Գործ
ԵԿԴ/0235/01/15

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,13,, մայիսի 2016թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Տ. Պողոսյանի
Տուժող Վ. Ավետիսյանի
Պաշտպան Վ. Զուռնաչյանի

դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի` ծնված
30.04.1991թ.-ին, Մասիս քաղաքում, ազգությամբ հայ,
ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ,
չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված,
հաշվառված` քաղաք Մասիս, 1-ին թաղամաս, 1-ին
փողոց 11-րդ տանը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես
խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին
ստորագրությունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Մասիս քաղաքի 1-ին թաղամասի 1-ին փողոցի 11-րդ տան բանկիչ, գործով մեղադրյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը, չունենալով մշտական աշխատանք, 2015թ. հուլիսի 04-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, զբոսնելու նպատակով Մասիս քաղաքից այցելել է Երևանի քաղաքապետարանի հարակից այգի, որտեղ արդեն 2015թ. հուլիսի 05-ին ժամը 00։00-ի սահմաններում հանդիպել է գործով տուժող Վարշամ Կառլենի Ավետիսյանին, ով նույնպես այգում է գտնվել` զբոսնելու նպատակով։ Տուժող Վ.Ավետիսյանի հետ որոշ ժամանակ զրուցելուց և գարեջուր ըմպելուց հետո, այգում գտնվող իրենց զբաղեցրած նստարանի վրայից մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանը բացահայտ հափշտակել է տուժող Վ.Ավետիսյանին պատկանող` 14.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «NOKIA» տեսակի «206» մոդելի բջջային հեռախոսը և 500 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 50.000 ՀՀ դրամ գումար, «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲ ընկերության մեկ բանկային քարտը և դիմել փախուստի։
Հափշտակությունը կատարելուց հետո հափշտակված բջջային հեռախոսում տեղադրել իր կողմից շահագործվող` 043-23-23-39, 043-29-29-39 և 043-35-25-25 բջջային հեռախոսահամարները, որից հետո գործով չպարզված ժամանակահատվածում հափշտակված բջջային հեռախոսն իրացնելու նպատակով մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանն իր ընկերուհուն՝ գործով վկա Լարիսա Մարտիրոսի Հակոբյանին, խնդրել է իրեն տրամադրել նույնականացման քարտի պատճենը՝ պատճառաբանելով, որ ցանկանում է վաճառել իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը։ Վկա Լ.Հակոբյանն, անտեղյակ լինելով բջջային հեռախոսի հափշտակված լինելու հանգամանքից, մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանին է տրամարդել իր նույնականացման քարտի պատճենը, որով մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանն իր ներկայությամբ հափշտակված բջջային հեռախոսը վաճառել է Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի պողոտայի թիվ 86-րդ հասցեում գտնվող «Սասունցի Դավիթ» կայարանի գետնանցումի թիվ 1 տաղավարում բջջային հեռախոսների, պլանշետների և աքսեսուարների առևտրով զբաղվող, գործով վկա Հարություն Ֆելիքսի Ղուբանյանին։ Վերջինս, անտեղյակ լինելով բջջային հեռախոսի հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին, վերավաճառելու նպատակով գնել է նշված բջջային հեռախոսը։
Որոշ ժամանակ անց վկա Հ.Ղուբանյանի վաճառակետ է այցելել Արարատի մարզի Սուրենավան գյուղի Ե.Չարենցի 14-րդ տան բնակիչ, գործով վկա Ռոբերտ Եսայու Տերտերյանը և, անտեղյակ լինելով նշված բջջային հեռախոսի հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին, վկա Հ.Ղուբանյանից 10.000 ՀՀ դրամով գնել է հափշտակված բջջային հեռախոսը՝ վկա Հ.Ղուբանյանի կողմից տրամադրված լիցքավորման սարքով ու դրա մեջ շահագործել իր անվամբ հաշվառված` 077-63-21-93 բջջային հեռախոսահամարը։
Այուհետև, նշված բջջային հեռախոսը հայտնաբերվել է Ռոբերտ Եսայու Տերտերյանի մոտից և առգրավվել»։

Դեպքի առթիվ 2015 թվականի հուլիսի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից հարուցվել է քրեական գործ։
19.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 05.10.2015թ.-ին։

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանում, ամբաստանյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ /օրը հստակ չի մտաբերում/ գնացել Է Երևան քաղաքի քաղաքապետարանի հարակից այգի։ Այգում գտնվելու ընթացքում պատահական հանդիպել է իրեն անծանոթ անձի, ով պարզվել է, որ հանդիսանում է տուժող Վարշամ Ավետիսյանը։ Զրուցել են, որի ժամանակ տեղակացել է, որ Վ.Ավետիսյանի հետ հանդիսանում են համաքաղաքացիներ։ Վ.Ավետիսյանն արդեն իսկ գտնվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ։ Այնուհետև, Վ.Ավետիսյանն ասել է, որ ցանկանում է խանութ գնալ` ծխախոտ կամ գարեջուր գնելու նպատակով, և հեռացել է` բջջային հեռախոսը թողնելով նստարանին։ Այդ ժամանակ, լինելով միայնակ, գաղտնի կերպով հափշտակել է Ավետիսյանի` նստարանին թողնված բջջային հեռախոսը։
Պնդել է, որ ինքը Ավետիսյանի հետ տվյալ օրը գարեջուր չի խմել, ավելին, առօրյայում ոգելից խմիչք չի օգտագործում։
Ինչ վերաբերում է Ավետիսյանի հագուստները հափշտակելու հանգամանքին, պնդել է, որ ինքը վերջինիս հագուստները չի հափշտակել։ Ավելին, նախաքննության ժամանակ մատնացույց է արել ամբողջովին պատահական, իր կողմից հորինված վայր, իսկ։ հետագայում մատնացույց է արել հափշտակության իրական վայրը։ Ժխտել է այն հանգամանքը, իբրև տուժող Ավետիսյանն իրեն սեռական հարաբերություն ունենալու առաջարկ է արել։

Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«Զբաղվում է հողագործությամբ և այդ աշխատանքով գումար է վաստակում։ Զբոսնելու նպատակով հաճախ է գալիս Երևան և հիմնականում զբոսնում է Օպերայի տարածքում, հրապարակում, Ռոսիա տոնավաճառի մոտ և Անգլիական զբոսայգում։ Զբոսնում է նաև Երևանի քաղաքապետարանի մոտ գտնվող այգում, սակայն միայն ցերեկային ժամերին, քանի որ երեկոյան այդտեղ համասեռամոլներ են հավաքվում։
2015 թվականի հուլիսի 4-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Մասիս քաղաքից ժամանել է Երևան և սկսել զբոսնել Երևան քաղաքի քաղաքապետարանի մոտ գտնվող այգում։ Զբոսնելու ընթացքում եղել է միայնակ, քայլել դեպի Հրապարակ, պտտվել և կրկին վերադարձել այգի։ Ժամը 21։00-ի սահմաններում, երբ մտել է այգի, տեսել է, որ այգու մեջտեղի հատվածում` նստարաններից մեկի վրա, նստած է իրեն անծանոթ մի տղամարդ։ Վերջինս եղել է թուխ, տգեղ, բավականին նիհար. տեսնելիս կճանաչի նրան։ Նա նստել էր նստարանին և օղի էր խմում։ Ժամը 22։30-ի սահմաններում պտտվելուց հետո վերադարձել է կրկին նույն այգին։ Անցել է այդ նստած տղամարդու կողքով և նա իրենից ուզել է ծխախոտ, չի մերժել նրան և այդպես ծանոթացել են միմյանց հետ։ Երբ ծանոթացել են, պարզվել է, որ երկուսն էլ հանդիսանում են Մասիս քաղաքի բնակիչներ։ Դրանից հետո այդ տղամարդն իրեն առաջարկել է գարեջուր խմել, սակայն մերժել է նրան։ Այդուամենայնիվ, վերջինս պնդել է խմել մեկ շիշ, ինչին համաձայնվել է ու ասել, որ նրա հետ կգնա խանութ։ Քայլելով միասին գնացել են «պռոսպեկտ» փողոց, գնել 2 շիշ գարեջուր և ծխախոտ։ Այդ ամենի համար վճարել է տվյալ մարդը, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Դրանից հետո այդ մարդն իրեն առաջարկել է ուղեկցել Մասիս, ասելով, որ նա գնալու է տաքսիով, ինչին համաձայնվել է, քանի որ այդպես անվճար կհասներ տուն։ Երբ զբոսնելով հասել են նույն այգի ու այգու միջով գնացել են դեպի Խորենացի ոսկու շուկա, որպեսզի տաքսի նստեն, այդ տղամարդն առաջարկել է մտնել դալան` գարեջուր խմելու նպատակով։ Համաձայնվել է, սակայն, երբ մտել են դալան, այդ տղամարդն իրեն առաջարկել է ոչ ավանդական ճանապարհով սեռական հարաբերություն ունենալ նրա հետ` խոստանալով տալ 2000 ՀՀ դրամ։ Հահամաձայնվել է և նրանից վերցրել է 2000 ՀՀ դրամը։ Այնուհետև, առաջարկել է սեռական հարաբերություն ունենալ, ինչին ինքը չի համաձայնվել։ Ցանկացել է հեռանալ, որպես պատրվակ նրան առաջարկել է հանել հագուստները։ Վերջինս հանել է տաբատն ու շապիկը, ինքը վերցրել է դրանք ու հեռացել։ Հագուստը վերցրել է` փոքր- ինչ հեռու այն դեն նետելու նպատակով, որպեսզի այդ անձն իր ետևից չգար։ Չգիտի, թե նրա հագուստի գրպաններում ինչ է եղել, չի կարող ասել, արդյոք տաբատի գրպանում դրամապանակ կամ բջջայինն հեռախոս եղել է, թե ոչ։ Ինքը նման իրեր չի հափշտակել, իսկ հագուստ վերցնելու նպատակը եղել է ոչ շահադիտական, պարզապես ցանկացել է այդպես ժամանակ շահել։ Վերջինս իրեն չի հարվածել, չի հրել, միայն քաշքշել է հագուստից, սակայն ոչ մի վնասվածք չի ստացել, հագուստսը նույնպես ոչ պատռվել։ Դատաբժշկի ներկայանալու կարիք չունի։ Ինչ վերաբերում է հագուստից քաշելուն, նշել է, որ այդ քաշքշելը բռնություն չի եղել, պարզապես նա խմած է եղել և այդպես է ստացվել։ Երբ վերցրել է հագուստները և հեռացել, այդ տղամարդը վազել է իր ետևից, իր հիշելով ոչինչ չի ասել։ Երբ նրա հագուստները դեն է նետել, նա այլևս չի վազել իր ետևից։ Դրանից հետո ես դուրս է եկել դալանից, նրա տաբատն ու շապիկը գցել է գետնին ու գնացել է Ռոսիա տոնավաճառ, միայնակ նստել է անծանոթ տաքսի, վերջինիս տված 2.000 ՀՀ դրամով գնացել է տուն։
Պնդել է, որ չի բացառում, որ իրեն հանդիպած տղամարդը կարող է լինել Վարշամ Ավետիսյանը, սակայն ինքը նրանից ոչ մի բան չի հափշտակել։ Իրենց մեջ կոնֆլիկտ կամ տարաձայնություն չի եղել, միմյանց չեն հարվածել և միմյանց նկատմամբ բռնություն չեն գործադրել։ Հագուստները վերցրել է` ժամանակ շահելու նպատակով։ Մասնավորապես, նախապես ցանկացել է նրան մերկ թողնել, սակայն նպատակ չի ունեցել հագուստները հափշտակելու։ Այդ հագուստներին ուշադրություն չի դարձրել, քանի որ դրանք իրեն չեն հետաքրքրել, դրանք չի կարող նկարագրել, իսկ տեսնելու դեպքում չի ճանաչի։
Խանութից այդ անձը նրա համար ծխախոտ չի գնել, քանի որ իրականում ունեցել, հասկացել է, որ այդ տղամարդը համասեռամոլ է, իսկ նրա կողմից ծխախոտ ուզելը եղել է պատրվակ` իր հետ ծանոթանալու համար։ Երբևէ ոչ մի անգամ տղամարդու հետ սեռական հարաբերություն չի ունեցել, նրա հետ հաձայանվել է ունենալ ոչ ավանդական սեռական հարաբերություն այն պատճառով, որ վերջինս խոստացել էր տալ 2000 ՀՀ դրամ։ Տվյալ անձը գտնվել է ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ։ Հագուստները վերցրել է անհրաժեշտությունից ելնելով, քանի որ ցանկացել է հեռանալ։ Դեպքի օրը հեռախոսահամար չի ունեցել, քանի որ իր` 043-23-23-39 հեռախոսահամարով քարտը թողել էր տանը։ Ալկոհոլ չի օգտագործում, այդ օրը տվյալ տղամարդու տված գարեջուրը չի խմել, այլ այն տվել է իրեն անծանոթ անձի»։

13.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«Չգիտի, թե իրեն այգում հանդիպած անձի հագուստների գրպաններում ինչ է եղել։ Չի կարող ասել, արդյոք դրամապանակ եղել է, թե ոչ։ Նրա բջջային հեռախոսը մնացել է իր մոտ և որոշել է այն հափշտակել` նրանից վրեժ լուծելու նպատակով։ Այդ ժամանակ գտնվել է նյարդայնացած վիճակում։ Պնդել է, որ դրամապանակ չի հափշտակել, հագուստները վերցրել է ոչ թե շահադիտական նպատակով, այլ պարզապես ցանկացել է ժամանակ շահել»։
19.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«Վարշամ Ավետիսյանից բացահայտ հափշտակել է միայն նրա բջջային հեռախոսը, իսկ դրամապանակ չի հափշտակել։ Համոզված է, որ դրամապանակը եղել է այն հագուստների գրպանների մեջ, որոնք ինքը դեն է նետել։ Իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչում մասնակի, այն է` միայն բջջային հեռախոսը բացահայտ հափշտակելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքում։ Հափշտակությունից անմիջապես հետո հեռախոսի մեջ է դրել իր` 043-23-23-39 հեռախոսահամարը և շահագործել»։

29.09.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, չի ցանկանում ունենալ պաշտան։ Պնդում է նախկինում տրված ինքնախոստովանական ցուցմունքները»։
18.08.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում տուժող Վ.Ավետիսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«Չի ճանաչում իր հետ առերեսվողին, միաժամանակ չի բացառում, որ նախկինում կարող է հանդիպել են միմյանց։ Առերես հարցաքննության ժամանակ տեղեկացել է, որ նա հանդիսանում է Վարշամ Ավետիսյանը։ Վերջինիս նմանեցնում է այն անձին, ումից կատարել է բացահայտ հափշտակություն։ Կատարման վայր է հանդիսացել դալանը, որտեղ Ավետիսյանը իրեն տվել է հեռախոսը` տարածքում լույս գցելու նպատակով։ Վերցնելով այն, բացահայտ հափշտակել և հեռացել է։ Բացի այդ, ժամանակ շահելու նպատակով վերցրել է նաև նրա հագուստները, որոնք դեն է նետել, իսկ բջջային հեռախոսը պահել է իր մոտ։ Իր կողմի շահագործվող` 043-23-23-39 հեռախոսահաքարտը տեղադրել է այդ հեռախոսի մեջ։ Դրամապանակ չի հափշտակել, չի բացառում, որ այն եղել է հագուստի գրպանում, որը դեն է նետել։ Զղջում է կատարածի համար։»
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը հայտնել է, որ նախաքննության ժամանակ` ցուցմունք տալիս, չի իմացել «գաղտնի» և «բացահայտ» հափշտակություն հասկացությունների տարբերությունը։ Պնդել է, որ բջջային հեռախոսը իրականում հափշտակել է գաղտնի։ Ինչ վերաբերում է նախաքննական մարմնին դալանը մատնացույց անելուն, նշել է, որ դրա տեղը նախկինում իմացել է, քանի որ առօրյայում հաճախակի է անցել այդ տարածքով։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են և մտացածին, դրանով նա հետապնդում է քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող պատժից խուսափելու նպատակ և արձանագրում, որ նրան մեղսագրված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը հիմնավորվեց իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ դատարանում հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժող Վարշամ Ավետիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ զբոսնելու նպատակով /օրը և ամիսը չի մտաբերում/ գնացել է Երևան քաղաքի քաղաքապետարանի մոտ գտնվող այգին։ Այգում գտնվելու ընթացքում հանդիպել է ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանին, ում նախկինում չի ճանաչել, նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Ծանոթանալով նրա հետ, նստել են այգում գտնվող նստարաններից մեկին և սկսել են զրուցել է, ապա միասին գարեջուր են խմել։ Այդ օրը, սովորության համաձայն, բջջային հեռախոսը դրել է նստարանի վրա։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ նրա հետ զրուցելուց հետո հեռացել է։ Ճանապարհին նկատել է, որ հեռախոսը իր մոտ չէ, ուստի ետ է վերադարձել այգի։ Հասնելով այգի, տեսել է, որ հեռախոսը դրված չէ այն նստարանին, որին ինքն էր դրել մինչ հեռանալը։ Ավելին, այդ ժամանակ Գ.Բաբախայանը նույնպես այգում չի գտնվել։
Նշել է, որ առօրյայում հազվադեպ է լինում, որ դրամապանակ է օգտագործում, այդ իսկ պատճառով, չի կարողանում մտաբերել, արդյոք տվյալ օրը իր մոտ դրամապանակ եղել է, թե ոչ։ Քանի որ գտնվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ, ներկա պահին դեպքի հանգամանքերից որոշակի մանրամասներ չի մտաբերում։
Պնդել է, որ չգիտի, թե ով է հափշտակել իր հեռախոսը։ Բացի հեռախոսից, այդ օրը իր մոտից որևէ այլ առարկա չեն հափշտակել։ Տվյալ օրը կրել է բաճկոն։
Միաժամանակ պնդել է, որ չի տեսել, որ Գ.Բաբախանյանն է հատկապես իրենց հափշտակել է բջջային հետախոսը։ Նախաքննության ժամանակ բարկացած է եղել Գարիկի վրա, այդ պատճառով մեղադրող ցուցմունք է տվել։ Բացի այդ, հարցաքննության ժամանակ նույնպես գտնվել է խմիչքի ազդեցության տակ։ Այդուամենայիվ, նշել է, որ ներկայումս վերջինիս դեմ որևէ բողոք և պահանջ չունի։

Դատարանն արձանագրելով, որ տուժողի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«2015 թվականի հուլիսի 4-ին 17։30-ի սահմաններում ավարտել է աշխատանքը և Հրազդան քաղաքից տաքսի ավտոմեքենայով եկել քաղաք Երևան՝ Սասունցի Դավիթ Կայարան։ Այդտեղ սննդի օբեկտներից մեկում ճաշել է, ապա որոշել է զբոսնել քաղաքում։ Քանի որ նախկինում երկու անգամ գնացել էր Սունդուկյանի անվան թատրոնի ետևի այգին և այդ այգու շատրվաններն իրեն դուր էին եկել, որոշել է կրկին գնալ այդ այգին։ ժամը 18։30-ի սահմաններում նստել է երթուղային տրանսպորտ և գնացել է Ռոսիա տոնավաճառի մոտ գտնվող կանգառ։ Իջնելով երթուղային տաքսուց, մոտեցել է փողոցում տեղակայված վաճառակետ, գարեջուր գնել և քայլել դեպի նշված այգին։ Մոտ կես ժամ անց հասել է նշված այգի, նստել այգում գտնվող շատրվանների մոտ։ Ապա, ժամը 22։30-ի սահմաններում Սունդուկյանի անվան թատրոնի ետևի այգին փակվել է, դուրս է եկել ու գնացել դիմացի այգին, որը գտնվել է փողոցների մեջտեղում, այդ այգու անունը չգիտի։ Այգու միջնամասում նստել է նստարանին, իր ձեռքին արդեն գարեջուր չի եղել, քանի որ խմել էր այն, իսկ շիշը դեն է նետել հենց նստելու պահին։ Այդ նստարաններից մեկին նստելուց մոտ 30 րոպե անց իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, ում նախքան այդ չի ճանաչել։ Վերջինս եղել է մոտ 23-ից 25 տարեկան, միջին հասակի, նիհար, սև մազերով, սանրվածքը չի մտաբերում, ունեցել է լայն ճակատ, աչքերի գույնը նույնպես չի մտաբերում, աչքերի ձևը եղել են սովորականի նման և արտասովոր բան չի ունեցել։ Բերանի հատվածին ուշադրություն չի դարձրել, սակայն այդ երիտասարդի դեմքը եղել է պզուկոտ։ Վերջինս չի ներկայացել, անունը չի ասել և իրենք չեն ծանոթացել։ Այդ երիտասարդը նստել է իր կողքին և իրեն հարցրել է` «էլ պիվա չունե՞ս հոպար»։ Պատասխանել է, որ չունի, առաջարկել է նրան գումար տալ, որպեսզի նա իրենց համար գարեջուր գնի։ Երիտասարդը համաձայնվել է։ Նրան է տվել 1000 ՀՀ դրամ և նա գնացել է, ապա մոտ 15 րոպե անց վերադարձել` բերելով երկու շիշ «9» գարեջուր։ Միասին նստել և սկսել են գարեջուր խմել։ Այդ ժամանակ ձեռքի դրամապանակը և բջջային հեռախոսը դրել էր նստարանին՝ իր ու այդ տղայի մեջտեղի հատվածում։ Այդ տղան մի քանի րոպե հետո, ժամը 00։00-ի սահմաններում հենց իր դիմացից առանց որևէ բան ասելու, բացահայտ հափշտակել է իր` Նոկիա տեսակի /ֆիրմայի մոդելը չի հիշում/ երկու քարտանի սև բջջային հեռախոսը` 59.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ։ Չի մտաբերում հեռախոսի գործարանային համարը։ Այդ հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել իր կողմից շահագործվող` 094-32-92-20 և 093-45-56-58 հեռախոսահամարներով քարտերը։ Բացի այդ, հափշտակել է սև դրամապանակը՝ 500 ՀՀ դրամ արժողության, որի մեջ եղել է 50.000 ՀՀ դրամ, իր` ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտը, և ՎՏԲ բանկի բանկային քարտ, որի վրա գումար չի եղել։ Այնուհետև, վերջինս դիմել է փախուստի։ Բղավել է այդ տղայի հետևից, որպեսզի նա կանգնի, սակայն վերջինս, առանց որևէ բան ասելու, հեռացել է։ Հեռախոսաքարտերը և բանկային քարտը կասեցված չեն եղել։
Նախապես չէր տեսել, որ այդ երիտասարդը տարել է նաև դրամապանակը, տեսել է միայն բջջային հեռախոսը հափշտակելու պահը, քանի որ այն դրված է եղել դրամապանակի վրա։ Երբ այդ տղայի փախնելուց հետո նայել է նստարանին, տեսել է, որ դրամապանակը նույնպես չկա ու հասկացել, որ այն նույնպես հափշտակել է այդ երիտասարդը։
Այդ տղայի ետևից բղավելուց հետո չի վազել և չի հեռացել նստարանից, ուստի բացառում է այն հանգամանքը, որ դրամապանակը կարող է այլ անձ հափշտակած լինել։ Պնդում է, որ միանշանակ այդ տղան է հափշտակել իր իրերը։ Այդ պահին հեռվից՝ այգու միջից, եկել է մեկ այլ տղա, որը, կարծես, կրել է աղջկա հագուստ և ասել, որ հափշտակություն կատարած անձին ճանաչում է և զանգահարել է ոստիկանություն։ Հափշտակված իրերը և այն կատարած անձին տեսնելիս կճանաչի։ Իրեն հանցագործության կատարմամբ պատճառվել է 109.500 ՀՀ դրամի վնաս, որի վերաբերյալ կանդրադառնա հետագայում։ Չունի տվյալներ ինպես այն անձի վերաբերյալ, ով զանգահարել է ոստիկանություն, այնպես էլ` հափշտակությունը կատարած անձի վերաբերյալ։ Ոստիկանություն զանգահարած անձը չի ասել, թե որտեղից է ճանաչում հանցագործին։ Հափշտակությունը կատարած անձի հետ զրուցելու ընթացքում հարցրել է, թե որտեղ է աշխատում, նա ասել է, որ չի աշխատում, զրուցել են տարբեր հարցերի շուրջ, սակայն իրենց մեջ գումարի վերաբերյալ խոսակցություն չի եղել, երիտասարդը իրենից գումար չի խնդրել։ Չգիտի, թե հանցագործությունը կատարված վայրում` այգում, տեսանկարահանող սարքեր առկա են, թե ոչ։ Այդ երիտասարդն իրեն վնասվածք չի պատճառել»։

Հետագայում, իր լրացուցիչ նախաքննական ցուցմունքով տուժողը հայտնել է հետևյալը.

«Լրացուցիչ ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ չի մտաբերում, թե նախկինում նախաքննական մարմնին ինչ վայր է նկարագրել ու ասել, որ այդ վայրից են իրենից հափշտակություն կատարել։ Չի մտաբերում, թե ում է նկարագրել և ասել, որ այդ անձն է իրենից կատարել հափշտակություն։ Իրականում եղել է խմիչքի ազդեցության տակ ու չի հիշում կոնկրետ վայրը, հանցագործի դեմքը և տեսնելու դեպքում չի ճանաչի։ Միայն հիշում է, որ այդ վայրում` բաց երկնիք տակ, եղել է նստարան, որի վրա դրել էր դրամապանակն ու բջջային հեռախոսը։ Հիշում է նաև, որ այդ անձը նստարանի վրայից հափշտակել է բջջային հեռախոսը, այդ պահը տեսել իր աչքով։ Դրանից հետո տեսել, որ դրամապանակը նույնպես նստարանին չէ, այսինքն, դրամապանակը նույնպես այդ անձն է հափշտակել, սակայն հեռախոսի հափշտակության պահը իր աչքով է տեսել։ Գագիկ Արտուրիկի Բաբախանյան տվյալներով անձի չի ճանաչում, չի բացառում, որ կարող է նա լինել իրենից հափշտակություն կատարած անձը։ Քանի որ նախորդ անգամ հարցաքննության ժամանակ եղել է խմիչքի ազդեցության տակ, չգիտի, թե ում է նկարագրել, չի բացառում, որ պարզապես ինչ-որ նկարագրություն է կատարել»։

«Լրացուցիչ ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ նախաքննական մարմնին է ներկայացնում իր` հափշտակված բանկային քարտի վերաբերյալ քաղվածքը, որը տեղեկատվություն է պարունակում 2015թ. հուլիսի 3-ից մինչև 2015 թվականի հուլիսի 31-ն ընկած ժամանակահատվածի վերաբերյալ։ Այդ բանկային քաղվածքից պարզ է դառնում, որ հանցագործությունը կատարած անձը իր բանկային քարտով գործարք չի կատարել և չի փորձել դրանով որևէ տեղից գումար կանխիկացնել։ Քաղվածքում երևում է միայն այն, որ գործարք է կատարվել 2015թ.-ի հուլիսի 27-ին, որը կատարել է ինքը, այն էլ` առանց քարտի օգտագործման։ Այսինքն, անձամբ այցելել է բանկ ու կատարել այդ գործարքը։ Չնայած այն հանգամանքի, որ քարտում եղել է 0 դրամ, միևնույն է, եթե հանցանք կատարած անձը ցանկանար գումար կանխիկացնել քարտից, քաղվածքում այդ հանգամանքը կլիներ։ 2015 թվականի հուլիսի 4-ին իր` հափշտակված բջջային հեռախոսում տեղադրված են եղել 094-32-92-20 և 093-45-56-52 խոսահամարները»։

«Չի ճանաչում իր հետ առերեսվող անձին, սակայն չի բացառում, որ նա կարող է լինել իրենից հափշտակություն կատարած անձը։ Առերես հարցաքննության ժամանակ տեղեկացել է, որ իր հետ առերեսվող անձը Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանն է։
2015թ.-ի հուլիսի 5-ին նստել է բաց երկնիք տակ գտնվող նստարաններից մեկին, երբ իրեն է մոտեցել մի տղա /չի բացառում, որ այդ անձը հանդիսացել է իր հետ առերեսվողը/ և բացահայտ հափշտակել բջջային հեռախոսն ու հեռացել։ Դրանից հետո հայտնաբերել է, որ դրամապանակը նույնպես անհետացել է։ Ինքը տեսել է միայն այն պահը, երբ այդ անձը իրենից հափշտակել է բջջային հեռախոսը, սակայն չի տեսել, թե ով է հափշտակել դրամապանակը։ Դրամապանակը և բջջային հեռախոսը դրված են եղել միմյանց հետ` կողք-կողքի։ Իր հիշելով, նստարանը գտնվել է Երևանի քաղաքապետարանի մոտ գտնվող այգում։ Կարծում է, եթե իր` հափշտակված հեռախոսի մեջ 05.07.2015թ.-ին օգտագործվել է Գ.Բաբախանյանի` 043-23-23-39 հեռախոսահամարը, ուրեմն հենց նա էլ իրենից կատարել է հափշտակություն»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո տուժողը պնդել է, որ նախկինում չի ճանաչել ամբաստանյալ Բաբախանյանին։ Բջջային հեռախոսը դեպքի օրը դրել էր նստարանի վրա, սակայն չի տեսել պահը, երբ իրենից կատարել են հափշտակություն։ Տվյալ օրը դրամապանակը իր մոտ չի եղել։
Պնդել է, որ Գ.Բաբախանյանն իրենից բացահայտ կերպով հափշտակություն չի կատարել, պարզապես ենթադրել է, որ նա կարող է լինել այն անձը, ով կատարել է հափշտակությունը։ Չգիտի, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ նման բովանդակությամբ ցուցմունքներ տվել։ Ինչ վերաբերում է Տիգրան Քոլոյանին, նշել է, որ նրան նույնպես չի ճանաչել, վերջինս դեպքի օրը իրեն չի մոտեցել։ Այգում գտնվելու ժամանակ իրեն է մոտեցել ինչ-որ աղջիկ, նրան ասել է, որ իրենից հափշտակություն են կատարել։
Տուժողն ընդունել է, որ դատական նիստից առաջ զրուցել է ամբաստանյալի հոր հետ, սակայն վերջինս իրեն չի խնդրել որդու համար բարենպաստ ցուցմունքներ տալ։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Ռոբերտ Տերտերյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Վայք քաղաքում և զբաղվում է անասնապահությամբ։
2015թ.-ին /օրը չի մտաբերում/ եկել է Երևան` կենդանիների համար դեղամիջոց գնելու նպատակով։ Երևան քաղաքի «Սասունցի Դավիթ» կայարանի մոտ գտնվող գետնանցումի հատվածում նկատել է, որ հեռախոսների վաճառքի տաղավարում վաճառում է «Nokia» մոդելի բջջային հեռախոս։ Ուսումնասիրելով հեռախոսը, ցանկություն է հայտնել գնել այն։ Այդ նպատակով վաճառողից նախ տեղեկացել է, արդյոք բջջային հեռախոսը գողացված է, թե ոչ։ Հավաստիանալով, որ այն իրականում գողացված չէ, 10.000 ՀՀ դրամ արժեքով գնել է այն և հեռացել։
Հետագայում իրեն զանգահարել և տեղեկացրել են, որ իր կողմից գնած` «Nokia» մոդելի բջջային հեռախոսը գողացված է և հրավիրել են ոստիկանության բաժին։ Ոտիկանությունում աշխատակիցներին է հանձնել «Nokia» մոդելի բջջային հեռախոսը։ Այնուհետև, հանդիպել է բջջային հեռախոս վաճառող անձին, հարցրել, թե ինչպես է ստացվել, որ իրեն գողացված հեռախոս է վաճառել։ Հեռախոսը վաճառած անձը, սակայն, պատասխանել է, որ նրան հեռախոս վաճառողը նախապես ներկայացրել է անձնագրի պատճենը, ինչն էլ իր մոտ որևէ կասկած չի առաջացրել, որ այն կարող էր լինել գողացված։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Հարություն Ղուբանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի «Սասունցի Դավիթ» կայարանի գետնանցումի տաղավարներից մեկում և զբաղվում է բջջային հեռախոսների առուվաճառքով։
Հայտնել է, որ 2015թ.-ին /օրը հստակ չի մտաբերում/ իր տաղավար է եկել ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանը։ Վերջինս հայտնել է, որ ցանկանում է վաճառել «Nokia» մոդելի բջջային հեռախոսը։ Լսելով դա, պահանջել է ներկայացնել հեռախոսի տուփը, սակայն վերջինս հրաժարվել է, պատճառաբանելով, որ հեռախոսը տուփ չունի։ Այնուհետև, պահանջել է ներկայացնել անձնագրի պատճենը։ Գ.Բաբախանյանն իրեն տրամադրել է նրա հետ տաղավար եկած ընկերուհու անձագրի պատճենը։
Տեսնելով անձնագրի պատճենը և համոզվելով, որ հեռախոսը գողացված չէ, Գ.Բաբախանյանից գնել է այն։ Իր մտաբերմամբ` հեռախոսը գնել է 6-7.000 ՀՀ դրամ արժեքով։ Հետագայում վաճառել է այն իրեն անծանոթ մի հաճախորդի։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Լարիսա Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախկինում շփվել` ընկերություն, է արել ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանի հետ։
2015թ.-ին /օրը հստակ չի մտաբերում/ Գ.Բաբախանյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել է բերել անձնագիրը, պատճառաբանելով, որ ցանկանում է հեռախոս վաճառել։ Գ.Բաբախանյանին տեղեկացրել է, որ տվյալ պահին անձնագիրը մոտը չէ, և կարող է տրամադրել միայն անձնագրի պատճենը։
Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել է Գ.Բաբախանյանին և միասին գնացել են Երևան քաղաքի «Սասունցի Դավիթ» կայարանի մոտ գտնվող գետնանցում՝ հեռախոսը վաճառելու նպատակով։ Այդուամենայնիվ, Գարիկն իրեն նախապես ասել է, որ հեռախոսը գողացված է, սակայն ինքն այդ ամենը լուրջ չի ընդունել։
Հետագայում, երբ իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին, տեղեկացրել են, որ հեռախոսը, որը Գ.Բաբախանյանը վաճառել է, իրականում եղել է գողացված։ Այդ ժամանակ ինքն արդեն Գարիկի հետ որևէ շփում, առնչություն չի ունեցել։

/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Տիգրան Քոլոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մոտ 20 տարի է, ինչ աշխատում է Երևան քաղաքի քաղաքապետարան մոտ գտնվող այգում։
2015թ.-ին /օրը հստակ չի մտաբերում/ մոտավորապես գիշերվա ժամերին այգի է եկել տուժող Վարշամ Ավետիսյանը, ում հաճախակի է տեսել այդ այգու տարածքում։ Տվյալ օրը Վարշամը կրել է սև վերարկու։ Տեսել է, որ Վ.Ավետիսյանը այգում ընկերների հետ միասին օղի և գարեջուր է խմել։ Այնուհետև, այդ ընթացքում ինքը մոտ 30 րոպե բացակայել է այգուց։ Երբ վերադարձել է, Վարշամը մոտեցել է իրեն և տեղեկացրել, որ մի երիտասարդ իրենից հափշտակել է հեռախոս, դրամապանակ և հագուստներ։ Քանի որ Վ.Ավետիսյանը բջջային հեռախոս չի ունեցել, զանգահարել է ոստիկանության և հաղորդում է տվել կատարվածի մասին։
Դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Գարիկ Բաբախանյանին, վկան հայտնել է, որ վերջինիս նմանեցնում է այն անձի, ում Վարշամը նկարագրել է` որպես նրանից հափշտակություն կատարած անձի։
Վկան պնդել է, որ Գ.Բաբախանյանը համասեռամոլ չէ, ավելին, բացառում է Վարշամի կողմից Գարիկին սեռական հարաբերություն ունենալու առաջարկ անելու փաստը։ Դեպքից որոշ ժամանակի անց հանդիպել է և Վ.Ավետիսյանին և Գ.Բաբախանյանին։ Այդ ժամանակ Վ.Ավետիսյանն ասել է, որ իրականում շփոթվել էր, նրանից հափշտակություն կատարած անձը Գ.Բաբախանյանը չի հանդիսանում։ Ինչ վերաբերում է Գ.Բաբախանյանին, նշել է, որ վերջինիս հետ ոչ մի բառ չի զրուցել, քանի որ եղել են ընդհարված։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ`

«...Դեպքից հետո` ցուցմունք տալուց մոտ 10 օր առաջ, տեսել է Գարիկին նույն այգում, վերջինս ընդունել է, որ Վարշամից կատարել է հափշտակություն, այլ մանրամասներ չի ասել»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է, որ չի բացառում այն հանգամանքը, որ տեսել է, թե ինչպես են այգում Գ.Բաբախանյանը և Վ.Ավետիսյանը գերեջուր խմել միմյանց հետ։ Այդուամենայնիվ, չի կարողանում մտաբերել արդյոք հանդիպման ժամանակ Բաբախանյանն իրեն ասել է, որ Ավետիսյանից հափշտակություն կատարող անձը նա է հանդիսանում, թե ոչ։ Պնդել է, որ նախաքննության ժամանակ երբևէ սուտ ցուցմունք չի տվել։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հետազոտվել և հրապարակվել են նաև հետևյալ ապացույցներն ու գործին վերաբերելի փաստաթղթերը.

Քննչական փորձարարության մասին կազմված արձանագրությունը համաձայն որի` «մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանը մատնացույց է արել Վ.Ավետիսյանին հանդիպելու, նրանից հափշտակություն կատարելու և նրա հագուստները դեն նետելու վայրերը»։

/տես` գ.թ. 28, դատական նիստի արձանագրությունը/

Քննչական փորձարարության մասին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի` «Վկա Ռ.Տերտերյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի պողոտայի թիվ 86 հասցեում գործող «Սասունցի Դավիթ» կայարանի գետնանցումի թիվ 1 տաղավարը, որտեղից որ գնել է իր մոտից առգրավված «Նոկիա 206» մոդելի բջջային հեռախոսը»։

/տես` գ.թ. 151-154, դատական նիստի արձանագրությունը/

Առգրավման մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` «26.08.2015թ.-ին Ռոբերտ Եսայու Տերտերյանի մոտից առգրավվել է 355153065536581 և 355153065536599 գործարանային համարներով Նոկիա 206 մոդելի բջջային հեռախոսը»։

/տես` գ.թ. 149-150 դատական նիստի արձանագրությունը/
Հեռախոսային զանգերի վերծանումների զննություն կատարելու մասին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի`
«տուժող Վ.Ավետիսյանի 094-32-92-20 և 093-45-56-52 հեռախոսահամարները 2015 թվականի հուլիսի 5-ին տեղի ունեցած դեպքից առաջ շահագործվել են 355153065536580 և 355153065536590 գործարանային համարներով հեռախոսում, իսկ դեպքից անմիջապես հետո նշված գործարանային համարներով բջջային հեռախոսում շահագործվել են Գ.Բաբախանյանի կողմից շահագործված 043-23-23-39 հեռախոսահամարը, բացի այդ 355153065536580 և 355153065536590 գործարանային համարներով հեռախոսում 2015 թվականի հուլիսի 5-ին տեղի ունեցած դեպքից հետո՝ 05.07.2015թ.-ի Ժամը 02։22։53-ից մինչև 13.07.2015թ. ժամը 17։14։03-ը շահագործվել է Գարիկ Բաբախանյանի կողմից շահագործվող 043-23-23-39 բջջային հեռախոսահամարը, ապա 05.07.2015թ.-ի. Ժամը 03։08։29-ից մինչև 13.07.2015թ-ի ժամը 16։10։26-ը շահագործվել է Գարիկ Բաբախանյանի կողմից շահագործվող 043-29-29-39 բջջային հեռախոսահամարը, ապա 05.07.2015թ.-ի ժամը 20։56։44-ից մինչև 05.07.2015թ. ժամը 21։26։04-ը շահագործվել է Գարիկ Բաբախանյւսնի կողմից շահագործվող 043-35-25-25 բջջային հեռախոսահամարը, 07.2015թ.-ի՝ ժամը 22։50։50-ից մինչև 03.08.2015թ.-ի ժամը 10։15։20-ը շահագործվել է Տերտերյանի անվամբ գրանցված 077-63-21-93 բջջային հեռախոսահամարը։
/տես` գ.թ. 177-178, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, ապացույց ճանաչված՝ «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից` 27.07.2015թ.-ին թիվ ՏՍ/4177/170715/4213 գրությամբ՝ լազերային ակավառակով ստացված վերծանումները, ինչպես նաև «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2015թ.-ին թիվ ՏՍ/4796/120815/4750 գրությամբ թղթային տարբերակով ստացված՝ 23 թերթից բաղկացած վերծանումները։
/տես` գ.թ. 80-81, 105-129, 179-180 դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 711-ԱՊ-15 եզրակացությունը, համաձայն որի` «փորձաքննությանը տրամադրված «NOKIA» տեսակի «206» մոդելի բջջային հեռախոսի հավանական միջին շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ՝ 2015 թվականի հուլիսի 05-ի դրությամբ գնահատվել է 14.000 /տասնչորս հազար/ ՀՀ դրամ։

/տես` գ.թ. 173-175 դատական նիստի արձանագրությունը/

Իրեղեն ապացույց հանդիսացող «NOKIA» տեսակի «206» մոդելի 355153065536580 և 53065536590 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսը։

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցներն դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքը։
Միաժամանակ, դատարանն անդրադրադառնալով ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմուքնների արժանահավատության փաստին, արձանագրում է`
ամբաստանյալ Բաբախանյանը դատարանում իրեն մեղավոր է ճանաչել` Վ.Ավետիսյանին պատկանող բջջային հեռախոսի գաղտնի հափշտակություն կատարելու առումով։ Վերջինս բացառել է իր կողմից` բջջային հեռախոսի բացահայտ հափշտակության փաստը։
Հատկանշականն այն է, որ ամբաստանյալը նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է մի քանի անգամ` այն էլ` դատավարական տարբեր կարգավիճակներով /վկա, կասկածյալ, մեղադրյալ/։ Ընդ որում, մինչդատական վարույթում դատավարական յուրաքանչյուր կարգավիճակով հարցաքննությունների ժամանակ վերջինս ընդունել է իր կողմից բջջային հեռախոսը բացահայտ հափշտակելու փաստը և մանրամասն նկարագրել գործողությունների հաջորդականությունն ու իրադարձությունների զարգացումը։ Միայն դատարանում` դատաքննության ժամանակ, վերջինս փոխել է իր դիրքորոշումը` վստահեցնելով, որ Վարշամ Ավետիսյանից հափշտակություն է կատարել գաղտնի կերպով։
Վերլուծելով և համադրելով ինչպես տուժողի, այնպես էլ ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքները, դատարանը հաստատված է համարում փաստ առ այն, որ`
- Գ.Բաբախանյանը բացահայտ` Վ.Ավետիսյանի ներկայությամբ, հափշտակել է նրա բջջային հեռախոսը և հեռացել։ Այլ խոսքով, Վ.Ավետիսյանը ներկա է գտնվել ամբաստնայալի գործողությունների կատարմանը, տեսել է, գիտակցել և հասկացել է դրանք։ Նույնիսկ այդ մասին վերջինս մի քանի անգամ հայտնել է նախաքննական մարմնին` ասելով` «Իմ աչքով եմ տեսել նստարանից բջջային հեռախոսը հափշտակելու պահը»։
- Գ.Բաբախանյանն, իր հերթին, նույնպես գիտակցել է, որ բջջային հեռախոսը հափշտակում է բացահայտ, քանի որ հստակ իմացել՝ գիտակցել է, որ իր կողմից գույքի հափշտակումը նկատել է սեփականատերը` Վ.Ավետիսյանը։
Դատարանը, համադրելով տուժողի և ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները, փաստում է` որ ամբաստանյալը թեև դատարանում ընդունել է իր կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը, սակայն վերջինս դատարանին ներկայացրել է այլ հանգամանքներ` կապված գույքի գաղտնի հափշտակության հետ։ Ավելին, նման փաստեր է ներկայացնել նաև տուժողը` դատարանին հայտնելով, որ ինքը չի տեսել Գ.Բաբախանյանի կողմից իր հեռախոսը հափշտակելու պահը։
Տվյալ պարագայում դատարանն առավել արժանահավատ է համարում տուժողի և ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դատարանում վերջիններս չկարողացան ներկայացնել տրամաբանական և հստակ պատճառաբանություններ, թե ինչից ելնելով են նախաքննության ընթացքում տվել մեղադրող ցուցմունքներ, իսկ դատարանում պնդում են հակառակը։ Ամբաստանյալի համար նպաստավոր ցուցմունքներ տալու մասին է խոսում նաև այն փաստը, որ ամբաստանյալը ճանաչում է տուժողին, որից ելնելով էլ վերջինս փորձել է իր մտացածին ցուցմուքով ու անտրամաբանական պատասխաններով ամեն կերպ օգնել նրան` Բաբախանյանի իրավիճակը մեղմացնելու և հնարավոր պատժից խուսափելուց օգնելու համար։
Վերը նշվածից զատ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի և տուժողի կողմից տրված ցուցմունքները հերքվում են նաև գործով վկա Տիգրան Քոլոյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ՝ «...Դեպքից հետո` ցուցմունք տալուց մոտ 10 օր առաջ, տեսել է Գարիկին նույն այգում, վերջինս ընդունել է, որ Վարշամից կատարել է հափշտակություն, այլ մանրամասներ չի ասել»։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ «Մասիս քաղաքի 1-ին թաղամասի 1-ին փողոցի 11-րդ տան բանկիչ, գործով մեղադրյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը, չունենալով մշտական աշխատանք, 2015թ. հուլիսի 04-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, զբոսնելու նպատակով Մասիս քաղաքից այցելել է Երևանի քաղաքապետարանի հարակից այգի, որտեղ արդեն 2015թ. հուլիսի 05-ին ժամը 00։00-ի սահմաններում հանդիպել է գործով տուժող Վարշամ Կառլենի Ավետիսյանին, ով նույնպես այգում է գտնվել` զբոսնելու նպատակով։ Տուժող Վ.Ավետիսյանի հետ որոշ ժամանակ զրուցելուց և գարեջուր ըմպելուց հետո, այգում գտնվող իրենց զբաղեցրած նստարանի վրայից մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանը բացահայտ հափշտակել է տուժող Վ.Ավետիսյանին պատկանող` 14.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «NOKIA» տեսակի «206» մոդելի բջջային հեռախոսը և 500 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, որի մեջ եղել է 50.000 ՀՀ դրամ գումար, «ՎՏԲ-Հայաստան Բանկ» ՓԲ ընկերության մեկ բանկային քարտը և դիմել փախուստի։
Հափշտակությունը կատարելուց հետո նշված բջջային հեռախոսում տեղադրել իր կողմից շահագործվող` 043-23-23-39, 043-29-29-39 և 043-35-25-25 բջջային հեռախոսահամարները, որից հետո գործով չպարզված ժամանակահատվածում հափշտակված բջջային հեռախոսն իրացնելու նպատակով մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանն իր ընկերուհի՝ գործով վկա Լարիսա Մարտիրոսի Հակոբյանին խնդրել է իրեն տրամադրել նույնականացման քարտի պատճենը՝ պատճառաբանելով, որ ցանկանում է վաճառել իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը, իսկ վկա Լ.Հակոբյանն, անտեղյակ լինելով բջջային հեռախոսի հափշտակված լինելու հանգամանքից, մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանին է տրամարդել իր նույնականացման քարտի պատճենը, որով մեղադրյալ Գ.Բաբախանյանն իր ներկայությամբ հափշտակված բջջային հեռախոսը վաճառել է Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի պողոտայի թիվ 86-րդ հասցեում գտնվող «Սասունցի Դավիթ» կայարանի գետնանցումի թիվ 1 տաղավարում բջջային հեռախոսների, պլանշետների և աքսեսուարների առևտրով զբաղվող, գործով վկա Հարություն Ֆելրքսի Ղուբանյանին։ Վերջինս, անտեղյակ լինելով բջջային հեռախոսի հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին, վերավաճառելու նպատակով գնել է նշված բջջային հեռախոսը։
Որոշ ժամանակ անց վկա Հ.Ղուբանյանի վաճառակետ է այցելել Արարատի մարզի Սուրենավան գյուղի Ե.Չարենցի 14-րդ տան բնակիչ, գործով վկա Ռոբերտ Եսայու Տերտերյանը և, անտեղյակ լինելով նշված բջջային հեռախոսի հափշտակված լինելու հանգամանքի մասին, վկա Հ.Ղուբանյանից 10.000 ՀՀ դրամով գնել է հափշտակված բջջային հեռախոսը՝ վկա Հ.Ղուբանյանի կողմից տրամադրված լիցքավորման սարքով ու դրա մեջ շահագործել իր անվամբ հաշվառված` 077-63-21-93 բջջային հեռախոսահամարը։
Այուհետև, նշված բջջային հեռախոսը հայտնաբերվել է Ռոբերտ Եսայու Տերտերյանի մոտից և առգրավվել։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի, վերջինս՝ կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությոան բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։

/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնողող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Այլ խոսքով, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում պատժի ավելի մեղմ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև ապագայում կանխել նմանատիպ հանցագործությունները։

Դատարանն, անդրադառնալով Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին, գտնում է, որ թեև նա կալանքի տակ է գտնվում դատարանում քննվող մեկ այլ քրեական գործով, հաշվի առնելով անմեղության կանխավարկածը և չբացառելով նշված քրեական գործով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, վերացնելու հնարավորությունը, դատարանը մտավախություն ունի, որ հայտնվելով ազատության մեջ Գ.Բաբախանյանը թաքնվի այս գործով վարույթն իրականացնող մարմնից, որով իսկ խոչընդոտի՝ իր նկատամմբ նշանակված պատժի կրմանը։ Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ սույն Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է փոխել կալանավորմամբ։
Նման պայմաններում, դատարանն արձանագրում է, որ Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբ պետք է հաշվել սույն դատավճիռը կայացնելու օրվանի՝ 2016թ.-ի մայսիս 13-ին։
Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է` քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ «Նոկիա 206» մոդելի բջջային հեռախոսը պետք է վերադարձնել տուժող Վարշամ Ավետիսյանին, իսկ լիցքավորման սարքը՝ պետք է վերադարձնել Ռոբերտ Տերտերյանին։


4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը



Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Գարիկ Արտուրիկի Բաբախանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը՝ փոխել կալանավորմամբ և նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2016թ. մայիսի 13-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` «Նոկիա 206» մոդելի բջջային հեռախոսը՝ վերադարձնել տուժող Վարշամ Ավետիսյանին, իսկ լիցքավորման սարքը՝ Ռոբերտ Տերտերյանին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն