Գործ
ԵԿԴ/0259/01/15

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ


ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,05,, մայիսի 2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի

Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ՝

Մեղադրող Տ. Պողոսյանի

Տուժող Վ.Հովասափյանի

Տուժողի ներկայացուցիչ Գ.Սիմոնյանի

Պաշտպաններ Վ. Էլբակյանի
Կ. Հովհաննիսյանի


դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի` ծնված 13.06.1992թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, հաշվառված` ք.Երևան, 16-րդ թաղամաս 27-րդ շենքի 17-րդ բնակարանում, բնակվող` ք.Երևան, Վահագնի թաղամաս, Հրազդան փողոցի 15-րդ տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.

«Վարդան Հովասափյանը, Գայանե Սիմոնյանը և վերջիններիս դուստր Վիկտորիա Հովասափյանը, 2015 թվականի օգոստոսի 20-ին ժամը 23-ի սահմաններում, դուրս գալով սրճարանից, քայլել են տան ուղղությամբ` անցնելով Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցով մաշտոցի պողոտա տանող ուղղությամբ։ Վիկտորիա Հովասափյանը մի քանի քայլ առաջ անցնելով ծնողներից, սկսել է զրուցել բջջային հեռախոսով։
Թումանյան փողոցի 27-րդ շենքի դիմացի հատվածով անցնելու ընթացքում Վիկտորիա Հովասափյանին ընդառաջ են դուրս եկել Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը, Գևորգ Ռուբենի Ֆանյանը, Արտյոմ Վաղինակի Տեր-Սարգսյանը և Արթուր Երվանդի Ստեփանյանը։ Գոռ Ստեփանյանը, նկատելով Վիկտորիա Հովասափյանին, ալկոհոլ օգտագործած վիճակում մոտեցել և դիտավորյալ կերպով անտեսելով հասարակական վայրերում վարքագծի ընդունված նորմերն ու ակնհայտ արհամարհանք ցուցաբերելով մարդկային համակեցության կաննոների նկատմամբ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, ինչպես անցորդների, այնպես էլ Վիկտորիա Հովասափյանի նկատմամբ, գրկել է նրան և իրեն սեղմելով` փորձել պահել գրկում։ Վիկտորիա Հովասափյանը ընդդիմանալով, փորձել է ազատվել նրանից և միաժամանակ հնարավոր անախորժությունից խուսափելու նպատակով հայտնել է, որ ծնողները քայլում են իր հետևից, սակայն Գոռ Ստեփանյանը, անտեսելով նաև այդ հանգամանքը, շարունակել է դիտավորյալ կերպով խախտել հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը` խուլիգանական մղումներով, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Վիկտորիա Հովասափյանի հասցեին, ապա, անտեսելով նաև այդ կապակցությամբ Վարդան Հովասափյանի դիտողությունը՝ դրսևորելով անզուսպ եսամոլություն, և սեփական անձի «առավելությունները» ներկաների մոտ ընգծելու նպատակով, ներքին բավականություն ստանալու հակումներով Վիկտորիա Հովասափյանի մոր՝ Գայանե Սիմոնյանի, ինչպես նաև հասարակության մյուս անդամների ներկայությամբ հայհոյել է Վարդան Հովասափյանին, այնուհետև շարունակելով խուլիգանական գործողությունները, ոտքով հարվածել վերջինիս որովայնին։ Գևորգ Ֆանյանը, Արթուր Ստեփանյանը և Արտյոմ Տեր-Սարգսյանը ևս Գոռ Ստեփանյանի հետ միասին բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկելով և հայհոյելով, հարձակվել են Վարդան Հովասափյանի վրա, ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր հատվածներին։ Վիկտորիա Հովասափյանը ականատես լինելով մայթին ընկած և մի խումբ անձանց կողմից դաժանաբար ծեծի ենթարկվող հորը, փորձել է օգնության հասնել, սակայն Գոռ Ստեփանյանը և մյուսները շարունակելով հասարակության նկատմամբ ցուցաբերած ագրեսիվ վարքագիծը, ոչ միայն չեն դադարեցրել բռնության գործադրումը, այլև սարսափ տարածելով ներկաների շրջանում, բռունցքներով հարվածներ են հասցրել Վիկտորիա Հովասափյանի դեմքին և որովայնին, վերջինիս պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։ Ապա, բռնելով մայթին ընկած Վարդան Հովասափյանի հագուստներից, քարշ են տվել փողոցի երթևեկելի գոտի, որտեղ, խոչընդոտելով նաև ավտոմեքենաների բնականոն երթևեկությունը, շարունակել են ծեծի ենթարկել նրան` պատճառելով բազմաթիվ վնասվածքներ, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Միաժամանակ, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով ակնհայտ արհամարհանք են դրսևորել հասարակության, բարոյականության նորմերի և մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ, որոնցով էականորեն խաթարել են նաև հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը»։

Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի օգոստոսի 25-ին հարուցվել է քրեական գործ։

28.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գոռ Սամվելի Ստեփանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրա մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։

28.08.2015թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին։

21.10.2015թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` մեղադրյալին կալանավորման տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու և այն գրավով փոխարինելու մասին։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 05.11.2015թ.-ին։

01.03.2016թ.-ին քրեական գործի դատական քննության ժամանակ մեղադրող Տ.Պողոսյանը, օգտվելով իր դատավարական լիազորություններից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1. հոդվածով, փոփոխել է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը և նրան մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ հիմնավորմամբ՝

«Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի կողմից ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, մի խումբ անձանց հետ, Վիկտորիա և Վարդան Հովասափյանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով խուլիգանություն կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով 25.08.2015թ. հարուցվել է թիվ 13801915 քրեական գործը։
26.08.2015թ. Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 129-րդ հոդվածի կարգով ձերբակալվել է։
28.08.2015թ. Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը ներգարվվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2015 թվականի հոկտեմբերի 21-ին մեղադրյալ Գ.Ստեփանյանին կալանավորման տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու միջնորդությունը քննության առնելու ընթացքում որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրել գրավը։
28.10.2015թ. փոփոխվել է Գոռ Սամվելի Ստեփանյանին առաջադրված մեղադրանքը և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, մի խումբ անձանց՝ Գևորգ Ֆանյանի, Արթուր Ստեփանյանի և Արտյոմ Տեր-Սարգսյանի, հետ միասին՝ Վիկտորիա և Վարդան Հովասափյանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով կատարել է խուլիգանություն։
28.10.2015թ. նախաքննական մարմինը որոշում է կայացրել թիվ 13801915 քրեական գործից անջատել մեղադրյալ՝ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի վերաբերյալ մասը, դրան շնորհել թիվ 13801915/1 համարը, թիվ 13801915 քրեական գործով շարունակել նախաքննությունը, իսկ թիվ 13801915/1 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի Յ֊րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկել դատարան։
Թիվ 13801915 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում՝ 23.02.2016թ. վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Արթուր Ստեփանյանի և Արտյոմ Տեր- Սարգսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և խափանման միջոցը վերացնելու մասին՝ արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Նկարագրված պայմաններում Գոռ Սամվելի Ստեփանյանին առաջադրված մեղադրանքն անհրաժեշտ է փոփոխել և նրան նոր մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ այն բանի համար, որ նա, ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, մի խումբ անձանց հետ, Վիկտորիա և Վարդան Հովասափյանների նկատմամբ բռնություն գործադրելով, կատարել է խուլիգանություն։

Այսպես.
Վարդան Հովասափյանը, Գայանե Սիմոնյանը և վերջիններիս դուստր Վիկտորիա Հովասափյանը 2015 թվականի օգոստոսի 20-ին ժամը 23-ի սահմաններում, դուրս գալով սրճարանից, քայլել են տան ուղղությամբ՝ անցնելով Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցով դեպի Մաշտոցի պողոտա տանող ուղղությամբ։ Վիկտորիա Հովասափյանը մի քանի քայլ առաջ անցնելով ծնողներից, սկսել է զրուցել բջջային հեռախոսով։
Թումանյան փողոցի 27-րդ շենքի դիմացի հատվածով անցնելու ընթացքում Վիկտորյա Հովասափյանին ընդառաջ են դուրս եկել Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը, Գևորգ Ռուբենի Ֆանյանը և քննությամբ ինքնությունները չպարզված այլ անձինք։ Գոռ Ստեփանյանը, նկատելով Վիկտորիա Հովասափյանին՝ ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, մոտեցել և դիտավորյալ կերպով անտեսելով հասարակական վայրերում վարքագծի ընդունված նորմերն ու ակնհայտ արհամարհանք ցուցաբերելով մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, ինչպես անցորդների, այնպես էլ՝ Վիկտորիա Հովասափյանի նկատմամբ, գրկել է նրան և իրեն սեղմելով փորձել պահել գրկում։ Վիկտորիա Հովասափյանը ընդդիմանալով փորձել է ազատվել նրանից և միաժամանակ՝ հնարավոր անախորժությունից խուսափելու նպատակով հայտնել է նաև, որ ծնողները քայլում են իր հետևից, սակայն Գոռ Ստեփանյանը, անտեսելով նաև այդ հանգամանքը, շարունակել է դիտավորյալ կերպով խախտել հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը՝ խուլիգանական մղումներով, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Վիկտորիա Հովասափյանի հասցեին, ապա, անտեսելով նաև այդ կապակցությամբ Վարդան Հովասափյանի դիտողությունը՝ դրսևորելով անզուսպ եսամոլություն, և սեփական անձի «առավելությունները» ներկաների մոտ ընգծելու նպատակով, ներքին բավականություն ստանալու հակումներով Վիկտորիա Հովասափյանի, նրա մոր՝ Գայանե Սիմոնյանի, ինչպես նաև հասարակության մյուս անդամների ներկայությամբ հայհոյել է Վարդան Հովասափյանին, այնուհետև շարունակելով խուլիգանական գործողությունները ոտքով հարվածել վերջինիս որովայնին։ Գևորգ Ֆանյանը և քննությամբ ինքնությունները չպարզված այլ անձինք ևս Գոռ Ստեփանյանի հետ միասին բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը` շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկելով և հայհոյելով, հարձակվել են Վարդան Հովասափյանի վրա, ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր հատվածներին։ Վիկտորիա Հովասափյանը, ականատես լինելով մայթին ընկած և մի խումբ անձանց կողմից դաժանաբար ծեծի ենթարկվող հորը, փորձել է օգնության հասնել, սակայն Գոռ Ստեփանյանը և մյուսները շարունակելով հասարակության նկատմամբ ցուցաբերած ագրեսիվ վարքագիծը, ոչ միայն չեն դադարեցրել բռնության գործադրումը, այլև սարսափ տարածելով ներկաների շրջանում` բռունցքներով հարվածներ են հասցրել Վիկտորիա Հովասափյանի դեմքին և որովայնին, վերջինիս պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, որից հետո բռնելով մայթին ընկած Վարդան Հովասափյանի հագուստներից, քարշ են տվել փողոցի երթևեկելի գոտի, որտեղ, խոչընդոտելով նաև ավտոմեքենաների բնականոն երթևեկությունը, շարունակել են ծեծի ենթարկել նրան` պատճառելով բազմաթիվ վնասվածքներ, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Միաժամանակ, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, ակնհայտ արհամարհանք են դրսևորել հասարակության, բարոյականության նորմերի և մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ, որոնցով էականորեն խաթարել են նաև հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելջությունը»։

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1. հոդվածով մեղադրողը որոշել է`

«ԵԿԴ/0259/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանին ռաջադրված մեղադրանքը փոփոխել և նրան նոր մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով …»։


2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գոռ Ստեփանյանն իրեն՝ մեղադրանքի ամբողջ ծավալով դատարանում մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին ծնվել է քրոջ առաջնեկը։ Տվյալ օրը քրոջ ամուսինը` Արթուր Ստեփանյանը, երեխայի ծննդյան օրվա կապակցությամբ միջոցառում է կազմակերպել ռեստորանում, որտեղ, բացի իրենցից, գտնվել են նաև իրենց ընկերներ Վրեժը, Դավիթը, Արտյոմը, Դանիելը, Գևորգը, Ռուբոն և Ժորիկը։ Այնուհետև, մի քանի ընկերներով որոշել են գնալ և զբոսնել Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքով։ Հասնելով Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնք, նախ կայանել են ավտոմեքենան, ապա բաժանվելով միմյանցից, առանձին-առանձին ոտքով քայլել են դեպի Թումանյան փողոց։ Ինքը քայլել է Արթուր Ստեփանյանի հետ, իսկ մյուս ընկերները գտնվել են իրենցից անջատ։ Նշված փողոցում արդեն զբոսնելու ընթացքում փոքր-ինչ առաջացել է, ապա, տեսել է Վիտորիա Հովասափյանին, ով հանդիսացել է իր ծանոթներից մեկի` Լուսինեի մտերիմը։ Նախկինում Վիկտորիային տեսել է նրա հետ միասին։ Այսինքն, ճանաչելիս է եղել գործով տուժող Վիկտորիա Հովասափյանին։ Քանի որ ունեցել է բարձր տրամադրություն, ձեռքերը պարզած մոտեցել է նրան, բարևել և խնդրել է իրեն տալ Լուսինեի հեռախոսահամարը։ Այդ ժամանակ, սակայն, Վիկտորիան բղավել է, ասելով` «...ի՞նչ ես անում, հայրս ետևիցս գալիս է»։ Վիկտորիայի նման պահվածքից ենթադրել է, որ նրան դուր չի եկել իր` ալկոհոլի ազդեցության տակ գտնվելու փաստը, ուստի, առանց որևէ բան ասելու, շարունակել է իր ճանապարհը։ Մի քանի քայլ անցնելով, նկատել է, որ անծանոթ մի տղամարդ, նայելով իրեն, գալիս է իր ուղղությամբ։ Տվյալ տղամարդը մոտեցել է իրեն և առանց որևէ կերպ ներկայանալու, նախ նայել է, ապա վիրավորել իրեն` անվանելով «լակոտ»։ Իր այն հարցին, թե ինչու է վիրավորում, վերջինս պատասխանել է «լակոտ ես, լակոտ եմ ասում»։ Խնդրել է նրան իրեն նման կերպ չանվանել, չվիրավորել։ Այդուամենայնիվ, տվյալ տղամարդը շարունակել է վիրավորել իրեն, ինչի պատճառով քաշքշուկ է սկսվել իր և նրա միջև, որի ժամանակ վերջինս վայր է ընկել։ Այնուհետև, երբ նա ոտքի է կանգնել, ինքը ձեռքերով և ոտքերով 2-3 անգամ հարվածել է նրան։ Բացի իր հարվածներից, տվյալ անձը նույնպես հարվածել է իրեն` մեկ անգամ ձեռքով հարվածելով իր կրծքավանդակի շրջանին։ Հետագայում, երբ ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, տեղեկացել է, որ այդ տղամարդը Վարդան Հովասափյանը, Վիկտորիա Հովասափյանի հայրը։
Պնդել է, որ միջադեպի ժամանակ Վարդան Հովասափյանի հետ նախ կանգնած են եղել մայթեզրին, ապա, ծագած քաշքշուկի հետևանքով դուրս են եկել փողոցի երթևեկելի կողմ։ Բացառել է այն հանագամանքը` իբրև ինքն է Վարդան Հովասափյանին քարշ տալով տարել փողոցի երթևեկելի հատված ու այնտեղ ծեծի ենթարկել նրան։
Դատարանում ամբաստանյալը հայտնել է, որ իր գործողությունները որևէ դիտավորյալ բնույթ չեն կրել, ավելին, հենց Վարդան Հովասափյանն է աղմկել` բոլորի ուշադրությունը սևեռելով դեպի իրեն։ Տեղի ունեցած քաշքշուկին միջամտել է Արթուր Ստեփանյանը, փորձելով բաժանել իրենց։ Ոստիկաննության աշխատակիցները եկել այն պահին, երբ քաշքշուկն արդեն եղել է ավարտված։ Գայանե Սիմոնյանին միջադեպի ժամանակ չի տեսել։
Ինչ վերաբերում է Վիկտորիա Հովասափյանին, նշել է, որ ձեռքերը պարզած մոտեցել է նրան, քանի որ պարզապես ունեցել է բարձր տրամադրություն, բացի այդ, Վիկտորիային համարել է իրեն հարազատ մարդ։ Տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ վերջինս դրսևորել է ոչ ադեկվատ վարքագիծ, մասնավորապես, աղմկել է, բղավել, նույնիսկ, մի պահ ցանկացել է մոտենալ իրենց։ Վիկտորիա Հովասափյանին թեև մոտեցել է ձեռքերը պարզած վիճակում, սակայն նրան չի փաթաթվել, չի գրկել։ Պնդում է, որ ինքը վերջինիս որևէ հարված չի հասցրել։
Ամբաստանյալը նշել է, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչում այն բանում, որ միջադեպի ժամանակ տուժողին ծեծի են ենթարկել մի քանի հոգով։ Իրականում, եղել է միայնակ, այսինքն, միայնակ է մոտեցել Վիկտորիա Հովասափյանին, իր հետ միասին այլ անձինք, այդ թվում` Գևորգ Ֆանյանը, չեն եղել։ Միայնակ է փոխադարձ կերպով տուժող Վարդան Հովասափյանի հասցեին հնչեցրել հայհոյանքներ, իսկ ինչ վերաբերվում է նրան՝ փողոցի երթևեկելի ուղեմաս քարշ տալուն ու ծեծի ենթարկելուն, ինչպես նաև իր կողմից մյուս տուժող Վիկտորիա Հովասափյանին հարվածներ հասցնելուն, ապա նման բան չի եղել, նշվածն իրականությանը չի համապատասխանում։ Այնդուամենայնիվ, նշել է, որ միջադեպի ընթացքում եղել են անծոնթ անձինք` անցորդներ, ովքեր միջամտել և բաժանել են իրենց։ Գևորգ Ֆանյանին միջադեպի ժամանակ չի տեսել, բացի այդ, իր հետ մորուսով որևէ անձ չի եղել։
Ամբաստանյալ Ստեփանյանը դատարանում հայտնել է, որ ընդունում է իր մեղքն այն առումով, որ նման կերպ իրեն չպետք է պահեր։ Զղջալով կատարածի համար, ամբաստանյալը պատրաստակամություն է հայտնել հատուցել տուժողներին պատճառված վնասը, որից ելնելով էլ՝ իր նախաձեռնությամբ, անկախ այն բանից, որ տուժողը չի հայտնել, թե ի վերջո ինչ ֆինանսաական պահանջ է ներկայացնում իր նկատմամբ, դատարանի դեպոզիտ հաշվին է վճարել 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ՝ որպես իր կողմից կատարած արարքի հետևանքով տուժողներին պատճառված վնասի փոխհատուցում։

Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«… Տեսնելով Վիկտորիային, չի հասկացել, թե ինչ է պատահել իր հետ, քանի որ անհասկանալի կորպով ցանկացել է գրկել նրան։ Առանց մտածելու փաթաթվել է նրան ու սեղմել իրեն։ Քանի որ, ինչպես հետո է իմացել, Վիկտորիայի ետևից եկել են նրա ծնողները, որոնց նախկինում չի ճանաչել, նրա հայրը, տեսնելով, որ գրկել է Վիկտորիային, մոտեցել և վիրավորական նկատողություն է արել իրեն։
… Խմիչքի ազդեցության պատճառով չի կարողանում մտաբերել, թե իրենից բացի իր հետ եղած տղաներից ով է խառնվել ծեծկռտուքին, կոնկրետ ինչ գործողություններ են կատարել, հարվածել են, թե ոչ, հայհոյանք հնչեցրել են, թե ոչ։ Իրեն ոչ ոք չի հարվածել, վնասվածք չունի»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալը պնդել է, որ Վիկտորիային գրկելու հետ կապված հանգամանքը ցուցմունք գրելու ժամանակ չի մտաբերել, հետագայում այդ հանգամանքը հիշել է ավելի մանրամասն։ Պնդել է, որ վիճաբանության ու ծեծտռտուքի ժամանակ եղել է միայնակ, իր հետ այլ անձինք դրան չեն մասնակցել։
Ինչ վերաբերում է տուժողի կողմից իրեն հարվածելու հանգամանքին, նշել է, որ իրականում վերջինս հարվածել է իրեն, սակայն նախաքննության ժամանակ պարզապես չի ցանկացել հայտնել այդ մասին։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Վարդան Հովասափյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է գործով մյուս տուժող Վիկտորիա Հովասափյանի հայրը։
2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին կնոջ` Գայանե Սիմոնյանի և դստեր` Վիկտորիա Հովասափյանի հետ զբոսնելիս են եղել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցով։ Այդ ընթացքում դուստրը՝ խոսելով հեռախոսով մի քանի քայլ առաջ է գնացել իրենցից։ Այդ ժամանակ նրան ընդառաջ են եկել իրեն անծանոթ տղաներ, որոնք սկսել են հայհոյանքներ հնչեցնել դստեր հասցեին։ Անմիջապես մոտեցել է, ասելով` «…արա, էս ոնց եք ձեզ պահում, գժվել ե՞ք»։ Լսելով դա, դստերը շրջապատած տաղներից մեկը, ով հետագայում պարզվել է, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Ստեփանյանը, պատախանել է «…ու՞մ ես ասում արա» և իր համար անսպասելի կերպով հարվածել է իրեն, ինչի հետևանքով ոտքը սայթաքել է և ընկել է գետնին։ Գետնին ընկած ժամանակ ինչպես Գ.Ստեփանյանը, այնպես էլ նրա հետ գտնվող մյուս երիտասարդները սկսել են ոտքերով հարվածել իրեն։ Այդ իրավիճակում մի պահ տեսել է, որ Վիկտորիան նույնպես ընկած է գետնին, իսկ նրա կողքին կանգնած է Գ.Ստեփանյանը։ Ենթադրում է, որ ցանկացել է հավածել աղջկան, թեև ինքը նման բան չի տեսել։ Փորձել է վեր կենալ, անցնել փողոցի դիմացի հատվածը, սակայն այդ պահին իրեն կրկին հարվածել են և ընկել է գետնին։ Մտաբերում է, որ մի քանի րոպե անց հայտնվել է ինչ-որ մեքենայի շարժիչի ծածկի վրա, որի ժամանակ Գ.Ստեփանյանը և նրա հետ գտնվող երիտասարդները շարունակել են հարվածներ հասցնել իրեն։ ՉԻ բացառում, որ մեքենայի վրա է հայտնվել այն ժամանակ, երբ Գ.Ստեփանյանը և նըա ընկերները քարշ են տվել իրեն դեպի փողոցի երթևեկելի հատված։ Միաժամանակ, պնդել է, որ չի տեսել, թե ով է եղել իրեն քարշ տվողը։ Նույն ցուցմունքում, սակայն, տուժողը հայտնել է, որ ինքը փորձել է ինքնուրույն անցնել փողոցը, սակայն իր կարծիքով իրեն ծեծողներն ուզեցել են նաև իրեն քարշ տալ դեպի փողոցի երթևեկելի ուղեմաս։
Պնդել է, որ միջադեպին, բացի Գոռ Ստեփանյանից, ներկա են գտնվել ևս 4-5 երիտասարդներ, ովքեր նույնպես հարվածներ են հասցրել իրեն։ Նրանցից երկուսը եղել են նիհարավուն կազմվածով, մյուսը` մորուսով։ Ստեղծված իրավիճակին Գ.Ստեփանյանը հայհոյանքներ է հնչեցրել ինչպես իր, այնպես էլ` իր ընտանիքի հասցեին։ Այդ իրավիճակին ականատես են եղել անցորդներ, ովքեր որևէ կերպ չեն միջամտել և նույն տեղում հավաքված պարզապես նայել են, ինչը խիստ վիրավորական է եղել իր համար։ Կարծում է, որ վերջիններիս չմիջամտելու պատճառ է հանդիսացել այն, որ տվյալ իրավիճակը եղել է սարսափելի, նրանք վախեցել են որևէ կերպ օգնել։ Միջադեպը դադարել է այն ժամանակ, երբ ժամանել են ոստիկանները։
Ինքը չի տեսել, թե ով է հարվածել դստերը, սակայն հետագայում զրուցել է նրա հետ և վերջինս ասել է, որ նրան հարվածել են Գոռ Ստեփանյանն ու նրա ընկերը։ Մարմնական վնասվածքներ ստացել է հիմնականում գլխի հատվածում։
Տուժողը, դատական քննության ողջ ընթացքում հայտնել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ գույքային պահանջ չունի, սակայն իր համար անընդունելի է այն հանգամանքը, որ դատարանի առջև է կանգնած իրեն ծեծի ենթարկողներից միայն մեկը։ Գտնում է, որ համապատասխան մարմինները պարտավոր էին ձեռնարկել ամեն ինչ, որպեսզի այդ օրն իրենց ծեծի ենթարկած մյուս անձինք ևս ենթարկվեին պատասխանատվության։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի կողմից՝ որպես նրա կատարած արարքի հետևանքով իրենց պատճառված վնասի փոխհատուցում դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարին՝ ապա հրաժարվում է այն ստանալուց, պատճառաբանելով, որ իր ընտանիքի հասցեին ուղղված նման վիավորանքներից հետո որևէ տեսակի փոխհատուցում իրեն պետք չէ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա, Վիկտորիա Հովասափյանի ներկայացուցիչ Գայանե Սիմոնյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Վարդան Հովասափյանը հանդիսանում է իր ամուսինը, իսկ մյուս տուժող Վիկտորիա Հովասափյանը, ում շահերը ներկայացնում է ինքը՝ դուստրը։
2015թ. օգոստոսի 20-ին ամուսնու և դստեր հետ միասին զբոսնել են Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցով, երբ դուստրը մի պահ առաջացել է և քայլել նրանց առջևից։ Ամուսնու հետ զրուցելու ժամանակ տեսել է, որ մի երիտասարդ տղա, ով, ինչպես պարզվել է հետագայում, հանդիսանում է ամբաստանյալ Գ.Ստեփանյանը, մոտենալով դստերը, գրկել և փաթաթվել է նրան, իսկ Վիկտորիան փորձել է ազատվել նրանից։ Այնուհետև, մի խումբ տղաներ շրջապատել են դստերը և հայհոյանքներ հնչեցրել նրա հասցեին։ Տեսնելով այդ ամենը, ամուսինն անմիջապես միջամտել է և դիտողություն անելով նրանց, ասել` «…արա, աղջկաս հետ ինչ գործ ունեք»։ Այդ արտահայտությունը լսելով` ամբաստանյալ Գ.Ստեփանյանն ագրեսիվ կերպով պատասխանել է` «էդ ու՞մ ես արա ասում», ապա, հայհոյանքներ հնչեցնելով, ոտքով հարվածել է ամուսնուն։ Այդ հարվածից հետո ամուսնու ոտքը սայթաքել է և նա ընկել է գետնին։ Այն ժամանակ, երբ ամուսինը ընկած է եղել գետնին, Գ.Ստեփանյանը և նրա հետ գտնվող երիտասարդները մոտեցել և սկսել են դաժանորեն հարվածներ հասցնել նրան։ Այնուհետև, ամուսինը ոտքի է կանգնել և փորձել ինչ-որ կերպ ազատվել նրանց հարվածներից, ուստի հեռացել է դեպի փողոցի երթևեկելի հատված։ Գ.Ստեփանյանը և մյուս երիտասարդները հետապնդել է նրան և հասնելով երթևեկելի հատված, շարունակել են հարվածել ամուսնուն։ Այդ ժամանակ երթևեկող ավտոմեքենաներն անընդհատ ազդանշաններ են հնչեցրել, ավելին, շատերը կանգնել և նայել են։ Նույնիսկ եղել է պահ, երբ ամուսնուն հարվածներ հասցնող երիտասարդները նրան հենել էին են այդտեղ կանգնած տաքսի ավտոմեքենայի շարժիչի ծածկի վրա` շարունակելով դաժանորեն հարվածել նրան։
Ինչ վերաբերում է դստերը` Վիկտորիա Հովասափյանին, հայտնել է, որ միջադեպի ժամանակ հարվածել են նաև նրան` որովայնի և քթի հատվածին, սակայն չի մտաբերում, թե դեպքին ներկա գտնվող անձանցից հատկապես ով է հարվածել նրան։ Միջադեպի ավարտին` ոստիկանների գալուց հետո, դուստրը սկսել է տեսանկարահանել իրավիճակը։ Իրենք նաըել են այտ տեսագրությունը, սակայն այնտեղ գործին վերաբերելի որևէ բան չկա, քանի որ վիճաբանությունն ու քաշքշուկն արդեն ավարտված է եղել։
Իր տեղեկությամբ` Վիկտորիա Հովասափյանը Գ.Ստեփանյանին նախկինում չի ճանաչել, իսկ դեպքից հետո ունեցած զրույցի ժամանակ դուստրը կրկին հավաստիացրել է, որ որևէ առնչություն երբևէ չի ունեցել նրա հետ։
Ստեղծված իրավիճակին ականատես են եղել անցորդներ, որից հետո միջամտել են ոստիկանության աշխատակիցները, ովքեր փորձել են հանդարտեցնել իրավիճակը։
Պնդել է, որ դեպքի օրը Գ.Ստեփանյանի հետ եղել են ևս 4-5 երիտասարդներ, ովքեր նույնպես դրսևորել են ագրեսիվ վարքագիծ, սակայն արտաքնապես մտաբերում է նրանցից միայն Գ.Ստեփանյանին։ Այլ անձանց չի մտաբերում։ Բացի այդ, հիշում է նաև մորուսով մեկ այլ անձի։ Միջադեպը տևել է 10-15 րոպե։ Ամբաստանյալ Գոռ Ստեփանայնին առաջին անգամ տեսել է տվյալ օրը։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«… Տեսել է, որ Վիկտորիան մոտեցել է նրանց կողմ և բղավել, որ հորը ազատ թողնեն։ Դրան ի պատասխան` Գոռ Ստեփանյանը հարվածել է Վիկտորիայի երեսին, իսկ մորուսով տղան բռունցքով հարվածել է նրա որովայնին, ինչի հետևանքով Վիկտորիան ևս մեջքի կողմով ընկել է` գլուխը հարվածելով գետնին։
Այդ ընթացքում մնացած տղաները շարունակել են ծեծի ենթարկել Վարդանին։ Այնուհետև, Գ.Ստեփանյանն ու մորուսով տղան մոտեցել են Վարդանին, բռնել նրա հագուստից և մեջքի վրա քարշ տալով, տարել դեպի ճանապարհի երթևեկելի հատվածի միջնամաս, որտող բոլոր տղաներով շարունակել են ծեծել նրան…»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան ամբողջությամբ պնդել է այն, մասնավորապես, որ Գ.Ստեփանյանի անունն առաջին անգամ լսել է ոստիկանության բաժնում։ Ինչպես նաև այն, որ Գ.Ստեփանյանն է հարվածել Վիկտորիային։ Դատարանում տեսնելով Գ.Ստեփանյանին, պնդել է, որ հենց նա է հարվածել դստերը, ինչպես նաև` ծեծի ենթարկել ամուսնուն։
Գայանե Սիմոնյանը՝ որպես տուժող Վիկտորիա Հովասափյանի ներկայացուցիչ՝ ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ պահանջ չի ներկայացրել։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև`

Տուժող Վիկտորիա Հովասափյանի` 25.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝

«… Ընտանիքի հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 39-րդ շենքի 6-րդ բնակարանում։ Ընտանիքի կազմի մեջ մտնում են հայրը՝ Վարդան Հովասափյանը, մայրը՝ Գայանե Սիմոնյանը, եղբայրը` Շավարշ Հովասափյանը, նրա կինը՝ Լարիսա Հարությունյանը և նրանց երկու մանկահասակ դուստրերը։
2015թ. օգոստոսի 20-ին ժամը 21։30-ի սահմաններում, հոր և մոր հետ միասին զբոսնել են Երևան քաղաքի կենտրոնական հատվածում։ Կեսգիշերին՝ ժամը մոտավորապես 23։40-ի սահմաններում, Թումանյան և Տերյան փողոցների խաչմերուկից Թումանյան փողոցի աջակողմյան մայթով քայլել են դեպի իրենց տուն։ Քանի որ տվյալ ժամանակ հեռախոսով զրուցել է ընկերուհու հետ, փոքր-ինչ առաջ է անցել ծնողներից։ Բացի այդ, մայթի այդ հատվածը, որի աջ կողմում Ազատության հրապարակը շրջապատող ճաղավանդակն է, նեղ է։ Նաև այդ պատճառով է առաջ անցած քայլել, քանի որ հնարավոր չէ երեքով միասին` կողք-կողքի քայլել։ Ծնողներից առաջացել է մոտավորապես 10 քայլ։ Ավարտելով հեռախոսազրույցը, գլուխը ցած կախած և կլանված հեռախոսով, առաջացել է, երբ իր համար անսպասելիորեն ինչ-որ մեկը երկու ձեռքերով ամուր գրկել է իր գոտկատեղից՝ փաթաթվելով իրեն, միաժամանակ ասելով` «հլը արի ստեղ»։
Նկարագրելով տվյալ անձին նշել է, որ նա եղել է գեր կազմվածքով, մոտավոր 170-175 սմ հասակով, մոտ 25 տարեկան, լայնաթիկունք։ Կրել է` մուգ գույնի տաբատ, ինչպես նաև մուգ կապույտ շապիկ, որի կրծքավանդակի հատվածում մոտ 15 սանտիմետր լայնությամբ եղել է ասպիտակ գույնի հորիզոնական գիծ։ Այդ տղային նախկինում չի ճանաչել, իսկ ոստիկանության բաժնում տեղեկացել է, որ նա հանդիսանում է Գոռ Սամվելի Ստեփանյան անունով անձը։ Նա միայնակ չի եղել, նրա հետ եղել են ևս չորս կամ հինգ անձինք։ Երբ նա փաթաթվել է իրեն, պահանջել է, որ հետ քաշի ձեռքերը՝ միաժամանակ թեթև հրելով նրան։ Անսպասելիորեն այդ տղան հայհոյել է իրեն՝ հնչեցնելով սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նրան անվանել է «անասուն» և ասել, որ իր հայրը իր հետ է։ Կարծում է, որ այդ տղան գտնվել է խիստ հարբած վիճակում, քանի որ, երբ փաթաթվել է իրեն, նրա աչքերը եղել են կիսափակ վիճակում, իսկ դեմքը` այլայլված, ծամածռված։ Տվյալ անձի հետ գտնվող անձանցից մեկը, ով եղել է նիհարավուն կազմվածքով, միջահասակ, կրել բաց գույնի շապիկ, քաշել է նրա ձեռքից՝ ասելով` «Արա լավ արի, քեզ պետք ա»։ Այդ պահին, երբ նրա ընկերը քաշում էր նրան, Գոռ Ստեփանյանը ձեռքը ուղղել էր իր կողմ` սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով իր հասցեին։ Նկատելով հորը, ով արագացրած քայլերով մոտենում էր իրեն, շրջվել է, որպեսզի նրան զգուշացնի, որ այդ տղաները հարբած են։ Բացի այդ, լսել է, որ հայրը նրանց ինչ-որ բան է ասել, սակայն չի հիշում, թե ինչ։ Ապա նկատել է, որ նրանցից մեկը հարվածել է հորը, հայրը ընկել է գետնին, իսկ նշված բոլոր տղաները ձեռքերով և ոտքերով սկսել են հարվածել հորը։ Մասնավորապես, Գոռ Ստեփանյանը հարվածել է հոր դեմքի հատվածին, իսկ նրա հետ գտնվող անձանցից մեկը, ով առանձնանում էր իր խնամքով պահած մորուսով, հարվածել է հոր որովայնի հատվածին։ Վազել է հոր կողմ՝ նրան հարվածողներին անվանելով «անասուններ»։ Նույն ակնթարթում Գոռ Ստեփանյանը բռունցքով հարվածել է իր երեսին, ինքը այդ հարվածից մեջքի կողմով ընկել է գետնին, իսկ ընկնելու ընթացքում որովայնին կրկին բռունցքով հարվածել է մորուսով տղան։ Ընկնելու հետևանքով գլուխը հարվածել է գետնին և մի պահ գիտակցությունը մթագնել է։ Ապա, ընկած դիրքից նկատել է, որ նշված բոլոր անձինք հորը քարշ են տալիս փողոցի երթևեկելի հատվածով՝ ոտքերով հարվածելով նրան։ Ոտքի է կանգնել և սկսել է օգնություն կանչել։ Ապա, վազել է դիմացի մայթ՝ Թումանյան փողոցի 27 հասցեում գտնվող «Նատալի Ֆարմ» դեղատուն, որպեսզի օգնություն կանչի, սակայն նշված դեղատան աշխատակից տղան, ով կանգնած է եղել դրսում ու դիտել միջադեպը, ոչ միայն չի թողել իրեն մտնել դեղատուն, այլև հրաժարվել է զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել։ Հետագայում իմացել է, որ նրա անունը Վարուժան է։ Տվյալ պահին չի կողմնորոշվել, որ զանգահարի ոստիկանություն, քանի որ գտնվել է շոկային վիճակում։
Այդ ժամանակ իր ուղղությամբ քայլելով եկել է Գոռ Ստեփանյանը, ըստ երևույթին` հարվածելու նպատակով, սակայն այդ պահին օգնության են հասել ոստիկանները և բռնել նրան։ Վերջինս շարունակել է դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ, մասնավորապես, հայհոյելել է ոստիկաններին՝ պահանջելով բաց թողնել իրեն։ Ոստիկանները նրան նստեցրել են ծառայողական ավտոմեքենա և տեղափոխել ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Միաժամանակ, իրենց ևս հրավիրել են բաժին։ Հասնելով ոստիկանության բաժին՝ տվել է համառոտ բացատրություն կատարվածի վերաբերյալ։
Միջադեպի ողջ ընթացքում բոլոր նշված անձինք անդադար սեռական բնույթի հայհոյանքներ են հնչեցրել իր, մոր, հոր հասցեին, ինչպես նաև անհասցե, իսկ վերջում՝ նաև ոստիկանների։
Միջադեպի ժամանակ հավաքվել էր մարդկանց մեծ բազմություն, այդ թվում՝ տղամարդիկ, կանայք, երեխաներ, օտարեկրացիներ, սակայն նրանցից ոչ ոքի չի ճանաչում։ Նրանք չեն միջամտել, քանի որ նշված տղաների ագրեսիվ վարքագիծը վախեցրել է բոլորին։
Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ դեպքից անմիջապես հետո բացատրությամբ հայտնել է, որ նախկինում ճանաչել է Գոռ Ստեփանյանին և մի քանի անգամ տեսել է «Ջազվե» սրճարանում, նշել է, որ բացատրությունը, ըստ երևույթին սխալ է արձանագրվել, քանի որ ինքը նախկինում ոչ թե ճանաչել է Գոռ Ստեփանյանին, այլ պարզապես նրա դեմքը իրեն ծանոթ է թվացել։ Քանի որ հաճախակի է լինում «Ջազվե» սրճարանում, ենթադրել է, որ հնարավոր է այդ վայրում է տեսել նրան։ Չի բացառում, որ նմանացրել է նրան այլ մարդու հետ։ Հաստատում է, որ Գոռ Ստեփանյանին նախկինում չի ճանաչել։
Ի պատասխան քննիչի հարցին` կապված բացատրությունում նշված այն հանգամանքի հետ, իբրև իրեն գրկած, տղամարդը, այսինքն՝ Գ.Ստեփանյանը, 4-5 անգամ հարվածել է իր մարմնի տարբեր մասերին, ինչի հետևանքով վայր է ընկել, նշել է, որ իրականում վայր է ընկել Գ.Ստեփանյանի և նրա ընկերներից մորուսով անձի բռունքով հարվածելու հետևանքով։ Բացատրությունը գրելիս եղել է հուզված և լարված և ճիշտ չի ձևակերպել մտքերը։ Խնդրում է հիմք ընդունել վերը շարադրված ցուցմունքը, քանի որ բացատրություն տալու ժամանակ գտնվել է հոգեպես հուզված և ընկճված վիճակում»։

04.09.2015թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում նախաքննության ժամանակ մեղադրյալ Գ.Ստեփանյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ՝

20.08.2015թ.-ին ժամը 23։50-ի սահմաններում ծնողների հետ զբոսնել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցով, երբ մի պահ առաջացել է նրանցից և զրուցել հեռախոսով։ Հանկարծակի իր առջև է հայտնել իր հետ առերեսվող անձը, ով հետագայում իմացել է, որ հանդիսանում է Գոռ Ստեփանյաննը։ Վերջինիս հետ են գտնվել նրա 4-5 ընկերները։ Գ.Ստեփանյանը, մոտենալով իրեն, գրկել է։ Հրել է նրան, փորձել ազատվել նրանից, միաժամանակ ասել է, որ ծնողները քայլում են իր ետևից։ Այդուամենայնիվ, Գ.Ստեփանյանը քայլել է ծնողների ուղղությամբ, ապա ձեռքերը պարզելով դեպի իրեն, հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Հասկանալով, որ Գոռը հարբած է, շրջվել է, որպեսզի հորը զգուշացնի այդ մասին, սակայն տեսել է, որ Գոռը և նրա ընկերը` մորուսով տղան /հետագայում իմացել է, որ նա հանդիսանում է Վրեժ Խաչատրյանը/, հարվածել են հորը, ինչի հետևանքով վերջինս ընկել է գետնին։ Այնուհետև, բոլորը միասին սկսել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածել հոր մարմնի տարբեր մասերին։ Շտապել է օգնել հորը, հարցրել, թե ինչ են ուզում, սակայն Գ.Ստեփանյանը և Վ.Խաչատրյանը հարվածել են իր դեմքի և որովայնի հատվածին, ինչի հետևանքով ընկել և գլուխը հարվածել է։ Այնուհետև, տեսել է, որ Գ.Ստեփանյանը և մյուսները, բռնելով հոր հագուստից, քարշ են տալիս երթևեկելի գոտի, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել հորը։ Այդ ամենը տևել է այնքան ժամանակ, մինչև հայտնվել են ոստիկանները և Գոռին բերման են ենթարկել։ Մնացած անձինք անհետացել են հավաքված ամբոխի մեջ։
Նշել է, որ Գ.Ստեփանյանը ներկայացնելով դեպքի հանգամանքները, ստում է, ամեն ինչ եղել է այնպես, ինչպես ինքն է ներկայացրել»։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վարդան Ներսիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան։
Դեպքի օրը /օրը և ամիսը չի մտաբերում/ ծառայակից Արտյոմ Օհանյանի հետ միասին ծառայողական պարտականություններ են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» սրճարանի մոտ, երբ լսել են ձայներ և վազել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով Երևան քաղաքի Մաշտոց-Թումանյան խաչմերուկ, տեսել է խառնաշփոթ իրավիճակ, մասնավորապես, հավաքված են եղել մի խումբ անձինք, ովքեր փորձում էին հանդարտեցնել արդեն իսկ ծագած վիճաբանությունը։ Այնուհետև, մոտենալով ամբոխին, տեսել է, ամբաստանյալ Գ.Ստեփանյանին, ով դրսևորել է ագրեսիվ վարքագիծ։ Մասնավորապես, վերջինս բղավել է և ձեռքով հարվածներ հասցրել տուժող Վարդան Հովասափյանին, սակայն չի մտաբերում, թե նրա մարմնի որ հատվածներին է հարվածել։ Անմիջապես մոտեցել է, կանխել ծագած վիճաբանությունը, որից հետո Գ.Ստեփանյանին ծառայողական ավտոմեքենայով բերման է ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Ինչ վերաբերում է տուժող Վարդան Հովասափյանին, հայտնել է, որ վերջինիս գլխի հատվածում առկա են եղել մարմնական վնասվածքներ, բացի այդ, վերջինիս վրա տեսել է նաև արյան հետքեր։ Խառնաշփոթ իրավիճակում տեսել է նաև Վիկտորիա Հովսափայանին, սակայն չի տեսել, արդյոք վերջինիս հարվածներ հասցրել են, թե ոչ։ Չի մտաբերում, հայհոյանքներ հնչել են, թե ոչ։ Բացի ամբաստանյալ Ստեփանյանից, ագրեսիվ պահվածք դրսևորած այլ անձի չի նկատել։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«... 20.08.2015թ.-ին ժամը 24։00-ի սահմաններում ոստիկան Արտյոմ Օհանյանի հետ միասին ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքում` Օպերայի շրջակայքում։ Մոտենալով Թումանյան փողոցին՝ բղավոցի ձայներ են լսել ու խառնաշփոթ նկատելով՝ վազել են դեպի հավաքված ամբոխը։ Մոտենալով նկատել են երկու քաղաքացիների, ովքեր բռունցքներով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել փողոցի երթևեկելի մասում ընկած մեկ այլ՝ տարեց քաղաքացու։ Նկատելով այդ ամենը, անմիջապես մոտեցել և բռնել են հարվածողներից մեկին, ոտքի կանգնեցրել ասֆալտին ընկած տարեց մարդուն, սակայն չեն հասցրել բռնել երկրորդ ծեծի ենթարկող անձին, ով եղել է մոտ 25-30 տարեկան, ատլետիկ կազմվածքով և ունեցել է խնամված արտահայտիչ մորուս։ Նրա ձեռքերի հատվածում եղել են դաջվածքներ։ Կրել է սպիտակ շապիկ` թևի հատվածը պատռված, սակայն չի հիշում, թե որ թևն է եղել պատռված։ Տվյալ անձը, նկատելով իրենց, անմիջապես խառնվել է ամբոխի մեջ, փախել Կողբացի փողոցի ուղղությամբ և կորել իրենց տեսադաշտից։ Այն անձը, ում կարողացել են բռնել, ըստ երևույթին, գտնվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, ցուցաբերել շատ ագրեսիվ վարքագիծ, նույնիսկ անհասցե հայհոյանքներ է հնչեցրել իրենց ներկայությամբ, դժվարությամբ է ենթարկվել պահանջներին, մասնավորապես` ավտոմեքենա նստեցնելուն։ Այդուամենայնիվ, իրենց նկատմամբ բռնության փորձ չի կատարել և ակտիվ չի դիմադրել։ Ինչպես նրան, այնպես էլ ծեծի ենթարկված տարեց մարդուն ու վերջինիս կնոջն ու դստերը ուղեկցել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզելով նրանց տվյալները, իմացել են, որ ծեծի ենթարկողը ու իրենց կողմից բերման ենթարկվածը հանդիսանում է Գոռ Սամվելի Ստեփանյան անունով անձը, իսկ ծեծի ենթարկված տարեց մարդը` Վարդան Հովասափյան անունով անձը, ում հայրանունը չի հիշում։ Նրա կնոջ և դստեր տվյալները նույնպես չի հիշում։
Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում համապատասխան զեկուցագիր ներկայացնելով` բաժնի պետին հայտնել է տեղի ունեցած միջադեպի մասին, որից հետո անցել իր պարտականությունների կատարմանը»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է այն, հայտնելով, որ այն ամբողջությամբ համապատասխանում է իրականությանը, իսկ ներկա պահին, քանի որ անցել է որոշակի ժամանակ, չի հիշում այլ մանրամասներ։ Ներկա պահին չի մտաբերում, արդյոք տուժող Վարդան Հովասափյանին տեսել է մեքենայի շարժիչի ծածկի վրա, թե ոչ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արտյոմ Օհանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան։
Դեպքի օրը ծառայակից Վարդան Ներսիսյանի հետ միասին ծառայողական պարտականություններ են իրականացրել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող «Ատլանտիկ» սրճարանի մոտ, երբ լսել են աղմուկի ձայներ և վազել այդ ձայների ուղղությամբ։ Հասնելով Մաշտոց-Թումանյան խաչմերուկ, տեսել է խառնաշփոթ իրավիճակ, որին հավաքված են եղել մի խումբ անձինք։ Տեսել է, որ տուժող Վարդան Հովասափյանն ընկած է ճանապարհի մայթեզրին` երթևեկելի հատվածում, իսկ ամբաստանյալ Ստեփանյանը դրսևորելով ագրեսիվ վարքագիծ` հարվածում է վերջինիս։ Այդ ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ և բղավոցներ։ Անմիջապես միջամտել են, օգնել` բարձրացնել Վարդան Հովսափյանին։
Այդ ամենից հետո Գ.Ստեփանյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վարդան Հովասափյանն ունեցել է մարմնական վնասվածքներ, մասնավորապես` ճակատային հատվածը եղել է արյունոտ։ Վարդան Հովասափյանի հետ միասին գտնվել է դուստրը, ով օգնություն է խնդրել։ Ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է միայն ամբաստանյալ Ստեփանյանը, այլ անձանց չի տեսել։ Ընդամենը տեսել է մեկ անձի, ով հետագայում կորել է իր տեսադաշտից, սակայն չի հասկացել, թե վերջինս ինչ առնչություն է ունեցել դեպքի հետ։ Ենթադրել է, որ վիճաբանության մասնակից է, քանի որ այդ անձը կրել է սպիտակ շապիկ, որի թևի հատվածը եղել է պատռված։
Հայտնել է, որ վիճաբանությունը չի խանգարել երթևեկությանը, սակայն եղել են անձինք, ովքեր կայանել էին ավտոմեքենաները և նայել դրա ընթացքին։ Պնդել է, որ իր ներկայությամբ ամբաստանյալ Ստեփանյանը Վարդան Հովասափյանին չի հարվածել։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«... Սույն թվականի օգոստոսի 20-ին կեսգիշերի սահմաններում համածառայակից ոստիկան Վարդան Ներսիսյանի հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքում, երբ մոտենալով Թումանյան փողոցին, լսել են բղավոցի ձայներ։ Խառնաշփոթ նկատելով՝ վազել են այդ կողմ։ Մոտենալով նկատել են երկու երիտասարդ քաղաքացիների, ովքեր բռունցքներով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել փողոցի երթևեկելի մասում ընկած մեկ այլ՝ տարեց քաղաքացու։ Անմիջապես մոտեցել են, բռնել հարվածողներից մեկին, ոտքի կանգնեցրել ասֆալտին ընկած տարեց մարդուն, սակայն չեն հասցրել բռնել երկրորդ ծեծի ենթարկող անձին, ով եղել է շուրջ 25-30 տարեկան, սպորտային կազմվածքով, ունեցել է խնամված արտահայտիչ մորուս։ Նրա ձեռքերին՝ բազուկների հատվածում, եղել են դաջվածքներ։ Վերջինս կրել է սպիտակ շապիկ` թևի հատվածը պատռված, սակայն չի հիշում, թե որ թևն է եղել պատռված։ Նա, նկատելով իրենց, անմիջապես խառնվել է ամբոխի մեջ և փախել դեպի Կողբացի փողոց, որից հետո կորել իրենց տեսադաշտից։ Այն անձը, ում կարողացել են բռնել, ըստ երևույթին գտնվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, քանի որ ցուցաբերել է շատ ագրեսիվ վարքագիծ, նույնիսկ իրենց ներկայությամբ հնչեցրել է անհասցե հայհոյանքներ ու դժվարությամբ է ենթարկվել պահանջներին, մասնավորապես՝ ավտոմեքենա նստեցնելուն։ Այդուամենայնիվ, իրենց նկատմամբ բռնության փորձ չի կատարել և ակտիվ չի դիմադրել։ Ինչպես նրան, այնպես էլ ծեծի ենթարկված տարեց մարդուն ու վերջինիս կնոջն ու դստերն ուղեկցել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ պարզելով նրանց տվյալները, իմացել են, որ ծեծի ենթարկողը ու բերման ենթարկված անձը հանդիսանում է Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը, իսկ ծեծի ենթարկված տարեց տղամարդը Վարդան Հովասափյանն է, նրա հայրանունը չի հիշում։ Չի մտաբերում նաև կնոջ և դստեր տվյալները։
Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում ծառայակից Վ.Ներսիսյանը համապատասխան զեկուցագիր է ներկայացրել բաժնի պետին` տեղի ունեցած միջադեպի մասին, ապա անցել են իրենց պարտականությունների կատարմանը»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է այն հայտնելով, որ ամբողջությամբ համապատասխանում է իրականությանը։ Պնդել է, որ Գոռից բացի հիշում մի անձի` ով կրել է սպիտակ շապիկ` թևի հատվածը պատռված, ունեցել է նաև մորուս։ Գ.Ստեփանյանը դրսևորել է ագրեսիվ պահվածք, գտնվել ալկոհոլի ազդեցության տակ, ոտքերով հարվածել է տուժող Հովասափյանին։ Քանի որ իրենց շառայության ընթացքում նման միջադեպեր քիչ չեն, դեպքի որոշ մանրամասներ չի մտաբերում։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Վարուժան Աբրահամյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Նատալի Ֆարմ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող` Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 2-րդ հասցեում գործող դեղատանը` որպես վաճառող։
Դեպքի օրը գտնվել է աշխատավայրում, լսել է աղմուկի ձայներ և դուրս եկել դեղատնից։ Տեսել է, որ դրսում` մայթեզրին, հավաքված են մարդիկ, այդ թվում` ոստիկաններ, ուստի հետաքրքրվել է, թե ինչ է պատահել։ Հավաքված անձինք խնդրել են իրեն ջուր բերել կամ մեկ այլ օգնություն ցուցաբերել, սակայն, երբ առաջացել է, որևէ մեկին չի տեսել։ Հասկացել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել։
Վկան պնդել է, որ ինքn անձամբ վիճաբանությանը ներկա չի գտնվել, վիճող անձանց չի տեսել, սակայն դրսում տեսել է արյան հետքեր։ Այդ ժամանակ երթևեկությունը չի դադարել, սակայն եղել են անձինք, ովքեր կանգնել և նայել են անցուդարձին։ Խառնաշփոթի ժամանակ տեսել է տուժողի դստերը` Վիկտորիա Հովասափյանին, ով գտնվել է ոչ ադեկվատ վիճակում, մասնավորապես, նա բարձրաձայնել է, խնդրել կանչել ոստիկանների։ Ավելին, վերջինս նույնիսկ փորձել է մտնել դեղատուն, սակայն ինքը նրան չի թողել, քանի որ այդ ժամին այդպիսի իրավունք չունի։ Հաջորդ օրը տուժող Վարդան Հովասափյանն իրենց դեղատնից գնել է դեղ։ Նախկինում Վիկտորիա Հովասափյանին չի ճանաչել, նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«... Սովորում է Մ.Հերացու անվան Երևանի պետական բժշկական համալսարանի ստոմատոլոգիական ֆակուլտետի չորրորդ կուրսում։ Զուգահեռաբար 2015թ.-ի հունիս ամսից աշխատում է «Նատալի Ֆարմ» ՍՊ ընկերության` Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 27 հասցեում գտնվող դեղատանը` որպես վաճառող։ Քանի որ ուսանող է, հետևաբար իրեն հարմար է աշխատել երեկոյան ժամերին։ Աշխատում է ժամը 21։00-ից մինչև հաջորդ օրվա ժամը 09։00-ն` օր ու մեջ գրաֆիկով։ ժամը 22։00-ից աշխատում է միայնակ, քանի որ այդ ժամին աշխատանքն ավարտում է դեղատան մյուս վաճառողը։
2015 թվականի օգոստոսի 20-ին ժամը 21։00-ից գտնվել է նշված դեղատանը։ Այդ օրը ժամը 23։50-ի սահմաններում դրսից լսել է աղմուկ և տարօրինակ աշխուժություն։ Դուրս գալով դեղատնից, տեսել է, որ դրա դիմացի հատվածում մարդկանց մեծ բազմություն է հավաքվել։ Մի տարեց մարդ արնաշաղախ ընկած է ճանապարհի երթևեկելի հատվածում, և նրա շուրջ մեծ թվով մարդիկ են հավաքված։ Նկատել է նաև նրա մոտ կանգնած մի երիտասարդ աղջկա, ով ասում էր՝ «պրոֆեսոր հորս ծեծեցին»։ Դրանից էլ ենթադրում է, որ նա ծեծված մարդու դուստրն է։ Այդ պահին նշված վայրում եղել են նաև ոստիկաններ։ Այդ վայրում նկատել է մի երիտասարդի` գեր կազմվածքով, բարձրահասակ, սակայն նրան մանրամասն նկարագրել չի կարող, փոխարենը կարող է նկարագրել նրա վարքագիծը։ Այսպես. այդ երիտասարդը գտնվել է հարբած վիճակում, ձեռքերը լայն տարածել էր, փորձում էր մոտենալ նշված աղջկան և հարվածել նրան, սակայն ոստիկանները բռնելով նրան, փակել էին ճանապարհը։ Այդ երիտասարդի հետ եղել են նաև երկուսից չորս այլ երիտասարդներ` նիհարավուն կազմվածքով։ Տիրել է վախի մթնոլորտ, քանի որ իր առջև բացված տեսարանը եղել է սարսափելի։ Քանի որ պատասխանատու էր նաև դեղատան համար, փորձել է երկար չմնալ դրսում, ուստի վերադարձել է դեղատուն։ Մի պահ այնպիսի տպավորություն է ստեղծվել, որ կարող Է միջադեպը շարունակվել և տարածվել նաև դեղատան ներսում, այդ իսկ պատճառով որոշել է հեռանալ այդտեղից։
Երբ ոստիկանները նշված երիտասարդին տարել են ոստիկանության բաժին, նկատել է, թե ինչպես նրա ընկերները հարցրել և տեղեկացել են, որ իրենց ընկերոջը տարել են Կենտրոնի բաժին։ Ապա այդ նիհարավուն կազմվածքով տղաները նստել են դեղատան դիմաց կանգնած սպիտակ գույնի մի ավտոմեքենա, որի մակնիշը և համարանիշը չի ֆիքսել, և գնացել են ոստիկանների ետևից։
Միջադեպի ժամանակ տարածքում հավաքված անձանց ուշադրություն չի դարձրել, քանի որ տիրել է միաժամանակ և խառնաշփոթ և ընդհանուր վախի մթնոլորտ։ Չի բացառվում, որ այդտեղ կարող էին հավաքված լինել խանութների աշխատողներ, սակայն իր ուշադրությունը նրանց վրա չի եղել։ Բոլոր հավաքվածներն էլ մի տեսակ վախենալով են փորձել օգնել գետնին ընկած տղամարդուն, քանի որ նրան ծեծող անձը ագրեսիվ էր տրամադրված և անընդհատ փորձում էր գրոհել, նրա հետ հնարավոր չէր լեզու գտնել կամ հանգստացնել նրան։
Իր տեղեկությամբ` վիճաբանությունն առաջացել էր այն պատճառով, որ վերոնշյալ երիտասարդը ցանկացել էր գրկել նշված աղջկան, իսկ նրա հայրը միջամտել և ծեծի է ենթարկվել նրա ու նրա ընկերների կողմից։ Այս ամենի մասին բղավելով պատմել է մի կին, այդ ամենից հասկացել է, որ նա այդ աղջկա մայրն է և ծեծվողի կինը։
Նշված թեմայով հետագայում դեղատան հարևանությամբ գտնվող խանութների աշխատակիցների հետ չի զրուցել, տեղեկացված չէ, թե ով է ականատես եղել բուն դեպքին։ Ինքը ականատես է եղել միայն վերջի պահին, երբ արդեն տարածքում եղել են ոստիկաններ։
Նշված որևէ անձի չի ճանաչում, նրանց տեսնելիս չի կարող վերհիշել, ուշադրություն չի դարձրել ոչ ոքի։ Կարող է ճանաչել միայն ծեծված տղամարդուն և նրա աղջկան, քանի որ նրանք հանդիսանում են իրենց դեղատան հաճախորդներ»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է, որ միջադեպի ժամանակ չի տեսել ինչպես տուժող Վարդան Հովասափյանին` արնաշաղաղ վիճակում, այնպես էլ որևէ այլ անձի` գետնին ընկած։ Վարդան Հովասափյանին տեսել է միայն հաջորդ օրը, իսկ տվյալ օրը գետնին տեսել է թափված արյուն։ Տեսել է, որ մեկ անձի նստեցնում են ավտոմեքենա, որի ժամանակ ասել են, որ տանում են Կենտրոնի ոստիկանություն։ Մեքենա նստեցնող անձը եղել է գեր կազմվածքով։ Նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է դեպքից մեկ ամիս անց, այդ իսկ պատճառով շատ մանրամասներ չի մտաբերել։ Քանի որ եղել են հավաքված մի շարք անձինք, նրանց մեջ եղել են նաև նիհարավուն կազմվածքով անձինք, այդ իսկ պատճառով այդպես է գրել նախաքննական ցուցմունքում։
Վկան պնդել է, որ ինքն անձամբ վիճաբանությունն ու ծեծտռտուքը չի տեսել և միջադեպի մանրամասները պատմել է իրեն անծանոթ մի կին՝ այն ժամանակ, երբ ինքը գտնվել է դրսում։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Դանիել Օհանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Ստեփանյանը հանդիսանում է իր ընկերոջ` Արթուր Ստեփանյանի, կնոջ եղբայրը։
Տվյալ օրը, մինչ միջադեպը, Գոռի հետ միասին գտնվել են Երևան քաղաքի Մարգարյան հիվանդանոցում, քանի որ ծնվել էր Գոռ Ստեփանյանի քրոջ առաջնեկը։ Այնուհետև, գնացել են Գոռի բնակարան, որից հետո` ռեստորան։ Գոռի հետ միասին օգտագործել են ոգելից խմիչք, ապա Գոռի, Արթուրի, Ռուբենի և Ժորիկի հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Թումանյան փողոց և առաձնին-առանձին զբոսնել։ Ինքը քայլել է Ժորիկի հետ, ետևից եկել են Ռուբենը և Արթուրը։ Երբ արդեն գտնվել են Օպերայի մոտ՝ Կարապի լճի մոտակայքում, տեսել է, որ մի խումբ անձինք, այդ թվում նաև ոստիկաններ, վազում են Երևան քաղաքի «պոսպեկտ» փողոցի ողղությամբ։ Անմիջապես գնացել է նրանց ուղղությամբ, տեսել է, որ հավաքված են մի խումբ անձիք, բացի այդ, տեսել է, որ ոստիկանները ձերբակալել են Գ.Ստեփանյանին։ Այդտեղ է գտնվել նաև ընկերը` Արթուրը, ով զրուցել է Գոռի հետ, երբ նա գտնվել է ոստիկանական ավտոմեքենայի մեջ։ Չի մտաբերում, թե վերջիններս ինչ են զրուցել։
Տեղեկացել է, որ Գոռի և ինչ-որ անձի միջև ծագել է վիճաբանություն, սակայն այդ ամենին ականատես չի եղել, միայն եկել է վերջում։ Պնդել է, որ իր ներկայությամբ Գ.Ստեփանյանը որևէ մեկի հասցեին հայհոյանք չի հնչեցրել, ոստիկաններին դիմադրություն չի ցուցաբերել։ Այդ ամենից հետո Արթուրի հետ հեռացել են։
Միջադեպից հետո Գ.Ստեփանյանի հետ այլևս չի խոսել։ Դեպքի օրը տեսել է տուժող Վարդան Հովասափյանին, իսկ նրա կնոջը չի մտաբերում, տեսել է այնտեղ, թե ոչ։ Ծեծված աղջկա չի տեսել։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկա Արթուր Ստեփանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Ստեփանյանը հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը։
2015թ.-ի օգոստոսի 20-ին ծնվել է իր առաջնեկը, ինչի կապակցությամբ որոշել է ընկերների հետ միասին նշել երեխայի ծննդյան տարեդարձը։ Գոռի և նրա ընկեր Գևորգի հետ միասին Գոռին պատկանող «Օպել» մակնիշի ավտոմեքնայով գնացել են Երևան քաղաքի Մոսկովյան փողոց, ավտոմեքենան կայանել «Արտաշի մոտ» կոչվող հացատան դիմաց և ոտքով քայլել դեպի Թումանյան փողոց։ Տեսել է, թե ինչպես է Գ.Ստեփանյանը, ով քայլել է իր առջևից, ուրախ տրամադրությամբ մոտենում մի աղջկա, ով հետագայում պարզվել է, որ հանդիսանում է Վիկտորիա Հովասափյան անունով անձը։ Գ.Ստեփանյանը ձախ ձեռքով կանգնեցրել նրան։ Տեսնելով դա, ինքը մտածել է, որ վերջիններս ճանաչում են միմյանց։ Գ.Ստեփանյանն այդ աղջկան ինչ-որ բան է հարցրել, սակայն վերջինս դրսևորել է ոչ ադեկվատ վարքագիծ։ Մասնավորապես, ասել է` «հեսա պապաս կգա, կտեսնես», սակայն նման արտահայտությունը զարմանք է առաջացրել Գոռի մոտ։ Անմիջապես մոտեցել է Գոռին` միասին առաջանալու նպատակով։ Այդ ժամանակ իրենց ընդառաջ է եկել մի տղամարդ` Վարդան Հովասափյանը, ով նայելով Գոռին, անպատվել է, ասելով` «..լակոտ»։ Ընդ որում, տվյալ տղամարդը որևէ կերպ չի ներկայացել իրենց, չի ասել, որ հանդիսանում է տվյալ աղջկա հայրը։ Այնուհետև, Գոռի հասցեին դարձյալ հնչեցրել է վիրավորական արտահայտություններ` «լակոտ», «վիժվածք» և այլն։ Քանի որ այդ տղամարդը Գ.Ստեփանյանին մի քանի անգամ վիրավորել է` այն էլ` օտար անձանց ու անցորդների ներկայությամբ, Գոռը չի հանդուրժել և քաշքշուկ է սկսվել նրա ու Վ.Հովասափյանի միջև։ Անմիջապես միջամտել է ծագած իրարանցմանը` բռնելով Գոռի մեջքի հատվածից։ Այդ ժամանակ նկատել է, որ տվյալ աղջիկը` Վիկտորիան, հանել է բջջային հեռախոսը և, հնչեցնելով սեռական բնույթի հայհոհայնքներ, սկսել է նկարել տեղի ունեցողը։ Ստեղծված իրավիճակին միջամտել են պատակահական անցորդներ և ոստիկաններ` փորձելով բաժանել նրանց։ Ոստիկանները Վիկտորիայի և նրա հոր մատնանշմամբ Գոռին ձերբակալել և բերման են ենթարկել։ Նույնիսկ, այն ժամանակ, երբ ոստիկանները Գոռին հեռացնում էին, Վարդան Հովասափյանը նրա հասցեին շարունակել է հնչեցնել վիրավորական արտահայտություններ։
Կապված Վիկտորիա Հովասափյանի դրսևորած վարքագծի հետ, վկան հայտնել է, որ վերջինս որևէ կերպ չի միջամտել տեղի ունեցած քաշքշուկին, պարզապես բջջային հեռախոսով նկարահանել է տեղի ունեցածը, բացի այդ, հնչեցրել է նաև սեռական բնույթի հայհոյայնքներ։ Միջադեպից հետո իմացել է, որ Գոռը նախկինում ճանաչել է Վիկտորիային, վերջինս հանդիսացել է Գոռի ծանոթի` Լուսինեի, ընկերուհին, ում ճանաչել է նաև Գոռը։ Տվյալ օրը Գոռը մոտեցել է Վիկտորիային, պարզապես հարցրել Լուսինեի հեռախոսահամարը, իսկ վերջինս դրսևորել է ոչ նորմալ վարքագիծ։
Քանի որ մինչ միջադեպը, ճանապարհին քնել էր մեքենայի մեջ, հետագայում է իմացել միայն, որ իրենց հետ մեկ այլ ավտոմեքնայով եղել են նաև` Դանիելը, Ռուբոն, Ժորան և Արտյոմը, ովքեր իրենց սպասել են «Ատլանտիկ» սրճարանի մոտ։
Պնդել է, որ անմիջապես ներկա է գտնվել միջադեպին, սակայն չի տեսել, որ Գոռ Ստեփանյանը գրկախառնվել է Վիկտորիա Հովասափյանին, ավելին, չի տեսել, որ Գոռը հարվածել է նրան։ Միջադեպի ժամանակ Գոռի և իր կողմից հայհոյանքներ չեն հնչել, Գոռը Վարդան Հովասափյանին գետնին ընկած վիճակում քարշ չի տվել դեպի ուղեմաս։ Չի եղել նման բան, որ տրանսպորտի երթևեկությունը միջադեպի պատճառով դադարած լինի։ Միջադեպի ժամանակ Գևորգ Ֆանյանին չի տեսել, նրան միայն տեսել է ավտոմեքենայի մեջ։ Միջադեպը ընդհանուր առմամբ տևել է 1 րոպե։ Տուժողի մարմնական վնասվածքները ևս չի տեսել։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև՝

դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2470 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Վիկտորիա Հովասափյանի մարմնական վնասվածքներն` ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` գլխի ծոծրակային շրջանի, քթի, որովայնի առաջային պատի փափուկ հյուսվածքների սալջարդների, ձախ արմնկահոդի շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։

/տես՝ հատոր 1-ին, գ.թ 286-287, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2471 եզրակացությունը, համաձայն որի` «Վարդան Հովասափյանի մարմնական վնասվածքներն` ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` գլխի, կրծքավանդակի, աջ արմնկային հոդի շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդների, ճակատային, գագաթային, քունքային, ակնակապիճների, ձախ այտային, աջ արմնկահոդի շրջանների արյունազեղումների, ձախ քունքային շրջանի արյունահավաքի, ճակատային աջից վերին և ստորին շրթունքների, ձախ արմնակահոդի, աջ դաստակի շրջանների քերծվածքների, ճակատային շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, ուղեկցված փակ գանգուղեղային վնասվածքով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6-օրից, և ոչ ավելի, քան 21-օր»։

/տես՝ հատոր 1-ին, գ.թ 288-289, դատական նիստի արձանագրությունը/

Հեռախոսային խոսակցությունների վերծանումները զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` «Օրանժ Արմենիա» ՓԲԸ-ի կողմից սպասարկվող` 055-15-94-27 բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի անվամբ։
20.08.2015 թվականին ժամը 23։54-ին 055-15-94-27 հեռախոսահամարը գործածվել է և սպասարկվել Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքում տեղակայված «Օպերա» անվամբ ռադիոլակացիոն կայանի կողմից։


/տես՝ հատոր 2-րդ, գ.թ 231, դատական նիստի արձանագրությունը/

Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 37/46 հասցեում գործող «Արտիոլի» խանութի տեսագրող սարքի տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությունները զննելու մասին արձանագրությունը։

/տես՝ հատոր 2-րդ, գ.թ 101, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, Գ.Ստեփանյանի սթափության վիճակի զննության մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` «21.08.2015թ.-ին Գ.Ստեփանյանի արյան մեջ առկա է եղել է 0.69 գրամ ալկոհոլ», ամուսնության վկայականն առ այն, որ ամուսնացած է Լիլիթ Կարենի Ավետիսյանի հետ, 26.11.2012թ.-ին ծնված երեխայի` Լուսինա Գոռի Ստեփանյան, ծննդյան վկայականը։
Բացի այդ, հրապարակվել են նաև Գ.Ստեփանյանի առողջական վիճակի վերաբերյալ փաստաթղթեր` մասնավորապես, 16.10.12թ.-ին, 03.09.2010թ.-ին և 29.03.2010թ.-ին սրտաբանական դիագնոստիկական կլինիկայում հետազոտությունների վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերը, ըստ որոնց` վերջինիս մոտ ախտորոշվել է սրտի սինուսային արիթմիա։ 14.05.2013թ.-ին հետազոտվել է «Ս.Վ.Մալայանի անվան ակնաբուժական կենտրոնում», որտեղ ախտորոշվել է` «աջ աչք-առողջ, ձախ աչք-խառը աստիգմատիզմ 5.0դ» հիվանդությունը։ 15.04.2010թ.-ին կրկին հետազոտվել է «Ս.Վ.Մալայանի Անվան ակնաբուժական կենտրոնում», որտեղ ախտորոշվել է` «աջ աչք-ցածր աստիճանի հեռատեսություն 1.0դ, ձախ աչք- խառը աստիգմատիզմ 6.5դ» հիվանդությունը։ Համալսարանական թիվ 1 կլինիկական հիվանդանիցային համալիրի կողմից իրականացված համակարգչային տոմոգրաֆիայի համաձայն` Գ.Ստեփանյանի «նեյրոկրանիումի պատկերը ԿՏ մորֆոլոգիայով նորմայի սահմաններում է, արյունազեղման պատկեր չկա։ Աջակողմյա քրոնիկ հայմորիտ։ Քթի միջնապատը աջակողմյա թեքումով է»։
Դատարանում հետազոտվել է նաև Գ.Ստեփանյանի մոր՝ Լուսինե Ստեփանյանի, վերաբերյալ տրված էպիկրիզը, համաձայն որի նա՝ «վիրահատվել է` «Արգանդի էքստիրպացիա արգանդաձողերով։ Կատարվել է ձախ ձվարանի կիստայի հեռացում, թրովայնի խոռոչի դրենավորում»։

/տես` հատոր 1-ին, գ.թ. 12, 46-47, 170-178, դատական նիստի արձանագրությունը/

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիսով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ՝

Վարդան Հովասափյանը, Գայանե Սիմոնյանը և վերջիններիս դուստր Վիկտորիա Հովասափյանը 2015 թվականի օգոստոսի 20-ին ժամը 23-ի սահմաններում, դուրս գալով սրճարանից, քայլել են տան ուղղությամբ՝ անցնելով Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցով դեպի Մաշտոցի պողոտա տանող ուղղությամբ։ Վիկտորիա Հովասափյանը մի քանի քայլ առաջ անցնելով ծնողներից, սկսել է զրուցել բջջային հեռախոսով։
Թումանյան փողոցի 27-րդ շենքի դիմացի հատվածով անցնելու ընթացքում Վիկտորյա Հովասափյանին ընդառաջ են դուրս եկել Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը և նրա հետ եղած այլ անձինք։ Գոռ Ստեփանյանը, ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, նկատելով Վիկտորիա Հովասափյանին և ճանաչելով նրան որպես իրենց ընդհանուր ծանոթներից մեկի` Լուսինեի, մտերիմ ըներուհու՝ ձեռքերը պարզած մոտեցել է նրան և անտեսելով վերջինիս դժգոհությունը՝ կապված նաև այդ վայրում ծնողների հետ գտնվելու և նրանց առջև անհարմար վիճակի մեջ չհայտնվելու հետ, գրկել է նրան և իրեն սեղմելով փորձել պահել գրկում։ Վիկտորիա Հովասափյանը ընդիմանալով փորձել է ազատվել նրանից և միաժամանակ՝ հնարավոր անախորժությունից խուսափելու նպատակով հայտնել է նաև, որ ծնողները քայլում են իր հետևից, սակայն Գոռ Ստեփանյանը, անտեսելով նաև այդ հանգամանքը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, ինչպես անցորդների, այնպես էլ՝ Վիկտորիա Հովասափյանի նկատմամբ, շարունակել է դիտավորյալ կերպով խախտել հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը՝ խուլիգանական մղումներով, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Վիկտորիա Հովասափյանի հասցեին, ապա, անտեսելով նաև այդ կապակցությամբ Վարդան Հովասափյանի դիտողությունը` Վիկտորիա Հովասափյանի, նրա մայր՝ Գայանե Սիմոնյանի, ինչպես նաև հասարակության մյուս անդամների ներկայությամբ հայհոյել է Վարդան Հովասափյանին, այնուհետև շարունակելով խուլիգանական գործողությունները ոտքով հարվածել վերջինիս որովայնին։ Գոռ Ստեփանյանի հետ միասին գտնվող ինքնությունները չպարզված մյուս անձինք ևս բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը` շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկելով և հայհոյելով, հարձակվել են Վարդան Հովասափյանի վրա, ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր հատվածներին։ Վիկտորիա Հովասափյանը ականատես լինելով մայթին ընկած և մի խումբ անձանց կողմից դաժանաբար ծեծի ենթարկվող հորը, փորձել է օգնության հասնել, սակայն Գոռ Ստեփանյանը և մյուսները շարունակելով հասարակության նկատմամբ ցուցաբերած ագրեսիվ վարքագիծը, ոչ միայն չեն դադարեցրել բռնության գործադրումը, այլև բռունցքներով հարվածներ են հասցրել Վիկտորիա Հովասափյանի դեմքին և որովայնին, վերջինիս պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։ Դրանից հետո վերջիններս շարունակել են ծեծեի ենթարկել փողոցն անցնել ցանկացող, տուժող Վարդան Հովասափյանին, ով այդ պահին արդեն գտնվել է փողոցի երթևեկելի գոտում։ Ծեծի հետևանքով տուժողին պատճառվել են բազմաթիվ վնասվածքներ, որոնք առաջացրել են առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Միաժամանակ, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, ամբաստանյալն ու ինքնությունները չպարզված մյուս անձինք, ակնհայտ արհամարհանք են դրսևորել հասարակության, բարոյականության նորմերի և մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ։

Այլ խոսքով, գործի դատական քննությամբ դատարանն ի տարբերություն մեղադրանքի ձևակերպման՝ հաստատված չհամարեց միայն այն փաստը, որ վիճաբանությունն ու ծեծտռտուքն ամբաստանյալն ու գործով չպարզված այլ անձինք շարունակել են նաև այն բանից հետո, երբ նրանք բռնելով տուժող Վարդան Հովասափյանին, նրան քարշ են տվել փողոցի երթևեկելի մաս ու շարունակել ծեծի ենթարկել նրան։

Դատարանն արձանագրում է, որ գործով ձեռք բերված ապացույցները դատարանին բերում են այն եզրահանգման, որ Հովասափյանն ինքն է ցանկացել անցնել փողոցը և արդեն իսկ հայտնվելով դրա մեջտեղում,՝ դարձյալ ծեծի է ենթարկվել հիշյալ անձանց կողմից։

Վերոգրյալ հիմնավորումներով դատարանն արձանագրում է, որ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը կատարել է սույն դատավճռի երրրորդ բաժնում՝ մեղադրանքի շարադրված ձևակերպմամբ հիմնավորված հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ուստի դատարանը գտնում է, որ վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

Դատարանը, որպես ամբաստանյալի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև՝ «Հայուղևորտրանս» կազմակերպության «Երևան» համատիրության կողմից տրված դրական բնութագիրը, համաձայն որի`

«Գ.Ստեփանյանը բնակվում է 16-րդ թաղամասի 27-րդ շենքի 17 բնակարանում` տատիկի, հղի կնոջ և մանկահասակ երեխայի հետ։ Հանդիսանում է նշված անձանց, ինչպես նաև` մոր խնամակալը, ով ունի առողջական խնդիրներ։
Գոռը երբեք անհարգալից վերաբերմունք չի դրսևորել և ընդունակ չէ իրեն շրջապատող մարդկանց նկատմամբ, բարի է, հավասարակշռված, բարձր ինտելեկտի տեր անձնավորություն է։ Միշտ փորձում է հեռու մնալ բոլոր տեսակի կոնֆլիկտներից։ Սիրում է ժամանակն անցկացնել ընտանիքի անդամների, հարազատների ու ընկերների հետ»։

«Տիգրան Բաղդասարյան» ՍՊԸ-ի տնօրեն Բ.Դավթյանի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի

«Սույն բնութագրով հասատատում եմ, որ Գոռ Ստեփանյանը (ծնված 13.06.1992թ., АК02542845, տրված` 012-ի կողմից) ընդունվել է աշխատանքի 02.01.2011թ. «Տիգրան Բաղդասարյան» ՍՊԸ-ում` որպես հաշվապահ։ Պետք է նշեմ նրա չընդհատվող և լարված աշխատասիրությունը, աշխատանքային գործունեության ընթացքում պահանջվող բոլոր փաստաթղթերի պատշաճ և ժամանակին ներկայացնելը համապատասխան հիմնարկներ և առաջացող խնդիրների դեպքում համբերատար կերպով դրանք հաղթահարելը։
Իր բնավորությանբ և ակտիվ աշխատասիրությամբ հիացնում է իրեն շրջապատող մարդկանց, չի արհամարհում թույլ գիտելիքներ ունեցող ընկերներին, մեծամիտ ու եսասեր չէ, պատրաստ է օգնել թույլերին ու փոքրերին։
Գոռ Ստեփանյանը մշտապես վայելում է իր կոլեկտիվի սերն ու հարգանքը, քանի որ նա բարի, հոգատար և ազնիվ անձնավորություն է և իր այդ հատկանիշների և պարկեշտ վարքագծի շնորհիվ լավ օրինակ է ծառայում շրջապատում։ Նա միշտ հաճույքով է օգնում իր աշխատակից ընկերներին տարբեր հարցերով և ակտիվորեն մասնակցում է կազմակերպությունում կատարվող շաբաթօրյակներին և հասարակական միջոցառումներին։ Նա գերազանց աշխատակից է և աչքի է ընկնում միայն դրական հատկանիշներով։
ՍՊԸ-ի գործունեության դադարեցման պատճառով 30.04.2013թ. իր դիմումի համաձայն ազատվել է աշխատանքից»։


/ տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 4-րդ և 10-րդ կետերի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում՝ համապատասխանաբար՝

-առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ միջին ծանրության հանցանք կատարելը,

-պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մանկահասակ երեխայի՝ 26.11.2012թ.-ին ծնված Լուսինե Գոռի Ստեփանյանի, առկայությունը

/Տես` թիվ 238003 ծննդյան վկայականը/,

-տուժողներ Վարդան և Վիկտորիա Հովասափյաններին, նրանց կողմից հայցապահանջ կամ որևէ այլ բողոք չներկայացնելու պայմաններում, հանցագործությամբ պատճառված բարոյական վնասը` 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով կամովին հատուցելը։

/Տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև՝ մեղքը մասնակիորեն ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, տուժողների ներողամտությունը հայցելը։
Բացի այդ, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ` 18.02.2016թ.-ին «Մոր և Մանկան առողջության պահպանման գիտահետազոտական կենտրոն» ՓԲԸ-ի կողմից տրված տեղեկանքի համաձայն` Գ.Ստեփանյանի կինը` Լիլիթ Կարենի Ավետիսյանը, ներկայումս հղի է, 30.11.2015թ.-ից հաշվառված է «Մոր և Մանկան առողջության պահպանման գիտահետազոտական կենտրոն» ՓԲԸ-ում և 18.02.2016թ.-ի դրությամբ հղիության ժամկետն է` 17 շաբաթ, 3 օր։

Որպես ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքը ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։

Դատարանը փաստարկված չի համարում մեղադրողի կողմից իր ճառում մատնանշած՝ ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքում որպես ծանրացուցիչ դիտված այն հանգամանքը, որ նա ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր։

Դատարանն արձանագրում է, որ գործով անցնող մյուս անձանց իքնությունները պարզված ինչպես նաև՝ նրանցից յուրաքանչյուրի արարքների կոնկրետ նկարագիրը հստակեցված չլինելու պարագայում հիմնավորված չէ նրանցից մեկ՝ Գոռ Ստեփանյանի, հանցանքի կատարման մեջ առանձնապես կատիվ դեր ունենալու մասին դատողություններ անելը, հատկապես ելնելով նաև այն բանից, որ գործով տուժողի ներկայացուցիչ, վկա Գայանե Սիմոնյանն իր դատաքննական ցուցմունքում հայտնեց, որ դեպքի պահին բոլորն էլ դրսևորում էին ակտիվ վարքագիծ։

Այլ կերպ, անձի վարքագիծն առանձնապես ակտիվ դիտարկելու համար անհրաժեշտ է ունենալ ենթադրաբար հանցանք կատարած մյուս անձանց գործողությունների կոնկրետ նկարագիրն ու հաջորդականությունը, ինչը տվյալ դեպքում առկա չէ։

Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, սակայն հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքերի, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող մեկ հանգամանքի առկայությունը, հաշվի առնելով, որ դրանք նախ վկայում են ամբաստանյալի՝ որպես հանցավորի, անձի հասարակական ցածր վտանգավորության մասին, ապա հաստատում՝ վերջինիս՝ ուղղման ճանապարհին կանգնած լինելու իրական փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը հնարավոր է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։

Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։

Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ եզրահանգմանը գալիս դատարանն արձանագրում է նաև հետևյալը՝

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը որպես պատիժ է նախատեսում տուգանքը` երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով և ազատազրկումը` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։

Սույն քրեական գործով դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև նրա կողմից կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Ստեփանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակը նշանակվելու պարագայում հնարավոր է այն պայմանականորեն չկիրառել՝ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայության հիմնավորմամբ, ինչը պատճառաբանվում է հետևյալով.

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 18.12.2015թ-ին կայացված ԵԱՔԴ 0091/01/14 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`

11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)‰։
Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։
12. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. «(...) «հանցավորի անձնավորություն եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ»‰ եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն»‰ եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։
Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ‰ (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)։

Ս.Աղախանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է.

«(…) Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։ Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հանգամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։ (…)‰ (տե՛ս Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետը)։
13. Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է նախորդ կետում մեջբերված` Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։ Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։
Այլ կերպ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը (…)»։

Քննվող քրեական գործով ձեռք բերված տվյալները դիտարկելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված, վերը շարադրված նախադեպային որոշման լույսի ներքո, դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Գոռ Սամվելի Սարգսյանն ամուսնացած է, ունի մեկ անչափահաս երեխա, ավելին, կինը ներկայումս հղի է։ Բացի այդ, Գ.Ստեփանյանն ունի առողջական խնդիրներ` սինուսային արիթմիա, «աջ աչք-առողջ, ձախ աչք-խառը աստիգմատիզմ 5.0դ», «աջ աչք-ցածր աստիճանի հեռատեսություն 1.0դ, ձախ աչք- խառը աստիգմատիզմ 6.5դ», «նեյրոկրանիումի պատկերը ԿՏ մորֆոլոգիայով նորմայի սահմաններում է, արյունազեղման պատկեր չկա։ Աջակողմյա քրոնիկ հայմորիտ։ Քթի միջնապատը աջակողմյա թեքումով է»։ Վերջինիս խնամքին են գտնվում ինչպես հղի կինը, մանկահասակ երեխան, այնպես էլ հիվանդ մայրը։ Միևնույն ժամանակ, Գ.Ստեփանյանը ինչպես նախկին աշխատանքի, այնպես էլ բնակության վայրի իրավասու մարմինների կողմից բնութագրվում է դրական։

Այս առումով դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն փաստացի կրելու դեպքում վերջինիս ընտանիքը կարող է հայտնվել ծայրահեղ ծանր նյութական վիճակում հաշվի առնելով, որ ներկայացված փաստաթղթերի ուսումնասիրմամբ դատարանը հաստատված համարեց, որ ընտանիքը, փաստացի գտնվում է Գ.Ստեփանյանի խնամքին։

Միևնույն ժամանակ, սույն գործով որպես ամբաստանյալի՝ իր կողմից կատարած արարքի համար զղջալու, հետևապես և նրա կողմից հետագայում նմանատիպ կամ այլ հանցավոր արարքներ չկատարելու փաստարկված հիմք է դիտում այն, որ չնայած այն բանին, որ գործի քննությամբ տուժողներն ու նրանցից մեկի ներկայացուցիչն ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ գույքային պահանջ չեն ներկայացրել, այնուամենայնիվ, բարոյական հարթության մեջ ամբաստանյալն իր նախաձեռնությամբ դատարանի դեպոզիտ հաշվին է վճարել 1.000.000 ՀՀ դրամ, որով, ըստ էության, հայցել է նաև տուժողների ներողամտությունը նրանց պատճառված մարմնական վնասվածքների, ինչու չէ նաև՝ պատճառված բարոյական անհանգստության համար։

Նշված հանգամանքը ևս դատարանին բերում է այն համոզման, որ ամբաստանյալը խորապես գիտակցել է իր կողմից կատարած հանցանքի ոչ միայն հակաիրավական, այլ նաև՝ հակաբարոյական լինելը և վերջինիս կողմից իրականացված հատուցումը վկայում է նաև նրա կողմից սոցիալական արդարությունը վերականգնելուն ուղղված մղումների մասին, ինչը ոչ քիչ կարևոր է ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժը նշանակելու պայմաններում այն պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննարկելիս։

Այլ խոսքով, վերը շարադրված պայմաններում դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառում, քանի որ առկա է դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` սույն քրեական Գ.Ստեփանյանի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է սույն քրեական գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը և վկայում են կատարվածի համար նրա զղջալու, քննությանը չխոչընդոտելը, հանցանքը կատարելուց հետո նրա դրսևորած դրական վարքագծի, պատճառված վնասը հատուցելու, այսինքն՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրական հիմքերի առկայության մասին։

Դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում չի իրագործվի, ավելին, կխաթարվի պատժի նշանակման օրենսդրական նպատակների առնվազն մեկ բաղադրիչի՝ պատժի արդարացիության, էությունը, որն իր հերթին կբերի նաև արդարության և արդարադատության իմաստազրկմանը՝ նկատի ունենալով, որ արդարադատությունը ոչ միայն պետք է իրականացվի այլ այն պետք է իրականացվի և հանրության կողմից լինի տեսանելի և ընկալելի։

Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը ինչպես մեղմացնող հանգամանքների, այնպես էլ` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող մեկ հանգամանքի առկայությունը /որի դիտարկումը դատարանի գնահատման և իրավասության առարկան է/, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, ուստի գտնում է, որ նրա նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չպետք է կիրառել և սահմանել փորձաշրջան։

Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Ստեփանյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը, քանի որ ամբաստանյալի՝ փորձաշրջանում, հետևապես և հսկողության մեջ գտնվելու հանգամանքը, կարող է զսպել նրա կողմից հետագայում հանցագործություններ կատարելու վտանգն այն հաշվառմամբ, որ նույնասեռ կամ այլ հանցանքեր կատարելու պարագայում իրական է օրենսդրական սպառնալիքը, որ փորձաշրջանի ընթացքում կատարված դիտավորյալ հանցագործության համար նշանակվելիք պատժին կարող է նաև գումարվել այս դատավճռով նշանակված և փաստացի չկրած պատիժը կամ թեկուզև դրա մի մասը։

Նման պայմաններում, անդրադառնալով Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավի հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել գրավատուին։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում Գոռ Սամվելի Ստեփանյանը մինչև գրավի դիմաց ազատ արձակվելը 2 /երկու/ ամիս գտնվել է կալանավորման տակ, ուստի նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս այն պետք է հաշվակցվի նշանակվող պատժին։

Ինչ վերաբերվում է Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի կողմից որպես տուժողներին պատճառված վնասի փոխհատուցում 04.05.2016թ-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դեպոզիտ հաշվին թիվ 315447 վճարման անդորրագրով վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարին, ապա անկախ տուժողների կողմից այս պահին այն չընդունելու փաստից՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նման ցանկություն հայտնելու դեպքում այն պետք է հանձնել գործով տուժողներ Վարդան և Վիկտորիա Հովասափյաններին՝ կամ նրանցից որևէ մեկին։

Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` տեսանյութ պարունակող լազերային սկավառակը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում։

4.Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գոռ Սամվելի Ստեփանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ի կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։

Հաշվի առնելով նախաքննության ընթացքում Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի՝ 2 /երկու/ ամիս կալանավորման տակ գտնվելու հանգամանքը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի կարգով վերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 1 /մեկ/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ ԱՊԿ համապատասխան ստորաբաժանման վրա։

Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել գրավատուին։

Գոռ Սամվելի Ստեփանյանի կողմից որպես տուժողներին պատճառված վնասի փոխհատուցում 04.05.2016թ-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դեպոզիտ հաշվին թիվ 315447 վճարման անդորրագրով վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարը՝ հանձնել գործով տուժողներ Վարդան և Վիկտորի Հովասափյաններին։

Քրեական գործով այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ տեսանյութ պարունակող լազերային սկավառակը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։




Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն