00 հեռախոսահամարին, նրան ներկայացել որպես Արթուր անունով անձ, և ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա։ Ասել է նաև, որ գտնվում է ոսկու շուկայի դիմաց, առաջարկել է Արմենին իջնել ներքև` պատճառաբանելով, որ միայնակ չէ, ինչին Արմենը համաձայնվել է։ Այդ ժամանակ կրել է սպիտակ սպորտային կոշիկներ, սև գույնի սպորտային տաբատ` կողքի հատվածում կապույտ գծերով, սև կիսաանթև շապիկ, մուգ կապույտ գույնի գլխարկ` կեպի, և սև գույնի պայուսակ` բարսետկա։ Արմենին զանգահարելուց անմիջապես հետո բարձրացել է 7-րդ հարկի 1-ին սենյակի մոտակայք, թակել դուռը, որը բացել է Գարիկը և ներս է մտել։ Սենյակում նստած է եղել նաև արհեստանոցի աշխատակցուհին։ Այդ ժամանակ Գարիկին հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում Արմենը։ Վերջինս պատասխանել է, որ իջել է ներքև։ Գարիկին ասել է, որ ինչ-որ բան պետք է փոխանցի Արմենին, սակայն Գարիկն ասել է, որ կարող է թողել նրա մոտ։ Այդ պահին պայուսակից հանել է իր մոտ եղած դանակը, բացել է այն և պահել Գարիկի ուղղությամբ։ Իր մտաբերմամբ` այդ ժամանակ Գարիկը բռնել էր դանակի ծայրից, այդ պատճառով վնասվել է նրա ձեռքը։ Գարիկը կռացել` չոքել էր գետնին, բռնել իր ոտքերից՝ ասելով, որ որևէ բան չանի։ Քայլելով մոտեցել է այնտեղ գտնվող կնոջը, դանակը պահել նրա ուղղությամբ ու ասել, որպեսզի անմիջապես իրեն տա այն ամենը, ինչը մոտը կա։ Գարիկին ասել է, որպեսզի պայուսակից հանի սկոչը, սակայն չի մտաբերում, հանել է այն, թե ոչ։ Այդ կինը վերցրել է սեղանի վրայից գարելկան և պահել իր ուղղությամբ, ինչից վախեցել է, ավելին, խուճապի մատնվել և տեսնելով սեղանին դրված ոսկա շղթան, անմիջապես վերցրել է, դրել պայուսակի մեջ և հեռացել։ Դուրս է եկել շենքից և վազելով գնացել «Ռոսիա» կինոթատրոնի ուղղությամբ։ Իր մոտ առկա դանակը դեն է նետել փողոցում գտնվող աղբարկղերից մեկում, որից հետո գնացել է տուն։ Ոսկա շղթան կորցրել է, սակայն չգիտի, թե որտեղ, քանի որ ընկել է պայուսակի միջից։ Պնդել է, որ այդ ամենում Գարիկն իրեն չի օգնել, միայնակ է կատարել արարքը, որի համար զղջում է։ Տվյալ օրը` մինչ նկարագրված գործողությունները կատարելը, նախապես զանգահարել է Արմենին` ավտոկայանատեղիի աշխատակցի հեռախոսահամարից։ Հաջորդ օրը Գարիկին խնդրել է իրեն տրամադրել հեռախոսահամար` օգտագործելու նպատակով, որը և նա տվել է։ Տվյալ հեռախոսահամարով զանգահարել է Արմենին 03.08.2015թ.-ին, վերջինս իջել է շուկայի դիմաց, իսկ ինքը բարձրացել և կատարել է նկարագրված գործողությունը։ Լիովին ընդունում է իր մեղքը, պատրաստ է կատարածի համար պատասխանատվություն կրել։ Նշել է, որ տվյալ արարքը կատարել է այն պատճառով, որ խնամքին ունի երեք մանկահասակ երեխա, նրանց պահելու համար գումար է անհրաժեշտ եղել»։ 07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Իրեն պարզաբանված են մեղադրյալի իրավունքները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում և պնդում է որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքը, հրաժարվում է ցուցմունք տալ»։ 03.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցրեին։ Ցանկանում է ունենալ պաշտպան, սակայն չունի բավարար գումար, քանի որ գտնվում է կալանքի տակ, իսկ կինը հազիվ հասցնում է պահել երեք երեխաներին»։ Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Մանուկյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը, որտեղ մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինիս ուղորդումով։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը սենյակում բացի իրենից գտնվել են Գարիկը և Հռիփսիմեն։ Միաժամանակ, դատարանի կողմից իերն տրված այն հարցերին, որ եթե քննիչը խոստացել էր նմանատիպ ցուցմունք տալուց հետո իրեն ազատ արձակել ու չի կատարել իր խոստումը, ինչու ինքը չի բարձրաձայնել այդ մասին, կամ բողոքարկել քննիչի գործողությունները՝ ամբաստանյալը՝ կամ չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ, կամ ընդհանրապես չի պատասխանել դատարանի հարցերին։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեռևս 2014 թվականին ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դիմել էր իրեն` նրա ծանոթի` Գագիկի համար ոսկյա զարդեր պատրաստելու խնդրանքով։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգ օրում կպատրաստի պահանջվող զարդերը, որի համար Գագիկն իրեն նախապես վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։ Պայմանավորված ժամանակահատվածում, սակայն, չի պատրաստել խոստացած զարդերը։ Հետագայում Հովհաննեսը, տեսնելով, որ չի կատարում խոստումը, սկսել է անընդհատ դիմել իրեն` հետաքրքրվելով ու անհանգստացնելով, թե երբ դրանք պատրաստ կլինեն։ Ամեն անգամ, երբ Հովհաննեսն այդ հարցի շուրջ անհանգստացրել է իրեն, խոստացել է մոտակա ժամանակներում պատրաստել դրանք, սակայն, այդպես էլ չի կատարել խոստումը։ Այնուհետև, Հովհաննեսը սպառնացել է իրեն` այդ ամենի վերաբերյալ պատմել ոսկու շուկայի անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին, սակայն խնդրել է նրան, որպեսզի նման բան չանի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին Հ.Մանուկյանը եկել է աշխատավայր` արհեստանոց, որտեղ բացի իրենից, գտնվել է նաև արհետանոցի աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Արհեստանոցում իր և Հովհաննեսի միջև ծագել է վիճաբանություն` կապված զարդերի հետ, որի ժամանակ վերջինս հարվածել է իրեն։ Հաջորդ օրը փորձել է ինքնասպան լինել, քանի որ իրեն վատ է զգացել, որ խաբել և չի պատրաստել խոստացած զարդերը, ավելին, հենց այդ պատճառով է, որ արհեստանոցում տեղի է ունեցել նման անախորժություն։ Պնդել է, որ Մանուկյանի հետ երբևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, ավելին, տեղեկացված չի եղել, որ տվյալ օրը վերջինս պետք է գար արհեստանոց։ Հովհաննեսին տվել է Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարը այն պատճառով, որ վերջինս ասել է, որ ցանկանում է նրա մոտ պատվիրել շղթա։ Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ 03.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Պարզաբանվել են որպես տուժող իր իրավունքները և պարտականությունները, դրանք պարզ են և հասկանալի։ Ծանոթացել է նաև սույն քրեական գործով իրեն տուժող ճանաչելու մասին որոշմանը, ստացել է դրա օրինակը։ Ըստ էության ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ բնակվում է վերը նշված հասցեում ընտանիքի անդամների հետ համատեղ։ Մշտական աշխատանք չունի, սակայն տանը մասնավոր պատվերների դեպքում զբաղվում է զարդերի մոդելավորմամբ։ Պատվերների հիմնական մասը ստանում է Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացի փողոցում գտնվող ոսկու շուկայի աշխատակիցներից և աշխատանքի բերմամբ այնտեղից ճանաչում է ոսկերիչների գրեթե մեծ մասին։ Ճանաչում է նաև Արմեն Բայրամյանին, ով նշված շենքի 7-րդ հարկում գտնվող թիվ 1 սենյակում ունի ոսկյա զարդերի արհեստանոց։ Ոսկյա զարդերի մոդելավորում է իրականացրել նաև Արմենի համար։ Արմենին ճանաչում է մոտ 2006թ-ից նշված ոսկու շուկայում աշխատելու առումով։ 03.08.2015թ.-ին ժամը 10։30-ի սահմաններում գնացել է ոսկու շուկա և այցելել է Արմենի արհեստանոց` նրա հետ զրուցելու և մի բաժակ սուրճ խմելու նպատակով։ Մտնելով հիշատակված արհեստանոց, այնտեղ տեսել է Արմենին և նրա աշխատակցուհուն` զոդող «պայկա» անող Հռիփսիմեին։ Մոտ 30 րոպե զրուցել է Արմենի հետ, ինչից հետո իջել է շենքի 3-րդ հարկում գտնվող լվացարան, այնուհետ մտել է նույն հարկում գտնվող ճաշարան, որտեղից գնել է մեկ շիշ «Կիլիկիա» գարեջուր և բարձրացել է Արմենի արհեստանոց։ Այնտեղ բացել է այդ գարեջրի շիշը և սկսել այն խմել և զրուցել Արմենի հետ։ Այդ ընթացքում Հռիփսիմեն սենյակի վերջում գտնվող սեղանի մոտ զբաղվել է ոսկյա շղթայի զոդմամբ։ Մոտ 1 րոպե հետո Արմենի բջջայինին եկել է հեռախոսազանգ և վերջինս պատասխանելով դրան, մի քանի վայրկյան զրուցել է, սակայն, ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչ է խոսել։ Հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո Արմենն ասել է, որ սպասի նրան, իջնում է ներքև` հաճախորդի դիմավորելու, ինչից հետո Արմենը դուրս է եկել, իսկ ինքը և Հռիփսիմեն մնացել են սենյակում։ Մինչ Արմենի դուրս գալը` սենյակ է մտել մի տարիքով մարդ` ոսկյա զարդերի մշակման սարքեր պատրաստող արհեստավորը, ում անունը չգիտի, վերջինս տարիքով տղամարդ է` 60 տարեկան, և հաճախ է լինում ոսկու շուկայում։ Նա ինչ-որ բան է հարցրել Արմենին և մի քանի րոպե անց դուրս է եկել սենյակից` ետևից փակելով դուռը։ Արմենի դուրս գալուց հետո մոտ 5 րոպե անց, երբ նստած է եղել սենյակի գրեթե մեջտեղում` ձախ պատի տակ դրված աթոռին, իսկ Հռիփսիմեն` սենյակի վերջնամասում գտնվող սեղանի դիմաց, սենյակի դուռը թակել են։ Վեր է կացել և բացել է դուռը։ Դռան առաջ կանգնած է եղել մի տղամարդ` մոտ 35-40 տարեկան, մոտ 160-170սմ հասակի, թիկնեղ սպորտային կառուցվածքով, մուգ մաշկով, կրել է` մուգ սև գույնի կարճաթև շապիկ, մուգ կեպի գլխարկ, արևային ակնոցներ, տաբատը, իր մտաբերմամբ, եղել է սև գույնի, նրա հագի կոշիկները չեն տպավորվել, այդ տղամարդու դեմքը եղել է չսափրված, ձեռքերին առկա էր խիտ մազածածկույթ, նրա ուսից կախված էր մոտ 20-20 սմ չափերի ուսագոտով սև գույնի պայուսակ։ Այդ տղամարդը հարցել է, թե որտեղ է Արմենը, պատասխանել է, որ նա ներքև է իջել, վերջինս հարցրել է Արմենի հեռախոսահամարը` ասելով, որ Արմենին բան ունի փոխանցելու։ Հայտնել է, որ կարող է Արմենին սպասել, քանի որ վերջինս շուտով կվերադառնա, կամ փոխանցվող իրը տա իրենց և իրենք այն կփոխանցենք Արմենին։ Վերջինս համաձայնվել է և մտնելով սենյակ, բացել է պայուսակը ու սկսել է երկու ձեռքերով բան փնտրել։ Կարծել է, որ այդ տղամարդը զարդ կամ գումար պետք է փոխանցի, որը փնտրում պայուսակում։ Սակայն այդ տղամարդը անսպասելիորեն աջ ձեռքով պայուսակից հանել է դանակ և այն թափահարել իր ուղղությամբ, ինքը բնազդաբար ձախ ձեռքը առաջ է տարել և այդ դանակը դիպել է ձեռքին, որի հետևանքով ձեռքի ափը վնասվել է և արնահոսել։ Այնուհետև, տղամարդը ոտքով հարվածել է ձախ ոտքին, ինքն ընկել է գետնին, վերջինս մոտենալով, հենվել է իրեն և դանակը դրել պարանոցի աջ հատվածում` իրեն քաշ տալով տարել է վերջնամասում գտնվող սեղանի մոտ նստած Հռիփսիմեի մոտ։ Այդ տղամարդը կարգադրել է իրենց ձայն չհանել։ Այնուհետև, նա ասել է «ինչ կա, հենց հիմա հանեք տվեք ինձ», ինչին ի պատասխան ասել են, որ որևէ բան չկա։ Նա նորից պնդել է, որպեսզի մի բան իրեն տան, այնուհետև նա, թողնելով իրեն, ձեռքը դրել Հռիփսիմեի բերանին ու դանակը պահել նրա պարանոցի ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ պայուսակից հանել է կպչուն ժապավենը` «սկոչը», և այն ուղղելով իր ուղղությամբ, ասել է` «կապի նրան»` նկատի ունենալով Հռիփսիմեին։ Հռիփսիմեն այդ ժամանակ շարժվել է սեղանի աջ հատվածում գտնվող զոդող սարքի «գարելկայի» մոտ, վերցրել է և բացելով այն, ուղղել է այղ տղամարդու դեմքի ուղղությամբ։ Վերջինս այդ պահին խառնվել է, իսկ ինքը, օգտվելով առիթից, ընկած տեղից ոտքով խփել է նրա ոտքին, որից հետո այդ տղամարդն անմիջապես վերցրել է ոսկյա կիսաֆաբրիկատ շղթան ու դիմել է փախուստի։ Դուրս գալով սենյակից, կորել է իրենց տեսադաշտից։ Այդ ժամանակ «սկոչն» ընկել է այդ տղամարդու ձեռքից։ Անմիջապես դուրս է եկել սենյակից և ձախ հատվածում գտնվող աստիճանահարթակով վազելով իջել է ներքև` միաժամանակ օգնություն կանչելով, սակայն այդ տղամարդուն այլևս չի տեսել։ Այդպես իջել է մինչև 6-րդ հարկ, այնուհետև, վերադարձել է 7-րդ հարկ ու կանգնել սենյակի մոտ։ Այնտեղ արդեն են եղել բազմաթիվ անձինք, ովքեր եկել էին` լսելով իրենց ձայները։ Այդ ժամանակ Հռիփսիմեն զանգահարել էր ոստիկանություն։ Որոշ ժամանակ անց եկել է Արմենը։ Ձեռքը այդ ընթացքում արնահոսել է և արյունը թափվել է նաև ջինսե տաբատին։ Հիշատակված հարձակման ժամանակ, բացի ձախ ձեռքից վնասվածքից, այլ վնասվածք չի ստացել։ Նշել է, որ իր մտաբերմամբ, դեպքը տեղի է ունեցել 11։50-ի սահմաններում։ Այդ տղամարդուն տեսնում էր առաջին անգամ, սակայն նրան տեսնելու դեպքում վստահ է, որ կճանաչի ։ Այդ տղամարդու մոտ առկա դանակը եղել է բավականին մեծ, շեղբը մոտ 10 սմ երկարությամբ, բռնակը չի նկատել, քանի որ եղել է այդ տղամարդու ձեռքում, տպավորվել է այն, որ շեղբը եղել է բավականին թեքված` փոքր ինչ լուսնաձև, չի նկատել, թե այդ դանակը ծալովի է, թե ոչ։ 03.08.2015թ-ից առաջ Արմենին այցելել է 01.08.2015թ-ի ցերեկը, առհասարակ հաճախակի է լինում Արմենի մոտ։ Նշված դեպքից առաջ ոսկու շուկայի տարածքում, դրա մոտակայքում որևէ տարօրինակ, կասկածելի բան չի նկատել, որևէ մեկին չի տեսել։ Օգտագործում է միայն 095-80-83-11 և 099-69-10-19 հեռախոսահամարները։ Տվյալ օրը Արմենին զանգահարել է 095-80-83-11 հեռախոսահամարով նրա 077-55-67-00 հեռախոսահամարին, իր մտաբերմամբ մեկ անգամ` այն ժամանակ, երբ նա իջել է ներքև հաճախորդին դիմավորելու։ Նշված հանցագործության կատարման կամ դրան որևէ կերպ օժանդակելու մեջ որևէ մեկին չի կասկածում։ Իր իմանալով, Արմենը թշնամիներ չունի, բարի և պարկեշտ տղա է, վայելում է շրջապատի հարգանքը։ Արմենի ֆինանսական վիճակը կայուն է, չի բացառում, որ կարող է ունենալ մանր պարտքեր։ Իր տեղեկությունով, որևէ լուրջ խնդրներ չունի»։ 05.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Ավազակային հարձակումը կատարել է իր ծանոթներից մեկը` Հովոն, ով բնակվում է Երևան քաղաքի Ներքին Չարբախ թաղամասում գտնվող առանձնատներից մեկում։ Վերջինս այնտեղ ունի ավտոմքեքենաների վերանորոգման տեղ։ Հովոն մոտ 30 տարեկան է, նրա ազգանունը չգիտի, ունի տարբեր բջջային հեռախոսահամարներ, որոնց հաճախակի զանգահարել է իր` 095-80-83-11 հեռախոսահամարից։ Հովոյի հետ ծանոթացել են ոսկու շուկայի դիմաց, որից հետո սկսել են շփվել։ 2015թ.-ի հուլիս ամսվա վերջերին հերթական հանդիպման ժամանակ Հովոն ասել, որ նրան գումար է անհրաժեշտ, ուստի ցանկանում է հափշտակություն կատարել ոսկու շուկայի արհեստանոցներից մեկից և քանի որ ինքը շփում է ունեցել բոլոր արհեստավորների հետ, խնդրել է օգնել նրան։ Վերջինս որոշել էր հափշտակել ոսկյա շղթաներ, ուստի հարցրել էր իրեն, արդյոք գիտի հարմար արհեստանոց, որտեղ պատրաստում են ոսկյա շղթաներ։ Հովոյին ասել է, որ իր ծանոթներից մեկը` Արմեն Բայրամյանը, ոսկու շուկայի 7-րդ հարկի թիվ 1-ին սենյակում ունի ոսկերչական արհեստանոց։ Բացի այդ, ասել է նաև, որ այդ սենյակում են գտվում Արմենը և նրա աշխատակցուհին` Հռիփսիմեն։ Լսելով դա, Հովոն ասել է, որ պետք է այնպես անեն, որ տվյալ սենյակում գտնվի միայն այդ կինը, քանի որ այդպես ավելի հեշտ կլինի կատարել հափշտակությունը։ Այդ նպատակով Հովոն իրենից վերցրել է Արմենի հեռախոսահամարը, որպեսզի զանգահարի նրան, ներկայանա որպես հաճախորդ և առաջարկի իջնել ոսկու շուկայի դիմաց, իսկ ինքն այդ ժամանակ պետք է ուղեկցի Արմենին։ Նման կերպ Հովոն պետք է ճանաչի նրան։ Այն ընթացքում, երբ Արմենը նախատեսվածի համաձայն, պետք է իջներ ներքև, Հովոն պետք է բարձրանար 7-րդ հարկ, որտեղ գտնվելու էր միայն Հռիփսիմեն և կատարեր պլանավորածը։ Համաձայնվել է Հովոյի առաջարկին։ Այդ նպատակով 31.07.2015թ.-ին ժամը 09։00-ի սահմաններում այցելել է Արմենի արհեստանոց և այնտեղ է գտնվել մինչ ժամը 14։00-ն։ Ժամը 11։30-ի սահմաններում Արմենը ստացել է հեռախոսազանգ, ապա ասել է, որ հաճախորդ է եկել և իջել է դուրս` վերջինիս դիմավորելու համար։ Այդ ժամանակ իր` 095-80-83-11 հեռախոսահամարին է զանգահարել Հովոն` ասելով, որ Արմենին կանչել է ներքև, միաժամանակ, հայտնելով, որ ինքն ուղեկցի նրան, որպեսզի այդ կերպ ճանաչի վերջինիս։ Անմիջապես Արմենի հետ իջել է ներքև, նրա հետ սպասել հաճախորդին։ Արմենը չի իմացել, թե իրականում ինչ է կատարվում։ Երբ իջել են ներքև, կանգնել է Արմենի կողքին, մոտ 10 րոպե սպասել հաճախորդին, ապա, տեսնելով, որ նա չի հայտնվում, միասին բարձրացել են սենյակ։ Այն ընթացքում, երբ Արմենի հետ գտնվել են դրսում, շուկայի դիմաց, Հովոյին չի տեսել և չի իմացել, թե նա որ հատվածից է հետևել իրենց։ Բարձրանալով սենյակ, մինչև ժամը 14։00-ն մնացել է այնտեղ, զրուցել Արմենի հետ, որից հետո գնացել է տուն։ Հաջորդող օրեչին` շաբաթ կամ կիրակի /հստակ չի հիշում/ «Նեպտուն» մարզահամալիրի մոտ մի տղա երեխայից վերցրել է նրա հեռախոսաքարտը, որի համարը չի հիշում, և այն տվել է Հովոյին։ Այդ երեխայի անունը չգիտի, նրա հետ ծանոթացել է հուլիս ամսվա վերջերին, վերջինս կլիներ մոտ 15 տարեկան։ Նրա հետ եղել է տարիքով փոքր երեխա, ով իր կարծիքով, հանդիսացել է նրա փոքր եղբայրը։ 03.08.2015թ.-ին ժամը 10։30-ի սահմաններում գնացել է ոսկու շուկա, մուտքի մոտ հանդիպել Հովոյին, վերջինն ասել է, որ ցանկանում է մտնել արհեստանոց և պայմանավորվածության համաձայն կատարել հափշտակությունը։ Հովոն ասել է, որ պետք է բարձրանա Արմենի մոտ։ Ինքը քիչ անց կզանգահարի Արմենին, կներկայանա որպես հաճախորդ, կխնդրի իջնել ներքև, իսկ ինքը պետք է ուղեկցի նրան։ Համաձայնվել է և բարձրացել 7-րդ հարկ ու մտել Արմենի արհեստանոց, որտեղ գտնվել են Արմենը և Հռիփսիմեն։ Հռիփսիմեն նստած է եղել ոսկու մշակման սեղանի մոտ և մշակել ոսկա շղթա, իսկ Արմենը նստած է եղել արհեստանոցում։ Զրուցել է Արմենի հետ, ապա, փոշմանել և իջել է գարեջուր գնելու, այնուհետև վերադարձել է և սկսել խմել գարեջուրը։ Որոշակի ժամանակ անց, Արմենի հեռախոսահամարին զանգ է եկել։ Զրուցելուց հետո նա ասել է, որ հաճախորդ է եկել, պետք է իջնի ներքև և դիմավորի նրան։ Արմենը դուրս է եկել սենյակից, իսկ ինքն ու Հռիփսիմեն մնացել են այնտեղ միայնակ։ Այդ ժամանակ հեռախոսին ստացել է հաղորդագրություն «բարձրանում եմ» բովանդակությամբ, որին պատասխանել է «բարձրացի»։ Կարծել է, որ Հովոն կգա և իրեն տեսնելուց հետո կփոշմանի և չի կատարի նախատեսած հափշտակությունը։ Րոպեներ անց թակել են արհեստանոցի դուռը, բացել է այն, տեսել է Հովոյին, ով ձևականորեն հետաքրքրվել է, թե որտեղ է Արմենը։ Հռիփսիմեի հետ պատասխանել են, որ քիչ անց վերադառնալու է, սակայն Հովոն ասել է, թե իբրև բան ունի նրան փոխանցելու և առաջացել է դեպի սենյակ։ Բացել է ուսից կախված պայուսակը, սկսել ինչ-որ բան որոնել։ Այնուհետև, պայուսակից հանել է դանակ և հարվածել իր ձեռքին, ինչի հետևանքով ձեռքն արնահոսել է։ Ապա, իրեն քաշելով տարել է Հռիփսիմեի մոտ։ Դանակը պահել է իր պարանոցին և Հռիփսիմեին ասել, որպեսզի նրան տա այն ամենը, ինչ որ կա։ Այդ ժամանակ Հովոն պայուսակից հանել է սկոչ ու իրեն ասել, որպեսի դրանով կապի Հռիփսիմեին, սակայն Հռիփսիմեն վերցրել է գարելկան, բացել ու պահել Հովոյի դեմքի ուղղությամբ։ Վերջինս խառնվել է, սկոչը գցել ձեռքից, սակայն դանակը պահել է Հռիփսիմեի ուղղությամբ։ Ինքը հարվածել է Հովոյի ոտքին, որպեսզի վերջինս դադարեցնի գործողությունները։ Հովոն սեղանի վրայից վերցրել է ոսկյա շղթան և վազելով դուրս է եկել այդտեղից։ Վազել է նրա հետևից մինչև 6-րդ հարկ, գոռացել, սակայն վերջինս անհետացել է իր տեսադաշտից, որից հետո բարձրացել է 7-րդ հարկ, որտեղ արդեն հավաքված են եղել բազմաթիվ մարդիկ։ Զանգահարել է Արմենին, ասել, որ անմիջապես բարձրանա վերև։ Արմենին և ոստիկանության աշխատակիցներին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ ամաչել է իր արարքի համար։ Այդ դեպքից հետո Հովոյին չի զանգահարել և նրան չի հանդիպել։ Զղջալով և ամաչելով իր արարքից 04.08..2015թ.-ին որոշել էր ինքնասպան լինել, ուստի թղթի վրա գրել է «Արմինե ջան, Միք և Մոս, կներեք ինձ, ես ստիպված եմ, ինձ դրդել են, սիրում եմ ձեզ»։ Այդ թուղթը դրել է բջջային հեռախոսի մարտկոցի տեղը, իսկ բջջային հեռախոսը տվել է քրոջ որդուն։ Նամակը հասցեագրված է եղել կնոջը` Արմինեին։ Այնուհետև, գնել է գարեջուր և կտրելով շիշը, կտրել է ձախ ձեռքի երակները, սակայն այդ պահին այդտեղ է եկել քրոջ որդին` Կարենը, և կանչել շտապ օգնություն։ Կարծել է, որ Հովոն արհետանացում իրեն տեսնելով, չէր անի նման բան։ Արմենին չի ասել, թե ինչ է իրականում տեղի ունենանում, քանի որ այդ կերպ կընկներ Արմենի աչքից և վերջինս իր հետ այլևս ընկերություն չէր անի։ Հովոն իրեն նախապես ասել էր, որ հափշտակված զարդերից իրեն մասնաբաժին է տալու, սակայն չի նշել դրա չափը։ Նման արարք է կատարել այն պատճառով, որ գտնվել է ֆինանսապես ծանր վիճակում, իսկ խնամքին ունեցել է երկու անչափահաս երեխա»։ ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Ճանաչման ներկայացնելու գործընթացի ժամանակ ձախից 3-րդ լուսանկարում պատկերված անձը հանդիսանում է իր ծանոթ Հովոն, ով բնակվում է Ներքին Չարբախ թաղամասում։ Նա 03.08.2015թ.-ին Արմենի արհեստանոցից հափշտակել է ոսկյա շղթա, դանակով հարվածել իր ձեռքին և սպառնացել Հռիփսիմեին»։ 07.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին և խնդրում է իր նկատմամբ վերաբերել մեղմ։ Ամբողջությամբ պնդում է որպես կասկածյալ տրված իր ցուցմունքները, դրանց ավելացնելու որևէ բան չունի։ Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ»։ 03.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին, մասնակցել որևէ գործողության։ Ցանկանում է ունենալ պաշտպան, սակայն հնարավորություն չունի, քանի որ գտնվում է կալանքի տակ, իսկ ընտանիքի անդամները քիչ են վաստակում։ Խնդրում է հրավիրել հանրային պաշտպան»։ 24.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին»։ 20.10.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ Հովոյի հետ որևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ոսկու արհեստանոցից հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ։ Հովոյի հետ նախկինում ունեցած շփումից հասկացել է, որ վերջինս ցանկանում է ոսկու արհեստանոցից հափշտակություն կատարել։ Դեպքի օրը Արմենի արհեստանոցում գտնվել Է գործի բերումով և մինչ Հովոյի` արհեստանոց գալը, չի իմացել, որ նա պետք է գա այնտեղ։ Այնուհետև, երբ Հովոն եկել է արհեստանոց, հասկացել է, որ նա ցանկանում է հափշտակություն կատարել, այդ պատճառով գլխով է արել` հասկացնելով, որպեսզի նա նման բան չանի, սակայն Հովոն հարձակվել է իր վրա, իսկ ինքը դիմադրել է։ Քանի որ Հովոն հաճախակի հարցրել է իրեն, արդյոք շուկայում լինում են լավ ապրանքներ, թե ոչ, հասկացել է, որ նա ցանկանում է գողություն կատարել։ Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի ժամանակ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, քանի որ ցուցմունքի նախորդ գիշերը վիրահատել են ձեռքը, այդ պատճառով իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել։ Հարցաքննությունների ժամանակ ամեն անգամ պնդել է նախկին ցուցմունքը այն պատճառով, որ տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք և կարծել, որ այդ ցուցմունքը չի կարող փոխել, այդ իսկ պատճառով ամեն անգամ պնդել է այն»։ Նախաքննական առաջին ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ դեպքից առաջ ճանաչել է Հ.Մանուկյանին, սակայն նախաքննական մարմնին այդ մասին չի հայտնել, քանի որ ամանչել է իր ունեցած պարտքից և չի ցանկացել, որպեսզի մարդիկ իմանան դրա մասին։ Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, այդ ցուցմունքը տվել է ինքնասպանության փորձ կատարելուց անմիջապես հետո, քանի որ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, չի գիտակցել իր նկարագրած գործողությունները։ Ավելին, այդ ամենը գրել է նախաքննական մարմնի թելադրանքով ու հորդորով։ Հետագայում, քննիչին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ կալանավայրում իր համար կարող էր վատ լինել։ Պնդել է, որ դեպքի օրը Հովհաննեսը, դիմակ չի կրել։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Տուժող Հռիփսիմե Գևորգյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանին, ով որպես ոսկերիչ աշխատել է Ա.Բայրամյանին պատկանող ոսկու մշակման արհեստանոցում։ 2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին ժամը 09։30-10։00-ի սահմաններում գտնվել է աշխատավայրում` արհեստանոցում, զբաղվել իր մշտական աշխատանքով, որտեղ բացի իրենից, գտնվել են նաև ամբաստանյալ Խուդավերդյանը և Արմեն Բայրամյանը։ Այդ ժամանակ Արմեն Բայրամյանի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել, որից հետո նա դուրս է եկել արհեստանոցից։ Որոշ ժամանակ անց, արհեստանոց է եկել իրեն անծանոթ մի երիտասարդ, Գ.Խուդավերդյանն ու ասել, որ ցանկանում է զրուցել Արմեն Բայրամյանի հետ։ Քանի որ ունի լսողական խնդիրներ, չի լսել տվյալ անձի և Գ.Խուդավերդյանի խոսակցության մանրամասները։ Արհեստանոց եկած տվյալ երիտասարդն ասել է, որ պետք է ինչ-որ առարկա փոխանցի Արմենին և սկսել է պայուսակի մեջ ինչ-որ բան որոնել։ Այնուհետև, մի պահ կտրվելով իր աշխատանքից, նկատել է, որ տվյալ երիտասարդի ձեռքին առկա է դանակ, որը դրել է Խուդավերդյանի կոկորդին և սպառնում վերջինիս` պահանջելով կատարել իր կարգադրությունները։ Ապա, Գարիկին գցել է գետնին և դանակը պահել իր ուղղությամբ` Գարիկին կարգադրելով սկոչով կապել իր ձեռքերը։ Մասնավորապես, տվյալ երիտասարդը մի ձեռքով փակել է իր բերանը, մյուսով` ձեռքի դանակը պահել կրծքավանդակի ուղղությամբ և դիրքը եղել է այնպիսին, որ չի կարողացել շարժվել։ Այդուամենայնիվ, այդ իրավիճակում լսել է, թե ինչպես է այդ երիտասարդը Գարիկին ասում՝ «սեղանի վրա ինչ կա լցրու գետնին, այլապես կխփեմ»։ Տվյալ երիտասարդին վնասազերծելու, ինչպես նաև իրեն պաշտպանելու նպատակով վերցրել է ոսկի հալեցնելու համար օգտագործվող սարքը` գարելկան, պահել նրա դեմքին, որից հետո վերջինս խուճապահար հեռացել է։ Այն ժամանակ, երբ արհեստանոց մտած երիտասարդը դանակը պահել էր իր ուղղությամբ, Գարիկը որևէ կերպ չի փորձել օգնել իրեն, թեև գտնում է, որ վերջինս ունեցել է օգնելու իրական հնարավորություն, քանի որ արհեստանոցում եղել են առարկաներ, որոնք կարող էր օգտագործել որպես զենք։ Այդ դեպքից հետո արհետանոցից անհետացել է կիսաֆաբրիկատ ոսկյա շղթան, սակայն ինքը չի տեսել, թե ով է այն հափշտակել։ Դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանին, տուժողը հաստատապես նշել է, որ վրջինս հանդիսանում է այն երիտասարդը, ով եկել էր արհեստանոց և դանակի սպառնալիքով կարգադրություններ էր անում։ Ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դեպքի օրը կրել է սև տաբատ, իր մտաբերմամբ` սպիտակ հնամաշ կոշիկներ, մոխրագույն կիսաթև շապիկ, գլխարկ, ձեռքին եղել է պայուսակ։ Նախկինում Հ.Մանուկյանին չի ճանաչել։ Քանի որ ունի լսողական խնդիրներ, այդ պատճառով չի լսել Գ.Խուդավերդյանի և Հ.Մանուկյանի զրույցը։ Չգիտի, թե Գարիկը ինչպես է վնասել ձեռքը, վերջինս, սակայն, որևէ դիմադրություն Հովհաննեսին չի ցուցաբերել։ Հետագայում, նախաքննական մարմնից տեղեկացել է, որ Գ.Խուդավերդյանը և Հ.Մանուկյանը միասին էին կազմակերպել այդ ամենը։ Հայտարարելով, որ դեպքից հետո ձեռք է բերել առողջական խնդիրներ՝ տուժող Գևորգյանն, այնուամենայնիվ, ամբաստանյալների նկատմամբ քաղաքացիական հայցի պահանջ չի ներկայացրել։։ Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ 03.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «…Այդ ժամանակ մի պահ հրել է նրան և ազատվելով վերջինիս ձեռքերից, այսինքն, ունելով շարժվելու հնարավորություն, հետևի կողմի վերցրել է ոսկի հալեցնելու գազով սարքը` գարելկան, և գազը բացել ու պահել այդ անձնավորության ուղղությամբ։ Չգիտի, թե այդ գազը ազդել է նրա վրա, թե ոչ, սակայն դրանից հետո այդ անձնավորությունը սեղանի վայից վերցրել է ոսկու կիսաֆաբրիկատ շղթան, որի վրա ինքը աշխատել է և դիմել փախուստի…»։ Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո տուժող Գևորգյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ ոսկյա շղթան, իրականում այդ դեպքից անմիջապես հետո անհետացել է, սակայն ինքը կոնկրետ չի տեսել, թե ով է այն հափշտակել։ Այլ կերպ, չի տեսել, թե ինչպես է Մանուկյանը սեղանի վրայից վերցրել ոսկյա շղթան և հեռացել։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Տուժող Արմեն Բայրամյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին, ով ոսկու շուկայում աշխատում է որպես ոսկերիչ։ 2015թ. օգոստոսի 3-ին երբ գտնվել է արհեստանոցում, իր բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է ինչ-որ տղամարդ, ներկայացել որպես Արթուր և ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա։ Միաժամանակ, խնդրել է այդ պատվերի կապակցությամբ հանդիպել տոնավաճառի բակում։ Դուրս է եկել արհեստանոցից, սակայն տեսել է, որ զանգահարող անձը այնտեղ չէ, ուստի ետ է զանգահարել այն հեռախոսահամարին, որից վերջինս զանգահարել էր իրեն։ Հեռախոսահամարին պատասխանել է մեկ այլ անձ, ասելով, որ նա հանդիսանում է ավտոկայանատեղիի աշխատողը։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, տեսնելով, որ զանգահարող անձը չի հայտնվում, ետ է գնացել արհեստանոց։ Մի քանի օր անց կրկին զանգահարել է տվյալ անձը` Արթուրը, ասել, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա շղթա, սակայն չի կարող բարձրանալ արհեստանոց և խնդրել է, որ ինքը իջնի` պատվիրվող շղթայի նկարը ցույց տալու և գումարը տալու համար։ Դուրս է եկել արհեստանոցից, տեսել, որ վերջինս այնտեղ չէ, զանգահարել է նրան և Արթուրն ասել է, որ 1-2 րոպեից կլինի պայմանավորված վայրում։ Այն ժամանակ, երբ սպասելիս է եղել վերջինիս, իրեն են զանգահարել Գարիկը և Հռիփսիմեն /չի հիշում, թե նրանցից ով է առաջինը զանգահարել/ և ասել, որպեսզի անմիջապես բարձրանա վերև` արհեստանոց։ Երբ եկել է արհեստանոց, Հռիփսիմեն ասել է, որ այնտեղ է եկել մի տղամարդ և հափշտակել ոսկյա շղթան։ Բացի այդ, Հռիփսիմեն պատմել է վերջինս դրսևորած վարքագիծը, այն որ, նա դանակով սպառնացել է Գարիկին և իրեն, որից հետո նկատել են, որ իր կողմից պատրաստվող կիսաֆաբրիկատ շղթան՝ արնհետացել է։ Լսելով դա, անմիջապես դիմել է իրավապահ մարմիններին։ Հետագայում տեղեկացել է, որ այդ ամենը եղել է կազմակերպված Գարիկի և Հ.Մանուկյանի կողմից։ Նախկինում ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանին չի ճանաչել, նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Տուժողը դատարանում հայտարարել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ բողոք կամ պահանջ չունի, քանի որ դեպքից հետո Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հարազատները եկել են իր մոտ և վերականգնել իրեն պատճառված նյութական վնասը։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ որպես վկա դատարան հրավիրված Գագիկ Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերոջ որդին, միաժամանակ՝ մորաքրոջ թոռն ու դստեր տեգրը։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով բակվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում։ 2014թ.-ի օգոստոս ամսին ամուսնության նպատակով ցանկացել է գնել ոսկյա զարդեր, ուստի դիմել է Հովհաննեսին և նրա միջոցով ծանոթացել վերջինիս մտերիմ և վստահելի անձ հանդիսացող Գ.Խուդավերդյանի հետ։ 2014թ.-ի օգոստոս ամսին սրճարանում հանդիպում է ունեցել Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հետ, որի ժամանակ պայմանավորվել են, որ իր համար պետք է պատրաստվի ոսկյա զարդեր` մատանի և ակաջող։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանին է հանձնել 150.000 ՀՀ դրամ` պայմանավորվելով, որ զարդերը պետք է պատրաստ լինեն մինչ իր` ՌԴ մեկնելը։ Այնուհետև, մեկ շաբաթ անց, մեկնել է ՌԴ, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում զարդերը պատրաստ չեն եղել։ Որոշ ժամանակ անց, Հովհաննեսը տեղեկացրել է, որ հուլիս-օգոստոս ամիսներին գալու է ՌԴ և զարդերը հետը կբերի։ 2014թ.-ի դեկտեմբեր ամսին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և տեղեկացել է, որ Հ.Մանուկյանին ձերբակալել են։ Պնդել է, որ չնայած իր տված գումարի դիմաց պատվիրած ոսկյա զարդերը այդպես էլ չեն պատրաստել, այդուամենայնիվ, այդ հարցով Հովհաննեսին երբևէ չի անհանգստացրել։ Ավելին, հաշվի առնելով, որ նա իր ընկերոջ որդին է, նրան երբևէ չի զանգահարել նույնիսկ որպիսությունը հարցնելու համար, որպեսզի նա մտքով էլ անգամ չանցկացնի, որ զանգահարում է իմանալու, թե ինչ եղան իր կողմից պատվիրած ոսկյա զարդերը։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Որպես վկա դատարան հրավիրված Ալեքսան Քեշիշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տաքսու վարորդ է և հանդիսանում է ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի հարևանը։ Եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանին երկու անգամ իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տարել է «Բանգլադեշ» թաղամասում գտնվող «Նեպտուն» համալիրի մոտակայք` ինչ-որ անձի հանդիպելու նպատակով։ Ինչ վերաբերում է ամբաստայալ Գ.Խուդավերդյանին, նշել է, որ նրան չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ երբևէ չի առնչվել։ Այդուամենայնիվ, ենթադրում է, որ նա հանդիսանում է հենց նույն Գարիկ անունով անձը, ում հետ մի անգամ Հովհաննեսը հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել իր ավտոմեքենայի մեջ այն ժամանակ, երբ վերջինիս պատվերով նրան տարել է նշված վայր։ Ընդ որում, լսել է, որ Հովհաննեսը տվյալ անձի` Գարկի, հետ զրուցում է գումարային հացերի շուրջ։ Մասնավորապես, խոսակցության ընթացքում Հովհաննեսն ասել է՝ «գալիս եմ, պարտքի դիմաց տված գումարս տուր»։ Իր մտաբերմամբ` այդ խոսակցությունը եղել է ամսի 21-22, իսկ օրը տպավորվել է` պայմանավորված վճարումներ կատարելու հետ։ Հայտնել է, որ եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանի խնդրանքով, ինչպես նաև նրա վստահությամբ անձամբ կատարել է վերջինիս հարկային վճարումները, որոնք կազմել են շուրջ 300.000-400.000 ՀՀ դրամ։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև ներքոհիշյալ ապացույցները՝ Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, համաձայն որի` «տուժող Հ.Գևորգյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է մեղադրյալ Հովհաննես Մանուկյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է 03.08.2015թ. Ա.Բայրամյանի արհեստանոցում իրեն և Գ.Խուդավերդյանին դանակով սպառնցող, ապա ոսկյա շղթան հափշտակած անձնավորությունը»։ /տես` հատոր 1 գ.թ. 115, դատական նիստի արձանագրությունը / Մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն` որի՝ «մեղադրյալ Հ.Մանուկյանը մատնացույց է արել դեպքի վայրը, հանգամանորեն նկարագրել իր կողմից կատարված հանցագործության մանրամասները»։ /տես` հատոր 1 գ.թ. 116-126, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Գ.Խուդավերդյանի մոտ հայտնաբերվել են ձախ դաստակի շրջանի ծակած-կտրած վերք, պարանոցի շրջանի ճանկռվածք, որոնցից ծակած-կտրած վերքը պատճառվել է սուր գործիքի, ճանկռվածքը՝ սուր ծայր կամ եզր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, որոնք առողջության թեթե վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։ /տես` հատոր 1, գ.թ 129-130, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Հ.Գևորգյանի մոտ հայտնաբերվել են կրծքավանդակի հետին մակերեսի քերծվածք, աջ բազկի նախաբազկի շրջանների արյունազեղումներ, որոնք հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ` առանձին-առանձին վերցրած առողջությանը թեթե վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։ /տես` հատոր 1, գ.թ. 181-182 դատական նիստի արձանագրությունը/ Ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, համաձայն որի՝ Գ.Խուդավերդյանը ոստիկանության աշխատակիցների հետ ունեցած զրույցի ընթացքում խոստովանել է, որ օժանդակել է Հ.Մանուկյանին հափշտակությունը կատարելու հարցում՝ Բայրամյանի արհեստանոցի գտնվելու վայրը մատնացույց անելու, վերջինիս հեռախոսահամարը Հ.Մանուկյանին տրամադրելու, ինչպես նաև Ա.Բայրամյանին տոնավաճառի բակում մատնացույց անելու եղանակով։ /տես` հատոր 2, գ.թ. 127-128, 129 դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ինչպես նաև նրանց անձը բնութագրող այլ փաստաթղթեր։ /տես դատական նիստի արձանագրությունը/ Այսպիսով, վերը շարադրված ապացույցների՝ մասնավորապես ամբաստանյալների նախաքննական, տուժողներ` Արմեն Բայրամյանի, Հռիփսիմեն Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների, դատարան հրավիրված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքի, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացության, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացության և ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննության, համակցությունը թույլ են տալիս դատարանին ընդգծելու այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով հաստատված և հիմնավորված են ամբաստանյալների կողմից կատարված քրեորեն պատժելի արարքները՝ ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ յուրաքանչյուր հանգամանք առանձին վերցված։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներ Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի կողմից դատարանում տրված ցուցմունքներին, դատարանը փաստում է, որ վերջիններս դատաքննության ժամանակ տվել են անարժանահավատ և մտացածին ցուցմունքներ, որոնք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ։ Որպես այդ ամենի վկայությունը, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալները դեռևս նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել են մի քանի անգամ, այն էլ` տարբեր դատավարական կարգավիճակներում, որի ընթացքում յուրաքանչյուրն իր հերթին տվել են խոստովանական ցուցմունքներ` մանրամասն նկարագրելով հանցանքի կատարման պլանավորումը, դեպքերի զարգացումը, հաջորդականությունը և վերջիններիս կողմից դրսևորած վարքագիծը՝ հանցանքը կատարելու պահին։ Ավելին, նույնիսկ մի քանի անգամ պնդել են իրենց կողմից տրված խոստովանական ցուցմունքները` հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննվելուց։ Հետևաբար, դատարանը մտացածին է համարում ամբաստանյալների այն պնդումները, թե քննիչի կողմից ուղղորդվել են նմանատիպ նախաքննական ցուցմունքներ տալիս։ Դատարանն արձանագրում է, որ հանցանքի կատարման այն մանրամասները, որոնք ամբաստանյալները նշել են իրենց ցուցմունքներում, քննիչին հայտնի լինել չէին կարող, հետևաբար արժանահավատ չեն ամբաստանյալների այն պնդումները, թե իրենք նման հանցանք չեն կատարել, իսկ դեպքի դետալների շուրջ ցուցմունք են տվել նախաքննական մարմնի ուղղորդմամբ։ Դատարանը, որպես ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղսագրված հանցանքին մասնակից լինելու մասին վկայող հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցվածության բարձր չափանիշ, բացի վերը շարադրված՝ իրենց նախաքննական ցուցմունքներից, ինչպես նաև ի թիվս սույն դատավճռում արտացոլված մյուս մեղադրական ապացույցների, դիտարկում է նաև ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի և պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված ու հարցաքննված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքների հակասական լինելը։ Մասնավորապես, ամբաստանյալ Մանուկյանն իր դատաքննական ցուցմունքի ժամանակ մի քանի անգամ պնդել և հավաստիացրել է, որ իր և Գ.Խուդավերդյանի միջև վիճաբանություն է ծագել այն պատճառով, որ Խուդավերդյանը չի պատրաստել Գ.Պետրոսյանի պատվիրած զարդերը։ Ավելին, վերջինս դատարանին հայտնել է, որ Գ.Պետրոսյանը պարբերաբար անհանգստացրել է իրեն` պահանջելով պատվիրած ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար վճարած գումարը՝ որը կազմել է 300 ԱՄՆ դոլար։ Միևնույն ժամանակ սակայն, դատարան հրավիրված վկա Գ.Պետրոսյանը հաստատել է այն փաստը, որ վերջինս իր ծանոթ Մանուկյանի միջոցով Գ.Խուդավերդյանին պատվիրել է պատրաստել ոսկյա զարդեր։ Այդուամենայնիվ, վկան դատարանին հավաստիացրել է, որ պատվիրած ոսկյա զարդերը իրեն այդպես էլ չեն տրամադրել, չնայած այն բանին, որ նախապես վճարել է դրանց արժեքը՝ ՀՀ դրամով, որը կազմել է 150.000։ Բացի այդ, վկան պնդել է, որ երբևէ չի անհանգստացրել Մանուկյանին, նրանից չի պահանջել ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար նախապես վճարած գումարը, քանի որ իրենք հանդիսանում են մտերիմներ և չի ցանկացել անհանգստացնել նրան այդ հարցով։ Նույնիսկ մտածել է, որ եթե նա երբևէ իրեն չտա պատվիրված զարդերը կամ չվերադարձնի գումարը, ապա ինքը դա չի էլ պահանջի։ Սույն գործով դատարանը համադրելով Հ.Մանուկյանի և Գ.Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Մանուկյանի` դատարանում տրված` իբրև թե Գ.Պետրոսյանի կողմից իրեն անընդհատ անհանգստացնելու, ոսկյա զարդեր կամ գումար պահանջելու մասին ցուցմունքները չեն կարող գնահատվել որպես արժանահավատ և բավարար՝ այդ փաստը հաստատված համարելու տեսանկյունից, քանի որ այդ առումով միանգամայն այլ ցուցմունք է տվել գործի ելքով չշահագրգռված և հենց պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված այլ անձ՝ Գագիկ Պետրոսյանը։ Ավելին, դատարանը Մանուկյանի ցուցմունքի անարժանահավատությունը նաև հիմնավորում է նրանով, որ վերջինս, նույնիսկ դատաքննության ընթացքում է տվել հակասող ցուցմունքներ` հայտնելով, որ ոսկյա զարդերի ընդհանուր արժեքը կազմել է 300 ԱՄՆ դոլար գումար և այդքան էլ նա տվել է Խուդավերդյանին։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ Գ.Պետրոսյանը, ով հանդիսանում է ոսկյա զարդերի համար գումար վճարած անձը, դատարանում նշել է, որ զարդերի ընդհանուր արժեքը կազմել է 150.000 ՀՀ դրամ և այդքան էլ /հենց դրամի տեսքով/ տվել է Խուդավերդյանին։ Իսկ եթե հավելենք, որ ամբաստանյալի նշած 300 ԱՄՆ դոլարի առավելագույն փոխարժեքը 2014թ.-ի օգոստոս ամսին կազմել է 411.99 ՀՀ դրամ, ապա ամբաստանյալի նշած 300 ԱՄՆ դոլարը համարժեք է եղել 123.597 ՀՀ դրամին։ Այս առումով, սակայն ամբաստանյալը չկարողացավ պատասխանել դատարանի այն հարցին, թե նման պայմաններում ով է ավելացրել այդ գումարն ու դարձնելով 150.000 ՀՀ դրամ՝ տվել Գ.Խուդավերդյանին՝ ոսկյա զարդերը պատրաստելու համար։ Այլ կերպ, որպես Մանուկյանին` Պետրոսյանի կողմից անհնագստացնելու մասին վկայող խոստովանական ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատող իրավական հիմք, դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առկա է փաստ, իրողություն, որ Պետրոսյանի կողմից Մանուկյանին երբևէ չի ներկայացվել պահանջ՝ կապված ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար նախապես վճարած գումարն իրեն հանձնելու հետ։ Ավելին, Պետրոսյանը ոսկյա զարդերի համար տվել է ի 150.000 ՀՀ դրամ և ոչ թե 300 ԱՄՆ դոլար՝ ինչպես դատարանում հայտնում էր ամբաստանյալը, ինչը տվյալ պահին եղել է առավելագույնը 123.597 ՀՀ դրամ։ Դատարանը ցանկանում է նշել նաև, որ իր կողմից տրված ցուցմունքներով ամբաստանյալ Մանուկյանն այդպես էլ չկարողացավ տրամաբանել, թե «ազնիվ»՝ գնորդի կամ պատվիրատուի նպատակներ ունենալու պայմաններում ինչու տուժող Բայրամյանին չի ներկայացել իր իրական անունով, այլ երկու անգամ նրան զանգահարելով նշել է մտացածին՝ «Արմեն» անունը։ Կամ ինչու նա Բայրամյանին ներքև կանչելով չի մոտեցել նրան, այլ մտել ու բարձրացել է արհեստանոց։ Կամ ինչու է տուժող Գևորգյանն իր դեմ տալիս մեղադրող ցուցմունք՝ հաստատապես նշելով, որ ձեռքին եղել է դանակ։ Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ շահագրգիռ կամ մտացածին ցուցմունք տալու դեպքում տուժողը կպնդեր, որ տեսել է նաև, թե ինչպես է Մանուկյանը հափշտակում ոսկյա շղթան, մինչդեռ այդպիսի բան նա դատարանում չասաց։ Նշված փաստը, սակայն հիմնավորվել է իր՝ Մանուկյանի, ինչպես նաև մյուս ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներով։ Ասվածից զատ, դատարանն անարժանահավատ է համարում նաև ամբաստանյալ Խուդավերդյանի դատաքննական ցուցմունքները։ Վերջինս մտացածին ու պարզունակ պատճառաբանություններ է ներկայացրել այն առումով, թե ինչու սկզբում՝ որպես տուժող հարցաքննվելիս չի նշել, որ ճանաչում է Հովհաննես Մանուկյանին։ Ամբաստանյալը նաև չկարողացավ պատճառաբանել, թե ինչ է արել այն գումարը, որ իբրև թե իրեն տվել է Մանուկյանը ոսկյա շղթան պատրաստելու համար։ Բացի այդ, ի վերջո չկարողացավ տրամաբանական պատասխան տալ այն հարցին, թե ինչու նա չէր ուզում, որ շղթայի պատմությունն իմանար տուժող Բայրամյանը։ Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանը փաստարկված չի համարում նաև այն, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանն իր նախաքննական ցուցմունքներից որևէ մեկը գրել է հոգեճնշված վիճակում, քանի որ, ինչպես արդեն իսկ նշվեց վերևում, նա իր կողմից հանցանքը Գ.Խուդավերդյանի հետ կատարած լինելու մասին տվել է ոչ թե մեկ, այլ մի քանի ցուցմունք ու հաստատել մինչ այդ տրված նախորդները։ Այլ խոսքով, ամբաստանյալների կողմից դատարանում հայտնած տեղեկությունները մտացածին են, անարժանահավատ և դրանցով նրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ։ 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցներն դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված հանցանքները։ Հետևաբար, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ՝ «Գործով մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը գործով մյուս մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը 2015թ. հուլիս ամսվա վերջերին քննությամբ չպարզված կոնկրետ օրը, հիշյալ առևտրի կենտրոնի դիմաց հերթական անգամ հանդիպելուց հետո, Մանուկյանը Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել է տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից հափշտակություն կատարել և խնդրել իրեն օգնել այդ հարցում։ Գ.Խուդավերդյանը համաձայնել է և նախապես խոստացված օգնության նպատակով Հ.Մանուկյանին տրամադրել տեղեկատվություն՝ կատարվելիք հանցագործության օբյեկտի վերաբերյալ, այն է իր մտերիմ, գործով տուժող Արմեն Լենտոշի Բայրամյանի ոսկու արհեստանոցի տեղի, ներսում գտնվող աշխատակիցների, այդ թվում իր` Մ.Բայրամյանի հեռախոսահամարի և մյուս կատարվելիք գործողությունների վերաբերյալ։ Հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով, Հ.Մանուկյանը սկզբում 2015թ. հուլիսի 31-ին, կեսօրին զանգահարել է Գ.Խուդավերդյանի կողմից իրեն տրված Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարին տոնավաճառի ավտոկայանատեղիի աշխատակիցներից մեկի հեռախոսահամարով, իսկ այնուհետև, նախապես այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանից ձեռք բերված հեռախոսահամարով ներկայանալով որպես հաճախորդ, խնդրել է Ա.Բայրամյանին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Գ.Խուդավերդյանը, նախապես ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն, Ա.Բայրամյանի հետ իջել է տոնավաճառի բակ, կանգնել վերջինիս կողքին, որպեսզի հեռվում գտնվող Հ.Մանուկյանը արտաքինից ճանաչի Ա.Բայրամյանին։ Պլանավորված գործողություններն այդ մասով ավարտելուց հետո Հ.Մանուկյանը, առանց վերջիններիս մոտենալու՝ հեռացել է։ 2015թ. օգոստոսի 3-ի առավոտյան Գ.Խուդավերդյանը տոնավաճառի բակում հանդիպել է Հ.Մանուկյանին, ով հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց հանցավոր մտադրությունն իրականացնել այդ օրը։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանը բարձրացել է Ա.Բայրամյանի արհեստանոց, իսկ Հ. Մանուկյանը ժամը 11։47-ին զանգահարել է Ա.Բայրամյանի բջջային հեոախոսահամարին, հայտնել, որ օրեր առաջ զանգահարած հաճախորդն է, առաջարկել է կրկին հանդիպել տոնավաճառի դիմաց։ Ա.Բայրամյանը դուրս է եկել տոնավաճառի բակ։ Հ.Մանուկյանն արդեն նրան ճանաչելով՝ հասկացել է, որ արհեստանոցում գտնվում են միայն Գ.Խուդավերդյանն ու գործով տուժող Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը։ Այնուհետև, Հ.Մանուկյանը բարձրացել է 7-րդ հարկ, թակել Ա.Բայրամյանի արհեստանոցի դուռը, որը բացել է Գ.Խուդավերդյանը։ Հ.Մանուկյանը մուտք է գործել արհեստանոց, նախ հարցրել Ա.Բայրամյանին, ապա ձևացնելով, թե չի ճանաչում Խուդավերդյանին, հայտնել է, թե Ա.Բայրամյանը ինչ-որ իր պետք է փոխանցի նրան։ Դրանից հետո Հ. Մանուկյանն իր մոտ գտնվող պայուսակից դուրս է բերել գաղտնի փականով դանակը և այն որպես զենք գործադրելով՝ հարձակում կատարելով Գ.Խուդավերդյանի և արհեստանոցում գտնվող մյուս աշխատակից Հ.Գևորգյանի վրա, վերջիններիս կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով պահանջել է ներկայացնել արհեստանոցում առկա ոսկյա զարդերը։ Նշված գործողությունները կատարելու ընթացքում Հ.Մանուկյանը դանակով վնասել է Գ.Խուդավերդյանի ձեռքը, ապա, մոտենալով Հ.Գևորգյանին, դանակն ուղղել նրա կողմ ու պահանջել չբղավել և տրամադրել ոսկյա զարդերը, իսկ Գ.Խուդավերդյանին առաջարկել իր պայուսակում գտնվող կպչուն ժապավենով կապել Հ.Գևորգյանին։ Վերջինս դիմադրել է և ոսկյա զարդեր մշակելու համար օգտագործվող գազի բալոնի /գարելկա/ փականը բացելով, այն պահել է Հ.Մանուկյանի դեմքին, որից վերջինս խուճապի է մատնվել ու սեղանին դրված ոսկյա շղթան նկատելով, հափշտակել է այն ուդիմել փախուստի` Ա.Բայրամյանին պատճառելով զգալի չափի` 300.000 ՀՀ դրամի, գույքային վնաս»։ Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանի պաշտպան Ա.Հակոբյանի կողմից պաշտպանական ճառով ներկայացված այն դիրքորոշմանը, թե իր պաշտպանյալը գործել է հանցակցի սահմանզանցմամբ՝ այն է էքսցեսի վիճակում, ապա դատարանն արձանագրում է, որ քննվող քրեական գործով չի կարող խոսք գնալ հանցակցի սահմանազանցման հասկացության մասին, այն պատճառով, որ գործի քննությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանն ի սկզբանե իմացել և իր գործողություններով օժանդակել է ամբաստանյալ Մանուկյանի կողմից իրականացվելիք ավազակային հարձակմանը, ավելին՝ տուժող Գևորգյանի կողմից հայտնած տեղեկությունների համաձայն՝ Մանուկյանի կողմից պայուսակից դուրս բերված դանակով հարձակվելուց հետո ոչինչ չի արել նրա գործողությունները կանխելու համար, որով, ըստ էության, հայտնել է իր համաձայնությունը զենքի գործադրմամբ սկսված ավազակային հարձակման մասին։ Նշվածը դատարանին բերում է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Խուդավերդյանը դանակը տեսնելուց հետո չի դադարեցրել հարձակման ընթացքը և ձևանալով որպես հարձակման զոհ, սպասել է մինչև որ Մանուկյանը հափշտակի ոսկյա շղթան ու հեռանա այդտեղից՝ հետագայում ըստ պայմանավորվածության այդ շղթայից իր մասնաբաժին գումարը ստանալու ակնկալիքով։ Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը կատարել են հանրորեն վտանգավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են` համապատասխանաբար` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որոնց կատարման համար վերջիննրես ենթակա են պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, նրանցից յուրաքանչյուրի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ Նարինե Ասյանի, Գոհար Հայրապետյանի և Կարինե Առուստամյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։ Հարևաններ` Գայանե Մարգարյանի, Կարինե Առուստամյանի, Տաթևիկ Գրիգորյանի և Ստեփան Առաքելյանի կողմից տրված դրական բնութագիրը։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում համապատասխանաբար` - պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան երեք երեխաներ առկայությունը՝ Մանե Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2014թ.-ին` հիմք` թիվ 372662 ծննդյան վկայականը, Հովհաննես Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2012թ.-ին` հիմք` թիվ 212858 ծննդյան վկայականը և Գայանե Հովհաննեսի Մանուկյան` ծնված 2009թ.-ին` հիմք` թիվ 004658 ծննդյան վկայականը։ - տուժող Արմեն Բայրամյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է՝ հանցանքի կատարման մեջ նրա առանձնապես ակտիվ դերը` որը դրսևորվել է, մասնավորապես, հանցագործության մտահղացմամբ ու իրագործման եղանակները մշակելով, ինչպես նաև՝ այն անմիջականորեն կատարելով։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ 22.02.2016թ.-ին ՀԱԹ Սվաճյան 58 շենքի բնակիչների, հարևանների, ինչպես նաև՝ ԵՊՄ-ի հումանիտար մասնագիտությունների ֆակուլտետի կողմից տրված դրական բնութագրերը։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում համապատասխանաբար` - պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը՝ Միքայել Գարիկի Խուդավերդյանն` ծնված 2007թ.-ին` հիմք` թիվ 168985 ծննդյան վկայականը։ - տուժող Արմեն Բայրամյանին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նաև` այլ անչափահաս երեխայի առկայությունը` Մովսես Գարիկի Խուդավերդյան` ծնված 02.11.2001թ.` հիմք 312894 ծննդյան վկայականը։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն։ Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցերին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանցանքների կատարման մեջ նրանց յուրաքանչյուրի մասնակցության աստիճանն ու դերակատարությունը։ Դատարանն, անդրադառնալով Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է` քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման ձայնագրությամբ լազերային սկավառակը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց 1.Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. օգոստոսի 06-ից։ 2.Գարիկ Մսվսեսի Խուդավերդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ Գարիկ Մսվսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. օգոստոսի 05-ից։ Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` «Ներքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման ձայնագրությամբ լազերային սկավառակը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ.Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 15-03-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 14-04-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 249, 159, 145 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 15-04-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 249, 159, 145 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-16566 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 08-11-2016 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 09-11-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 25-11-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 249, 159, 146, 143 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 28-11-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 249, 159, 146, 143 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0279/01/15
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 12-04-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 11-04-2016 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Սարգսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Հովհաննես Մանուկյան մյուսը` Գարիկ Խուդավերդյան Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյան Ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը : Ամբողջությամբ բեկանել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի /ՀՀ քր. օր. 175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ կետով - ազատազրկում 7 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման / վերաբերյալ 15.03.2016թ. կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 18-04-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 14-04-2016 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Գարիկ |
| Ազգանուն | Խուդավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Գարիկ Խուդավերդյան մյուսը`Հովհաննես Մանուկյան Հովհաննես Հակոբի Մանուկյան Ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը : Ամբողջությամբ բեկանել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի /ՀՀ քր. օր. 38-175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ կետով - ազատազրկում 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման / վերաբերյալ 15.03.2016թ. կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 19-04-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 19-04-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 20-04-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 05-05-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-05-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Մեղադրողի աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 06-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 21-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 21-06-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գարիկ |
| Ազգանուն | Խուդավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ գործ ԵԿԴ/0279/01/15 նախագահող դատավոր` Մ. Մակյան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ Ա. ԱԶԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ՍԱՎԹԱԼՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Տ. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ Գ. ԽՈՒԴԱՎԵՐԴՅԱՆԻ 2016 թվականի հունիսի 21-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները ՊԱՐԶԵՑ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը 2015 թվականի օգոստոսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Բ. Գալստյանի կողմից հարուցվել է թիվ 15135915 քրեական գործը: 2015 թվականի օգոստոսի 05-ին Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը ձերբակալվել է: 2015 թվականի օգոստոսի 06-ին Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը ձերբակալվել է: 2015 թվականի օգոստոսի 07-ին նախաքննության մարմնի կողմից որոշումներ են կայացվել` Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: 2015 թվականի օգոստոսի 07-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով` նախաքննության մարմնի միջնորդությունները բավարարվել են` մեղադրյալներ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի և Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2-ական ամիս ժամկետով` կալանքի սկիզբը հաշվելով փաստացի արգելանքի տակ վերցնելու օրվանից: 2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ի նույն դատարանի որոշմամբ` վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 05.12.2015 թվականը: Գրավով կալանքից ազատելու հնարավորության մասին պաշտպանի միջնորդությունը` մերժվել է: 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 06.12.2015 թվականը: 2015 թվականի նոյեմբերի 20-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որը 2015թ. նոյեմբերի 24-ին ընդունվել է նույն դատարանի վարույթ: Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 15-ի դատավճռով` 1/ ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 7 /յոթ / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի օգոստոսի 06-ից, վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ 2/ ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 6 / վեց / տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի օգոստոսի 05-ից, վերջինիս նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Նշված դատավճռի դեմ 2016 թվականի ապրիլի 11-ին փոստին հանձնելու միջոցով վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանը, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 14-ին` ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանը: Թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2016թ. ապրիլի 19-ին: 2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ` վերը նշված վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել վճռաբեկության կանոններով: 2. Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանը, 2015թ-ի հուլիսի վերջերին իր ծանոթ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանից տեղեկանալով, որ վերջինս ունի ֆինանսական խնդիրներ և դրանց լուծման համար ցանկանում Է Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու փողոցի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» անվանմամբ ոսկյա զարդերի տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից բացահայտ հափշտակել ոսկյա զարդեր, իրեն հափշտակված զարդերի մի մասը տալու պայմանով նախնական համաձայնության է եկել Հ.Հ.Մանուկյանի հետ վերջինիս նշված հափշտակությունը կատարելու մեջ օժանդակելու հարցում և նրան տեղեկացրել է, որ նույն տոնավաճառի 7-րդ հարկի թիվ 1 սենյակում գործող ոսկյա շղթաների արհեստանոցը պատկանում է իր ծանոթ Արմեն Լենտոշի Բայրամյանին, նշված արհեստանոցում մշտապես գտնվում են Ա.Լ.Բայրամյանը և վերջինիս աշխատակցուհին՝ Հոիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը, և ինքը՝ որպես Ա.Լ.Բայրամյանի ծանոթ, կարող է առանց խոչընդոտների մուտք գործել այդ արհեստանոց։ Հիշյալ արհեստանոցից կատարվելիք հափշտակությունը հնարավորինս հեշտացնելու, այն է՝ հափշտակության ընթացքում արհեստանոցից Ա.Լ.Բայրամյանի բացակայելու, վերջինիս հնարավոր դիմադրությանը բացառելու նպատակով Հ.Հ Մանուկյանը և Գ.Մ. Խուդավերդյանը պայմանավորվածության են եկել առ այն, որ Գ.Մ.Խուդավերդյանը նախապես ծրագրած ժամանակահատվածում կայցելի Ա.Լ.Բայրամյանի արհեստանոց, այդ ընթացքում Հ.Հ. Մանուկյանն այլ անձի անունով գրանցված հեռախոսահամարով կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանին, վերջինիս կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և երբ Ա.Լ. Բայրամյանը, դուրս գալով արհեստանոցից կիջնի տոնավաճառի աոաջին հարկի մուտքի մոտ, Հ.Հ.Մանուկյանը, նախապես տեղյակ պահելով Գ.Մ.Խուդավերղյանին, մուտք կգործի արհեստանոց և այնտեղ գտնվող Հ.Ս.Գևորգյանից կհափշտակի առկա ոսկյա զարդերը։ Հ.Հ.Մանուկյանի կողմից Ա.Լ. Բայրամյանին ճանաչելու, նրա դեմքը հիշելու նպատակով՝ Գ.Մ.Խուդավերդյանը Հ.Հ. Մանուկյանին է հայտնել Ա.Լ.Բայրամյանի բջջային հեռախոսահամարը և վերջինիս հետ պայմանավորվածության է եկել, որ նա կզանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին, կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և Ա.Լ.Բայրամյանի կողմից տոնավաճառի մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում կկանգնի նրա կողքին, որպեսզի Հ.Հ.Մանուկյանը ճանաչի նրա դեմքը։ Այդ նպատակով Գ.Մ. Խուդավերդյանը, նախապես տեղեկացնելով Հ.Հ.Մանուկյանին, 31.07.2015թ–ին, ժամը 09:00-ի սահմաններում այցելել է հիշյալ արհեստանոց, որտեղ գտնվել է Ա.Լ.Բայրամյանի և Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Ժամը 11:30-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանը, տոնավաճառի մոտ՝ փողոցում գտնվող ավտոկայանատեղու կարգավորիչներից մեկից վերցնելով նրա բջջային հեռախոսը, դրանով զանգահարել է Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին և վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում ներկայանալով «Արթուր» անունով, հայտնել է, թե իբր ցանկանում է նրա մոտ ոսկյա շղթա պատվիրել ու առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը, հավատալով Հ.Հ.Մանուկյանի ասածներին, Գ.Մ. Խուդավերդյանի հետ դուրս գալով արհեստանոցից, իջել և 5-10 րոպե սպասել է տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, ինչից հետո, տեսնելով, որ հաճախորդը չի գալիս, բարձրացել է արհեստանոց, իսկ Հ.Հ.Մանուկյանն այդ ընթացքում տոնավաճառի դիմացի մայթին տեղակայված Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևել է Գ. Մ. Խուդավերդյանին ու նրա հետ կանգնած Ա.Լ.Բայրամյանին՝ հիշելով վերջինիս դեմքը։ 02.08.2015թ–ին Գ.Մ. Խուդավերդյանը իր ծանոթներից՝ Սուրեն Մերուժանի Վարոսյանից վերցնելով վերջինիս կողմից շահագործվող՝ Սուսան Ասատուրի Ենգիբարյանի անունով հաշվաոված 098-33-47-83 հեռախոսահամարով հեռախոսաքարտը, այն փոխանցել է Հ.Հ.Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս հափշտակություն կատարելուց առաջ հիշատակված հեռախռսահամարով զանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանին ու նրան առաջարկի իջնել տոնավաճառի մուտքի մոտ։ Արդեն 03.08.2015թ–ին, ժամը 10:30-ի սահմաններում Գ.Մ. Խուդավերդյանը և Հ.Հ. Մանուկյանը, հանդիպելով ոսկու տոնավաճառի մոտ, պայմանավորվել են, որ ծրագրավորած հափշտակությունը Հ.Հ.Մանուկյանը կկատարի նշված օրը։ Գ.Մ. Խուդավերդյանը, արհեստանոցի շարժին հետևելու, այդ մասին Հ.Հ.Մանուկյանին տեղյակ պահելու համար, բարձրացել է ու մտել է արհեստանոց, որտեղ կրկին գտնվել են Ա.Լ.Բայրամյանը և Հ.Ս.Գևորգյանը։ Ժամը 11:45-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանն իր մոտ առկա բջջային հեռախոսի միջոցով շահագործվող 098-33-47-83 բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում նորից ներկայացել է «Արթուր» անունով ու կրկին առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը համաձայնվելով միայնակ դուրս է եկել արհեստանոցից և իջել տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, իսկ Գ.Մ. Խուդավերդյանը մնացել է արհեստանոցում Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Հ.Հ.Մանուկյանը, Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևելով տոնավաճառի գլխավոր մուտքին և Ա.Լ.Բայրամյանին տեսնելով այնտեղ, հեռախոսի կարճ հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է Գ.Մ.Խուդավերդյանին. որ պատրաստվում է բարձրանալ և, հադորդագրությամբ ստանալով վերջինիս դրական պատասխանը, տոնավաճառի աջ կողային հատվածի մուտքից բարձրացել է 7-րդ հարկ, մուտք գործել թիվ 1 սենյակում գործող ոսկու արհեստանոց և իր մոտ աոկա դանակի միջոցով Հ.Ս.Գևորգյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրման սպառնալիքով հափշտակել է հիշյալ արհեստանոցում առկա՝ Ա.Լ.Բայրամյանին պատկանող՝ 25 գրամ քաշով 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան և դիմել է փախուստի։ Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանը, ունենալով ֆինանսական խնդիրներ, վճռել է դրանց լուծման համար Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու փողոցի 24 հասցեում գործող «Ոսկու աշխարհ» անվանմամբ ոսկյա զարդերի տոնավաճառի արհեստանոցներից մեկից բացահայտ հափշտակել ոսկյա զարդեր։ Իր հանցավոր դիտավորության մասին Հ.Հ.Մանուկյանը 2015թ–ի հուլիսի վերջերին հայտնել է իր ծանոթ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանին ու վերջինիս առաջարկել օժանդակել իրեն այդ հանցագործությանը կատարելու հարցում՝ դրա դիմաց խոստանալով հափշտակված ոսկյա զարդերի մի մասը։ Իրեն օժանդակելու հարցում Գ.Մ.Խուդավերդյանի հետ գալով նախնական համաձայնության, վերջինիցս տեղեկացել է, որ նույն տոնավաճառի 7-րդ հարկի թիվ 1 սենյակում գործող ոսկյա շղթաների արհեստանոցը պատկանում Է նրա ծանոթ Արմեն Լենտոշի Բայրամյանին, նշված արհեստանոցում մշտապես գտնվում են Ա.Լ.Բայրամյանը և վերջինիս աշխատակցուհին՝ Հռիփսիմե Սերգեյի Գևորգյանը, և Գ.Մ. Խուդավերդյանը՝ որպես Ա.Լ. Բայրամյանի ծանոթ, կարող է առանց խոչընդոտների մուտք գործել նշված արհեստանոց։ Հիշյալ արհեստանոցից կատարվելիք հափշտակությունը հնարավորինս հեշտացնելու, այն է՝ հափշտակության ընթացքում արհեստանոցից Ա.Լ.Բայրամյանի բացակայելու, վերջինիս հնարավոր դիմադրությունը բացառելու նպատակով Հ.Հ.Մանուկյանը և Գ.Մ. Խուդավերդյանը պայմանավորվածության են եկել առ այն, որ Գ.Մ. Խուդավերդյանը նախապես ծրագրած ժամանակահատվածում կայցելի Ա.Լ.Բայրամյանի արհեստանոց, այդ ընթացքում Հ.Հ.Մանուկյանն այլ անձի անունով գրանցված հեռախոսահամարով կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանին, վերջինիս կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և երբ Ա.Լ.Բայրամյանը, դուրս գալով արհեստանոցից կիջնի տոնավաճառի աոաջին հարկի մուտքի մոտ, Հ.Հ.Մանուկյանը, նախապես տեղյակ պահելով Գ.Մ. Խուդավերդյանին, մուտք կգործի արհեստանոց և այնտեղ գտնվող Հ.Ս.Գևորգյանից կհափշտակի առկա ոսկյա զարդերը։ Հ.Հ.Մանուկյանի կողմից Ա.Լ.Բայրամյանին ճանաչելու, նրա դեմքը հիշելու նպատակով՝ Գ.Մ. Խուդավերդյանը Հ.Հ. Մանուկյանին է հայտնել Ա.Լ.Բայրամյանի բջջային հեռախոսահամարը և վերջինիս հետ պայմանավորվածության է եկել, որ նա կզանգահարի Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, կներկայանա որպես հաճախորդ ու կառաջարկի իջնել ոսկու տոնավաճառի մուտքի մոտ, և Ա.Լ.Բայրամյանի կողմից տոնավաճառի մուտքի մոտ գտնվելու ընթացքում կկանգնի նրա կողքին, որպեսգի Հ..Հ. Մանուկյանը ճանաչի նրա դեմքը։ Այդ նպատակով Գ.Մ.Խուդավերդյանը, նախապես տեղեկացնելով Հ.Հ.Մանուկյանին, 31.07.2015թ.-ին՝ ժամը 09:00-ի սահմաններում այցելել է հիշյալ արհեստանոց, որտեղ գտնվել է Ա.Լ.Բայրամյանի և Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Ժամը 11:30-ի սահմաններում Հ.Հ. Մանուկյանը, տոնավաճառի մոտ՝ փողոցում գտնվող ավտոկայանատեղու կարգավորիչներից մեկից վերցնելով նրա բջջային հեռախոսը, դրանով զանգահարել է Ա.Լ.Բայրամյանի հեռախոսահամարին և, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում ներկայանալով «Արթուր» անունով, հայտնել է, թե իբր ցանկանում է նրա մոտ ոսկյա շղթա պատվիրել ու առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ.Բայրամյանը, հավատալով Հ.Հ.Մանուկյանի ասածներին, Գ.Մ. Խուդավերդյանի հետ դուրս գալով արհեստանոցից, իջել և 5-10 րոպե սպասել է տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, ինչից հետո, տեսնելով, որ հաճախորդը չի գալիս, բարձրացել է արհեստանոց, իսկ Հ.Հ.Մանուկյանն այդ ընթացքում տոնավաճառի դիմացի մայթին տեղակայված Մ.Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևել է Գ.Մ. Խուդավերդյանին և նրա հետ կանգնած Ա.Լ.Բայրամյանին՝ հիշելով վերջինիս դեմքը։ 02.08.2015թ–ին Գ.Մ.Խուդավերդյանն իր ծանոթներից՝ Սուրեն Մերուժանի Վարոսյանից վերցնելով վերջինիս կողմից շահագործվող՝ Սուսան Ասատուրի Ենգիբարյանի անունով հաշվառված 098-33-47-83 հեռախոսահամարով հեռախոսաքարտը, այն փոխանցել է Հ.Հ.Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս հափշտակություն կատարելուց առաջ հիշատակված հեռախոսահամարով զանգահարի Ա.Լ.Բայրամյանին ու նրան առաջարկի իջնել տոնավաճառի մուտքի մոտ։ Արդեն 03.08.2015թ–ին, ժամը 10:30-ի սահմաններում Գ.Մ.Խուդավերդյանը և Հ.Հ.Մանուկյանը, հանդիպելով ոսկու տոնավաճառի մոտ, պայմանավորվել են, որ ծրագրավորած հափշտակությունը Հ.Հ.Մանուկյանը կկատարի նշված օրը։ Գ.Մ.Խուդավերդյանը, արհեստանոցի շարժին հետևելու, այդ մասին Հ.Հ.Մանուկյանին տեղյակ պահելու համար, բարձրացել է ու մտել է արհեստանոց, որտեղ կրկին գտնվել են Ա.Լ. Բայրամյանը և Հ.Ս. Գևորգյանը։ Ժամը 11:45-ի սահմաններում Հ.Հ.Մանուկյանն իր մոտ առկա բջջային հեռախոսի միջոցով շահագործվող 098-33-47-83 բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Ա.Լ. Բայրամյանի հեռախոսահամարին, վերջինիս հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում նորից ներկայացել է «Արթուր» անունով ու կրկին առաջարկել է հանդիպել ոսկու տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ։ Ա.Լ. Բայրամյանը համաձայնելով միայնակ դուրս է եկել արհեստանոցից ն իջել տոնավաճառի գլխավոր մուտքի մոտ, իսկ Գ.Մ.Խուդավերդյանը մնացել է արհեստանոցում Հ.Ս.Գևորգյանի հետ։ Հ.Հ.Մանուկյանը, Մ. Խորենացու փողոցի թիվ 25/2 հասցեի կրպակի մոտից հետևելով տոնավաճառի գլխավոր մուտքին և Ա.Լ.Բայրամյանին տեսնելով այնտեղ, հեռախոսի կարճ հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է Գ.Մ.Խուդավերդյանին, որ պատրաստվում է բարձրանալ և, հաղորդագրությամբ ստանալով վերջինիս դրական պատասխանը, տոնավաճառի աջ կողային հատվածի մուտքից բարձրացել է 7-րդ հարկ, մուտք գործել թիվ 1 սենյակում գործող ոսկու արհեստանոց և իր մոտ առկա դանակի միջոցով Հ.Ս.Գևորզյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրման սպառնալիքով հափշտակել է հիշյալ արհեստանոցում առկա՝ Ա.Լ.Բայրամյանին պատկանող՝ 25 գրամ քաշով 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան ու դիմել է փախուստի։ 3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջները Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ բողոքարկվող դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման: Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Արդյունքում խախտվել է Հ. Մանուկյանի ՀՀ քրեական դատավարությամբ և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։ Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության ընթացքում հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցները, բավարար չափով չի ստուգել, վերլուծել և գնահատել դրանք իրենց համակցության մեջ։ Բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի իրականացրել։ Արդյունքում չի կարող ապացուցված համարվել ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանին մեղսագրվող արարքները։ Դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել տուժող Արմեն Բայրամյանի ցուցմունքները՝ հաշվի չառնելով, որ նա ականատես վկա չէ։ Դատարանը բավարար չի գնահատել վկա Գագիկ Պետրոսյանի ցուցմունքը, որ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերոջ որդին, միաժամանակ մորաքրոջ թոռն ու դստեր տեգրը։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով բնակվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում։ 2014թ.–ի օգոստոս ամսին ամուսնության նպատակով ցանկացել է գնել ոսկյա զարդեր, ուստի դիմել է Հովհաննեսին և նրա միջոցով ծանոթացել վերջինիս մտերիմ և վստահելի անձ հանդիսացող Գ.Խուդավերդյանի հետ։ 2014թ-ի օգոստոս ամսին սրճարանում հանդիպում է ունեցել Հ.Մանուկյանի և Գ.Խուդավերդյանի հետ, որի ժամանակ պայմանավորվել են, որ իր համար պետք է պատրաստվի ոսկյա զարդեր՝ մատանի և ականջօղ։ Այդ նպատակով Գ.Խուդավերդյանին է հանձնել 150.000 ՀՀ դրամ՝ պայմանավորվելով, որ զարդերը պետք է պատրաստ լինեն մինչ իր՝ ՌԴ մեկնելը։ Այնուհետև, մեկ շաբաթ անց, մեկնել է ՌԴ, սակայն պայմանավորված ժամանակահատվածում զարդերը պատրաստ չեն եղել։ Որոշ ժամանակ անց, Հովհաննեսը տեղեկացրել է, որ հուլիս-օգոստոս ամիսներին գալու է ՌԴ և զարդերը հետը կբերի։ Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել վկա Ալեքսան Քեշիշյանի դատարանում տված ցուցմուքն այն մասին, որ տաքսու վարորդ է և հանդիսանում է ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի հարևանը։ Եղել է դեպք, երբ Հ.Մանուկյանին երկու անգամ իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայով տարել է «Բանգլադեշ» թաղամասում գտնվող «Նեպտուն» համալիրի մոտակայք՝ ինչ-որ անձի հանդիպելու նպատակով։ Ինչ վերաբերում է ամբաստայալ Գ.Խուդավերդյանին, նշել է, որ նրան չի ճանաչում, նախկինում նրա հետ երբևէ չի առնչվել։ Այդուամենայնիվ, ենթադրում է, որ նա հանդիսանում է հենց նույն Գարիկ անունով անձը, ում հետ մի անզամ Հովհաննեսը հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել իր ավտոմեքենայի մեջ այն ժամանակ, երբ վերջինիս պատվերով նրան տարել է նշված վայր։ Ընդ որում, լսել է, որ Հովհաննեսը տվյալ անձի՝ Գարիկի հետ զրուցում է գումարային հարցերի շուրջ։ Մասնավորապես, խոսակցության ընթացքում Հովհաննեսն ասել է «գալիս եմ, պարտքի դիմաց տված գումարս տուր»։ Իր մտաբերմամբ՝ այդ խոսակցությունը եղել է ամսի 21-22-ին, իսկ օրը տպավորվել է՝ պայմանավորված վճարումներ կատարելու հետ։ Դատարանը բավարար չափով չի հավաքել, ստուգել և գնահատել գործի օբյեկտիվ լուծման համար անհրաժեշտ ապացույցները։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգումը՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծությունը։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցներն այլ ապացույցների հետ համադրելու իրավական պահանջը` նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։ Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը և ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործով կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ: Ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ բողոքարկվող դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման: Առաջին ատյանի դատարանը, թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Արդյունքում խախտվել է Գ. Խուդավերդյանի ՀՀ քրեական դատավարությամբ և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։ Առաջին ատյանի դատարանը, դատաքննության ընթացքում հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցները, բավարար չափով չի ստուգել, վերլուծել և գնահատել դրանք իրենց համակցության մեջ։ Բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն չի իրականացրել։ Արդյունքում չի կարող ապացուցված համարվել իրեն մեղսագրվող արարքները։ Դատաքննական ցուցմունքի ժամանակ ինքը և Հ. Մանուկյանը մի քանի անգամ պնդել և հավաստիացրել են, որ իրենց միջև վիճաբանություն է ծագել այն պատճառով, որ ինքը՝ Խուդավերդյանը չի պատրաստել Գ.Պետրոսյանի պատվիրած զարդերը։ Դատարանին հայտնել են, որ Գ.Պետրոսյանը պարբերաբար անհանգստացրել է իրենց՝ պահանջելով պատվիրած ոսկյա զարդերը կամ դրանց համար վճարած գումարը, որը կազմել է մոտ 300 ԱՄՆ դոլար։ Նշել է, որ դատարան հրավիրված վկա. Գ. Պետրոսյանը հաստատել է այն փաստը, որ վերջինս իր ծանոթ Մանուկյանի միջոցով իրեն պատվիրել է պատրաստել ոսկյա զարդեր։ Առաջին ատյանի դատարանն օբյեկտիվ չի գնահատել իր դատաքննական ցուցմունքները, որոնցով ներկայացրել է հիմնավոր պատճառաբանություններ: Առաջին ատյանի դատարանը բավարար չի գնահատել այն, որ ինքն իր նախաքննական ցուցմունքները գրել է հոգեճնշված վիճակում, իսկ իր կողմից դատարանում հայտնած տեղեկությունները իրական են, ճշմարտացի։ Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել տուժող Արմեն Բայրամյանի ցուցմունքները՝ հաշվի չառնելով, որ նա ականատես վկա չէ: Դատարանը բավարար չի գնահատել վկաներ Գագիկ Պետրոսյանի և Ալեքսան Քեշիշյանի ցուցմունքները: Դատարանը բավարար չափով չի հավաքել, ստուգել և գնահատել գործի օբյեկտիվ լուծման համար անհրաժեշտ ապացույցները։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցների բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգում՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծությունը։ Դատարանը չի ապահովել ապացույցներն այլ ապացույցների հետ համադրելու իրավական պահանջը, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։ Ելնելով վերոգրյալից` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը և ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 քրեական գործով կայացված դատավճիռը` կայացնելով արդարացման դատավճիռ: Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալներ Հ.Մանուկյանը, Գ. Խուդավերդյանը, վերջիններիս պաշտպաններ Տ. Սարգսյանը և Ա. Հակոբյանը պնդեցին վերաքննիչ բողոքները` խնդրելով բավարարել դրանք: Դատախազ Կ. Սավթալյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել դրանք` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը: 4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի և նրա պաշտպան Տ. Սարգսյանի, ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանի և նրա պաշտպան Ա. Հակոբյանի ելույթները, դատախազ Կ. Սավթալյանի վերաքննիչ բողոքների կապացությամբ առարկությունները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանի պաշտպան Տ. Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գ. Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` << 1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: 2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝... 2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,... պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: >> Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար` 1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից. 2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ: Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում` 1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի. 2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի. 3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման: Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/. 2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ, անդրադառնալով «ապացույցի արժանահավատության չափանիշներին», արձանագրել է. <<...Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ): Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա: Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման: Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է. - աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս), - ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները, - դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման, - լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից: Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով: Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին: Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները. ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա), բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն), գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը, դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը, ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից: Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:...>>: Վճռաբեկ դատարանը, Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերում համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. <<(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝ 1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, 2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, 3) անմեղության կանխավարկած>>: Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 15.03.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը. Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։ Միմյանց միջև շփումը եղել է` կապված ոսկյա զարդերի գնման ու պատրաստման հետ։ 2014թ.-ի օգոստոս ամսին ընկերներից մեկը` Գագիկը, դիմել է իրեն` խնդրելով օգնել` մատչելի տարբերակով ոսկյա զարդեր գնելու հարցում, ուստի, այդ նպատակով դիմել է ծանոթին` ամբաստանյալ Գ.Խուդավերդյանին։ Զանգահարել է նրան, պայմանավորվել են հանդիպել ոսկու շուկայի մոտ, որի ժամանակ ծանոթացրել է վերջիններիս միմյանց հետ։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգօրյա ժամկետում Գ.Խուդավերդյանը պետք է պատրաստեր ոսկյա զարդեր` մատանի և ականջօղ, որպեսզի Գագիկը զարդերը հետը տաներ ՌԴ։ Տվյալ օրը Գագիկը Գ.Խուդավերդյանին նախապես վճարել է 300 ԱՄՆ դոլար՝ որպես պատրաստվելիք ոսկյա զարդերի գումար։ Պայմանավորված ժամկետում, սակայն, Խուդավերդյանը չի պատրաստել դրանք, իսկ այդ ընթացքում Գագիկը մեկնել է ՌԴ։ Այնուհետև, Գագիկը սկսել է իրեն զանգահարել ՌԴ-ից` անհանգստացրել ու հետաքրքրվել, թե երբ են ի վերջո պատրաստ լինելու պատվիրած զարդերը։ Այդ նպատակով օգոստոսի 15-ին զանգահարել է Խուդավերդյանին, որպեսզի իմանա, թե պատրաստ են արդյոք զարդերը, թե ոչ։ Վերջինս ասել է, որ մեկ-երկու օրից զարդերը պատրաստ կլինեն։ Օգոստոսի 17-ին և էլի մի քանի անգամ զանգահարել է Խուդարվերդյանին, վերջինս ամեն անգամ ասել է, որ զարդերը շուտով պատրաստ կլինեն, սակայն չի կատարել իր խոստումը և նույն զրույցն ու պահանջը ձգվել է մինչև հաջորդ տարի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին զանգահարել է Գարիկին և ասել, որ պետք է մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն, ուստի պահանջել է ոսկյա զարդերը` պատճառաբանելով, որ ինքը դրանք պետք է իր հետ տանի և հանձնի Գագիկին։ Լսելով դա, Գարիկը հավաստիացրել է` որ մինչ մեկնելը դրանք պատրաստ կլինեն։ Տեսնելով, որ Գարիկը չի կատարում խոստումը՝ որոշել է այդ ամենի մասին տեղեկացնել անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին` այդ կերպ փորձելով Գարիկից ստանալ ոսկյա զարդերը։ Ա.Բայրամյանին տեսնելու նպատակով եկել է վերջինիս արհեստանոց, զանգահարել նրան, ներկայացել «Արթուր» անունով, հայտնելով, որ ցանկանում է պատվիրել ոսկյա զարդ և խնդրել է իջնել ոսկու շուկայի մոտ։ Այդ ամենի մասին զգուշացրել է Գարիկին, տեղեկացնելով, որ ցանկանում է Արմեն Բայրամյանին պատմել իրողությունը, սակայն Գարիկը խնդրել է նրան որևէ բան չասել` խոստանալով մեկ-երկու օրվա ընթացքում պատրաստել խոստացված զարդերը։ Հավատալով Գարիկի խոսքերին, հեռացել է` չհանդիպելով Արմենի հետ։ Հաջորդ օրը՝ երեկոյան Գարիկն իրեն տվել է ինչ-որ բջջային հեռախոս, ասելով, որ կարող է վաճառել այն, վաճառքից ստացված գումարը որպես փոխհատուցում վերցնել իրեն` խոստանալով հաջորդ օրը տրամադրել գումարի մնացած մասը։ Տեսնելով, որ Գարիկը կրկին չի կատարում խոստումը, հաջորդ օրը գնացել է ոսկու շուկա, զանգահարել նրան և տեղեկացրել, որ ցանկանում է տեսնել Արմենին և ամեն ինչ պատմել։ Ընդ որում, այդ ժամանակ ևս զանգահարելով Արմեն Բայրամյանին` ներկայացել է որպես «Արթուր» և տեղեկացրել, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։ Այնուհետև, մոտ մեկ րոպե անց Գարիկը հաղորդագրության միջոցով տեղեկացրել է, որ Արմենն արհեստանոցում է։ Բարձրացել է վերև` արհեստանոց, և տեսել, որ իրականում Արմենն այնտեղ չէ և արհեստանոցում են գտնվում Գարիկն ու աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Տեսնելով, որ Արմենն այնտեղ չէ, հետաքրքրվել է, թե որտեղ է նա։ Այդ ժամանակ իր և Գարիկի միջև ծագել վիճաբանություն` կապված ոսկյա զարդերի պատրաստման հետ, որի ժամանակ քաշքշել են միմյանց։ Քաշքշուկի ընթացքում Գարիկն ընկել է գետնին, ապա, անմիջապես բարձրացել։ Հ.Գևորգյանը, տեսնելով այդ ամենը, միջամտել է։ Այնուհետև, դուրս է եկել արհեստանոցից և հեռացել։ Հետագայում զանգահարել է Գարիկին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի։ Պնդել է, որ արհեստանոցում Գարիկի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ իր մոտ որևէ առարկա, մասնավորապես` դանակ չի եղել, ավելին, որևէ մեկին դանակով չի հարվածել։ Արմենին զանգահարել է երկու անգամ` առաջին անգամ Գարիկի տված հեռախոսից, երկրորդ անգամ` ավտոկայանատեղիի աշխատողի հեռախոսահամարից և նրան ներկայացել է «Արթուր» անունով։ Նշել է, որ Արմենին` որպես Արթուր անունով անձ ներկայանալու հիմնական պատճառը եղել է այն, որ Գարիկը խնդրել էր, որպեսզի նրան իրականությունը չպատմեր։ Հ.Գևորգյանին նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ հարաբերություն չի ունեցել։ Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ արհեստանոցից ոսկյա շղթա չի հափշտակել, ավելին, իր ֆինանսական վիճակը բավականին կայուն է և ինքը գումարի կամ 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շղթայի կարիք չի ունեցել։ Կապված դատարանում հայտնած և նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքերի հակասության հետ՝ հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունքը գրել է քննիչի հորդորով, մասնավորապես, իրեն են տվել գրառումներով ինչ-որ թուղթ և ասել են, որ արտատպի, որից հետո իրեն բաց են թողելու։ Հետագայում տեղեկացել է, որ իրեն առաջադրվել է մեղադրանք։ Միաժամանակ նշել է, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ որևէ բռնություն կամ այլ հարկադրանք չի գործադրվել։ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Մանուկյանը պնդել է դատաքննական ցուցմունքն առ այն, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը, որտեղ մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինիս ուղորդումով։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը սենյակում բացի իրենից գտնվել են Գարիկը և Հռիփսիմեն։ Միաժամանակ, դատարանի կողմից իրեն տրված այն հարցերին, որ եթե քննիչը խոստացել էր նմանատիպ ցուցմունք տալուց հետո իրեն ազատ արձակել ու չի կատարել իր խոստումը, ինչու ինքը չի բարձրաձայնել այդ մասին, կամ բողոքարկել քննիչի գործողությունները, ամբաստանյալը կամ չի կարողացել տալ տրամաբանական պատասխաններ, կամ ընդհանրապես չի պատասխանել դատարանի հարցերին։ Ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքում՝ դատարանում, մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեռևս 2014 թվականին ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանը դիմել էր իրեն` նրա ծանոթի` Գագիկի համար ոսկյա զարդեր պատրաստելու խնդրանքով։ Պայմանավորվել են, որ տասնհինգ օրում կպատրաստի պահանջվող զարդերը, որի համար Գագիկն իրեն նախապես վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։ Պայմանավորված ժամանակահատվածում, սակայն, չի պատրաստել խոստացած զարդերը։ Հետագայում Հովհաննեսը, տեսնելով, որ չի կատարում խոստումը, սկսել է անընդհատ դիմել իրեն` հետաքրքրվելով ու անհանգստացնելով, թե երբ դրանք պատրաստ կլինեն։ Ամեն անգամ, երբ Հովհաննեսն այդ հարցի շուրջ անհանգստացրել է իրեն, խոստացել է մոտակա ժամանակներում պատրաստել դրանք, սակայն, այդպես էլ չի կատարել խոստումը։ Այնուհետև, Հովհաննեսը սպառնացել է իրեն` այդ ամենի վերաբերյալ պատմել ոսկու շուկայի անհատ ձեռներեց Արմեն Բայրամյանին, սակայն խնդրել է նրան, որպեսզի նման բան չանի։ 2015թ.-ի օգոստոսի 3-ին Հ.Մանուկյանը եկել է աշխատավայր` արհեստանոց, որտեղ բացի իրենից, գտնվել է նաև արհետանոցի աշխատակցուհին` Հ.Գևորգյանը։ Արհեստանոցում իր և Հովհաննեսի միջև ծագել է վիճաբանություն` կապված զարդերի հետ, որի ժամանակ վերջինս հարվածել է իրեն։ Հաջորդ օրը փորձել է ինքնասպան լինել, քանի որ իրեն վատ է զգացել, որ խաբել և չի պատրաստել խոստացած զարդերը, ավելին, հենց այդ պատճառով է, որ արհեստանոցում տեղի է ունեցել նման անախորժություն։ Պնդել է, որ Մանուկյանի հետ երբևէ նախնական համաձայնություն չի ունեցել` ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, ավելին, տեղեկացված չի եղել, որ տվյալ օրը վերջինս պետք է գար արհեստանոց։ Հովհաննեսին տվել է Ա.Բայրամյանի հեռախոսահամարն այն պատճառով, որ վերջինս ասել է, որ ցանկանում է նրա մոտ պատվիրել շղթա։ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ Նախաքննական առաջին ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ դեպքից առաջ ճանաչել է Հ.Մանուկյանին, սակայն նախաքննական մարմնին այդ մասին չի հայտնել, քանի որ ամանչել է իր ունեցած պարտքից և չի ցանկացել, որպեսզի մարդիկ իմանան դրա մասին։ Որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, այդ ցուցմունքը տվել է ինքնասպանության փորձ կատարելուց անմիջապես հետո, քանի որ գտնվել է հոգեճնշող վիճակում, չի գիտակցել իր նկարագրած գործողությունները։ Ավելին, այդ ամենը գրել է նախաքննական մարմնի թելադրանքով ու հորդորով։ Հետագայում, քննիչին չի հայտնել ճշմարտությունը, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ կալանավայրում իր համար կարող էր վատ լինել։ Պնդել է, որ դեպքի օրը Հովհաննեսը դիմակ չի կրել։ Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ` ամբաստանյալներ Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի նշված ցուցմունքները պետք է համարել անարժանահավատ և մտացածին, որոնք նպատակ են հետապնդում քրեական պատասխանատվությունից և հնարավոր խիստ պատժից խուսափել: Որպես այդ ամենի հիմնավորում՝ Վերաքննիչ դատարանը նույնպես արձանագրում է, որ ամբաստանյալները դեռևս նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել են մի քանի անգամ, այն էլ` տարբեր դատավարական կարգավիճակներում, որի ընթացքում յուրաքանչյուրն իր հերթին տվել են խոստովանական ցուցմունքներ` մանրամասն նկարագրելով հանցանքի կատարման պլանավորումը, դեպքերի զարգացումը, հաջորդականությունը և վերջիններիս կողմից դրսևորած վարքագիծը՝ հանցանքը կատարելու պահին։ Ավելին, նույնիսկ մի քանի անգամ պնդել են իրենց կողմից տրված խոստովանական ցուցմունքները` հրաժարվելով լրացուցիչ հարցաքննվելուց։ Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հրապարակվել և հետազոտվել են տուժող Հռիփսիմե Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, տուժող Արմեն Բայրամյանի, վկաներ Գագիկ Պետրոսյանի և Ալեքսան Քեշիշյանի դատաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը, ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, Հովհաննես Մանուկյանի և Գարիկ Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ինչպես նաև նրանց անձը բնութագրող այլ փաստաթղթերը։ Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները, մասնավորապես` ամբաստանյալների նախաքննական, տուժողներ` Արմեն Բայրամյանի, Հռիփսիմեն Գևորգյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, դատարան հրավիրված վկա Գագիկ Պետրոսյանի դատաքննական ցուցմունքը, անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, մեղադրյալ Հ.Մանուկյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2244 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2251 եզրակացությունը և ապացույց ճանաչված` այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ ՀՀ ոստիկանության Կոնտրոնականի բաժնից ստացված՝ Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի նկատմամբ անցկացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքների տեսաձայնագրության լազերային սկավառկի զննությունը, դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է ամբաստանյալների մեղքը նրանց մեղսագրվող արարքներում: Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքներում տեղ գտած` տուժող Ա. Բայրամյանի, վկաներ Գ. Պետրոսյանի և Ա. Քեշիշյանի տված ցուցմունքների վերաբերյալ հետևություններին` հարկ է համարում ընդգծել, որ դրանք ակնհայտ անտրամաբանական են ու հիմնազուրկ` չի նշվում պատճառահետևանքային կապը ամբաստանյալների անմեղության վերաբերյալ: Վերը նշված հիմնավորումներով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղավորության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, նրանց մեղսագրված արարքների քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է որակված: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 15-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, այն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան: Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ և հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Հովհաննես Մանուկյանի պաշտպան Տիգրան Սարգսյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Խուդավերդյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել: Ամբաստանյալ Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և Գարիկ Մովսեսի Խուդավերդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ ԻՍԿԱԿԱՆԻ ՀԵՏ ՃԻՇՏ Է ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 21-06-2016 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 22-07-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 249, 159, 146, 104 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 22-07-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 249, 159, 146, 104 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-17738/16 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0279/01/15
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 22-07-2016 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Սարգսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 27-07-2016 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Որոշման ամսաթիվ | 24-10-2016 |
| Մակագրվել է | 27-07-2016 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0279/01/15 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 24 հոկտեմբերի 2016 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի հունիսի 21-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի պաշտպան Տ.Սարգսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճռով Հովհաննես Մանուկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման 7 տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2016 թվականի հունիսի 21-ին որոշում է կայացրել բողոքը մերժելու, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 15-ի դատավճիռը՝ օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին։ Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի պաշտպան Տ.Սարգսյանը՝ խնդրելով բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի հունիսի 21-ի որոշումը և ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանին արդարացնել։ Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է ընդունվի քննության, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված հիմքը, այն է` առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոք բերած անձը գտել է, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը խախտել է ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքը։ Բողոքաբերի փաստարկների և ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանք բավարար չեն եզրահանգելու, որ առերևույթ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Հովհաննես Հակոբի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի հունիսի 21-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Հ.Մանուկյանի պաշտպան Տ.Սարգսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ՝ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 28-10-2016 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 03-11-2016 |
|---|---|
| Դատարան | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Այլ նշումներ | 4 հատոր` 249, 159, 146, 131 թերթ : |