Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ գործ ԵԿԴ/0215/01/15
նախագահող դատավոր` Ա. Վարդանյան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ. ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՄՈՄՋՅԱՆԻ

2016 թվականի հունվարի 25-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը

ՊԱՐԶԵՑ

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Հ. Համբարձումյանի կողմից 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13800714 քրեական գործը և ընդունվել վարույթ:
2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի սեպտեմբերի 20-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2014 թ. սեպտեմբերի 20-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը երկու ամիս ժամկետով:
2014 թ. նոյեմբերի 12-ի, 2015 թ. հունվարի 13-ի, 2015 թ. մարտի 12-ի, 2015 թ. մայիսի 12-ի, 2015 թ. հուլիսի 13-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով` նախաքննության մարմնի միջնորդությունները բավարարվել են և մեղադրյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկուական ամիս ժամկետով:
2015 թվականի հունիսի 30-ին քննիչ Հ. Համբարձումյանի որոշմամբ Ալբերտ Մոմջյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով։
2015 թվականի օգոստոսի 31-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի` 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին վերը նշված քրեական գործն ընդունվել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա. Վարդանյանի վարույթ:
2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով՝ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով՝ ազատազրկում` 18 /տասնութ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով՝ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 21 /քսանմեկ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ից:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` իրեղեն ապացույց ճանաչված և Առաջին ատյանի դատարանում պահվող` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի երկու գորգերը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Ալբերտի Մոմջյանին, իսկ նրան ի պահ հանձնված 170.000 (հարյուր յոթանասուն հազար) ԱՄՆ դոլար գումարը թողնել վերջինիս տնօրինմանը, դատարանում պահվող` տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստը, եղնգային կտրվածքները, բարձի երեսից կտրված կտորները, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հատակի պաստառից կատարված կտրվածքները, Ե.Կողբացու 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանի ննջասենյակում հայտնաբերված արյան հետքի խծուծը` ոչնչացնել։
Տուժողին պատճառված վնասի հատուցման հարցը համարվել է լուծված` տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի և վերջինիս ներկայացուցչի կողմից քաղաքացիական հայց ներկայացնելուց հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0215/01/15 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին:
Վերաքննիչ դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ` պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ նա ժամանակավորապես բնակվելով իր տատ` Սիլվա Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքում Ե. Կողբացի փողոցի 1 շենքի թիվ 55 բնակարանում, միասնական հանցավոր մտադրությամբ, շարունակաբար` 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև սեպտեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա զարդեր:
Այնուհետև` իր կատարած հանցանքը` գաղտնի հափշտակությունը, իր տատ` Սիլվա Գալստյանից թաքցնելու նպատակով, 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ ժամը 19:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե. Կողբացի փողոցի 1 շենքի թիվ 55 բնակարանում կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` պարանոցի օրգանները սեղմելով, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել իր տատ` 1946թ. ծնված, Սիլվա Ռաֆիկի Գալստյանին ու վերջինիս դիտավորությամբ ապօրինաբար զրկել է կյանքից, որից հետո` 2014թ. սեպտեմբերի լույս 16-ի գիշերը, ժամը 03:00-ի սահմաններում Ս. Գալստյանի դին վերջինիս պատկանող <<Տոյոտա պրադո>> մակնիշի, 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել է Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղից դեպի Արտաշատի տարածաշրջան տանող ավտոճանապարհի հարակից տարածք և այրել:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանը վերաքննիչ բողոքում գտել է, որ Դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ, Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել արարքը։
Մեղսագրվող արարքում, ըստ պաշտպանի, ամբաստանյալի մեղքն ապացուցված չէ, վերջինիս մեղսագրված արարքին նախաքննության մարմինը սխալ քրեաիրավական գնահատական է տվել, նման գնահատումը չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից։ Մեղադրանքը հիմնավոր չէ, փաստական հանգամանքները խեղաթյուրված են, իսկ ապացույցները գնահատված չեն համակցության մեջ։
Մեղադրող կողմը գողության հանգամանքը պատճառաբանել և հիմնավորել էր նրանով, որ Ա. Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 15-ը ժամանակավորապես բնակվել է Ս. Գալստյանին պատկանող Կողբացի հասցեում գտնվող բնակարանում, որի ընթացքում շարունակաբար գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող ոսկյա զարդերը։
Գործով վկա Ջավադ Խուդավերդյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ Ա.Մոմջյանը մինչև դեպքը մոտ 3 ամիս բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, ընդ որում ամեն օր գիշերել է այնտեղ։ Գործով վկա Ռուզաննա Մոմջյանը նույնպես հայտնել է, որ Ա.Մոմջյանը դեպքից առաջ երկար ժամանակ բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, Ս. Գալստյանը և Ալբերտն ունեցել են լավ հարաբերություններ։ Գործով վկա Արմինե Մոմջյանը, ով հանդիսանում է Ալբերտի հորաքույրը, դատաքննության ընթացքում նույնպես հայտնել է, որ մինչև դեպքը Ալբերտը բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, բացի այդ Ալբերտը երբեք միայնակ չի գտնվել Կոդբացի հասցեի բնակարանում։ Նշված բնակարանի բանալին եղել է Ս. Գալստյանի մոտ, իսկ կրկնօրինակը միայն իր մոտ։ Դեպքից առաջ մոտ 3-4 օր մայրն ընդհանրապես չի այցելել նշված բնակարանը։ Նշել է նաև, որ Ս. Գալստյանն ամենաշատը թոռներից սիրում էր Ալբերտին։
Դատարանը կարծես թե իրավական վերլուծությամբ և եզրահանգմամբ հիմնավոր չի համարում մեղադրող կողմի պատճաոաբանությունները և հիմնավորումներն առ այն, որ Ա.Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 15-ը ժամանակավորապես բնակվել է Ս. Գալստյանին պատկանող Կողբացի հասցեում գտնվող բնակարանում, որի ընթացքում շարունակաբար գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող ոսկյա զարդերը։
Սակայն վերոնշված ապացույցները վերլուծության չենթարկելով, գնահատական չտալով և ընդհանրապես չանդրադառնալով այն հանգամանքին, թե ինչ եղանակով է կատարվել գողությունը, դատավճռով հիմնավոր է համարվել, որ Ա. Մոմջյանը կատարել է տուժող Ս. Գալստյանի խոշոր չափի գույքի գողություն, ինչպես նաև գողության փաստը հաստատված է համարում անուղղակի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, մասնավորապես հիմք ընդունելով վկաների ենթադրությունները և Ա. Մոմջյանի խաղամոլ լինելու հանգամանքը։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի դրույթները` պաշտպանը նշել է, որ Ա.Մոմջյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել և հայտնել, որ իր և տատի միջև ավտոմեքենայի շուրջ վեճ է եղել, որի ընթացքում վերջինս նվաստացրել է իրեն, հայհոյել մորը, ինչից կորցնելով տիրապետումը՝ աչքերի դեմը մթնել է և հիշում է միայն, որ հրել է իր վրա հարձակված Ս.Գալստյանին։ Երբ սթափվել է, տեսել է, որ տատն ընկած է գետնին անգիտակից վիճակում, բարձրացրել և պառկեցրել է մահճակալի վրա, որից հետո միայն հասկացել է, որ Ս.Գալստյանը մահացել է։ Ինքը չի ցանկացել Ս.Գալսայանին սպանել և այդ ամենը ստացվել է պատահաբար հրելու հետևանքով։ Ամբաստանյալի ցուցմունքը հաստատվում է թիվ 410 և 423 դատակենսաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, որոնցում փորձագետը հստակ չի նշել մահվան պատճառը և հիմնվում է ենթադրության վրա։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի դրույթները` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0215/01/15 քրեական գործով 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ին կայացրած դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու մասով բեկանել և փոփոխել՝ Ալբերտ Մոմջյանի արարքը որակել որպես անզգուշությամբ մահ պատճառելը և նրան ենթարկել պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը՝ խնդրելով բավարարել այն: Ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Մեղադրող Մ. Նալբանդյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի և նրա պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի ելույթները, մեղադրող Մ. Նալբանդյանի վերաքննիչ բողոքի կապացությամբ առարկությունները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետի համաձայն`
<< 1. Սպանությունը՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով:
2. Սպանությունը՝
(...)
2) անձի կամ նրա մերձավորի՝ կապված այդ անձի կողմից իր ծառայողական գործունեության կամ հասարակական պարտքի կատարման հետ,
(...)
11) այլ հանցանքը թաքցնելու կամ դրա կատարումը հեշտացնելու նպատակով,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ տասներկուսից քսան տարի ժամկետով, կամ ցմահ ազատազրկմամբ:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն`
<<1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
(...)
2) խոշոր չափերով,
(...)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:>>:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 25.05.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0019/01/14 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Ալբերտ Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի սկզբներին իր տատիկին` Սիլվա Ռաֆիկի Գալստյանին պատկանող` Երևանի Եզնիկ Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը, որոնք «Վալգե» ՍՊ ընկերությանը պատկանող գրավատանը և «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունում համապատասխան վարկային կազմակերպություններում մաս-մաս գրավադնելով` ստացել է վարկեր և դրանցով մարել բուքմեյքերական գրասենյակներում խաղադրույքներ կատարելու հետևանքով տանուլ տված և պարտք մնացած գումարները, այսինքն՝ կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Այնուհետև, Ալբերտ Մոմջյանը վերոնշյալ գողությունը Սիլվա Գալստյանից թաքցնելու նպատակով, 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 19։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե.Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ հասցեում գտնվող վերջինիս բնակարանում նրա կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` պարանոցի օրգանները սեղմելով, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Սիլվա Գալստյանին և դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել նրան, որից ժամեր անց՝ կատարած հանցագործությունների հետքերը և դրանց իր առնչությունը թաքցնելու դիտավորությամբ վերադարձել է նույն բնակարան, Ս.Գալստյանի դին 2014թ. սեպտեմբերի լույս 16-ի գիշերը` ժամը 03.00-ի սահմաններում նախ` բազմաբնակարան շենքի 9-րդ հարկից տեղափոխել է վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի, 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի սրահ, այնուհետև` անմարդաբնակ վայր` Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղից դեպի Արտաշատի տարածաշրջան տանող ավտոճանապարհի հարակից տարածք և դին այրել, այսինքն` Ալբերտ Մոմջյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով։
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներով կայացնելու վերաբերյալ պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և նշել, թե իբր տատու մահը վրա է հասել վերջինիս բնակարանում շարունակված վիճաբանության ժամանակ, նրան հրելու հետևանքով, անզգուշությամբ։ Չի ընդունել Ս.Գալստյանի ոսկյա զարդերը գողանալու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքը` պատճառաբանելով, որ դրանք վերցրել և վարկային կազմակերպություններում գրավադրել է նրա գիտությամբ և համաձայնությամբ։
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի հակասական պատճառաբանություններն անհիմն են, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ:
Տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Ալբերտի Մոմջյանը, Առաջին ատյանի դատարանում հրաժարվելով որդու` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց, պնդել է նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2014թ. ապրիլից իր ավագ որդին` Ալբերտ Մոմջյանը, տեղափոխվել և բնակություն է հաստատել իր մորը պատկանող` Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող առանձնատանը։ Ալբերտի ֆինանսական կարիքները հոգացել է ինքը, շաբաթական նրան է տրամադրել 25.000 ՀՀ դրամ, Սիլվա Գալստյանն Ալբերտի նկատմամբ ցուցաբերել է հոգատար վերաբերմունք։ Վերջին տարիների ընթացքում որդին զբաղվել է տարբեր բուքմեյքերական գրասենյակներում խաղադրույքներ կատարելով, կուտակել է պարտքեր, այդ թվում` 6.500.000 ՀՀ դրամի չափով, որն ինքը մինչև 2014թ. ապրիլն ամբողջությամբ մարել էր։
2014թ. սեպտեմբերի 15-ին Ալբերտը և իր մայրը` հանգուցյալ Սիլվա Գալստյանը եղել են Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող վերջինիս առանձնատանը։ Ժամը 18։00-ի սահմաններում նրանք մորը պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայով վերադարձել են Երևան։ Այդ օրը` երեկոյան, մոր հետ չեն կարողացել հեռախոսակապ հաստատել, իսկ հաջորդ օրը քույրը` Արմինե Մոմջյանը և մորաքույրը, այցելելով Երևանի Ե.Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարան, քրոջ մոտ եղած բանալիով բացել են դուռը, մուտք են գործել բնակարան, սակայն մայրը տանը չի եղել, իսկ նրա բջջային հեռախոսը դրված է եղել սեղանին։
Հ.Մոմջյանը նախաքննական մարմնին կասկածներ է հայտնել, որ մոր անհետ կորելու հետ անմիջականորեն առնչություն ունի Ալբերտը, քանի որ նա է մշտապես եղել իր մոր հետ, իսկ բնակարանի ննջասենյակի անկողնու մոտ դրված պահարանի ուսումնասիրությամբ քույրը և մորաքույրը պարզել են, որ այդտեղից և առհասարակ բնակարանից բացակայում են մորը պատկանող տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր։
Նշել է նաև, որ 2015թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ ժամը 18.00-ի սահմաններում մայրն Ալբերտի 095-095500 հեռախոսահամարից զանգահարել է իր կնոջը` Ռուզաննա Մոմջյանին և խնդրել 1 ժամվա սահմաններում հանդիպել նրա բնակարան` ամառանոցի ծառերից հավաքված դեղձի իրենց բաժինը վերցնելու նպատակով։ Ժամը 18.45-ի սահմաններում իր կինը գնացել է Ե.Կողբացու 1-ին շենքի 55 հասցեում գտնվող բնակարան, թակել է դուռը, սակայն այն չեն բացել, մայրը չի պատասխանել նաև Ռուզաննայի հեռախոսազանգերին։
Երբ քրեական գործի քննության ընթացքում Ալբերտը ձերբակալվել է, 2014թ. սեպտեմբերի 19-ին իր 091-401707 հեռախոսահամարով հեռախոսազրույց է ունեցել ՁՊՎ-ում գտնվող և իրեն 010-559825 հեռախոսահամարից զանգահարած Ա.Մոմջյանի հետ, ով առաջարկել է հայտնել իր մոր դիակի գտնվելու վայրը նրան 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պայմանով։ Նշել է, որ ունի ընդամենը 170.000 ԱՄՆ դոլար և ընդհանուր համաձայնությունից հետո, Ալբերտի պահանջով նույն օրը նախապես 091-413570 հեռախոսահամարով զանգահարելով Ալբերտի մայր Անահիտ Մարգարյանին, 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցել է նրան։ Ժամը 21.30-ի սահմաններում Ալբերտը նույն հեռախոսահամարից դարձյալ զանգահարել է, հայտնել, որ տեղյակ է գումարը մորը փոխանցելու փաստից, խոստացել ավելի ուշ հայտնել իր մոր դիակի տեղը։
Այնուհետև, 2014թ. սեպտեմբերի 20-ին` առավոտյան, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՁՊՎ-ում տեսակցել է որդու հետ, ով տեղեկացրել է, որ Սիլվա Գալստյանի դիակը գտնվում է Գառնի գյուղից Արտաշատ տանող ճանապարհի հարակից տարածքում, որի մասին հայտնել է իրավապահներին։
Հետագայում Սիլվա Գալստյանին պատկանող Ձորաղբյուրի ամառանոցից` Ալբերտ Մոմջյանի սենյակում` լազերային սկավառակների տուփերում, հայտնաբերել է Ա.Մոմջյանի անվամբ կնքված վարկային և գրավադրման պայմանագրեր, որոնք ներկայացրել է քննությանը։ Նշել է նաև, որ գրավադրված իրերը հնարավոր է, որ լինեն հենց իր հանգուցյալ մորից` Սիլվա Գալստյանից հափշտակված ոսկյա զարդերը։ Նշել է նաև, որ Սիլվա Գալստյանը Ալբերտ Մոմջյանին որևէ ոսկյա զարդ չէր կարող վստահել կամ փոխանցել` հաշվի առնելով վերջինիս նախկին վարքագիծը և պահվածքը, այն է` խաղամոլությամբ զբաղվելը, Ալբերտը դրանք հափշտակել է և սպանել Ս.Գալստյանին։
Վերոնշյալ նախաքննական ցուցմունքները տուժողի իրավահաջորդ Հ.Մոմջյանը պնդել է գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Վկա Ջավադ Հովսեփի Խուդավերդյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ է տվել, որ բնակվել և որպես պահակ աշխատել է Սիլվա Գալստյանին պատկանող` Ձորաղբյուրի ամառանոցում։ Ալբերտ Մոմջյանը վերջին ժամանակ նույնպես բնակվել է նշված ամառանոցում, իր կնոջ խոսքերից գիտի, որ նրա և տատի՝ Սիլվա Գալստյանի հարաբերությունները կրել են լարված բնույթ, սակայն իր ներկայությամբ նրանք չեն վիճել, Սիլվան հոգ է տարել թոռան` Ալբերտի մասին, նրա սիրած կերակուրներն է պատրաստել։
2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` կեսօրից հետո, Ալբերտը և Սիլվան վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան քաղաք, մեքենան վարել է Ալբերտը։ Իր համար անսովոր էր այն, որ Սիլվան հրաժեշտ տալուց իրեն ասել է, որ շատ գոհ է իրենից, մինչ այդ նման դեպք երբևէ չէր եղել։ Իրեն հայտնի էր, որ Ալբերտը նույն օրը մասնակցելու էր եղբոր` Տիգրան Մոմջյանի ծննդյան տարեդարձին։ Նույն օրը` ժամը 22։00-ի սահմաններում, Ալբերտը միայնակ վերադարձել է ամառանոց, ինչից հետո ինքը դարպասները կողպել է։ Այն, որ Ալբերտն այդ օրը տանը չէր գիշերել, հասկացել է տեսախցիկները դիտելով, քանի որ նրա հեռանալը ֆիքսվել էր, իսկ վերադարձը` ոչ։ Ըստ էության` Ալբերտն աննկատ, ավտոտնակի պատի վրայով էր դուրս եկել ամառանոցից և հեռացել։ Իր կինն է նկատել նրա վերադարձը, որը եղել է արդեն առավոտյան, վերջինս նաև հայտնել է, որ Ալբերտի ձեռքին տոպրակ է եղել, Ալբերտը պատճառաբանել է, որ վերադառնում է խանութից, ուր գնացել էր հաց գնելու։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հստակեցրել է, որ Ալբերտը բնակվել է Ձորաղբյուրի տանը և ամեն օր գիշերել է այդտեղ` բացառությամբ դեպքի օրը։ Տան 4 ննջասենյակներից առաջինը նրանն էր։ Նրա սենյակում պայմանագրեր կամ ոսկյա զարդեր չի նկատել։ Գիշերային ուշ ժամին ամառանոցից դուրս գալու դեպքում Ալբերտին ևս թույլ կտար, որ դուրս գա, քանի որ նրան արգելելու հանձնարարություն Սիլվայից չէր ստացել։ «Պրադո» մակնիշի մեքենան պատկանել է Սիլվային, սակայն վերջինիս թույլտվությամբ Ալբերտը նաև միայնակ է վարել այն։
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան պնդել է, որ Սիլվա Գալստյանը մշտապես բարկացել է Ալբերտի վրա չաշխատելու, զբաղմունքի որևէ տեսակ չունենալու, խաղամոլությամբ զբաղվելու համար։ Սիլվա Գալստյանը մշտապես իրեն հայտնել է, որ վախենում է Ալբերտից, քանի որ մտածել է, որ վերջինս մի օր ինչ-որ մի վատ քայլի է դիմելու։ Բացի այդ, իր կնոջ խոսքերից գիտի, որ դեպքի օրն Ալբերտը տուն վերադառնալուց հետո իր կնոջն ասել է, թե` «ես իմ անելիքն արել եմ», սակայն որևէ կերպ չի կարող մեկնաբանել Ալբերտի այդ արտահայտությունը։
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին մեղսագրված արարքները հերքվել են նաև պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով` վկաներ Անահիտ Վահենի Մարգարյանի, Ռուզաննա Մարտիրոսի Մոմջյանի, Արմինե Ալբերտի Մոմջյանի, Տիգրան Հովհաննեսի Մոմջյանի, Վահագն Արմենի Թադևոսյանի, Տաթևիկ Վաչագանի Մելքոնյանի ցուցմունքներով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է նաև հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական հանձնաժողովային փորձաքննության 2014թ. նոյեմբերի 6-ի թիվ 442/14 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանը որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և փորձաքննության պահին չի տառապում, նա հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձնավորություն։ Ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու, այնպես էլ փորձաքննության պահին նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի նրան հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարելու պահին նա չի գտնվել որևէ ժամանակավոր հոգեկան խանգարման վիճակում, իր ներկա հոգեկան վիճակով կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, կարող է ճիշտ հասկանալ քրեական գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող հանգամանքները և տալ ճշմարիտ ցուցմունքներ։
Սիլվա Գալստյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 20-ի թիվ 922 եզրակացությամբ, համաձայն որի` հաշվի առնելով վաղ և ուշ դիակային երևույթների զարգացվածության աստիճանը` Ս.Գալստյանի մահը վրա է հասել փորձաքննության կատարման պահից (սկսվել է 2015թ. սեպտեմբերի 21-ին) 3-ից 4 և ավելի օր առաջ։ Կապված դիակի այրման-ածխացման, ներքին օրգանների և կմախքային ոսկրերի բացակայության, ինչպես նաև կենդանիների կողմից դիակի հոշոտման հետ` մահվան ստույգ պատճառը որոշել հնարավոր չէ, սակայն ելնելով այն հանգամանքից, որ դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել էր ենթալեզվային ոսկրի աջ եղջյուրի կոտրվածք` շրջակա փափուկ հյուսվածքների արյունազեղումներով, կարելի է ենթադրել, որ մահվան պատճառը կարող էր հանդիսանալ մեխանիկական շնչահեղձությունը պարանոցի օրգանները սեղմելու միջոցով։
Ենթալեզվային ոսկրի աջ եղջյուրի կոտրվածքը, շրջակա փափուկ հյուսվածքների արյունազեղումները, գլխի աջ քունքագագաթային շրջանի կտրած վերքը, գլխի աջ քունքագագաթային շրջանի սալջարդ վերքը, արյունազեղումները գլխի մաշկի տակ աջ քունքային շրջանում, աջ քունքամկանում, ձախ կոնքազդրային հոդի շրջակա փափուկ հյուսվածքներում, սուբարախնոիդալ մանր օջախային արյունազեղումները պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից կարճ ժամանակամիջոց (րոպեներ կամ ժամեր) առաջ, կտրած վերքը պատճառվել է սուր եզր ունեցող առարկայի կամ գործիքի, մյուս վնասվածքները` բութ առարկաների ներգործությամբ։
Ս.Գալստյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև հետմահու առաջացած գլխի, դեմքի, պարանոցի, կրծքավանդակի, կոնքի, ստորին վերջույթների շրջանների մաշկածածկույթների և փափուկ հյուսվածքների 3-4-րդ աստիճանի ջերմային այրվածքներ ածխացմամբ, ինչպես նաև կենդանիների կողմից դիակի հոշոտմանը բնորոշ վնասվածքներ` ներքին օրգանների, զույգ վերին վերջույթների, թիակների, անրակների կողոսկրերի, ողնաշարի կրծքային և գոտկային հատվածների բացակայությամբ և ձախ ստորին վերջույթի մարմնից անջատմամբ։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 17-ի թիվ 2771 և 2014թ. հոկտեմբերի 1-ի թիվ 2791/Լ եզրակացություններով, համաձայն որոնց` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի, աջից անրակային, կրծքավանդակի, աջ ուսահոդի, աջ նախաբազկի, զույգ դաստակների, աջ դաստակի երրորդ մատի, ձախ դաստակի 5-րդ մատի շրջանների բազմաթիվ քերծվածքների, ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր կամ եզր ունեցող առարկայով կամ գործիքով, այդ թվում՝ նաև եղունգներով, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակահատվածում, այսինքն՝ 2015թ. սեպտեմբերի 15-ից 16-ը։ Նույն եզրակացությամբ չի բացառվել, որ Ա.Մոմջյանի մարմնին հայտնաբերված վնասվածքները պատճառված լինեին դիմադրության արդյունքում։
Դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 410 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստի, նրա բնակարանի բարձի երեսից կտրված 3 կտորների վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբի արյուն ունեցող մարդու։ Գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի արյան նմուշը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննությանը ներկայացված հանգուցյալ Սիլվա Գալստյանի դիակից ներկայացրած մկանը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննությանը ներկայացված Ալբերտ Մոմջյանի եղնգային կտրվածքների, Ս.Գալստյանի գիշերազգեստի, նրա բնակարանի բարձի երեսից կտրված 3 կտորների վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատված արյունը պատկանում է մարդու, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի` «A» խմբին, այսինքն` կարող էր առաջանալ ինչպես գործով տուժող Ս.Գալստյանից, այնպես էլ ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանից։
Ինչպես նաև` դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 411 եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 423 եզրակացությամբ, առգրավում և զննում կատարելու մասին 2014թ. հոկտեմբերի 6-ին կազմված արձանագրություններով, դատաապրանքագիտական, դատահետքաբանական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության 2015թ. փետրվարի 4-ի թիվ 46961404 եզրակացությամբ, առգրավում կատարելու արձանագրությամբ, դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության արձանագրությամբ, քննում կատարելու արձանագրությամբ, տեղանքի զննության արձանագրությամբ, որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայությամբ, մասնավորապես՝
- ՀՀ ֆինանսների նախարարության վարչական շենքի տեսանկարահանող սարքերի տեսագրության լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ սպանությունից ժամեր անց` 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին` ժամը 03։30-ին, տեսանկարահանող այդ սարքը ֆիքսել է փողոցի այդ հատվածով երթևեկվող, տուժող Սիլվա Գալստյանին պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի շարժը (տուժողի դիակի տեղափոխման փաստը և այդ կապակցությամբ գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը)։
- ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ձերբակալվածների պահելու վայրի պետի` 2014թ սեպտեմբերի 25-ի գրությամբ, համաձայն որի` ՁՊՎ-ի տաքսաֆոնի 010-559825 հեռախոսահամարից 2014թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 19։23-ին մեղադրյալ Ալբերտ Մոմջյանը հեռախոսազանգ է կատարել 091-401707 հեռախոսահամարին և հաղորդակցվել մինչև ժամը 19։27-ը, այսինքն՝ շուրջ 4 րոպե տևողությամբ։ Ձերբակալված Ալբերտ Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 20-ին` ժամը 10.20-ից մինչև 10.25-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսակցություն է ունեցել հոր` Հովհաննես Մոմջյանի հետ։ Նշված ապացույցով հաստատվում է մոր դիակի գտնվելու վայրը Ա.Մոմջյանից տեղեկանալու վերաբերյալ Հովհաննես Մոմջյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը, վերջին հաշվով` նաև սպանությանն Ա.Մոմջյանի առնչության փաստը (դիակի գտնվելու վայրը նկարագրելը` մինչ այդ պահը իրավապահներին և այլոց դրա գտնվելու վայրն անհայտ լինելու պարագայում)։
- «Արմենտել» ՀՁ ՓԲ ընկերությունից 2015թ. ապրիլի 30-ին ստացված` գործով ամբաստանյալի մոր` Անահիտ Մարգարյանի շահագործած 091-413570 և Հովհաննես Մոմջյանի շահագործած 091-401707 հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրությամբ, որոնցով հաստատվել են ձերբակալված և ՁՊՎ-ում պահվող Ալբերտ Մոմջյանի հետ վերոնշյալ անձանց հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու, 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Ա.Մարգարյանին փոխանցելու շուրջ պայմանավորվածություններ ձեռք բերելու փաստերը, այդ կապակցությամբ վերոնշյալ անձանց ցուցմունքների արժանահավատությունը։
- Ավտոմեքենայի առևանգման վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում նախապատրաստված նյութերով 2014թ. օգոստոսի 29-ին կազմված եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ալբերտ Մոմջյանը, առանց Սիլվա Գալստյանի թույլտվության և համաձայնության, 2014թ. օգոստոսի 28-ին վարելու նպատակով վերցրել էր վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որի վերաբերյալ Ս.Գալստյան ահազանգել էր ոստիկանություն։ Տվյալ ապացույցով Դատարանը հաստատված է համարում քննվող դեպքից ընդամենը 1 ամիս առաջ Ա.Մոմջյանի նկատմամբ վերջինիս տատիկի` տուժող Ս.Գալստյանի որոշակի անվստահության փաստը։
- Դատարանի նախաձեռնությամբ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով որպես ապացույց ճանաչվող փաստաթղթերով, մասնավորապես` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի հետ կնքված վարկային և գրավի պայմանագրերի, կանխիկ ելքի անդորրագրերի առկայությամբ (նախաքննական մարմնին են ներկայացվել և գործին կցվել տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի հարցաքննության ընթացքում), համաձայն որոնց` սպանության դեպքից առաջ`
ա. «Վալգե» ՍՊ ընկերությունը 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 210.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ` 30 օր մարման ժամկետով, որի դիմաց, որպես գրավ, Մոմջյանը ներկայացրել է ոսկյա երկու մատանի` 19.1 գրամ և 18.6 գրամ քաշերով, բ. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը Ալբերտ Մոմջյանին 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին` ժամը 20.57-ին (ըստ կանխիկ ելքի թիվ 15201409130015 անդորրագրի) տրամադրել է 512.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ, 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է 512.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 750 հարգի ոսկուց ադամանդե քարերով օղեր,
գ. Կանխիկ ելքի անդորրագրով, համաձայն որի՝ 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին թիվ 15560353 վարկային պայմանագրով «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպության կողմից Ալբերտ Մոմջյանին տրվել է նաև 800.000 ՀՀ դրամի վարկ, որի վերաբերյալ վարկային և գրավի պայմանագրերը նախաքննական մարմնին չեն ներկայացվել,
դ. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը 2014թ. սեպտեմբերի 14-ին գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 480.000 ՀՀ դրամ վարկ` 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է 480.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 583 և 750 հարգի ոսկուց ադամանդե քարերով մատանի և ադամանդե քարերով օղեր,
ե. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը տուժող Ս.Գալստյանի սպանության օրը, այն է` 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 13։56-ին (ըստ կանխիկ ելքի թիվ 08201409150002 անդորրագրի) գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 170.000 ՀՀ դրամի վարկ` 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է ընդհանուր 170.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 750 հարգի ոսկյա մատանիներ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Առաջին ատյանի դատարանում զննված՝
Տուժող Սիլվա Գալստյանի բնակարանից գաղտնի եղանակով հափշտակված խոշոր չափի` 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերի առկայությամբ,
- տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստի, Ա.Մոմջյանի եղնգային կտրվածքների, բարձի երեսից կտրված 3 կտորների, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հետին նստատեղից ցած ոտնատակի երկու գորգերի, ավտոմեքենայի հատակի պաստառից կատարված կտրվածքների, Երևանի Ե.Կողբացի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանի ննջասենյակի մահճակալի դիմացի ստորին հատվածից մարլյայի խծուծով վերցրած արյան հետքի, ինչպես նաև՝
- տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանին ի պահ հանձնված տուժող Ս.Գալստյանի դիակի վայրը հայտնելու նպատակով գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի պահանջով վերջինիս մորը՝ գործով վկա Անահիտ Մարգարյանին փոխանցված 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարի առկայությամբ։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, Առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հաստատված է համարել տուժող Ս.Գալստյանի ոսկյա զարդերը (դրանց պատկանելիությունը տուժողին հաստատվել են այդ զարդերը վկա Արմինե Մոմջյանին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, ինչպես նաև ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի ցուցմունքով) սպանության դեպքից առաջ գաղտնի հափշտակելու փաստը, իսկ վկաներ Ռուզաննա և Արմինե Մոմջյանների, տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի ցուցմունքների հետ համադրությամբ՝ նաև այդ գողությունը տուժող Ս.Գալստյանից և վերջինիս հարազատներից թաքցնելու իրական շարժառիթի առկայությունը և այդ նպատակով Ս.Գալստյանին սպանելու փաստը։
Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները` դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը հանգել է հետևության, որ վկաների դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն ամրապնդվում է քրեադատավարական օրենքի պահպանմամբ ձեռք բերված որպես ապացույց ճանաչված վերը նշված փաստաթղթերով, պաշտպանական կողմը չի ներկայացրել հիմնավոր պատճառներ դատաքննությամբ տրված ցուցմունքները ոչ արժանահավատ համարելու համար, բացի այդ դրանք հերքվում են գործով հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությամբ, ուստի ամբաստանյալին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու պաշտպանական կողմի պահանջը անհիմն է վերոհիշյալ պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի մնացած պատճառաբանությունները ևս անհիմն են և չեն կարող ազդել գործի ըստ էության լուծման ելքի վրա, և բողոքը բավարարելու հիմք չեն հանդիսանում:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր փաստական հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը:
Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, դատավճռում շարադրված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը` քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 17-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, այն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ





Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ գործ ԵԿԴ/0215/01/15
նախագահող դատավոր` Ա. Վարդանյան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ. ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՄՈՄՋՅԱՆԻ

2016 թվականի հունվարի 25-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը

ՊԱՐԶԵՑ

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Հ. Համբարձումյանի կողմից 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13800714 քրեական գործը և ընդունվել վարույթ:
2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի սեպտեմբերի 20-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2014 թ. սեպտեմբերի 20-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը երկու ամիս ժամկետով:
2014 թ. նոյեմբերի 12-ի, 2015 թ. հունվարի 13-ի, 2015 թ. մարտի 12-ի, 2015 թ. մայիսի 12-ի, 2015 թ. հուլիսի 13-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով` նախաքննության մարմնի միջնորդությունները բավարարվել են և մեղադրյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկուական ամիս ժամկետով:
2015 թվականի հունիսի 30-ին քննիչ Հ. Համբարձումյանի որոշմամբ Ալբերտ Մոմջյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով։
2015 թվականի օգոստոսի 31-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի` 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին վերը նշված քրեական գործն ընդունվել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա. Վարդանյանի վարույթ:
2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով՝ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով՝ ազատազրկում` 18 /տասնութ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով՝ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 21 /քսանմեկ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ից:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` իրեղեն ապացույց ճանաչված և Առաջին ատյանի դատարանում պահվող` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի երկու գորգերը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Ալբերտի Մոմջյանին, իսկ նրան ի պահ հանձնված 170.000 (հարյուր յոթանասուն հազար) ԱՄՆ դոլար գումարը թողնել վերջինիս տնօրինմանը, դատարանում պահվող` տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստը, եղնգային կտրվածքները, բարձի երեսից կտրված կտորները, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հատակի պաստառից կատարված կտրվածքները, Ե.Կողբացու 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանի ննջասենյակում հայտնաբերված արյան հետքի խծուծը` ոչնչացնել։
Տուժողին պատճառված վնասի հատուցման հարցը համարվել է լուծված` տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի և վերջինիս ներկայացուցչի կողմից քաղաքացիական հայց ներկայացնելուց հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0215/01/15 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին:
Վերաքննիչ դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ` պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ նա ժամանակավորապես բնակվելով իր տատ` Սիլվա Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքում Ե. Կողբացի փողոցի 1 շենքի թիվ 55 բնակարանում, միասնական հանցավոր մտադրությամբ, շարունակաբար` 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև սեպտեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա զարդեր:
Այնուհետև` իր կատարած հանցանքը` գաղտնի հափշտակությունը, իր տատ` Սիլվա Գալստյանից թաքցնելու նպատակով, 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ ժամը 19:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե. Կողբացի փողոցի 1 շենքի թիվ 55 բնակարանում կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` պարանոցի օրգանները սեղմելով, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել իր տատ` 1946թ. ծնված, Սիլվա Ռաֆիկի Գալստյանին ու վերջինիս դիտավորությամբ ապօրինաբար զրկել է կյանքից, որից հետո` 2014թ. սեպտեմբերի լույս 16-ի գիշերը, ժամը 03:00-ի սահմաններում Ս. Գալստյանի դին վերջինիս պատկանող <<Տոյոտա պրադո>> մակնիշի, 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել է Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղից դեպի Արտաշատի տարածաշրջան տանող ավտոճանապարհի հարակից տարածք և այրել:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանը վերաքննիչ բողոքում գտել է, որ Դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ, Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել արարքը։
Մեղսագրվող արարքում, ըստ պաշտպանի, ամբաստանյալի մեղքն ապացուցված չէ, վերջինիս մեղսագրված արարքին նախաքննության մարմինը սխալ քրեաիրավական գնահատական է տվել, նման գնահատումը չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից։ Մեղադրանքը հիմնավոր չէ, փաստական հանգամանքները խեղաթյուրված են, իսկ ապացույցները գնահատված չեն համակցության մեջ։
Մեղադրող կողմը գողության հանգամանքը պատճառաբանել և հիմնավորել էր նրանով, որ Ա. Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 15-ը ժամանակավորապես բնակվել է Ս. Գալստյանին պատկանող Կողբացի հասցեում գտնվող բնակարանում, որի ընթացքում շարունակաբար գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող ոսկյա զարդերը։
Գործով վկա Ջավադ Խուդավերդյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ Ա.Մոմջյանը մինչև դեպքը մոտ 3 ամիս բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, ընդ որում ամեն օր գիշերել է այնտեղ։ Գործով վկա Ռուզաննա Մոմջյանը նույնպես հայտնել է, որ Ա.Մոմջյանը դեպքից առաջ երկար ժամանակ բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, Ս. Գալստյանը և Ալբերտն ունեցել են լավ հարաբերություններ։ Գործով վկա Արմինե Մոմջյանը, ով հանդիսանում է Ալբերտի հորաքույրը, դատաքննության ընթացքում նույնպես հայտնել է, որ մինչև դեպքը Ալբերտը բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, բացի այդ Ալբերտը երբեք միայնակ չի գտնվել Կոդբացի հասցեի բնակարանում։ Նշված բնակարանի բանալին եղել է Ս. Գալստյանի մոտ, իսկ կրկնօրինակը միայն իր մոտ։ Դեպքից առաջ մոտ 3-4 օր մայրն ընդհանրապես չի այցելել նշված բնակարանը։ Նշել է նաև, որ Ս. Գալստյանն ամենաշատը թոռներից սիրում էր Ալբերտին։
Դատարանը կարծես թե իրավական վերլուծությամբ և եզրահանգմամբ հիմնավոր չի համարում մեղադրող կողմի պատճաոաբանությունները և հիմնավորումներն առ այն, որ Ա.Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 15-ը ժամանակավորապես բնակվել է Ս. Գալստյանին պատկանող Կողբացի հասցեում գտնվող բնակարանում, որի ընթացքում շարունակաբար գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող ոսկյա զարդերը։
Սակայն վերոնշված ապացույցները վերլուծության չենթարկելով, գնահատական չտալով և ընդհանրապես չանդրադառնալով այն հանգամանքին, թե ինչ եղանակով է կատարվել գողությունը, դատավճռով հիմնավոր է համարվել, որ Ա. Մոմջյանը կատարել է տուժող Ս. Գալստյանի խոշոր չափի գույքի գողություն, ինչպես նաև գողության փաստը հաստատված է համարում անուղղակի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, մասնավորապես հիմք ընդունելով վկաների ենթադրությունները և Ա. Մոմջյանի խաղամոլ լինելու հանգամանքը։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի դրույթները` պաշտպանը նշել է, որ Ա.Մոմջյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել և հայտնել, որ իր և տատի միջև ավտոմեքենայի շուրջ վեճ է եղել, որի ընթացքում վերջինս նվաստացրել է իրեն, հայհոյել մորը, ինչից կորցնելով տիրապետումը՝ աչքերի դեմը մթնել է և հիշում է միայն, որ հրել է իր վրա հարձակված Ս.Գալստյանին։ Երբ սթափվել է, տեսել է, որ տատն ընկած է գետնին անգիտակից վիճակում, բարձրացրել և պառկեցրել է մահճակալի վրա, որից հետո միայն հասկացել է, որ Ս.Գալստյանը մահացել է։ Ինքը չի ցանկացել Ս.Գալսայանին սպանել և այդ ամենը ստացվել է պատահաբար հրելու հետևանքով։ Ամբաստանյալի ցուցմունքը հաստատվում է թիվ 410 և 423 դատակենսաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, որոնցում փորձագետը հստակ չի նշել մահվան պատճառը և հիմնվում է ենթադրության վրա։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի դրույթները` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0215/01/15 քրեական գործով 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ին կայացրած դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու մասով բեկանել և փոփոխել՝ Ալբերտ Մոմջյանի արարքը որակել որպես անզգուշությամբ մահ պատճառելը և նրան ենթարկել պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը՝ խնդրելով բավարարել այն: Ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Մեղադրող Մ. Նալբանդյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի և նրա պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի ելույթները, մեղադրող Մ. Նալբանդյանի վերաքննիչ բողոքի կապացությամբ առարկությունները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետի համաձայն`
<< 1. Սպանությունը՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով:
2. Սպանությունը՝
(...)
2) անձի կամ նրա մերձավորի՝ կապված այդ անձի կողմից իր ծառայողական գործունեության կամ հասարակական պարտքի կատարման հետ,
(...)
11) այլ հանցանքը թաքցնելու կամ դրա կատարումը հեշտացնելու նպատակով,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ տասներկուսից քսան տարի ժամկետով, կամ ցմահ ազատազրկմամբ:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն`
<<1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
(...)
2) խոշոր չափերով,
(...)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:>>:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 25.05.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0019/01/14 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Ալբերտ Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի սկզբներին իր տատիկին` Սիլվա Ռաֆիկի Գալստյանին պատկանող` Երևանի Եզնիկ Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը, որոնք «Վալգե» ՍՊ ընկերությանը պատկանող գրավատանը և «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունում համապատասխան վարկային կազմակերպություններում մաս-մաս գրավադնելով` ստացել է վարկեր և դրանցով մարել բուքմեյքերական գրասենյակներում խաղադրույքներ կատարելու հետևանքով տանուլ տված և պարտք մնացած գումարները, այսինքն՝ կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Այնուհետև, Ալբերտ Մոմջյանը վերոնշյալ գողությունը Սիլվա Գալստյանից թաքցնելու նպատակով, 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 19։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե.Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ հասցեում գտնվող վերջինիս բնակարանում նրա կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` պարանոցի օրգանները սեղմելով, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Սիլվա Գալստյանին և դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել նրան, որից ժամեր անց՝ կատարած հանցագործությունների հետքերը և դրանց իր առնչությունը թաքցնելու դիտավորությամբ վերադարձել է նույն բնակարան, Ս.Գալստյանի դին 2014թ. սեպտեմբերի լույս 16-ի գիշերը` ժամը 03.00-ի սահմաններում նախ` բազմաբնակարան շենքի 9-րդ հարկից տեղափոխել է վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի, 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի սրահ, այնուհետև` անմարդաբնակ վայր` Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղից դեպի Արտաշատի տարածաշրջան տանող ավտոճանապարհի հարակից տարածք և դին այրել, այսինքն` Ալբերտ Մոմջյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով։
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներով կայացնելու վերաբերյալ պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և նշել, թե իբր տատու մահը վրա է հասել վերջինիս բնակարանում շարունակված վիճաբանության ժամանակ, նրան հրելու հետևանքով, անզգուշությամբ։ Չի ընդունել Ս.Գալստյանի ոսկյա զարդերը գողանալու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքը` պատճառաբանելով, որ դրանք վերցրել և վարկային կազմակերպություններում գրավադրել է նրա գիտությամբ և համաձայնությամբ։
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի հակասական պատճառաբանություններն անհիմն են, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ:
Տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Ալբերտի Մոմջյանը, Առաջին ատյանի դատարանում հրաժարվելով որդու` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց, պնդել է նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2014թ. ապրիլից իր ավագ որդին` Ալբերտ Մոմջյանը, տեղափոխվել և բնակություն է հաստատել իր մորը պատկանող` Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող առանձնատանը։ Ալբերտի ֆինանսական կարիքները հոգացել է ինքը, շաբաթական նրան է տրամադրել 25.000 ՀՀ դրամ, Սիլվա Գալստյանն Ալբերտի նկատմամբ ցուցաբերել է հոգատար վերաբերմունք։ Վերջին տարիների ընթացքում որդին զբաղվել է տարբեր բուքմեյքերական գրասենյակներում խաղադրույքներ կատարելով, կուտակել է պարտքեր, այդ թվում` 6.500.000 ՀՀ դրամի չափով, որն ինքը մինչև 2014թ. ապրիլն ամբողջությամբ մարել էր։
2014թ. սեպտեմբերի 15-ին Ալբերտը և իր մայրը` հանգուցյալ Սիլվա Գալստյանը եղել են Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող վերջինիս առանձնատանը։ Ժամը 18։00-ի սահմաններում նրանք մորը պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայով վերադարձել են Երևան։ Այդ օրը` երեկոյան, մոր հետ չեն կարողացել հեռախոսակապ հաստատել, իսկ հաջորդ օրը քույրը` Արմինե Մոմջյանը և մորաքույրը, այցելելով Երևանի Ե.Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարան, քրոջ մոտ եղած բանալիով բացել են դուռը, մուտք են գործել բնակարան, սակայն մայրը տանը չի եղել, իսկ նրա բջջային հեռախոսը դրված է եղել սեղանին։
Հ.Մոմջյանը նախաքննական մարմնին կասկածներ է հայտնել, որ մոր անհետ կորելու հետ անմիջականորեն առնչություն ունի Ալբերտը, քանի որ նա է մշտապես եղել իր մոր հետ, իսկ բնակարանի ննջասենյակի անկողնու մոտ դրված պահարանի ուսումնասիրությամբ քույրը և մորաքույրը պարզել են, որ այդտեղից և առհասարակ բնակարանից բացակայում են մորը պատկանող տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր։
Նշել է նաև, որ 2015թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ ժամը 18.00-ի սահմաններում մայրն Ալբերտի 095-095500 հեռախոսահամարից զանգահարել է իր կնոջը` Ռուզաննա Մոմջյանին և խնդրել 1 ժամվա սահմաններում հանդիպել նրա բնակարան` ամառանոցի ծառերից հավաքված դեղձի իրենց բաժինը վերցնելու նպատակով։ Ժամը 18.45-ի սահմաններում իր կինը գնացել է Ե.Կողբացու 1-ին շենքի 55 հասցեում գտնվող բնակարան, թակել է դուռը, սակայն այն չեն բացել, մայրը չի պատասխանել նաև Ռուզաննայի հեռախոսազանգերին։
Երբ քրեական գործի քննության ընթացքում Ալբերտը ձերբակալվել է, 2014թ. սեպտեմբերի 19-ին իր 091-401707 հեռախոսահամարով հեռախոսազրույց է ունեցել ՁՊՎ-ում գտնվող և իրեն 010-559825 հեռախոսահամարից զանգահարած Ա.Մոմջյանի հետ, ով առաջարկել է հայտնել իր մոր դիակի գտնվելու վայրը նրան 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պայմանով։ Նշել է, որ ունի ընդամենը 170.000 ԱՄՆ դոլար և ընդհանուր համաձայնությունից հետո, Ալբերտի պահանջով նույն օրը նախապես 091-413570 հեռախոսահամարով զանգահարելով Ալբերտի մայր Անահիտ Մարգարյանին, 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցել է նրան։ Ժամը 21.30-ի սահմաններում Ալբերտը նույն հեռախոսահամարից դարձյալ զանգահարել է, հայտնել, որ տեղյակ է գումարը մորը փոխանցելու փաստից, խոստացել ավելի ուշ հայտնել իր մոր դիակի տեղը։
Այնուհետև, 2014թ. սեպտեմբերի 20-ին` առավոտյան, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՁՊՎ-ում տեսակցել է որդու հետ, ով տեղեկացրել է, որ Սիլվա Գալստյանի դիակը գտնվում է Գառնի գյուղից Արտաշատ տանող ճանապարհի հարակից տարածքում, որի մասին հայտնել է իրավապահներին։
Հետագայում Սիլվա Գալստյանին պատկանող Ձորաղբյուրի ամառանոցից` Ալբերտ Մոմջյանի սենյակում` լազերային սկավառակների տուփերում, հայտնաբերել է Ա.Մոմջյանի անվամբ կնքված վարկային և գրավադրման պայմանագրեր, որոնք ներկայացրել է քննությանը։ Նշել է նաև, որ գրավադրված իրերը հնարավոր է, որ լինեն հենց իր հանգուցյալ մորից` Սիլվա Գալստյանից հափշտակված ոսկյա զարդերը։ Նշել է նաև, որ Սիլվա Գալստյանը Ալբերտ Մոմջյանին որևէ ոսկյա զարդ չէր կարող վստահել կամ փոխանցել` հաշվի առնելով վերջինիս նախկին վարքագիծը և պահվածքը, այն է` խաղամոլությամբ զբաղվելը, Ալբերտը դրանք հափշտակել է և սպանել Ս.Գալստյանին։
Վերոնշյալ նախաքննական ցուցմունքները տուժողի իրավահաջորդ Հ.Մոմջյանը պնդել է գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Վկա Ջավադ Հովսեփի Խուդավերդյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ է տվել, որ բնակվել և որպես պահակ աշխատել է Սիլվա Գալստյանին պատկանող` Ձորաղբյուրի ամառանոցում։ Ալբերտ Մոմջյանը վերջին ժամանակ նույնպես բնակվել է նշված ամառանոցում, իր կնոջ խոսքերից գիտի, որ նրա և տատի՝ Սիլվա Գալստյանի հարաբերությունները կրել են լարված բնույթ, սակայն իր ներկայությամբ նրանք չեն վիճել, Սիլվան հոգ է տարել թոռան` Ալբերտի մասին, նրա սիրած կերակուրներն է պատրաստել։
2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` կեսօրից հետո, Ալբերտը և Սիլվան վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան քաղաք, մեքենան վարել է Ալբերտը։ Իր համար անսովոր էր այն, որ Սիլվան հրաժեշտ տալուց իրեն ասել է, որ շատ գոհ է իրենից, մինչ այդ նման դեպք երբևէ չէր եղել։ Իրեն հայտնի էր, որ Ալբերտը նույն օրը մասնակցելու էր եղբոր` Տիգրան Մոմջյանի ծննդյան տարեդարձին։ Նույն օրը` ժամը 22։00-ի սահմաններում, Ալբերտը միայնակ վերադարձել է ամառանոց, ինչից հետո ինքը դարպասները կողպել է։ Այն, որ Ալբերտն այդ օրը տանը չէր գիշերել, հասկացել է տեսախցիկները դիտելով, քանի որ նրա հեռանալը ֆիքսվել էր, իսկ վերադարձը` ոչ։ Ըստ էության` Ալբերտն աննկատ, ավտոտնակի պատի վրայով էր դուրս եկել ամառանոցից և հեռացել։ Իր կինն է նկատել նրա վերադարձը, որը եղել է արդեն առավոտյան, վերջինս նաև հայտնել է, որ Ալբերտի ձեռքին տոպրակ է եղել, Ալբերտը պատճառաբանել է, որ վերադառնում է խանութից, ուր գնացել էր հաց գնելու։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հստակեցրել է, որ Ալբերտը բնակվել է Ձորաղբյուրի տանը և ամեն օր գիշերել է այդտեղ` բացառությամբ դեպքի օրը։ Տան 4 ննջասենյակներից առաջինը նրանն էր։ Նրա սենյակում պայմանագրեր կամ ոսկյա զարդեր չի նկատել։ Գիշերային ուշ ժամին ամառանոցից դուրս գալու դեպքում Ալբերտին ևս թույլ կտար, որ դուրս գա, քանի որ նրան արգելելու հանձնարարություն Սիլվայից չէր ստացել։ «Պրադո» մակնիշի մեքենան պատկանել է Սիլվային, սակայն վերջինիս թույլտվությամբ Ալբերտը նաև միայնակ է վարել այն։
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան պնդել է, որ Սիլվա Գալստյանը մշտապես բարկացել է Ալբերտի վրա չաշխատելու, զբաղմունքի որևէ տեսակ չունենալու, խաղամոլությամբ զբաղվելու համար։ Սիլվա Գալստյանը մշտապես իրեն հայտնել է, որ վախենում է Ալբերտից, քանի որ մտածել է, որ վերջինս մի օր ինչ-որ մի վատ քայլի է դիմելու։ Բացի այդ, իր կնոջ խոսքերից գիտի, որ դեպքի օրն Ալբերտը տուն վերադառնալուց հետո իր կնոջն ասել է, թե` «ես իմ անելիքն արել եմ», սակայն որևէ կերպ չի կարող մեկնաբանել Ալբերտի այդ արտահայտությունը։
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին մեղսագրված արարքները հերքվել են նաև պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով` վկաներ Անահիտ Վահենի Մարգարյանի, Ռուզաննա Մարտիրոսի Մոմջյանի, Արմինե Ալբերտի Մոմջյանի, Տիգրան Հովհաննեսի Մոմջյանի, Վահագն Արմենի Թադևոսյանի, Տաթևիկ Վաչագանի Մելքոնյանի ցուցմունքներով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է նաև հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական հանձնաժողովային փորձաքննության 2014թ. նոյեմբերի 6-ի թիվ 442/14 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանը որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և փորձաքննության պահին չի տառապում, նա հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձնավորություն։ Ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու, այնպես էլ փորձաքննության պահին նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի նրան հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարելու պահին նա չի գտնվել որևէ ժամանակավոր հոգեկան խանգարման վիճակում, իր ներկա հոգեկան վիճակով կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, կարող է ճիշտ հասկանալ քրեական գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող հանգամանքները և տալ ճշմարիտ ցուցմունքներ։
Սիլվա Գալստյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 20-ի թիվ 922 եզրակացությամբ, համաձայն որի` հաշվի առնելով վաղ և ուշ դիակային երևույթների զարգացվածության աստիճանը` Ս.Գալստյանի մահը վրա է հասել փորձաքննության կատարման պահից (սկսվել է 2015թ. սեպտեմբերի 21-ին) 3-ից 4 և ավելի օր առաջ։ Կապված դիակի այրման-ածխացման, ներքին օրգանների և կմախքային ոսկրերի բացակայության, ինչպես նաև կենդանիների կողմից դիակի հոշոտման հետ` մահվան ստույգ պատճառը որոշել հնարավոր չէ, սակայն ելնելով այն հանգամանքից, որ դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել էր ենթալեզվային ոսկրի աջ եղջյուրի կոտրվածք` շրջակա փափուկ հյուսվածքների արյունազեղումներով, կարելի է ենթադրել, որ մահվան պատճառը կարող էր հանդիսանալ մեխանիկական շնչահեղձությունը պարանոցի օրգանները սեղմելու միջոցով։
Ենթալեզվային ոսկրի աջ եղջյուրի կոտրվածքը, շրջակա փափուկ հյուսվածքների արյունազեղումները, գլխի աջ քունքագագաթային շրջանի կտրած վերքը, գլխի աջ քունքագագաթային շրջանի սալջարդ վերքը, արյունազեղումները գլխի մաշկի տակ աջ քունքային շրջանում, աջ քունքամկանում, ձախ կոնքազդրային հոդի շրջակա փափուկ հյուսվածքներում, սուբարախնոիդալ մանր օջախային արյունազեղումները պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից կարճ ժամանակամիջոց (րոպեներ կամ ժամեր) առաջ, կտրած վերքը պատճառվել է սուր եզր ունեցող առարկայի կամ գործիքի, մյուս վնասվածքները` բութ առարկաների ներգործությամբ։
Ս.Գալստյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև հետմահու առաջացած գլխի, դեմքի, պարանոցի, կրծքավանդակի, կոնքի, ստորին վերջույթների շրջանների մաշկածածկույթների և փափուկ հյուսվածքների 3-4-րդ աստիճանի ջերմային այրվածքներ ածխացմամբ, ինչպես նաև կենդանիների կողմից դիակի հոշոտմանը բնորոշ վնասվածքներ` ներքին օրգանների, զույգ վերին վերջույթների, թիակների, անրակների կողոսկրերի, ողնաշարի կրծքային և գոտկային հատվածների բացակայությամբ և ձախ ստորին վերջույթի մարմնից անջատմամբ։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 17-ի թիվ 2771 և 2014թ. հոկտեմբերի 1-ի թիվ 2791/Լ եզրակացություններով, համաձայն որոնց` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի, աջից անրակային, կրծքավանդակի, աջ ուսահոդի, աջ նախաբազկի, զույգ դաստակների, աջ դաստակի երրորդ մատի, ձախ դաստակի 5-րդ մատի շրջանների բազմաթիվ քերծվածքների, ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր կամ եզր ունեցող առարկայով կամ գործիքով, այդ թվում՝ նաև եղունգներով, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակահատվածում, այսինքն՝ 2015թ. սեպտեմբերի 15-ից 16-ը։ Նույն եզրակացությամբ չի բացառվել, որ Ա.Մոմջյանի մարմնին հայտնաբերված վնասվածքները պատճառված լինեին դիմադրության արդյունքում։
Դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 410 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստի, նրա բնակարանի բարձի երեսից կտրված 3 կտորների վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբի արյուն ունեցող մարդու։ Գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի արյան նմուշը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննությանը ներկայացված հանգուցյալ Սիլվա Գալստյանի դիակից ներկայացրած մկանը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննությանը ներկայացված Ալբերտ Մոմջյանի եղնգային կտրվածքների, Ս.Գալստյանի գիշերազգեստի, նրա բնակարանի բարձի երեսից կտրված 3 կտորների վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատված արյունը պատկանում է մարդու, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի` «A» խմբին, այսինքն` կարող էր առաջանալ ինչպես գործով տուժող Ս.Գալստյանից, այնպես էլ ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանից։
Ինչպես նաև` դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 411 եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 423 եզրակացությամբ, առգրավում և զննում կատարելու մասին 2014թ. հոկտեմբերի 6-ին կազմված արձանագրություններով, դատաապրանքագիտական, դատահետքաբանական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության 2015թ. փետրվարի 4-ի թիվ 46961404 եզրակացությամբ, առգրավում կատարելու արձանագրությամբ, դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության արձանագրությամբ, քննում կատարելու արձանագրությամբ, տեղանքի զննության արձանագրությամբ, որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայությամբ, մասնավորապես՝
- ՀՀ ֆինանսների նախարարության վարչական շենքի տեսանկարահանող սարքերի տեսագրության լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ սպանությունից ժամեր անց` 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին` ժամը 03։30-ին, տեսանկարահանող այդ սարքը ֆիքսել է փողոցի այդ հատվածով երթևեկվող, տուժող Սիլվա Գալստյանին պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի շարժը (տուժողի դիակի տեղափոխման փաստը և այդ կապակցությամբ գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը)։
- ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ձերբակալվածների պահելու վայրի պետի` 2014թ սեպտեմբերի 25-ի գրությամբ, համաձայն որի` ՁՊՎ-ի տաքսաֆոնի 010-559825 հեռախոսահամարից 2014թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 19։23-ին մեղադրյալ Ալբերտ Մոմջյանը հեռախոսազանգ է կատարել 091-401707 հեռախոսահամարին և հաղորդակցվել մինչև ժամը 19։27-ը, այսինքն՝ շուրջ 4 րոպե տևողությամբ։ Ձերբակալված Ալբերտ Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 20-ին` ժամը 10.20-ից մինչև 10.25-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսակցություն է ունեցել հոր` Հովհաննես Մոմջյանի հետ։ Նշված ապացույցով հաստատվում է մոր դիակի գտնվելու վայրը Ա.Մոմջյանից տեղեկանալու վերաբերյալ Հովհաննես Մոմջյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը, վերջին հաշվով` նաև սպանությանն Ա.Մոմջյանի առնչության փաստը (դիակի գտնվելու վայրը նկարագրելը` մինչ այդ պահը իրավապահներին և այլոց դրա գտնվելու վայրն անհայտ լինելու պարագայում)։
- «Արմենտել» ՀՁ ՓԲ ընկերությունից 2015թ. ապրիլի 30-ին ստացված` գործով ամբաստանյալի մոր` Անահիտ Մարգարյանի շահագործած 091-413570 և Հովհաննես Մոմջյանի շահագործած 091-401707 հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրությամբ, որոնցով հաստատվել են ձերբակալված և ՁՊՎ-ում պահվող Ալբերտ Մոմջյանի հետ վերոնշյալ անձանց հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու, 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Ա.Մարգարյանին փոխանցելու շուրջ պայմանավորվածություններ ձեռք բերելու փաստերը, այդ կապակցությամբ վերոնշյալ անձանց ցուցմունքների արժանահավատությունը։
- Ավտոմեքենայի առևանգման վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում նախապատրաստված նյութերով 2014թ. օգոստոսի 29-ին կազմված եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ալբերտ Մոմջյանը, առանց Սիլվա Գալստյանի թույլտվության և համաձայնության, 2014թ. օգոստոսի 28-ին վարելու նպատակով վերցրել էր վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որի վերաբերյալ Ս.Գալստյան ահազանգել էր ոստիկանություն։ Տվյալ ապացույցով Դատարանը հաստատված է համարում քննվող դեպքից ընդամենը 1 ամիս առաջ Ա.Մոմջյանի նկատմամբ վերջինիս տատիկի` տուժող Ս.Գալստյանի որոշակի անվստահության փաստը։
- Դատարանի նախաձեռնությամբ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով որպես ապացույց ճանաչվող փաստաթղթերով, մասնավորապես` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի հետ կնքված վարկային և գրավի պայմանագրերի, կանխիկ ելքի անդորրագրերի առկայությամբ (նախաքննական մարմնին են ներկայացվել և գործին կցվել տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի հարցաքննության ընթացքում), համաձայն որոնց` սպանության դեպքից առաջ`
ա. «Վալգե» ՍՊ ընկերությունը 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 210.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ` 30 օր մարման ժամկետով, որի դիմաց, որպես գրավ, Մոմջյանը ներկայացրել է ոսկյա երկու մատանի` 19.1 գրամ և 18.6 գրամ քաշերով, բ. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը Ալբերտ Մոմջյանին 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին` ժամը 20.57-ին (ըստ կանխիկ ելքի թիվ 15201409130015 անդորրագրի) տրամադրել է 512.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ, 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է 512.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 750 հարգի ոսկուց ադամանդե քարերով օղեր,
գ. Կանխիկ ելքի անդորրագրով, համաձայն որի՝ 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին թիվ 15560353 վարկային պայմանագրով «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպության կողմից Ալբերտ Մոմջյանին տրվել է նաև 800.000 ՀՀ դրամի վարկ, որի վերաբերյալ վարկային և գրավի պայմանագրերը նախաքննական մարմնին չեն ներկայացվել,
դ. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը 2014թ. սեպտեմբերի 14-ին գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 480.000 ՀՀ դրամ վարկ` 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է 480.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 583 և 750 հարգի ոսկուց ադամանդե քարերով մատանի և ադամանդե քարերով օղեր,
ե. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը տուժող Ս.Գալստյանի սպանության օրը, այն է` 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 13։56-ին (ըստ կանխիկ ելքի թիվ 08201409150002 անդորրագրի) գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 170.000 ՀՀ դրամի վարկ` 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է ընդհանուր 170.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 750 հարգի ոսկյա մատանիներ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Առաջին ատյանի դատարանում զննված՝
Տուժող Սիլվա Գալստյանի բնակարանից գաղտնի եղանակով հափշտակված խոշոր չափի` 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերի առկայությամբ,
- տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստի, Ա.Մոմջյանի եղնգային կտրվածքների, բարձի երեսից կտրված 3 կտորների, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հետին նստատեղից ցած ոտնատակի երկու գորգերի, ավտոմեքենայի հատակի պաստառից կատարված կտրվածքների, Երևանի Ե.Կողբացի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանի ննջասենյակի մահճակալի դիմացի ստորին հատվածից մարլյայի խծուծով վերցրած արյան հետքի, ինչպես նաև՝
- տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանին ի պահ հանձնված տուժող Ս.Գալստյանի դիակի վայրը հայտնելու նպատակով գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի պահանջով վերջինիս մորը՝ գործով վկա Անահիտ Մարգարյանին փոխանցված 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարի առկայությամբ։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, Առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հաստատված է համարել տուժող Ս.Գալստյանի ոսկյա զարդերը (դրանց պատկանելիությունը տուժողին հաստատվել են այդ զարդերը վկա Արմինե Մոմջյանին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, ինչպես նաև ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի ցուցմունքով) սպանության դեպքից առաջ գաղտնի հափշտակելու փաստը, իսկ վկաներ Ռուզաննա և Արմինե Մոմջյանների, տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի ցուցմունքների հետ համադրությամբ՝ նաև այդ գողությունը տուժող Ս.Գալստյանից և վերջինիս հարազատներից թաքցնելու իրական շարժառիթի առկայությունը և այդ նպատակով Ս.Գալստյանին սպանելու փաստը։
Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները` դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը հանգել է հետևության, որ վկաների դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն ամրապնդվում է քրեադատավարական օրենքի պահպանմամբ ձեռք բերված որպես ապացույց ճանաչված վերը նշված փաստաթղթերով, պաշտպանական կողմը չի ներկայացրել հիմնավոր պատճառներ դատաքննությամբ տրված ցուցմունքները ոչ արժանահավատ համարելու համար, բացի այդ դրանք հերքվում են գործով հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությամբ, ուստի ամբաստանյալին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու պաշտպանական կողմի պահանջը անհիմն է վերոհիշյալ պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի մնացած պատճառաբանությունները ևս անհիմն են և չեն կարող ազդել գործի ըստ էության լուծման ելքի վրա, և բողոքը բավարարելու հիմք չեն հանդիսանում:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր փաստական հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը:
Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, դատավճռում շարադրված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը` քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 17-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, այն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ





Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռ գործ ԵԿԴ/0215/01/15
նախագահող դատավոր` Ա. Վարդանյան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ. ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՄՈՄՋՅԱՆԻ

2016 թվականի հունվարի 25-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը

ՊԱՐԶԵՑ

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Հ. Համբարձումյանի կողմից 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13800714 քրեական գործը և ընդունվել վարույթ:
2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի սեպտեմբերի 20-ին նախաքննության մարմնի որոշմամբ` Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2014 թ. սեպտեմբերի 20-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ` նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը երկու ամիս ժամկետով:
2014 թ. նոյեմբերի 12-ի, 2015 թ. հունվարի 13-ի, 2015 թ. մարտի 12-ի, 2015 թ. մայիսի 12-ի, 2015 թ. հուլիսի 13-ի Առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով` նախաքննության մարմնի միջնորդությունները բավարարվել են և մեղադրյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկուական ամիս ժամկետով:
2015 թվականի հունիսի 30-ին քննիչ Հ. Համբարձումյանի որոշմամբ Ալբերտ Մոմջյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով։
2015 թվականի օգոստոսի 31-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի` 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին վերը նշված քրեական գործն ընդունվել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա. Վարդանյանի վարույթ:
2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով՝ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով՝ ազատազրկում` 18 /տասնութ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելով՝ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 21 /քսանմեկ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ից:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` իրեղեն ապացույց ճանաչված և Առաջին ատյանի դատարանում պահվող` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի երկու գորգերը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Ալբերտի Մոմջյանին, իսկ նրան ի պահ հանձնված 170.000 (հարյուր յոթանասուն հազար) ԱՄՆ դոլար գումարը թողնել վերջինիս տնօրինմանը, դատարանում պահվող` տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստը, եղնգային կտրվածքները, բարձի երեսից կտրված կտորները, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հատակի պաստառից կատարված կտրվածքները, Ե.Կողբացու 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանի ննջասենյակում հայտնաբերված արյան հետքի խծուծը` ոչնչացնել։
Տուժողին պատճառված վնասի հատուցման հարցը համարվել է լուծված` տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի և վերջինիս ներկայացուցչի կողմից քաղաքացիական հայց ներկայացնելուց հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0215/01/15 քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարան են ստացվել 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին:
Վերաքննիչ դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ի որոշմամբ` պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի գրավոր պատասխան վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել և Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն, որ նա ժամանակավորապես բնակվելով իր տատ` Սիլվա Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքում Ե. Կողբացի փողոցի 1 շենքի թիվ 55 բնակարանում, միասնական հանցավոր մտադրությամբ, շարունակաբար` 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև սեպտեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա զարդեր:
Այնուհետև` իր կատարած հանցանքը` գաղտնի հափշտակությունը, իր տատ` Սիլվա Գալստյանից թաքցնելու նպատակով, 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ ժամը 19:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե. Կողբացի փողոցի 1 շենքի թիվ 55 բնակարանում կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` պարանոցի օրգանները սեղմելով, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել իր տատ` 1946թ. ծնված, Սիլվա Ռաֆիկի Գալստյանին ու վերջինիս դիտավորությամբ ապօրինաբար զրկել է կյանքից, որից հետո` 2014թ. սեպտեմբերի լույս 16-ի գիշերը, ժամը 03:00-ի սահմաններում Ս. Գալստյանի դին վերջինիս պատկանող <<Տոյոտա պրադո>> մակնիշի, 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել է Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղից դեպի Արտաշատի տարածաշրջան տանող ավտոճանապարհի հարակից տարածք և այրել:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանը վերաքննիչ բողոքում գտել է, որ Դատավճիռը կայացվել է նյութական և քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ, Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել արարքը։
Մեղսագրվող արարքում, ըստ պաշտպանի, ամբաստանյալի մեղքն ապացուցված չէ, վերջինիս մեղսագրված արարքին նախաքննության մարմինը սխալ քրեաիրավական գնահատական է տվել, նման գնահատումը չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից։ Մեղադրանքը հիմնավոր չէ, փաստական հանգամանքները խեղաթյուրված են, իսկ ապացույցները գնահատված չեն համակցության մեջ։
Մեղադրող կողմը գողության հանգամանքը պատճառաբանել և հիմնավորել էր նրանով, որ Ա. Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 15-ը ժամանակավորապես բնակվել է Ս. Գալստյանին պատկանող Կողբացի հասցեում գտնվող բնակարանում, որի ընթացքում շարունակաբար գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող ոսկյա զարդերը։
Գործով վկա Ջավադ Խուդավերդյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ Ա.Մոմջյանը մինչև դեպքը մոտ 3 ամիս բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, ընդ որում ամեն օր գիշերել է այնտեղ։ Գործով վկա Ռուզաննա Մոմջյանը նույնպես հայտնել է, որ Ա.Մոմջյանը դեպքից առաջ երկար ժամանակ բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, Ս. Գալստյանը և Ալբերտն ունեցել են լավ հարաբերություններ։ Գործով վկա Արմինե Մոմջյանը, ով հանդիսանում է Ալբերտի հորաքույրը, դատաքննության ընթացքում նույնպես հայտնել է, որ մինչև դեպքը Ալբերտը բնակվել է Ձորաղբյուրի ամառանոցում, բացի այդ Ալբերտը երբեք միայնակ չի գտնվել Կոդբացի հասցեի բնակարանում։ Նշված բնակարանի բանալին եղել է Ս. Գալստյանի մոտ, իսկ կրկնօրինակը միայն իր մոտ։ Դեպքից առաջ մոտ 3-4 օր մայրն ընդհանրապես չի այցելել նշված բնակարանը։ Նշել է նաև, որ Ս. Գալստյանն ամենաշատը թոռներից սիրում էր Ալբերտին։
Դատարանը կարծես թե իրավական վերլուծությամբ և եզրահանգմամբ հիմնավոր չի համարում մեղադրող կողմի պատճաոաբանությունները և հիմնավորումներն առ այն, որ Ա.Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 1-ից մինչև 15-ը ժամանակավորապես բնակվել է Ս. Գալստյանին պատկանող Կողբացի հասցեում գտնվող բնակարանում, որի ընթացքում շարունակաբար գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող ոսկյա զարդերը։
Սակայն վերոնշված ապացույցները վերլուծության չենթարկելով, գնահատական չտալով և ընդհանրապես չանդրադառնալով այն հանգամանքին, թե ինչ եղանակով է կատարվել գողությունը, դատավճռով հիմնավոր է համարվել, որ Ա. Մոմջյանը կատարել է տուժող Ս. Գալստյանի խոշոր չափի գույքի գողություն, ինչպես նաև գողության փաստը հաստատված է համարում անուղղակի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, մասնավորապես հիմք ընդունելով վկաների ենթադրությունները և Ա. Մոմջյանի խաղամոլ լինելու հանգամանքը։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի դրույթները` պաշտպանը նշել է, որ Ա.Մոմջյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել և հայտնել, որ իր և տատի միջև ավտոմեքենայի շուրջ վեճ է եղել, որի ընթացքում վերջինս նվաստացրել է իրեն, հայհոյել մորը, ինչից կորցնելով տիրապետումը՝ աչքերի դեմը մթնել է և հիշում է միայն, որ հրել է իր վրա հարձակված Ս.Գալստյանին։ Երբ սթափվել է, տեսել է, որ տատն ընկած է գետնին անգիտակից վիճակում, բարձրացրել և պառկեցրել է մահճակալի վրա, որից հետո միայն հասկացել է, որ Ս.Գալստյանը մահացել է։ Ինքը չի ցանկացել Ս.Գալսայանին սպանել և այդ ամենը ստացվել է պատահաբար հրելու հետևանքով։ Ամբաստանյալի ցուցմունքը հաստատվում է թիվ 410 և 423 դատակենսաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, որոնցում փորձագետը հստակ չի նշել մահվան պատճառը և հիմնվում է ենթադրության վրա։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի դրույթները` բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանին` Առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0215/01/15 քրեական գործով 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ին կայացրած դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու մասով բեկանել և փոփոխել՝ Ալբերտ Մոմջյանի արարքը որակել որպես անզգուշությամբ մահ պատճառելը և նրան ենթարկել պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը՝ խնդրելով բավարարել այն: Ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Մեղադրող Մ. Նալբանդյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանի և նրա պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի ելույթները, մեղադրող Մ. Նալբանդյանի վերաքննիչ բողոքի կապացությամբ առարկությունները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1/ անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2/ անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1/ քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2/ ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3/ ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Մրցակցության հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետի համաձայն`
<< 1. Սպանությունը՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով:
2. Սպանությունը՝
(...)
2) անձի կամ նրա մերձավորի՝ կապված այդ անձի կողմից իր ծառայողական գործունեության կամ հասարակական պարտքի կատարման հետ,
(...)
11) այլ հանցանքը թաքցնելու կամ դրա կատարումը հեշտացնելու նպատակով,
(...)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ տասներկուսից քսան տարի ժամկետով, կամ ցմահ ազատազրկմամբ:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն`
<<1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
(...)
2) խոշոր չափերով,
(...)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:>>:
Քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, մրցակցության, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած 25.05.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0019/01/14 դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Ալբերտ Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի սկզբներին իր տատիկին` Սիլվա Ռաֆիկի Գալստյանին պատկանող` Երևանի Եզնիկ Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` ընդհանուր 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերը, որոնք «Վալգե» ՍՊ ընկերությանը պատկանող գրավատանը և «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունում համապատասխան վարկային կազմակերպություններում մաս-մաս գրավադնելով` ստացել է վարկեր և դրանցով մարել բուքմեյքերական գրասենյակներում խաղադրույքներ կատարելու հետևանքով տանուլ տված և պարտք մնացած գումարները, այսինքն՝ կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Այնուհետև, Ալբերտ Մոմջյանը վերոնշյալ գողությունը Սիլվա Գալստյանից թաքցնելու նպատակով, 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 19։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ե.Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ հասցեում գտնվող վերջինիս բնակարանում նրա կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` պարանոցի օրգանները սեղմելով, ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Սիլվա Գալստյանին և դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել նրան, որից ժամեր անց՝ կատարած հանցագործությունների հետքերը և դրանց իր առնչությունը թաքցնելու դիտավորությամբ վերադարձել է նույն բնակարան, Ս.Գալստյանի դին 2014թ. սեպտեմբերի լույս 16-ի գիշերը` ժամը 03.00-ի սահմաններում նախ` բազմաբնակարան շենքի 9-րդ հարկից տեղափոխել է վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի, 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի սրահ, այնուհետև` անմարդաբնակ վայր` Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղից դեպի Արտաշատի տարածաշրջան տանող ավտոճանապարհի հարակից տարածք և դին այրել, այսինքն` Ալբերտ Մոմջյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով։
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներով կայացնելու վերաբերյալ պաշտպան Գ. Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և նշել, թե իբր տատու մահը վրա է հասել վերջինիս բնակարանում շարունակված վիճաբանության ժամանակ, նրան հրելու հետևանքով, անզգուշությամբ։ Չի ընդունել Ս.Գալստյանի ոսկյա զարդերը գողանալու համար իրեն առաջադրված մեղադրանքը` պատճառաբանելով, որ դրանք վերցրել և վարկային կազմակերպություններում գրավադրել է նրա գիտությամբ և համաձայնությամբ։
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի հակասական պատճառաբանություններն անհիմն են, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ:
Տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Ալբերտի Մոմջյանը, Առաջին ատյանի դատարանում հրաժարվելով որդու` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի վերաբերյալ ցուցմունք տալուց, պնդել է նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2014թ. ապրիլից իր ավագ որդին` Ալբերտ Մոմջյանը, տեղափոխվել և բնակություն է հաստատել իր մորը պատկանող` Կոտայքի մարզի Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող առանձնատանը։ Ալբերտի ֆինանսական կարիքները հոգացել է ինքը, շաբաթական նրան է տրամադրել 25.000 ՀՀ դրամ, Սիլվա Գալստյանն Ալբերտի նկատմամբ ցուցաբերել է հոգատար վերաբերմունք։ Վերջին տարիների ընթացքում որդին զբաղվել է տարբեր բուքմեյքերական գրասենյակներում խաղադրույքներ կատարելով, կուտակել է պարտքեր, այդ թվում` 6.500.000 ՀՀ դրամի չափով, որն ինքը մինչև 2014թ. ապրիլն ամբողջությամբ մարել էր։
2014թ. սեպտեմբերի 15-ին Ալբերտը և իր մայրը` հանգուցյալ Սիլվա Գալստյանը եղել են Ձորաղբյուր գյուղում գտնվող վերջինիս առանձնատանը։ Ժամը 18։00-ի սահմաններում նրանք մորը պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայով վերադարձել են Երևան։ Այդ օրը` երեկոյան, մոր հետ չեն կարողացել հեռախոսակապ հաստատել, իսկ հաջորդ օրը քույրը` Արմինե Մոմջյանը և մորաքույրը, այցելելով Երևանի Ե.Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարան, քրոջ մոտ եղած բանալիով բացել են դուռը, մուտք են գործել բնակարան, սակայն մայրը տանը չի եղել, իսկ նրա բջջային հեռախոսը դրված է եղել սեղանին։
Հ.Մոմջյանը նախաքննական մարմնին կասկածներ է հայտնել, որ մոր անհետ կորելու հետ անմիջականորեն առնչություն ունի Ալբերտը, քանի որ նա է մշտապես եղել իր մոր հետ, իսկ բնակարանի ննջասենյակի անկողնու մոտ դրված պահարանի ուսումնասիրությամբ քույրը և մորաքույրը պարզել են, որ այդտեղից և առհասարակ բնակարանից բացակայում են մորը պատկանող տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր։
Նշել է նաև, որ 2015թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ ժամը 18.00-ի սահմաններում մայրն Ալբերտի 095-095500 հեռախոսահամարից զանգահարել է իր կնոջը` Ռուզաննա Մոմջյանին և խնդրել 1 ժամվա սահմաններում հանդիպել նրա բնակարան` ամառանոցի ծառերից հավաքված դեղձի իրենց բաժինը վերցնելու նպատակով։ Ժամը 18.45-ի սահմաններում իր կինը գնացել է Ե.Կողբացու 1-ին շենքի 55 հասցեում գտնվող բնակարան, թակել է դուռը, սակայն այն չեն բացել, մայրը չի պատասխանել նաև Ռուզաննայի հեռախոսազանգերին։
Երբ քրեական գործի քննության ընթացքում Ալբերտը ձերբակալվել է, 2014թ. սեպտեմբերի 19-ին իր 091-401707 հեռախոսահամարով հեռախոսազրույց է ունեցել ՁՊՎ-ում գտնվող և իրեն 010-559825 հեռախոսահամարից զանգահարած Ա.Մոմջյանի հետ, ով առաջարկել է հայտնել իր մոր դիակի գտնվելու վայրը նրան 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պայմանով։ Նշել է, որ ունի ընդամենը 170.000 ԱՄՆ դոլար և ընդհանուր համաձայնությունից հետո, Ալբերտի պահանջով նույն օրը նախապես 091-413570 հեռախոսահամարով զանգահարելով Ալբերտի մայր Անահիտ Մարգարյանին, 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցել է նրան։ Ժամը 21.30-ի սահմաններում Ալբերտը նույն հեռախոսահամարից դարձյալ զանգահարել է, հայտնել, որ տեղյակ է գումարը մորը փոխանցելու փաստից, խոստացել ավելի ուշ հայտնել իր մոր դիակի տեղը։
Այնուհետև, 2014թ. սեպտեմբերի 20-ին` առավոտյան, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՁՊՎ-ում տեսակցել է որդու հետ, ով տեղեկացրել է, որ Սիլվա Գալստյանի դիակը գտնվում է Գառնի գյուղից Արտաշատ տանող ճանապարհի հարակից տարածքում, որի մասին հայտնել է իրավապահներին։
Հետագայում Սիլվա Գալստյանին պատկանող Ձորաղբյուրի ամառանոցից` Ալբերտ Մոմջյանի սենյակում` լազերային սկավառակների տուփերում, հայտնաբերել է Ա.Մոմջյանի անվամբ կնքված վարկային և գրավադրման պայմանագրեր, որոնք ներկայացրել է քննությանը։ Նշել է նաև, որ գրավադրված իրերը հնարավոր է, որ լինեն հենց իր հանգուցյալ մորից` Սիլվա Գալստյանից հափշտակված ոսկյա զարդերը։ Նշել է նաև, որ Սիլվա Գալստյանը Ալբերտ Մոմջյանին որևէ ոսկյա զարդ չէր կարող վստահել կամ փոխանցել` հաշվի առնելով վերջինիս նախկին վարքագիծը և պահվածքը, այն է` խաղամոլությամբ զբաղվելը, Ալբերտը դրանք հափշտակել է և սպանել Ս.Գալստյանին։
Վերոնշյալ նախաքննական ցուցմունքները տուժողի իրավահաջորդ Հ.Մոմջյանը պնդել է գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
Վկա Ջավադ Հովսեփի Խուդավերդյանը Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ է տվել, որ բնակվել և որպես պահակ աշխատել է Սիլվա Գալստյանին պատկանող` Ձորաղբյուրի ամառանոցում։ Ալբերտ Մոմջյանը վերջին ժամանակ նույնպես բնակվել է նշված ամառանոցում, իր կնոջ խոսքերից գիտի, որ նրա և տատի՝ Սիլվա Գալստյանի հարաբերությունները կրել են լարված բնույթ, սակայն իր ներկայությամբ նրանք չեն վիճել, Սիլվան հոգ է տարել թոռան` Ալբերտի մասին, նրա սիրած կերակուրներն է պատրաստել։
2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` կեսօրից հետո, Ալբերտը և Սիլվան վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան քաղաք, մեքենան վարել է Ալբերտը։ Իր համար անսովոր էր այն, որ Սիլվան հրաժեշտ տալուց իրեն ասել է, որ շատ գոհ է իրենից, մինչ այդ նման դեպք երբևէ չէր եղել։ Իրեն հայտնի էր, որ Ալբերտը նույն օրը մասնակցելու էր եղբոր` Տիգրան Մոմջյանի ծննդյան տարեդարձին։ Նույն օրը` ժամը 22։00-ի սահմաններում, Ալբերտը միայնակ վերադարձել է ամառանոց, ինչից հետո ինքը դարպասները կողպել է։ Այն, որ Ալբերտն այդ օրը տանը չէր գիշերել, հասկացել է տեսախցիկները դիտելով, քանի որ նրա հեռանալը ֆիքսվել էր, իսկ վերադարձը` ոչ։ Ըստ էության` Ալբերտն աննկատ, ավտոտնակի պատի վրայով էր դուրս եկել ամառանոցից և հեռացել։ Իր կինն է նկատել նրա վերադարձը, որը եղել է արդեն առավոտյան, վերջինս նաև հայտնել է, որ Ալբերտի ձեռքին տոպրակ է եղել, Ալբերտը պատճառաբանել է, որ վերադառնում է խանութից, ուր գնացել էր հաց գնելու։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հստակեցրել է, որ Ալբերտը բնակվել է Ձորաղբյուրի տանը և ամեն օր գիշերել է այդտեղ` բացառությամբ դեպքի օրը։ Տան 4 ննջասենյակներից առաջինը նրանն էր։ Նրա սենյակում պայմանագրեր կամ ոսկյա զարդեր չի նկատել։ Գիշերային ուշ ժամին ամառանոցից դուրս գալու դեպքում Ալբերտին ևս թույլ կտար, որ դուրս գա, քանի որ նրան արգելելու հանձնարարություն Սիլվայից չէր ստացել։ «Պրադո» մակնիշի մեքենան պատկանել է Սիլվային, սակայն վերջինիս թույլտվությամբ Ալբերտը նաև միայնակ է վարել այն։
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկան պնդել է, որ Սիլվա Գալստյանը մշտապես բարկացել է Ալբերտի վրա չաշխատելու, զբաղմունքի որևէ տեսակ չունենալու, խաղամոլությամբ զբաղվելու համար։ Սիլվա Գալստյանը մշտապես իրեն հայտնել է, որ վախենում է Ալբերտից, քանի որ մտածել է, որ վերջինս մի օր ինչ-որ մի վատ քայլի է դիմելու։ Բացի այդ, իր կնոջ խոսքերից գիտի, որ դեպքի օրն Ալբերտը տուն վերադառնալուց հետո իր կնոջն ասել է, թե` «ես իմ անելիքն արել եմ», սակայն որևէ կերպ չի կարող մեկնաբանել Ալբերտի այդ արտահայտությունը։
Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին մեղսագրված արարքները հերքվել են նաև պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով` վկաներ Անահիտ Վահենի Մարգարյանի, Ռուզաննա Մարտիրոսի Մոմջյանի, Արմինե Ալբերտի Մոմջյանի, Տիգրան Հովհաննեսի Մոմջյանի, Վահագն Արմենի Թադևոսյանի, Տաթևիկ Վաչագանի Մելքոնյանի ցուցմունքներով:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է նաև հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական հանձնաժողովային փորձաքննության 2014թ. նոյեմբերի 6-ի թիվ 442/14 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանը որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և փորձաքննության պահին չի տառապում, նա հանդիսանում է «Հոգեպես առողջ» անձնավորություն։ Ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու, այնպես էլ փորձաքննության պահին նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի նրան հարկ է ճանաչել մեղսունակ։ Իրավախախտումը կատարելու պահին նա չի գտնվել որևէ ժամանակավոր հոգեկան խանգարման վիճակում, իր ներկա հոգեկան վիճակով կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, կարող է ճիշտ հասկանալ քրեական գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող հանգամանքները և տալ ճշմարիտ ցուցմունքներ։
Սիլվա Գալստյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 20-ի թիվ 922 եզրակացությամբ, համաձայն որի` հաշվի առնելով վաղ և ուշ դիակային երևույթների զարգացվածության աստիճանը` Ս.Գալստյանի մահը վրա է հասել փորձաքննության կատարման պահից (սկսվել է 2015թ. սեպտեմբերի 21-ին) 3-ից 4 և ավելի օր առաջ։ Կապված դիակի այրման-ածխացման, ներքին օրգանների և կմախքային ոսկրերի բացակայության, ինչպես նաև կենդանիների կողմից դիակի հոշոտման հետ` մահվան ստույգ պատճառը որոշել հնարավոր չէ, սակայն ելնելով այն հանգամանքից, որ դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել էր ենթալեզվային ոսկրի աջ եղջյուրի կոտրվածք` շրջակա փափուկ հյուսվածքների արյունազեղումներով, կարելի է ենթադրել, որ մահվան պատճառը կարող էր հանդիսանալ մեխանիկական շնչահեղձությունը պարանոցի օրգանները սեղմելու միջոցով։
Ենթալեզվային ոսկրի աջ եղջյուրի կոտրվածքը, շրջակա փափուկ հյուսվածքների արյունազեղումները, գլխի աջ քունքագագաթային շրջանի կտրած վերքը, գլխի աջ քունքագագաթային շրջանի սալջարդ վերքը, արյունազեղումները գլխի մաշկի տակ աջ քունքային շրջանում, աջ քունքամկանում, ձախ կոնքազդրային հոդի շրջակա փափուկ հյուսվածքներում, սուբարախնոիդալ մանր օջախային արյունազեղումները պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից կարճ ժամանակամիջոց (րոպեներ կամ ժամեր) առաջ, կտրած վերքը պատճառվել է սուր եզր ունեցող առարկայի կամ գործիքի, մյուս վնասվածքները` բութ առարկաների ներգործությամբ։
Ս.Գալստյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև հետմահու առաջացած գլխի, դեմքի, պարանոցի, կրծքավանդակի, կոնքի, ստորին վերջույթների շրջանների մաշկածածկույթների և փափուկ հյուսվածքների 3-4-րդ աստիճանի ջերմային այրվածքներ ածխացմամբ, ինչպես նաև կենդանիների կողմից դիակի հոշոտմանը բնորոշ վնասվածքներ` ներքին օրգանների, զույգ վերին վերջույթների, թիակների, անրակների կողոսկրերի, ողնաշարի կրծքային և գոտկային հատվածների բացակայությամբ և ձախ ստորին վերջույթի մարմնից անջատմամբ։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 17-ի թիվ 2771 և 2014թ. հոկտեմբերի 1-ի թիվ 2791/Լ եզրակացություններով, համաձայն որոնց` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի, աջից անրակային, կրծքավանդակի, աջ ուսահոդի, աջ նախաբազկի, զույգ դաստակների, աջ դաստակի երրորդ մատի, ձախ դաստակի 5-րդ մատի շրջանների բազմաթիվ քերծվածքների, ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր կամ եզր ունեցող առարկայով կամ գործիքով, այդ թվում՝ նաև եղունգներով, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակահատվածում, այսինքն՝ 2015թ. սեպտեմբերի 15-ից 16-ը։ Նույն եզրակացությամբ չի բացառվել, որ Ա.Մոմջյանի մարմնին հայտնաբերված վնասվածքները պատճառված լինեին դիմադրության արդյունքում։
Դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 410 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստի, նրա բնակարանի բարձի երեսից կտրված 3 կտորների վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբի արյուն ունեցող մարդու։ Գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի արյան նմուշը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննությանը ներկայացված հանգուցյալ Սիլվա Գալստյանի դիակից ներկայացրած մկանը, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է «A» խմբին։ Փորձաքննությանը ներկայացված Ալբերտ Մոմջյանի եղնգային կտրվածքների, Ս.Գալստյանի գիշերազգեստի, նրա բնակարանի բարձի երեսից կտրված 3 կտորների վրա հայտնաբերված կասկածելի հետքերում հաստատված արյունը պատկանում է մարդու, ըստ արյան «ABO» իզոշճաբանական համակարգի` «A» խմբին, այսինքն` կարող էր առաջանալ ինչպես գործով տուժող Ս.Գալստյանից, այնպես էլ ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանից։
Ինչպես նաև` դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 411 եզրակացությամբ, դատակենսաբանական փորձաքննության 2014թ. սեպտեմբերի 18-ի թիվ 423 եզրակացությամբ, առգրավում և զննում կատարելու մասին 2014թ. հոկտեմբերի 6-ին կազմված արձանագրություններով, դատաապրանքագիտական, դատահետքաբանական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության 2015թ. փետրվարի 4-ի թիվ 46961404 եզրակացությամբ, առգրավում կատարելու արձանագրությամբ, դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության արձանագրությամբ, քննում կատարելու արձանագրությամբ, տեղանքի զննության արձանագրությամբ, որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայությամբ, մասնավորապես՝
- ՀՀ ֆինանսների նախարարության վարչական շենքի տեսանկարահանող սարքերի տեսագրության լազերային սկավառակով և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ սպանությունից ժամեր անց` 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին` ժամը 03։30-ին, տեսանկարահանող այդ սարքը ֆիքսել է փողոցի այդ հատվածով երթևեկվող, տուժող Սիլվա Գալստյանին պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի շարժը (տուժողի դիակի տեղափոխման փաստը և այդ կապակցությամբ գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը)։
- ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ձերբակալվածների պահելու վայրի պետի` 2014թ սեպտեմբերի 25-ի գրությամբ, համաձայն որի` ՁՊՎ-ի տաքսաֆոնի 010-559825 հեռախոսահամարից 2014թ. սեպտեմբերի 19-ին` ժամը 19։23-ին մեղադրյալ Ալբերտ Մոմջյանը հեռախոսազանգ է կատարել 091-401707 հեռախոսահամարին և հաղորդակցվել մինչև ժամը 19։27-ը, այսինքն՝ շուրջ 4 րոպե տևողությամբ։ Ձերբակալված Ալբերտ Մոմջյանը 2014թ. սեպտեմբերի 20-ին` ժամը 10.20-ից մինչև 10.25-ն ընկած ժամանակահատվածում տեսակցություն է ունեցել հոր` Հովհաննես Մոմջյանի հետ։ Նշված ապացույցով հաստատվում է մոր դիակի գտնվելու վայրը Ա.Մոմջյանից տեղեկանալու վերաբերյալ Հովհաննես Մոմջյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը, վերջին հաշվով` նաև սպանությանն Ա.Մոմջյանի առնչության փաստը (դիակի գտնվելու վայրը նկարագրելը` մինչ այդ պահը իրավապահներին և այլոց դրա գտնվելու վայրն անհայտ լինելու պարագայում)։
- «Արմենտել» ՀՁ ՓԲ ընկերությունից 2015թ. ապրիլի 30-ին ստացված` գործով ամբաստանյալի մոր` Անահիտ Մարգարյանի շահագործած 091-413570 և Հովհաննես Մոմջյանի շահագործած 091-401707 հեռախոսահամարներից կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրությամբ, որոնցով հաստատվել են ձերբակալված և ՁՊՎ-ում պահվող Ալբերտ Մոմջյանի հետ վերոնշյալ անձանց հեռախոսային խոսակցություններ ունենալու, 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Ա.Մարգարյանին փոխանցելու շուրջ պայմանավորվածություններ ձեռք բերելու փաստերը, այդ կապակցությամբ վերոնշյալ անձանց ցուցմունքների արժանահավատությունը։
- Ավտոմեքենայի առևանգման վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում նախապատրաստված նյութերով 2014թ. օգոստոսի 29-ին կազմված եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ալբերտ Մոմջյանը, առանց Սիլվա Գալստյանի թույլտվության և համաձայնության, 2014թ. օգոստոսի 28-ին վարելու նպատակով վերցրել էր վերջինիս պատկանող «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, որի վերաբերյալ Ս.Գալստյան ահազանգել էր ոստիկանություն։ Տվյալ ապացույցով Դատարանը հաստատված է համարում քննվող դեպքից ընդամենը 1 ամիս առաջ Ա.Մոմջյանի նկատմամբ վերջինիս տատիկի` տուժող Ս.Գալստյանի որոշակի անվստահության փաստը։
- Դատարանի նախաձեռնությամբ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով որպես ապացույց ճանաչվող փաստաթղթերով, մասնավորապես` գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի հետ կնքված վարկային և գրավի պայմանագրերի, կանխիկ ելքի անդորրագրերի առկայությամբ (նախաքննական մարմնին են ներկայացվել և գործին կցվել տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի հարցաքննության ընթացքում), համաձայն որոնց` սպանության դեպքից առաջ`
ա. «Վալգե» ՍՊ ընկերությունը 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 210.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ` 30 օր մարման ժամկետով, որի դիմաց, որպես գրավ, Մոմջյանը ներկայացրել է ոսկյա երկու մատանի` 19.1 գրամ և 18.6 գրամ քաշերով, բ. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը Ալբերտ Մոմջյանին 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին` ժամը 20.57-ին (ըստ կանխիկ ելքի թիվ 15201409130015 անդորրագրի) տրամադրել է 512.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վարկ, 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է 512.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 750 հարգի ոսկուց ադամանդե քարերով օղեր,
գ. Կանխիկ ելքի անդորրագրով, համաձայն որի՝ 2014թ. սեպտեմբերի 13-ին թիվ 15560353 վարկային պայմանագրով «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպության կողմից Ալբերտ Մոմջյանին տրվել է նաև 800.000 ՀՀ դրամի վարկ, որի վերաբերյալ վարկային և գրավի պայմանագրերը նախաքննական մարմնին չեն ներկայացվել,
դ. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը 2014թ. սեպտեմբերի 14-ին գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 480.000 ՀՀ դրամ վարկ` 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է 480.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 583 և 750 հարգի ոսկուց ադամանդե քարերով մատանի և ադամանդե քարերով օղեր,
ե. «Ֆաստ կրեդիտ» ունիվերսալ վարկային կազմակերպությունը տուժող Ս.Գալստյանի սպանության օրը, այն է` 2014թ. սեպտեմբերի 15-ին` ժամը 13։56-ին (ըստ կանխիկ ելքի թիվ 08201409150002 անդորրագրի) գործով ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանին տրամադրել է 170.000 ՀՀ դրամի վարկ` 1 տարի մարման ժամկետով, որպես գրավ` Մոմջյանը ներկայացրել է ընդհանուր 170.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 750 հարգի ոսկյա մատանիներ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Առաջին ատյանի դատարանում զննված՝
Տուժող Սիլվա Գալստյանի բնակարանից գաղտնի եղանակով հափշտակված խոշոր չափի` 2.963.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդերի առկայությամբ,
- տուժող Սիլվա Գալստյանի գիշերազգեստի, Ա.Մոմջյանի եղնգային կտրվածքների, բարձի երեսից կտրված 3 կտորների, «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 77 DN 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հետին նստատեղից ցած ոտնատակի երկու գորգերի, ավտոմեքենայի հատակի պաստառից կատարված կտրվածքների, Երևանի Ե.Կողբացի 1-ին շենքի 55-րդ բնակարանի ննջասենյակի մահճակալի դիմացի ստորին հատվածից մարլյայի խծուծով վերցրած արյան հետքի, ինչպես նաև՝
- տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանին ի պահ հանձնված տուժող Ս.Գալստյանի դիակի վայրը հայտնելու նպատակով գործով ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի պահանջով վերջինիս մորը՝ գործով վկա Անահիտ Մարգարյանին փոխանցված 170.000 ԱՄՆ դոլար գումարի առկայությամբ։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, Առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն ու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հաստատված է համարել տուժող Ս.Գալստյանի ոսկյա զարդերը (դրանց պատկանելիությունը տուժողին հաստատվել են այդ զարդերը վկա Արմինե Մոմջյանին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, ինչպես նաև ամբաստանյալ Ա.Մոմջյանի ցուցմունքով) սպանության դեպքից առաջ գաղտնի հափշտակելու փաստը, իսկ վկաներ Ռուզաննա և Արմինե Մոմջյանների, տուժողի իրավահաջորդ Հովհաննես Մոմջյանի ցուցմունքների հետ համադրությամբ՝ նաև այդ գողությունը տուժող Ս.Գալստյանից և վերջինիս հարազատներից թաքցնելու իրական շարժառիթի առկայությունը և այդ նպատակով Ս.Գալստյանին սպանելու փաստը։
Ստուգելով և վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված վերը նշված ապացույցները` դրանցից յուրաքանաչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը հանգել է հետևության, որ վկաների դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատությունն ամրապնդվում է քրեադատավարական օրենքի պահպանմամբ ձեռք բերված որպես ապացույց ճանաչված վերը նշված փաստաթղթերով, պաշտպանական կողմը չի ներկայացրել հիմնավոր պատճառներ դատաքննությամբ տրված ցուցմունքները ոչ արժանահավատ համարելու համար, բացի այդ դրանք հերքվում են գործով հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությամբ, ուստի ամբաստանյալին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 109-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու պաշտպանական կողմի պահանջը անհիմն է վերոհիշյալ պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի մնացած պատճառաբանությունները ևս անհիմն են և չեն կարող ազդել գործի ըստ էության լուծման ելքի վրա, և բողոքը բավարարելու հիմք չեն հանդիսանում:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր փաստական հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով ճիշտ իրավական գնահատական է տվել քրեական գործով բացահայտված փաստական հանգամանքներին, նշված հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը:
Պահպանված են ապացույցների ստուգման և իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, դատավճռում շարադրված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են ամբաստանյալ Ա. Մոմջյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը` քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 17-ի դատական ակտը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, այն հիմնավորված է, օրինական, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանի լիազորություններն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի 1-ին պարբերության համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը` մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Ալբերտ Մոմջյանի պաշտպան Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Հովհաննեսի Մոմջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ