գործ ԵԿԴ/0231/01/15
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը

Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Գեորգի Սարգսյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Մամիկոն Գեղամյանի

պաշտպան` Կարեն Մեժլումյանի


2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի` ծնված 06.01.1995 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդար քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուրի, չի աշխատում, նախկինում չդատված հաշվառված և բնակվում է Արմավիրի մարզի Փարաքյար գյուղի Ռ.Գասպարյանի փողոցի 35-րդ տանը։

Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ի որոշմամբ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ալեյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով թիվ 13812415 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ալեյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13812415 քրեական գործով Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի նկատմամաբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2015 թվականի սեպտեմբերի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ալեյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13812415 քրեական գործով Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով այն բանի համար, որ նա 2015 թվականի օգոստոսի 29-ին ապօրինի կերպով կրել է սև գույնի մետաղից` արհեստագործական եղանակով կռփազենքերի նմանողությամբ պատրաստված, հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին դասվող կեփազենք, որը 2015 թվականի օգոստոսի 29-ին, ժամը 19։30-ի սահմաններում, նրա մոտից հայտնաբերվել է Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի և Պուշկին փողոցի խաչմերուկում ծառայություն իրականացնող` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ «Հատուկ» գումարտակի ծառայողների կողմից։
2015 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ալեյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13812415 քրեական գործով ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ «Հատուկ» գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ծառայության տեսուչ, ոստիկանության ավագ լեյտենանտ Կ.Մկրտչյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի պետին ներկայացված` զեկուցագիրը որպես ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Վ.Ալեյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13812415 քրեական գործով Բ.Հովհաննիսյանի տաբատի գրպանից հայտնաբերված հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող մեկ հատ կռփազենքը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի սեպտեմբերի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։

Արագացված դատական քննություն.
Մինչ դատաքննության սկսվելը` ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան` դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին` հայտարարելով, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացնում է կամավոր, պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո։
Դատարանում մեղադրողը չառարկեց արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը պարզելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին որոշում է կայացվել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Այսպիսով, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արագացված դատաքննությամբ հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, դատարանը հանգեց այն համոզման, որ ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանը ապօրինի կերպով կրել է սառը զենք` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն։
Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»։
Ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է «Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ (….)։ Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Սույն քրեական գործով Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չլինելու հանգամանքը, երիտասարդ լինելը, ինչպես նաև այն որ առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն և զղջացել է կատարած արարքի համար, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` դատարանը գտնում է, որ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի նկատմամբ չի կարող նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված «կալանք» կամ «ազատազրկում» պատժատեսակները և ղեկավարվելով օրինականության, արդարության, պատժի անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքներով, դատարանը հանգում է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրվող հանցագործության համար, նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով` դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված կռփազենքը պետք է ոչնչացնել։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, քրեական գործով ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ «Հատուկ» գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ծառայության տեսուչ, ոստիկանության ավագ լեյտենատ Հ.Մկրտչյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի պետին ներկայացված` զեկուցագիրը պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման։


Եզրափակիչ մաս.

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ, 3751 և 3753-րդ հոդվածներով` Դատարանը






Վ Ճ Ռ Ե Ց`

Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և նրան դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի 250.000 /երկու հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամի չափով։
Բալաբեկ Կամոյի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված կռփազենքը ոչնչացնել։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, քրեական գործով ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 4-րդ «Հատուկ» գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ծառայության տեսուչ, ոստիկանության ավագ լեյտենատ Հ.Մկրտչյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի պետին ներկայացված` զեկուցագիրը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ