ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0206/01/15

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մակյան
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.Մելքոնյանի
Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.Մելքոնյանի
պաշտպաններ` Գ.Հակոբյանի
Մ.Ալավերդյանի
Դ.Մնացականյանի
Հ.Բաբայանի
Ա.Գրիգորյանի
Տ.Գասպարյանի
Դ.Շախրամանյանի
Կ.Սարդարյանի
Մ.Հովհաննիսյանի
ամբաստանյալներ` Ա.Հովհաննիսյանի
Ս.Հովհաննիսյանի
Ս.Պապոյանի
Տ.Հովհաննիսյանի
Մ.Հարությունյանի
Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի
Գ.Գասպարյանի
Ս.Եղոյանի
Գ.Շամոյանի
Գ.Հարությունյանի
Ռ.Խաչատրյանի
Հ.Հակոբյանի

դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալներ Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի, ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի, ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանի, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի, ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արթուր Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Սամվել Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Գագիկ Շավարշի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով, Ռոբերտ Ժորայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գյուլիզար Զորբայի Շամոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Սամվել Ռաֆիկի Եղոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գարեգին Արմենակի Գասպարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Հունան Հենրիկի Տեր-Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Միսակ Սեդրակի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Տիգրան Մաքսիմի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Սամվել Աղասու Պապոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Հրայր Վազգենի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և մյուսի
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 59104113 քրեական գործը հարուցվել է 17.10.2013թ. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. 2013թ. հոկտեմբերի 30-ին Ս.Եղոյանը ձերբակալվել է:
3. 2013թ. նոյեմբերի 01-ին Ա.Խաչատրյանը ձերբակալվել է:

4. Նախաքննության մարմնի 2013թ. նոյեմբերի 02-ի որոշմամբ Ս.Եղոյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
5. Նույն մարմնի 02.11.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ս.Եղոյանը արգելանքից ազատվել է:
6. Նախաքննության մարմնի 02.11.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ս.Եղոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
7. Նախաքննության մարմնի 04.11.2013թ. որոշմամբ Ա.Խաչատրյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
8. Նույն մարմնի 04.11.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Խաչատրյանը արգելանքից ազատվել է:
9. Նախաքննության մարմնի 04.11.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
10. 2013թ. նոյեմբերի 04-ին Ա.Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
11. Նախաքննության մարմնի 05.11.2013թ. որոշմամբ Ա.Հովհաննիսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
12. Նույն մարմնի 05.11.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
13. Նախաքննության մարմնի 05.11.2013թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ:
14. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.11.2013թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
15. Նախաքննության մարմնի 07.11.2013թ. որոշմամբ Ս.Հովհաննիսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
16. Նախաքննության մարմնի 07.11.2013թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` մեղադրյալ Ս.Հովհաննիսյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ:
17. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.11.2013թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով, որը հետագայում երկարացվել է:
18. Նախաքննության մարմնի 07.11.2013թ. որոշմամբ Գ.Շամոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
19. Նախաքննության մարմնի 14.11.2013թ. որոշմամբ Գ.Շամոյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
20. 2013թ. դեկտեմբերի 07-ին Գ.Հարությունյանը ձերբակալվել է:
21. Նախաքննության մարմնի 10.12.2013թ. որոշմամբ Գ.Հարությունյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
22. Նույն մարմնի 10.12.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Գ.Հարությունյանն արգելանքից ազատվել է:
23. Նախաքննության մարմնի 10.12.2013թ. որոշմամբ մեղադրյալ Գ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
24. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի 04.08.2014թ. որոշմամբ թիվ 59104113 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
25. 30.08.2014թ. մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն:
26. Նախաքննության մարմնի 01.09.2014թ. որոշմամբ Ա.Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
27. Նույն մարմնի 01.09.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը կրկնակի քննության առնելու համար:
28. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.09.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ, որը հետագայում երկարացվել է:
Որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը գրավով փոխարինելու վերաբերյալ պաշտպան Գ.Հակոբյանի միջնորդությունը մերժվել է:
29. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի 04.09.2014թ. որոշմամբ թիվ 59104113 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
30. Նախաքննության մարմնի 04.11.2014թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ս.Հովհաննիսյանը կալանքից ազատվել է:
31. Նույն մարմնի 04.11.2014թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ս.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
32. Նախաքննության մարմնի 27.07.2015թ. որոշմամբ Հ.Հակոբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
33. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Ա.Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 314-րդ հոդվածով:
34. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Ս.Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքի մասը վերացվել է, մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով:
35. Նախաքննության մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
36. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Տ.Հովհաննիսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով:
37. Նախաքննության մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
38. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Գ.Շամոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
39. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Ս.Եղոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
40. Նախաքննության մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Մ.Հարությունյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով:
41. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
42. Նախաքննության մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Ա.Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով:
43. Նույն մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Ռ.Խաչատրյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
44. Նախաքննության մարմնի 28.07.2015թ. որոշմամբ Գ.Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
45. Նույն մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ռ.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
46. Նախաքննության մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ Ս.Պապոյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով:
47. Նույն մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Ս.Պապոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
48. Նախաքննության մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ Հ.Տեր-Հովհաննիսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
49. Նույն մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
50. Նախաքննության մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ Գ.Գասպարյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
51. Նույն մարմնի 29.07.2015թ. որոշմամբ մեղադրյալ Գ.Գասպարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
52. 12.08.2015թ. Ա.Հովհաննիսյանի, Ս.Հովհաննիսյանի, Գ.Հարությունյանի, Ռ.Խաչատրյանի, Գ.Շամոյանի, Ս.Եղոյանի, Գ.Գասպարյանի, Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի, Մ.Հարությունյանի, Տ.Հովհաննիսյանի, Ս.Պապոյանի, Հ.Հակոբյանի և մյուսի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
53. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանի 13.08.2015թ. որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Սամվել Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Գագիկ Շավարշի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով, Ռոբերտ Ժորայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գյուլիզար Զորբայի Շամոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Սամվել Ռաֆիկի Եղոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գարեգին Արմենակի Գասպարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Հունան Հենրիկի Տեր-Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Միսակ Սեդրակի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Տիգրան Մաքսիմի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Սամվել Աղասու Պապոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Հրայր Վազգենի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և մյուսի` ընդունվել է վարույթ, իսկ 28.08.2015թ. որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
54. ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի 17.07.2017թ. որոշմամբ Հ.Տեր-Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով:
55. ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի 17.07.2017թ. որոշմամբ Գ.Գասպարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով:
56. ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի 24.07.2017թ. որոշմամբ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
57. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճռով.
1. Ա.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6/վեց/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3/երեք/ տարի ժամկետով՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով՝ 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով՝ 1/մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ, նշանակված հիմնական և լրացուցիչ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 7/յոթ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով՝ 3/երեք/ տարի ժամկետով։
Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. օգոստոսի 30-ից։
2. Ս.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Ս.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով՝ 1/մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված հիմնական և լրացուցիչ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Ս.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6/վեց/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման՝ պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
Նշանակված պատժում հաշվակցվել է Ս.Հովհաննիսյանի` նախաքննության ընթացքում 1/մեկ/ տարի կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 2/երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով՝ ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 3/երեք/ տարի ժամկետով՝ Ս.Հովհաննիսյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Ս.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
3. Գ.Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Գ.Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար և նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժը լրիվ գումարելու միջոցով Գ.Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար և նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
Նշանակված պատժում հաշվակցվել է Գ.Հարությունյանի` նախաքննության ընթացքում 3/երեք/ օր ձերբակալման մեջ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի 5/հինգ/ ամիս 27/քսանյոթ/ օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար և նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 3/երեք/ տարի ժամկետով` Գ.Հարությունյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Գ.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Հ.Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Հ.Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Հ.Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Հ.Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նշանակված պատժի կրման սկիզբը որոշվել է հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
5. Ռ.Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Ռ.Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Ռ.Խաչատրյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Ռ.Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նշանակված պատժի կրման սկիզբը որոշվել է հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
6. Գ.Շամոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Գ.Շամոյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Գ.Շամոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 3/երեք/ տարի ժամկետով` Գ.Շամոյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Գ.Շամոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
7. Ս.Եղոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Ս.Եղոյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Ս.Եղոյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Նշանակված պատժում հաշվակցվել է Ս.Եղոյանի` նախաքննության ընթացքում 1/մեկ/ օր ձերբակալման մեջ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի 5/հինգ/ ամիս 29/քսանինը/ օր ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Ս.Եղոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նշանակված պատժի կրման սկիզբը որոշվել է հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
8. Գ.Գասպարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Գ.Գասպարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժը` լրիվ գումարելու միջոցով Գ.Գասպարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 3/երեք/ տարի ժամկետով` Գ.Գասպարյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Գ.Գասպարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
9. Հ.Տեր-Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժը` լրիվ գումարելու միջոցով Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում նյութական պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 3/երեք/ տարի ժամկետով` Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
10. Մ.Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6/վեց/ ամիս ժամկետով` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
Մ.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նշանակված պատժի կրման սկիզբը որոշվել է հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
11. Տ.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6/վեց/ ամիս ժամկետով` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 1/մեկ/ տարի ժամկետով` Տ.Հովհաննիսյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
12. Ս.Պապոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6/վեց/ ամիս ժամկետով` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։
Ս.Պապոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նշանակված պատժի կրման սկիզբը որոշվել է հաշվել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Երևանի քաղաքապետարանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է.
Ա.Հովհաննիսյանից, Ս.Հովհաննիսյանից, Ա.Խաչատրյանից, Գ.Հարությունյանից, Գ.Շամոյանից, Ս.Եղոյանից, Հ.Հակոբյանից /վերջինիս համապարտության չափը` 101.066.467 /մեկ հարյուր մեկ միլիոն վաթսունվեց հազար չորս հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամ/, Ռ.Խաչատրյանից /վերջինիս համապարտության չափը՝ 33.308.442 /երեսուներեք միլիոն երեք հարյուր ութ. հազար չորս հարյուր քառասուներկու/ ՀՀ դրամ/, համապարտության կարգով` հօգուտ Երևան համայնքի բռնագանձել 251.197.450 /երկու հարյուր հիսնունմեկ միլիոն հարյուր իննսունյոթ. հազար չորս հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
Ա.Հովհաննիսյանից, Ս.Հովհաննիսյանից, Գ.Գասպարյանից և Հ.Տեր-Հովհաննիսյանից` համապարտության կարգով` հօգուտ Երևան համայնքի բռնագանձել 123.905.805 /հարյուր քսաներեք միլիոն ինը հարյուր հինգ հազար ութ. հարյուր հինգ/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
Գ.Շամոյանից և Ս.Եղոյանից` համապարտության կարգով` հօգուտ Երևան համայնքի բռնագանձել 29.740.991 /քսանինը միլիոն յոթ. հարյուր քառասուն հազար ինը հարյուր իննսունմեկ/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցում։
58. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 30.10.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանը:
59. Նույն դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 16.10.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել նաև ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանը:
60. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 27.10.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել նաև ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանը:
61. Նույն դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 16.10.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել նաև ամբաստանյալներ Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանը:
62. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 30.10.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել նաև գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանը:
63. Նույն դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 04.11.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել նաև ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանը:
64. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 10.11.2017թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալներ Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի, ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի, ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանի, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի, ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ. և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Սամվել Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Գագիկ Շավարշի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով, Ռոբերտ Ժորայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գյուլիզար Զորբայի Շամոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Սամվել Ռաֆիկի Եղոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գարեգին Արմենակի Գասպարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Հունան Հենրիկի Տեր-Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Միսակ Սեդրակի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Տիգրան Մաքսիմի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Սամվել Աղասու Պապոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Հրայր Վազգենի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և մյուսի` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2017թ. նոյեմբերի 28-ին:
65. Գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Գ.Գասպարյանի պաշտպան Տ.Գասպարյանը:
66. Ամբաստանյալ Ա.Խաչատրյանի մասով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճիռը չի բողոքարկվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
67. Ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2007թ. ապրիլի 02-ից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերությունում տնօրենի, ինչպես նաև ինժեների պաշտոնները, տևական ժամանակ փաստացի ղեկավարել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն հանդիսացող ընկերությունը և, որպես տնօրեն, ունենալով ՓԲ ընկերության կանոնադրությամբ սահմանված կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, իր եղբոր` Սամվել Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ և համակատարմամբ, շահադիտական նպատակով, նույն ընկերության պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի օժանդակությամբ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ կեղծել է ընկերության պահեստից ապրանքանյութական արժեքների դուրս գրման վերաբերյալ պաշտոնեական փաստաթղթեր, այն է` բենզինի և դիզելային վառելիքի պահանջագրեր և բախշման թերթիկներ ու այդ եղանակով Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից խաբեությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամ։
Բացի դա, Արթուր Հովհաննիսյանը, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպության տնօրեն, պաշտոնատար անձ, շահադիտական շահերից ելնելով, իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ և դիտավորությամբ չի կատարել իր ծառայողական պարտականությունները, որն էական վնաս է պատճառել ընկերության և հասարակության օրինական շահերին և անզգուշությամբ առաջացրել ծանր հետևանքներ։
Բացի դա, 2009թ. հունվար ամսին նախնական համաձայնության գալով նույն ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանի, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի և Գյուլիզար Շամոյանի հետ, միավորվել են խմբով հափշտակություն կատարելու համար։ Խմբի կազմում ընդգրկել են նաև 2007-2013թթ. ընկերությունում աշխատած Արթուր Հովհաննիսյանի եղբորը` Սամվել Հովհաննիսյանին, 2011թ.` աշխղեկ Հրայր Հակոբյանին, իսկ 2013թ.` աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանին։ Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի կազմավորումից հետո, դրա անդամների անխախտ համաձայնությամբ կատարել է անդամների հստակ դերաբշխում և ղեկավարելով կազմակերպված խումբը՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, ընկերության պաշտոնական փաստաթղթերում պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելու միջոցով, խաբեության եղանակով, Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից հափշտակել է որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված ընդհանուրը առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամ։
Նշված ժամանակահատվածում Արթուր Հովհաննիսյանը, կազմակերպված խմբի կազմում, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, շահադիտական նպատակով, կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ, խաբեության եղանակով ընդհանուր առմամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 375.103.255 ՀՀ դրամ։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանը, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանը, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանն ամեն ամիս կազմել և ընկերության տնօրենին են ներկայացրել իրենց կողմից ստորագրված` ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ստացած և ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, որպիսի եղանակով հափշտակել են ընկերությանը ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
Բացի այդ, Արթուր Հովհաննիսյանը, 2009թ. ընկերությունում աշխատելով որպես տնօրեն, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, 2009թ. հունվար ամսին պարզել և հստակ տեղեկացել է, որ ընկերության աշխղեկներ Սամվել Եղոյանը և Գյուլիզար Շամոյանը 2008թ. ընթացքում տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> նախատեսված պարտավորությունները պատշաճ չկատարելու պայմաններում, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցներում և նրբանցքներում մաքրության աշխատանքները լրիվ ծավալով իրականացնելու ու պայմանագրով նախատեսված աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող կեղծ կատարողական ակտերն իրավասու մարմնին ներկայացնելու միջոցով, կատարել են առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ։ Սակայն, Արթուր Հովհաննիսյանը, շահադիտական դրդումներից ելնելով, պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ, չի կատարել ծառայողական պարտականությունները, այն է` ցուցաբերելով անգործություն և թողտվություն ծանր հանցագործության կատարման ընթացքը խափանելու, ընկերության գործունեությունը ֆինանսավորող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքած հիշյալ պահմանագրերով սահմանված չափորոշիչների խախտմամբ, ընկերության կանոնադրությամբ սահմանված` կնքած պայմանագրերը չկատարելու կամ հարկ եղածին պես չկատարելու համար պատասխանատվություն կրելու և հասցված վնասը փոխհատուցելու պարտավորության պայմաններում, Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում աղբահանման և սանիտարական մաքրման աշխատանքները փաստացի չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու հետևանքով պատճառված վնասը վերականգնելու և հետագա կատարումը կանխելու ուղղությամբ որևէ միջոց չի ձեռնարկել, այդ մասին ֆինանսավորող մարմնին չի տեղեկացրել, ավելին` շահադիտական նպատակն իրացնելու համար, հանցավոր համաձայնության գալով նշված աշխղեկների և այլ անձանց հետ, ստեղծել է կազմակերպված խումբ և ղեկավարելով դա, կատարել նոր հանցագործություններ։ Արթուր Հովհաննիսյանի ծառայողական պարտականությունները չկատարելն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր հետևանքներ` կազմակերպության և հասարակության օրինական շահերին պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս շարունակական հանցագործությունների պարագայում, կազմալուծվել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն համարվող <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության աշխատանքը։
Դրանից հետո, 2009թ. հունվարին տեղեկանալով վերը նշված եղանակով հափշտակություններ կատարելու հնարավորության մասին, Արթուր Հովհաննիսյանը նույն եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի, ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանի հետ, այդ նպատակով վերջիններիս անդամակցությամբ ստեղծել և ղեկավարել է կազմակերպված խումբը, որի կազմում ընդգրկել է նաև եղբորը` ընկերության աշխատակից Սամվել Հովհաննիսյանին։ Խմբի անդամներից ստանալով համաձայնություն խաբեությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորության իրագործմանը մասնակցելու վերաբերյալ, Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ փոխանցված գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և ամեն ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Սամվել Հովհաննիսյանի` ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում, նրա ստորագրությամբ պատրաստված դրոշմակնիքը գտնվել է Արթուր Հովհաննիսյանի մոտ` անհրաժեշտ փաստաթղթերը տնօրենի անունից ստորագրելու նպատակով, ով տնօրենի անունից ստորագրել է հափշտակությունը հաջողությամբ իրականացնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և իրականացրել կազմակերպված խմբի ղեկավարի դերը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։
68. Ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխատակից` 2007թ. ապրիլի 02-ից մինչև 2013թ. նոյեմբերի 12-ը ընկած ժամանակահատվածում պարբերաբար զբաղեցնելով ինժեների և ընկերության տնօրենի պաշտոնները, լինելով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպության պաշտոնատար անձ, կազմակերպության կանոնադրության հիման վրա ունենալով կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ, եղբոր` Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ և համակատարմամբ, շահադիտական նպատակով, նույն ընկերության պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի օժանդակությամբ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, կեղծել է ընկերության պահեստից ապրանքանյութական արժեքների դուրս գրման վերաբերյալ պաշտոնեական փաստաթղթեր, այն է` բենզինի և դիզելային վառելիքի պահանջագրեր և բախշման թերթիկներ ու այդ եղանակով Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից խաբեությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամ գումար։
Բացի այդ, Սամվել Հովհաննիսյանը 2009թ. հունվարից ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ղեկավարած և ընկերության մի շարք աշխատակիցների մասնակցությամբ ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում, որտեղ ունենալով հստակ դերակատարություն, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, ընկերության պաշտոնական փաստաթղթերում պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելու միջոցով, խաբեության եղանակով, Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից հափշտակել է որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափով` 251.197.450 ՀՀ դրամ։
Նշված ժամանակահատվածում Սամվել Հովհաննիսյանը, կազմակերպված խմբի կազմում պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, շահադիտական նպատակով, կեղծ փաստաթղթերի օգնությամբ, խաբեության եղանակով ընդհանուր առմամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 375.103.255 ՀՀ դրամ։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանը, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանը և ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանն ամեն ամիս կազմել և վերջինիս են տրամադրել իրենց կողմից ստորագրված ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր՝ դրանցում Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ` վառելիքի փաստացի ստացած և ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Սամվել Հովհաննիսյանը կամ Արթուր Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատելով վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, որպիսի եղանակով հափշտակել են ընկերությանը ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
Բացի դա, Սամվել Հովհաննիսյանը 2009թ. ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ղեկավարած` ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> նախատեսված պարտավորությունները չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու պայմաններում, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցներում և նրբանցքներում մաքրության աշխատանքները լրիվ ծավալով իրականացնելու ու պայմանագրով նախատեսված աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող կեղծ` կատարողական ակտերն իրավասու մարմնին ներկայացնելու միջոցով առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու նպատակով ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում։ Այդտեղ ունենալով հստակ դերակատարություն, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում հաստատել է աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի և Ռոբերտ Խաչատրյանի կողմից կազմված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, որոնցում ներառվել են ընկերությունում ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալները, որոնք փոխանցվել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և ամեն ամիս կազմակերպված խմբի անդամ աշխղեկների տնօրինության տակ գտնվող` փաստացի ընկերությունում չաշխատող անձանց բանկային պլաստիկ քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված այդ անձանց աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարները։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացնելով գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով այդ գումարներին ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր ունեցած դերակատարության համաձայն հանցագործությանն օժանդակելու համար Սամվել Հովհաննիսյանը, ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում, իր ստորագրությամբ պատրաստված դրոշմակնիքը հանձնել է եղբորը` խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանին` անհրաժեշտ փաստաթղթերը տնօրենի անունից ստորագրելու նպատակով, որն էլ տնօրենի անունից ստորագրել է հափշտակությունը հաջողությամբ իրականացնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և իրականացրել կազմակերպված խմբի ղեկավարի դերը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։
69. Ամբաստանյալ Ս.Պապոյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2006թ. մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության կադրերի պետի, իսկ այնուհետև կադրերի տեսուչի հաստիքները, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն։
Այսպես.
2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Սամվել Պապոյանը, օժանդակելով Արթուր Հովհաննիսյանի և Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն, ամեն ամիս Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով հաստատել է աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի և Ռոբերտ Խաչատրյանի կողմից, ընկերությունում որպես աշխատակիցներ ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, որից հետո Սամվել և Արթուր Հովհաննիսյաններն իրենց ստորագրություններով հաստատել են նշված տեղեկագրերը, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահություն, որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ըկերության միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա աշխատավարձ և դրան հավասարեցված գումարներ հաշվարկված՝ առանձնապես խոշոր չափերի՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Այսինքն` Սամվել Պապոյանը, խոչընդոտները վերացնելով, օժանդակելով պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր Հովհաննիսյանի և Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելուն, կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն>>։
70. Ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2011թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության գլխավոր ինժեների հաստիքը, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանը, պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի և ավագ դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի հետ միասին, Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ամեն ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն են ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Այնուհետև Արթուր Հովհաննիսյանը և Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահության որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա փոխանցված` որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափի` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
71. Ամբաստանյալ Մ.Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2003թ. մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության ավտոհավաքակայանի վարիչի հաստիքը, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանը գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի և ավագ դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի հետ միասին Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ամեն ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն են ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Այնուհետև Արթուր Հովհաննիսյանը և Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահության որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա փոխանցված` որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափի` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
72. Ամբաստանյալ Հ.Տեր-Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2004թ. մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության ավագ դիսպետչերի հաստիքը, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելուն։
Այսպես.
Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը որպես ՓԲ ընկերության ավագ դիսպետչեր ունենալով ապրանքանյութական արժեքները` մասնավորապես ավտոտրանսպորտային միջոցների համար նախատեսված վառելիքի բախշման և ավտոտրանսպորտային միջոցների երթուղային թերթիկները լրացնելու և հանձնելու լիազորություն, գիտակցելով ընկերության տնօրեններ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից խաբեության եղանակով, կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ վառելիքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու փաստը, նախատեսելով դրանց հետևանքները, վերջիններիս կողմից հանցագործության կատարումը հեշտացնելու նպատակով 2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ամեն ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն է ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, երթուղային թերթիկներ` դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Այնուհետև Արթուր Հովհաննիսյանը և Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահության որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա փոխանցված` որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափի` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
73. Ամբաստանյալ Գ.Գասպարյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2003թ. մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության պահեստապետի հաստիքը, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելուն։
Այսպես.
Գարեգին Գասպարյանը որպես ՓԲ ընկերության պահեստապետ ունենալով ապրանքանյութական արժեքները` մասնավորապես ավտոտրանսպորտային միջոցների համար նախատեսված վառելիքը ընդունելու և դուրս գրելու լիազորություն, գիտակցելով ընկերության տնօրեններ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից խաբեության եղանակով, կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ վառելիքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու փաստը, նախատեսելով հետևանքները, վերջիններիս կողմից հանցագործության կատարումը հեշտացնելու նպատակով 2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ամեն ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն է ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Այնուհետև Արթուր Հովհաննիսյանը և Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահության որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա փոխանցված` որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափի` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
74. Ամբաստանյալ Ս.Եղոյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2004թ. մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով աշխղեկ Գյուլիզար Շամոյանի հետ, 2008թ. ընթացքում ընկերության` իրենց կողմից ղեկավարվող բրիգադներում որպես հավաքարարներ ձևակերպված, սակայն փաստացի աշխատանքի չհաճախող անձանց տվյալներն ընդգրկելով յուրաքանչյուր ամսվա աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, խաբեության եղանակով, խմբով հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափի` 29.740.991 ՀՀ դրամը։
Այնուհետև, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ընկերության տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի, փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, աշխղեկ Գյուլիզար Շամոյանի հետ, ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծած և ղեկավարած կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակությունների կատարմանը։
Ընդգրկվելով կազմակերպված խմբի կազմում և ունենալով հստակ դերակատարում՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. կեղծելու և իրացնելու եղանակով, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Այսպես.
Սամվել Եղոյանը 2008թ. ընթացքում, Գյուլիզար Շամոյանի հետ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելով, ընկերությունում որպես հավաքարարներ են ձևակերպել 130 անձանց, սակայն նրանց փաստացի ազատել են աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց։ Ստացել և տնօրինել են այդ անձանց անվամբ բանկի կողմից տրամադրված բանկային պլաստիկ քարտերը։ Յուրաքանչյուր ամիս կազմել են իրենց ենթակայության տակ գտնվող բրիգադներում աշխատող աշխատակիցների անվամբ լրացված, աշխատավարձի տրամադրման իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որոնցում ընդգրկել են նաև փատացի չաշխատող անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներ։ Այդ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկվել և ամեն ամիս իրենց կողմից տնօրինվող բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցվել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան գումարները, որոնք էլ կանխիկացնելով, Գյուլիզար Շամոյանն ու Սամվել Եղոյանը միասին 2008թ. ընթացքում հափշտակել են Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի բյուջետային միջոցներից, ընդհանուր առմամբ` առանձնապես խոշոր չափերով՝ 29.740.991 ՀՀ դրամ։
Այնուհետև, 2009թ. հունվարին Արթուր Հովհաննիսյանի հետ խորհրդակցելու ժամանակ, Սամվել Եղոյանը և Գյուլիզար Շամոյանը, ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի մասնակցությամբ, խոստովանել և բացահայտել են իրենց կողմից հափշտակություններ կատարելու հանգամանքը և եղանակը։ Նույն ժամանակ Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնության են եկել` ընկերությունում ձևակերպված, սակայն փաստացի աշխատանքից ազատված անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձի վճարման համար յուրաքանչյուր ամիս կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը լրացնելու եղանակով հափշտակությունը շարունակելու շուրջ։ Այդ նպատակով ընդգրկվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում` ստանձնելով հստակ դերակատարում։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի անդամների հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր կողմից ստանձնած դերակատարության համաձայն, խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանի թողտվությամբ և գիտությամբ, Սամվել Եղոյանն իր հերթին տնօրինել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց անվամբ բանկային պլաստիկ քարտերը, որոնց միջոցով կանխիկացրել է այդ անձանց անվամբ փոխանցված գումարները, ինչպես նաև աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձ տրամադրելու իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող տեղեկագրեր կազմելով և իրացնելով, իրականացրել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարվող ծանր հանցագործությանը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 280.938.441 ՀՀ դրամը։
75. Ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2004թ. մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով աշխղեկ Սամվել Եղոյանի հետ, 2008թ. ընթացքում ընկերության` իրենց կողմից ղեկավարվող բրիգադներում որպես հավաքարարներ ձևակերպված, սակայն փաստացի աշխատանքի չհաճախող անձանց տվյալներն ընդգրկելով յուրաքանչյուր ամսվա աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, խաբեության եղանակով, խմբով հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափի` 29.740.991 ՀՀ դրամը։
Այնուհետև, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ընկերության տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի, փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, աշխղեկ Սամվել Եղոյանի հետ, ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծած և ղեկավարած կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակությունների կատարմանը։
Ընդգրկվելով կազմակերպված խմբի կազմում և ունենալով հստակ դերակատարում՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. կեղծելու և իրացնելու եղանակով, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Այսպես.
Գյուլիզար Շամոյանը 2008թ. ընթացքում, Սամվել Եղոյանի հետ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելով, ընկերությունում որպես հավաքարարներ են ձևակերպել 130 անձանց, սակայն նրանց փաստացի ազատել են աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց։ Ստացել և տնօրինել են այդ անձանց անվամբ բանկի կողմից տրամադրված բանկային պլաստիկ քարտերը։ Յուրաքանչյուր ամիս կազմել են իրենց ենթակայության տակ գտնվող բրիգադներում աշխատող աշխատակիցների անվամբ լրացված, աշխատավարձի տրամադրման իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որոնցում ընդգրկել են նաև փատացի չաշխատող անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներ։ Այդ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկվել և ամեն ամիս իրենց կողմից տնօրինվող բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցվել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան գումարները, որոնք էլ կանխիկացնելով, Գյուլիզար Շամոյանն ու Սամվել Եղոյանը միասին 2008թ. ընթացքում հափշտակել են Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի բյուջետային միջոցներից, ընդհանուր առմամբ` առանձնապես խոշոր չափերով՝ 29.740.991 ՀՀ դրամ։
Այնուհետև, 2009թ. հունվարին Արթուր Հովհաննիսյանի հետ խորհրդակցելու ժամանակ, Սամվել Եղոյանը և Գյուլիզար Շամոյանը, ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի մասնակցությամբ, խոստովանել և բացահայտել են իրենց կողմից հափշտակություններ կատարելու հանգամանքը և եղանակը։ Նույն ժամանակ Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնության են եկել` ընկերությունում ձևակերպված, սակայն փաստացի աշխատանքից ազատված անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձի վճարման համար յուրաքանչյուր ամիս կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը լրացնելու եղանակով հափշտակությունը շարունակելու շուրջ։ Այդ նպատակով ընդգրկվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում` ստանձնելով հստակ դերակատարում։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի անդամների հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր կողմից ստանձնած դերակատարության համաձայն, խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանի թողտվությամբ և գիտությամբ, Գյուլիզար Շամոյանն իր հերթին տնօրինել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց անվամբ բանկային պլաստիկ քարտերը, որոնց միջոցով կանխիկացրել է այդ անձանց անվամբ փոխանցված գումարները, ինչպես նաև աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձ տրամադրելու իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող տեղեկագրեր կազմելով և իրացնելով, իրականացրել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարվող ծանր հանցագործությանը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 280.938.441 ՀՀ դրամը։
76. Ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2004թ. հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության գլխավոր հաշվապահ, 2009թ. հունվարից տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու Արթուր Հովհաննիսյանի նպատակի մասին, այդ նպատակով վերջինիս կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակության մանրամասներին, համաձայնվել է մասնակցել խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակություններին և, ընդգրկվելով խմբի կազմում ու ունենալով հստակ դերակատարում, 2009թ. հունվարից 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամ գումարները։
Այսպես.
2009թ. հունվարին Ա.Հովհաննիսյանից տեղեկանալով, որ ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմին Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև` Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվող <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտեր և այլ տվյալներ իրավասու մարմնին ներկայացնելով, ինչպես նաև ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կազմում մասնակցել հափշտակության իրականացմանն՝ ունենալով իր հստակ դերակատարությունը։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր դերակատարության համար խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանի թողտվությամբ և գիտությամբ, Գագիկ Խաչատրյանն իր հերթին տնօրինել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց անվամբ բանկային քարտերը, որոնց միջոցով կանխիկացրել է այդ անձանց անվամբ փոխանցված գումարները։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։
77. Ամբաստանյալ Ռ.Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2013թ. մարտից հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, 2013թ. մարտ ամսին տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղությամբ Արթուր Հովհաննիսյանի մտադրության և այդ նպատակով վերջինի կողմից ստեղծված և ղեկավարած կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակության մանրամասներին, ընդգրկվել է խմբի կազմում և ունենալով հստակ դերակատարում՝ 2013թ. մարտ ամսից մինչև սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, կազմակերպված խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. կեղծելու և իրացնելու եղանակով, օժանդակել է խաբեությամբ Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 33.308.442 ՀՀ դրամի հափշտակության կատարմանը։
Այսպես.
2013թ. մարտին Արթուր Հովհաննիսյանից տեղեկանալով, որ ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմին Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև` Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվող <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտեր և այլ տվյալներ իրավասու մարմնին ներկայացնելով, ինչպես նաև ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կազմում մասնակցել հափշտակության իրականացմանն՝ ունենալով իր հստակ դերակատարությունը։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի անդամների հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Ռոբերտ Խաչատրյանն ընդգրկվելով կազմակերպված խմբի կազմում, դրանում ունենալով իր ուրույն տեղն ու դերակատարումը, տեղյակ լինելով հափշտակության` վերը նկարագրված եղանակի և միջոցների մասին տվյալներին, նախնական համաձայնությամբ, ընկերությունում զբաղեցրած պաշտոնից բխող լիազորություններն իրացրել է խմբի կողմից հանցագործության կատարումն ապահովելու նպատակով, այն է` ընկերությունում որպես հավաքարարներ ձևակերպված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց վերաբերյալ աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձ տրամադրելու իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող տեղեկագրեր կազմելով և իրացնելով, օժանդակել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարվող ծանր հանցագործությանը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 33.084.442 ՀՀ դրամը։
78. Ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա, 2011թ. դեկտեմբերից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, և 2011թ. դեկտեմբերին տեղականալով, ընկերությունում որպես աշխատակից ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներն աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում գրանցելու, ինչպես նաև ընկերության կողմից փաստացի չիրականացված սանիտարական մաքրման աշխատանքների մասին կեղծ կատարողկան ակտեր կազմելու և իրավասու մարմնին ներկայացնելու եղանակով, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ընկերության տնօրեն, հետագայում` ինժեներ Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված հանցավոր խմբի կողմից կատարվող հափշտակությունների մասին, իր համաձայնությամբ ընդգրկվել է խմբի կազմում և ստանձնելով հստակ դերակատարում՝ 2011թ. դեկտեմբերից 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, կազմակերպված խմբի կազմում պաշտոնական փաստաթղթերը կեղծելու եղանակով, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 101.066.467 ՀՀ դրամ գումարները։
Այսպես.
Հրայր Հակոբյանը 2011թ. դեկտեմբերին տեղեկանալով, որ ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմին Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև` Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվող <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտեր և այլ տվյալներ իրավասու մարմնին ներկայացնելով, ինչպես նաև ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում մասնակցել հափշտակության իրականացմանը և ստանձնել է հստակ դերակատարում։
Ստանալով խմբի անդամների համաձայնությունը հափշտակություններ կատարելու վերաբերյալ Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, մյուս աշխղեկների հետ միասին, միմյանց լրացնելով, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Հրայր Հակոբյանը և մյուս աշխղեկները իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 101.066.467 ՀՀ դրամը։

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը, վերաքննիչ բողոքի պատասխանը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
79. Ամբաստանյալներ Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2017թ. դատավճիռը թիվ ԵԿԴ/0206/01/15 քրեական գործով ակնհայտ անհիմն է, ամբաստանյալ Միսակ Հարությունյանին և Սամվել Պապոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կռդմից հաստատված չէ, դատարանը մեղադրական դատավճիռ կայացնելով թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա։
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Սամվել Պապոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, հայտնել, որ 2003թ. ապրիլից աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, որպես կադրերի բաժնի վարիչ, ապա տեսուչ։ Իր պարտականությունների մեջ եղել է կադրերի գործերը, կազմել է անձնական քարտերը, պայմանագրերը, պատրաստել հրամաններ, որոնք բոլորն արվել են աշխատանքի ընդունվող անձանց դիմումների հիման վրա, դրանք համապատասխան իրավասու անձանց կողմից մակագրվելով, որից հետո դրանք հաստատել է տնօրենը։
Ընկերությունն ունեցել է մոտ 430 աշխատակից և իր պարտականությունների մեջ չի մտել նրանց աշխատանքի ներկայանալը կամ պարտականությունները կատարելը անձամբ հսկելու գործառույթ։ Նոր աշխատակիցներ ընդունելիս միշտ չէ, որ նրանց հետ անձամբ է շփվել, քանի որ իր աշխատանքը եղել է նրանց արդեն իսկ մակագրված դիմումների հիման վրա համապատասխան փաստաթղթեր կազմելն ու դրանք վերջիններիս ստորագելու համար ներկայացնելուց հետո տնօրենի հաստատմանը ներկայացնելը։ Եղել են դեպքեր, որ համապատասխան բաժնի ղեկավարները աշխղեկներն անձամբ են տարել իր կազմած պայմանագիրը աշխատակցին ստորագրել տալու ու ԿԲ վերադարձնելու համար, սակայն ինքը դա չի համարել իրավախախտում, մանավանդ չի մտածել, որ հնարավոր է լինի աշխատակից, ով չի ներկայանում աշխատանքի, ինքը տեղյակ չի եղել նման դեպքերի մասին։
Իր հիշելով 2013թ. վերջին Արթուր Հովհաննիսյանը իրեն կանչել և ասել է, որ Սամվել Եղոյանի հետ կապված ոստիկանությունում ինչ-որ գործ կա և որոշ մարդիկ պետք է ազատվեն աշխատանքից։ Ինքը տեղեկացրել է, որ դրա համար անհրաժեշտ են այդ անձանց դիմումները, որոնց հիման վրա հրամաններ պետք է պատրաստվեն։ Դրանից հետո Գյուլիզար Շամոյանն ու Սամվել Եղոյանը միանգամից մի քանի դիմումներ են ներկայացրել, և այդ անձանց ներկայացրել են ազատման։
Եղել են դեպքեր, երբ պայմանագրերում փոփոխություններ կատարելու անհրաժեշտություն է առաջացել /ասենք աշխատավարձի չափի փոփոխություն/ և ինքը աշխղեկների հետ ուղարկել է նրանց բրիգադի աշխատակիցների պայմանագրերը ստորագրելու համար։ Դրանք ստորագրված վերադարձնելուց հետո եղել է նաև, որ իր աչքին այդ ստորագրությունները նախկին ստորագրություններից ինչ-որ կերպ տարբերվել են, այդ մասին նույնիսկ հայտնել է ղեկավարներին։ Իրեն սակայն բացատրել են, որ արտառոց ոչինչ չկա, քանի որ մարդիկ տարբեր իրավիճակներում հնարավոր է տարբեր կերպ ստորագրեն ու անհանգստության առիթ չկա։
Ըստ էության իր անելիքը սահմանափակվել է բացառապես փաստաթղթերի հիման վրա հրամաններ նախապատրաստելով և առկա հրամանների հետ աշխատաժամանակի հաշվառման թերթիկների /տաբելները/ համապատասխանությունն ստուգելը։ Ընդ որում, այդ տաբելները կազմվել են բացառապես բաժինների ղեկավարների /աշխղեկների/ կողմից և դրանցում առկա սխալները իր կողմից ստուգվել են միմիայն հրամանների հետ համեմատելով։
Մեղադրանքի կողմը Սամվել Պապոյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ է դիտել ինչպես իր, այնպես էլ վկաներ Արմինե Մելքոնյանի/հաշվապահ/, Լիլիթ Աբրահամյանի, Լուսինե Հարությունյանի /հաշվապահ աշխատավարձի գծով/ ցուցմունքները։ Հետաքրքրական է, որ նշված անձինք նույնպես հայտնել են, որ միայն աշխղեկները կարող էին ռեալ ստուգել աշխատողների ներկայությունը, իսկ Ս.Պապոյանը տաբելների ստուգումը կատարել է բացառապես փաստաթղթային եղանակով, հայտնել են, որ ընկերությունում նոր ընդունված աշխատակիցներին բանկային քարտեր տրամադրելիս դեպքեր են եղել, որ դրանք ստանալու դիմաց ստորագրելու համար աշխատակիցներին հիմնարկ կանչելու փոխարեն ղեկավարության գիտությամբ քարտերն ստացել են աշխղեկները, քանի որ նրանք պատճառաբանել են, որ հավաքարարները գիշերն են աշխատում և չեն կարող ընկերություն գալ։
Այսինքն, այս ցուցմունքներից ևս պարզ է դարձել, որ <<Կենտրոն-Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, հաշվի առնելով աշխատանքային ռեժիմի առանձնահատկությունները թույլ է տրվել փաստաթղթերը ստորագրելու համար աշխղեկների միջոցով ուղարկելը, կամ նույնիսկ բանկային քարտերը նրանց միջոցով աշխատակիցներին տրամադրելը։
Ավելի քան պարզ է, որ Սամվել Պապոյանը ոչ որպես պարտականություն, ոչ էլ առավել ևս հնարավորություն չի ունեցել, հետևաբար նաև լիազորված չի եղել հետևել, հսկել աշխատակիցների կողմից աշխատանքի հաճախելու գործընթացին, կամ ամրագրել դա ինչ որ կերպ, կամ լրացված աշխատաժամանակի հաշվառման թերթիկները /տաբելները/ կազմել ըստ դրա։ Պարզ է նաև, որ իր որպես կադրերի անձնական գործերի, հրամանագրքի վարման պատասխանատուի, այս դեպքում խնդիրը մեկն է եղել` ստուգել աշխատաժամանակի հաշվառման թերթիկները /տաբելները/ ըստ առկա հրամանների։
Ողջ դատաքննության ընթացքում հարցաքննված որևէ աշխատակից /Եվգինե Փաբուջյան, Արտավազդ Ասլիկյան, ժենյա Մուրադյան, Բարի Մահմեդովը/ ում հարց ուղղվեց, թե բացառությամբ իրենց աշխղեկների, ուրիշ որևէ աշխատակից իրավասու էր անմիջականորեն հսկել և ստուգել իրենց աշխատանքի հաճախելիությունը, չի նշել այլ անձի, ով երբևէ կատարել է նման գործառույթ։ Ավելին, դա նաև չի նախատեսվել կադրերի բաժնի տեսուչի պարտականությունների մեջ։ Որևէ ապացույցով այդպես էլ չի հիմնավորվել, որ Սամվել Պապոյանը տեղյակ եղել է կամ ի պաշտոնե պարտավոր էր իմանալ աշխատանքի չներկայացող աշխատակիցների մասին։ Ավելին, ամբաստանյալներ Գյույիզար Շամոյանի և Սամվել Եղոյանի կողմից դատարանում տրված ցուցմունքներում հստակ մատնանշվեցին մի քանի պատասխանատու աշխատակիցներ, ովքեր, ըստ վերջիններիս, տեղյակ եղել են այդ մասին, Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանը նույնիսկ նշեցին, որ բանկային քարտեր են տրվել այն անձանց, ովքեր տեղյակ են եղել և ի պաշտոնե իրավասու այս կամ այն կերպ ազդեցություն ունենալ այդ աշխատելաոճը խթանելուն կամ հակառակին։ Որևէ մեկի կողմից որպես իրազեկ անձ չի նշվել Սամվել Պապոյանի անունը, առավել ևս վերը նշված ամբաստանյալների ցուցմունքից կարելի է հստակ պատկերացնել, որ իրենց մոտ առկա աշխատանքի չներկայացող անձանց անվամբ բանկային քարտերից մաս է հանվել հենց այն ղեկավար աշխատակիցներին, ովքեր տեղյակ են եղել և առնչվել ու իրավունք են ունեցել արգելել այլ գործելաոճը։
Այս պայմաններում անհասկանալի է, թե ինչ տրամաբանությամբ և ինչ ապացույցների հիման վրա է Սամվել Պապոյանի կողմից աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը հաստատելը դիտվել որպես խոչընդոտներ վերացնելու եղանակով պաշտոնական կեղծիքներ կատարելուն օժանդակել։
Քննարկվող հանցագործության առարկան են պաշտոնական փաստաթղթերը, այդպիսիք համարվում են պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց կազմակերպությունների կողմից տրվող այն վավերացված տեղեկատվությունը, որը գտնվում է նյութական կրիչների վրա և հավաստում է իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր կամ իրադարձություններ։
Հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ են հանցագործության շարժառիթը և նպատակը։ Պաշտոնեական կեղծիքի հանցակազմն առկա է միայն այն դեպքում, երբ օրենքում նկարագրված գործողությունները կատարվում են շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով։
Այսինքն դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը հանցակցությունը այս պարագայում ուղղակի բացակայում է, քանի որ Սամվել Պապոյանի գործողություններն աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ աշխղեկների կազմած տեղեկագրերը հաստատելը, որոնք բացառապես իր պարտականությունների շրջանակով են պայմանավորված եղել, հիմվել են հիմնարկի կադրերի բաժին ներկայացված փաստաթղթերով և օրենքով սահմանված կարգով արձակված գրավոր հրամաններով։ Այդ տեղեկագրերի վերը նշված կարգով ստուգելն ու հաստատելն իր պարտականությունն է եղել, ինչը չի կարող միաժամանակ դիտվել իբրև շահադիտական նպատակի կամ անձնական այլ դրդումների կամ խմբային շահերից ելնելու շարժառիթով կատարված գործողություն, հաշվի առնելով, որ բացառությամբ գրավոր հիմքերի /ժամանակավոր անաշխատունակության թերթիկներ, արձակուրդների հրամաններ և այլն/հետ համադրելու և ճշտելու, Սամվել Պապոյանը տեղեկագրերում այլ փոփոխություններ կատարելու իրավասություն չի ունեցել։ Հետևաբար հիմնազուրկ են այն դատողությունները, որոնցով փորձ է արվել Ս.Պապոյանին դիտել իբրև գրանցված, բայց իրականում չաշխատող անձանց այդ տեղեկագրերում դիտավորյալ կերպով ներառելուն չխոչընդոտել, քանի որ որևէ կերպ այդպես էլ չի հիմնավորվել վերջինիս դիտավորությունը, ավելին, այդպես էլ անհասկանալի մնաց թե շահադիտական նպատակի կամ անձնական այլ դրդումների կամ խմբային շահերից ելնելու շարժառիթը, որ ապացույցով հիմնավորվեց։ Նրան տեղյակ պահել այդ մասին կամ անհանգստանալ նրա հնարավոր գործողություններից ի վնաս այդ աշխատողների որևէ մեկը չի էլ ակնկալել, քանի որ դա ընդհանրապես Ս.Պապոյանի գործառույթների շրջանակից դուրս է գտնվել։
Առանձնահատուկ հետաքրքրության է արժանի դատարանի մեկնաբանությունը Ս.Պապոյանի արարքի <<հիմնավորման>> վերաբերյալ, այսպես <<...Նշված խմբում ընդգրկված չի եղել սակայն Սամվել Պապոյանը, ով հանդիսանալով <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կադրերի պետ, իսկ այնուհետև նաև կադրերի տեսուչ, իր փաստացի գործողություններով օժանդակել է ընկերության տնօրեններ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին նրանց կողմից կատարված պաշտոնական կեղծիքներին աշխատանքի հաճախելու մտադրություն չունեցող, սակայն նրանց անուններով գումարներ դուրս գրելու և հափշտակելու նպատակով անձանց գործերը գրանցելու և նրանց իրբև թե որպես <<փոխարինող>> հանդիսացող աշխատակիցներ հաշվառելու ձևով։ Հարկ է նկատի ունենալ, որ նշված անձանցից յուրաքանչյուրի հափշտակությանը չմասնակցելու և իրենց գործառույթներն օրենքին և այլ նորմատիվ իրավական ակտերին համապատասխան իրականացնելու դեպքում, ուղղահայաց գործող հափշտակության հիշյալ մեխանիզմը չէր կարող <<աշխատել>>, քանի որ այն իրականացնելու համար անհրաժեշտ է եղել նրանցից յուրաքանչյուրի իր աշխատանքային գործառույթներին համապատասխան կատարվող որոշակի քայլերը, որը վերջում պետք է հանգեցներ հանցավոր նպատակների իրականացմանը, ինչպես այս դեպքում>> /ընդ որում դատավճռում դա Ս.Պապոյանին վերաբերող ամբողջ մեկնաբանությունն է/։
Դատարանի տրամաբանությամբ /Ս.Պապոյանի մեղադրանքի արտագրությունը որպես մեկնաբանություն դիտելով, այդպես էլ չի նշվել, թե Ս.Պապոյանը որ օրենքն ու իրավական ակտն է խախտել իր պարտականությունները կատարելով, քանի որ Ս.Պապոյանն առնվազն պետք է փախչեր աշխատանքից, չներկայանար աշխատանքի, որպեսզի չկատարեր իր աշխատանքային պարտականությունները/ եթե հափշտակության հիշյալ մեխանիզմը <<աշխատել>> է, ու Սամվել Պապոյանն էլ <<սխալ հիմնարկում>> կադրերի բաժնի տեսուչն է եղել, ուրեմն Ս.Պապոյանը մեղավոր է ու վերջ։ Ու նշանակություն չունի, որ դատարանն այդպես էլ գեթ. 1 ապացույց չի նշել, որով կհիմնավորեր իր <<տրամաբանական>> եզրահանգումը։
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Միսակ Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, հայտնել, որ <<Կենտրոն-Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատել է 2003 թվականից որպես ավտոհավաքակայանի վարիչ։ Որևէ անսարք ավտոմեքենա լինելու դեպքում արհեստանոցի վարիչը և մեխանիկը զննելով ավտոմեքենան` ներկայացրել են իրեն անսարքությունը, որից հետո ինքը լրացրել է պահանջագիր, հանձնել գլխավոր ինժեներին, ով իր հերթին ստորագրել հանձնել է տնօրենին։ Որից հետո մատակարարը ձեռք է բերել նշված պահեստամասը, տվել իրենց, այն տեղադրվել է ավտոմեքենայի վրա և դրա վերաբերյալ կազմվել է համապատասխան փաստաթուղթ։ Երբեք չի եղել առանց անհրաժեշտության պահեստամաս ձեռք բերվի կամ կազմվի փաստաթուղթ, առանց ավտոմեքենայի վրա պահեստամաս փոխվելու։ Հարցաքննված վարորդները նույնպես, որոնց տրվել է հարց, թե եղել է դեպք, որ առանց պահեստամաս տեղադրելու ստորագրեն փաստաթղթի տակ, որ դա իբրև թե տեղադրվել է իրենց մեքենայի վրա, պատասխանել են որ նման դեպք չի եղել, որ ստորագրել են միայն այն ժամանակ, երբ պահեստամասը տեղադրվել է իրենց մեքենաներին Վազիր Ուսոյան, Աշոտիկ Գրիգորյան, Վահրամ Մովսիսյան, Յուրիկ Մուրադյան, Գրիգոր Մաթևոսյան, Գեղամ Մանուկյան, Արմեն Հովսեփյան, Ժորա Բարահամյան, Վահան Սիմոնյան, Արթուր Անանյան, Հովհաննես Նիկողոսյան/։
Ինչ վերաբերում է վառելիքի ծախսերին վերաբերող փաստաթղթերի տակ առկա իր ստորագրությանը, հայտնել է, որ դա կատարվել է մեկ անգամ, չի կարող հիշել, թե ինչ ժամանակահատվածի համար և քանի փաստաթղթի տակ է ստորագրել, սակայն հստակ գիտի, որ դա համընկել է գլխավոր ինժեներ Գավրոշ Փաշինյանի որոշակի հատված աշխատանքից բացակայելու հետ։ Նրա բացակա լինելու պատճառով տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի բանավոր կարգադրությամբ ինքը, որպես փոխարինող, գծիկ դնելով Գ.Փաշինյանի ազգանվան դիմաց, ստորագրել է այդ փաստաթղթերի տակ, քանի որ տնօրենը բացատրել է, որ հաշվետվություններ ներկայացնելու վերջնաժամկետի հետ կապված անհրաժեշտ է ստորագրել այդ փաստաթղթերը գլխավոր ինժեների փոխարեն։ Թեև հրամանով վերջինիս պարտականություններն իր վրա դրված չեն եղել, սակայն ինքը որևէ արտառոց բան չի տեսել իր որպես ավտոհավաքակայանի վարիչի, գլխավոր ինժեների բացակայությամբ նրա փոխարեն փաստաթղթերի տակ ստորագրելու մեջ։ Ավելին, վստահ է եղել, որ այդ փաստաթղթերը կազմված են պատշաճ, քանի որ դրանք հիմնավորող բոլոր անհրաժեշտ պայմաններն առկա են եղել /համապատասխան անձանց ստորագրություններ, ուղեգրեր և այլն/։
Նշել է նաև, որ ավտոմեքենաների վրա գազի բալոններ տեղադրվել են տարբեր տարեթվերի և ինքը չի կարող հստակ հիշել, թե որ ավտոմեքենան երբ է անցել գազով շահագործման։
Նախաքննության ընթացքում որպես վկա տրված ցուցմունքի վերաբերյալ հայտնել է, որ երեք օր ու գիշեր առանց հանգստի աշխատելուց հետո հրավիրվելով քննչական բաժին հարցաքննության, հայտնել է, որ ի վիճակի չէ ընդհանրապես ընկալել ու պատմել որևէ բան։ Խնդրել է հարցաքննությունը հետաձգել հաջորդ օրվան, սակայն թեև այդ ցուցմունքի ավարտին քննիչը նշել է այդ մասին, այնուամենայնիվ քննիչը որոշել է հարցաքննությունն անցկացնել այդ օրը և ինքը վերջինիս կողմից համակարգչով արձանագրված ցուցմունքը առանց կարդալու ստորագրել է, քանի որ ֆիզիկապես ի վիճակի չի եղել նույնիսկ կարդալ այն։
11.12.2013թ., 04.03.2015թ, 02.07.2015թ. որպես վկա հարցաքննվելով Մ.Հարությունյանը ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախազգուշացվել է քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածներով, և չնայած այն հանգամանքին, որ 11.12.2013թ., վերջինս նույնիսկ հայտնել է իր ֆիզիկական գերհոգնած վիճակում ցուցմունք տալու անհնարինության մասին, այդուամենայնիվ հարցաքննությունն ավարտին է հասցվել, անգամ այն բանից հետո, երբ արձանագրվել են տեղեկություններ, որոնք ամբողջությամբ իր դեմ են եղել ու հետագայում քրեադատավարական նորմերի ակնհայտ խախումներով ձեռք բերված <<ապացույցները>> դրվել են մեղադրանքի հիմքում։ Արդեն մեղադրյալի կարգավիճակով Միսակ Հարությունյանը մեղադրանքի շուրջ դիրքոշում հայտնելով` նշել է միայն, որ մեղավոր է ճանաչում իրեն, սակայն այլևս ցուցմունք չի տվել։ Այսինքն, Մ.Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել անթույլատրելի եղանակով ստացված ապացույցի բացառապես որպես վկա հարցաքննության հիման վրա, մինչդեռ, վերջինս այդ ցուցմունքներում հարցաքննվել է իր վերաբերյալ և իր դեմ, այսինքն փաստացի կասկածյալի կարգավիճակ ունեցող անձին պարտադրվել է ցուցմունք տալ իր դեմ։
Մ.Հարությունյանի մեղադրանքի առնչությամբ դրա հիմքում դրված ապացույցներին մասնավորապես նախաքննական ցուցմունքներին անդրադառնալով` բողոք բերած անձը դատարանի ուշադրությունն է ցանկացել հրավիրել դրանց դատավարական կոպիտ խախտումների արդյունքում, անձի իրավունքների էական ոտնահարմամբ ստանալու հանգամանքի վրա։ Ինչպես արդեն վերը նշվեց, դատարանում հրապարակված այդ ցուցմունքների բովանդակությունից ակհնայտ է, որ որպես վկա ցուցմունք տալու պարտականությունը <<բացատրելով, և իր դեմ ցուցմունք տվող անձին հարցաքննող քննիչը թույլ է տվել էական խախտում, որով փաստացի կասկածյալ հանդիսացող Մ.Հարությունյանը զրկվել է իր լռելու իրավունքն իրացնելու հնարավորությունից։ Բացի այդ, նախաքննության այդ փուլում արդեն առկա են եղել գործով որպես մեղադրյալ ներգրավված այլ անձանց հետ վերջինիս շահերի հակասություն, որպիսի պարագան ենթադրում էր, որ վերջինիս հարցաքննությանը պետք է մասնակցեր պաշտպան դրա պարտադիր լինելով պայմանավորված։ Այս պարագայում, նախաքննության ողջ ընթացքում Մ.Հարությունյանի իրավունքների խախտումները հանգեցրել են վերջինիս կողմից ստիպված /անգամ ֆիզիկական անհնարինության պայմաններում/ ցուցմունքներ տալուն, որոնք վերջինս որպես մեղադրյալ այլևս չի կրկնել, իսկ քննիչի կողմից միայն մեղքն ընդունենելու դիրքորոշումն արձանագրելով և մեղադրանքի շուրջ այլևս դետալային հարցաքննություն չկատարելով, փաստացի մեղադրանքի հիմքում է դրվել անթուլատրելի ապացույց։
Մ.Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել 2008-2013թթ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում խոչընդոտներ վերացնելով պաշտոնական կեղծիքներին ուժանդակելու համար։
Այսինքն դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը հանցակցությունը, հիմնավորված չէ, քանի որ Մ.Հարությունյանը նշված փաստաթղթերի տակ ստորագրել է տնօրենի բանավոր կարգադրության հիման վրա, և ըստ նրա ցուցմունքի, ինքը ոչ հրամանով և ոչ էլ փաստացի չի կատարել գլխավոր ինժեների պարտականությունները ում այդ փաստաթղթերը ստորագրելով փաստորեն փոխարինել է։ Տվյալ պահին այդ փաստաթղթերի տակ ստորագրելով վստահաբար գիտակցել է, որ օրինական գործողությունների արդյունքում կազմված փաստաթղթերի տակ է ստորագրում։ Այս հանգամանքը առարկայական է այնքանով, որ վերջինիս դիտավորությունը կեղծիք կատարելուն օժանդակելու մեջ կարող էր հաստատվել, եթե Մ.Հարությունյանը գոնե փոխարիներ գլխավոր ինժեներին, տիրապետեր նրա գործառույթներին ու գիտակցեր, որ այդ փաստաթղթերի բովանդակությունը իրականությանը չի համապատասխանում։ Իսկ սուբյեկտիվ կողմից օժանդակությունը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն հանցագործը գիտակցում է, որ ինքը մասնակցում է կատարողի կողմից իրականացվող հանցագործությանը և ցանկանում է դրան մասնակցել։
Միսակ Հարությունյանի դատարանում հայտնած ցուցմունքին ի հակադրություն, որևէ ապացույց գործով չի հետազոտվել, այսինքն, մեղադրանքըը հիմնված է բացառապես Մ.Հարությունյանի ստորագրությունը հետազոտված փաստաթղթերում ֆիքսելով, իսկ նրա դատարանում հայտնած ցուցմունքով բացահայտվում է, որ անձը տեղյակ չէր ու չէր էլ կարող լինել վառելիքի շուրջ հնարավոր անհստակություններից, քանի որ նա ցուցմունքում ներկայացրել է իր գործառույթները որպես ավտոհավաքակայանի վարիչ ու դրանք ոչ մի կապ չեն ունեցել ոչ երթերի կատարման, ոչ էլ վառելիքի բաշխման-դուրս գրման հետ։ Այսինքն ի պաշտոնե Մ.Հարությունյանի ստորագրությունն այդ փաստաթղթերի սոսկ մեղմ ասած <<պարտադիր>> չի էլ եղել, ինչը թույլ է տալիս պնդել, որ նրան վառելիքի դուրս գրման ենթադրյալ առանձնահատկություններին իրազեկելու, տեղեկացնելու անհրաժեշտություն որևէ մեկը չի էլ ունեցել։
Վերը թվարկված փաստարկների անտեսմամբ դատարանն այնուամենայնիվ ապացուցված համարելով պաշտպանյալների մեղքը կատարված արարքներում, վերջիններիս մեղավոր է ճանաչել և նրանց նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում վեց ամիս ժամկետով։
Անդրադառնալով դատարանի կողմից պատժի տեսակի ընտրության հիմնավորումներին, բողոք բերած անձը գտնում է, որ դրանք սույն գործով բացառիկ են քրեական օրենսգրքով սահմանված պատժի հասկացությանը և նպատակներին, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու սկզբունքներին ակնհայտորեն ոտնահարելու իմաստով։
Մասնավորապես, վերոհիշյալը վերաբերում է դատարանի կողմից <<տուգանք>> տեսակի պատժատեսակի հարցն ընդհանրապես չքննարկելու և Միսակ Հարությունյանին և Սամվել Պապոյանին իբրև անհուստլիորեն հանցագործության ուղին բռնած հանցագործների դիտարկելու և ոչ մի կերպ նրանց ազատության մեջ չթողնելու դատարանի համոզմունքին։
Սա այն բացառիկ դեպքն է, երբ իր պաշտպանյալների նկատմամբ նշանակված աղաղակող անարդարացի պատժի նշանակելու հարցը ներկայացվում է դատարանի նույն դատավճռով նշանակած մյուս պատիժների համատեքստում, որովհետև այդ պարագան է ակնհայտ դարձնում, որ բողոք բերած անձի կենսաթոշակառու, վատառողջ, նախկինում չդատված, բարձրագույն կրթությամբ պաշտպանյալներին ազատազրկման դատապարտելու հիմքում դատարանը դրել է /փաստորեն որպես ծանրացնող հանգամանք, քանի որ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված է տուգանք տեսակի պատիժ նաև/ դատարանի դահլիճում այդպես էլ մեղքն ընդունելու մասին հայտարարություն չանելը <<հանդգնորեն>> մեղքը չընդունելու հանգամանքը։ Սա այն դեպքում, որ դատարանը դատավճռում նշել է, որ Միսակ Հարությունյանի և Սամվել Պապոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք առկա չէ։
Սույն դատավճռով նշանակված պատիժների պարագայում դատարանն ակնհայտորեն առաջնորդվել է մեկ քաղաքականությամբ <<պատժել>> բոլորին, ովքեր կհամարձակվեն պնդել իրենց անմեղության մասին։ Այս համոզմունքն այնքանով է հիմնավոր, որ գործով առավել խիստ հոդվածներով մեղադրվող այն ամբաստանյալները, ովքեր մեղքն ընդունել և ավելին շտապել են դատարանին ներկայացրել որոշակի չափ վճարված գումարի անդորրագրեր որպես պատճառված վնասը հատուցելուն ուղղված քայլ, արժանացել են Դատարանի <<մարդասիրական>> քայլին։ Դատարանը նույնիսկ ուշադրություն չի դարձրել, որ Միսակ Հարությունյանից ու Սամվել Պապոյանից անգամ տուժող կողմը քաղհայցով որևէ պահանջ չի ներկայացրել ու նույնիսկ տուժողը չի ակնկալել, որ վերջիններից պետք է սպասեր վնասը գումարով վերականգնելուն ուղղված քայլեր։
Դատարանի կողմից պատիժ նշանակելու քրեաիրավական սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներ/ կոպտորեն ոտնահարող պատճառաբանություններն ակնհայտորեն դուրս են պատիժ նշանակելու քրեաիրավական սկզբունքների տրամաբանությունից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով սպառիչ թվարկված են անձի պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքները, որոնց ցանկը սպառիչ է, քանի որ պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել այդ հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ։
Այս դեպքում, սակայն, դատարանը թեև ձևականորեն նշել է, որ ամբաստանյալների պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն, այնուամենայնիվ փաստացի ամբաստանյալների կողմից մեղքը չընդունելը դիտարկել է որպես պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք ընդհանրապես չանդրադառնալով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ տուգանք պատժատեսակին ու առավել ծանր պատժատեսակի նշանակելու դեպքում էլ աննպատակահարմար գտել թոշակառու, վատառողջ /բողոքին կից ներկայացվում են Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի կենսթոշակի վկայականների պատճենները, Ս.Պապոյանի առողջական վիճակի վերաբերյալ կոնսուլտացիոն թերթիկը, Մ.Հարությունյանի խնամքին գտնվող կնոջ Ռուզաննա Մխիթարյանի առողջական վիճակի վերաբերյալ բժշկական քարտից քաղվածքը/ պաշտպանյալների ազատության մեջ մնալու հնարավորությունը։ Նշվածը ակնհայտորեն խախտում է վերը թվարկված օրենսդրական նորմերի տառին և բովանդակությանը և խաթարում արդարադատության բուն էությունը։
80. Հաշվի առնելով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության 376-րդ, 376.1-րդ, 385-րդ, 394-րդ հոդվածների պահանջներով` բողոք բերած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի մասով բեկանել` մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված արարքում նրանց արդարացնել, կամ վիճարկվող դատական ակտը Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի մասով բեկանել, որպես պատիժ նշանակել տուգանք` հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն չափով, կամ վիճարկվող դատական ակտը Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի մասով բեկանել և ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` նշանակելով փորձաշրջան` օրենսքով սահմանված որոշակի ժամկետով:
81. Ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի կոպիտ խախտումներ, որոնք հանգեցրել են գործի սխալ լուծման։
Մասնավորապես, ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետացոտված ապացույցներով Ռոբերտ Խաչատրյանին և Սամվել Եղոյանին առաջադրված մեղադրանքները չեն հիմնավորվել։
Դատարանում Ռոբերտ Խաչատրյանը հրաժարվել է ցուցմունք տայ, հրապարակվել են վկայի կարգավիճակում նրա տված նախաքննական ցուցմունքները ըստ որոնց ինքը բացի իր աշխատավարձից այլ գումար չի ստացել, տվյալ անձի բանկային քարտը չի տնօրինել որևէ չարաշահման կամ հափշտակության մասին չի իմացել։
Աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում 2013թ. մարտ ամսից մինչև սույն թվականի նոյեմբերի 1-ը որպես հավաքարարների ցերեկային բրիգադի աշխղեկ։ Աշխատանքը սկսվել է 17։00-ին, ավարտվել 20։00-ին։ Այն ներառել է Հանրապետաթյան Հրապարակի, Հյուսիսային պողոտայի և Օպերայի տարածքները։ Աշխատանքի էությանը, մաքրվող տարածքներին, ինչպես նաև հավաքարարներին ծանոթացրել է Գյուլին` Գյուլիզար Շամոյանը։
Ի սկզբանե, քանի որ ինքն իր աշխատողների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը չի կարողացել լրացնել, և այդպես էլ մինչև վերջ չի սովորել, դրանք իր փոխարեն լրացրել է Գյուլին, իսկ ինքը ստորագրել է։ Հետագայում այդ տեղեկագրերում իր իրական աշխատողներից բացի 4 այլ անձանց տվյալներ հայտնաբերելուց հետո, դրա հետ կապված հարցին ի պատասխան Գյուլին ասել է, որ իրենց աշխատանքի ձևն այդպիսին է, իսկ ինքը դրանում որևէ վատ բան չի տեսել և ոչինչ չի կասկածել։ Նույն եղանակով, տնօրեն Սամվել Հովհաննիսյանի ցուցումով, կրկին Գյուլիի լրացնելուց հետո ստորագրել է նաև Աբադյան Սվետլանայի և Հովակիմյան Մարետայի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, ինչպես նաև զեկուցագրեր է ներկայացրել վերջիններիս պարգևատրելու վերաբերյալ, այնուհետն մակագրություն է կատարել բոլոր իրեն անծանոթ, որպես հավաքարար ձևակերպված անձանց աշխատանքից ազատվելու դեմ չառարկելու վերաբերյալ։
Քանի որ այդ անձանց չի ճանաչել և երբևէ չի տեսել, հասկացել է, որ նրանք պարզապես ձևական գրանցված աշխատողներ են եղել։
Վերը նշված անձինք իրենց ցացմունքներով հաստատել են Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքների իսկությունը և արժանահավատությունը մեկ տարբերությամբ, որ ըստ Աբադյան Սվետլանայի և Հովակիմյան Մարետայի ցուցմունքների` նրանք աշխատել և վարձատրվել են, ինչը Ռոբերտ Խաչատրյանը հաստատապես չէր կարող իմանալ, քանի որ այդ անձինք փաստացի իր բրիգադում չեն աշխատել։
Իսկ Գյուլիզար Շամոյանն ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատաքննական ցացմունքներով հայտնել է, որ Ռոբերտ Խաչատրյանի փոխարեն ինքն է լրացրել նրա աշխատողների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը։
Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը հաստատվում է նաև Սամվել Եղոյանին և Գյուլիզար Շամոյանին առաջադրված մեղադրանքներով ըստ որոնց նրանք են նախնական համաձայնության գալով` ընկերությունում որպես հավաքարարներ ձևակերպել 130 անձանց, սակայն նրանց փաստացի ազատել են աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց։
Ռոբերտ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում է դրվել նաև դատահաշվապահական փորձաքննության 14.07.2015թ. թիվ 14-0226 եդրակացությունը, համաձայն որի` Ռոբերտ Խաչատրյանի աշխատած ժամանակահատվածում գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցվել է 33.308.442 ՀՀ դրամ գումար։
Պարզապես անհասկանալի է, թե ինչպես է հաշվարկվել այս գումարը, երբ Ռոբերտ Խաչատրյանը <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատել է ընդամենը 8 ամիս և ըստ քրեական գործի նյութերի նրա բրիգադում եղել են ընդամենը 6 ձևական գրանցված աշխատողներ, որոնցից չնայած Աբադյան Սվետլանաև և Հովակիմյան Մարետան, ըստ նրանց ցուցմունքների` փաստացի աշխատել և վարձատրվել են, և բոլոր այդ անձանց ամսական աշխատավարձերի, Աբադյան Սվետլանայի և Հովակիմյան Մարետայի պարգևավճարների հաշվարկով, 8 ամսվա կտրվածքով որևէ կերպ հնարավոր չէ ստանալ դատահաշվապահական փորձաքննության եզրակացությամբ նշված, Ռոբերտ Խաչատրյանին վերաբերող գումարը, այդ գումարն անհամեմատ փոքր է։
Ռոբերտ Խաչատրյանի մեղքը հիմնավորող այյ <<ապացույցներ>> չկան։ Դատարանում հարցաքննվել են բազմաթիվ վկաներ, որոնցից ոչ մեկը Ռոբերտ Խաչատրյանի անունը չի տվել։
Ինչպես պարզ է դառնում Ռոբերտ Խաչատրյանի մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներից, նա որևէ նպատակ չի ունեցելգույք հափշտակելու կամ օժանդակելու և վերջիվերջո որևէ նյութական շահ չի ստացել։ Այսինրն Ռոբերտ Խաչատրյանի գործողություններում բացակայում է խարդախության հանցակազմը։
Թեպետ խարդախության հասարակ հանցակազմի բացակայության պայմաններում ավելորդ է անդրադառնալ դրա որակյալ հանցակազմերին, այնուհանդերձ, նև որևէ տվյալ ձեռք չի բերվել այն մասին, որ Ռոբերտ Խաչատրյանը գործել է կազմակերպված խմբի կազմում և հափշտակել է կամ օժանդակել է հափշտակել առանձնապես խոշոր գումար։
Ինչու հափշտակել կամ օժաեղակել հափշտակել, քանի որ մինչ օրս պարզ չի թե Ռոբերտ Խաչատրյանն ի վերջով հափշտակության, թե հափշտակության օժանդակության մեջ է, մեղադրվում չնայած որ երկու դեպքում էլ հանցանքը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն հանցավորը պետք է գիտակցի իր գործողության /անգործության/ հանրության համար վտանզավոր բնույթը, նախատեսի հանրության համար դրա վտանգավոր հետևանքները և ցանկանա դրանց վրտ հասնելը։ Իսկ Ռոբերտ Խաչատրյանը ոչ միայն ուղղակի, այլ ընդհանրապես դիտավորության չի ունեցել հափշտակություն կատարելու կամ օժանդակելու, դրա վերաբերյալ չկա որևէ ապացույց։ Մեղադրանքի բովանդակությունից որոշակիորեն կարելի է պատկերացնել, որ Ռոբերտ Խաչատրյանը մեղադրվում է հափշտակության օժանդակության մեջ, քանի որ դրանում առկա է օժանդակություն բառը, սակայն նրան մեղադրանք է առաջադրվել և մեղադրական եզրակացությունը կազմվել և աղարկվել է դատարան անմիջականորեն հափշտակություն կատարելու համար։
Այս առումով խախտվել է նաև մեղադրանքից պաշտպանվելու Ռոբերտ Խաչատրյանի իրավունքը, քանի որ նա չի իմացել ի վերջո հափշտակության օժանդակության մեղադրանքից պաշտպանվի, թե հենց հափշտակության։
Չնայած որ Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքներն ինքնին հանցակազմ կամ հանցագործության տարրեր չեն պարունակում, սակայն քանի որ նախաքննական մարմինը վերջիվերջո այդ ցուցմունքների հիման վրա նրան մեղադրանք է առաջադրել, այսինքն իր համար փաստացի կասկածյալի կարգավիճակում գտնվող անձին բազմիցս հարցաքննել է որպես վկա, նախագգուշացրել սուտ ցուցմունք տալու համար, տվել մերակացնող հարցեր խախտելով Ռոբերտ Խաչատրյանի պաշտպանության իրավունքը, բողոք բերած անձը գտնում է, որ վկայի կարգավիճակում նրա տված նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի են և չէին կարող դրվել դատավճռի հիմքում, թեպետ, ինչպես արդեն նշվել է, այդ ցուցմունքներն ինքնին հանցակազմ կամ հանցագործության տարրեր չեն պարունակում։
Այս բոլոր փաստարկները պաշտպանական ճառով ներկայացվել են դատարանին, սակայն դատարանը դրանց ոչ մի ուշադրություն չի ղարձրել, փոխարենը դատավճիռը կազմել, պատժի ենթակա անձանց նրանց նկատմամբ կիրառվող պատժատեսակը և չափը կամ դրա մեխանիզմը ընտրել է այնպես, ինչպես նախապես քննարկված և համաձայնեցված է եղել։
Իսկ մեխանիզմը հետևյալն է եղել՝ մեղավոր ճանաչելու կամ նույնիսկ մեղավոր չճանաչելով որոշակի գումար մուծելու դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, եթե ոչ ապա խստորեն ազատազրկել, նույնիսկ այն հոդվածներով, որոնց սանկցիան այլնտրանքային է։
Սակայն, հաշվի առնելով ամբաստանյալների անձը, մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությանը, դատարանն առնվազն բոլոր հիմքերն ունեցել է այլընտրանքային սանկցիա նախատեսող հոդվածով տուգանք նշանակելու կամ գոնե պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, և դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու նվազ խիստ պատժատեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործումը։ Խոսքն իհարկե ոչ միայն Ռոբերտ Խաչատրյանի և Սամվել Եղոյանի մասին է, այլ նաև մյուս ամբաստանյալների։
Դատարանը հանգամանորեն վերլուծել է ամբաստայալների անձը, մեղմացնող հանգամանքերը, սակայն իրականում դրանցից հաշվի է առել միայն ամբաստանյալների մի մասի կողմից մեղքն ընդունելը և հատկապես իբրև վնասի վերականգնում գումար վճարելը։
Որպես ոչ եզակի դեպք ամբաստանյալներից և իր պաշտպանյալներից Տիգրան Հովհաննիսյանը, ով վերագրվում էր քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, դրանում դատաքննության ժամանակ իրեն իրավացիորեն մեղավոր չի ճանաչել և օբյեկտիվորեն պետքը է ճանաչվեր անմեղ և արդարացվեր, վերջին պահին փաստորեն ճիտ է կողմնորոշվել և որպես վնասի վերականգնում դատարանի դեպոզիտ մուծել 400 000 ՀՀ դրամ գումար, որն իր արդյունքը տվել է և չնայած որ այլընտրանքային սանկցիա նախատեսող հոդվածով նրա նկատմամբ նույնպես նշանակվել է ազատազրկման ձևով պատիժ, սակայն այդ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, հակառակ դեպքում արդեն վստահաբար կարելի է ասել, որ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը նրա նկատմամբ չէր կիրառվի և նա նույնպես կհայտնվեր տուժած ամբաստանյալների շարքում, ինչպիսին, օրինակ, նույն հոդվածով մեղադրվող Միսակ Հարությունյանն ու Սամվել Պապոյանն են։
Դատարանը հաշվի չի առել, որ ինչպես այդ անձինք, այնպես էլ Ռոբերտ Խաչատրյանը և Սամվել Եղոյանը 60-70 տարեկան անձինք են, դրական և համեստ կերպարներ, այդ տարիների ընթացքում երբևէ քրեական ոլորտի հետ չեն առնչվել, երկարատև աշխատանքային տարիների ընթացքում ունեցել են մի շարք շնորհակալագրեր և պատվոգրեր։ Դատարանի համար էական է եղել միայն որպես վնասի վերականգնում գումար մուծելը, իսկ չմուծելը միանշանակորեն հանգեցրել է ազատազրկման` անկախ նրանից, թե ով ինչ հոդվածով է մեղադրվել։
Ներկայում այդ, այսինքն տուժած ամբաստայալների մտքով անցնում է մի բան՝ որպես վնասի վերականգնում մուծել որոշակի գումար հույս ունենալով, որ գոնե այդ տեսանկյունից արդարությունը և հավասարությունը կպահպանվի և իրենց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը նույնպես պայմանականորեն չի կիրառկի։
Ռոբերտ Խաչատրյանի մասով դատարանը հանգել է հետևյալ եզրակացության.
<<Ամբաստանյալ Ռոբերտ Խաչատրյանի մեղքը դատարանը հիմնավորված է համարում Գյուլիզար Շամոյանի նախաքննական ցուցմունքներով, որտեղ վերջինս նշել է, որ ինքն է օգնել Խաչատրյանին լրացնել տաբելները, որոնցում առկա եև եղել գրանցված, սակայն աշխատանքի չեկող անձինք։ Ավելին, իր մեղքը հիմնավորող ցուցմունքներ տվել է հենց ինքը ամբաստանյալը, ոըր պնդել է նաև առերես Արթուր Հովհաննիսյանի հետ հարցաքննվելիս, ընդ որում, դատարանն արժանահավատ չի համարում Ռ.Խաչատրյանի դատարանում տրած այն արտահայտությունը, թե իբը հիշյալ ցուցմունքը տվել է քննիչի ուղղորդմամբ, քանի որ նշված առերեսմանը ներկա է գտնվել նաև Արթուր Հովհաննիսյանի պաշտպանը։ Բացի այդ, իր հետագայում որպես մեղադրյալ տրված ցուցմունքը վերջինս արձանագրել է իր ձեռքով, պնդելով իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները:
Այսինքն, Գյույլիզար Շամոյանի ցուցմունքը Ռոբերտ Խաչատրյանի համար ոչ թե մեղադրական է, այլ ընդահակառակը՝ արդարացնող, քանի որ նա ևս հաստատել է Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքն այն մասին, որ քանի որ ինքն իր աշխատողների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը չի կարողացել լրացնել, դրանք իր փոխարևն լրացրել է Գյուլին, իսկ ինքը ստորագրել է։ Իսկ այդ տեղեկագրերում իր իրական աշխատողներից բացի այլ անձանց տվյալներ հայտնաբերելուց հետո, դրա հետ կապված հարցին ի պատասխան Գյուլին ասել է, որ իրենց աշխատանքի ձևն այդպիսին է, իսկ ինքը դրանում որևէ վատ բան չի տեսել և ոչինչ չի կասկածել:
Ինչ վերաբերում և նրան, որ Ռոբերտ Խաչատրյանը իր մեղքը հիմնավորող ցուցմունքներ է տվել, ապա դա պարզապես մտացածին է և իրականությանը չհամապատասխանող, քանի որ իր մասին Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքներն ընդհանրապես մեղավորության տարրեր չեն պարունակում, իսկ նրա և Արթուր Հովհաննիսյանի միջև ընդհանրապես առերեսում տեղի չի ունեցել։ Առերեսում տեղի է ունեցել Սամվել Հովհաննիսյանի և Ռոբերտ Խաչատրյանի միջև, և նրա ցուցմունքների մյուս մասը վերաբերել է Սամվել Հովհաննիսյանին, իսկ դատարանում նրա հայտարարությունը՝ ցուցմունքն իր բառերից կամ իր կամքով գրված չլինելու մասին վերաբերել է հենց Սամվել Հովհաննիսյանի նկատմամբ նրա տված նախաքննական ցուցմունքին։
Անդրադառնալով այն հանգամանքին, որ որպես մեղադրյալ տրված ցուցմունքը Ռոբերտ Խաչատրյանն արձանագրել է իր ձեռքով պնդելով իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները, պետք է ես մեկ անգամ նշել, որ թե որպես վկա, և թե որպես մեղադրյալ Ռոբերտ Խաչատրյանի ցուցմունքներն ընդհանրապես իր համար մեղավորության տարրեր չեն պարունակում, այնուամենայնիվ, ինչպես արդեն ներկայացվել է հիմնավորումներ, վկայի կարգավիճակում նրա տված ցուցմունքները չեն կարող ճանաչվել թույլատրելի և դրվել դատավճռի հիմքում։
Սամվել Եղոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մեկը մյուսի փոխարեն աշխատելը եղել է աշխատանքային դրվածք, որը նորմալ է դիտվել իրենց համար, էականը տարածքների մաքուր լինելն է եղել, աշխատել են նման եղանակով, քանի որ մեկ հոգու արգելվել է 5-6 դրույքով աշխատելը, ինչպես եղել է նախկինում, իսկ այն անձինք, ովքեր փաստացի աշխատել են՝ պարտադիր վարձատրվել են։
Հրապարակվել են Սամվել Եղոյանի նախաքննական ցուցմունքները, ըստ որոնց ձևական գրանցված աշխատողների իր մոտ մնացած գումարներով կատարել է ընթացիկ ծախսեր արտահերթ. կամ այլ չնախատեսված միջոցառումների համար։
Եվ իսկապես, նման պայմաններում ինչ խարդախության մասին է գնում խոսքը, ով է խաբվել կամ ում վստահությունն է չարաշահվել, երբ իրականում պահանջված աշխատանքը պատշաճորեն կատարվել և արդյունքն ապահովվել է։ Թե ինչ ձևերով և մեթոդներով և կատարվել նախատեսված կամ չնախատեսված աշխատանքը, դրա ընթացքում չարաշահումներ եղել են, թե ոչ, դա լրիվ այլ հարց է և այլ հետևանքներ կարող է առաջացնել, այդ թվում քրեաիըավական, սակայն ոչ խարդախություն։
Խարդախության հանցակազմի բացակայության մասին է խոսում նաև <<Կենտրոն Մաքրության>> և Երևանի քաղաքապետարանի միջև առկա պայմանագիրը։
Թեպետ պայմանագրի առկայությունը չի կարող բացառել խարդախության հանցակագմը, սակայն այս դեպքում խնդիրը լրիվ այլ է, քանի որ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն պատշաճորեն կատարել է նշված պայմանագրով Երևանի քաղաքապետարանի առջև ստանձնած պարտավորությունները, և այդ կապակցությամբ վերջինիս կողմից երբևէ, բողոք չի ներկայացվել։
Դատարանում նույնպես հարցաքննվել են ինչպես Երևանի քաղաքապետարանի, այնպես էլ Կենտրոն թաղապետարանի աշխատակիցներ, որոնք հայտնել են նույնը։
Հետեաբար, եթե իրականում տեղի են ունեցել ինչ-ինչ չարաշահումներ, ապա դրա վերաբերյալ վեճը կարող է կրել դատ քաղաքացիաիրավական բնույթ. կամ առաջացանել բոլորովին այլ քրեաիրավական հետևանքներ, քան այն, ինչ վերագրված է ամբաստանյալներին։
Մեղմացնող հանգամանքերի հաշվի առնելու առումով Սամվել Եղոյանի մասով առկա է բացառություն և միևնույն ժամանակ նաև խտրական վերաբերմունք այնքանով, որքանով, որ դատարանը որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել վերջինիս կողմից որպես հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասի վերականգնելը <<Ամերիաբանկի>> համապատասխան հաշվեհամարին 01.11.2013թ. 400 000 ՀՀ դրամ վճարելը, սակայն նրան դատապարտել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի 5 /հինգ/ ամիս 29 /քսանինը/ օր ժամկետով` առանց քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման։
Սամվել Եղոյանի նկատմամբ կիրառվել է նաև ցուցմունք տալուն ուղղված <<օրինական>> հարկադրանք, քանի որ վերջինս իր սկզբնական՝ 30.10.2013թ. ցուցմունքով չի հայտնել նախաքննական մարմնին ցանկալի ցուցմունք, որի պատճառով ձերքբակալվել է և մեկ օր անց ազատ արձակվել, բնականաբար արդեն իրենց ցանկալի ցուցմունքները ստանալու պայմանով։
82. Ելնելով վերոգրյալից` բողոք բերած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը բեկանել և փոփոխել, առաջադրված մեղադրանքներում Ռ.Խաչատրյանին և Ս.Եղոյանին ճանաչել անմեղ և արդարացնել, հակառակ դեպքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրանց նկատմամբ նշանակել պատիժ տուգանքի տեսքով, իսկ 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակել կատարած հանցանքի ծանրությանը և նրանց անձին համապատասխան պատժաչափ, որն էլ պայմանականորեն չկիրառել:
83. Ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2017թ. դատավճռով թույլ է տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների համար առաջացրել են ծանր հետևանքներ։
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պայմանը, համաձայն որի՝ <<Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող վախկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ>>, իսկ 4-րդ մասը սահմանում է՝ <<Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի>>։
Ընդհանուր իրավասության դատարանն արդարացման դատավճիռ կայացնելու փոխարեն Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին անհիմն կերպով մեղավոր է ճանաչել և դատապարտել այնպիսի արարքների համար, որոնք վերջիններս չեն կատարել և մեղադրանքում առաջադրված հանգամանքները չեն հիմնավորվել գործի դատական քննությամբ։
Դատարանը մեղադրական դատավճռի հիմքում դրել է և զարմանալորեն արժանահավատ է գնահատել բացառապես վկաների նախաքննական ցուցմունքները, արժեզրկելով և իմաստազրկելով դատաքննությամբ անմիջականորեն ստացված և հետազոտված ապացույցների արժեքը։
Սույն քրեական գործին խորապես ծանոթ. որևէ անձի համար գաղտնիք չէ, որ առաջադրված մեղադրանքն ակնհայտ անհիմն է, որևէ կերպ այն չի հաստատվել ու առավել ևս դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ոչ միայն չի հիմնավորվել առաջադրված մեղադրանքները, այլև հիմնովին հերքվել են դրանք։
Այն, որ նախաքննությունն իրականացնող մարմինը կատարել է ոչ թե օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննություն, այլ բացահայտ միտում ունենալով, ամեն գնով Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին, ինչպես նաև այս գործով մյուս ամբաստանյալներին վերագրել չգործած և իրականության մեջ տեղի չունեցած արարքի կատարում, իրականացվել է ակնհայտ խեղաթյուրված և կողմնակալ քննություն, և միտում է եղել ամեն գնով շինծու մեղադրանք վերագրել, դրանք ուռչացնել և տպավորություն ստեղծել, թե մեծ գործ են բացահայտել։
Սակայն, եթե դատախազության մոտեցումներին ինչ որ առումով կարելի է ըմբռնումով մոտենալ, ապա դատարանի նմանօրինակ մոտեցումները դառնում են անընդունելի։
Դատավարության մասնակիցների համար գաղտնիք չէ, որ որևէ կերպ չի հաստատվել ու առավել ևս դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել առաջադրված մեղադրանքները, իսկ հաստատված որոշ հանգամանքներին տրված է ակնհայտ սխալ իրավական գնահատական։
Քրեական գործի ողջ նախաքննությամբ վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից կատարվելով ակնհայտ կողմնակալ և ոչ օբյեկտիվ քննություն, քրեական գործի նյութերում չկա դատավարական ղեկավարում իրականացնող մարմնի կողմից տրված գոնե մեկ ցուցում՝ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների անմեղությունը հիմնավորող ապացույցների հավաքման և գնահատման ուղղությամբ։
Միանշանակ է, որ դատաքննության արդյունքներն այլընտրանք չէին թողել մեղադրանքի կողմին՝ առաջադրված մեղադրանքներից հրաժարվելու առումով, սակայն ականատես եղանք այն փաստին, որ ՀՀ Սահմանադրությանը և ՀՀ օրենսդրության պահանջներն անտեսվում են մի մարմնի կողմին, որն ի պաշտնե կոչված է պաշտպանելու դրանք։ Այսինքն, մեղադրանքի կողմի համար որևէ նշանակություն չունի այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ հոդվածի համաձայն՝ անձին մեղադրանք առաջադրելիս անհրաժեշտ էր հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցություն, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <<Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ>:
Մի թե այն ապացույցները, որոնք վկայակոչվել են մեղադրական եզրակացությունում և հիմնականում վերարտադրվել էին մեղադրական ճառում, կարող են համարվել հավաստի, իսկ դատարանն էլ իր հերթին տառացիորեն վերարտադրելով մեղադրական եզրակացությամբ վկայակոչված հանգամանքները, հաշվի չառնելով դատաքննության արդյունքները, կայացրել է անհիմն մեղադրական դատավճիռ։
Մեղադրանքի կողմը ինչպես դատարանում, այնպես էլ նախաքննության ընթացքում, ապացույցները գնահատելիս, չի գտնվել օբյեկտիվ և անաչառ, այլ իսկզբանե կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել գործում առկա որոշ ապացույցների, որպիսիք ոչ միայն հերքվել են նախաքննությամբ, այլև հիմնավոր կերպով հերքվեցին գործի դատական քննությամբ, մինչդեռ դատարանն էլ իր հերթին չգտնվելով օբյկետիվ և անաչստ կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել ակնհայտորեն հերքված ապացույցներին և անհիմն կերպով դրանք գնահատել արժանահավատ:
Իսկ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները ամենաչնչին հնարավորությունը չեն տալիս դատավարության որևէ մասնակցի ապացույցների նման գնահատում կատարելու, քանի որ այն հանգամանքները, որպիսիք մեղադրական ճառով հիմնավորված համարեց հարգելի մեղադրողը, որևէ աղերս չունեն սույն դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ և ուղղակիորեն չեն բխում դատաքննության տվյալներից։
Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրում նաև այն հանգամանքին, որ մեղադրանքը բացարձակ ընդհանրական է, անհատականացված չէ յուրաքանչյուրի դերակատարումը, մասնակցությունը, ստացած գումարի կոնկրետ չափը, դա ևս խոսում է ակնհայտ անհիմն մեղադրանքի մասին, ինչպես նաև ակնհայտ անբարենպաստ հետևանք է առաջացրել քաղաքացիական հայցի բավարարման մասով: Քանի որ ընդհանրական և չկոնկրետացված մեղարանքի պայմաններում Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների վրա դրվել է ակնհայտ անհիմն գույքային պատասխատատվություն, փաստացի իրենց կողմից չվրեցված և չտնօրինված գումարի մասով, ինչպես նաև հափշտակության գործընթացին առհասարակ մասնակցություն չունենալով անհիմն կերպով գույքային պատասխանատվություն է սահմանվել այն չափով, որը չի հիմնավորվել դատական քննությամբ։
Հաշվի առնելով, որ պաշտպանության կողմը պաշտպանական մարտավարությունը կազմակերպել է բացառապես այն մեղադրանքի սահմաններում, որը ներկայացված է մեղադրական եզրակացությամբ և ըստ էության դրանց անհստակությունները ի վերջո պետք է մեկնաբանվեն և բոլոր դեպքերում գնահատվեն պաշտպանության օգտին, կամ հստակցեցվեն մեղադրանքի կողմից, հակառակ պարագայում ստացվում է անորոշ մեղադրանքներ և պաշտպանության իրավունքի կոպիտ խախտում:
Նկատի ունենալով, որ պաշտականական կողմը չի կարող պաշտպանվել անորոշ փաստական տվյալներ պարունակող մեղադրանքից, իսկ դատարանն էլ միակ երաշխավորն է այդպիսիք թույլ չտալու և ապօրինի մեղադրանքից արդարացնելու, ուստի բողոք բերած անձն անհրաժեշտ է համարել բացահայտել այդ անորոշությունները։ Մասնավորապես, Արթուր Հովհաննիսանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի մասով վերջնս մեղադրվում է հետևյալ արարքի համար.
<<Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, որպիսի եղանակով հափշտակել են ընկերությանը ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 123.905.805 ՀՀ դրամը։
Այսինքն՝ Արթուր Հովհաննիսյանը Սամվել Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, շահադիտական նպատակով, ընկերության աշխատակիցներ Գարեգին Գասպարյանի, Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի օժանդակությամբ պաշտոնեական կեղծիքի միջոցով, խաբեության եղանակով, կատարել է ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափի հափշտակություն, այսինքն՝ կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 314-րդ հոդվածով։
Մասնավորապես, Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ այստեղ վերադրվում է արարք թե իբր հափշտակել են ընկերությանը ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 123.905.805 ՀՀ դրամը։
Այսինքն, խոսք չկա վառելիք հափշտակելու մասին։
Մինչդեռ, գործով ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներով հստակ հիմնավորված է, որ ընկերությունը համապատասխան գումարները փոխանցելով մատակարար կազմակերպությանը, ձեռք է բերել վառելիքի կտրոններ, որոնք էլ տրամադրվել են ըստ անհրաժեշտության բացառապես կազմակերպության խնդիրներն իրականացնելու համար։
Քրեական գործով ձեռք չի բերվել և դատարանում չի հետազոտվել գոնե մեկ ապացույց, որով հիմնավորվեր հակառակը և մեղադրանքն այս մասով հիմնավորող փաստական տվյալ հանդիսանար։
Իսկ ինչ վերաբերվում է մեղադրանքի այն ձևակերպմանը, թե <<Արթուր Հովհաննիսյանը Սամվել Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, շահադիտական նպատակով, ընկերության աշխատակիցներ Գարեգին Գասպարյանի, Հունան ՏերՀովհաննիսյանի, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի օժանդակությամբ պաշտոնեական կեղծիքի միջոցով, խաբեության եղանակով, կատարել է ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափի հափշտակություն>>, ապա հարց է առաջանում, թե հարգելի մեղադրողը որ ապացույցի վրա հիմնելով է հաստատված համարում, որ Արթուր Հովհաննիսյանը Սամվել Հովհաննիսյանի հետ եկել է նախնական համաձայնության և որ առհասարակ կատարվել է վերագրվող արարքը։
Որպես նշված դրվագի հիմնավորում մեղադրանքի կողմը դատակոչել էր <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում նշված ժամանակահատվածում աշխատած վարորդներին։ Մինչդեռ, վերջիններս դատարանում ցուցմունք տալով և պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին, հստակ նշել են իրենց կողմից ստացված վառելիքի ծավալները, որոնք գրեթե նույնական են փաստաթղթերում արտացոլված ծավալներին և այս պարագայում մեղադրողին այլընտրանք չէր մնում, քան այս դրվագով մեղադրանքից հրաժարվելու կամ մեղադրանքի ծավալում էական փոփոխություններ կատարելու առումով։ Մինչդեռ, ականատես ենք լինում մի փաստի, որ հարգելի մեղադրողի համար որևէ նշանակություն չունի դատաքննությամբ անմիջականորեն ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները և վերջինս բացառապես հիմնվում է նախաքննության ընթացքում, կասկածելի հանգամանենրում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հերքված, ոչ հավաստի ապացույցների վրա։
Հաջորդ դրվագով, որով դարձյալ անորոշ և ընդհանրական հանգամանքներ վերագրելով, չկոնկրետացված, վերացական մեղադրանք է առաջադրվել Արթուր Հովհաննիսյանին, որով դարձյալ խախտվել է Արթուր Հովհաննիսյանի պաշտպանության իրավունքը, դա հետևյալն է.
<<Արթուր Հովհննիսյանը, 2009թ. ընկերությունում աշխատելով որպես տնօրեն, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, 2009թ. հունվար ամսին պարզել և հստակ տեղեկացել է, որ ընկերության աշխղեկներ Սամվել Եղոյանը և Գյուլիզար Շամոյանը 2008թ. ընթացքում տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> նախատեսված պարտավորությունները պատշաճ չկատարելու պայմաններում, այն է՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցներում և նրբանցքներում մաքրության աշխատանքները լրիվ ծավալով իրականացնելու ու պայմանագրով նախատեսված աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող կեղծ կատարողական ակտերն իրավասու մարմնին ներկայացնելու միջոցով, կատարել են առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ։ Սակայն, Արթուր Հովհաննիսյանը, շահագիտական դրդումներից ելնելով՝ պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ, չի կատարել ծառայողական պարտականությունները, այն է՝ ցուցաբերելով անգործություն և թողտվություն ծանր հանցագործության կատարման ընթացքը խափանելու, ընկերության գործունեությունը ֆինանսավորող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքած հիշյալ պայմանագրերով սահմանված չափորոշիչների խախտմամբ, ընկերության կանոնադրությամբ սահմանված՝ կնքած պայմանագրերը չկատարելու կամ հարկ եղածին պես չկատարելու համար պատասխանատվություն կրելու և հասցված վնասը փոխհատուցելու պարտավորության պայմաններում, Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում աղբահանման և սանիտարական մաքրման աշխատանքները փաստացի չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու հետևանքով պատճառված վնասը վերականգնելու և հետագա կատարումը կանխելու ուղղությամբ որևէ միջոց չի ձեռնարկել, այդ մասին ֆինանսավորող մարմնին չի տեղեկացրել, ավելին՝ շահադիտական նպատակն իրացնելու համար, հանցավոր համաձայնության գալով նշված աշխղեկների և այլ անձանց հետ, ստեղծել է կազմակերպված խումբ և ղեկավարելով դա՝ կատարել նոր հանցագործություններ։ Արթուր Հովհաննիսյանի ծառայողական պարտականությունները չկատարելն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր հետևանքներ՝ կազմակերպության և հասարակության օրինական շահերին պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս՝ շարունակական հանցագործությունների պարագայում, կազմալուծվել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն համարվող <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության աշխատանքը։
Այսինքն, Արթուր Հովհաննիսյանը պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելով կատարել է հանցավոր արարք նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
Դրանից հետո, 2009թ. հունվարին տեղեկանալով վերը նշված եղանակով հափշտակություններ կատարելու հնարավորության մասին, Արթուր Հովհաննիսյանը նույն եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի, ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանի հետ, այդ նպատակով վերջիններիս անդամակցությամբ ստեղծել և ղեկավարել է կազմակերպված խումբը, որի կազմում ընդգրկել է նաև եղբորը՝ ընկերության աշխատակից Սամվել Հովհաննիսյանին։ Խմբի անդամներից ստանալով համաձայնություն խաբեությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորության իրագործմանը մասնակցելու վերաբերյալ, Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է՝ յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ փոխանցված գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը ՝ 2009թ. հունվար ամսից, աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը ՝ 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը ՝ 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց՝ որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի պետ, հետագայում՝ կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող՝ աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկեըության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և ամեն ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Սամվել Հովհաննիսյանի ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում, նրա ստորագրությամբ պատրաստված դրոշմակնիքը գտնվել է Արթուր Հովհաննիսյանի մոտ ՝ անհրաժեշտ փաստաթղթերը տնօրենի անունից ստորագրելու նպատակով, ով տնօրենի անունից ստորագրել է հափշտակությունը հաջողությամբ իրականացնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և իրականացրել կազմակերպված խմբի ղեկավարի դերը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված՝ Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն՝ աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող ՝ պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին՝ հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուր 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Մեղադրանքի նշված դրվագները նույնպես ակնհայտ անհիմն են, դարձյալ վերացական և ընդհանրական ձևակերպումներով, որպիսի հանգամանքը խոսում է շինծու և իրականության հետ աղերս չունեցող փաստական հանգամանքների մասին, քանի որ հակառակ պարագայում, կնկարագրվեր հստակ, որոշակի և կոնկրետ, որն էլ հնարավորություն կտար թե դատարանին, թե դատավարության մասնակիցներին գնահատելու յուրաքանչյուր անձին առնչվող մեղադրանքի օբյեկտիվությունն ու հիմնավորվածությունը։
Մինչդեռ, մեղադրանքի ակնհայտ ապօրինի և անհիմն լինելը փորձվել է քողարկել ընդհանրական ձևակերպումների մեջ, որն էլ բացի պաշտպանության իրավունքի խախտում լինելուց, խոսում է անձանց ակնհայտ ապօրինի մեղադրանք առաջադրելու մասին։
Այժմ անդրադառնանք առավել առարկայական և մեղադրանքը համադրենք դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցներին։
Արթուր Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրված որպես կազմակերպիչ 2009թ. հունվար ամսից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածի համար։
Մինչդեռ, դատական քննությամբ անմիջականորեն ստացված և հետազոտված ապացույցներով միանշանակորեն հիմնավորվում է, որ Արթուր Հովհաննիսյանը գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող, ավել աշխատակիցների մասին տեղեկացել է ընդամենը 2011թ. մայիս ամսին։ Իսկ այն քանակը, որի մասին իմացել է Արթուր Հովհաննիսյանը, վերաբերվել է բացառապես որպես փոխարինող գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց, որոնց աշխատավարձը տրամադրվել էր փաստացի աշխատանքը կատարող հավաքարարներին: Գոնե Արթուր Հովհաննիսյանին այդպես է ներկայացված եղել:
Ըստ Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցմունքի՝ 2011թ. մայիս ամսին տեղեկանալով, որ այդ անձանց թիվն ավելին է, քան անհրաժեշտ էր աշխատանքները փաստացի կատարող անձանց վարձատրելու համար, ժողով էր հրավիրել, իր մոտ էր կանչել բրիգադիրներին, փոխտնօրենին և հանդիմանելով այդ արարքի համար: Միայն այդ ժամանակահատվածից է նրանց առաջարկով ամսական 700.000 դրամ ստացել, որի համար իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և զղջացել կատարածի համար, սակայն անհասկանալիորեն հարգելի մեղադրողը ինչպես շատ էական հանգամանքներ, սա նույնպես անուշադրության է մատնել, որը խոսում է մեղադրանքի կողմի բացահայտ կողմնակալության մասին և Արթուր Հովհաննիսյանին չկատարած և դատական քննութամբ չհիմնավորված մեղադրանքներով խստագույնս դատապարտելու անօրինական ցանկության մասին։
Քրեական գործով միակ ապացույցը, որը ծառայեցվում է 2009 թվականը հաստատված համարելու առումով, դա Արմեն Խաչատրյանի նախաքննական վերջին ցուցմունքն է, որով վերջնիս հայտնել է իրականության հետ կապ չունեցող, ակնհայտ սուտ տեղեկություններ, թե իբր Արթուր Հովհաննիսյանը գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող ավել անձանց մասին տեղեկացել և նրանց հատկացված գումարների օգտագործմանը մասնակից է դարձել 2009 թվականից:
Մինչդեռ, Արմեն Խաչատրյանի ցուցմունքի անարժանահավատ և սուտ լինելը հիմնավորվում է ոչ միայն դատաքննությամբ ստացված և հետազոտված ապացույցներով, հատկապես ամբաստանյալների ցուցմունքներով, այլ իր իսկ նախաքննական սկզբնական ցուցմունքներով:
Մասնավորապես, դատաքննության ընթացքում թե Գյուլիզար Շամոյանը, թե Սամվել Եղոյանը, թե Գագիկ Հարությունյանը հայտնել են, որ նշված խոսակցությունը տեղի է ունեցել 2011 թվականի սկզբներին և այդ ժամանակ է միայն Արթուր Հովհաննիսյանը տեղեկացել անհրաժեշտ քանակից ավել գրանցված և աշխատանքի չհաճախող անձանց գոյության մասին։
Իսկ Արմեն Խաչատրյանն իր նախաքննության ժամանակ որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքով նույնպես տվել է ճշմարտությանը մոտ ցուցմունք և հայտնել հետևյալը. <<2010թ. վերջերին կամ 2011թ. սկզբներին ստույգ չեմ հիշում, Արթուրը մեր ընկերությունում ժողովի պես մի բան էր կազմակերպել, որին մասնակցում էին աշխղեկներից Գյուլին և Սամվելը, մասնակի մասնակցել եմ նաև ես։ Այս ժողովը տեղի է ունեցել Արթուրի կաբինետում, որի ընթացքում աշխղեկները հերթով Արթուրի կաբինետ էին կանչում հավաքարարներին, որոնց հետ զրուցելով` Արթուրը պարզում էր, թե որքան դրույքաչափով են աշխատում և որ փողոցներն են մաքրում։
Այդ ժողովի ընթացքում պարզվեց, որ մի շարք անձինք ձևակերպված են ձևականորեն, այսինքն չեն աշխատել, սակայն նրանց աշխատավարձը հաշվարկվել է։ Թե նման քանի անձ հայտնաբերվեց այդ ժամանակ, ես չեմ կարող ասել, քանի որ ես անընդհատ ներս ու դուրս էի անում, չգիտեմ թե Գյուլին ու Սամվելը ինչ բացատրություն են տվել տնօրենին։ Դրանից հետո մի քանի օր անց Արթուրը ինձ կանչեց իր աշխատասենյակ, ասաց, որ հաշվարկներ է կատարել, որպեսզի ամեն ինչ լավ լինի, որ աշխղեկները կարողանան իր կողմից կատարած բացահայտումից հետո նույն ձևով շարունակել աշխատել, պետք է իր միջոցով ամեն ամիս 2-ը միասին 1 ընդհանուր 1.000.000 դրամ տան իրեն, ասաց նաև, որ մի բան էլ պետք է ինձ մնա։ Այս խոսակցությունը եղել է իմ և Արթուրի միջև ուրիշ ոչ ոք ներկա չի եղել։ Դրանից հետո ես Գյուլիին և Սամվելին կանչել եմ ինձ մոտ փոխանցել եմ Արթուրի պահանջը, չեմ բացառում, որ Արթուրն էլ նրանց հետ այս թեմայով զրուցած լինի։
Ինձ լսելուց հետո Գյուլին ասաց, որ կարող է յուրաքանչյուր ամիս 300.000 դրամ գումար տալ և կարող է 4 հատ բանկային քարտ տալ, որոնցից ամեն մեկի մեջ ամսեկան 80.000 դրամ է փոխանցվում, իսկ Սամվելը ասաց, որ նմանատիպ 4 բանկային քարտ կտա և 400.000 դրամ գումար։ Ես Գյուլիին և Սամվելին ասել եմ, որ իրենց տվածից ամեն ամիս Արթուրին պետք է տամ 1.000.000 դրամ, իսկ 340.000 դրամը իմ բաժինն է։ Պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո Գյուլին և Սամվելը ինձ տվել են 4-ական բանկային քարտեր և յուրաքանչյուր ամիս 700.000 դրամ գումար։
Ես չեմ կարող ասել, թե բանկային քարտերն ում անունով են եղել, բայց յուրաքանչյուր ամիս բանկոմատներից կանխիկացրել եմ գումարները, դրանց ավելացրել եմ Սամվելի և Գյուլիի տված փողերից և 2011թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբերը յուրաքանչյուր ամիս Արթուրին տվել եմ 1.000.000 դրամ։ Գումարները միշտ տվել եմ մեր հիմնարկում, ոչ ոք ներկա չի եղել։
Այսինքն ակնհայտ է, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել և դատարանում էլ չի հետազոտվել որևէ օբյեկտիվ և արժանահավատ ապացույց, որը փոքր ինչ կասկած ստեղծի առաջադրված մեղադրանքի բովանդակության և ծավալի իրական լինելու առումով, թե իբր Արթուր Հովհաննիսյանը 2009թ. հունվար ամսից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր կազմակերպել և ղեկավարել է այդ գործողությունները։
Մինչդեռ, հետազոտված ապացույցներով միանշանակ հիմնավորվում է, որ Արթուր Հովհաննիսյանը արդեն իսկ գործող մեխանիզմի մասին տեղեկացվել է 2011 թվականի կեսերին, այլ ոչ թե 2009 թվականից և իբր թե ինքն է նախաձեռնել, կազմակերպել և ղեկավարել:
Այսինքն, ակնհայտ է, որ առնվազն նախորդ ժամանակահատվածի համար ակնհայտ ապօրինի մեղադրանք է առաջադրվել և բացահայտ ապօրինությամբ սխալ գնահատվել նրա մասնակցության աստիճանն ու դերակատարումը: Այսինքն, արդեն գործող մեխանիզմի մասին տեղեկանալով, որևէ նոր գործողություն չկատարելով, ընդամենը մասնաբաժին ստանալը չէր կարող գնահատվել ամբողջ ժամանակահատվածի համար խմբի կազմակերպում և ղեկավարում: Իսկ գումարային ծավալի մասին չի խոսվում, քանի որ ակնհայտ է, որ միանշանակորեն Արթուր Հովհաննիսյանին չի կարող մեղադրանք առաջադրվել մինչև իր մասնակցությունը հափշտակված գումարների համար, որին որևէ կերպ տեղեկացված չի եղել և որևէ առնչություն չի ունեցել։ Այսինքն, ակնհայտորեն բացակայում է թե օբյեկտիվ կողմի և թե սուբկետիվ կողմի հատկանիշները, որն էլինքին հանգեցնում է հանցակազմի բացառման:
Ինչ վերաբերվում է Արմեն Խաչատրյանի կողմից հետագայում ցուցմունքը փոխելուն, ակնհայտ կեղծ և զրպարտչական ցուցմունք տալուն, ապա պաշտպանական կողմի համոզմամբ, դա տեղի է ունեցել վարույթն իրականացնող մարմնի հետ համաձայնեցված և հավանաբար Արմեն Խաչատրյանի սուտ և զրպարտչական ցուցմունքի դիմաց նրան խոստացվել է ազատություն, այսինքն ազատության սահմանափակման հետ չկապված խափանման միջոցի կիրառում, հակառակ պարագայում անտրամաբանական է դառնում ամբողջ գործի նյութերով հաստատված մի հանգամանք, որը նաև ուղղակիորեն հայտնել է իր իսկ նախաքննական ցուցմունքով Արմեն Խաչատրյանը, հանկարծ նա հետագայում նոր հանգամանք է հայտնում, որն էլ զարմանալիորեն հիմք է ընդունվում վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից և մեղադրանք առաջադրվում, թե իբր Արթուր Հովհաննիսյանը 2009 թվականից է իմացել և ներքաշվել տվյալ հանցավոր նպատակին, ավելին, նա է կազմակերպել և ղեկավարել այդ խումբը:
2011 թվականի փոխարեն Արմեն Խաչատրյանի զրպարտության հիման վրա 2009 թվական տեղափոխելը ոչ միայն մեղադրանքի բովանդակային փոփոխություն է ենթադրում, այլև էականորեն փոխում է իրերի դասավորությունը: Մասնավորապես Արթուր Հովհաննիսյանին վերագրվում է <<կազմակերպված խմբի ղեկավարում>>, այսինքն որպես հանցագործության կազմակերպիչ: Մինչդեռ, ակնհայտ է, որ սա վարույթն իրականացնող մարմնի հորինած սցենարն է և միայն Արմեն Խաչատրյանի հետագայում տրված զրպարտչական ցուցմունքով է հնարավոր եղել սա վերագրել, քանի որ եթե իրական պատկերն արտացոլվեր, որն ակնհայտ էր թե դատարանի և թե դատավարության բոլոր մասնակիցների համար, որ Արթուր Հովհաննիսյանն այդ մասին տեղեկացել է միայն 2011 թվականին: Այսինքն, եթե հիմք ընդունվեր այս փաստը, ապա հօդս է ցնդում այն մեղադրանքը, թե Արթուր Հովհաննիսյանն է կազմակերպել և ղեկավարել նշված խումբը և խմբի կազմով նախապես կատարված դերաբաշխմամբ կատարել հափշտակություն:
Մինչդեռ, ապացույցների օբյեկտիվ գնահատելու պարագայում, դրանց քանակական և որակական կողմերը հաշվի առնելով, ուղղակիորեն այլ բան չի մնում, քան հաստատված համարել, որ Արթուր Հովհաննիսյանը ոչ թե կազմակերպել և ղեկավարել է նշված խումբը, այլ ընդամենը 2011 թվականի մայիս ամսին իմանալով այդ մասին, մասնակից է դառել դրան, որի համար էլ իրեն մեղավոր է ճանաչել և անկեղծորեն զղջացել կատարածի համար: Մինչդեռ, Արթուր Հովհաննիսյանին առաջադրված ապօրինի և կեղծ մեղադրանքով նա մասնակից է դարձվում մի բանի, որին առհասարակ առնչություն չի ունեցել և մինչև 2011թվականը կատարվածին առհասարակ չի առնչվել:
Սակայն, նշվածը հաշվի չառնելով, ապօրինի մեղադրանքով Արթուր Հովհաննիսյանին ցանկանում են պատասխանտվության ենթարկել փաստացի չկատարած ծավալով արարքի համար, որը թե քրեաիրավական, թե քաղաքացիաիրավական ծանր հետևանքներ է առաջացնում Արթուր Հովհաննիսյանի նկատմամբ, քանի որ մեղադրանքը գործի ապացույցներին համապատասխանեցնելու պարագայում, միանշանակ հաստատված կհամարվի, որ Արթուր Հովհաննիսյանն այդ մասին տեղեկացվել և մասնակից է դարձել 2011 թվականից և վերագրվող հափշտակության ամբողջ ծավալի համար չի կարող ենթակվել ապօրինի դատապարտման, այսինքն քրեական և քաղաքացիական պատասխանատվության։
Իսկ նման պարագայում մեղադրանքը անհատականացնելու կարիք ունի, քանի որ ընդհանրական և վերացական մեղադրանքի պարագայում միակ օրինական լուծումն այդ մեղադրանքով արդարացնող դատական ակտ կայացնելն է, քանի որ վերագրվող մեղադրանքն ակնհայտորեն չի հիմնավորվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով և զարմանալի է, որ նշված պարագայում հարգելի մեղադրողը պնդել է այն ամբողջությամբ և պահանջել անհամաչափ խիստ պատիժ, հույս ունենալով, որ դատարանը չի նկատի և չի անդրադառնա մեղադրանքի բազմաթիվ հակասություններին, անհստակություններին, ընդհանրական և վերացական բնույթին և ի վերջո դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից ակնհայտորեն չբխելու կարևորագույն հանգամանքին:
Ինչ վերաբերվում է նշված մեղադրանքի բովանդակային հաջորդ ձևակերպմանը, թե իբր <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված՝ Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության անօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին՝ հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը, ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Դատաքննությամբ չի հետազոտվել որևէ վերաբերելի և հավաստի ապացույց և չի հիմնավորվել այնպիսի հանգամանք, թե իբր աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կազմված տվյալները կեղծ են և առավել ևս, եթե անգամ որոշ երկրորդական փողոցներ թերի են մաքրվել, ապա դրա մասին տեղյակ է եղել Արթուր կամ Սամվել Հովհաննիսյանը։
Կենտրոն մաքրություն ընկերության աշխատակիցների, հատկապես բրիգադիրների ցուցմունքներով հիիմնավորվել է, որ Արթուր Հովհաննիսյանը չէր էլ կարող իմանալ որևէ փողոցի թերի մաքրման մասին, եթե բողոք կամ ահազանգ չլիներ։ Իսկ վերջիններիս ցուցմունքի համաձայն՝ Կենտրոն վարչական շրջանի բոլոր փողոցները, որոնք մտել են իրենց մաքրման մակերեսի մեջ, լիովին մաքրվել են։
Իսկ այս մեղադրանքի ուշագրավն այն է, որ աշխատանքներն ընդունվել են ոչ թե կազմված և ներկայացված միակողմանի որևէ ձևական փաստաթղթի հիման վրա, այլ այդ աշխատանքներն ընդունվել են համապատասխան մարմնի համապատասխան հանձնաժողովի կողմից, որն էլ ի պաշտոնե լիազորված էր աշխատանքների քանակական և որակական համապատասխանելիությունն ստուգելու և քանի դեռ մենք չունենք օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով հաստատված հանգամանք, որ աշխատանքներն ընդունող հանձնաժողովի անդամները կեղծել և փաստացի թերի կատարած կամ չկատարած աշխատանք են ընդունել, ապա խոսք չի կարող գնալ նշված մեղադրանքով մյուս անձանց մեղադրելուն և դատապարտելուն, քանի որ ակնհայտ տարբերակված մոտեցում է ցուցաբերվում, որով առաջին հերթին խախտվում է օրենքի առջև հավասարության սկզբունքը և երկրորդ՝ փորձ է արվում Արթուր Հովհաննիսյանին սարքել քավության նոխազ և բոլոր ժամանակների կատարված և չկատարված չարաշահումների համար պատասխանատվության ենթակել մի անձի, որը մեծ հաշվով մասնակից չի եղել, իսկ որոշակի մասնակցության քանակը տասնապատիկ անգամ ուոչացվել է։
Բացի այդ, դատարանի ուշադրությունն է հրավիրում սույն գործի համար առանցքային նշանակություն ունեցող մեկ այլ հանգամանքի վրա, որն անտեսվել է նախաքննական մարմնի և դատախազության կողմից։ Խոսքը վերաբերվում է հարաբերությունների քաղաքացիաիրավական բնույթին։
Այսինքն, անվիճելի է, որ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի և Երևանի քաղաքապետարանի միջև կնքվել է աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների մատուցման պայմանագիր, որի հիմքով էլ կատարվել են նշված աշխատանքները, իսկ պատվիրատուի կողմից ստեղծված հանձնաժողովը ընդունելով աշխատանքի արդյունքը, կատարել է համապատասխան վճարում, այսինքն, Երևանի քաղաքապետարանը նշված գումարը վճարել է ոչ թե գրանցված հավաքարարների քանակի հաշվարկով, այլ կատարվող աշխատանքի ծավալի հաշվարկով։ Իսկ թե ինքնուրույն իրավաբանական անձ հանդիսացող <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն ինչպես կկազմակերպեր իր պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունների կատարումը, դա արդեն բոլորովին այլ հարթություն է և չի կարող քրեաիրավական գնահատականի արժանանալ և դիտարկվել որպես հանցագործություն։
Այլ հարց էր, որ ընկերության աշխատակիցներին և հատկապես տնօրենին մեղադրանք առաջադրվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածով, որը տվյալ պարագայում լիովին տրամաբանված կլիներ և միակ օրինական գնահատական լուծումը կլիներ քրեաիրավական առումով։
Հակառակ պարագայում, անտեսել մեղադրանքի բացահայտ ապօրինի լինելը և պահանջել անձանց դատապարտել ակնհայտորեն չհիմնավորված մեղադրանքներով, դա չի խոսում օրինականության և մարդասիրության սկզբունքի մասին, որին պարտավոր է հետևել նաև մեղադրանքի կողմը։
Այժմ անդրադարձվում է հարգելի մեղադրողի փաստարկներին, հնարավորինս մանրամասն, քանի որ դրանց գերակշիռ մասը չհիմնավորված ենթադրություններ են և չեն բխում գործի տվյալներից և անհիմն կերպով դրվել են առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի հիմքում։
Հարգելի մեղադրողն իր ճառում նշել է հետևյալը, <<հիմնավորվեց, որ հանցավոր, կազմակերպված խմբի կողմից համայնքային բյուջեից առանձնապես խոշոր չափերով գումարներ հափշտակելու նպատակով ստեղծված անհրաժեշտ նախադրյալները հաջողությամբ, շուրջ 6 տարի՝ անընդմեջ, ի կատար էին ածվում խմբի անդամների յուրաքանչյուրի հատուկ դերաբաշխման, նրանց առանձին վերապահված հակաօրինական գործառույթի իրականացման շնորհիվ>>։
Այստեղ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրվում այն հանգամանքի վրա, որ այս առումով մեղադրանքն ի սկզբանե սխալ հիմքերի վրա է եղել, քանի որ համայնքային բյուջեից, որևէ կերպ, որևէ լումա չի հափշտակվել և չէր էլ կարող հափշտակվել։
Չնայած նրան, որ <<Կենտրոն-Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հիմնադիրը հանդիսացել է Երևանի քաղաքապետարանը, սակայն <<Կենտրոն-Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն հանդիսացել է ինքնություն առևտրային իրավաբանական անձ և քաղաքացիաիրավական օրենսդրության տառացի մեկնաբանմամբ` իր ռիսկով և պատասխանատվությամբ մասնակցում է քաղաքացիաիրավական շրջանառությանը, իսկ տվյալ պարագայում մատուցում ծառայություններ։
Միայն այն հանգամանքը, որ <<Կենտրոն-Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի և Երևանի քաղաքապետարանի միջև հարաբերությունները ոչ թե վարչաիրավական են և կարգավորվում են հրամաններով կամ կարգադրություններով, այլ բացառապես պայմանագրային բնույթ ունեն և քաղաքացիական օրենսդրության իմաստով հանդիսանում են բացարձակ հավասար պայմանագրային կողմեր, ուստի քաղաքապետարանը ոչ թե հավաքարարներին աշխատավարձ վճարող գործատու է հանդիսացել և ավել քանակով հավաքարարների հաշվարկով գումարներ փոխանցել, որպիսի հանգամանքը կարող էր գնահատվել համայնքային բյուջեից հափշտակություն, այլ Երևանի քաղաքապետարանը հանդիսանալով քաղաքաիաիրավական դաշտում կնքված ծառայությունների մատուցման պայմանագրի կողմ, մասնավորապես պատվիրատու, վճարել է պայմանագրի արդյունքի համար։ Այսինքն, ոչ թե 10 կամ 100 հավաքարարի աշխատավարձ, այլ պայմանագրով նախատեսված Կենտրոն համայնքի համապատասխան մակերեսի աղբահանության և սանիտարական մաքրման աշխատանքներ կատարելու համար։
Իսկ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես հավաքարարների, բրիգադիրների, ինչպես նաև աշխատանքները ընդունող հանձնաժողով, տեղական ինքնակառավարման մարմնի ներկայացուցիչների, ինպես նաև թաղային լիազորների և Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավարի աշխատակազմի համապատասխան աշխատակիցների ցուցմունքների համաձայն՝ ստանձնած աշխատանքները կատարվել են լիարժեք, որոնց արդյունքները ընդունվել են համապատասխան ակտերով և կատարված աշխատանքի դիմաց իրականացվել է պայմանագրով նախատեսված վճարումները։
Մեղադրանքի այն մասը, թե իբր փաստացի չի կատարվել կամ թերի է կատարվել պայմանագրով նախատեսված աշխատանքների կատարումը, ապա դա քանի որ բխում է պայմանագրի առարկայից, այսինքն վիճարկվում են պայմանագրային հարցեր, ուստի բացառապես քաղաքացիաիրավական տիրույթում է։ Իսկ քանի որ դատական քննությամբ հիմնավորվել է, որ աշխատանքները լիարժեք կատարվել են, դրանք ընդուվել են պատշաճ ընթացակարգով, ուստի այդ մասով ոչ միայն քրեաիրավական խնդիր առաջանալ չի կարող, այլև քաղաքացիաիրավական։
Այսինքն, մեծ հաշվով, Երևանի քադքապետարանին վերաբերելի խնդիր չէր 100 հավաքարարով կիրականացվեր աշխատանքները, թե 300 հավաքարարով։ Այդ հավաքարարեները չեն հանդիսացել Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակիցներ և նրանց ավել կամ պակաս քանակի համար Երևանի քաղաքապետարանից ավել կամ պակաս գումար դուրս չի գրվել և վճարվել։ Այսինքն, նշված հարցը զուտ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի ներքին խնդիրն էր, որի համար էլ եթե կլինեին մեղավոր անձին, ապա նրանք բացառապես ենթակա կլինեին քրեական պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածով նախատեսված արարքի համար։
Մեղադրողի ճառի հաջորդ վերլուծությունը վերաբերվում է կազմակերպված խմբի հասկացությանն ու հատկանիշներին։
Զուտ տեսական առումով հարգելի մեղադրողը կատարել է ճիշտ վերլուծություն, մինչդեռ այդ հանգամանքները վերաբերելի չեն այս քրեական գործին և հատկապես Արթուր Հովհաննիսյանի մասով, քանի որ ինչպես արդեն նշվել է, Արթուր Հովհաննիսյանը ավել գրանցված և աշխատանքի չգնացող հավաքարարների գոյության մասին իմացել է բավականին ուշ, այսինքն ոչ թե 2009թ. հունվար ամսին, ինչպես մեղադրանքում է նշված, այլ 2011թ. մայիս մասին, ինչպես հաստատվել է դատական քննությամբ։ Իսկ նշված պարագայում ոչ միայն անտրամաբանական է Արթուր Հովհաննիսյանին կազմակերպված խմբի կազմակերպչի դեր վերագրելը, այլև բացահայտ անօրինական, որպիսի հանգամանքը չի կարող անուշադրության մատնվել դատարանի կողմից, քանի որ դատարանում հաստատված հանգամանքները ակնհայտորեն չեն համապատասխանում առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությանը և ծավալին։
Մեղադրական ճառում հայտնած հաջորդ դիրքորոշումը, թե <<Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունը հանդիսացել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն, որն իր առջև դրված պարտականությունների կատարման դիմաց ֆինանսավորվել է նույն համայնքի բյուջեից։ Ֆինանսավորումն իրականացվել է <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման աշխատանքների գնման պայմանագրերի>> հիման վրա, որով հստակ սահմանվել են այն չավտրոշիչները, որոնց բացառապես լրիվ ծավալով և պատշաճ կատարման պարագայում պետք է իրականացվեր սահմանված գումարի փոխանցումը։ Պայմանագրով նախատեսված գումարը փոփոխման ենթակա չի եղել /բացառությամբ լրացուցիչ փոխադարձ համաձայնության դեպքում/ և հաշվարկվել է այնպես, որ ընկերությունը դրանով կարողանա հոգա իր բոլոր կարիքները, այդ թվում` աշխատավարձի և դրան հավասարեցված այլ միջոցների տրամադրումը և մեքենա- մեխանիզմների համար վառելիքի սպառումը։
Ամբաստանյալներին մեղսագրվել է խաբեությամբ, կեղծիք կատարելու եղանակով տուժող ճանաչված տեղական ինքնակառավարման մարմնի սեփականությունը հանդիսացող միջոցների հափշտակությունը։
Ֆինանսավորումն իրականացվել է պոստ ֆակտում այն բանից հետո, երբ աշխատանքները պատշաճ և լրիվ ծավալով կատարված լինելու վերաբերյալ կազմվել են կատարողական ակտեր և դրանք Կենտրոն վարչական շրջանի աշխատակազմի միջոցով տրամադրվել են ֆինանսավորող մարմնին` ի դեմս ֆինանսաբյուջետային բաժնի։
Փաստորեն, կատարողական ակտերի բացակայության կամ դրանցում չկատարված աշխատանքների վերաբերյալ տեղեկության պայմաններում ֆինանսավորումը չէր իրականացվի և դա կկատարվեր միայն այդ աշխատանքների պատշաճ կատարման և այդ մասին հանձնման- ընդունման արձանագրություններ և կատարողական ակտեր կազմելուց և ներկայացնելուց հետո։
Ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների հիմքում դրվել է այն հանգամանքը, որ հափշտակություն կատարողները, տեղյակ լինելով ֆինանսավորման այս մեխանիզմի մասին, կազմել և ֆինանսավորողին են ներկայացրել ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ պարունակող, այն է` աշխատանքներն ըստ պատշաճին և լրիվ ծավալով իրականացնելու մասին հանձման ընդունման արձանագրություններ և կատարողական ակտեր, որի դիմաց էլ կատարվել է պայմանագրով սահմանված գումարների փոխանցումը։ Այսինքն, բացառապես խաբեության և կեղծիքի արդյունքում է ամբաստանյալներին հասու դարձել հետագայում հափշտակված գումարները։
Հետևաբար, հափշտակված գումարները ենթադրյալ հանցավորների կողմից իրական տնօրինման հնարավորությունը ծագել է բացառապես կեղծ փաստաթղթերը տրամադրելու, այսինքն խաբեության արդյունքում։
Հարգելի դատարան, նախ սկսենք նրանից, որ հարգելի մեղադրողի պնդումները որևէ կերպ չեն հաստատվել դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես որևէ վերաբերելի և հավաստի ապացույցով չի հիմնավորվել, որ կատարողական ակտերը կեղծվել են, չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքներն ընդունվել են քաղաքապետարանի կամ թաղապետարանի համապատասխան մարմինների կողմից։ Ավելին, գործի դատական քննությամբ հստակ հիմնավորվել է, որ պայմանագրով ստանձնած բոլոր փողոցները մաքրվել են, աղբահանությունն էլ կատարվել է նախատեսված ծավալից ավելին, իսկ աշխատանքներն ընդունող մարմինը պատշաճ ընթացագարզով ընդունելով աշխատանքները, կազմել են համապատասխան կատարողական ակտեր, որի հիման վրա էլ իրականացվել է պայմանագորվ նախատեսված ֆինանսավորումը։
Ավելին, հիմնավորվել է նաև, որ եթե անգամ հավաքարարներն անբարեխղճություն ցուցաբերեին և որոշ փողոցներ թերի մաքրեին, տնօրենն այդ մասին չէր կարող տեղյակ լինել, քանի դեռ չկար ահազանգ, կամ բողոք։ Իսկ կոնկրետ գործի պարագայում հստակ հիմնավորվել է, որ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները որևէ կերպ տեղեկացված չեն եղել որևէ փողոցի թերի մաքրման վերաբերյալ և եթե հայտնաբերել են, ապա ցուցաբերել են հետևողականություն աշխատանքները պատշաճ կատարելու առումով։ Այսինքն, այս գործի քննությամբ չի հիմնավորվել որևէ հանգամանք, թե իբր Արթուր կամ Սամվել Հովհաննիսյանների գիտությամբ որևէ փողոց չի մաքրվել կամ թերի է մաքրվել և չկատարված աշխատանքի դիմաց կազմվել է կատարողական ակտ։

Այսինքն, որևէ կեղծիքի և հափշտակության մասին, նկարագրված մեխանիզմով խոսք լինել չի կարող, հետևաբար առաջադրված մեղադրանքներն ակնհայտ անհիմն են, որոնցով Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները ենթակա են արդարացման։
Ինչ վերաբերվում է հարգելի մեղադրողի կողմից, որպես մեղադրանքի հիմնավորում վկայակոչված ամբաստանյալների ցուցմունքներին, ապա հարկ է նկատել, որ հարգելի մեղադրողը ոչ թե օբյեկտիվ գնահատման է ենթարկել դրանք, այլ խմբագրման արդյունքում իրեն ձեռնտու նախաքննական ցուցմունքների որոշ հատվածներ վկայակոչելով` համարել է, որ դրանով հիմնավորվում է առաջադրված մեղադրանքները։
Մասնավորապես, հարգելի մեղադրողը հաշվի չի առել և իր կողմից վկայակոչած ցուցմունքում չի նշել, որ Գյուլիզար Շամոյանը հստակ նշել է այն մասին, որ նախ Կենտրոն համայնքի բոլոր փողոցները մաքրվել են սահմանված գրաֆիկով և ծավալով, փոխարինող հավաքարարներ գրանցվել են իրական աշխատանք կատարող հավաքարարներին իրենց սահմանված դրույքից ավել աշխատանքի դիմաց վճարելու համար։ Իսկ հետագայում դրանից ավել գրանցված աշխատողների մասին Արթուր Հովհաննիսյանը իմացել է 2011 թվականին, որի կապակցությամբ հրավիրել է ժողով և այդ հարցը քննարկել։ Մինչ այդ նա ոչինչ չի իմացել և չէր էլ կարող իմանալ, քանի որ նա անմիջականորեն չի առնչվել հավաքարարների հետ։ Ինչ վերաբերվում է Սամվել Հովհաննիսյանին, ապա նա որևէ բանից տեղյակ չի եղել և որևէ գործի չի առնչվել։
Ինչ վերաբերվում է նախաքննական ցուցմունքով հայտնած այն հանգամանքին, թե տնօրինությունն այդ ձևական գրանցված անձանց մասին հստակ տեղյակ է եղել, քանի որ անձամբ ստուգել են նրանց աշխատանքը, պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին, Գյուլիզար Շամոյանը հստակ հերքել է այդ հանգամանքը և պնդել, որ տնօրենն անմիջականորեն չէր առնչվում հավաքարարների հետ և չէր կարող իմանալ։
Ինչ վերաբերում է դատաքննական ցուցմունքի այն հատվածի մեջբերմանը, թե <<Նախագահողի հարցին, թե 2010 կամ 2011թ. տեղի ունեցած, Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից հրավիրված <<ժողովի>> ժամանակ գրանցված, բայց չաշխատող անձանց ավելի շատ լինելու հանգամանքը Արթուր Հովհաննիսյանը բացահայտել է իմանալով նրանց փաստացի ավելի քիչ լինելու մասին, Շամոյանը տվել է դրական պատասխան հաստատելով, որ Ա.Հովհաննիսյանը մինչ այդ նույնպես տեղյակ է եղել այդ ապօրինի գործընթացի մասին, ուղղակի այդ ժողովին բացահայտել է նրանց ավելի շատ լինելու հանգամանքը>>։
Այստեղ հարգելի մեղադրողը կամայական գնահատման և ենթադրական հետևությունների է հանգել, աղճատելով ցուցմունքի իմաստն ու ամբողջականությունը։ Թե Գյուլիզար Շամոյանը և թե մյուսները, ինչպես նաև Արթուր Հովհաննիսյանը, հայտնել են, որ որոշակի անձինք եղել են գրանցված, սակայն աշխատանքի չգնացող, որոնք հանդիսացել են փոխարինողներ և դրանք պահվել են սահմանված դրույքաչափից ավել աշխատող անձանց աշխատավարձն ապահովելու նպատակով և որևէ հափշտակության մասին խոսք չի եղել։ Իսկ այդ քանակից ավել գրանցված անձանց մասին Արթուր Հովհաննիսյանը չի իմացել և այդ մասին պարզել է միայն 2011 թվականին։
Այսինքն, Արթուր Հովհաննիսյանը իմացել է փաստացի ավելի քիչ փոխարինողների գրանցման մասին, որոնց աշխատավարձը ուղղվել է հավաքարարների վարձատրությանը և միայն 2011թվականին է իմացել անհրաժեշտ քանակից ավելի գրանցված անձանց մասին, որի վերաբերյալ էլ Արթուր Հովհաննիսյանը մանրամասն և հանգամանալից ցուցմունք է տվել, անկեղծորեն իրեն մեղավոր ճանաչելով այդ մասով։
Ինչ վերաբերվում է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից 2011 թվականին իմանալու մասին հայտնած հանգամանքն արժանահավատ գնահատելուն, ապա հարկ է նշել, որ դատաքննությամբ հետազոտված բազմաթիվ ապացույցների համակցությամբ միանշանակորեն հաստատվում է այդ հանգամանքը, իսկ միակ հակասող ցուցմունքը, որը տրվել է Արմեն Խաչատրյանի կողմից, վերջինս նույնպես իր նախաքննական ցուցմունքով հայտնել է ճշմարտացի տեղեկություններ, որը համահունչ է դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցներին, որոնց համակցությամբ անվերապահորեն հաստատվում է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից 2011 թվականին տեղեկանալու և մասնակից դառնալու հանգամանքի մասին։
Ինչ վերաբերվում է Սամվել Եղոյանի ցուցմունքին, ապա վերջնիս նույնպես հստակ նշել է, որ 2011 թվականի կեսերին է Արթուր Հովհաննիսյանը իմացել, նախատեսվածից ավել փոխարինողներ գրանցելու մասին, որի մասին հրավիրել է ժողով և պարզաբանել այդ հարցը։
Դրանից առաջ տեղյակ չի եղել, բացի այդ Սամվել Եղոյանը նշել է, որ եթե բողոք կամ դժզոհություն չի եղել, ապա Արթուր Հովհաննիսյանը որևէ կերպ չէր կարող իմանալ որևէ փողոց մաքրվել է, թե ոչ։ Թեպետ Սամվել Եղոյանը նշել է, որ չի եղել որևէ փողոց, որ թերի մաքրվի կամ չմաքրվի և հայտնել է, որ իրենց պարտականության մեջ մտնող բոլոր տարածքները անթերի մաքրվել են։
Այսինքն, Սամվել Եղոյանի ցուցմունքներով ոչ միայն չի հաստատվում, այլև հերքվում են առաջադրված մեղադրանքները։
Ինչ վերաբերվում է մեղադրողի կողմից Ռոբերտ Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքները վկայակոչելուն և որպես մեղադրանքները հիմնավորող ապացույց գնահատելուն, ապա նախ պետք է փաստենք, որ Ռոբերտ Խաչատրյանը նախաքննության ընթացքում չի տվել այնպիսի ցուցմունքներ, որոնք կհաստատեն առաջադրված մեղադրանքները, իսկ դատարանում Ռոբերտ Խաչատրյանը հստակ հայտնել է, որ Սամվել Հովհաննիսյանն իրեն նման կարգադրություններ չի տվել, հայտնել, որ Մարիետա Հովակիմյանի և Սվետլանա Աբադյանի հետ չի շփվել աշխատանքի ժամանակ։
Այսինքն, մեղադրողի առաջ քաշած վարկածը, թե իբր Սամվել Հովհաննիսյանի իմացությամբ Մարիետա Հովակիմյանը և Սվետլանա Աբադյանը իրականում աշխատանքի չեն հաճախել և հանդիսացել են գրանցված և աշխատանքի չհաճախող անձինք, ապա անհիմն է, քանի որ գործի քննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ չի հիմնավորվել այս երկու կանանց փաստացի չաշխատելու հանգամանքը, ինչպես նաև, եթե հարգելի մեղադրողը գտնում է, որ իրականում չեն աշխատել, ապա Սամվել Հովհաննիսյանի իմացությունը և կապը դրանում ուղղակիորեն բացակայում է։
Իսկ ինչ վերաբերվում է չփարատված կասկածներին, ապա ինչպես գիտենք դա ունի իր կարգավորումը և որևէ պարագայում չի կարող մեկնաբանվել ի վնաս ամբաստանյալի։
Իսկ այս գործով բոլոր մեղադրանքների ապացուցվածությունը չի կարող անցնել չփարատված կասկածի սահմանը և որևէ մեղադրանք չի կարող համարվել հիմնավորված։
Ինչ վերաբերվում է Հասմիկ Զեյնալյանի նախաքննական ցուցմունքին, որը հարգելի մեղադրողը դիտարկել է որպես Արթուր Հովհաննիսյանի մեղադրանքը հիմնավորող փաստարկ։ Մասնավորապես այն, թե իբր վերջինս նախաքննության ժամանակ հայտնել է, թե իբր Արթուր Հովհաննիսյանը տեղյակ է եղել գրանցված և աշխատանքի չհաճախող անձանց հավաքագրման մասին, ապա դատարանում հստակ նշել է, որ նման բան չի եղել և դրանք իրականության չեն համապատասխանում։
Հատուկ քննչական ծառայությունում հարուցված քրեական գործից հետո, մեղադրողի միջնորդությամբ կրկին դատարան է հրավիրվել և հարցաքննվել է վկա Հասմիկ Զեյնալյանը և Արթուր Հովհաննիսյանի մասով դարձյալ պնդել է նույն ցուցմունքը, որ նա որևէ տեղեկություն չի ունեցել գրանցված և աշխատանքի չհաճախող անձանց մասին։ Նաև պատասխանելով մեղադրողի և պաշտպանական կողմի հարցին, Հասմիկ Զեյնալյանը հստակ նշել է, որ նման բան չի եղել, ՀՔԾ քննիչի մոտ նման բան չի ասել, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինքը ՀՔԾ քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել, թե իբր դատարանում ցուցմունք տալիս կաշկանդվել է իր նախկին ղեկավարից և այդ պատճառով իրականությունը խեղաթյուրել է։ Հասմիկ Զեյնալյան զարմացել և վստահորեն հերքել է այդ հանգամանքը։ Մինչդեռ, հարգելի մեղադրողը ուշադրություն չդարձնելով այդ հանգամանքին, իր ճառում նշել է, թե իբր Հասմիկ Զեյնալյանը դատարանում պնդել է նախաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև ՀՔԾ-ում արձանագրված ցուցմունքերը։
Սակայն, փաստն այն է, որ հարգելի մեղադրողի վկայակոչած հանգամանքները չեն համապատասխանում իրականությանը և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցի բովանդակությանը և ճառում ասվածը ոչ միայն մեղադրանքը հիմնավորող փաստարկ չի կարող հանդիսանալ, այլև ցուցմունքի իրական բովանդակությունը գնահատելու պարագայում դատարանը կհանգի հետևության, որ Հասմիկ Զեյնալյանը դատարանում երկու անգամ հերքել է Արթուր Հովհաննիսյանի առնչությունը աշխատանքի չհաճախող, ձևական գրանցված անձանց հավաքագրման գործընթացին։
Ինչ վերաբերվում է Գարեգին Գասպարյանի և Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի ցուցմունքներին, թե իբր յուրաքանչյուր ամիս 1.500-2.000 լիտր պակաս դիզելային վառելիք է մուտք եղել պահեստ, սակայն փաստաթղթերով ձևակերպվել է այդ քանակի վառելիք մուտք և ելք, ապա դա իրականությանը չի համապատասխանում, Արթուր Հովհաննիսյանն իր ցուցմունքով մանրամասն նկարագրել տվյալ գործընթացը և հստակ պարզաբանել, որ որոշակի քանակի վառելիք թեպետ ձևակերպվել է այլ ծախսային մասով, սակայն իրականում ծախսվել է պայմանագրով չնախատեսված, սակայն փաստացի իրենց կողմից իրականացվող աշխատանքների կատարմանը, որպիսի հանգամանքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հարցաքննված տարբեր անձանց ցուցմունքներով, որ նախատեսված ծավալից ավել աշխատանքներ են կատարվել և ի վերջո այդ աշխատանքների կատարման համար ծախսվել են նյութական միջոցներ։
Միսակ Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք տալով՝ հստակ նշել է, որ Արթուր Հովհաննիսյանն իրեն որևէ բան չի հանձնարարել և կեղծիք չի կատարել և բոլոր ստորագրված փաստաթղթերն իրական են, չի եղել որևէ դեպք, որ Արթուր Հովհաննիսյանն իրեն հանձնարարի որևէ պահեստամասի գնման կամ փոխարինման հետ կապված կեղծ փաստաթուղթ. կազմվի։
Իրականում կազմված փաստաթղթերը արտացոլել են իրականությունը և որևէ մեկն իրեև չի հանձարարել կեղծ փաստաթուղթ. կազմել։
Հարգելի մեղադրողը ճառում անդրադարձել է նաև դատարանում հետազոտված <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ 2008-2013թթ. ընթացքում կազմված վառելիքի դուրս գրման պահանջագրերին, բաշխման թերթիկներին, ամփոփիչ ակտերին և հանգել հետևության, որ դրանց ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ այդ փաստաթղթերը, ստորագրել են Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները, Միսակ Հարությունյանը, Տիգրան Հովհաննիսյանը, Գարեգին Գասպարյանը, Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը։ Ընդ որում, զգալի դեպքերում որպես թույլատրող ստորագրել են Միսակ Հարությունյանը և Տիգրան Հովհաննիսյանը, իսկ ամփոփիչ ակտերը հաստատել է նաև Սամվել Հովհաննիսյանն իր անձնական ստորագրությամբ, և ոչ թե ստորագրության դրոշմակնիքով։ Այդ փաստաթղթերով թույլատրվել և արձանագրվել է դիզելային վառելիքի, բենզինի, բնական գազի բաշխումը։
Ուշագրավ է նշված փաստաթղթի առնչությամբ հարգելի մեղադրողի եզրահանգումը, թե <<Այս ապացույցների միասնական, միմյանց հետ համադրությամբ կատարված գնահատման արդյունքում հաստատվում է Միսակ Հարությունյանի, Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, Տիգրան Հովհաննիսյանի, Գարեգին Գասպարյանի, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից դիտավորությամբ, վառելիքի իրական քանակից պակաս չափերով քանակի դուրս գրման վերաբերյալ տարիներ շարունակ փաստաղթերի կեղծման հանգամանքը, որի արդյունքում հնարավորություն է ստեղծվել որպես ապրանքանյութական ծախս ձևակերպել այդ փաստացի պահեստ չմուտքագրված և միայն թղթի վրա առկա վառելիքը, ինչը հնարավորություն է ստեղծել հափշտակել համապատասխան քանակին համաչափ գումարները>>։
Նախ, վերը նշված փաստաթղերի հետազոտությունը նման հանգամանքի մասին հետևություն անելու որևէ հիմք չէր պարունակում և այս հանգամանքը գնահատվում է որպես հարգելի մեղադրողի ենթադրական դատողություն, որը զուրկ է փաստական հիմքից և ապացույցներից։
Ինչ վերաբերվում է հարգելի մեղադրողի այն եզրահաևզամանը, թե <<...վառելիքի իրական քանակից պակաս չափերով քանակի դուրս գրման վերաբերյալ տարիներ շարունակ փաստաղթերի կեղծման հանգամանքը, որի արդյունքում հնարավորություն է ստեղծվել որպես ապրանքանյութական ծախս ձևակերպել այդ փաստացի պահեստ չմուտքագրված և միայն թղթի վրա առկա վառելիքը, ինչը հևարավորություն է ստեղծել հափշտակել համապատասխան քանակին համաչափ գումարները>>։
Ապա հարկ է նկատել, որ հարգելի մեղադրողը կատարում է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից չբխող հետևություններ, հատկապես այն առումով, թե իբր կեղծիքների եղանակով փաստացի պահեստ չի մուտքագրվել վառելիք և հափշտակվել է այդ քանակին համաչափ գումար։
Նախ այն հանգամանքը, որ որևէ գումարի հափշտակության մասին խոսք գնալ չի կարող, հակառակ պարագայում պետք է մեղադրանք առաջադվեր և դատարանում որպես ամբաստանյալ հանդես գար նաև վառելիքի մատակարարումն իրականացրած կազմապերպության համապատասխան աշխատակիցը, քանի որ գործի քննությամբ հստակ հիմնավորվել է, որ վառելիքի համար նախատեսված գումարեերը ամբողջությամբ փոխանցվել են վառելիքը մատակարարող կազմակերպությանը և դրա դիմաց ոչ թե վառելիքն է ֆիզիկապես տրամադրվել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ին, այլ համապատասխան քանակի վառելիքի կտրոններ։ Այսինքն, այս հանգամանքի հաստատմամբ անհիմն է դառնում հարգելի մեղադրողի նաև այն պնդումը, թե վառելիքը փաստացի չի մուտքագրվել պահեստ, որը չէր էլ կարող ֆիզիկապես մուտքագրվել, քանի որ այն տրամադրվել է կտրոնի տեսքով։ Իսկ մեղադրանքի այն հանգամանքը, որին անդրադարձվել է նաև սկզբում, թե իբր <<հափշտակվել է այդ քանակին համաչափ գումար>> ակնհայտ անհիմն է, քանի որ թե փաստաթղթերով, թե բանկային փոխանցումներով, թե ստուգման ակտով, հստակ հիմնավորված է, որ վառելիքի դիմաց կատարվել են վճարումներ մատակարար կազմակերպությանը։ Իսկ կտրոնների կամ հեղուկ վառելիքի իրացնելու կամ այլ կերպ հափշտակելու մեղադրանքը չկա, հետևաբար պաշտպանվում են մեղադրանքի այն ծավալից և բովանդակությունից, ինչը փաստացի առաջադրված է և սույն դատաքննության առարկան է։
Ինչ վերաբերվում է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ավել գրանցված և աշխատանքի չհաճախող անձանց մասին տեղեկանալու հանգամանքին, ապա Գագիկ Հարությունյանի ցուցմունքով նույնպես հիմնավորվել է 2011 թվականին տեղեկանալու հանգամանքը, որում մանավորապես ասված է. <<2011թ. սկզբին Արթուր Հովհաննիսյանն իր մոտ է կանչել բոլոր հավաքարարներին և պարզել, որ գրանցված և չաշխատող հավաքարարների թվաքանակն իրականում ավելի մեծ է, քան ինքը գիտեր, որից հետո նշված անձանց տվյալներն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել է իրեն և հանձնարարել, որպեսզի հաշվարկի նրանց աշխատավարձի չափերը, ինչը և ինքը կատարել է։ Այդ ժամանակ հասկացել է, որ գրանցված և աշխատանքի չգնացող անձանց թիվն իրականում մեծ է, որոնք այդպես էլ շարունակել են մնալ ընկերությունում գրանցված>>։ Պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին` Գագիկ Հարությունյանը նշել է, որ իմացածից ավել ասելով նկատի ունի այն քանակից ավել, որոնք գրանցված էին և աշխատանքի չէին գալիս և նրանց աշխատավարձը փոխանցվում էր իրական աշխատանքը կատարող հավաքարարներին։ Իսկ դրանից առաջ Արթուր Հովհաննիսյանը չի իմացել այդ հանգամանքի մասին։ Որպիսի հանգամանքը հաստատել է նաև Արթուր Հովհաննիսյանն իր ցուցմունքով։
Այսինքն, նշված հանգամանքները անվերապահորեն հաստատում են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից կազմակերպված խումբ ձևավորելը և ղեկավարելը։ Ամենապարզ տրամաբանական վերլուծության արդյունքում ակնհայտ է դառնում, որ եթե անձը վաղուց գոյություն ունեցող մեխանիզմի մասին տեղեկացել և մասնակից է դարձել ավելի ուշ, չի կարող նախկինում կատարվածի համար ենթարկվել քրեական պատասխանատվության։
Հարկ է նկատել, որ նշված քրեական գործով ոչ միայն խախտվել է ամբաստանյալների մի շարք հիմնարար իրավունքներ, այլև ի թիվս այլնի խախտվել է ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքը և անձնական պատասխանատվության սկզբունքները։
Տվյալ պարագայում գործ ունենք օբյեկտիվ մեղսայնացման հետ և փաստացի անձի մեղքի և առհասարակ մասնակցությունը բացառող մի շարք ապացույցների անհերքելի առկայության պայմաններում, հարգելի մեղադրողը դարձյալ չի դրսևորում օբյեկտիվ մոտեցում և ամեն գնով առաջադրված ակնհայտ անհիմն մեղադրանքը դատական ակտով հաստատելուն ուղղված ջանքեր է գործադրում։
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներին, թեև միանշանակորեն հերքելով բողոք բերած անձի պաշտպանյալների կողմից նշված արարքը կատարելու հանգամանքը, ոչ միայն փաստական հանգամանքների մասով, ոչ միայն այդ մեղադրանքի սուբյեկտ չհանդիսանալու մասով, այլև հստակ է, որ Արթուր Հովհաննիսյանի մասով արդեն իսկ անցել են այդ մեղադրանքով նախատեսված քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետները և այդ հիմքով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման։ Որպես պարզաբանում նշվել է, որ եթե մեծ վերապահումով, թեպետ ակնհայտ սխալ կերպով, ՓԲԸ-ի տնօրենին դիտակում են որպես պաշտոնատար անձ և պաշտոնական կեղծիք կատարելու սուբյեկտ, ապա պետք է հաշվի առնել, որ Արթուր Հովհաննիսյանը 2010թ. սեպտեմբերի 16-ից չի հանդիսացել ընկերության տնօրենը և չէր կարող դրանից հետո կատարվածի համար նրան նույնպես մեղադրանք առաջադրվել։
Այսինքն, եթե մեծ վերապահումներով համարվի, որ Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է պաշտոնական կեղծիքներ, ապա 2010թ. սեպտեմբերի 16-ից ազատվելով այդ աշխատանքից, փաստացի դադարել է տվյալ հանցագործության սուբյեկտ հանդիսանալ և հետևաբար այդ ժամկետից սկած հոսել է վաղեմության ժամկետի ընթացքը։
Նշված հանգամանքները հաշվի առնելով, առաջին ատյանի դատարանը պետք է Արթուր Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշված մեղադրանքներով դադարեցներ քրեական հետապնդումը վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով։
Բացի այդ, առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ անհիմն հետևության է հանգել նաև Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների պաշտոնատար անձ հանդիսանալու մասով։
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ անկախ հիմնադրից` առևտրային կազմակերպության, մասնավորապես փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը և այլ աշխատակիցը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի իմաստով չի կարող հանդիսանալ պաշտոնատար անձ և պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործության կատարման հատուկ սուբյեկտ հանդիսանալ։
Այստեղ առաջին ատյանի դատարանին շփոթության մեջ է գցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308- րդ հորվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի օրենսդրական մեկնաբանությունը, որում մասնավորապես ասված է՝ սույն գլխում պաշտոնատար անձինք են <<պետական մարմիններում, տեղական ինքնակառավարման մարմիններում, դրանց կազմակերպություններում, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերում, Հայաստանի Հանրապետության այլ զորքերում և զինվորական միավորումներում մշտապես, ժամանակավորապես կամ առանձին լիազորությամբ կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող անձինք>>։
Մինչդեռ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 200-րդ հոդվածի 5-րդ մասում տրված օրենսդրական մեկնաբանության հետ համադրելու և համակողմանի վերլուծություն կատարելու արդյունքում, հստակ և միանշանակ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածում նշված տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն ասելով որևէ կերպ նկատի չի առնվում դրանց կողմից ստեղծված առետրային կազմակերպություններին, այլ դրանք վերաբերվում են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմնի հիմնարկներ համարվող ոչ առևտրային կազմակերպություններին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 200-րդ հոդվածի 5-րդ մասում հստակ նշված է. <<Սույն գլխի հոդվածներում առևտրային կամ այլ կազմակերպության ծառայող է համարվում այն անձը, ով մշտապես, ժամանակավորապես կամ հատուկ լիազորությամբ իրականացնում է կարգադրիչ կամ այլ կառավարչական գործառույթներ կամ զբաղեցնում է ցանկացած այլ պաշտոն առևտրային կազմակերպություններում՝ անկախ սեփականության ձևից, ինչպես նաև պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններ, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների հիմնարկներ չհամարվող ոչ առևտրային կազմակերպություններում:
Այսինքն, ձևակերպումներն այնքան հստակ են, որ այլ կերպ մեկնաբանել ուղղակի անհնար է։
Հատկապես դատարանի ուշադրությունն է հրավիրվում <<առևտրային կազմակերպություններում՝ անկախ սեփականության ձևից>> եզրույթին, որը այլ կերպ ուղղակի հնարավոր չէ հասկանալ ու մեկնաբանել, քան այն, որ անկախ առևտրային կազմակերպության սեփականության ձևից, հիմնադրից, անկախ նրանից պետությունն է հիմնադրել, տեղական ինքնակառավարման մարմինը, թե քաղաքացին և եթե տվյալ կազմակերպությունը չի հանդիսանում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմնի հիմնարկ, այսինքն ոչ առևտրային կազմակերպություն, տյվալ պարագայում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 29-րդ գլխով նախատեսված հանցագործության սուբյեկտի մասին խոսք լինել չի կարող և այդ արարքները պետք է գնահատվեն և որակվեն բացառապես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ գլխի, մասնավորապես տնտեսական գործունեության դեմ ուղղված հանցագործությունների համար պատասխանատվություն նախատեսող նորմերով։
Այսինքն, մեկ բան հստակ է, որ <<Կեետրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն չի հանդիսանում ոչ առևտրային կազմապերպություն, այսինքն չի հանդիսանում տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմի ստեղծված հիմնարկ, այլ անկախ սեփականության ձևից, այսինքն անկախ հիմնադրից հանդիսանում է առևտրային կազմակերպություն և ամենամեծ ցանկության դեպքում այդ կազմակերպության աշխատակցին, անկախ նրանից տնօրեն, թե այլ, չենք կարող դիտարկեք ՀՀ քրեական օրենսգրքի պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործությունների հատուկ սուբյեկտ։
Այսինքն, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին այս գխով նախատեսված արարքների կատարում վերագրելն ակնհայտ անհիմն ոչ միայն նրանց կողմից օբյկեաիվ կողմի հատկանիշներին համապատասխանող գործողություններ կատարած չլինելու հիմքով, այլև վերագրվող մեղադրանքների սուբյեկտ չհանդիսանալու հիմքով։
Ամփոփելով՝ նշվում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով անհերքելիորեն հաստատվել է այն հանգամանքը, որ Արթուր Հովհաննիսյանի մասնակցությամբ որևէ խումբ չի կազմավորվել, հստակ հիմնավորվել է, որ Արթուր Հովհաննիսյանն այդ մասին տեղեկացվել է 2011թ. մայիս ամսից և իրեն մեղավոր ճանաչելով անկեղծորեն զղջացել իրական կատարածի համար։ Ինչպես նաև դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, հստակ հիմնավորվել է, որ Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից չի կատարվել որևէ պաշտոնական կեղծիք, ինչպես նաև պաշտոնեական դիրքի չարաշահում։ Մինդեռ, առաջին ատյանի դատարանը ոչ միայն ակնհայտ անհիմն կերպով, գործի քննությամբ չհիմնավորված փաստական հանգամանքներով մեղավոր է ճանաչել և դատապարտել, այլև չհստակեցված և չանհատականացված մեղարանքներով, չպարզելով, թե յուրաքանչյուր անձ որքան գույքային վնաս է պատճառել, ինչ մասնակցություն է ունեցել դրանց հափշտակությանը, ընդհանրական քաղաքացիական պատասխանատվություն է սահմանել և ակնհայտ ապօրինի կերպով Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների նկատմամբ համապարտ պատասխանատվություն սահմանել 33.308.442 ՀՀ դրամի, 251.197.450 ՀՀ դրամի մեկ այլ դրվագով 123.905.805 ՀՀ դրամի չափով։ Սակայն, գործի քննությամբ որևէ կերպ չի հիմնավորվել նախ նշված գումարների հափշտակությունը, առավել ևս չի հստակեցվել, թե մասնակիցներից ով ինչ չափով է մասնակցություն ունեցել և առնչվել նշված գումարների հետ։
Իսկ դատաքննութամբ հետազոտված ապացույցներով հստակ է, որ Սամվել Հովհաննիսյանը որևէ առնչություն չի ունեցել վերագրվող արարքներին, որևէ կերպ տեղեկացված չի եղել, որևէ լումա չի ստացել, այսինքն հետազոտված ապացույցներով անհերքելիորեն հիմնավորվել է վերջինիս անմեղությունը։
Վերլուծելով դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները և սույն բողոքում նշված հանգամանքները հաշվի առնելով` Վերաքննիչ դատարանից ակնկալվում է կայացնել օրինական և արդարացի դատական ակտ, որում հստակ կհաստատվի, որ Արթուր Հովհաննիսյանը չի կազմակերպել և ղեկավարել կազմապերպված խումբ, այսինքն վերջինիս չի նախաձեռնել և դերաբաշխել որևէ հանցակցի կողմից որևէ գործողության կատարում, որը ուղղված կլիներ հանցավոր նպատակի իրականացմանը։ Այլ ընդամենը 2011թ. մայիս ամսին տեղեկանալով այդ մասին, ընդամենը մասնակից է դարձել, որի համար անկեղծորեն զղջացել և տվել է խոստովանական ցուցմունք, որը սակայն դատարանը կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելով, չգտնվելով օբյետիվ և անկողմնակալ` կայացրել է ակնհայտ անհիմն դատական ակտ։
Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրվում նաև այն հանգամանքի վրա, որ նույն ժամանակահատվածում վերագրվող հափշտակության համար չէր կարող վերագրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով երկու առանձին դրվագներ։
Դատարանը պատիժ նշանակելիս թեև շարադրել, սակայն փաստացի հաշվի չի առել, որ Արթուր Հովհաննիսյանի խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան երկու երեխաները, նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ունեցել է բազմաթիվ պարգևատրումներ և խրախուսանքներ լավ աշխատանքի համար, նշված քրեական գործով արդեն 3 տարուց ավելի գտնվում է անազատության մեջ, որն էլ լիովին բավարար է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներն իրականացված համարելու առումով և բողոք բերած անձը գտնում է, որ ամբողջությամբ առկա են հիմքերը Արթուր Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշված մեղադրանքով մեղմ պատիժ նշանակելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով։ Ինչ վերաբերվում է վառելիքի համար նախատեսված գումարներ հափշտակելու մեղադրանքին, այդ դրվագով վերագրվող կեղծիքին և պաշտոնական լիեազորությունների չարաշահման մեղադրանքին, ապա բողոք բերած անձը գտնում է, որ նշված մեղադրանքները չեն հաստատվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, հետևաբար Վերաքննիչ դատարանից ակնկալվում է այդ մեղադրանքներով կայացնել արդարացնող դատական ակտ` ճանաչելով և հռչակելով Արթուր Հովհաննիսյանի անմեղությունը վերագվող մեղադրանքում։
Ինչ վերաբերվում է Սամվել Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքներին, ապա այս դեպքում վիճակն այնքան միանշանակ է, որ այլակարծության որևէ հիմք գոյություն ունենալ չէր կարող մեղադրանքի ամբողջ ծավալով Սամվել Հովհաննիսյանի անմեղության առումով։
Քանի որ գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված, այդ թվում դատարանում տրված ցուցմունքների համաձայն` Սամվել Հովհաննիսյանը փաստացի հանդիսացել է ձևական գրանցված տնօրեն, որը ոչ միայն փաստացի չի մասնակցել ընկերության կառավարմանը, նյութական միջոցների տեղաբաշխմանը և որևէ ֆինանսական հարցի չի առնչվել, այլև որևէ կերպ չի պատկերացրել այդ գործընթացը և փաստացի զբաղվել է Կենտրոն համայնքի աղբահանման խնդիրներով, ուստի Սամվել Հովհաննիսյանի պարագայում հստակ բացակայում է հանցակազմի օբյկետիվ և սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշները, որի հիմքով Սամվել Հովհաննիսյանը ենթակա է արդարացման առաջադրված մեղադրանքի բոլոր դրվագներով, որից ելնելով Վերաքննիչ դատարանից դարձյալ ակնկալվում է կայացնել արդարացնող դատական ակտ` ճանաչելով և հռչակելով Սամվել Հովհաննիսյանի անմեղությունը վերագվող մեղադրանքներում։
Նշված հանգամանքները հաշվի առնելով` խիստ կարևորվում է Վերաքննիչ դատարանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 126-րդ, 127-րդ հոդվածների պահանջների պահպանմամբ, ձեռնարկել օրենքով նախատեսված բոլոր միջոցները՝ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, գործով հավաքված ապացույցները ենթարկել բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, որի արդյունքում հանգել օբյեկտիվ և արդարացի հետևության։
84. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376- 385-րդ, 394-399-րդ հոդվածներով` բողոք բերած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի մասով բեկանել: Ս.Հովհաննիսյանի մասով լրիվ ծավալով կայացնել արդարացնող դատական ակտ` մերժելով քաղաքացիական հայցն ամբողջությամբ: Ա.Հովհաննիսյանի մասով կայացնել մասնակի արդարացնող դատական ակտ, գործի քննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատված արարքին տալ ճիշտ ձևակերպում, ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և նշանակել մեղմ պատիժ, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառել: Խնդրում է նաև քաղաքացիական հայցի մասով դատավճիռը բեկանել, քանի որ թե՛ մեղադրական եզրակացությամբ, թե՛ առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հստակեցված և կոնկրետացված չեն նախ այդ ծավալի գույքային վնաս պատճառելու չափերը: Կամ ներկայացված քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության` իրավունք վերապահելով Երևանի քաղաքապետարանին քաղաքացիական դատավարության կարգով այն ներկայացնելու դատարան և ըստ յուրաքանչյուրի կողմից հիմնավորված ծավալով անհատական պահանջներ ներկայացնելու:
85. Ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ առաջին աայանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք իրենց բնույթով էական են և ազդել են գործի ելքի վրա։ Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ և 25-րդ հոդվածներով սահմանված մի շարք սկզբունքներ, ինչն իր հերթին հանգեցրել է նյութական իրավունքի խախտման՝ քրեական օրենքի սխալ կիրառմամբ, ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքները սխալ են որակվել։
Դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումները արտահայտվել են հետևյալում:
Դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվել Գ.Հարությունյանի կողմից կազմակերպված խմբի կազմում հափշտակություն կատարելու հանգամանքը։
Դատարանն իր դատավճռով չի վկայակոչել այնպիսի վերաբերելի ապացույցներ, որով կարող էր հանգել այն հետևության, որ Գ.Հարությունյանը նախապես համաձայնության է եկել ՓԲԸ այլ աշխատակիցների հետ հափշտակություն կատարելու հարցում։ Այսպես.
Սույն գործով Գ.Հարությունյանը դեռես նախաքննության ընթացքում՝ 10.12.2013թ. առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, ընդունել է իր գործողությունների հետևանքով 7.680.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակելու հանգամանքը, դրանում զղջացել է, կամովին հատուցել է այդ գումարից 2.800.000 ՀՀ դրամը։
Սակայն սույն գործով նախաքննությունն ավարտելուց առաջ՝ 29.07.2015թ. Գ.Հարությունյանին նոր մեղադրանք է առաջադրվել կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ հափշտակություն կատարելու համար, որով Գ.Հարությունյանին մեղսագրվել են նրա կողմից չկատարված գործողություններ, ինչպես գործողությունների բնույթի, այնպես էլ ժամանակի առումով, ինչով պայմանավորված Գ.Հարությունյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն։ Գ.Հարությունյանն իրեն մասնակիորեն մեղավոր է ճանաչել նաև դատարանում և պատճառաբանել, որ հանդես չի եկել կազմակերպված խմբի կազմում և չի հափշտակել և չէր կարող հափշտակել իրեն մեղսագրվող, մեղադրանքի որոշմամբ նշված գումարը։
Ոչ բողոք բերած անձը, ոչ Գ.Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում չեն փորձել արդարացնել վերջինիս գործողությունները կամ հերքել հափշտակություն կատարելու հանգամանքը, սակայն Գ.Հարությունյանին կազմակերպված խմբի կազմում հանցանք կատարելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է, չանհատականացված, դրանում նկարագրած Գ.Հարությունյանին մեղսագրվող գործողությունները ապացուցված չեն եղել ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ չեն ապացուցվել դատական քննությամբ։
Քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն՝ դատարանում գործը քննվում է բացառապես մեղադրանքի սահմաններում, ուստի մեղադրանքի կողմը պարտավոր է ապացուցված համարել մեղադրանքի որոշման փաստական կողմի շարադրանքում ընկած յուրաքանչյուր տվյալը և կոնկրետ դեպքում առնվազն պետք է ապացուցեր մեղադրանքի հիմքում ընկած հետևյալ հանգամանքները:
- 2009թ. հունվարից տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու Արթուր Հովհաննիսյանի նպատակի մասին, այդ նպատակով են դիտավորյալ հանցագործություն։ Ուստի, իրավախախտման փաստը պետք է կոնկրետացվի յուրաքանչյուր հանցակցի մասով, իսկ դրա հանգամանքները անհատականացվեն հաշվի առնելով անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության և արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքները։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ միայն այս հանգամանքների հստակ պարզման և դատավարական փաստաթղթերում ամրագրման դեպքում է հնարավոր լուծել այդ արարքները կատարած անձանց քրեական պատասխանատվության հարցը։
Քննարկվող դեպքում Գ.Հարությունյանին մեղսագրվող արարքները չեն անհատականացվել, մեղադրանքը պարունակում է ընդհանրական, հավաքական դատողություններ, օրինակ՝ <<տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու Արթուր Հովհաննիսյանի նպատակի մասին, համաձայնվել է մասնակցել խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակություններին>>։
Այս դատողությունների մի մասը ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ չի հաստատվել։ Գ.Հարությունյանին 10.12.2013թ. առաջին անգամ մեղադրանք առաջադրելուց հետո նախաքննական մարմինը ձեռք չի բերել այնպիսի նոր տվյալներ, որոնք հիմք կտային դատելու, որ հաշվապահ Գ.Հարությունյանը գործել է կազմակերպված խմբի կազմում։ Սակայն նախաքննական մարմինը ունենալով աշխատավարձի յուրացման հարցում որոշակի գումարային չափ, այդ գումարի հափշտակության հանգամանքները մեղադրյալներից յուրաքանչյուրի մասով չի անհատականացրել և առանց բավարար հիմքերի փոփոխել է մյուսներին, այդ թվում Գ.Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը, հետևության հանգելով, որ բոլոր մեղադրյալները գործել են կազմակերպված խմբի կազմում։
Գ.Հարությունյանը նշել է, որ հափշտակություն կատարելու հարցում որևէ մեկի հետ համաձայնության չի եկել, առավել ևս տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի հետ, քանի որ իր և տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի հարաբերությունները աշխատելու ամբողջ ընթացքում կրել են բացառապես պաշտոնական բնույթ. և Գ.Հարությունյանը ընկերության կանոնադրության 8.8 կետի համաձայն՝ կատարել է տնօրենի հրամանները և կանոնադրությամբ նշված՝ կատարման համար պարտադիր ցուցումները /տես ընկերության կանոնադրության 8.8 կետի 9-րդ ենթակետը/։ Նշել է նաև, որ տնօրենի հրամանները բոլոր դեպքերում եղել են օրինական, բխել են ընկերության շահերից և նա կատարել է միայն այդ օրինական կարգադրությունները, քանի որ նաև հաշվապահական հաշվառման տեսանկյունից հաշվապահը չէր կարող գրանցել որևէ անօրինական գործարք։
Սույն քրեական գործով նույնպես արձանագրվել է, որ ՓԲԸ հաշվապահական հաշվառման գործընթացում խախտումներ, առավել ևս կեղծիքներ չեն կատարվել, մասնավորապես՝ քննիչի կողմից նշանակված ֆինանսատնտեսական ստուգման թիվ 79-Ա ակտով արձանագրվել է, որ արտացոլված դրամական միջոցների տարեսկզբի և տարեվերջի մնացորդները համապատասխանում են ընկերության հաշվապահական հաշվեկշիռներում արտացոլված տվյալներին, իսկ ընդհանուր եկամուտները և ընդհանուր ծախսերը համապատասխանում են ֆինանսական արդյունքների մասին տարեկան հաշվետվություններում արտացոլված համապատասխան տվյալներին /հատոր 19 գ.թ. 262/։
Արձանագրվել է նաև, որ կատարված ծախսերի /կանխիկ և փոխանցումով կատարված մուտքեր-ելքեր / սկզբնական փաստաթղթերի ստուգմամբ պարզվել է, որ կազմակերպությունում 2008-2013թթ. ընթացքում փաստաթղթերով չհիմնավորված ծախսեր չեն հայտնաբերվել։
Նշված ստուգման ակտն ուղարկվել է նաև դատահաշվապահական փորձաքննության, որը որպես ապացույց ներառված է սույն գործով մեղադրական եզրակացության մեջ։ Փորձագետները եզրակացության հետևության մասում արձանագրել են, որ կատարված ստուգումը իրականացվել է փաստաթղթային ստուգման մեթոդով, որն էլ համապատասխանում է ՀՀ-ում գործող օրենսդրության պահանջներին, միաժամանակ նշել են, որ ֆինանսների նախարարության աշխատակազմի ֆինանսական վերահսկողության տեսչության աշխատակիցների կողմից 14.02.2014թ. կազմված թիվ 79-11 ստուգման ակտը դիտվում է ընդունելի և այն հիմնավորած է ընկերության կողմից կազմված համապատասխան փաստաթղթերով, կոնկրետ դեպքում <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ հաշվապահական հաշվառման սկզբնական և ամփոփ փաստաթղթերում արտացոլված ելակետային տվյալներով /տես դատահաշվապահական թիվ 14-3446 եզրակացությունը/։
Ինչ վերաբերվում է արձանագրված հաշվապահական կարգի վարման որոշ թերություններին և ձևական խախտումներին, օրինակ ՝ գլխավոր գիրք վարելու փոխարեն այլ գրանցամատյան վարելը, ապա դա չէր կարող առաջացնել որևէ հետևանք և չի առաջացրել։
Ցուցմունք տալիս Գ.Հարությունյանը անդրադարձավ նաև գլխավոր հաշվապահի պարտականություններին և ընկերության գործունեության հարցում հաշվապահության դերին։
Չնայած հանրահայտ է, բայց բողոք բերած անձը ցանկացել է նաև փաստել, որ հաշվապահությունը, այդ թվում հաշվապահը կամ գլխավոր հաշվապահը որևէ կապ չունի ապրանքանյութական արժեքների ձեռք բերման հետ, չի կարող որոշել կամ նախաձեռնել նման արժեքների ձեռք բերումը։ Հաշվապահությունը ընդամենը իրավասու է լրացնելու և հաշվառելու այդ ապրանքանյութական արժեքների ձեռք բերման սկզբնական փաստաթղթերը, այդ թվում՝ հաշիվ-ապրանքագրեր, հարկային հաշիվներ և այլն։ Հաշվապահը կամ հաշվապահությունը իրավասություն չունի և քննարկվող դեպքում նույնպես չի կատարել այդ ապրանքանյութական արժեքների ստացման, տնօրինման, օգտագործման որևէ գործառույթ։ Հաշվապահությունը իրավասու չէ նաև ստուգելու ընկերությունում կատարվող կամ կատարված աշխատանքների փաստացի վիճակը, դրա որակը և այլն։
Սույն գործով էական նշանակություն ունի մեղսագրվող արարքները կատարելու ժամանակը մեղադրանքում նշված՝ 2009 թվականից հափշտակություն կատադելը նույնպես չի համապատասխանում իրականությանը, որի մասին բացատրությունը Գ.Հարությունյանը նշել է իր դատաքննական ցուցմունքում։
Մասնավորապես, ցուցմունքով հայտնել է, քաղաքապետարանի ենթակայության կազմակերպությունների աշխատանքի արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով ընկերությանը նույնպես առաջադրվել են նոր պահանջներ և նոր չափորոշիչներ։ Դրանով պայմանավորված 2011թ. փետրվար ամսին տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը հրավիրել է աշխղեկների ժողով, ընկերություն է կանչել նաև հավաքարարներին և այդ եղանակով ցանկացել կատարել աշխատակիցների և նրանց աշխատանքի արդյունավետության հաշվարկ։ Այդ ժողովից հետո ընկերությունում խոսակցություններ եղան, որ գրանցված են մի շարք աշխատակիցներ, որոնք իրենց հաստիքով նախատեսված աշխատանքը չեն կատարում, իսկ նրանց փոխարեն իրենց նորմաներից ավել աշխատում և վարձատրվում են այլ աշխատակիցներ։
Քանի որ հավաքարարները հիմնականում տարրական կրթությամբ անձինք էին, ուստի այդ անձանց բանկային քարտերի հետ անընդհատ պրոբլեմներ էին առաջանում և ինչպես ինքը, այնպես էլ հաշվապահության այլ աշխատակիցներ ստիպված էին լինում անընդհատ գնալ բանկ և վերականգնել բանկային քարտերը։
Վերը նշված ժողովից հետո միայն Գ.Հարությունյանը դիմել է Գ.Շամոյանին, ասել, որ հասկացել է, որ ունեն փոխարինող աշխատակիցներ և խնդրել, որ այդ աշխատակիցների քարտերից մեկը տա, որով հնարավոր կլինի գումար կանխիկացնել։ Գ.Շամոյանը չի մերժել և իր ու Ս.Եղոյանի բրիգադից տվել է մեկական քարտեր, հետո նաև ևս երկու քարտ, որոնք օգտագործվել են Գ.Հարությունյանի կողմից։ Այդ քարտերը տնօրինելու արդյունքում կանխիկացվել է 7.680.000 ՀՀ դրամ։ Սակայն դա կատարվել է տնօրենից և այլ աշխատակիցներից գաղտնի։
Մինչ 2011թ. նշված ժողովը Գ.Հարությունյանը աշխատակիցների անվամբ հաշվարկվող աշխատավարձերը տնօրինելու հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Նա չի իմացել և որպես հաշվապահ չէր կարող իմանալ, թե հաշվառված հավաքարարներից հատկապես ով է հաճախում աշխատանքի, ով՝ ոչ։ Քանի որ մի կողմից դա չի մտել հաշվապահության իրավասության մեջ, մյուս կողմից մաքրման աշխատանքները իրականացվում էին լուսադեմին մինչև ժամը 07-ի սահմանները, քաղաքի տարբեր փողոցներում և ՓԲԸ վարչական մասի աշխատակիցների համար դա տեսանելի չէր։
Գ.Հարությունյանը փաստացի աշխատանքի չհաճախող հավաքարների իրական քանակի և նրանց ով լինելու մասին չի իմացել նաև վերը նշված բանկային քարտերը ստանալուց հետո, քանի որ աշխատավարձի վճարման ցուցակից դա հնարավոր չէր հասկանալ։
Բացի այդ, այն բոլոր դեպքերում, երբ խնդիրներ էին առաջանում բանկային քարտերի հետ, քարտը ստանալիս՝ բանկը պարտադիր պահանջում էր տվյալ աշխատակցի ֆիզիկական ներկայությունը բանկում՝ անձնագրով։ Դա հաստատեցին նաև նախկին աշխղեկները, ուստի բոլոր դեպքերում հաշվապական ձևակերպումներից հետո աշխղեկները բանկ էին ուղարկում քարտի տիրոջը, այսինքն՝ աշխատակցին։ Հետևաբար, եթե նույնիսկ այդ աշխատակիցը փաստացի չէր աշխատում, հաշվապահությունը այդ մասին իմանալ չէր կարող։ Ուստի, անհիմն է նաև մեղադրանքի այն ձևակերպումը, որ Գ.Հարությունյանը համաձայնության է եկել կազմակերպված խմբի անդամների հետ, անձանց է հավաքագրել և այլն։
Իսկ այն, որ Գ.Հարությունյանը աշխատանքի չհաճախող հավաքարարների մասին իմացել է ոչ թե 2009թ., այլ 2011թ., ակնհայտ է դառնում նաև նրանից, որ Գ.Հարությունյանի մոտ եղած քարտերի տերերը, այսինքն հավաքարարներ Հայկուշ Չոլոյանը, Սինամ Նասրյանը, Կարինե Սուլթանյանը և Բնավշ Ալիյանը աշխատանքի են անցել 2010, 2011 և 2012թվականներին, մասնավորապես Բնավշ Ալիյանը՝ 01.02.2012թ., Սինամ Նասրյանը՝ 02.05.2011թ., Հայկուշ Չոլոյանը՝ 02.05.2012թ. և Կարինե Սուլթանյանը՝ 01.03.2010թ.։
Հետևաբար, սա վկայությունն է այն բանի, որ Գ.Հարությունյանը չէր կարող 2009թ. սկսած տեղյակ լինել ընկերությունում ենթադրյալ հափշտակությունների մասին, առավել ևս հանցակցեր տնօրենի կամ այլ անձանց հետ։ Ավելին, եթե նա 2009թ. սկսած հանցակցել է տնօրենի և մյուսների հետ, դա ենթադրում է, որ Գ.Հարությունյանը այդ հանցակցությունից պետք է որևէ նյութական շահ ստանար, մինչդեռ, դա տեղի չի ունեցել, իսկ տեղի ունալու դեպքում պետք է առկա լինեին որևէ ապացույցներ, որպիսիք սույն գործում բացակայում են։
Դատարանը որպես մեղքը հիմնավորող ապացույց վկայակոչել է նաև վկա Արսեն Կայսերյանի ցուցմունքը, սակայն Ա.Կայսերյանը ընդամենը Գ.Հարությունյանին է փոխանցել իր աշխատանքային գրքույկը, որը վերջինս փոխանցել է հաշվապահությունում աշխատող նրա կնոջր՝ Լուսինե Հարությունյանին։ Չհերքված հանգամանք է նաև, որ ինչպես այդ պահին, այնպես էլ հետագայում Գ.Հարությունյանը որևէ շահ չի ունեցել Ա.Կայսերյանին աշխատանքի տեղավորելու հարցում, քանի որ հաստատված է նաև, որ Գ.Հարությունյանը Ա.Կայսերյանի անվամբ բանկային քարտից որևէ տեղեկություն չի ունեցել, առավել ևս չի օգտագործել, դա հաստատել է նաև Ա.Կայսերյանը դատարանում տրված իր ցուցմունքում և դեռես նախաքննության ժամանակ կատարված առերեսման ընթացքում։
Դատախազը, ապա նաև դատարանը այս հարցում հղում են կատարել Ա.Կայսերյանի նախաքննական ցուցմունքի վրա, սակայն իր նախաքննական ցուցմունքը տալուց հետո Ա.Կայսերյանը հարցաքննվել է նաև Գ.Հարությունյանի հետ առերես, որի ընթացքում ամբողջությամբ հաստատել է աշխատանքային գրքույկը փոխանցելու վերաբերյալ Գ.Հարությունյանի ցուցմունքը, նշելով հետևյալը. <<Այո, Գագիկ Հարությունյանը ինչպես նշեց, այդպես է եղել...>>, ապա պատասխանելով քննիչի հետագա հարցերին՝ պատասխանել է՝ <<Ես իրականում չգիտեմ, թե ով է ինձ գրանցել նշված ընկերությունում և կինս ինձ գրանցելու համար բրիգադիրներին ասել է, թե ոչ>> /տես՝ հատոր 47, գթ. 47-50/։ Վկա Ա.Կայսերյանի այս ցուցմունքից հետևում է, որ նրան ինչ որ հաստիքում գրանցելու հարցով զբաղվել է կինը՝ նույն ընկերությունում որպես հաշվապահ աշխատող՝ Լուսինե Հարությունյանը։
Ստացվում է, որ այս մասով նախաքննության ընթացքում բավարար քննություն չի կատարվել և չփարատված կասկածները վերագրվել են Գ.Հարությունյանին։
Առանձին ուշադրության և գնահատման է արժանի Գ.Հարությունյանի կասկածյալի կարգավիճակում տրված ցուցմունքները։ Որպես կասկածյալ իր 09.12.2013թ. ցուցմունքում Գ.Հարությունյանը նշել է հանգամանքներ, որոնք իրականությանը չեն համապատասխանում։ Մասնավորապես, նա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գ.Շամոյանը և Ս.Եղոյանը 2009-2010թթ. ամսեկան ինձ տվել են 50.000-ական ՀՀ դրամ։ Սա ամբողջությամբ մտացածին ցուցմունք է, նման բան չի եղել և չէր կարող լինել, քանի որ մինչև 2011թ. նշված ժողովը Գ.Հարությունյանը չի ունեցել և չի օգտագործել աշխատակցի որևէ քարտ։ Ցուցմունքում հայտնած այս տեղեկությունը հերքվել է նաև նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, քանի որ այն լրիվ մտացածին տվյալ է։
Գ.Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք տալիս նշել է նաև այդպիսի ցուցմունքներ տալու պատճառները, հայտնելով, որ իրեն ձերբակալելուց հետո քննիչն իրեն բացատրել է, որ խոստովանական ցուցմունքներ տալը և ճշմարտությունը բացահայտելուն աջակցելը կարող է պայման լինել իրեն ազատ արձակելու համար։ Թեև ինքը քննիչին ձերբակալման առաջին իսկ օրն ասել է, որ իր մոտ եղած քարտերից կատարված կանխիկացումներից բացի, այլ տեղեկություններ չունի, սակայն քննիչը չի հավատացել և ասում է, որ չի կարող լինել այդպես, որ գլխավոր հաշվապահը ոչինչ չիմանա։ Իրեն ձերբակալելու պահի դրությամբ ունեցել է ընտանեական խնդիրներ, ուստի ցանկացել է ամեն գնով լինել ազատության մեջ և հոգալ ընտանիքի կարիքները։ Դրանով պայմանավորված, ցուցմունքն արժանահավատ դարձնելու համար նման հանգամանքներ է հայտնել։ Նույն ցուցմունքով հայտնել է նաև ենթադրություններ, քրեական գործ հարուցելուց հետո աշխատանքային միջավայրում շոշափված խոսակցություններ, որոնք նույնպես չունեն որևէ հիմնավորում։
Դատարանը նաև հետևության է հանգել, որ դատարանում Գ.Հարությունյանի տրված ցուցմունքները արժանահավատ չեն։ Այս մասով դատարանն արձանագրել է հետևյալը. <<դատարանն առավել արժանահավատ է դիտում Գ.Հարաթյանյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները, հատկապես, որ այն հիմնավորվում է նաև գործով անցնող մյուս ամբաստանյալներ Ա.Խաչատրյանի, Գ.Շամոյանի, Ս.Եղոյանի ցուցմունքներով, գործով անցնող վկա Արսեն Կայսերյանի ցուցմունքներով, դատահաշվապահական, դատաձեռագրաբանական և դատափաստաթղթաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, ինչպես նաև այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցներով, դատարանում հետազոտված գործին վերաբերելի այլ փաստաթղթերով>>։
Ինչպես արդեն վերը նշվել է Գ.Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքներում նշված մի շարք հանգամանքներ չեն հաստատվել գործ այլ տվյալներով, մասնավորապես այլ ամբաստանյալների ցուցմունքներով և այլն, ուստի անհասկանալի է դատարանի այն մոտեցումը, որ Գ.Հարությունյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները, հիմնավորվում է նաև, գործով անցնող մյուս ամբաստանյալներ Ա.Խաչատրյանի, Գ.Շամոյանի, Ս.Եղոյանի ցուցմունքներով և այլ ապացույցներով։ Ուստի դատարանի այն դատողությունը, որ Գ.Հարությունյանի դատարանում տրված ցուցմունքն այդ մասով արժանահավատ չէ, ընդամենը ենթադրական, անհիմն և գործի նյութերից չբխող դատողություն է:
Գ.Հարությունյանը նաև իր դատաքննական ցուցմունքում նշել է, որ հասկանում է, որ ներկայումս խմբի կազմում իրեն մեղսագրվող մեղադրանքը և այն մեղադրանքը, որն ինքն է ընդունում, երկուսն են նույն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներն են և երկուսի համար էլ նույն պատիժն է նախատեսված, սակայն ցանկանում է պատասխանատվություն կրել միայն իր կատարած արարքի չափով։
Դատարանը սխալ եզրահանգման է եկել նաև Գ.Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարելը հաստատված համարելու հարցում, քանի որ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունը չի հանդիսացել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածով սահմանված՝ պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմին, կամ դրանց կազմակերպություն, իսկ Գ.Հարությունյանը՝ այդպիսի մարմնի աշխատակից։
Գ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով մեղավոր ճանաչելը հակասում է նաև նրա գործողությունները խարդախություն որակելու տրամաբանությանը, քանի որ, եթե դիտարկել, որ Գ.Հարությունյանը պաշտոնատար անձ է, դա ինքնին նշանակում է, որ հափշտակության վերաբերյալ գործողությունները նույնպես պետք է գնահատվեին որպես պաշտոնեական դիրքն օգտագործելու միջոցով կատարված հանցանք, օրինակ՝ յուրացում, պաշտոնեական դիրքի չարաշահում և այլն։
86. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65- րդ, 73-րդ, 404-րդ, 406-րդ, 407-րդ և 412-րդ հոդվածներով, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1052 և ՍԴՈ-1062 որոշումներով, բողոք բերած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը բեկանել, Գ.Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք /7.680.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն/ կատարելու համար, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով մեղսագրվող արարքում արդարացնել:
87. Գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, հետևաբար՝ 2017թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճիռը ենթակա է բեկանման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանն Արթուր Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նրա անձը բնութագրող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գ.Գյանջումյանի, ՀՀ ԱԻՆ ՀՓԾ Երևան քաղաքի փրկարարական վարչության պետի և ՀՀ պաշտպանության նախարարության կողմից նրան տրվել են բարեխիղճ և անբասիր աշխատանքի, 2009թ. մայիսի 14-ին <<Նաիրիտ գործարան>> ՓԲԸ-ում հրդեհաշիջման աշխատանքներին ակտիվ աջակցություն ցուցաբերելու, ինչպես նաև ՀՀ պաշտպանության նախարարության 2008թ. հոկտեմբերի 31-ին ուսումնական զորահավաքային միջոցառումների ժամանակ պարտականությունների բարեխիղճ կատարման համար շնորհակալագրեր։
Որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել հանցանքը կատարելու ժամանակ Արթուր Հովհաննիսյանի խնամքի տակ մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը, ինչպես նաև՝ մեղքը մասնակի՝ շուրջ 19.000.000 ՀՀ դրամի չափով ընդունելը։
Դատարանն արձանագրել է նաև, որ Արթուր Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Առաջին ատյանի դատարանն Արթուր Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչելով առաջադրված մեղադրանքում և ըստ էության հաստատելով դրանում նկարագրված արարքների փաստական հանգամանքերը, վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, սակայն, պատշաճ կերպով հաշվի չի առել մեղսագրված արարքների այն հանգամանքները, որոնց առկայությունն ինքնին բացառում է դատարանի կողմից նրան բնութագրող վերը նկարագրված հանգամանքների ազդեցությունը՝ պատժաչափի ընտրությունն ամբաստանյալի օգտին գնահատելիս։ Շահադիտական շահերից ելնելով, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով տևական ժամանակահատվածում կատարված հանցագործության պարագայում, սույն գործով տուժող հանդիսացող տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից, հափշտակության եղանակով իրեն հասցվող նյութական վնասից անտեղյակ լինելով, հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում տրված շնորհակալագրերը չեն կարող օբյեկտիվ հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալի անձը դրական բնութագրելու համար։ Հրդեհաշիջման և ուսումնական զորահավաքային միջոցառումներին մասնակցությունն այն չափով չի կարող բնութագրել անձին, որպեսզի հակակշիռ հանդիսանա այն կազմակեպության միջոցների հափշտակության համար դատապարտվելիս պատիժ նշանակելուն, որի միջոցներն օգտագործելով կատարվել է այդ մասնակցությունը։
Դատարանը որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք գնահատելով ամբաստանյալի կողմից մեղքը մասնակի՝ 19.000.000 ՀՀ դրամի չափով ընդունելը, հաշվի չի առել Արթուր Հովհաննիսյանին վերագրված մեղադրանքի ընդհանուր ծավալում ընդգրկված վնասի չափը, որը կազմում է 375.103.255 ՀՀ դրամ։ Արթուր Հովհաննիսյանն իրեն մեղսագրված արարքն ընդունել է փաստացի մոտ 5 տոկոսի չափով, այսինքն՝ նա մեղքն ընդունել է ոչ թե մասնակի, այլ չնչին մասով, որպիսի պարագայում այս հանգամանքը ողջամտորեն չի կարող նվազեցնել թե ՛անձի, թե՛ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը։ Բացի այդ, մեղքը վերացական ընդունելն այն պարագայում, երբ ծանրակշիռ ապացույցների համակցությամբ դա առանց այդ էլ հաստատվում է, կրում է զուտ վերացական բնույթ, իսկ մեղքն ընդունելու առարկայական դրսևորում կլիներ այն, որ Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից վերականգնվեր հափշտակված գումարից որոշակի չափով գումար։ Այստեղ ավելորդ չէ նշել, որ մյուս հանցակիցները, որոնք հանդիսանում են կազմակերպված խմբի անդամներ, այդ թվում նրանք, որոնք, ըստ մեղադրանքի, միայն օժանդակել են հանցագործության կատարմանը, իրենց հնարավորության սահմաններում հատուցել են հասցված վնասի որոշակի չափը, իսկ Արթուր Հովհաննիսյանը, ով մեղավոր է ճանաչվել կազմակերպված խմբի ղեկավարման համար, որևէ գումար չի վերականգնել, չի էլ փորձել դա անել, այլ միայն վերացական հայտարարել է, որ մասնակի ընդունում է մեղքը, այն էլ բերելով պատճառաբանությաններ, որ դա կատարել է համայնքի շահերից ելնելով, ավելացած միջոցներն իբր ծախսվել են լրացուցիչ աշխատանք կատարելու նպատակով և որևէ գումար չի հափշտակվել։ Այսինքն, ընդհանրապես մեղքն ընդունելու մասին խոսք գնալ չի կարող, քանի որ զուտ հափշտակության հանգամանքն Արթուր Հովհաննիսյանն այդպես էլ չի ընդունել։ Հետևաբար, այս հանգամանքը նույնպես ողջամտորեն չի կարող առարկայական նվազեցնել նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը։
Դատարանն Արթուր Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև մյուս ամբաստանյալների արարքում նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի գնահատել, այն պարագայում, երբ նրանց արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը՝ հանցագործությամբ ծանր հետևանքներ առաջացնելը։ Տնական ժամանակ՝ շուրջ 6 տարի անընդմեջ կատարված հափշտակությունների ահռելի ծավալը /որն ուղղակիորեն ազդել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի տնտեսական քաղաքականության վրա/, հանցագործության հետևանքով Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի փողոցների նույնպիսի տևական ժամանակով աղտոտված պահելն էապես բարձրացնում են հանցագործության վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, որպիսի հանգամանքները, սակայն, դատարանի կողմից պատշաճ վերլուծության չեն ենթարկվել։
Կազմակերպված խմբի կազմում որպես ղեկավար գործելն ուղղակի վկայում է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերակատարության մասին։ Բացի այդ, առանց Արթուր Հովհաննիսյանի փաստացի հնարավոր չէր լինի չարաշահումները տևական ժամանակ հաջողությամբ իրագործել։ Վերջինս եղել է այն անհրաժեշտ <<օղակը>>, որի կողմից կարգավորվել ու համակարգվել են և հափշտակված գումարի բաշխումը, դրա դիմաց կատարվող աշխատանքների թերի կատարման և դրանց քողարկման հրահանգների կատարումը, ինչպես նաև գրանցված, բայց փաստացի չաշխատող աշխատակիցների աշխատանքի ընդունման և ազատման հարցերը։ Այս ամենն ուղղակիորեն խոսում է նրա հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերի մասին, որպիսի հանգամանքը ևս դատարանի կողմից պատշաճ չի քննարկվել։
Որպես ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք դատարանը գնահատել է նրա կողմից դատված չլինելը և հարևանների կողմից դրականորեն բնութագրվելը։
Որպես Գյուլիզար Շամոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանն արձանագրել է հանցագործությամբ պատճառված վնասի մի մասը՝ 650.000 ՀՀ դրամի չափով հատուցելը, 68 տարեկան կին, 3-րդ կարգի հաշմանդամ լինելու հանգամանքները։ Դատարանը գտել է նաև, որ վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Գարեգին Գասպարյանի անձը բնութագրող հանգամանք դատարանը գնահատել է նախկինում դատված չլինելը, դրականորեն բնութագրվելը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք գնահատել է մեղքն ընդունելը և վնասը մասնակի՝ 500.000 ՀՀ դրամի չափով, հատուցելը։
Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող հանգամանք դատարանը գնահատել է նախկինում դատված չլինելը, դրականորեն բնութագրվելը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք գնահատել է մեղքը մասնակի ընդունելը և վնասը մասնակի՝ 1.000.000 ՀՀ դրամի չափով, հատուցելը։
Տիգրան Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող հանգամանք դատարանը գնահատել է նախկինում դատված չլինելը, իսկ որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք գնահատել է վնասը մասնակի՝ 400.000 ՀՀ դրամի չափով, հատուցելը և խնամքին

մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը: Միաժամանակ դատարանը որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է գնահատել Տիգրան Հովհաննիսյան կողմից տեղի ունեցածի վերաբերյալ զղջանք հայտնելը։
Դատարանը Գյուլիզար Շամոյանի, Գարեգին Գասպարյանի, Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների առկայության պայմաններում դրանք չի արձանագրել, իսկ նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելու հիմքում դրված մեղմացնող հանգամանքները ողջամտորեն չեն նվազեցնում նրանց մեղսագրված հանցանքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։
Գործով դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Գյուլիզար Շամոյանը կազմակերպված խմբի կազմում գործել է առանձնակի ակտիվությամբ և խմբի կազմում ունեցել է առանձնահատուկ դերակատարություն։ Վերջինս, Սամվել Եղոյանի հետ համատեղ, փաստացի իրականացրել է Կենտրոն համայնքի բոլոր փողոցները մաքրող հավաքարարների ղեկավարումը, ղեկավարել է նաև այն բրիգադը, որի ղեկավարն ըստ կազմակերպության համապատասխան հրամանների հանդիսացել է այլ անձ։ Այսինքն, Գյուլիզար Շամոյանը թեև ձևակերպված է եղել որպես մեկ բրիգադի ղեկավար, սակայն, ներքին պայմանավորվածության համաձայն, մի քանի տարի շարունակ փաստացի ղեկավարել է երկուսը։ Նրա անմիջական ենթակայության տակ եղած բրիգադներում մշտապես եղել է ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող 30-40 անձ։ Դատարան որպես վկա հարցաքննության հրավիրված՝ ձևական գրանցված հավաքարարներից հիմնական մասը ցուցմունք են տվել, որ որպես ձևական աշխատակից գրանցվել են Գյուլիզար Շամոյանի և Սամվել Եղոյանի միջոցով։ Հենց Գ.Շամոյանի և Ս.Եղոյանի կողմից ղեկավարած բրիգադներում եղած ձևական հավաքարարների անվամբ փոխանցված դրամական միջոցներն են կազմում մեղադրանքում արտահայտված գույքային վնասի զգալի չափը։ Վերջիններս են հիմնականում յուրաքանչյուր ամիս ապահովել կազմակերպված խմբի կողմից հափշտակվող գումարների բաշխումը՝ Արմեն Խաչատրյանի միջոցով, քանի որ հենց նրանց մոտ է եղել ձևական գրանցված անձանց ամենաշատ քանակը և հետևաբար նրանց մոտ է կուտակվել ամենախոշոր գումարը։ Այս փաստական տվյալների ամբողջությունը խոսում է միայն այն մասին, որ Գյուլիզար Շամոյանը կազմակերպված խմբի կազմում կատարված հափշտակությունների իրականացման մեջ ունեցել է առանձնապես ակտիվ դերակատարություն՝ ապահովելով բազմաթիվ անձանց ձևական ներգրավումը կազմակերպության ֆինանսավորվող աշխատանքների մեջ և փաստացի չկատարված աշխատանքի դիմաց ստացված ֆինանսական միջոցները նրա միջոցով բաշխվել են կազմակերպված խմբի անդամների միջև։ Այսինքն, առկա է նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող՝ հանցագործության մեջ ակտիվ դեր ունենալու հանգամանքը, որին դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել։
Դատարանը չի անդրադարձել և չի քննարկել նաև Գյուլիզար Շամոյանի, Գարեգին Գասպարյանի, Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու մեղքը ծանրացնող մյուս հանգամանքը՝ հանցագործությամբ ծանր հետևանքներ առաջացնելը։ Ինչպես նշվել է վերևում՝ շուրջ 6 տարի անընդմեջ կատարված հափշտակությունների հետևանքով պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափերով աննախադեպ վնաս՝ 375.103.255 ՀՀ դրամի չափով, որը կոչված էր ծառայել բացառապես Երևան քաղաքի սանիտարական մաքրման և աղբահանության ապահովմանը, ինչը, սակայն, թողնվել է ինքնահոսի։ Այս հանգամանքներն էապես բարձրացնում են հանցագործության վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Մինչ այսօր պատճառված վնասը չի հատուցվել, այլ հատուցվել է դրա չնչին մասը միայն։ Տվյալ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից հատուցած գումարը կազմում է մեղադրանքի ծավալում ընդգրկված ընդհանուր վնասի միայն մոտ 0.2-0.3 տոկոսը։ Այս պարագայում դա գնահատել որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք, հիմնավոր չէ, քանի որ դա ողջամտորեն չի նվազեցնում հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։
Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից տեղի ունեցածի վերաբերյալ զղջանք հայտնելը միայն վերացական և որևէ հիմնավորում չունեցող հայտարարություն է, որը, մեղադրանքի կողմի գնահատմամբ, պատճառված վնասի հետ համեմատությամբ չնչին գումարի վերականգման հետ համատեղ, բացառապես նպատակ է հետապնդում որևէ կերպով մեղմացնել իր նկատմամբ նշանակվող պատիժը և որևէ առարկայական հատկանիշներ չի պարունակում, որոնք կարելի է ընդգրկել <<մեղքն ընդունելու կամ իր կատարածի համար զղջալու>> իրական մեղմացնող հատկանիշների չափանիշների մեջ։ Այս հայտարարությունն անհրաժեշտ է գնահատել ամբաստանյալի կողմից իրեն մեղսագրված արարքում մեղավոր չճանաչելու և խոստովանական ցուցմունք չտալու դրսևորումների համատեքստում, քանի որ կատարվածի համար զղջալն ածանցվում է հենց մեղքն ընդունելուց և չի կարող գոյություն ունենալ առանց նման նախադրյալի։ Տիգրան Հովհաննիսյանի պարագայում, սակայն, այս հայտարարությունը զուտ վերացական է և անտրամաբանական, նման արտահայտությամբ չի բացահայտվում, թե կոնկրետ ինչի կապակցությամբ կամ ում կատարածի համար է զղջում վերջինս, որպիսի պարագայում <<զղջալ>> եզրույթը բովանդակազուրկ է դառնում։
Դատարանը հաշվի չի առել և պատշաճ գնահատականի չի արժանացրել Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից շուրջ 3 տարի պատասխանատու պաշտոն զբաղեցնելու ընթացքում գրեթե յուրաքանչյուր աշխատանքային օր իր ստորագրությամբ վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր կեղծելու հանգամանքը, որը բնութագրում է հանցագործության բնույթը, այսինքն՝ որդեգրված այն գործելաոճը, որով ապահովվում էր հափշտակությունների տևական և անընդմեջ կատարումր և հանդիսանում էր անհրաժեշտ պայման դա ավարտին հասցնելու և քողարկելու համար, ինչպես նաև վկայում է հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին։ Նման պարագայում Տիգրան Հովհաննիսյանի արարքը որակվել է զուտ շարունակվող հանցագործության կանոններով /արարքներն ուղղված են միևնույն օբյեկտին և ընդգրկված են միասնական դիտավորության մեջ/, սակայն նրա տարիներ շարունակ իրականացրած բազմադրվագ կեղծիքներն ամեն դեպքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելիս։
Տիգրան Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող միակ իրական հանգամանքը, որը ողջամտորեն կարող է նվազեցնել նրան մեղսագրված արարքի և նրա անձի հանրային վտանգավորության աստիճանը՝ նրա խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությունն է, որը սակայն չի կարող հակակշռել կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի բարձր մակարդակը, հաշվի առնելով վերը նկարագրված հանգամանքները:
Գործով ամբաստանյալների կողմից նախկինում դատապարտված չլինելը գնահատելով որպես նրանց անձը դրական բնութագրող և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վրա ազդող հանգամանք՝ դատարանն անտեսել է Արամայիս Հովհաննեսյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումն աո այն, որ <<որպես անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը ողջամտորեն նվազեցնող չի կարող գնահատվել այնպիսի հանգամանք, որը բնութագրական է անձանց լայն շրջանակին և բխում է անձի կողմից քաղաքացիական հասարակությունում հաստատված կարգը պահպանելու պարտականությունից։ Մասնավորապես, իրավահպատակ վարքագիծը բնորոշ է հասարակության լայն շրջանակներին և յուրաքանչյուր քաղաքացու հասարակական պարտքն է։ Հետևապես, անձի կողմից նախկինում հանցանք կատարած կամ դատապարտված չլինելը, ինչպես նաև նոր հանցանք չկատարելը չեն կարող դիտարկվել որպես անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ>> /տե՛ս Արամայիս Հովհաննեսյանի վերաբերյալ ԳԴ/0014/01/14 գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015թ. փետրվարի 27-ի որոշման 20-րդ կետը/։
Այսինքն, առաջին ատյանի դատարանն Արթուր Հովհաննիսյանի նկատմամբ ակնհայտ մեղմ պատիժ սահմանելով, իսկ Գյուլիզար Շամոյանի, Գարեգին Գասպարյանի, Հունան Տեր- Հովհաննիսյանի և Տիգրան Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելով, պատշաճ կերպով հաշվի չի առել ամբաստանյալներին վերագրված հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, անտեսել է ՀՀ քրեական օրենքի վերը հիշատակված իրավական նորմերը և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը հիշատակված որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները։ Ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների առկայության պայմաններում չի արձանագրել դրանք և չի քննարկել դրանց ազդեցությունը նշանակվող պատիժների և պատժաչափերի վրա, իսկ արձանագրած մեղմացնող և անձը բնութագրող հանգամանքները կամ փաստացի չունեն նման նշանակություն կամ հանդիսանում են արդեն իսկ հաշվի առնված հանգամանքի վերաձևակերպված դրսևորումը։
88. Ելնելով վերոգրյալից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 52-րդ, 54-րդ, 376-381-րդ հոդվածներով՝ բողոք բերած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը մասնակիորեն բեկանել` Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի, ինչպես նաև Գ.Շամոյանի, Գ.Գասպարյանի, Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի, Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելու մասով: Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձևով պատիժ` 9 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման` պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնելու իրավունքից զրկելով` 3 տարի ժամկետով: Գ.Շամոյանի, Գ.Գասպարյանի, Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի, Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելը ճանաչել անթույլատրելի և նրանց նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձևով պատիժ` առանց քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման:
89. Ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատավճիռը Հրայր Հակոբյանին մեղավոր ճանաչելու մասով, կայացվել է մի շարք նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտմանբ, անհիմն է, չպատճառաբանված և ենթակա բեկանման՝ հետևայլ պատճառաբանությամբ:
Անդրադառնալով դատավճռամ նշված այն ապացույցներին, որոնք ըստ դատարանի հիմնավորում են Հրայր Հակոբյանի մեղավորությունը, նշվել է, որ իրականում դրանք վկայում են վերջինիս անմեղության մասին։ Այսպես.
Վկա Հասմիկ Զեյնալյանի և նրա հետ փոխկապակցված վկաներ Ռուզաննա Սիմոնյանի և Քրիստինե Մինասյանի ցուցմունքների մասով.
Դատավճռի համաձայն՝ <<Որպես Հրայր Հակոբյանի մեղքը հիմնավորող ապացույց դատարանը դիտում է վկա Հասմիկ Զեյնալյանի նախաքննական, իսկ այնուհետև դատարանում տրված ցուցմունքը, որով հիմնավորվում է Հրայր Հակոբյանի մասնակցությունը մեղսագրված հանցանքներին։ Ընդ որում, դատարանում առաջին անգամ ցուցմունք տալիս հիշյալ վկան համառորեն պնդում էր, որ տեղյակ չէ, թե ինչ է իր նախաքննական ցուցմունքում գրել գործը քննող քննիչը, մինչդեռ, վերջինիս կողմից ենթադրյալ չարաշահումների փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում հարցաքննվելիս նույն վկան դարձյալ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքն ու ասել, որ այն գրել է ինքնուրույն, առանց քննիչի միջամտության, հետևաբար, նրա վերաբերյալ ՀՔԾ-ի կողմից կայացվել է <<Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու, խափանման միջոցը վերացնելու և գործով վարույթը կարճելու մասին>> որոշում։ Ավելին, նշված որոշումը կայացնելուց հետո հիշյալ վկան դարձյալ հարցաքննվել է դատարանում և պնդել իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները։ Այս առումով վկայի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքը հաստատվել է նաև վկա Քրիստինե Մինասյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքով, որով ևս հիմնավորվում է Հասմիկ Զեյնալյանի որպես ձևական աշխատող գրանցված լինելու փաստը>>։
Նախ արձանագրվում է, որ դատարանը, նշելով, թե վկայի ցուցմունքով <<հիմնավորվում է Հրայր Հակոբյանի մասնակցությունը մեղսագրված հանցանքներին>>, չի հիմնավորում, թե վկայի հայտնված այդ որ տեղեկությունն է հաստատում Հակոբյանի կողմից կազմակերպված խմբի կազմում խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերով 101.066.467 ՀՀ դրամ գումարներ հափշտակելու և կեղծիք կատարելու փաստը, այն պարզ պատճառաբանությամբ, որ վկան այպիսի տեղեկություններ չի հայտնել։ Դատարանը պարզապես վկայկոչում է այդ վկայի ցուցմունքի առկայությունը, ինչը միանշանակ չի կարող համարվել որպես հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ։
Ավելին, տվյալ դեպքում դատարանն իր Դատավճռի հիմքում դրել է ոչ միայն անարժանահավատ, այլև անթույլատրելի ապացույց։
Այսպես, վկա Հասմիկ Զեյնալյանը հարցաքննվել է ընդհանուր 4 անգամ երկու անգամ նախաքննության ընթացքում, երկու անգամ դատաքննության ընթացքում։
14.11.2013թ. տրված նախաքննական ցուցմունքում Հասմիկ Զեյնալյանը նշել է, որ իր հարազատ քույրը, Ռուզաննա Սիմոնյանը, նույնպես աշխատում է ընկերությունում 2 դրույքով և 60.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձով, սակայն քանի որ քույրն ունի 3 երեխա և նրա մոտ չէր ստացվում ամեն օր աշխատանքի գալ, նրանք պայմանավորվել են, որ 10 օր քույրը կաշխատի, մնացած օրերը ինքը, իսկ աշխատավարձը կկիսեն։ Այդպես էլ արել են, Ռուզաննայի քարտը գտնվել է Հասմիկի մոտ, նա դրանով կանխիկացնում էր 60.000 դրամը, որից 30.000-ը տալիս էր քրոջը, 30.000-ը՝ պահում իրեն։
Հատկանշական է, որ Հասմիկ Զեյնալյանի վերը նշված ցուցմունքը հաստատվում է նաև Ռուզաննա Սիմոնյանի ցուցմունքով, որը հրապարակվել է դատաքննության ընթացքում։ Նշված ցուցմունքի համաձայն վերջինս 2013թ. ապրիլին գրանցվել է Ընկերությունում, քանի որ մեծ գումարային պարտքեր ուներ։ Սակայն չէր կարող ամեն օր աշխատանքի գնալ, ուստի Հասմիկը նրան ասել էր, որ կօգնի, և մնացած օրերին ինքը կմաքրի համապատասխան գետնանցումը։ Այսպիսով, Ռուզաննան աշխատանքի էր գնում մոտ 10 օր, մնացած ժամանակ նրան փոխարինում էր Հասմիկը, ում Ռուզաննան տվել էր իր բանկային քարտը, որին փոխացվող 60.000 ՀՀ դրամից 30.000-ը Հասմիկը տալիս էր Ռուզաննային, իսկ 30.000-ը վերցնում էր իրեն։
Հասմիկ Զեյնալյանի վերը նշված Հակոբյանին արդարացնող ցուցմունքը, որով հաստատվում է այն, որ Արամի և Նալբանդյան փողոցների խաչմերուկի անցումի մաքրման համար փոխանցվող աշխատավարձը ստանում էին բացառապես այդ անցումը մաքրող անձինք, պնդել է նաև առաջին անգամ դատարանում հարցաքննվելիս, նշելով նաև, որ 2002/2003 թվականից աշխատում է Ընկերությունում որպես Շամոյանի բրիգադի հավաքարար, մաքրելով հանրապետության հրապարակի որոշակի հատված։ Բացի այդ, իր ընկերուհու անունով աշխատել է նաև Եղոյանի անցումների բրիգադում։ 2011թ., քանի որ իր ընկերուհուն անհրաժեշտ էր աշխատանքից ազատվել, դիմել է Քրիստինե Մինասյանին, խնդրելով այդ թափուր տեղն աշխատանքի ընդունվել, ինչն էլ վերջինս կատարել է։ Մինչդեռ, իրականում Քրիստինեի փոխարեն աշխատել է ինքը Զեյնալյանը, և նա էր ամբողջությամբ ստանում Մինասյանի անվամբ փոխանցվող աշխատավարձը։ Այդ գումարից Հակոբյանին կամ Եղոյանին որևէ գումար չի տվել։ Նշել է նաև, որ Քրիստինեի աշխատանքից ազատվելուց հետո նրա տեղն աշխատանքի է ընդունվել Զեյնալյանի քույր Ռուզաննան, և քանի որ նա իրականում պատրաստվում էր աշխատել Ընկերությունում, իսկ Հասմիկը հետագայում նրան պարզապես օգնել է, երբ Ռուզաննան չէր կարողանում գալ աշխատանքի, Հրայր Հակոբյանին այդ մասին որևէ բան չեն ասել։
Նշված ցուցմունքը հաստատվում է նաև Քրիստինե Մինասյանի կողմից տրված ցուցմունքով, ով հայտնել է, որ 2011թ. ապրիլին իրեն է դիմել Հասմիկ Զեյնալյանն ու առաջարկել ընդունվել աշխատանքի Ընկերությունում, որպեսզի վերջինս կարողանա մի փոքր ավել գումար վաստակել, ինքն էլ համաձայնվել է գնացել է Ընկերություն, ստորագրել բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը, սակայն աշխատանքի չի գնացել։ Իր փոխարեն աշխատել է Զեյնալյանը, ով էլ ստանում էր համապատասխան աշխատավարձը։
Այս առումով Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ Մինասյանի ցուցմունքում առկա է մեկ անճշտություն, որն ըստ բողոք բերած անձի՝ շփոթության արդյունք է։ Դատարանում հարցաքննվելիս Մինասյանը նշել է, որ աշխատանքի ընդունվելու ժամանակ ծանոթացել է Հրայր Հակոբյանի հետ։ Մինչդեռ, Զեյնալյանի ցուցմունքների համաձայն, Քրիստինե Մինասյանի աշխատանքի ընդունվելու ժամանակ անցումների աշխղեկ է հանդիսացել Եղոյանը։ Ավելին, դատարանում հետազոտված Մինասյանի անձնական գործի զննության արձանագրության համաձայն՝ վերջինս ընկերությունում աշխատանքի է ընդունվել 01.06.2011թ. /տես հատոր 49, գ.թ. 12-13/, այսինքն, Հրայր Հակոբյանի աշխատանքի ընդունվելուց կես տարի առաջ, ուստի նա պարզապես չէր կարող աշխատանքի ընդունվելու ժամանակ ծանոթանար Հակոբյանի հետ։
Մինչդեռ, չնայած պաշտպանական ճառում վերը նշված ապացույցները նույնպես վերլուծվել են, դատարանը դրան որևէ գնահատական չի տվել, փոխարենը նշելով, որ <<Այս առումով վկայի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքը հաստատվել է նաև վկա Քրիստինե Մինասյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքով, որով ևս հիմնավորվում է Հասմիկ Զեյնալյանի որպես ձևական աշխատող գրանցված լինելու փաստը>>։
Անհասկանալի է, թե ինչպես է ստացվել, որ Մինասյանը, ով իր ցուցմունքով նշել է, որ Զեյնալյանն իր փոխարեն է աշխատել, հաստատել է Զեյնալյանի ձևական աշխատող լինելու փաստը։
Այսինքն, դատարանի կողմից անտեսվել են ոչ միայն պաշտպանության կողմի փաստարկները, այլև գործում առկա ապացույցներով հաստատվող օբյեկտիվ իրականությունը, փոխարենը հաստատված է համարվել իրականությանն ակնհայտորեն չհամապատասխանող, սակայն մեղադրանքի համար ցանկալի հանգամանքը։
Վերոգրյալից ակնհայտ է դառնում, որ արժանահավատ են Հասմիկ Զեյնալյանի նախաքննության ընթացքում 14.11.2013թ. տրված /հատոր 4, գ.թ. 159/ և դատաքննության ընթացքում 09.01.2017թ. տրված ցուցմունքները, որոնք հաստատվում են ինչպես վկաներ Ռուզաննա Սիմոնյանի և Քրիստինե Մինասյանի ցուցմունքներով, այնպես էր գործում առկա մի շարք այլ փաստաթղթերով։
Անդրադառնալով Զեյնալյանի 07.02.2014թ. նախաքննական ցուցմունքին և 26.06.2017թ. դատաքննական ցուցմունքի, որոնք դատարանը դրել է մեղադրանքի հիմքում, նշվել է, որ դրանք անարժաևահավատ են՝հետևյալ պատճառաբանությամբ։
07.02.2014թ., այսինքև նախաքննական առաջին հարցաքննությունից երեք ամիս անց, Հասմիկ Զեյնալյանը կրկին հարցաքննվել է որպես վկա, և չնայած նախաքննության ընթացքում վերջինս արդեն իսկ մեկ անգամ հարցաքննվել է, կրկին հարցաքննվելու ժամանակ տվել է ոչ թե լրացուցիչ, այլ հիմնական ցուցմունք։
Նշված ցուցմունքով, 8-ամյա կրթություն ունեցող, դատարանում հարցաքննության ժամանակ շատ թույլ խոսակցական հայերենի մակարդակի բառապաշար ցուցադրած Զեյնալյանը, գրական հայերենով և երկար, բարդ նախադասություններով այսպես ասած <<անցել է>> այդ պահին գործով անցնող գրեթե բոլոր մեղադրյալներով և ոչ միայն։
Այսպես, Զեյնալյանը նշել է, որ ոմն Սեդա Մելիքսեթովայի անունով մոտ 2008-2009թթ. մաքրում էր Նալբանդյանի անցումը։ Սեդայի անունով աշխատանքը սկսելուց մոտ 3 ամիս անց, Սեդայի անվամբ թողարկված, սակայն Հասմիկի մոտ գտնվող բանկային քարտին 30.000 ՀՀ դրամի փոխարեն փոխանցվել է 60.000 ՀՀ դրամ, որի վերաբերյալ Եղոյանն իրեն ասել է, որ դա մեկ այլ, Ընկերությունում չգրանցված, նույն անցումը մաքրող աշխատողի գումարն է, որը Հասմիկը պետք է կանխիկացնի և տա իրեն։ Այդպես էլ արել է, այդ բոլոր տարիների ընթացքում գումարը տվել է Եղոյանին, իսկ երբ անցումների աշխղեկ դարձել է Հակոբյանը Հակոբյանին կամ Շամոյանին, մինչդեռ, անցումը շարունակում էր մաքրել ինքը միայնակ։ Նշել է նաև, որ իր կողմից ուրիշի անվան տակ աշխատելու մասին տեղյակ է եղել նաև Արթուր Հովհաննիսյանը, ով իր համաձայնությունն է տվել այդ եղանակով աշխատելու համար։
Անհասկանալի է, թե ինչպես է Ընկերությունում երկար տարիներ աշխատող Զեյնալյանը, ում համար պետք է ակնհայտ լիներ, որ Արամի և Նալբանդյան փողոցների անցումի տարածքը կազմում է ընդամենը 2 դրույք, որը մեկ աշխատողի համար թույլատրված 3 դրույքից պակաս է, հավատացել, որ նման տարածքով փոքր անցումը պետք է մաքրի 2 անձ։ Բացի այդ, վկայի 14.11.2013թ. ցուցմունքից ակնհայտ է դառնում, որ նա տեղյակ է եղել, որ անցումի տարածքը կազմում է երկու դրույք, իսկ դրա դիմաց հասանելիք մեկ անձի աշխատավարձը 60.000 ՀՀ դրամ, ուստի ակնհայտ սուտ է վկայի այն ցուցմունքը, իբրև նա կարծել է, որ դա ուրիշ անձի աշխատավարձ է։
Ավելին, առնվազն կասկած է հարուցում այն, որ 5-6 տարի նշված անցումը միայնակ մաքրելու, սակայն աշխղեկներին այլ աշխատողի համար նախատեսված գումար /այն էլ, աշխատավարձի կեսը/ տրամադրելու դեպքում, Զեյնալյանի մոտ հարց չի առաջացել, թե ով է այդ անձը, ինչու 6 տարիների ընթացքում նրան չեն գրանցել Ընկերությունում, ինչու նշված անձն աշխատանքի չի ներկայանում, սակայն աշխատավարձ է ստանում։ Եվ վերջ ի վերջո, նշված հանգամանքը պետք է առնվազն վրդովմունք առաջացներ, քանի որ ամբողջ անցումն ինքն էր մաքրում միայնակ, սակայն իր փոխարեն գումարի կեսը ուրիշն էր ստանում։ Դժվար թե գումարի կարիք ունեցող, այդ պատճառով այլ անձի անվան տակ որպես հավաքարար աշխատող մարդն այդքան հանգիստ վերաբերվեր նշված հանգամանքին։
Անհասկանալի է նաև, թե իևչու էր Զեյնալյանն այդ անհայտ անձին փոխանցվող գումարը տալիս նաև Շամոյանին, ով ընդհանրապես կապ չի ունեցել անցումների հավաքարարների հետ։ Ավելին, ինչպես է ստացվում, որ 60.000-ից 30.000-ը Զեյնալյանը պահում էր իրեն, իսկ մյուս 30.000-ը տալիս էր աշխղեկներին այն դեպքում, երբ Ռուզաննա Սիմոնյանի ցուցմունքի համաձայն՝ նշված 60.000 կիսվում էր իր և հասմիկի միջև հավասար։ Առնվանզն անհավանական է նաև, որ հասարակ հավաքարարն այս ամենի մասին կպատմեր նաև տնօրենին, ինչպես ինքն է նշում։
Նշված բոլոր հարցերը և հակասություններն ունեն միայն մեկ բացատրություն Հասմիկ Զեյնալյանի կողմից 07.02.2014թ. տրված ցուցմունքն անարժանահավատ է և ամբողջությամբ մտացածին։
Նշվածը հիմնավորվում է նաև նրանով, որ դատարանում առաջին հարցաքննության ժամանակ Զեյնալյանը հերքել է աշխղեկներին որևէ գումար տալու հանգամանքը, հայտնելով որ նման նախաքննության համար շահավետ ցուցմունքը իրականում գրվել է քննիչի ճնշման ներքո։
Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունը հրավիրվում այն հանգամանքին, որ սույն քրեական գործով բազմաթիվ վկաներ հայտնել են, որ հարցաքննության ժամանակ նրանց վրա ճնշում է գործադրվել, քննիչների կողմից օգտագործվել է վկաների թերի կրթված լինելու հանգամանքը, սակայն այդ բոլոր անձանցից միայն Հասմիկ Զեյնալյանի հայտարարության հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հարուցվել է թիվ 62201417 քրեական գործը պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու և պաշտոնեական կեղծիք կատարելու դեպքի առթիվ։
Նշված թիվ 62201417 քրեական գործի քննության ժամանակ տուժող Հասմիկ Զեյնալյանը, նախազգուշացված լինելով սուտ ցուցմունք տալու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, պնդել է, որ իր այն ցուցմունքը, որում նշված է, իբրև նա աշխղեկներին գումար է տվել բանկային քարտին փոխանցվող գումարից, ակնհայտ կեղծ է, և գրվել է քննիչի կողմից, իսկ Զեյնալյանն այդ ցուցմունքի տակ ստորագրել է առանց այն կարդալու։ Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրվում այս հանգամանքին երկու պատճառով.
1/ Զեյնալյանը նախազգուշացված է եղել, սուտ ցուցմունք տալու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին,
2/ դատավճռում արձանագրվել է իբրև քննիչի կողմից ենթադրյալ չարաշահումների փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում հարցաքննվելիս Զեյնալայնը դարձյալ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքն ու ասել, որ այն գրել է ինքնուրույն, առանց քննիչի միջամտության, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը։
Սակայն նախաքննության ընթացքում տուժող Զեյնալյանի ցուցմունքները չեն հաստատվել /իհարկե չէին էլ կարող հաստատվել, քանի որ միայն քննիչի և վկայի ներկայությամբ անցկացվող հարցաքննության պայմաններում վկայի որևէ ճնշման մասին հայտարարությունը կարող է հաստատվել միայն քննիչի կողմից այդ հանգամանքն ընդունելով/, ուստի քննիչի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է, իսկ քրեական գործի վարույթը կարճվել է, որպիսի ելքը չէր կարող չկանխատեսել նաև մեղադրողը նյութերը գործ հարուցելու համար ուղարկելու ժամանակ։
Արդյունքում, Զեյնալյանի կողմից սուտ մատնություն կատարելու դեպքի առթիվ հարուցվել է նոր թիվ 62205017 քրեական գործ, Զեյնալյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրությունը չհեռանալու մասին խափանման միջոց և վերջինս հարցաքննվել է որպես կասկածյալ։
Եվ միայն այդ ամենից հետո, 2017թ. մարտին, հանձնվելով իր վրա գործադրվող ճնշմանը, վերջինս որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքով նշել է, որ իր նախաքննական երկրորդ ցուցմունքն է ճիշտ և քննիչը իր վրա ճնշում չի գործադրել։ Հատկանշական է, որ նման բովանդակությամբ ցուցմունք տալու հիմքով Հասմիկ Զեյնալյանի նկատմամբ հարուցված քրեական գործը կարճվել է՝ գործուն զղջալու հիմքով։ Ակնհայտ է, որ Զեյնալյանի որպես կասկածյալ տրված նման ցուցմունքը, որի համար վերջինս չի կարող պատասխանատվության ենթարկվել սուտ ցուցմունք տալու համար, պայմանավորված է եղել բացառապես քրեական պատասխանատվությունից ազատվելու ցանկությամբ, ուստի չի կարող արժանահավատ համարվել։
Այս առումով հատկանշական է նաև, որ Զեյնալյանի նկատմամբ քրեական գործի վարույթը կարճվել է գործուն զղջալու հիմքով, մինչդեռ, այս հիմքը տարածվում է բացառապես հանցագործությունը կատարելուց հետո կամովին մեղայականով ներկայացած անձանց համար, որը տվյալ դեպքում տեղի չի ունեցել, քանի որ, Զեյնալյանի նկատմամբ քրեական գործը հարուցվել է մեկ այլ քրեական գործում ստացված տեղեկությունների հիման վրա /տե՛ս թիվ 62205017 քրեական գործով քրեական հետապնղումր դադարեցնելու, խափանման միջոցը վերացնելու և գործով վարույթը կարճելու մասին 20.03.2017թ. որոշում/։
Գործով վարույթը կարճելու մասին 20.03.2017թ. որոշումը սույն քրեական գործով մեղադրողի կողմից ներկայացվել է 26.06/2017թ., որի հիման վրա բավարարվել է մեղադրողի միջնորդությունը և նույն օրր Զեյնալյանը հրավիրվել է դատարան լրացուցիչ հարցաքննության համար։
Դատարանում լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ Հասմիկ Զեյնալյանը, փորձելով ամեն կերպ չհակասել իրեն քրեական պատասխանատվությունից ազատած ցուցմունքին, այնքան լարված է եղել, որ շարունակաբար ինքն իրեն էր հակասում։
Այսպես, պատասխանելով մեղադրողի այն հարցին, թե 07.02.2014թ. տրված ցուցմունքն իր բառերից է գրվել, թե ոչ, վկան տվել է դրական պատասխան, իսկ այն հարցին, թե ցուցմունքը ստորագրելուց առաջ այն կարդացել է, վկան պատասխանել է, որ ոչ, քանի որ ցուցմունքը երկար էր։ Բնականաբար, հարց է առաջացել, թե այն դեպքում, եթե վկան ցուցմունքն առանց կարդալու է ստորագրել, ինչպես կարող էր իմանալ, այն ճիշտ է գրված, թե ոչ, ինչը Զեյնալյանը, տեղում հորինելով, փորձել է պատճառաբանել նրանով, որ ցուցմունքը իր ձեռքով է գրել, ուստի այն ճիշտ է և կարդալու կարիք չի եղել։ Իսկ այն բանից հետո, երբ վկան տեղեկացվել է, որ ցուցմունքը տպագրված է եղել համակարգչով, վերջինս, հայտնվելով ծուղակում, վերադարձել է իր բազմիցս կրկնվող արտահայտությանը. <<չեմ հիշում ինչ եմ գրել, բայց ինչ գրել եմ, ճիշտ եմ գրել>>։
Ավելին, վկան, ով մինչ այդ պնդում էր, որ իր նկատմամբ կայացված քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին որոշմանը ծանոթացել է և այնտեղ ամեն ինչ ճիշտ է նշված եղել, բավականին զարմացել էր, երբ տեղեկացել էր, որ որոշման մեջ արձանագրված է, որ 09.01.2017թ. դատարանում տեսնելով տնօրենի՝ն նա խառնվել է, և այդ պատճառով է իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք տվել։ Լսելով դրա մասին, Զեյնալյանն ասել է, որ այդպես չի եղել և նա պարզապես լսելով իր նախաքննական ցուցմունքները, խառնվել էր, և դա էր իր կողմից տրված ցուցմունքի բավանդակության պատճառը։
Վկան 09.01.2017թ. դատարանում հարցաքննության ժամանակ նշել է նաև, որ չի հիշել, թե 3 տարի առաջ նախաքննության ընթացքում ինչ ցուցմունք է տվել, սակայն անհասկանալի է, թե ինչպես է ստացվել, որ այդ նույն նախաքննական ցուցմունքներից 4 տարի անց, հատուկ քննչական ծառայությունում հարցաքննության ժամանակ, չգիտես ինչու շատ լավ հիշել է, թե ինչ է գրել, և ասել, որ ճիշտն է գրել։ Զարմանալիորեն վկայի հիշողությունը վերականգնվում է բոլոր այն դեպքերում, երբ նա քննիչների մոտ ցուցմունք է տալիս։
Ակնհայտ է, որ վկան լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ տվել է անարժանահավատ ցուցմունք և միայն պնդում էր, որ ինչ գրել է քննիչի մուռ, որի հիման վրա ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, դա է ճիշտ։
Փաստորեն, Հասմիկ Զեյնալյանի կողմից 07.02.2014թ. նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքը և դատարանում 26.06.2017թ. տրված ցուցմունքներն անարժանահավատ են, հակասում են գործում առկա մյուս ապացույցներին, իսկ որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը իրականում տրվել է բացառապես քրեական պատասխանատվությունից ազատվելու համար։
Ավելին, մեկ անձի ցուցմունքը, այն էլ այնպիսի անձի, ում յուրաքանչյուր նախադասությունը հակասում է նախորդին, բավարար չէ որևէ հանգամանք հաստատված համարելու համար։
Բացի այդ, Հասմիկ Զեյնալյանի 07.02.2014թ. նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքը և դատարանում 26.06.2017թ. տրված ցուցմունքն անթույլատրելի են, քանի որ դրանց մասով չի ապահովվել Հրայր Հակոբյանի հակընդդեմ հարցման իրավունքը։
Այսպես, նախաքննության ընթացքում Հասմիկ Զեյնալյանի կողմից 07.02.2014թ. ցուցմունք տալուց հետո վերջինիս և Հակոբյանի միջն առերես հարցաքննություն չի իրականացվել, ուստի վերջինս հնարավորություն չուներ վիճարկելու իր դեմ տրված ցուցմունքները։
Ավելին, դատարանում առաջին անգամ հարցաքննվելիս Զեյնալյանը կտրականապես ժխտել է Հակոբյանին գումար տալու հանգամանքը, ինչպես նաև Հակոբյանի հետ այլ անձի փոխարեն աշխատելու հարցը քննարկելու հանգամանքը, դրա և գումար տալու հետ կապված բոլոր հարցերին պատասխանելով, որ նման բան չի եղել, ուստի այդ ժամանակ նույնպես հնարավորություն չի եղել վերջինիս հարց ուղղել իբրն Հակոբյանին գումար տալու մանրամասների կապակցությամբ։
Միայն 26.06.2017թ. լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ Զեյնալյանը հայտնել է, որ իր 07.02.2014թ. ցուցմունքն է ճիշտ և պնդել է Հակոբյանին գումար տալու հանգամանքը, ինչպես նաև Հակոբյանի հետ այլ անձի փոխարեն աշխատելու հարցը քննարկելու հանգամանքը։
Մինչդեռ, վերը նշված հանգամանքների շուրջ վկայից պարզաբանում ստանալն անհնարին է եղել, քանի որ Հակոբյանի պաշտպանի բոլոր այն հարցերը, որոնք ուղղված էին նրան, թե վկան ինչպես կարող է պարզաբանել իր ցուցմունքների միջև առկա հակասությունները, իր և Ռուզաննա Միմոնյանի ցուցմունքների միջև առկա հակասությունները, Հակոբյանի հետ երբ և որտեղ է քննարկվել այլ անձի փոխարեն աշխատելու հարցը, ում փոխարեն պետք է աշխատեր, Հակոբյանին որևէ գումար տվել է թե ոչ, և եթե այո, ապա երբ, որտեղ, ում միջոցով և ինչ չափերով է Հակոբյանին գումար տվել, ով է այդ պահին ներկա գտնվել և այլ հարցեր, նախագահողի կողմից հանվել են այն պատճառաբանությամբ, որ վկան հարցաքննության է հրավիրվել բացառապես թիվ 62205017 քրեական գործով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու, խափանման միջոցը վերացնելու և գործով վարույթը կարճելու մասին 20.03.2017թ. որոշման հետ կապված հանգամանքերի շուրջ, և այլ հանգամանքների վերաբերյալ հարց վկային չի կարող տրվել։
Մինչդեռ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 340-րդ հոդվածը սահմանում է դատաքննության ընթացքում վկայի հարցաքննության կարգը, չառանձնացնելով վկայի լրացուցիչ հարցաքննությունը, որից ակնհայտ է դառնում, որ վկայի լրացուցիչ հարցաքննությունն իրականացվում է ընդհանուր կարգով, ուստի և վկան պետք է հարցաքննի իրեն հայտնի բոլոր հանգամանքն երի շուրջ օբյեկտիվ իրականությունը պարզելու համար։
Ավելին, պաշտպանի այն առարկությունը, որ այն դեպքում, երբ վկան հայտնում է այնպիսի տեղեկություններ, որոնք մինչ այդ դատարանում չի հայտնել, պաշտպանության իրավունքի ապահովման համար կողմը պետք է հնարավորություն ունենա վկային հարցաքննելու այդ նոր հանգամանքների շուրջ, դատարանի կողմից չի ընդունվել՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
<<Պաշտպան Շախրամանյան /Պ.Շ./ հարգելի դատարան, մինչ այդ ես նման հարցեր տալու հնարավորություն չունեի, քանի որ վկան դատարանում իր երկրորդ նախաքննական ցուցմունքից հրաժարվել է։
Նախագահող /Ն/ Երբ մինչ այդ,
/Պ.Շ./ վկայի նախորդ հարցաքննության ժամանակ,
Խ միջնորդեիք նորից հարցաքննեինք,
/Պ.Շ./ հիմք չկար, ինքը նոր այս նիստով է նշում, որ երկրորդ նախաքննական ցուցմունքը ճիշտ էր,
/Ն/ հարցը հանվեց, այլ հարցեր տվեք,
/Պ.Շ./ ՝Վկա, դուք Հրայր Հակոբյանին որևէ գումար տվել եք,
/Ն/ հարցը հանվեց, մինչ այդ կարող էիք այդ հարցը տալ,
/Պ.Շ./ հնարավորություն չունեի,
/Ն/ հրապարակվել է այդ ցուցմունքը,
/Պ.Շ./ հրապարակվել է և այդ ցուցմունքի վերաբերյալ վկան նշել է, որ այն սուտ է,
/Ն/ վերջացավ,
/Պ.Շ./ իսկ այսօր վկան ասում է, որ այդ ցուցմունքը սուտ չէ,
/Ն/ այո,
/Պ.Շ./ բա չտամ դրա վերաբերյալ հարց,
/Ն/՝ ոչ>>։
Դատարանը մերժել է նաև Հակոբյանի պաշտպանի միջնորդությունը վկա Զեյնալյանին 26.06.2017թ. դատական նիստին հայտնած նոր հանգամանքների շուրջ, այդ թվում Հակոբյանին գումար տալու հանգամանքի շուրջ լրացուցիչ հարցաքննելու մասին վերը նշված նույն պատճառաբանությամբ։
Փաստորեն, դատավարության ոչ մի փուլում Հրայր Հակոբյանը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննել Զեյնալյանին այն հանգամանքի շուրջ, թե վերջինս Հակոբյանին որևէ գումար տվել է, թե ոչ, և եթե այո, ապա ինչ հանգամանքներում։
Բացի այդ, ՄԻԵԴ որոշումներում բազմիցս նշվել է, որ կոնվենցիան չպետք է ֆորմալ ձևով ընկալվի, քանի որ դրանով պատշտպանվում են ոչ թե պատրանքային և վերացական իրավունքներ, այլ իրական իրավունքներ, որոնց իրականացման համար անձը պետք է ունենա իրական, պատշաճ և լիարժեք հնարավորություններ, որոնցից տվյալ դեպքում Հակոբյանը զրկվել է։
Ավելին, Զեյնալյանը սույն գործով ավելի քան 230 հարցաքննված վկաներից միակն է, ով հայտնել է, թե Հակոբյանի հետ քննարկել է այլ անձի փոխարեն աշխատելու հանգամանքը, և նրան գումար է տվել, սույն գործով նրա ցուցմունքն ունի վճռորոշ նշանակություն, ուստի վերջինիս հարցաքննության ենթարկելու իրավունքից զրկումը Հակոբյանի համար հանգեցրել է պաշտպանության իրավունքի էական խախտման։
Հետևաբար, դատարանը պետք է արձանագրեր Զեյնալյանի 07.02.2014թ. նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքի և դատաքննության ժամանակ 26.06.2017թ. տրված ցուցմունքի որպես ապացույց օգտագործելու անթույլատրելիությունը, մինչդեռ դատարանն այդ ցուցմունքները դրել է մեղադրանքի հիմքում։
Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունը հրավիրվում է նաև այն հանգամանքին, որ այն դեպքում, երբ դատարանը Զեյնալյանի վերը նշված ցուցմունքները համարել է թույլատրելի և արժանահավատ /ի խախտումն թե օրենսդրության, թե ապացույցների գնահատման կարգի և թե տրամաբանության բոլոր կանոնների/, ապա այդ ցուցմունքը միևնույնն է չպետք է դրվեր սույն գործով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում՝ առնվազն հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Զեյնալյանի պնդմամբ, Հակոբյանն ու Եղոյանը իրեն հայտնել են, թե իբրև Արամի փողոցի անցումը մաքրում է ևս մեկ անձ, ում աշխատավարձն էլ 30.000 ՀՀ դրամի չափով, փոխանցվում է Զեյնալյանի բանկային քարտին, մինչդեռ Զեյնալյանը միայնակ է ամբողջ անցումը մաքրել։
Ստացվում է, որ Արամի փողոցի անցումն իրականում կցված է եղել ընդամենը մեկ աշխատողի, ում և փոխարինել է Զեյնալյանը, այդ անցումի մաքրման համար սահմանված 2 դրույքի դիմաց աշխատավարձը կազմել է 60.000, որն էլ ամբողջությամբ պետք է ստանար Զեյնալյանը, որպես անցումը միայնակ մաքրող անձ, մինչդեռ իրեն խաբել են, և այդ գումարներից ամսական 30.000 ՀՀ դրամ հափշտակել են։ Նման պայմաններում, Զեյնալյանը պետք է ոչ թե վկա հանդիսանար, իսկ տուժող Երևանի քաղաքապետարանը, այլ սույն դրվագով պետք է առանձնացվեր մեկ այլ քրեական գործ, որտեղ Զեյնալյանը, որպես խարդախության զոհ դարձած անց, պետք է ներգրավվեր տուժող։
Ուստի, նույնիսկ Զեյնալյանի անթույլատրելի, անարժանահավատ և հակասական ցուցմունքը չի կարող սույն գործով Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրվել, քանի որ այն որևէ առնչություն չունի Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի հետ։
Վկաներ Արմինե Տեր-Հովսեփյանի և Արթուր Գրիգորյանի ցուցմունքների մասով:
Վկա Արթուր Գրիգորյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է Ընկերությունում 2012թ. փետրվարից հոկտեմբեր ամիսներին Հակոբյանի բրիգադում, մաքրել է վերգետնյա անցումները Սուրմալուի և Տաշիրի մոտ, ինչպես նաև Խանջյան փողոցի վրա գտնվող։ Աշխատանքի էր դուրս գալիս վաղ առավոտյան, գրեթե գիշերը, անցումները մաքրում էր ամեն օր, սակայն եղել են օրեր, երբ կոնկրետ անցումը չի մաքրել, քանի որ գիտեր, որ այն մաքուր է, օրինակ, երբ տերևաթափ չի եղել ու քամոտ օր չէր։ Նշել է նաև, որ մինչև աշխատանքի ընդունվելը ճանաչել է Հակոբյանին, քանի որ ընկերներ ունի այն բակում, որտեղ ապրում է Հակոբյանը, և երբ գնացել է այնտեղ, տեսել է նաև Հակոբյանին։
Արմինե Տեր-Հովսեփյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում նշել է, որ աշխատել է Ընկերությունում որպես հավաքարար, պատշաճ կերպով կատարել է իր աշխատանքային պարտականությունները, յուրաքանչյուր օր շրջել է այն անցումներով, որոնք պետք է մաքրեր, պահպանել է դրանց մաքրությունը, իր աշխատանքից երբևէ բողոքներ չեն եղել։ Վկան մանրամասնորեն նշել է աշխատանքային ժամերը, աշխատանքը կատարելու եղանակը, իր աշխատավարձի չափը, ինչպես նաև հայտնել, որ իր բանկային քարտը գտնվել է իր մոտ, և դրանով գումարը կանխիկացնում էր կամ նա, կամ իր ամուսինը։
Հակառակի մասին որևէ ապացույց սույն գործով առկա չէ։
Մինչդեռ, դատարանը նշված ցուցմունքներն անարժանահավատ է համարել և դրա հիմքում դրել է ոչ թե գործում առկա այլ ապացույցներով հերքվելու, հաստատված օբյեկտիվ իրողությանը հակասելու հանգամանքը, այլ զուտ իր կարծիքը, որը զարմանալիորեն բառացի համընկնում է մեղադրողի ճառում արտահայտված կարծիքի հետ։
Որպես իր կարծիքի հիմք դատարանը մատնանշել է հետևյալը.
1/վկաները չեն ճանաչել բրիգադի մյուս հավաքարարներին։
Անհասկանալի է, թե առավոտյան ժամը 05-ից իր աշխատանքը սկսող անձը, ով միայնակ է մաքրում իրեն հատկացված տարածքը, որտեղից կամ ինչու պետք է ճանաչեր քաղաքի այլ հատվածներում գտնվող անցումները մաքրող անձանց։
Ինչ վերաբերվում է նրան, թե վկաներն <<ինչպես են անցել ընդհանուր հրահանգավորում չտեսնելով բրիգադի մյուս աշխատողներին>>, ապա սույն գործով առկա չէ որևէ ապացույց այն մասին, որ Հրայր Հակոբյանը պարտավոր է եղել իրականացնել բրիգադի աշխատակիցների հրահանգավորում, այն էլ ընդհանուր կարգով բոլոր աշխատակիցներին մի տեղ հավաքելով, ուստի բրիգադի մյուս աշխատակիցներին չտեսնելու մեջ որևէ զարմանալի բան չկա։
2/ ամուսինների հեռախոսահամարները Կենտրոն համայնքի տարածքում տվյալ ժամանակահատվածում ընդհանրապես չի շահագործվել,
Մինչդեռ, անդրադառնալով ամուսինների հեռախոսազանգերի վերծանումներին` բողոք բերած անձը նշել է, որ դրանց համաձայն` Ընկերությունում աշխատելու ժամանակահատվածում վերջիններիս հեռախոսահամարներից հաճախակի զանգեր են կատարվել առավոտյան ժամը 4-5-ի, ինչպես նաև 7-8-ի սահմաններում, ինչը վկայում է այն մասին, որ նշված անձինք կատարել են այնպիսի աշխատանք, որն իրականացվում էր վաղ առավոտյան, քանի որ առնվազն արթուն են եղել և օգտվել են հեռախոսակապից ինչպես մինչև աշխատանքի գնալու ժամը, այնպես էլ դրանից հետո։
Ավելին, Ընկերությունում աշխատելու ժամանակահատվածում, Արթուր Գրիգորյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Կենտրոն վարչական շրջանում գտնվող ալեհավաքների կողմից, օրինակ Պուշկին, Արգիշտի, Արշակունյաց, Տիգրան Մեծ և այլ/տես հատոր 9, գթ. 142-143, հատոր 50, գթ. 212-215, 220/։
3/ վկա Տեր-Հովսեփյանը պնդել է, որ մաքրել է նաև Երևանի նախկին դելֆինարիումին հարակից վերգետնյա անցումը /ներկայիս Երևան Մոլի հարևանությամբ/:
Այս առումով հատկանաշական է, որ վկան պնդել է, որ մաքրել է Արշակունյաց պողոտայի վրա գտնվող անցումը, իսկ ինչպես հայտնի է, Արշակունյաց պողոտայի որոշակի մաս, այդ թվում նաև մեկ Երևանում, գտնվում է Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում։ Ինչ վերաբերվում է դելֆինարիումին հարակից վերգետնյա անցմանը, ապա վկան նշել է, որ որքանով հիշում է, եղել է դեպք, եբր այդ անցումը նույնպես մաքրել է, որպիսի հանգամանքը մտաբերեց նաև վկա Արթուր Գրիգորյանը, նշելով, որ եղել են մեկ կամ երկու դեպքեր, երբ խնդրել են, որ կինն այդ անցումը նույնպես մաքրի։
Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրվում նաև այն հանգամանքին, որ սույն գործով ամբաստանյալները բազմիցս հայտնել են, որ այն ժամանակվանից, ինչ Երևան քաղաքը դարձել է մեկ համայնք, հաճախակի եղել են դեպքեր, երբ <<Կենտրոն Մաքրություն>> Ընկերությունը տեխնիկայով կամ աշխատուժով օգնում էր նաև մյուս վարչական շրջաններին, քանի որ ուներ բոլորից շատ տեխնիկա և աշխատող։
4/ Գրիգորյանը հեռախոսակապ է պահպանել Հրայր Հակոբյանի հետ անցումների մաքրման, իսկ Սամվել Հովհաննիսյանի հետ՝ աղբահանության հարցով։
Արթուր Գրիգորյանն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ իր բրիգադիրը Հակոբյանն էր, ուստի անցումների հետ կապված բոլոր հարցերով իրեն էր զանգահարում։ Նշել է նաև, որ երբ քաղաքում նկատում էր որևիցե մի տեղ կուտակված աղբ, կամ չմաքրված սառույց, այդ հարցերով զանգահարում էր Սամվել Հովհաննիսյանին, քանի որ նման հարցերով Ընկերությունում վերջինս էր զբաղվում և կարող էր անհրաժեշտ տեխնիկա ուղարկել համապատասխան տեղը։
Արթուր Գրիգորյանի նշված ցուցմունքը հաստատվում է նաև նրանով, որ սույն գործով թե ամբաստանյալները, թե վկաները բազմիցս նշել են, որ Ընկերության բոլոր աշխատակիցներն իրենց լուման են ներդրել քաղաքի մաքրության պահպանության հարցում, մասնավորապես նրանով, որ օգնում էին ժամանակին բացահայտել աղբի, սառույցի, չմաքրված հատվածների առկայությունը, ինչի մասին հաղորդում էին տնօրեններին, որպեսզի խնդիրը վերացվի։
Ավելին, գործով հաստատվել է, որ չնայած Սամվել Հովհաննիսյանը ձևակերպված էր որպես Ընկերության տնօրեն, սական փաստացի նա կատարել է աղբահանության գծով ինժեների աշխատանք, ուստի աղբի հարցով վերջինիս զանցահարելու հանգամանք ոչ թե պետք է դատարանի մոտ առաջացներ կասկած առ այն, որ Գրիգորյանն Ընկերությունում չի աշխատել, այլ հակառակը, նշված փաստը ևս մեկ անգամ հաստատում է այն, որ Արթուր Գրիգորյանն իսկապես աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրությունում>>, քանի որ հակառակ դեպքում չէր կարող այդպիսի մանրամասներ իմանալ Ընկերության աշխատանքի կազմակերպման վերաբերյալ և չէր ունենա նաև որևէ հիմք թե իր, թե կնոջ աշխատած ժամանակահատվածում Հակոբյանի և Հովհաննիսյանի հետ հեռախոսային կապ պաշտպանելու համար։
Ավելին, թե Արթուր Գրիգորյանը, թե Արմինե Տեր-Հովսեփյանը հայտնել են, որ վերջինիս Ընկերությունում աշխատելու ժամանակ Հրայր Հակոբյանի հետ կապը և աշխատանքային բոլոր հարցերի քննարկումը շարունակում էր իրակացնել Արթուր Գրիգորյանը, ինչը տրամաբական է, հաշվի առնելով այն, որ վերջինս մինչ այդ արդեն իսկ աշխատել է Ընկերությունում, տեղյակ է եղել աշխատանքի բնույթին և կարգին, ինչպես նաև ճանաչում էր թե Հակոբյանին, թե ղեկավար-ադմինիստրատիվ աշխատակազմի այլ անդամների։ Բացի այդ, ըստ ամուսինների, կապ պահպանելու նման եղանակը պայմանավորված է եղել Գրիգորյանի խստությամբ և Տեր-Հովսեփյանի ամաչկոտությամբ։ Ամուսինների այս ցուցմունքը նույնպես հաստատվում է հեռախոսային զանգերի վերծանումներով։
5/ վկա Գրիգորյանը նախաքննության ժամանակ ի սկզբանե հարցաքննվելիս հայտնել է, որ ինքը նշված կազմակերպությունում երբևէ չի աշխատել, իսկ այն բանից հետո, երբ առերեսվել է Հրայր Հակոբյանի հետ, <<հիշել է>>, որ իրականում աշխատել է այնտեղ, այն էլ շուրջ 4 ամիս, մինչդեռ, ըստ գործի նյութերի՝ Արթուր Գրիգորյանը ՓԲԸ-ում գրանցված է եղել 9 ամիս, Ա.Գրիգորյանը Հրայր Հակոբյանի հետ գտնվում է վաղեմի ընկերական հարաբերությունների մեջ, որպիսի հանգամանքը նրանցից որևէ մեկը չի հայտնել նախաքննության ժամանակ։ Հակառակը երկուսն էլ հերքել են այն, որ Հրայր Հակոբյանին Ա.Գրիգորյանը ճանաչել է մինչ աշխատանքի անցնելը։
Մինչդեռ, ոչ Հակոբյանի, ոչ Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքները և հետևաբար նաև վերջիններիս միջև անցկացված առերես հարցաքննության արձանագրությունը չեն հրապարակվել դատաքննության ընթացքում, ուստի անթույլատրելի է դատարանի կողմից դրանց վրա հղում կատարելը։
Հատկանշական է, որ նույն սխալը թույլ է տվել նաև մեղադրողն իր ճառում, ինչի մասին և նշվել է պաշտպանական ճառում, սակայն դատարանն անտեսելով այս հանգամանքը, պարզապես պատճառաբանական մասում վերարտադրել է մեղադրողի ճառը։
Մեջբերված փաստական տվյալների վերլուծությունից երևում է, որ առաջին ատյանի դատարանը մեղադրական դատավճռի հիմքում է դրել այնպիսի ապացույցներ, որոնք հրապարակային դատաքննության ժամանակ չեն հետազոտվել և որոնց վերաբերյալ պաշտպանության կողմին հնարավորություն չի տրվել արտահայտելու իր դիրքորոշումը։
Մեջբերված իրավադրույթների լույսի ներքո գնահատելով նշված փաստը, կարելի է արձանագրել, որ վկա Գրիգորյանի և առերեսման պահին դեռևս վկա Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքները իր դատական ակտի հիմքում դնելով առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական իրավունքի խախտում, մասնավորապես խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 340-րդ /վկային հարցաքննության կարգը/, 342-րդ /վկայի ցուցմունքների հրապարակումը/ և 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի պահանջները։ Ուստի, Հակոբյանի մեղադրանքի հիմքում դրված անթույլատրելի ճանաչված ցուցմունքները պետք է հանել։
Մակայն, հաշվի առնելով դրանց մատնանշումը դատավճռում, բողոք բերած անձը ստիպված է նշել, որ նախաքննության ընթացրում առերես հարցարննության ժամանակ ինչպես Գրիգորյանն, այնպես էլ Հակոբյանն ի սկցբանե նշել են, որ միմյանց ճանաչում են որպես ծանոթներ և տեսնելուց միայն բարևում են։
Ուստի ակնհայտ է, որ դատարանի պնդումն իրականությանը չի համապատասխանում։ Ավելին, այն դեպքում, եթե նրանցից որևէ մեկը փորձեր թաքցնել ճշմարտությունը կամ տար իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք, ապա նրանք չէին նշի նաև մինչև Գրիգորյանի կողմից աշխատանքի ընդունվելը ծանոթ. լինելու հանգամանքի մասին։
Բացի այդ, դատավճռում նշված այն հանգամանքը, որ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է Ընկերությունում 4 ամիս, մինչդեռ, գրանցված է եղել 9 ամիս, չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ Գրիգորյանը նշել է, որ Ընկերությունում աշխատել է 2012թ. փետրվարից հոկտեմբեր ամիսներին, այսինքն 9 ամիս։ Բացի այդ, ինչպես նշել է Գրիգորյանը, նա ոչ թե մոռացել է կամ տեղյակ չի եղել իր հավաքարար աշխատելու մասին, այլ, ինչպես ինքն է նշել իր ցուցմունքներում, ամաչել է քննիչին այդ մասին հայտնել, այդ իսկ պատճառով փորձել է թաքցնել այդ հանգամանքը։
Վերը նշվածներից ակնհայտ է, որ արժանահավատ է Արթուր Գրիգորյանի և Արմինե Տեր-Հովսեփյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ վերջիններս աշխատել են Ընկերությունում որպես հավաքարարներ, իսկ հակառակի մասին դատարանի բոլոր պնդումներն իրենցից ներկայացնում եմ գործով որևէ ապացույցով չհիմնավորված ենթադրություններ կամ իրականությանը չհամապատախանող հանգամանքներ։
Վկա Ժենյա Մուրադյանի ցուցմունքի մասով.
Վկա Ժենյա Մուրադյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է Ընկերությունում որպես Չեխովի դպրոցի ստորգետնյա անցումի հավաքարար։ Աշխատանքի մասին տեղեկացել է իր ամուսնուց, ով աշխատում էր այդ նույն անցումում։ Դատարանում ցուցմունք տալու ժամանակ Մուրադյանը նշել է նաև, որ աշխատանքի ընդունվել է 2013 սեպտեմբերին, իսկ մեկ-երկու անգամ, երբ վատառողջ է եղել, անցումն իր փոխարեն մաքրել է ամուսինը։ Իր անվամբ թողարկված բանկային քարտը գտնվել է իր մոտ, ինչից հետո առգրավվել է քննիչի կողմից, ուստի նա այդպես էլ դրանով աշխատավարձ չի ստացել, և այս պահին չի կարող հիշել, թե քարտի վրա որքան գումար պետք է լինի։
Ինչ վերաբերվում է դատարանի կողմից որպես հակասություն նշված այն հանգամանքին, որ վկան նախաքննության ընթացքում նշել է, որ մի քանի օր է աշխատել, իսկ դատարանում հայտնել, թե մի քանի ամիս, ապա դա ոչ թե հակասություն է, այլ ժամանակագրական տարբերություն։ Այսպես, ըստ քրեական գործի նյութերի վկա Ժենյա Մուրադյանը աշխատանքի է ընդունվել Ընկերությունում 2013թ. սեպտեմբերին, և քննարկվող ժամանակահատվածում Հրայր Հակոբյանի ղեկավարության տակ աշխատել է ընդամենը 18 օր /տես աշխատակիցների անձնական գործերի զննության արձանագրություն հատոր 49, գ.թ. 193, և անցումների հավաքարարների 2013թ. աշխատավարձի տեղեկագրերի զննության արձանագրություն հատոր 47, գ.թ. 153/։
Մինչդեռ, քրեական գործի համար հետաքրքրություն կազմող ժամանակահատվածից հետո էլ, այսինքն 2013թ. սեպտեմբերից հետո, ինչպես նաև նախաքննության ընթացքում հարցաքննվելուց և քննիչի կողմից իր բանկային քարտը առգրավելուց հետո Ժենյա Մուրադյանը շարունակել է աշխատել Ընկերությունում մինչև 2014թ. փետրվար, ինչի մասին նշել է իր դատաքննական ցուցմունքում, որպիսի փաստը հաստատվում է նաև Ժենյա Մուրադյանի անձնական գործի զննության արձանագրությամբ /տես հատոր 49, գ.թ. 193/։
Ինչ վերաբերվում է նրան, որ վկան մեկ անգամ խոսքի մեջ նշել է, որ աշխատել է Երևանի <<Չեխովի փողոցի գետնանցում>>, տարածքում, իսկ մյուս բոլոր դեպքերում, այդ թվում նախաքննական ցուցմունքում նշել <<Չեխովի դպրոցի գետնանցում>>, որն ըստ դատարանի նշանակում, որ վկան իրականում չի աշխատել, քանի որ աշխատանքի վայրը չգիտի, ապա ակնհայտ է, որ դա պարզապես խոսքի ընթացքում թույլ տրված լեզվի սայթակումն է։ Հակառակ դեպքում, կարող ենք օրինակ, պնդել, որ բոլոր այն տաքսու վարորդները, ովքեր մեկ-մեկ շփոթում են Պուշկինի դպրոցն ու Պուշկինի փողոցը, տաքսու վարորդ իրականում չեն աշխատում։
Իսկ դատարանի այն պնդումը, որ եթե անձը չգիտի, թե իր բանկային քարտի վրա հստակ որքան գումար է առկա, անհիմն է, քանի որ այն պայմաններում երբ քարտն իրենից երեք տարի առաջ է առգրավվել, և անձին այդպես էլ չի հաջողվել այդ քարտից աշխատավարձ կանխիկացնել, ապա նա կարող է չիմանալ իր քարտի վրա առկա հստակ գումարի չափը։
Ավելին, այն հանգամանքը, որ Մուրադյանի բանկային քարտը գտնվել է հենց նրա մոտ, նա է այն տնօրինել, որից հետո այն առգրավել է քննիչը, առհասարակ հերքում է մեղադրանքի այն վարկածը, որ Մուրադյանն ընկերությունում չի աշխատել։
Բացի այդ, եթե Մուրադյանի աշխատավարձը մինչ օրս գտնվում է այդ քարտի վրա, ապա այդ գումարն ընդհանրապես պետք է ներառված չլինի իբրև հափշտակված գումարի մեջ։
Վերը նշվածներից ակնհայտ է դառնում, որ Ժենյա Մուրադյանի ցուցմունքներում առկա չէ որևէ հակասություն, բացի այդ, վերջինիս ցուցմունքը հաստատվում է քրեական գործի նյութերում առկա այլ ապացույցներով։
Փաստորեն, դատարանի կողմից որպես Հրայր Հակոբյանի բրիգադում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձինք մատնանշված Արմինե Տեր-Հովսեփյանը, Արթուր Գրիգորյանը և Ժենյա Մուրադյանն իրականում աշխատել են Ընկերությունում, ինչի մասին հստակ նշել են քրեական գործի վարույթի ողջ ընթացքում, և ինչն էլ հաստատվել է գործում առկա մյուս ապացույցներով։
Ուստի, հակառակի մասին բոլոր պնդումներն անհիմն են և մտացածին, գործում առկա ոչ մի ապացույցով չհաստատված։
Ինչ վերաբերվում է Քրիստինե Մինասյանին, ապա նրա փոխարեն աշխատել և իր աշխատավարձն ամբողջությամբ ստացել է Հասմիկ Զեյնալյանը, իսկ Ռուզաննա Միմոնյանը աշխատել է Հասմիկ Զեյնալյանի հետ միասին և նրա հետ է կիսել իր աշխատավարձը։ Նշվածը հաստատվում է քրեական գործում առկա վերաբերելի, թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համակցությամբ։
Փաստորեն, դատարանի կողմից որպես մեղադրանքը հիմնավորող նշված ապացույցներն իրականում հաստատում են Հակոբյանի անմեղությունը։
Վերը նշված հանգամանքներն արդեն իսկ բավարար են Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքն անհիմն և չհաստատված համարելու համար, սակայն բողոք բերած անձը ցանկանում է անդրադառնալ նաև գործի նյութերում առկա, Հակոբյանին արդարացնող այլ ապացույցներին։
Այսպես, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հակոբյանի ցուցմունքին, որը դատարանի կողմից գնահատվել է որպես անարժանահավատ այն պատճառաբանությամբ, որ վերջինս փորձում է խուսափել պատժից, նշել է, որ նման դիրքորոշում ընդունելով պետք է առհասարակ որևէ ամբաստանյալի ցուցմունք արժանահավատ չհամարել։ Մինչդեռ, Հակոբյանի ցուցմունքը ոչ միայն չի հերքվում գործում առկա որևէ փաստական տվյալով, այլև հակառակը՝ հաստատվում է մյուս ապացույցներով։
Այսպես, ամբաստանյալ Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ընկերությունում աշխատանքի է ընդունվել 2011թ. դեկտեմբերից, որպես ստորգետնյա և վերգետնյա անցումների աշխղեկ։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հետևել թվով 23 անցումների մաքրության ստուգումը, ինչպես նաև մաքրության կատարման համար անհրաժեշտ պարագաներ հանձնելը 14 հոգուց բաղկացած իր բրիգադի անդամներին։ Աշխատանքի է դուրս եկել վաղ առավոտյան, հերթով շրջել բոլոր անցումները, խնդիրների դեպքում կապ է հաստատել համապատասխան անցումի հավաքարարի հետ և ապահովել անցումի մաքրությունը։
Այս առումով հատկանշական է, որ Հակոբյանի որևէ այլ աշխատանքային պարտականությունների, կամ դրանց իրականացման որևէ հատուկ կարգի և/կամ եղանակի վերաբերյալ նշում չկա ոչ վերջինիս աշխատանքային պայմանագրում, ոչ էլ սույն գործի որևէ այլ փաստաթղթում։
Հակոբյանը նշել է նաև, որ առաջին անգամ քննիչից է տեղեկացել, իբրև Ընկերության աշխղեկների մոտ եղել են այլ անձանց բանկային քարտեր, իր մոտ բացի իր անվամբ թողարկված բանկային քարտից, այլ քարտ երբևէ չի եղել, նա նույնիսկ դրանից օգտվելու ձևը չգիտի, իր աշխատավարձը որդիներն են օգնում կանխիկացնել։
Մինչդեռ, դատարանը, որպես Հակոբյանի ցուցմունքի անարժանահավատության հիմք, նշել է նաև, որ Հակոբյանը չի կարողացել հիշել իր բրիգադի բոլոր աշխատողների անունները, սակայն հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ գործի նյութերում առկա անձնական գործերի համաձայն, Ընկերությունում շատ հաճախ էին կադրային փոփոխությունները, և միայն Հակոբյանի բրիգադում առկա էին բազմաթիվ անձինք, ովքեր նրա ղեկավարության տակ աշխատել են ընդամենը մի քանի օր, կամ մեկ կամ երկու ամիս։ Բնականաբար, նրանց բոլորի անունները 4-5 տարի անց /Հակոբյանը ընկերությունում աշխատել է 2012-2013թթ./ հնարավոր չէ հիշել։
Բացի այդ, սույն գործով դատաքննության ընթացքում հարցաքննվել են 230-ից ավել վկաներ, ինչպես նաև ամբաստանյալները, մասնավորապես Գյուլիզար Շամոյանը, Սամվել Եղոյանը, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները, Գագիկ Հարությունյանը, Արմեն Խաչատրյանը և ՍամվելՊապոյանը։
Հարցաքննված վկաներից և ոչ մեկը ցուցմունք չի տվել այն մասին, որ աշխատանքի է ընդունվել Հրայր Հակոբյանի առաջարկով կամ խնդրանքով, որևէ վկա չի ասել այն մասին, որ Հակոբյանն իրեն առաջարկել է գրանցվել Ընկերությունում, սակայն իրականում չի աշխատել այնտեղ կամ չի հայտնել Հակոբյանի ցուցմունքին հակասող որևէ փաստական տվյալ։
Վերը նշված ամբաստանյալները, դատարանում մանրամասն ներկայացնելով Ընկերության աշխատանքային առօրյան, ինչպես նաև տալով ինքնախոստովանական ցուցմունքներ գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց գրանցելու, նրանց փոխարեն այլ անձանց տարածքներ հատկացնելու, ավելին, այդ անձանց անվամբ թողարկված բանկային քարտերը իրենց մոտ պահելու, դրանցից կանխիկացվող գումարները բաշխելու մասին, այսինքն ներկայացնելով թե իրենց կողմից կատարվող արարքները, թե դրանցում ներգրավված անձանց և իրենց դերը, որևէ խոսք անգամ չեն ասել այս ամբողջ գործընթացում Հակոբյանի մասնակցության վերաբերյալ, կամ նրա մասին, որ Հակոբյանը տեղյալ է եղել այլ աշխատակիցների գործունեությունից, և նույնպես չեն հայտնել Հակոբյանի ցուցմունքին հակասող որևէ փաստական տվյալ ոչ իրենց ցուցմունքով, ոչ էլ ի պատասխան Հակոբյանի պաշտպանի ուղիղ հարցերի։
Ավելին, ամբաստանյալ Շամոյանը նշել է, որ այսպես կոչված փոխարինողները եղել են իր և Եղոյանի ղեկավարության տակ գտնվող 4 բրիգադներում, նույնը նշել է նաև ամբաստանյալ Եղոյանը, ավելացնելով, որ անցումների բրիգադի փոքր լինելու պատճառով այնտեղ փոխարինողներ չեն եղել։
Նույնիսկ դատավճռի համաձայն արժանահավատ համարվող ամբաստանյալներ Շամոյանի և Եղոյանի նախաքննական ցուցմունքերում, որտեղ մանրամասնորեն նկարագրվում է նախաքննության կողմից որպես հիմք վերցրած փոխարինողների հետ կապված սխեման, որևէ նշում չկա Հրայր Հակոբյանի կողմից այդ մասին տեղյակ լինելու, կամ դրան մասնակցելու վերաբերյալ։
Բացի այդ, ամբաստանյալ Արմեն Խաչատրյանը նշել է, որ փոխարինողների գումարներից իրեն գումար էին տալիս ամբաստանյալներ Շամոյանը և Եղոյանը, այդ նույն գումարից մասնաբաժին է գնացել նաև Արթուր Հովհաննիսյանին, ամբաստանյալներ Շամոյանից և Եղոյանից գումար ստանալու մասին նշել է նաև Գագիկ Հարությունյանը։
Մինչդեռ, Հրայր Հակոբյանից որևէ գումար ստանալու, կամ նրան որևէ ապօրինի վարձատվություն տալու, ինչպես նաև վերջինիս հետ փոխարինողների վերաբերյալ գոնե մեկ խոսակցություն ունենալու մասին տվյալներ չեն հայտնել նաև մյուս ամբաստանյալները, և մասնավորապես, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները, Գագիկ Հարությունյանը, Արմեն Խաչատրյանը և Սամվել Պապոյանը։
Այս առումով հատկանշական է նաև, որ ըստ մեղադրանքի՝ Հակոբյանը 2011 թվականի դեկտեմբերին է տեղեկացել Ընկերությունում գործող խմբի մասին այն պայմաններում, երբ Հակոբյանի հետ աշխատանքային պայմանագիրը կնքվել է ընդամենը 2011թ. դեկտեմբերի 14-ին, և նախաքննության մարմինն այդպես էլ չի բացահայտել, թե Հակոբյանն ինչպես է իմացել փոխարինողների մասին, և ընդհանրապես չի ապացուցել, որ Հակոբյանը տեղյակ է եղել այդ ամենի մասին։
Ըստ մեղադրանքի, ստացվում է, որ Հակոբյանն աշխատանքի ընդունվելուց անմիջապես տեղեկացել է հափշտակությունների մասին, ինչն առնվազն անտրամաբանական է, քանի որ ակնհայտ է, որ նույնիսկ այն դեպքում, եթե ընկերությունում իսկապես գործեր կազմակերպված հանցավոր խումբ, այդ խմբի առկայության և դրա գործունեության մասին անծանոթ. անձին առաջին իսկ օրվանից որևէ մեկը չէր պատմի։
Վերոգրալից պարզ է դառնում, որ դատարանը, արժանահավատ համարելով ամբաստանյալների ինքնախոստովանական ցուցմունքները, այդ ցուցմունքների հիմքով նրանց նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելով, պետք է հաստատված համարեր նաև այն, որ Հրայր Հակոբյանը որևէ առնչություն չի ունեցել իրեն մեղսագրվող արարքին։
Միանշանակ ակնհայտ է, որ ոչ սույն գործով հարցաքննված 230-ից ավել վկաները, ոչ մյուս 12 ամբաստաևյալները, որոնք մանրամասն ցուցմունքներ են տվել, պատմելով այլ անձանց բանկային քարտերից իրար գումարներ տալու/վերցնելու հանգամանքների մասին, որևէ հիմք չեն ունեցել թաքցնելու այս ամենում Հակոբյանի մասնակցությունը, ուստի նրանց կողմից Հակոբյանի վերաբերյալ որևէ ցուցմունք չտալը նույնպես հաստատում է Հակոբյանի անմեղությունը։
Գործում առկա չէ որևէ տվյալ այն մասին, որ Հրայր Հակոբյանն ուրիշի փոխարեն ստացել կամ իր մոտ է պահել այլ անձի անվամբ թողարկված բանկային քարտ, ինչպես նաև այն մասին, որ նշված քարտերից գումար է ստացել։
Ավելին, գործում առկա չէ նաև որևէ ապացույց այն մասին, որ 2011 թվականից ի վեր, Հակոբյանի ֆինանսական վիճակը կտրուկ բարելավվել է, նա ինչ որ խոշոր գնումներ է կատարել կամ նման մի հանգամանք, որը կարող էր վկայել այն մասին, որ անձի մոտ անսպասելիորեն առաջացել է եկամտի անհայտ աղբյուր։
Փաստորեն, սույն քրեական գործում առհասարակ առկա չէ որևէ ապացույց կամ փաստական տվյալ, որը կարող է հաստատել Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը։
Ընդհանրապես, կազմակերպված խմբի կազմում կեղծիք կատարելու և կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափի 101,066,467 ՀՀ դրամ գումար հափշտակելու վերաբերյալ մեղադրանքն ըստ էության հիմնված է քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով Հասմիկ Զեյնալյանի կողմից տրված անթույլատրելի, անարժանահավատ ցուցմունքի և դատարանի այն ենթադրության վրա, որ թերևս և նախաքննության, և դատաքննության ընթացքում վկաներ Արմինե Տեր-Հովսեփյանը, Արթուր Գրիգորյանը և Ժենյա Մուրադյանը պնդել են, որ աշխատել են Ընկերությունում, իրականում այդպես չի եղել։
Փաստորեն, սույն գործով այդպես էլ չի հաջողվել հաղթահարել անմեղության կանխավարկածի շեմը և ապացուցել Հրայր Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը։
Հրայր Հակոբյանը, լրացնելով աշխատաժամանակի վերաբերյալ տեղեկագրերը, դրանցում կեղծ տվյալներ չի ներառել, քանի որ դրանց տեքստի, բովանդակության, դրանցում առկա տեղեկատվության աղավաղում /ջնջում, քերծվածք, լրացում/ չի կատարել, ինչպես նաև չի պատրաստել կեղծ փաստաթղթեր, այլ պարզապես նշել է իր բրիգադում գրանցված անձանց անուննները և լրացրել տեղեկագիրն ըստ այդ անձանց աշխատանքի ներկայանալու։
Ավելին, սույն գործով այդպես էլ չի ապացուցվել, որ Հակոբյանի կողմից ղեկավարվող բրիգադում առկա է եղել գրանցված, սակայն իրականում չաշխատող անձ և Հակոբյանն էլ տեղյակ է եղել այդ մասին, քանի որ եթե նույնիսկ գոյություն է ունեցել այդպիսի անձ, ում փոխարեն մեկ ուրիշն է աշխատել, ապա Հակոբյանն այդ մասին տեղյակ չի եղել, քանի որ մշտապես ստուգել է մաքրման աշխատանքների արդյունքը, այլ ոչ թե ընթացքը, ուստի չէր կարող տեղյակ լիներ, ինչպես նաև տեսնելով մաքրված տարածք ողջամտորեն չէր կարող ենթադրել, որ իրականում աշխատանքը մեկ ուրիշն է իրականացնում։
Ինչ վերաբերվում է անվտանգության կանոնների պաշտպանության վերաբերյալ աշխատակիցներին հրահանգավորելու մասին կեղծ մատյանները կազմելու մեղադրանքին, ապա անհրաժեշտ է նշել, որ նշված մատյանները չեն հանդիսանում իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր կամ իրադարձություններ հավաստող, այսինքն իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող փաստաթուղթ, ուստի այդ մատյանները չեն կարող լինել նշված հանցագործության օբյեկտ։ Ավելին, մեղադրողի կողմից ոչ միայն չի ապացուցվել, այլև ընդհանրապես դատարանին չի ներկայացվել որևէ ապացույց այն մասին, թե արդյոք Հակոբյանի աշխատանքային պարտականությունների մեջ էր մտնում նման մատյանի վարումը և արդյոք նշված մատյանները կազմվել են հենց Հակոբյանի կողմից։
Սույն գործով այդպես էլ չի ապացուցվել, որ Հակոբյանի կողմից հափշտակվել է նյութական որևէ բարիք, որևէ գործողություն է կատարվել հափշտակության համար, ինչպես նաև չի ապացուցվել, որ Հակոբյանն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել իր որևէ գործողությամբ հասնել խաբեության միջոցով ուրիշի գույքի հափշտակությանը։
Փաստորեն, սույն գործով ոչ միայն չի հաղթահարվել անմեղության կանխավարկածի շեմը, ինչը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված դիրքորոշման լույսի ներքո արդեն իսկ պետք է գնահատվեր որպես սույն քրեական գործով Հրայր Հակոբյանի անմեղության ապացուցված լինելու հանգամանքը, այլն սույն քրեական գործում առկա ապացույցներով ապացուցվել և հաստատվել է Հ. Հակոբյանի անմեղությունը։
Չնայած վերաքննիչ բողոքի վերը նշված երկու հիմքերից արդեն իսկ անկհայտ է, որ Հակոբյանը չունի որևէ առնչություն իրեն մեղսագրվող արարքին, ինչը բավարար է նրա նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու համար, բողոք բերած անձը անհրաժեշտ է համարել նաև Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունը հրավիրել սույն գործով թե Հակոբյանին, թե մյուս ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ոչ իրավաչափ լինելու վրա, ինչն իր հերթին նույնպես հանգեցրել է արդար դատաքննության իրավունքի խախտմանը։
Անդրադառնալով Հրայր Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի սխալ ձևակերպմանը, որն իր հերթին բերել է արդար դատաքննության իրավունքի էական խախտման, նշել է հետևյալը։
<<Առաջադրած մեղադրանքը փոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին>> 24.07.2017թ. որոշման համաձայն` Հրայր Հակոբյանը 2011թ. դեկտեմբերին տեղեկանալով, որ Ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ մասին համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբում ընդգրկված անձանց հետ, մասնակցել հափշտակության իրականացմանը ստանձնելով հստակ դերակատարում։
Նշված որոշման մեջ նկարագրվում են ենթադրյալ խմբի մասնակիցների գործողությունները, այդ թվում աշխղեկների։ Մասնավորապես, ըստ մեղադրանքի կողմի Հրայր Հակոբյանը, մյուս աշխղեկների հետ միասին, Ընկերությունում ձևակերպել է անձանց որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և կադրերի տեսուչ Պապոյանի հաստատմանն է ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, ինչպես նաև լրացրել է անվտանգության կանոնների պաշտպանության վերաբերյալ աշխատակիցներին հրահանգավորելու մասին կեղծ մատյանները, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալներ, որի դիմաց ստացել է ապօրինի վարձատրություն խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշիվներին փոխանցած իրականում չաշխատող անձանց աշխատավարձից իր չափաբաժինը։
Մինչդեռ տվյալ դեպքում, թե Հրայր Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման, թե մեղադրական եզրակացության, թե <<Առաջադրած մեղադրանքը փոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին>> 24.07.2017թ. որոշման մեջ առկա է միայն ենթադրյալ խմբի կողմից ենթադրյալ հանցագործության ընդհանուր նկարագրությունը, Հրայր Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքն ընդհանրական է և նույնանման մյուս բոլոր աշխղեկներին առաջադրված մեղադրանքի հետ, դրանում հստակեցված չէ Հ.Հակոբյանի և ոչ մի գործողություն։
Այսպես, թե Հակոբյանին, թե մյուս աշխղեկներին, առաջադրվել է մեղադրանք` հետևյալ գործողությունները կատարելու համար.
1. Ընկերությունում ձևակերպել է անձանց որպես աշխատակիցների,
2. նրանց փաստացի ազատել է աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց,
3. յուրաքանչյուր ամիս կազմել և կարդերի տեսուչ Պապոյանի հաստատմանն է ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրեր,
4. լրացրել է անվտանգության կանոնների պաշտպանության վերաբերյալ աշխատակիցներին հրահանգավորելու մասին կեղծ մատյանները, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները,
5. նշված գործողությունների դիմաց ստացել է ապօրինի վարձատրություն խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշիվներին փոխանցած իրականում չաշխատող անձանց աշխատավարձից իր չափաբաժինը։
Մինչդեռ, մեղադրանքում այդպես էլ չի նշվել, թե Հրայր Հակոբյանը երբ և ում է ձևակերպել աշխատանքի /այս առումով հատկանշական է, որ աշխղեկներն ընդհանրապես աշխատակիցներին ձևակերպելու գործառույթը չէին իրականացնում/, կոնկրետ երբ և ում է փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց, ումից, ինչ չափով, որ բանկային քարտերով է ստացել ապօրինի վարձատրություն։ Բացի այդ, փաստաթղթերը կեղծելու մեղադրանքը ներկայացվում է ոչ թե նկարագրական-պատճառաբանական մասով, այլ պարզապես որպես հաստատված և կասկած չհարուցող հանգամանք <<յուրաքանչյուր ամիս կազմել է աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրեր և անվտանգության կանոնների պաշտպանության վերաբերյալ աշխատակիցներին հրահանգավորելու մասին կեղծ մատյաններ>>, ինչն անթույլատրելի է։
Ողջ դատական քննության ընթացքում այդպես էլ չի բացահայտվել, թե Հրայր Հակռբյանը հստակ որ գործողություները կատարելու համար է մեղադրվում, այս հարցի պատասխանը չի տրվել նաև դատավճռում, քանի որ դատարանը, պարզապես հիշատակելով մի քանի ապացույց, գտել է, որ Հրայր Հակռբյանը կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը, չբացահայտելով, թե դա ինչ արարք է և իր որ գործողություններով կամ անգործությամբ է այն կատարվել, ինչով զրկել է ամբաստանյալին իրեն առաջադրված մեղադրանքից արդյունավետ պաշտպանվելու իրավունքից, ինչպես նաև, կայացվնելով չհիմնավորված և չպատճառաբանված դատական ակտ, զրկել է Հակոբյանին այդ ակտն արդյունավետ բողոբարկելու հնարավորությունից։
Այս առումով Վերաքննիչ դատարանի ուշադրությունն է հրավիրվել այն հանգամանքի վրա, որ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալների և պաշտպանների կողմից բազում անգամներ փորձեր են կատարվել պարզել և հասկանալ յուրաքանչյուր ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքները, մասնավորապես, պարզել, թե աշխղեկներին մեղսագրվող, իբրև խարդախությամբ հափշտակված գումարներում յուրաքանչյուր աշխղեկի դեպքում, որ աշխատողների անվամբ փոխանցված գումարներն են հաշվարկված և այլև։ Մինչդեռ, բոլոր հարցերին ի պատասխան մեղադրողը կամ առաջարկում էր ինքնուրույն ուսումնասիրել գործի նյութերը, կամ սպասել մեղադրողի ճառին, իսկ դատարանն էլ իր հերթին գտել է, որ մեղադրանքը պարզաբանման կարիք չունի։
Սակայն ոչ քրեական գործի նյութերը, որոնք տվյալ դեպքում բաղկացած են 52 հատորից և լրացուցիչ, գործին կցված նյութերից, որոնցից ոչ բոլորն են հետազոտվել դատաքննության ընթացքում, ոչ էլ մեղադրողի ճառը չեն հանդիսանում մեղադրանքն արտացոլող քրեադատավարական փաստաթուղթ, ավելին, Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումից ակնհայտ է, որ անձի համար պետք է պարզ և հստակ լինի հենց իրեն, այլ ոչ թե ընդհանուր բոլոր ամբաստանյալներին առաջադրվող մեղադրանքը դրա մանրակրկիտ նկարագրությամբ և մեղադրանքի առաջադրված առաջին իսկ օրվանից, այլ ոչ թե դատավարության վերջում։ Ամբաստանյալը չպետք է նաև փորձի գործի նյութերում ինքնուրույն փնտրել իրեն առաջադրված մեղադրանքի մանրամասները կամ գուշակի, թե իր մեղադրանքի հիմքում որ ապացույցն է դրվում։
Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո գնահատելով այն մեղադրանքը, որում Հրայր Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել, և վերը նշված հանգամանքերը, կարելի է միանշանակ փաստել, որ տվյալ դեպքում մեղադրանքի կողմը չի կատարել իր պարտականությունը, այն է կազմել է օրենքի պահանջներին չհամապատասխանող մեղադրանք, իսկ դատարանն էլ իր հերթին մեղադրանքի հակաօրինականությունը հաստատելու փոխարեն Հրայր Հակոբյանին մեղավոր է ճանաչել, ինչի արդյունքում դատական քննությամբ խախտել է Հրայր Հակոբյանի արդար դատաքննության և պաշտպանության իրավունքը, մասնավորապես վերջինիս զրկել է մեղադրանքն իրեն առաջադրելու պահից իմանալու, ինչպես նաև իրեն առաջադրված մեղադրանքից պաշտպանվելու բավարար հնարավորություններ ունենալու իր իրավունքներից։
Փաստորեն, դատարանի կողմից թույլ է տրվել քրեադատավարական օրենքի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 20-րդ կետի, 202-րդ հոդվածի և 270-րդ հոդվածի, այնպիսի խախտումներ, որոնք բերել են արդար դատաքննության և պաշտպանության իրավունքի խախտմանը և որպես արդյունք գործի սխալ լուծմանը։
4. Այս առումով բողոք բերած անձն անհրաժեշտ է համարել անդրադառնալ նաև սույն գործով առհասարակ խարդախության հանցակազմի բացակայության հարցին։
Այսպես, գործի փաստական հանգամանքների համաձայն Ընկերությունը, որի միակ հիմնադիրը Երևանի քաղաքապետարանն է, պայմանագրային հիմունքներով իրականացրել է Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի աղբահանության և սանիտարական մաքրման աշխատանքներ։
Ընկերության ֆինանսավորումն իրականացվել է Երևանի քաղաքապետարանի կողմից պայմանագրով նախատեսված աշխատանքներն ընդունելուց հետո դրանց դիմաց պայմանագրով սահմանված գինը վճարելուց հետո։
Աշխատանքների հանձնում-ընդունումն իրականացվել է Երևանի քաղաքապետարանի և Ընկերության միջև ստորագրվող կատարողական ակտերի հիման վրա, որոնցում արձանագրվում էր աշխատանքների պատշաճ կատարված լինելը և որոնք չէին ստորագրվում մինչև աշխատանքները սահմանված կարգով կատարված չլինեին։
Սույն գործով առկա չէ որևէ տեղեկություն այն մասին, որ Երևանի քաղաքապետարանի կողմից որևէ կատարողական ակտ չի ստորագրվել, ինչպես նաև որևէ ապացույց առ այն, որ առկա են չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքներ։
Երևանի քաղաքապետարանի կողմից տրամադրված գումարներից կազմվել է նաև Ընկերության աշխատակիցների աշխատավարձի ֆոնդը, որի չափը հաստատվել է Ընկերության միակ հիմնադիր հանդիսացող Երևանի քաղաքապետարանի կողմից ըստ մաքրման անհրաժեշտություն ունեցող տարածքի և դրա հիման վրա հաշվարկված դրույքների, այսինքն, յուրաքանչյուր դրույքն իրենից կազմել է որոշակի մակերեսով տարածք։
Հատկանշական է, որ դրույքների չափը, համապատասխանաբար նաև, աշխատավարձի ֆոնդի չափը, չի փոփոխվել աշխատողների քանակի փոփոխությունից, քանի որ կախված է եղել Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքի մակերեսից, այլ ոչ թե աշխատողների քանակից։
Ուստի, անկախ այն հանգամանքից, թե երկու աշխատողը 3 դրույքի չափով աշխատանք կկատարի, թե մեկը 6 դրույքի, որպես աշխատավարձ դուրս գրվող գումարի չափը չի փոփոխվում։
Ըստ ամբաստալյաներին առաջադրված մեղադրանքի վերջիններս, հանդիսանալով Ընկերության աշխատակիցներ, Ընկերության պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծիքներ կատարելու միջոցով, խաբեության եղանակով, Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից հափշտակել են որպես աշխատավարձ և դրան նավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված գումարներ։
Մինչդեռ, սույն գործում առկա չէ որևէ ապացույց առ այն, որ Երևանի քաղաքապետարանի և Ընկերության միջև ստորագրվող կատարողական ակտերը կեղծված են և իրականում մաքրության աշխատանքը չի կատարվել։ Իսկ այն պայմաններում, երբ աշխատանքները կատարվել են ըստ պատշաճի, անհասկանալի է մնում, թե ինչում են խաբել Երևանի քաղաքապետարանին, ինչից է այն տուժել։ Ավելին, հաշվի առնելով այն, որ անկախ այն հանգամանքից, թե Ընկերությունը քանի աշխատողների միջև կբաշխեր մաքրման ենթակա տարածքների դրույքները և ինչպես կկազմակերպեր իր աշխատանքը, պայմանագրով նախատեսված վճարման ենթակա գումարը միևնույնն է չէր փոփոխվի, քանի որ այն կախված է ոչ թե աշխատողների քանակից, այլ կատարվող աշխատանքների ծավալից։
Տվյալ դեպքում բացակայում է հանցադեպը կազմակերպված խմբի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով ուրիշի գույքր հափշտակելը, քանի որ անկախ աշխատակիցների քանակից /իսկ հենց դրանում է կայանում մեղադրանքը Ընկերությունում ձևականորեն գրանցել են անձանց, դրանց համար դուրս գրվող աշխատավարձի գումարը հափշտակել/, Երևանի քաղաքապետարանի կողմից Ընկերությանը վճարվող գումարի չափը չի փոփոխվել։
Փաստորեն, առկա չէ որևէ պատճառահետևանքային կապ Ընկերության աշխատողների իրական քանակի, աշխատանքի կազմակերպման, մի կողմից, և վճարման ենթակա գումարի Երևանի քաղաքապետարանի տնօրինումից դուրս գալու և Ընկերության տիրապետության տակ անցնելու, միջև, այսինքն իբրև տուժող հանդիսացող Երևանի քաղաքապետարանի մոտ չի եղել գույքի հանձնման օրինականության պատրանք, այլև գույքի հանձնումն իսկապես եղել է օրինական պայմանագրով նախատեսված հիմքերով և կարգով։ Հետևաբար, տեղի չի ունեցել ակտիվ խաբեություն։
Բացի այդ, եթե նույնիսկ Երևանի քաղաքապետարանը չի իմացել, որ <<Ա>> աշխատողն իրականում աշխատանքի չի ներկայանում և նրա փոխարեն աշխատանքն իրականացնում է <<Բ>> աշխատողը /անկախ <<Բ>> աշխատողին վարձատրելու կամ չվարձատրելու հանգամանքից/, այդ չիմացությունը որևէ կերպ չի ազդել Երևանի քաղաքապետարանի կողմից Ընկերությանը վճարելու վրա, քանի որ վճարման ենթակա գումարի չափը որոշվել է ըստ մաքրման անհրաժեշտություն ունեցող տարածքի մակերեսի։
Ավելին, այդ հանգամանքի մասին Ընկերությունը պարտավոր էլ չէր հայտնել, մինչդեռ Վճռաբեկ դատարանի դիրքրոշման համաձայն` խաբեությունը ճշմարտության մասին լռելու միջոցով, քրեորեն պատժելի է միայն այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի։ Ուստի, ճշմարտության մասին լռելու միջոցով խաբեությունը սույն գործով նույնպես առկա չէ։
Փաստորեն, սույն գործով չի ապացուցվել Երևանի քաղաքապետարանին խաբելը, նրա մոտ որևէ մոլորություն ստեղծելը, քանի որ պայմանագրով նախատեսված աշխատանքի արդյունքներն ընդունելուց հետո վերջինս կատարել է պայմանագրային իր պարտականությունը և վճարել այդ աշխատանքի դիմաց։
Ավելին, եթե նույնիսկ Ընկերությունում ինչ ոչ չարաշահումներ են կատարվել օրինական ձևով ստացված գումարների բաշխման հարցում, ապա դա միևնույնն է չի կարող որակվել որպես խաբեության միջոցով Երևանի քաղաքապետարանի գույքի հափշտակություն։
Այսպես, եթե, օրինակ, պայմանագրով ստանձված աշխատանքները թերի կատարված լինեին, ապա տվյալ դեպքում խոսքը կարող էր գնալ միայն Ընկերության կողմից ստանձնված քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների խախտման, այլ ոչ թե Ընկերության աշխատակիցների կողմից խարդախության կատարման մասին։
Կամ, օրինակ, եթե <<Ա>> աշխատողի փոխարեն աշխատող <<Բ>> աշխատողի աշխատավարձը նրան չի տրվել, այլ պահվել է Ընկերության որևէ պաշտոնյայի կողմից, ապա նման աշխատակիցը պետք է կամ պաշտպաներ իր իրավունքները աշխատանքային իրավահարաբերություններում կամ համապատասխան տարրերի առկայության դեպքում, քրեական գործով հանդես գար տուժողի կարգավիճակում։
Սակայն, ոչ մի դեպքում, թե սույն գործով առաջադրված մեղադրանքի նկարագրությունից, թե գործով հաստատված հանգամանքերից չի բխում և չի ապացուցվում, որ պայմանագրով նախատեսված կարգով Երևանի քաղաքապետարանի կողմից Ընկերությանը փոխանցվող գումարը որպես տուժող ճանաչված Երևանի քաղաքապետարանի տիրապետությունից դուրս է եկել ամբաստանյալների կողմից կատարված խաբեության արդյունքում, ուստի բացակայում է խարդախության օբյեկտիվ կողմը` հանցավոր արարքը, և չկա նաև որևէ հիմք Երևանի քաղաքապետարանին տուժող ճանաչելու համար։
Դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական իրավունքի նորմերի, մասնավորապես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ, 325-րդ հոդվածների խախտումներով, ինչի արդյունքում եկել է սխալ եզրահանգման` Հակոբյանի մեղավորության հարցի շուրջ։
Տվյալ դեպքում գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում գործում առկա ապացույցներին, քանի առկա ապացույցներով հաստատվում է Հակոբյանի անմեղությունը, այնինչ դատարանը կայացրել է մեղադրական դատավճիռ, ուստի դատարանի կողմից խախտվել են ապացույցների գնահատման չափանիշները, ուստի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 124-րդ և 127-րդ հոդվածները։
Բացի այդ, դատարանը մեղադրանքի հիմքում դրել է հակընդդեմ հարցման իրավունքի խախտմամբ ձեռքբերված ապացույց, որը վճռորոշ նշանակություն է ունեցել, ինչպես նաև մրցակցության սկզբունքի խախտմամբ դատաքննությամբ չհետազոտված ապացույցները, ինչով խախտել է արդար դատաքննության իրավունքը, ավելին, հաստատել է վերացական, չհստակեցված մեղադրանք, ինչով խախտել է Հակոբյանի պաշտպանության իրավունքը։
Բացի այդ, դատարանի վճիռը չի համապատասխանում նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածին, այն անհիմն է, անօրինական և չպատճառաբանված, դրանում բառացիորեն կրկնվում է մեղադրողի դիրքորոշումը և առկա չէ որևէ վերլուծություն պաշտպանական ճառում առկա բազմաթիվ փաստարկների մասին, ինչը անձի դատարանի կողմից լսված լինելու իրավունքի կոպիտ խախտում է։
Դատարանը բավարարվել է միայն ապացույցների վկայակոչմամբ, չհիմնավորելով այն, թե նշված ապացույցներն ինչպես են Հակոբյանի մեղավորությունը, և չգնահատելով բազմաթիվ արդարացնող ապացույցներ։
90. Հիմք ընդունելով վերոզրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-379-րդ, 380-381-րդ և 395-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը Հ.Հակոբյանին մեղավոր ճանաչելու մասով մասնակիորեն բեկանել, բեկանված մասով կայացնել նոր` գործն ըստ էության լուծող` արդարացման դատական ակտ` ճանաչելով և հռչակելով Հ.Հակոբյանի անմեղությունը, կամ բեկանված մասով գործն ուղարկել նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալ:
91. Ամբաստանյալ Գ.Գասպարյանի պաշտպան Տ.Գասպարյանը գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ ներկայացրած իր վերաքննիչ պատասխանում գտնում է, որ իր պաշտպանյալը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված իր ինքնախոստովանական ցուցմունքներում և տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի հետ կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ հստակ հայտնել է, որ որպես պահեստապետ 2010թ. հունվարից մինչ 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում յուրաքանչյուր ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն է ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկները և պահանջագրերը, որոնց մեջ տնօրեններ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների պահանջով և ցուցումով ներառել է ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ։ Բենզինի բաշխման կտրոնները գտնվել են տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի մոտ և նա է դրա բաշխումը կատարել, ինչպես նաև ամեն ամիս պակասող 1,5 ից 2 հազար լիտր դիզվառելիքի կտրոնները ինքը չի ստացել։ Դիզվառելիքի պակաս կտրոնների վերաբերյալ հայտնել է, որ տնօրենների ցուցումով և պահանջով հաշվետվությունների մեջ ներառել է պակասող քանակությունը, որը դուրս է գրվել այլ, կամ չաշխատող տրանսպորտային միավորների վրա։
Ելնելով վերոգրյալից, պատասխան ներկայացրած անձը միաժամանակ ցանկանում է անդրադառնալ պաշտպանյալի անձը բնութագրող տվյալների և պատիժը մեղմացնող այլ հանգամանքների վրա։
Գարեգին Գասպարյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, ծնվել է 1957թ. հունվարի 1-ին և արդեն 60 անց անձնավորություն է, ունի միջնակարգ մասնագիտական կրթություն, ամուսնացած է և ունի չորս երեխա, չորս թոռ։
Գարեգին Գասպարյանն ունի մշտական բնակության վայր, շրջապատում բնութագրվում է դրական, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք և չի խոչընդոտել հանցագործության բացահայտմանը, ընդհակառակը ընդունել է իր մեղքը և զղջացել է կատարվածի համար, իր հնարավորության սահմաններում օժանդակել է նախաքննությանը։ Ունի առողջական խնդիրներ, այն է` տառապում է 2-րդ կարգի շաքարային դիաբետ հիվանդությամբ, որի հետ կապված դատարանին է ներկայացվել համապատասխան տեղեկանք։ Ծառայել է ԽՍՀ զինված ուժերում, մասնակցել է Արցախյան ազատամարտին։
Գործով պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չեն արձանագրվել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին։
Ընդ որում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել։
Այսինքն՝ օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու։
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալների անձ բնութագրող տվյալները, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժները փաստացի կրելու, ուստի գտել է, որ Գարեգին Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատժատեսակը պետք է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
Դատարանը փաստել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Գարեգին Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալակն արդարադատության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
92. Վերոգրյալներից ելնելով պատասխան ներկայացրած անձը գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. սեպտեմբերի 15-ին կայացրած դատավճռով ամբաստանյալ Գարեգին Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժատեսակը պայմանականորեն չկիրառելը և փորձաշրջան սահմանելը ճիշտ է, օրինական, ծառայում է իր նպատակին, ուստի պատասխան ներկայացրած անձը ՀՀ Վերաքննիչ դատարանից խնդրում է ՀՀ Դատախազության <<Մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության>> ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. սեպտեմբերի 15-ին կայացրած դատավճռի դեմ՝ ամբաստանյալ Գարեգին Գասպարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասով մերժել։

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:

I. Ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանին մասնակի, իսկ ամբաստանյալներ Ս.Հովհաննիսյանին, Ս.Պապոյանին, Մ.Հարությունյանին, Ս.Եղոյանին, Ռ.Խաչատրյանին, ամբողջությամբ արդարացնելու, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով արդարացնելու, իսկ 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու մասով.

93. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը:
2. Կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց /համակատարողների/ հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այլ այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ:
3. Կազմակերպիչ է համարվում այն անձը, ով կազմակերպել կամ ղեկավարել է հանցանքի կատարումը, ինչպես նաև ստեղծել է կազմակերպված խումբ կամ հանցավոր համագործակցություն կամ ղեկավարել է դրանք:
4. Դրդիչ է համարվում այն անձը, ով մեկ ուրիշ անձի դրդել է հանցանք կատարելու՝ համոզելու, նյութապես շահագրգռելու, սպառնալիքի միջոցով կամ այլ եղանակով:
5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատասխանատվություն է սահմանվում խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակության կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու համար, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով և կազմակերպված խմբի կողմից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատասխանատվություն է սահմանվում պաշտոնատար անձի կողմից իր պաշտոնեական դիրքը ծառայության շահերին հակառակ օգտագործելու կամ ծառայողական պարտականությունները չկատարելու համար շահադիտական, անձնական այլ շահագրգռվածությունից կամ խմբային շահերից ելնելով, որն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր հետևանքներ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով պատասխանատվություն է սահմանվում պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելու, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելու կամ հանձնելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատասխանատվություն է սահմանվում իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող վկայական կամ պաշտոնական այլ փաստաթուղթ. կեղծելու՝ կեղծողի կողմից անձամբ կամ այլ անձի կողմից դրանք օգտագործելու կամ իրացնելու նպատակով կամ այդպիսի փաստաթուղթ. իրացնելու կամ նույն նպատակներով կեղծ կնիքներ, դրոշմներ, ձևաթղթեր, տրանսպորտային միջոցների հաշվառման համարանիշներ պատրաստելու կամ իրացնելու, ինչպես նաև ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ. օգտագործելու համար, որոնք կատարվել են մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ:
94. Ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…2008թ. օգոստոս ամսից մինչև 2010թ. սեպտեմբեր ամսին աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես տնօրեն։ Ամսական աշխատավարձը կազմել է 100-120.000 ՀՀ դրամ։ Ընդունվելուց առաջ ստորագրել է աշխատանքային պայմանագիր, որը, սակայն, չի կարդացել։
Անդրադառնալով առաջադրված մեղադրանքին, հայտնել է, որ 2008թ. սկզբին ՀՀ ֆինանսների նախարարության աշխատակիցների կողմից ընկերությունում կատարվել է ստուգում, որի ժամանակ արձանագրվել է խախտում առ այն, որ ընկերության աշխատակիցները չեն կարող աշխատել յուրաքանչյուրը 6 դրույքաչափով, այլ, յուրաքանչյուր աշխատակից պետք է աշխատի առավելագույնը 3 դրույքաչափով։ Այդ ամենի մասին զեկուցվել է ղեկավարությանը, և ղեկավարության հետ համաձայնեցնելով, որոշել են գրանցել աշխատողների, ովքեր պետք է աշխատեին 3 դրույքաչափով։ Այդ ամենից աշխատավարձի գումարի չափը չի ավելացել։ Եղել են դեպքեր, երբ անձը, ով մաքրել է 2 փողոց, աշխատավարձի քիչ լինելու պատճառով խնդրել է, որպեսզի ընկերությունում գրանցեն վերջինիս մտերիմներին, սակայն տվյալ անձինք են աշխատել ու ստացել են կրկնակի աշխատավարձ։
2011թ. հունիս-հուլիս ամսին, երեկոյան իրեն է զանգահարել Երևանի փոխքաղաքապետը և շտապ կանչել քաղաքապետարան, որտեղ ստացել է նկատողություն` <<Վերնիսաժ>>-ում կուտակված աղբի պատճառով։ Հաջորդ օրն իր մոտ է կանչել Գյուլիզար Շամոյանին և Սամվել Հովհաննիսյանին ու տեղեկացրել տվյալ խնդրի մասին, ապա պահանջել է ամեն օր իրեն ներկայացել ընկերությունում գրանցված 10 հավաքարարների, որպեսզի ինքը տեղեկաներ, թե նրանցից ով որ տարածքում է մաքրություն կատարում։ Դրանից հետո սկսել է ստուգել հավաքարարներին, սակայն օրական 10 անձի փոխարեն իրեն են ներկայացվել 2-3 հավաքարարներ, իսկ, երբ հարցրել է Արմեն Խաչատրյանին, թե ինչու են ներկայացվում օրական 2-3 հավաքարար` 10-ի փոխարեն, վերջինս բերել է տարբեր պատճառաբանություններ։ Հասկանալով, որ ինչ-որ բան այն չէ, հարցրել է Ա.Խաչատրյանին, արդյոք նա որևէ օգուտ ունի ընկերությունում գրանցված հավաքարարներից, ինչին նա տվել է դրական պատասխան, ասելով, որ ամեն ամիս նրան տալիս են 300.000 ՀՀ դրամ գումար։ Դրանից հետո պահանջել է Ա.Խաչատրյանից ներկայացնել ցուցակ, թե որքան գրանցված, սակայն փաստացի աշխատանքի չհաճախող հավաքարար է հաշվառված ընկերությունում և որքան գումար է դուրս գրվում այդ հավաքարարների համար։ Ա.Խաչատրյանն իրեն է ներկայացրել 30 անձից բաղկացած մի ցուցակ, որը ներկայացրել է հաշվապահին և խնդրել է իրեն տրամադրել տեղեկություն, թե որքան գումար է դուրս գրվում այդ հավաքարարների համար։ Հաշվապահ Գ.Հարությունյանը հաշվել և իրեն ասել է, որ նրանց համար ամսեկան դուրս է գրվում 2.400.000 ՀՀ դրամ գումար։ Իմանալով այդ մասին, նախ` զարմացել է, ապա, Ա.Խաչատրյանից պահանջել է աշխատանքից ազատել այդ հավաքարարներին։ Այդ ժամանակ, սակայն, Ա.Խաչատրյանն առաջարկել է յուրաքանչյուր ամիս դուրս գրել 1.000.000 ՀՀ դրամ, որից, մի մասը պետք է տրվեր իրեն, մյուս մասը` Ա.Խաչատրյանին, ինչին համաձայնվել է։ Մասնավորապես, դուրս գրված 1.000.000 ՀՀ դրամ գումարից 700.000 ՀՀ դրամը վերցրել է ինքը, իսկ 300.000 ՀՀ դրամը` Ա.Խաչատրյանը։ Նման կերպ աշխատել են 2011թ. հունիս կամ հուլիս ամիսց մինչև 2013թ. սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամիսը։ Փաստորեն, հիշյալ գումարից 400.000-ը տվել է Գյուլիզար Շամոյանը, 300.000-ը՝ Սամվել Եղոյանը, իսկ 300.000 ՀՀ դրամը ավելացրել է Արմեն Խաչատրյանը։ Հետագայում, սակայն, տեղեկացել է, որ, իրականում, Ա.Խաչատրյանն ամսեկան վերցնում է 900.000 ՀՀ դրամ։ Այդ տարիների ընթացքում ստացած գումարի չափը կազմել է 18.900.000 ՀՀ դրամ։ Ամբաստանյալը հայտնել է, որ չի հետաքրքրվել, թե այդ գումարն ինչպես է գոյացել։
Պնդել է, որ աշխատանքային գործունեության ընթացքում իր համար էական չի եղել, թե քանի հավաքարար կկատարի մաքրման աշխատանքներ, քանի որ իր համար առավել առաջնային է հանդիսացել կատարած աշխատանքը` մաքրությունը, և Երևան քաղաքի բարեկեցությունը։ Այդուամենայնիվ, ընկերությունում հիմնականում մաքրման աշխատանքներ կատարել են եզդի համայնքի ներկայացուցիչները, թեև, մշտապես եղել է հավաքարարների պահանջ։
Անդրառանալով վառելիքի հարցին, հայտնել է, որ ընկերության ստեղծման պահից բենզինի կտրոնները գտնվել են տնօրենի մոտ։ Դա պայմանավորված է եղել նրանով, որպեսզի ինքը հնարավորութքյուն ունենար շփվել վարորդների հետ, քանի որ այլ կերպ նրանց հետ հանդիպել չէր լինում` կապված վերջիններիս աշխատանքի ծանրաբեռնվածության և աշխատանքի՝ առավոտյան վաղ գնալու հետ։ Այդուամենայնիվ, ունեցել է համապատասխան ցուցակ, որի մեջ արտացոլվել է վառելիքի ստացման փաստը և չափաքանակը։ Մասնավորապես, վարորդը ստանալով վառելիքը, ստորագրել է այդ ցուցակում, որպեսզի ինքն իմանա, թե որ վարորդին որքան վառելիք է տրամադրել։ Պնդել է, որ եղել են դեպքեր, երբ ինքը հանձնարարել է աշխատակիցներին համապատասխան չափի վառելիք տրամադրել վարորդներին, սակայան, դա արվել է բացառապես աշխատանքներն իրականացնելու և ժամանակին աշխատանքի ներկայանալու համար։
Անդրառանալով Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից ընկերության տնօրեն լինելու հանգամանքին, հայտնել է, որ այն ժամանակ, երբ ինքը նշանակվել է ավագանու անդամ, ինչի հետևանքով իրավունք չի ունեցել զբաղեցնել այլ պաշտոն, իր հորդորով և խնդրանքով <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրեն է նշանակվել եղբայրը` Ս.Հովհաննիսյանը։ Ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ընկերության տնօրենը պաշտոնապես եղել է եղբայրը, այդուամենայնիվ, ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է ինքը, իսկ եղբայրը որևէ առնչություն չի ունեցել ընկերության գործունեության հետ։ Այդ ամենը, սակայն, կատարվել է ղեկավարության հետ համաձայնեցնելով, ավելին, դա եղել է վերջիններիս նախաձեռնությունը։ Ինչ վերաբերում է եղբոր անվամբ կնիքին, հայտնել է, որ օրինական ճանապարհով եղբոր ստորագրությամբ պատվիրել են կնիք` պայմանավորված մեծաքանակ պայմանագրերի կնքմամբ, և անհրաժեշտության դեպքում, առանց եղբորն անհանգստացնելու, պայմանագրերը կնքել է այդ կնիքով, որը մշտապես եղել է իր մոտ։
Ի պատասխան առջին ատյանի դատարանում իրեն առաջադրված հարցերին՝ ամբաստանյալը հայտնել է, որ՝ 2003 թվականից ընկերությունն օգտվել է <<Պոդոս>> ՍՊԸ-ի գազալցակայանից, քանի որ հարկային մարմնի կողմից կազմված ակտի համաձայն ընկերությունը որպես լրացուցիչ հաշվարկված հարկ էր վճարել 101.000.000 ՀՀ դրամ, որի հետևանքով առաջացել էին լուրջ ֆինանսական խնդիրներ, ուստի, խնդրել է ընկերներին` վառելիքը տրամադրել պարտքի դիմաց՝ հետագայում, մյուս տարվա ֆինանսավորմամբ դրա դիմաց վճարելու պայմանով։
2008 թվականից ի վեր Երևանի քաղաքապետ Գ.Բեգլարյանի կարգադրության համաձայն` ընկերության մեքենաներն աշխատել են նաև քաղաքի մյուս վարչական շրջաններում, անկախ այն բանից, թե դա իրենց սպասարկման տարածքը հանդիսացել է, թե ոչ։ Այդ ամենը պայմանավորված էր Երևան քաղաքի կարգավիճակի փոփոխմամբ։ Բացի այդ, եղել են բազմակի դեպքեր, երբ ընկերության աշխատակիցների կողմից կատարվել են լրացուցիչ աշխատանքներ` մասնավորապես մաքրվել են մուտքերի դիմացները, շենքերի բակերը, լրացուցիչ մաքրվել են կենտրոնական փողոցներ, իրականացվել են շինարարկան աղբի տեղափոխման աշխատանքներ և այլն, որոնք սակայն, ընկերության պարտականությունների մեջ չեն մտել, թեև այդ աշխատանքները չկատարելն ուղղակի չէր կարող։ Տվյալ լրացուցիչ աշխատանքները կատարելու համար ծախսվել են լրացուցիչ նյութական միջոցներ, որոնք արտացոլվել են ընկերության հաշվապահությունում, սակայն դրանց դիմաց առանձին չեն վճարվել։ Չի եղել որևէ ծախս, որը չարտացոլվեր հաշվապահությունում։ Հետևաբար, ամսեկան մոտ 1.500 լիտր դիզվառելիքը ձևակերպվել է մի քանի մեքենաների վրա՝ որպես ծախս, սակայն իրականում դա օգտագործվել է այն լրացուցիչ աշխատանքները կատարելու համար, որի համար իրենք երբևէ չեն ֆինանսավորվել։
Մաքրման աշխատանքների հետ կապված` յուրաքանչյուր տարի կազմակերպված մրցույթներում հաղթող է ճանաչվել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ն, քանի որ այլ կազմակերպություն չի եղել, այսինքն, այլընտրանք չի եղել։ Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվել է պայմանագիր, փաստացի աշխատանքը կատարելուց հետո ամսվա վերջին ներկայացրել են կատարողական ակտեր, որոնց հիման վրա ֆինանսավորվել են։ Այսինքն, առանց փաստացի աշխատանքի իրականացման ֆինանսավորում չի եղել։ Կատարողական ակտերի հաստատմամբ զբաղվել է հաշվապահը և Ա.Խաչատրյանը, կազմված թղթերը ներկայացրել են թաղապետարան, որտեղ կոմունալ բաժնի պետը կամ նրա տեղակալը ստորագրել են դրանք, այնուհետև, փաստաթղթերը ներկայացվել են Երևանի քաղաքապետարանի շին. բաժին, որից հետո ստորագրել է քաղաքապետը և գումարը փոխանցվել։ Եթե կատարողական ակտում նշվեր, որ աշխատանքը չի իրականացվել կամ իրականացվել է ոչ պատշաճ, ֆինանսավորում չէր իրականացվի, թեև մշտապես կատարողական ակտերում արտացոլվել է պատշաճ աշխատանքների կատարումը։
Իր գործունեության ընթացքում ինքը մշտապես տեղյակ է եղել, որ փողոցները մաքրվել են, ավելին, թույլ չէր տա, որ որևէ փողոցում մաքրություն չկատարվեր։ Շինարարական աղբ հավաքելն իր գործառույթների մեջ չի մտել, սակայն, տրված ցուցումների հիման վրա հավաքել են։
Ընդունում է քաղաքացիական հայցը մասնակի` 18.900.000 ՀՀ դրամի չափով>>։
Ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես ինժեներ։ Աշխատանքային գործունեության ընթացքում հիմնականում զբաղվել է աղբահանության աշխատանքներով։ Մասնավորապես, Գրիգոր Մկրտչյանի հետ ամեն օր շրջել են, նայել տարածքները, կազմակերպել աղբահանությունը։
Բացի այդ, զբաղեցրել է նաև ընկերության տնօրենի պաշտոնն այն բանից հետո, երբ 2008թ. Ա.Հովհաննիսյանն ընտրվել է համայնքի ավագանու անդամ, իսկ 2010թ.` Երևան քաղաքի ավագանու անդամ և քանի որ իրավունք չի ունեցել մնալ որպես <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ տնօրեն, նրա առաջարկով, ինքն է նշանակվել է ընկերության տնօրեն։ Թեև ի պաշտոնե ինքն է եղել տնօրենը, սակայն այդ ընթացքում պաշտոնապես չի իրականացրել տնօրենի որևէ պարտականություն և լիազորություն և կազմակերպության բոլոր գործառույթները լիարժեքորեն գտնվել են եղբոր՝ Արթուրի, վերահսկողության տակ։ Այդուամենայնիվ, չի ժխտել, որ եղել են դեպքեր, երբ համաձայնեցնելով եղբոր հետ, ստորագրել է հաշվապահության կողմից ներկայացված որոշակի փաստաթղթեր։ Այլ կերպ, գիտակցել է, որ ընկերության ողջ պատասխանատվությունը դրված է Արթուր Հովհաննիսյանի վրա, սական, ձևականորեն, որպես տնօրեն է գրանցված ինքը։ Իր վերադասները նույնպես տեղյակ են եղել, որ ինքը փաստացի որևէ լիազորություն չի իրականացնում։ Աշխատանքային գործունեության ընթացքում ունեցել է իր ստորագրությամբ դրոշմակնիք, որը, սակայն մշտապե գտնվել է Արթուրի մոտ։
Հավաստիացրել է, որ հիշյալ ժամանակահատվածում ստացել է միայն աշխատավարձ, որևէ այլ հավելյալ այլ գումար չի ստացել։ Մ.Հովակիմյանի և Ս.Աբադյանի աշխատանքի ընդունելու, ազատելու, պարգևատրման վերաբերյալ հրամանները թեև տրվել են իր օրոք, սակայն ինքը տվյալ աշխատակիցների հետ չի շփվել և նրանց անձնապես չի ճանաչում, չի կարող ասել, թե ինչպես են վերջիններս ընդունվել աշխատանքի, ավելին, չգիտի, թե Սվետլանա Աբադյանն իրեն որտեղից է ճանաչում։
Անդրադառնալով իր կողմից վարորդներին տրված բենզինի կտրոններին, հայտնել է, որ այն դեպքերում, երբ Ա.Հովհաննիսյանը ընկերությունում չի եղել, վարորդները խնդրել են իրեն Ա.Հովհաննիսյանից վերցրել կտրոնները և փոխանցել նրանց, ինչն ինքը կատարել է՝ աշխատանքների ընթացքը ապահովելու համար։ Կտրոն ստանալուց հետո վարորդը ստորագրել է համապատասխան ցուցակում, մասնավորապես, որտեղ նշված է եղել, թե ինչ չափաքանակի վառելիքի կտրոն է ստանում։ Ամբաստանյալը չի կարողացել բացատրել, թե ինչու նույնը չի արվել նաև դիզվառելիքի բաշխման պարագայում։
Կապված շինարարական աղբի հետ, հայտնել է, որ դիսպետչերական շտաբի նիստերը եղել են սկսած 2010 թվականից և ամեն շաբաթ. հրավիրվել է ժողով։ Ժողովի վերջում իրեն տրվել է 50-60 հատ նկար` կապված այն շինարարական աղբի հետ, որն անհրաժեշտ էր մաքրել։ Աղբահանության աշխատանքները կատարելուց հետո կրկին ցույց է տվել նկարները, որոնք հավաստել են, որ այդ աղբահանությունը կատարվել էր աղբը տեղափոխվել է։ Եղել են դեպքեր, երբ աղբահանությունը կատարվել է նաև ձորերում։ Թեև կատարել են բազմաթիվ լրացուցիչ աշխատանքներ, այդուամենայնիվ, դրանց վեաբերյալ ձևակերպումներ չեն արվել ու չեն վճարվել, քանի որ դրանք եղել են իրենց գործառույթներից դուրս։
Պնդել է, որ ընկերության փաստացի ղեկավարումից որևէ տեղեկություն չունի, գործառույթներն իրականացրել է եղբոր ցուցումով, նրա հետ համաձայնեցնելով, առանց նրա գիտության որևէ փաստաթուղթ. չի ստորագրել։
Ամբաստանյալը չի ընդունել իր դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցը>>:
Ամբաստանյալ Ս.Պապոյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003թ. ապրիլ ամսից աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես կադրերի բաժնի վարիչ։ Ներկայացնելով աշխատանքային լիազորությունները, հայտնել է, որ աշխատանքը կայացել է նրանում, որ ինքը աշխատանքի ընդունվելու համար կազմել և տնօրենի հաստատմանն է ներկայացրել համապատասխան փաստաթղթեր` հրամաններ։ Մասնավորապես, աշխատանքի ընդունվելու համար անձինք իր մոտ գրել են դիմումներ, ներկայացրել անձնագրերի պատճենները, ինքը կազմել է աշխատանքի ընդունվելու քարտ և պայմանագիր, որոնք ստորագրվել են համապատասխան աշխատակիցների կողմից։ Դրանից հետո կազմել է աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ հրաման և ներկայացրել է տնօրենի հաստատմանը։ Բացի այդ, եղել են դեպքեր, երբ ղեկավարության կողմից ներկայացվել են արդեն իսկ ստորագրված դիմումներ, տնօրենի մակագրությունից հետո ինքը պատրաստել է այդ անձանց` աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ հրամանները։ Մինչ տնօրենի կողմից հրամանները հաստատելը` աշխատակազմի ղեկավարներին ասել է, որ անհրաժեշտ է, որպեսզի այդ անձինք ներկայանան իր մոտ` համապատասխան փաստաթղթերը ստորագրելու համար։ Չնայած դրան, բրիգադիրներն իրեն ասել են, որ դիմումները գրած անձինք հոգնած են լինում, ուստի խնդրել են այդ փաստաթղթերը փոխանցել նրանց, որպեսզի վերջիններիս միջոցով դրանք ստորագրվեն։ Ինքը չի համաձայնվել այդ առաջարկին և դիմել է Սամվել Հովհաննիսյանին, ով այդ մասին իր ներկայությամբ զանգահարել և տեղեկացրել է Արթուր Հովհաննիսյանին։ Ա.Հովհաննիսյանը չի առարկել, որպեսզի փաստաթղթերը` անձնական քարտերը և պայմանագրերը, փոխանցվեն ստորագրման։ Այդ իսկ պատճառով ինքը այդ փաստաթղթերը հանձնել է բրիգադիրներին, վերջիններս դրանք փոխանցել են աշխատակիցներին` ստորագրման, որից հետո ետ են վերադարձրել դրանք։ Նման պարագայում որևէ խախտում չի տեսել, չի մտածել կամ ենթադրել, որ այդ փաստաթղթերը կարող էին ստորագրել այլ անձինք։ Դրա հիման վրա կազմել է հրամաններ և ներկայացրել տնօրենի ստորագրմանը։
Որոշակի ժամանակ անց, երբ պայմանագրերում կատարվել են փոփոխություններ և կազմվել են լրացուցիչ փաստաթղթեր, տեսել է, որ առկա են ակնհայտ ստորագրությունների տարբերություններ։ Այսինքն, անձնական քարտերում և պայմանագրերում առկա ստորագրությունները փոքր-ինչ տարբերվել են, ուստի, կասկածելով դրանց իսկության վրա, այդ մասին տեղեկացրել է Ս.Հովհաննիսյանին, ով իր հերթին` Ա.Հովհաննիսյանին։ Այդուամենայնիվ, իրեն ասել են, որ ամեն ինչ նորմալ է, տարբերությունը պայմանավորված է նրանով, որ ստորագրելիս աշխատողները եղել են հոգնած կամ ստորագրել են տարբեր վայրերում։
Յուրաքանչյուր աշխատակից մեկ անգամ ներկայացնում է դիմում, որի հիման վրա կարող է աշխատել մինչ ազատվելը։ Ընկերությունում եղել են 420-430 աշխատակից։ Որպես կադրերի բաժնի վարիչ լիազորություն չի ունեցել յուրաքանչյուր օր ստուգելու, արդյոք աշխատակիցը աշխատասենյակում կամ տարածքում աշխատում է, թե ոչ։ Հավաքարարների մասով նույնպես նման լիազորություն չի ունեցել, թեև ֆիզիկապես ևս եղել է անհնար։
2013թ. սեպտեմբերի վերջին Ս.Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ որոշակի խնդիրների պատճառով աշխատակիցներին պետք է ազատել աշխատանքից։ Դրանից հետո՝ հոկտեմբեր ամսվա սկզբին, Գյուլիզարը և Սամվելը ներկայացրել են յուրաքանչյուրը 5 աշխատակցի ազատման դիմում։
Պնդել է, որ տեղյակ չի եղել, որ ինքը ձևակերպել է փաստաթղթեր, աշխատանքային պայմանագրեր, հրամաններ այն անձանց վերաբերյալ, ովքեր փաստացի չեն աշխատելու ընկերությունում։ Տվյալ դիմումների կազմման համար որևէ շահագրգռվածություն չի ունեցել։ Չգիտի, արդյոք Սամվել և Արթուր Հովհաննիսյանները տեղյակ եղել են, որ առկա են աշխատողներ, ովքեր փաստացի չեն աշխատել այդ ընկերությունում։ Նախկինում, մինչ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից պաշտոնները ստանձնելը, նման գործելաոճ /փաստաթղթերը ստորագրելու առումով/ չի եղել։ Աշխատակիցներին գրանցելը սկսվել է 2012 թվականից ի վեր, չի կարող մտաբերել, թե քանի անձ են նման կերպ ընդունել աշխատանքի>>։
Ամբաստանյալ Մ.Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես ավտոհավաքակայանի /գառաժի/ վարիչ։ Ընկերությունում աշխատել է մինչև դրա լուծարվելը։ Աշխատանքային գործառույթներն են հանդիսացել` մեքենաների վերանորոգման աշխատանքներ կատարելը և դրանք շահագործման հանձնելը։ Աշխատանքային պարտականություններից ելնելով, ունեցել է իրեն ենթակա աշխատողներ` վարորդներ, կազմել վերջիններիս աշխատավարձերի վերաբերյալ տեղեկանքները` կատարելով ներկա-բացակա։
Թեև առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, սակայն ընդունել է, որ ընկերության տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի կարգադրությամբ մեկ անգամ ստորագրել է վառելիքի բաշխման թերթիկի վերաբերյալ պահանջագիր, որը, սակայն, իր պարտականությունների մեջ չի մտել, պարզապես կատարել է տնօրենի ցուցումը։ Հայտնել է, որ փաստաթուղթը ստորագրել է` առանց դրա բովանդակությունը կարդալու։ Մասնավորապես, Ա.Հովհաննիսյանն ասել է, որ ինքը գլխավոր ինժեներ Վ.Վարդանյանի բացակայության պատճառով պետք է ստորագրի վառելիքի բաշխման վերաբերյալ փաստաթուղթ, ուստի մեկ անգամ ստորագրել է այն։ Այդ փաստաթղթի ստորագրման ժամանակ չի գիտակցել, որ կատարվում է որևէ ապօրինություն` հափշտակություն։
Հավաստիացրել է, որ մեքենաների աշխատանքների ծավալի հետ կապված որևէ տեղեկություն չունի։ Ավելին, որպես ավտոհավաքակայանի վարիչ` վառելիքի բաշխման թերթիկների կազմման և ստորագրման հետ ևս որևէ առնչություն չի ունեցել, իսկ բաշխման թերթիկը գտնվել է պահեստապետի մոտ։ Մասնավորապես, դիսպետչերի ուղեգրի հիման վրա պահեստապետը վարորդին հատկացրել է վառելիք։ Ինքը պահեստամասերը տեղադրելով մեքենաների վրա, դուրս է գրել դրանք։
Պնդել է, որ վառելիքի բաշխման թերթիկ երբևէ չի կազմել և չի ստորագրել, բացառությամբ այն դեպքի, որի վերաբերյալ արդեն իսկ նշել է։ Երբևէ չի եղել դեպք, որ Ա.Հովհաննիսյանը կամ Ս.Հովհաննիսյանը որոշակի պահեստամասեր ձեռք բերելու վերաբերյալ կեղծ փաստաթուղթ. կազմելու հրահանգ տված լինեն իրեն։ Ավտոմեքենաները գազով շահագործվել են տարբեր ժամանականերում, հստակ չի մտաբերում, թե կոնկրետ մեքենան երբ, սակայն մտաբերում է, որ գազով շահագործվել են նաև 2008թ. մայիսից շուտ։ Չի եղել դեպք, երբ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն տված լինի պահեստամասերի վերաբերյալ կեղծ պահանջագրեր, որոնք ինքը ստորագրած լինի, իսկ հետագայում ցույց տրված լինի, իբրև դրանք օգտագործվել են։
Նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է մի քանի անգամ, առաջին հարցաքննությունը կատարվել է այն ժամանակ, երբ մեքենայով կատարել է աշխատանքներ>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
11.12.2015թ. նախաքննական մարմնում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Մ.Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Պարզաբանվել է, որ հարցաքննվում է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ աշխատակիցների կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն կատարելու դեպքի վերաբերյալ քննվող քրեական գործի շրջանակներում։ Տեղեկացված է, որ իրավունք ունի հարցաքննվելու փաստաբանի ներկայությամբ, սակայն փաստաբանի կարիք չունի։
2003 թվականից աշխատում է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես ավտոհավաքակայանի վարիչ։ Այդ ժամանակից ի վեր ճանաչում է Ա.Հովհաննիսյանին, ով 2008 թվականից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը հանդիսացել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի փաստացի տնօրենը, վերջինս կարգավորել է ընկերության հետ կապված բոլոր հարցերը, չնայած այն հանգամանքին, որ իր մտաբերմամբ 2010 թվականից ընկերության տնօրեն է հանդիսացել նրա եղբայրը։ Ամռան և ձմռան ամիսներին փոփոխվել են իր ենթակայության տակ գտնվող վարորդների քանակը, սակայն իր հավաքակայանում ընկերության հավաքարարների բրիգադների նման ձևական գրանցված աշխատակիցներ երբևէ չեն եղել։ Հավաքարարների վերաբերյալ իմացել է վերջերս` ընկերության տարբեր աշխատակիցներից։ Չի մտաբերում, թե ամռան և ձմռան ամիսներին քանի վարորդ է լինում իր մոտ։ Ավտոմեքենայի անսարքության դեպքում արհեստանոցի վարիչը և մեխանիկը նայում են նշված ավտոմեքենան և իրեն ներկայացնում առկա անսարքությունը։ Ինքը որպես ավտոհավաքակայանի վարիչ լրացնում է պահանջագիր և տալիս գլխավոր ինժեներին, իսկ վերջինս այն փոխանցում է տնօրենին։ Գլխավոր ինժեների բացակայության դեպքում ինքն է պահանջագիրն անձամբ տալիս տնօրենին։ Այնուհետև, մատակարարը համապատասխան ավտոպահեստամասը բերում և տալիս է իրենց, իրենք այն տեղադրում են ավտոմեքենաների վրա և կազմում են համապատասխան փաստաթուղթ, որը ստորագրում են ինքը, գլխավոր ինժեները, պահեստապետը, արհեստանոցի վարիչը, մեխանիկը և վարորդը։ Այդ ամենը կատարվել է վերջին շրջանում, սակայն կոնկրետ չի հիշում, թե երբվանից, քանի որ ավտոպահեստամասերը հետագայում թանկացել են և հնարավոր չի եղել նախապես գնել շատ ավտոպահեստամասեր։ Դրանից առաջ, ավտոպահեստամասերը գտնվել են պահեստում և անհրաժեշտության դեպքում դրանք ստացել են պահեստից։ Ամեն ամիս եղել են դեպքեր, երբ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն է տվել փաստաթղթեր` իբրև պահեստամասերի ձեռքբերման վերաբերյալ, որոնք ինքը ստորագրել է, սակայն չի կարող ասել, թե ինչ գումարի է եղել և ինչ քանակությամբ։ Հետագայում, կրկին նրա հանձնարարությամբ, ինքը նշված ավտոպահեստամասերի վերաբերյալ կազմել է իբր ավտոմեքենաների վրա տեղադրման փաստաթղթեր, տվյալ պահին մտաբերում է նմանատիպ ավտոմեքենայի կոմպրեսատորի դեպք։ Մնացած պահեստամասերի քանակի և գնի վերաբերյալ ոչինչ չի կարող ասել, քանի որ ուշադրություն չի դարձրել այդ փաստաթղթերին։ Այդ ամենի վերաբերյալ տեղյակ են եղել գլխավոր ինժեները, պահեստապետը, արհեստանոցի վարիչը և վարորդը, ում ավտոմեքենայի վրա իբր տեղադրվել է պահեստամասը>>։
29.07.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ հարցաքննվելիս Մ.Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Պարզաբանվել են իր իրավունքներն ու պարտականությունները, այդ թվում` պաշտպան ունենալու իրավունքը։ Տեղյակ է, որ իրեն մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում և զղջում է կատարածի համար։ Խնդրում է իր նկատմամբ սահմանել մեղմ պատիժ։ Պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը, ավելացնելու ոչինչ չունի>>։
Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը հայտնել է, որ հրապարակված առաջին ցուցմունքը գրել է անգիտակից վիճակում, քանի որ 3 օր անընդմեջ վարել է ավտոմեքենա։ Ավելին, չի կարդացել տվյալ ցուցմունքը։ Բացառում է այն հանգամանքը, որ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն տված լինի կեղծ ավտոպահաստեմասերի վերաբերյալ ցուցակ, ինչպիսի հանգամանք նկարագրված է հիշյալ ցուցմունքում։
Երկրորդ ցուցմունքի վերաբերյալ հայտնել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչել վառելիքի բաշխման վերաբերյալ փաստաթուղթ. ստորագրելու մեջ, որը ստորագրել է առանց դրա բովանդակությանը ծանոթանալու` տնօրենի ցուցումով։
Ամբաստանյալ Ս.Եղոյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես հավաքարարների աշխատակազմի ղեկավար։ Այդ ժամանակից ի վեր ղեկավարել է հավաքարարների 2 բրիգադ` իր և Կ.Փաբուջյանի բրիգադները։ Հայտնել է, որ թեև Կ.Փաբուջյանն ինքն է ղեկավարել իր բրիգադը, սակայն, ինքը լրացրել է նաև նրա բրիգադի տաբելը։ Իր բրիգադում ընդգրկված են եղել 70-80 անձ, ովքեր աշխատել են օր ու գիշեր, կատարել մաքրություն։ Հավաստիացրել է, որ մշտապես հետևել և հսկել է իր բրիգադի աշխատակիցների աշխատանքներին։ Հայտնել է, որ բրիգադում ձևակերպված են եղել 12 աշխատակիցներ` <<փոխարինողներ>>, ովքեր կատարել են փաստացի գրանցված աշխատողների աշխատանքները։
2006-2008թթ. որդին ևս գրանցված է եղել ընկերությունում` որպես անցումների հավաքարարների ղեկավար, թեև վերջինս աշխատել է ոչ միշտ։ Որդին այդ հաստիքում աշխատել է շուրջ 2 տարի, ինքը ղեկավարել է նաև այդ բրիգադը։ Փաստորեն, իրականացրել է 3 բրիգադների աշխատանքների հսկողություն։ Չի մտաբերում, թե կոնկրետ Կենտրոն համայնքում քանի փողոց էր հատկացված իր բրիգադներին, չնայած նրան, որ այդ փողոցներն ամեն օր մաքրվել են։ Եղել են փողոցներ, որտեղ օրը 2-3 անգամ են մաքրություն կատարվել, այդ աշխատանքները պայմանավորված են եղել միջոցառումների անցկացման հետ։ Քանի որ 80-ական թվականներից աշխատել է տվյալ բնագավառում, տեղյակ է աշխատանքի կատարման դրույթներից։ Փողոցների մաքրման վերաբերյալ ունեցել են ցանկ, որտեղ նշված է եղել, թե կոնկրետ որտեղ պետք է կատարվեր մաքրությունը։ Տվյալ փաստաթուղթը տվել է տնտեսագետ Խաչատրյանը։ Քաղաքապետարանի հետ կնքված պայմանագրի վերաբերյալ տեղեկություն չունի, ծանոթ. չէ դրան։ Բակային տարածքների մաքրումն ընդգրկված չէր իր աշխատակիցների պարտականությունների մեջ, թեև եղել են դեպքեր, երբ մաքրել են նաև բակերը։
Անդրադառնալով փոխարինող աշխատողներին, հայտնել է, որ նախապես աշխատակիցները գրանցվել են 5-6 դրույքաչափով, սակայն, հետագայում` հարկային ստուգման արդյունքում, կատարվել է փոփոխություն և Գ.Շամոյանը հանձնարարել է իրեն կրճատել դրույքաչափերը` դարձնելով երեք դրույքաչափ, և նոր աշխատակիցներ գրանցել։ Այդ իսկ պատճառով ընկերությունում գրանցել են աշխատակիցների, սակայն փաստացի աշխատանքները կատարել են այլ անձինք։ Այսինքն, ձևակերպել են աշխատակիցների, ովքեր փաստացի աշխատանքի չեն հաճախել, նրանց փոխարեն աշխատել և մաքրություն են կատարել այլոք։ Ընկերությունում նման ձև աշխատել են շատ վաղուց։ Կարծում է, որ Գ.Շամոյանին նման հանձնարարություն է տվել տնօրենը կամ տնտեսագետը, թեև չի մտաբերում, թե ով է այդ ժամանակ հանդիսացել ընկերության տնօրենը։ Իր բրիգադում մշտապես եղել են ձևակերպված տասներկու անձիք, ովքեր փաստացի չեն աշխատել։ Գ.Շամոյանի բրիգադում ևս եղել են նման անձինք, սակայն չգիտի, թե քանիսն են եղել։ Բացառում է, որ իր բրիգադում ընդգրկված անձը երբևէ չի շփվել իր հետ։ Չգիտի, արդյոք փոխարինողների վերաբերյալ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները տեղյակ եղել են, թե ոչ, նրանց հետ նման հարցեր չի քննարկել։ Տասներկու փոխարինողների անվամբ ամսական փոխանցվել է աշխատավարձ` միջինը 80.000 ՀՀ դրամի չափով, որը տվել է փաստացի աշխատանքներ կատարող անձանց։ Մասնավորապես, քանի որ բանկային քարտերը գտնվել են իր մոտ, ինքը կանխիկացրել է գումարները և տվել աշխատակիցներին։ Բացի այդ, 2011-2013 թվականն ընկած ժամանակահատվածում փոխարինողների անվամբ գրանցված հաշվից ավելացել են գումարներ` մոտ 400.000 ՀՀ դրամի չափով, որոնք յուրաքանչյուր ամիս տվել է Ա.Խաչատրյանին։ Չգիտի, արյդոք այդ մասին Ա.Հովհաննիսյանը տեղյակ եղել է, թե ոչ, ինքը երբևէ Ա.Հովհաննիսյանին գումար չի տվել։ Խաչատրյանին գումարը տվել է Գ.Շամոյանի հանձնարարությամբ` ընկերության որոշակի ծախսեր կատարելու համար։ Փոխարինողների բանկային քարտեր այլ աշխատակիցների, մասնավորապես Հ.Հարությունյանին չի տվել։ Տվյալ գումարներից իր համար որևէ գումար չի վերցրել, գումարը ստացել է միայն իր կատարած աշխատանքի դիմաց։ Փոխարինողների գործընթացը կատարվել է իր` աշխատանքի ընդունվելուց վեց ամիս անց։ 2013թ. Ս.Հովհաննիսիայնն իրեն չի կարգադրել փոխարինող աշխատակիցներին ազատել աշխատանքից։ Աշխատանքի ընդունման հարցերով զբաղվել է կադրերի վարչությունը։
Հավաստիացրել է, որ մաքրման աշխատանքները մշտապես կատարվել են և Ա.Հովհաննիսյանը մշտապես տեղյակ է եղել այդ մասին։ Աշխատանքները չկատարելու դեպքում Ա.Հովհաննիսյանը պահանջել է կատարել դրանք։ Աշխատանքի ընդունվելու համար փաստաթղթային ձևակերպում կատարվել է կադրերի վարչությունում, սակայն Ս.Պապոյանը տեղյակ չի եղել աշխատակցի` աշխատանքի ներկայանալու կամ բացակայելու վերաբերյալ։ Գ.Հարությունյանը ևս չէր կարող տեղյակ լինել աշխատակիցների` ներկա գտնվելու վերաբերյալ։ Տնօրենի կողմից հրավիրված ժողովից որևէ տեղեկություն չունի։
Ղեկավարությանը երբևէ չի ներկայացրել պահանջ առ այն, որ աշխատակիցները քիչ են, քանի որ աշխատանքները մշտապես կատարվել են։ Քարտերի կորստի դեպքում դիմել են հաշվապահությանը, չի բացառում, որ նման խնդիր է եղել նաև փոխարող անձանց քարտերի հետ։ Չի ընդունում ներկայացված քաղաքացիական հայցի պահանջը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
30.10.2013թ. նախաքննական մարմնում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Քանի որ ընկերությունում չեն ունեցել հաստիքներին համապատասխան հավաքարարներ, սակայն պարտավոր են եղել մաքրել իրենց հատկացված Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքը, ընկերության տնօրենի իմացությամբ գրանցել են տարբեր անձանց` որպես իր բրիգադում աշխատող հավաքարարների։ Գրանցված անձանց անվամբ բացված աշխատավարձի համար նախատեսված բանկային քարտերը տվյալ անձինք տվել են իրեն։ Գրանցված անձինք, ըստ պայմանավորվածության, աշխատանքի չեն եկել, նրանց փոխարեն իրեն հատկացված տարածքներում մաքրման աշխատանքներ կատարել են մյուս աշխատողները, որի պատճառով աշխատանքի չեկած անձանց քարտերը տվել են այն անձանց, ովքեր, բացի հատկացված տարածքներից, մաքարել են նաև մնացած տարածքները։ Եղել են դեպքեր, երբ ինքը տվյալ անձանց քարտերից բանկային կանխիկացման միջոցով ստացել է գումարներ և առձեռն տվել համապատասխան անձանց։ Տվյալ անձինք, բացի հատկացված տարածքներից, մաքրել են նաև գրանցված չաշխատող անձանց տարածքները և ստացել համապատասխան գումարներ` կապված տարածքների մաքրման հետ։ Ընկերությունում հավաքարարների մեկ դրույքը 30.000 ՀՀ դրամ է եղել, մեկ դրույքաչափի համար տարածքը կազմել է 3500 քառակուսի մետր։ Մեկ հավաքարարն առավելագույնն աշխատել է երեք դրույք, այն է` մաքրել է 10.500 քառակուսի մետր տարածք։ Քանի որ մեկ հավաքարարին երեք դրույքաչափից ավել չի թույլատրվել վճարել կամ աշխատավարձ հաշվարկել, այդ իսկ պատճառով ընկերությունում գրանցել են տարբեր անձանց, սակայն նրանց անվամբ հաշվարկված աշխատավարձը վճարվել է իր բրիգադի այլ անձանց։
Ուսումնասիրելով ներկայացված տեղեկագրերը, նշել է, որ որքանով մտաբերում է` իր բրիգադում ընդգրկված, սակայն աշխատանքի չեկած անձինք են` Ա.Իսպիրյանը, Մ.Ենոքյանը, Ս.Շավեշյանը, Կ.Նազարեթյանը։ Չի մտաբերում, թե որ թվականին է հարկային մարմնի կողմից ստուգում կատարվել իրենց ընկերությունում, այդ ժամանակ հայտնվել է, որ հավաքարարներին երեք դրույքից ավելի չի կարելի գրել, չնայած նրան, որ իրենք այդ ժամանակ ամեն հավաքարարին մինչև 5-6 դրույքաչափ էին գրում։ Դրանից հետո ընկերության տնօրենը բրիգադիրներին ասել է, որ կարող են անձինք գրանցել, ովքեր կարող են աշխատանքի չգալ, իսկ նրանց անվամբ հաշվարկված աշխատավարձը կտրամադրվի տարածքները մաքրող հավաքարարներին։ Այդ ժամանակ ընկերության տնօրենը Ս.Հովհաննիսյանը չի եղել, թեև նրանից առաջ ընկերությունը ղեկավարել է նրա եղբայրը` Ա.Հովհաննիսյանը։ Ինչպես Ա.Հովհաննիսյանը, այնպես էլ Ս.Հովհաննիսյանն իմացել են, որ իրենք աշխատակիցների հաստիքների քանակով գրանցել են անձանց և աշխատավարձ վճարել են մաքրման աշխատանքներ կատարող անձանց։ Բացի տնօրեններից, ձևական գրանցված աշխատակիցների մասին իմացել են բրիգադիրները, չի կարող ասել, արդյոք ընկերության այլ աշխատակիցներ ձևական գրանցված աշխատողների մասին իմացել են, թե ոչ։ Ձևական գրանցված աշխատողների բանկային քարտերը ստացել է ինքը կամ նրանք, եղել են դեպքեր, երբ նրանց փաստաթղթերը տարել է և նրանք ստորագրել են դրանք, եղել են նաև դեպքեր, ինքն է նրանց փոխարեն ստորագրել դրանք։ Քարտերը և պայմանագրերը վերցրել է հաշվապահությունից, սակայն չի մտաբերում, թե կոնկրետ ումից։ Հայտնել է, որ բոլոր բրիգադներում եղել են ձևական գրանցված աշխատակիցներ, սակայն չի կարող ասել, թե որ աշխղեկը քանի նմանատիպ անձ է ունեցել>>։
01.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<2003 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես աշխղեկ։ Ընկերության փոխտնօրեն է հանդիսացել Ա.Խաչատրյանը, ով աշխատել է շատ վաղուց։ Շուրջ 7 տարի է, ինչ ճանաչում է նրան, վերջինիս հետ գտնվում է աշխատանքային նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Շուրջ 7 տարի է, ինչ Կ.Փաբուջյանն աշխատում է ընկերությունում որպես աշխղեկ, սակայն ինչպես նրա, այնպես էլ իր բրիգադի աշխատանքները կատարել է ինքը։ Մասնավորապես, յուրաքանչյուր ամիս կազմել է ինչպես իր, այնպես էլ` Կ.Փաբուջյանի բրիգադի աշխատակիցների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, քանի որ նա չէր կարողանում դրանք կազմել։ Չի մտաբերում, թե երբվանից են աշխատավարձները ստացվել բանկային քարտով։ Մինչ այդ, աշխատավարձները ստացել են կանխիկ` գանձապահից։ Աշխատավարձ ստանալիս ստորագրել են համապատասխան ցուցակ։ Չի մտաբերում, թե կոնկրետ որ թվականին է հարկային մարմնի կողմից ընկերությունում կատարվել ստուգում, որից հետո փոխտնօրեն Արմենն իրեն և մյուս աշխղեկերին ասել է, որ չի թույլատրվում վեց դրույքաչափով մարդկանց աշխատեցնել։ Սահմանել է, որ մեկ աշխատողի դրույքը չի կարող գերազանցել երեք և կեսը, ուստի անհրաժետություն է առաջացել աշխատողների քանակը մեծացնելու։ Բանկային քարտով աշխատավարձ ստանալու սիստեմին անցնելուց հետո Ա.Խաչատրյանն իրեն կանչել է աշխատասենյակ և ասել, որ իր և Կարապետի բրիգադում կարող են ձևական գրանցել որպես հավաքարար աշխատակիցների, հաշվարկել նրանց աշխատավարձը, սակայն աշխատանքը կկատարեն այլ անձինք։ Ինքը չի առարկել այդ ամենի դեմ, ավելին, դրանից հետո իր և Կարապետի բրիգադում մշտապես եղել են ձևական գրանցված աշխատակիցներ, որոնց քանակը կազմել է 10-12 անձ։ Հստակ չի կարող ասել, թե այդ անձանց հավաքագրել է ինքը, թե Ա.Խաչատրյանը, սակայն պայմանավորվածության համաձայն, բանկային քարտերը պետք է գտնվեին Արմենի մոտ։ Իր մոտ մնացած բանկային քարտերից ինքը պետք է կանխիկացներ որպես աշխատավարձ փոխանցված գումարները, դրանցից 400.000 ՀՀ դրամը պետք է տրվեր Ա.Խաչատրյանին, մեկ աշխատակցի քարտը` Կարապետին, իսկ մնացածը հանդիսացել է իր բաժինը։ Չի կարող ասել, թե Ա.Խաչատրյանը նշված գումարներն ինչպես է տնօրինել, քանի որ նրանց միջև նման խոսակցություն չի եղել։ Ինչպես ձևական գրանցված, այնպես էլ իրական գրանցված աշխատակիցների դիմումները ստորագրել է ինքը, որ չի առարկում որպես աշխղեկ, դրանից հետո, ընթացակարգի համաձայն, մակագրել է տնօրենը, ապա համապատասխան աշխատակիցն աշխատանքային պայմանագիր է կնքել տնօրենի հետ։ Իր հաշվարկներով` Ա.Խաչատրյանը նրա մոտ եղած բանկային քարտով ստացել է մոտ 400.000 ՀՀ դրամ գումար։ Կարապետի մոտ եղել է մեկ բանկային քարտ` լրացված Ֆ.Օզմանյանի անվամբ։ Իր մոտ գտնվող գումարներից ինքը ամսական հավելյալ 40-50.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել հավաքարարներին, իրեն ստաբիլ մնացել է 250.000 ՀՀ դրամ, որը ծախսել է անձնական կարիքների համար։ Երբ ինքը գտել է ձևական գրանցման ենթակա որևէ անձի, նրանից վերցրել է փաստաթղթեր` անձնագիր, սոցիալական քարտ, աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ դիմում, դրանք ներկայացրել է ընկերություն, որից հետո աշխատանքային պայմանագիրը կամ ներկայացրել է տվյալ անձին ստորագրման, կամ ինքն է ստորագրել նրա փոխարեն, ապա հաշվապահությունից ստացել է նրա բանկային քարտը։ Եթե ձևական աշխատակից բերել է Ա.Խաչատրյանը, ապա, այդ ամենը նա է կատարել, իրեն ասել է միայն աշխատողի անունը, որպեսզի ինքը գրանցեր աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրում։ Չի կարող ասել, թե կոնկրետ որ անձանց բանկային քարտերն են եղել Ա.Խաչատրյանի մոտ։
Իրեն և Կարապետին տրված տարածքը 223.1 դրույք է եղել, եթե նա պետք է մաքրեր 37 հավաքարարների հետ միասին, որոնցից հինգը ձևական աշխատակից են եղել, այդ դեպքում իրեն հատկացված տարածքը պետք է բաշխվեր երեսուներկու իրական աշխատողների միջև, բացի այդ, եղել են տարածքներ, որոնք մաքրել են երկու օրը մեկ անգամ, որի արդյունքում ունեցել են ազատ օրեր։ Ստացվում է, որ փաստացի աշխատակիցները մաքրել են ավելի շատ տարածք, քան իրենց դրույքաչափն է։ Յուրաքանչյուր ամիս ունեցել է մոտ 7-8 ձևական գրանցված անձանց բանկային քարտեր, իսկ Ա.Խաչատրյանը` 5 բանկային քարտ։ Իր մոտ եղած բանկային քարտերից յուրաքանչյուր ամիս մոտ 400.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել Ա.Խաչատրյանին, իսկ ինքը ստացել է 250.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նախկին ցուցմունքում այդ մասին չի նշել, քանի որ գիտակցել է, որ հանցանք է կատարել, որի համար կպատժվի։ Հետագայում, հասկանալով, որ ամեն ինչ պարզ կդառնա, հայտնել է իրականությունը, զղջում է կատարածի համար և պատրաստ է վերջնահաշվարկ կատարելու դեպքում վերականգնել իր կողմից հափշտակված գումարները։ Ստույգ չի կարող ասել, թե ում անվամբ լրացված քարտերն են եղել իր մոտ, սակայն նշել է, որ երբ ոստիկանությունում քննություն է սկսվել, շփոթվել է և չի հիշում, թե ինչ է արել դրանք։ Աշխատակիցների ներկա-բացական կատարել է ինքը, որևէ մեկը դա չի ստուգել։ Չնայած նրան, որ տարածքներում պարբերաբար ստուգումներ են կատարել ինչպես Ա.Խաչատրյանը, այնպես էլ` տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանը և նրա տեղակալ Գ.Մկրտչյանը։ Իմացել է, որ մյուս բրիգադներում կան ձևական գրանցված աշխատակիցներ, սակայն նրանց քանակի մասին տեղյակ չէ։ Եղել է դեպք, երբ ունեցել է ազատ հաստիք և Գյուլիզարն իրեն է տվել Կ.Նազարեթյանի տվյալները, նրա բանկային քարտը, որից հետո այդ տվյալները լրացրել է իր կողմից կազմված տեղեկագրում և այդ քարտով ստացել է նրա աշխատավարձը։
Կրկին անգամ նշել է, որ Ա.Խաչատրյանի առաջարկով իր և Կ.Փաբուջյանի բրիգադներում տարիների ընթացքում ձևակերպել են ընդհանուր 20 անձ` որպես ձևական աշխատակիցներ, որոնց թիվը յուրաքանչյուր ամիս կազմել է 10-12 անձ։ Նրանց բանկային քարտերից հինգը գտնվել են Ա.Խաչատրյանի մոտ, մեկը` Կ.Փաբուջյանի, իսկ մնացածը` իր մոտ։ Կանխիկացրած գումարից յուրաքանչյուր ամիս 400.000 ՀՀ դրամը տվել է Ա.Խաչատրյանին, իրեն մնացել է 250.000 ՀՀ դրամ գումար։ Վերջին անգամ սեպտեմբեր ամսին, գաղտնի կերպով ընկերության տարածքում Ա.Խաչատրյանին է տվել 400.000 ՀՀ դրամ գումար>>։
02.11.2013թ. նախաքննական մարմնում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Մինչև 2011 թվականն ինքն ու Գյուլին գրանցել են ձևական աշխատակիցների, նրանց բանկային քարտերով գումարները ստացել են միայնակ, այդ մասին որևէ մեկը չի իմացել։ 2011 թվականից հետո տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը հասկացել է իր և Գյուլիի կատարած` ձևական գրանցված աշխատակիցներ ունենալու հանգամանքի մասին, և բոլոր հավաքարարներին հրավիրել է նրա մոտ։ Վերջինս տեղեկացել է, որ բակային շատ տեղեր հավաքարարները չեն մաքրում, չնայած նրան, որ յուրաքանչյուր ամիս իրենք նշել են, որ այդ տարածքները մաքրվել են։ Դրանից հետո Ա.Հովհաննիսյանն իրեն և Գյուլիին կանչել է մոտն ու ասել, որպեսզի իրենք շարունակեն այդ գործունեությունը, սակայն Ա.Խաչատրյանն իրենց հետագայում կասի, թե ինչ պետք է անել։ Այդ ժամանակ Ա.Խաչատրյանն իրեն և Գյուլիին ասել է, որ Արթուրի պահանջով յուրաքանչյուրը նրան պետք է ներկայացնեն չորս ձևական գրանցված աշխատակիցների բանկային քարտեր, իսկ իրեն առանձին ասել է, որ յուրաքանչյուր ամիս պետք է տա 400.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ ժամանակից ի վեր ինքը և Գյուլին ձևական աշխատակիցներ գրանցել են Ա.Հովհաննիսյանի իմացությամբ։ Տեղյակ է, որ որոշակի գումար Գյուլին ևս տվել է Ա.Խաչատրյանին, սակայն չգիտի, թե որքան է այդ գումարը կազմել։
Նշել է, որ աշխղեկերին տրամադրված են եղել այնպիսի փողոցներ, որոնք չէին մաքրում կամ մաքրվել են այն ժամանակ, երբ ինչ-որ մեկը նկատել է աղբը և զանգահարել ու տեղեկացրել է այդ մասին։ Դրանից հետո իրական աշխատող հավաքարարներին տարել են այդ վայրերը, որտեղ նրանք կատարել են մաքրման աշխատանքներ։ Այդ ամենի արդյունքում կարողացել են պահել գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց։ Տարիներ շարունակ այդ անձանց բանկային քարտերից գումարներ են կանխիկացրել, սակայն չի կարող ասել, թե դրանց ընդհանուր գումարը որքան է կազմել։ Ինչպես նշել է նախկինում, պատրաստ է վերականգնել իր կողմից պատճառված վնասը։
Եվս մեկ անգամ նշել է, որ մինչև 2011 թվականը բրիգադներում ունեցել են ձևական գրանցված, սակայն իրականում չաշխատող աշխատակիցներ, որոնց բանկային քարտերով կանխիկացրել են գումարներ։ 2011 թվականից Ա.Հովհաննիսյանը կանչել է բրիգադի հավաքարարներին, հարցրել, թե նրանցից ով որ տարածքն է մաքրում և հասկացել է, որ ինքն ու Գյուլին ունեն ձևական գրանցված աշխատողներ։ Այդ ժամանակ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն և Գյուլիին ասել է, որ շարունակեն այդ գործունեությունը և Ա.Խաչատրյանն իրենց կասի, թե ինչ պետք է անել։ Ա.Խաչատրյանն իրենց ասել է, որ յուրաքանչյուրը նրան պետք է տան չորսական ձևական գրանցված աշխատողների քարտ, բացի այդ ասել է, որ յուրաքանչյուր ամիս ինքը պետք է տա 400.000 ՀՀ դրամ գումար, որը, բնականաբար, նա պետք է փոխանցեր Ա.Հովհաննիսյանին։ Դրանից հետո մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ինքն Արմենին ամսեկան առձեռն տվել է 400.000 ՀՀ դրամ գումար։ Կ.Փաբուջյանի քրոջն ինքը նույն կերպ գրանցել է իր բրիգադում` որպես հավաքարար, որի մասին նախկինում մոռացել էր հայտնել։ Պնդել է որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքները, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և զղջում է կատարածի համար>>։
21.11.2013թ. նախաքննական մարմնում վկա Ա.Խաչատրյանի հետ որպես կասկածյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Ճանաչում է իր հետ առերեսվող Ա.Խաչատրյանին, վերջինս հանդիսանում է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի փոխտնօրենը։ Իր հիշելով` 2009 թվականից ի վեր Ա.Խաչատրյանն իրեն ասել, որպեսզի նրան տա ձևական գրանցված չորս հավաքարարների աշխատավարձերի բանկային քարտերը։ Համաձայնվել է վերջինիս առաջարկին, քանի որ իր մոտ պետք է մնային թվով յոթ. բանկային քարտեր, որոնց վրա աշխատավարձ էր նստում։ Բացի բանկային քարտերից, Արմենի պահանջով յուրաքանչյուր ամիս նրան է տվել 400.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն չգիտի, թե նա ինչ նպատակով է այն օգտագործել։
Լսելով առերեսվող Ա.Խաչատրյանի ցուցմունքը, հայտնել է, որ ինքը ներկայացրել է ճշմարտությունը։ Գյուլիի հետ կապված իրեն որևէ բան հայտնի չէ։
Պնդել է, որ Ա.Խաչատրյանին է տվել բանկային քարտեր և 400.000 ՀՀ դրամ գումար>>։
04.11.2013թ. նախաքննական մարմնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Ընկերությունում իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում շաբաթական 3-4 օր ջրվել են սպասարկվող հատվածները, իսկ չջրելու պատճառներից ինքը տեղյակ չէ։ Անմիջապես ներկա չի գտնվում ջրելու պրոցեսին, քանի որ շրջում է մաքրելու ժամանակ։ Փաստաթղթերով ընկերության գրանցված տնօրենը հանդիսացել է Սամվել Հովհաննիսյանը, նրանից առաջ ընկերությունը ղեկավարել է նրա եղբայր Արթուրը։ Ս.Հովհաննիսյանի` տնօրեն լինելու ժամանակ ընկերությունը դարձյալ փաստացի ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը, կնքել փաստաթղթեր, քանի որ ստորագրությունը պատրաստված է եղել կնիքի վրա։ Իր մտաբերմամբ` երեք տարի առաջ Ա.Հովհաննիսիյանը հրավիրել է ժողով և պարզել, որ կան մի շարք աշխատակիցներ, որոնք գրանցված են, սակայն որևէ աշխատանք չեն կատարում։ Ա.Հովհաննիսյանը Ա.Խաչատրյանի միջոցով իրենց է ներկայացրել պահանջ, այն է` յուրաքանչյուր ամիս Արմենին 400.000 ՀՀ դրամ գումար տրամադրելու մասին, որը նա պետք է փոխանցեր վերջինիս։ Ինքը և Գյուլին Արմենին են տվել յուրաքանչյուրը չորսական բանկային քարտեր` ձևական գրանցված աշխատակիցների անվամբ, որոնց վճարումները Ա.Խաչատրյանն առձեռն ստացել և հանձնել է Ա.Հովհաննիսյանին։ Ձևական աշխատակիցների` աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ փաստաթղթերը կնքել է Ա.Հովհաննիսյանը, սակայն եղել են դեպքեր, երբ Ս.Հովհաննիսյանը ևս կնքել է ձևական աշխատանքի ընդունվող անձանց փաստաթղթերը։ Ա.Խաչատրյանը ձևական աշխատանքի ընդունվող անձանց փաստաթղթերի վրա <<պտիչկա>> է դրել։ Նշել, որ իր և Գյուլիի բրիգադները ամեն օր բակ չեն մաքրել, դրանք մաքրել են միայն շաբաթօրյակներին։ Տարածքի տեղաբաշխման քարտեզն ինքը չի ունեցել, չնայած, որ բազմիցս Ա.Խաչատրյանից պահանջել է այն, իսկ նա ասել է, որ որոշակի ուղղումներ պետք է արվեն այդ քարտեզում։ Այդպես շարունակ շուրջ 2 տարի պահանջել է, սակայն չեն տվել>>։
17.12.2013թ. նախաքննական մարմնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Բացի իր և Գյուլիի չորս հավաքարարների բրիգադից, ընկերությունն ունեցել է հուշարձանների և հասարակական զուգարանների, վերգետնյա և ստորգետնյա անցումների և ցերեկային հավաքարարների բրիգադներ։ Մեկ տարուց ավելի է, ինչ ընկերությունը չունի հուշարձանների և հասարակական զուգարանների բրիգադ, դրանով այլ ընկերություն է զբաղվում։ Ցերեկային հավաքարարներով բրիգադը հիմնականում լինում են ամռան ամիսներին, վերգետնյա և ստորգետնյա անցումները ներկայումս աշխատում են։
Վերջին մեկ տարում իմացել է, որ իր բրիգադում ընդգրկված Ս.Նասրյանի բանկային քարտը գտնվել է իրենց ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանի մոտ, բացի այդ իմացել է, որ Գյուլին Գագիկին է տվել մեկ այլ անձանց բանկային քարտեր, այլ տեղեկություններ չունի>>։
03.02.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Ուսումնասիրելով քննիչի կողմից ներկայացված անձնական գործերը, հատնել է, որ Շ.Ոսոյանին, Հ.Պետիկյանին, Ք.Օզմանյանին, Լ.Պետրոսյանին, Ս.Միրզոյանին, Զ.Մամոյանին, Ն.Շամոյանին, Թ.Խուդոյանին չի ճանաչում, ճանաչում է Ն.Գուլանյանին, Հ.Գրիգորյանին, Գ.Հովհաննիսյանին, Ա.Սուքիասյանին, Կ.Ուսոյանին, Ա.Ներսիսյանին, Ա.Խաչատրյանին, Ա.Խուդոյանին, Գ.Խոսրոնյանին որպես հավաքարարների, Մ.Կալոյանին, Ս.Հակոբային ճանաչում է որպես գրանցված, սակայն չաշխատող անձի։
Հայտնել է, որ Բեյրութի փողոցը մաքրվել է շաբաթական երկու անգամ, Աբովյան-Սարալանջի խճուղին, Ալիխանյան փողոցը և փակուղին, Ծիծեռնակաբերդի խճուղին և փակուղին, կառավարական հատվածը և վերին հատվածը, Սարալանջի նոր խճուղին մաքրվել են մշտապես` ամեն երկրորդ օրը։ Էջմիածնի հին խճուղին, Թաիրովի փողոցը, Աղյուսագործների փողոցը մաքրվել են ամիսը երկու կամ երեք անգամ, Այգեստան փողոցը, Չարենցի 2-րդ նրբացքը` շաբաթը երկու անգամ, Խոտագործների փողոցը` երկու օրը մեկ, մնացած փողոցները մաքրվել են ամեն օր։ Վարդանանց փողոցը, Տիգրան Մեծ պողոտան, Մ.Խորենացի փողոցը, Պարոնյան պողոտան, Մոսկովյան փողոցը, Ե.Քոչարի փողոցը, Նար-Դոս փողոցը օրական մաքրել են մեկ անգամ, թեև պետք է մաքրեին օրական երկու անգամ։ Փողոցները ջրվել են մինչև գիշերը ժամը 03։00-ն, ամեն օր ջրվել է Պլանի գլխից մինչև քաղաքապետարանի հատվածը, Մատենադարանից մինչև Մաշտոցի փողոցը, Օպերայի հատվածից մինչև ձկան խանութի հատվածը, Սայաթ-Նովայից մինչև Խանջյան ընկած հատվածները։ Թումանյան, Ամիրյան, Կորյուն, Սարյան, Չարենց, Ա.Մանուկյան, Նալբանդյան, Պարոնյան, Դեմիրճյան, Արշակունյաց փողոցները ջրվել են երկու օրը մեկ, մնացած փողոցները` երկու կամ երեք օրը մեկ, այսինքն, ամեն օր փողոցները չեն լվացվել>>։
29.06.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Մտաբերում է Մարիետա Ալեքսանյանին, վերջինս հանդիսացել է Զադեի /ազգանունը չի մտաբերում/ հարևանը։ Մ.Ալեքսանյանն ընկերությունում աշխատել է մի քանի ամիս, սակայն հստակ չի մտաբերում, թե որքան ժամանակ է նա աշխատել։ Տարածքը մաքրելու համար նա ստացել է գումար>>։
29.06.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, քանի որ եղել է ենթակա անձ և կատարել վերադասի ցուցմունքները>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը հայտնել է, որ <<Սամվել Հովհաննիսյանի հետ որևէ գործարք չի կատարել, հիմնականում աշխատել է Արթուր Հովհաննիսյանի հետ։ Ցուցմունք տալիս քննիչն արդեն իսկ տեղեկացված է եղել գործի հանգամանքներից, քանի որ վերջինս երբեմն ասել է իրականությանը համապատասխանող հանգամանքներ, որոնք ինքը վերհիշել է։ Չի բացառում, որ շատ հանգամանքներ գրել է մեխանիկորեն` քննիչի թելադրանքով։ Ցուցմունքները գրելիս ցանկացել է պարզապես շուտ հեռանալ։ Այդուամենայնիվ պնդել է, որ եղել են փողոցներ, որոնք ամեն օր չեն մաքրվել։ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի առումով չի մտաբերում, թե ինչու է նման ցուցմունքներ գրել։ Քանի որ աշխատել է ձևակերպված, սակայն չաշխատող անձանց փոխարեն, ուստի ստացել է այդ աշխատանքի համար 250.000 ՀՀ դրամի չափով գումարներ։ Գրանցված, սակայն չաշխատող անձինք եղել են իր և Գ.Շամոյանի բրիգադներում։ Ընկերության աշխատակիցները, այդ թվում նաև` Ա.Խաչատրյանը, չեն դիմել իրեն` ձևական մարդ գրանցելու առումով։ Ա.Խաչատրյանն իր աշխատանքների նկատմամբ հսկողություն չի իրականացրել։ Չի մտաբերում, թե որ թվականին է Ա.Հովհաննիսյանը հրավիրել ժողով, սակայն մտաբերում է, որ այդ ժամանակ քաղաքապետն է եղել Կ.Կարապետյանը։ Ժողովի ժամանակ Ա.Հովհաննիսյանը հայտարարել է, որ աշխատողին վեց դրույքից ավելի չի թույլատրվում աշխատել։ 2011 թվականից Ա.Խաչատրյանին տվել է գումարներ, վերջինս չի ասել, թե ում պետք է տար այդ գումարները։ Ինքը չի տեսել, որ Ա.Խաչատրյանը Ա.Հովհաննիսյանին գումար տված լինի։ Ինքը երբևէ Ա.Հովհաննիսյանին գումար չի տվել։ 2013թ. Ա.Խաչատրյանին տվել է 400.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն չգիտի, թե ինչպես է նա տնօրինել այդ գումարը։ Գումարը տվել է Խաչատրյանի և Գյուլիզարի պահանջով։ Կարծում է, որ Ա.Հովհաննիսյանը գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց վերաբերյալ իմացել է ժողովից մեկ օր առաջ։ Ցուցմունքում փողոցները լվանալու վերաբերյալ գրել է քննիչի թելադրանքով, որպեսզի շուտ վերջացներ հարցաքննությունը և գնար տուն։ Եթե փողոցները մաքրված չեն եղել, Ա.Հովհաննիսյանը պահանջել է մաքրել դրանք։
Հայտնել է, որ ինքն աշխատել է մի քանի անձի փոխարեն, սակայն չի մտաբերում, թե ում փոխարեն։ Մեկ դրույքի արժեքը եղել է 30.000 ՀՀ դրամ։ Մեկ դրույքը եղել է 3500 քառակուսի մետր։ Ամեն օր գնացել է աշխատանքի` առավոտյան ժամը 04։00-ից մինչև 08։00-ն։ Իր բրիգադում աշխատել են 50 անձ, ովքեր պարտադիր կատարել են աշխատանքներ։ Աշխատանքների կատարման ընթացքում կատարել է և բրիգադիրի, և գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց աշխատանքները։ Գրանցված, սակայն չաշխատող անձինք եկել են տարբեր վայրերից, այդ հարցով դիմել է նաև Գ.Շամոյանին։ Փոխարինողների թիվը եղել է տասներկուսը, նրանց բանկային քարտերի մի մասը գտնվել է իր մոտ։ Աշխատողներին տվյալ քարտերից գումար տալու չափը որոշել է ինքը` կապված կատարած աշխատանքի հետ։ Ինքը Գ.Հարությունյանին բանկային քարտ չի տվել։ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն որևէ բան չի ասել 400.000 ՀՀ դրամի տալու վերաբերյալ։ Մտաբերում է, որ հարկային ստուգումից հետո արգելվել է վեց դրույքաչափով աշխատելը։
Նախաքնության ընթացքում շահերը պաշտպանած փաստաբանին գտել էր որդին։ Չի բացառում, որ ցուցմունքները գրել է ձերբակալման սպառնալիքի տակ>>։
Ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում, դատարանում, իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին՝ <<մեղքն ընդունում է միայն այն մասով, որ 2011-2012թթ. ընթացքում Գ.Շամոյանից ստացել է սկզբում երկու, ապա՝ մեկ տարի անց ևս երկու աշխատավարձի քարտեր և յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացրել է այդ քարտերի գումարները, որն ընդհանուր հաշվով կազմել է 7.680.000 ՀՀ դրամ։ Այդ արարքը խոստովանել է քննիչին և նույն արարքի համար դեռևս 10.12.2013թ. առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել։ Ներկայումս ընդունում է 7.680.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակելու հանգամանքը, զղջում է կատարածի համար, կամովին հատուցել է այդ գումարից 2.800.000 ՀՀ դրամը, պատրաստ է հատուցել նաև իր կողմից պատճառած վնասի մնացած մասը։
Նշել է, որ ներկայումս իրեն առաջադրված մեղադրանքը և դրանում առկա իրեն մեղսագրվող գործողությունները չեն համապատասխանում իրականությանը։ Մեղադրանքի որոշման համաձայն՝ <<…հանդիսանալով <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության գլխավոր հաշվապահ, 2009թ. հունվարից տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու Արթուր Հովհաննիսյանի նպատակի մասին, այդ նպատակով վերջինիս կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակության մանրամասներին, համաձայնվել է մասնակցել խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակություններին>>։
Նշել է, որ հափշտակություն կատարելու հարցում որևէ մեկի հետ համաձայնության չի եկել, առավել ևս՝ տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի հետ, քանի որ իր և տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի հարաբերությունները կրել են բացառապես պաշտոնական բնույթ. և ինքը ընկերության կանոնադրության 8.8 կետի համաձայն՝ կատարել է տնօրենի հրամանները և կանոնադրությամբ նշված՝ կատարման համար պարտադիր ցուցումները։ Տնօրենի հրամանները բոլոր դեպքերում եղել են օրինական, բխել են ընկերության շահերից և ինքը կատարել է միայն օրինական կարգադրությունները։
Ինչ վերաբերում է մեղադրանքի որոշման այն ձևակերպմանը, որ 2009թ. հունվարից իբրև ինքը տեղեկացել է գումարներ հափշտակելու մասին Ա.Հովհաննիսյանի նպատակին, նշել է, որ դա լիովին անհիմն է, քանի որ քրեական գործում չկա որևէ տվյալ, որով կարող է հաստատվել նման հանգամանք և իր համար անհասկանալի է, թե քննիչն ինչպես է նման հետևության հանգել։ Բացի այդ, մեղադրանքում նշված՝ 2009 թվականից հափշտակություն կատարելը նույնպես չի համապատասխանում իրականությանը։ Անդրադառնալով իր՝ որպես գլխավոր հաշվապահի պարտականություններին և ընկերության գործունեության հարցում հաշվապահության դերին, նշել է, <<Հաշվապահական հաշվառման մասին>> ՀՀ օրենքի համաձայն՝
<<…հաշվապահական հաշվառումը կազմակերպության ակտիվների, սեփական կապիտալի, պարտավորությունների վիճակի և շարժի վերաբերյալ դրամական արտահայտությամբ տեղեկատվության հավաքաման, գրանցման և ընդհանրացման համակարգ է…>>։
Կազմակերպությունում հաշվապահական հաշվառման ընդհանուր վարումը և ֆինանսական հաշվետվությունների կազմումն իրականացնում է հաշվապահական ծառայության ղեկավարը՝ գլխավոր հաշվապահը՝ հաշվապահական հաշվառումը կարգավորող իրավական ակտերի պահանջներին համապատասխան։
Գլխավոր հաշվապահը պատասխանատու է հաշվապահական հաշվառում վարելու, ֆինանսական հաշվետվությունները ժամանակին կազմելու և ներկայացնելու համար։
Հաշվապահությունը, այդ թվում՝ հաշվապահը կամ գլխավոր հաշվապահը, որևէ կապ չունեն ապրանքանյութական արժեքների ձեռք բերման հետ, նա չի կարող որոշել կամ նախաձեռնել նման արժեքների ձեռքբերումը։ Հաշվապահությունն ընդամենը իրավասու է լրացնելու և հաշվառելու այդ ապրանքանյութական արժեքների ձեռք բերման սկզբնական փաստաթղթերը, այդ թվում՝ հաշիվ-ապրանքագրերը, հարկային հաշիվները և այլն։ Հաշվապահը կամ հաշվապահությունն իրավասություն չունի և քննարկվող դեպքում նույնպես չի կատարել այդ ապրանքանյութական արժեքների ստացման, տնօրինման, օգտագործման որևէ գործառույթ։ Հաշվապահությունն իրավասու չէ նաև ստուգելու ընկերությունում կատարվող կամ կատարված աշխատանքների փաստացի վիճակը, դրա որակը և այլ։
Սույն քրեական գործով նույնպես արձանագրվել է, որ ՓԲԸ հաշվապահական հաշվառման գործընթացում խախտումներ, առավել ևս՝ կեղծիքներ չեն կատարվել, մասնավորապես՝ քննիչի կողմից նշանակված ֆինանսատնտեսական ստուգման թիվ 79-Ա ակտով արձանագրվել է, որ արտացոլված դրամական միջոցների տարեսկզբի և տարեվերջի մնացորդները համապատասխանում են ընկերության հաշվապահական հաշվեկշիռներում արտացոլված տվյալներին, իսկ ընդհանուր եկամուտները և ընդհանուր ծախսերը համապատասխանում են ֆինանսական արդյունքների մասին տարեկան հաշվետվություններում արտացոլված համապատասխան տվյալներին։ Արձանագրվել է նաև, որ կատարված ծախսերի /կանխիկ և փոխանցումով կատարված մուտքեր-ելքեր/ սկզբանական փաստաթղթերի ստուգմամբ պարզվել է, որ կազմակերպությունում 2008-2013թթ. ընթացքում փաստաթղթերով չհիմնավորված ծախսեր չեն հայտնաբերվել։
Նշված ստուգման ակտն ուղարկվել է նաև դատահաշվապահական փորձաքննության, որը որպես ապացույց ներառված է սույն գործով մեղադրական եզրակացության մեջ։ Փորձագետները եզրակացության հետևության մասում արձանագրել են, որ կատարված ստուգումն իրականացվել է փաստաթղթային ստուգման մեթոդով, որն էլ համապատասխանում է ՀՀ-ում գործող օրենսդրության պահանջներին, միաժամանակ նշել են, որ ֆինանսների նախարարության աշխատակազմի ֆինանսական վերահսկողության տեսչության աշխատակիցների կողմից 14.02.2014թ. կազմված թիվ 79-Ա ստուգման ակտը դիտվում է ընդունելի և այն հիմնավորած է ընկերության կողմից կազմված համապատասխան փաստաթղթերով, կոնկրետ դեպքում <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ հաշվապահական հաշվառման սկզբնական և ամփոփ փաստաթղթերում արտացոլված ելակետային տվյալներով /տես՝ դատահաշվապահական փորձաքննության եզրակացությունը/։
Ինչ վերաբերվում է արձանագրված հաշվապահական կարգի վարման որոշ թերություններին, օրինակ ՝ գլխավոր գիրք վարելու փոխարեն այլ գրանցամատյան վարելուն, ապա դա չէր կարող առաջացնել որևէ հետևանք և չի առաջացրել։
Անդրադառնալով գործի փաստական հանգամանքներին, ամբաստանյալը նշել է, որ 2010թ. դեկտեմբերի 17-ին քաղաքապետ է նշանակվել է Կարեն Կարապետյանը։ Քաղաքապետը 2011թ. սկզբին քաղաքապետարանում ձևավորել է տնտեսական վերլուծության վարչություն, որի նպատակն էր ուսումնասիրել քաղաքապետարանի ենթակայության կազմակերպությունների աշխատանքի արդյունավետությունը։ Դրանով պայմանավորված՝ իրենց ընկերությանը նույնպես առաջադրվել են նոր պահանջներ և նոր չափորոշիչներ։ Կարծում է, որ հենց դա էր պատճառներից մեկը, որ 2011թ. փետրվար ամսին տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը հրավիրել է աշխղեկների ժողով, ընկերություն կանչել նաև հավաքարարներին և այդ եղանակով ցանկացել է կատարել աշխատակիցների և աշխատանքի արդյունավետության հաշվարկ։ Այդ ժողովից հետո ընկերությունում խոսակցություններ են եղել, որ գրանցված են մի շարք աշխատակիցներ, որոնք հաստիքով նախատեսված աշխատանքը չեն կատարում, իսկ նրանց փոխարեն նորմաներից ավել աշխատում և վարձատրվում են այլ աշխատակիցներ։
Քանի որ հավաքարարները հիմնականում տարրական կրթությամբ անձինք են եղել, ուստի այդ անձանց բանկային քարտերի հետ անընդհատ պրոբլեմներ են առաջացել և ինչպես ինքը, այնպես էլ հաշվապահության այլ աշխատակիցներ ստիպված են եղել գնալ բանկ և վերականգնել բանկային քարտերը։
Վերը նշված ժողովից հետո ինքը դիմել է Գ.Շամոյանին, ասել, որ հասկացել է, որ ունեն փոխարինող աշխատակիցներ և խնդրել է, որ իրեն այդ աշխատակիցներից մեկի քարտերից տա։ Գ.Շամոյանը չի մերժել և նրա ու Ս.Եղոյանի բրիգադից տվել է մեկական քարտեր, որոնցով ինքը յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացրել է գումարները և օգտագործել անձնական կարիքների համար։ Սակայն դա կատարվել Է տնօրենից և այլ աշխատակիցներից գաղտնի։
2012թ. Գ.Շամոյանն իրեն տվել նաև ես երկու քարտեր, որոնք նույն եղանակով ինքն օգտագործել է։ Այդ քարտերը տնօրինելու արդյունքում կանխիկացրել և օգտագործել է 7.680.000 ՀՀ դրամ։ Մինչ 2011թ. նշված ժոդովը՝ ինքն աշխատակիցների անվամբ հաշվարկվող աշխատավարձերը տնօրինելու հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Չի իմացել և որպես հաշվապահ չէր կարող իմանալ, թե հաշվառված հավաքարարներից հատկապես ով է հաճախում աշխատանքի, ով ոչ։ Քանի որ մի կողմից դա չի մտել հաշվապահության իրավասության մեջ, մյուս կողմից՝ մաքրման աշխատանքները բացվել են լուսադեմին՝ մինչև ժամը 07։00-ի սահմանները, քաղաքի տարբեր փողոցերում և ՓԲԸ վարչական մասի աշխատակիցների համար դա տեսանելի չէր։
Ինքը փաստացի աշխատանքի չհաճախող հավաքարարների քանակի և նրանց ով լինելու մասին չի իմացել, նաև վերը նշված բանկային քարտերը ստանալուց հետո, քանի որ աշխատավարձի վճարման ցուցակից դա հնարավոր չէր հասկանալ։
Բացի այդ, այն բոլոր դեպքերում, երբ խնդիրներ են առաջացել բանկային քարտերի հետ, քարտը ստանալիս բանկը պարտադիր պահանջում էր տվյալ աշխատակցի ֆիզիկական ներկայությունը բանկում՝ անձնագրով։ Բոլոր դեպքերում, հաշվապական ձևակերպումներից հետո աշխղեկները բանկ են ուղարկել քարտի տիրոջը, այսինքն՝ աշխատակցին։ Հետևաբար, եթե նույնիսկ այդ աշխատակիցը փաստացի չէր աշխատում, հաշվապահությունն այդ մասին իմանալ չէր կարող։ Այդ հանգամանքը հաստատել են նաև մյուս ամբաստանյալներ Գ.Շամոյանը և Ս.Եղոյանը։ Նույն անձինք հաստատել են նաև, որ ինքը երբևէ չի հետաքրքրվել, թե աշխատակիցներից ովքեր կամ ինչ գրաֆիկով են հաճախում աշխատանքի, քանի որ մի կողմից դա իր պարտականությունը չի եղել, մյուս կողմից՝ ինքը նման տվյալներ չի ունեցել, ինչը կարող էր առիթ. դառնալ դրանով հետաքրքրվելու համար։ Անհիմն է նաև մեղադրանքի այն ձևակերպումը, որ ինքը համաձայնության է եկել կազմակերպված խմբի անդամների հետ, անձանց է հավաքագրել և աշխատաժամանակի հաշվարկի կեղծ տեղեկագրերով հաշվարկել է աշխատավարձեր։ Առավել ևս լիովին անհիմն է մեղադրանքի որոշման այն ձևակերպումը, որով իբրև ինքը հանցավոր համաձայնությամբ կազմել է կեղծ կատարողական ակտեր։
Նախաքննական մարմինը փորձել է որպես մեղադրանքի ապացույց ներկայացնել վկա Արսեն Կայսերյանի ցուցմունքը, սակայն Ա.Կայսերյանն ընդամենն իրեն է փոխանցել նրա աշխատանքային գրքույկը, որն ինքը փոխանցել է հաշվապահությունում աշխատող նրա կնոջը՝ Լուսինե Հարությունյանին։ Ինչպես այդ պահին, այնպես էլ հետագայում ինքը որևէ շահ չի ունեցել Ա.Կայսերյանին աշխատանքի տեղավորելու հարցում, քանի որ հաստատված է նաև, որ ինքը նրա անվամբ բանկային քարտից որևէ տեղեկություն չի ունեցել, առավել ևս՝ չի օգտագործել, դա հաստատվել է նաև Ա.Կայսերյանը՝ դատարանում տրված ցուցմունքում և դեռևս նախաքննության ժամանակ կատարված առերեսման ընթացքում։
Անդրադառնալով նաև իր նախաքննական ցուցմունքներին, մասնավորապես՝ որպես կասկածյալ իր՝ 09.12.2013թ. ցուցմունքին, հայտնել է, որ դրանում նշել է այն հանգամանքները, որոնք իրականությանը չեն համապատասխանում։ Մասնավորապես, ինքը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գ.Շամոյանը և Ս.Եղոյանը 2009-2010թթ. իրեն ամսական տվել են 50.000-ական ՀՀ դրամ։ Սա լիովին իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ նման բան չի եղել և չէր կարող լինել։ Ցուցմունքում հայտնած այս տեղեկությունը հերքվել է նաև նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, քանի որ այն լրիվ մտացածին տվյալ է։ Իրեն ձերբակալելուց հետո քննիչն իրեն բացատրել է, որ խոստովանական ցուցմունքներ տալը և ճշմարտությունը բացահայտելուն աջակցելը կարող է պայման լինել իրեն ազատ արձակելու համար։ Թեև ինքը քննիչին ձերբակալման առաջին իսկ օրն ասել է, որ իր մոտ եղած քարտերից կատարված կանխիկացումներից բացի այլ տեղեկություններ չունի, սակայն քննիչն իրեն չի հավատացել և ասել է, որ չի կարող լինել այդպես, որ գլխավոր հաշվապահը ոչինչ չիմանա։ Իրեն ձերբակալելու պահի դրությամբ ունեցել է ընտանեկան խնդիրներ, ուստի ցանկացել է ամեն գնով լինել ազատության մեջ և հոգալ ընտանիքի կարիքները։ Դրանով պայմանավորված, ցուցմունքն արժանահավատ դարձնելու համար նման հանգամանքներ է հայտնել։ Նույն ցուցմունքով հայտնել է նաև ենթադրություններ, քրեական գործ հարուցելուց հետո աշխատանքային միջավայրում շոշափված խոսակցություններ, որոնք նույնպես չեն ունեցել հիմնավորում։
Կրկին անգամ նշել է, որ որևէ անձի հետ չի հանցակցել, հանցավոր խմբի կազմում չի գտնվել։ Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ այժմ՝ ընդունում է իր կատարած արարքը, սակայն չի ցանկանում պատասխանատվության ենթարկվել չկատարած արարքների համար։ Նաև հասկանում է, որ այժմ խմբի կազմում իրեն մեղսագրվող մեղադրանքը և այն մեղադրանքը, որն ինքն է ընդունում, երկուսն են՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքներն են և երկուսի համար էլ նույն պատիժն է նախատեսված, սակայն ինքը ցանկանում է պատասխանատվություն կրել միայն իր կատարած արաքի համար և խնդրում է մեղադրողին հաշվի առնել իր ցուցմունքը և դատարանում հետազոտված մյուս ապացույցները և վերանայել մեղադրանքը։
Պնդել է, որ իր և Ա.Հովհաննիսյանի հարաբերությունները կրել են պաշտոնական, աշխատանքային բնույթ։ <<Կենտրոն մարքրություն>> ՓԲԸ-ն ի դեմս Կենտրոն թաղապետարանի, ունեցել է պատվիրատու, որը փոխադարձ պայմանագրերի համաձայն, որոշակի աշխատանքներ է հանձնարարել <<Կենտրոն մարքրություն>> ՓԲԸ-ին։ Այդ աշխատանքների կատարման արդյունքում <<Կենտրոն մարքրություն>> ՓԲԸ-ն ստացել է համապատասխան գումարներ, որոնք դիտվել են որպես եկամուտներ։ Կենտրոն թաղապետարանի և քաղաքապետարանի կողմից հաստատված նախահաշիվներով կատարվել են ծախսեր, որի արդյունքում երևացել է, արդյոք կազմակերպությունը շահույթով է աշխատում, թե վնասով։ Կանոնադրության համաձայն՝ եռամսյակը մեկ եռամսյակային հաշվետվություն է ներկայացրել թաղապետարան և քաղաքապետարան, որտեղ արտացոլվել են կազմակերպության եկամուտը, ծախսերը, շահույթը և վնասը։ Եղել են դեպքեր, երբ ընկերությունում կատարվել են գերածախսեր, որի արդյունքում, ենթադրում է՝ կուտակվել են վնասներ։ Շահույթը ստացվել է աշխատանքի կատարման դիմաց պատվիրատուի վճարման արդյունքում։ 2008թ. ընկերության կողմից ստացած շահույթը, քաղաքապետարանի որոշման համաձայն, փոխանցվել է պահուստային ֆոնդին։ Ընկերությունը շահույթը բաշխելու իրավունք չի ունեցել, քանի որ կազմակերպության միակ հիմնադիրը հանդիսացել է Երևան համայնքը՝ ի դեմս քաղաքապետի։ Ընկերության բոլոր ծախսերը ձևակերպվել են հաշվապահական փաստաթղթերում, որևէ չհիմնավորված ծախս չի կատարվել։ Գերածախսերի վերաբերյալ մշտապես տեղյակ է պահել ընկերության տնօրինությանը։ Կազմակերպությունում մշտապես եղել են գերածախսեր։
2007թ., երբ ընկերությունն անցել է վճարային քարտերով աշխատելու սկզբունքին, բանկի հետ փոխադարձ աշխատելու պայմանագիր են ունեցել։ Գլխավոր հաշվապահի նախաձեռնությամբ կազմվել է գրասնեյակային գիրք, որի պատասխանատուն եղել են հաշվապահության աշխատակիցներ՝ Ա.Մելքոնյանը, ապա՝ Լ.Աբրահամյանը, որոնք զբաղվել են բանկային քարտերի գործառույթների հարցերով։ Եղել են դեպքեր, երբ աշխղեկները բանկային քարտերից ստացել են գումարներ՝ բրիգադի աշխատողներին փոխանցելու համար։
Ա.Հովհաննիսյանի կողմից հրավիրված ժողովին մասնակցել են աշխղեկները, փոխտնօրենը, կադրերի բաժնի աշխատակիցները, ինքը։ Ինչ վերաբերում է Ա.Կայսերյանին, ապա պարզապես նրա աշխատանքային գրքույկը վերցրել և փոխանցել է նրա կնոջը՝ Լուսինեին, ով աշխատել է իրենց ընկերությունում։ Նրա վերաբերյալ այլ հարցերից տեղյակ չէ։ Լուսինե Հարությունյանը ցանկացել է, որպեսզի Ա.Կայսերյանն աշխատեր <<Կենտրոն մարքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու նպատակով։
Կատարողական ակտերը կազմվել են ամիսը մեկ անգամ։ Համաձայն կանոնադրության 8-րդ կետի՝ ընկերության գույքը և դրամական միջոցները տնօրինել է ընկերության տնօրենը։ Ընկերությունը դե յուրե և դե ֆակտո մշտապես ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը։ Տնօրենը ընկերության անունից պայմանագիր է կնքել վառելիք ձեռք բերելու համար։ Հաշիվ-ապրանքագիրը ներկայացվելուց հետո կազմվել է մուտքի օրդեր, որը ներկայացվել է պահեստապետին, վերջինս ստորագրել է այն՝ ապրանքանյութական արժեքները ստանալու համար։ Վառելիքը բաշխվել է վառելիքի բաշխման թերթիկներով, որով զբաղվել է պահեստապետը և դիսպետչերը։ Վարորդները վառելիք ստանալիս ստորագրել են բաշխման թերթիկները, որից հետո փաթեթը ներկայացվել է հաշվապահություն՝ հաշվապահական ձևակերպում ստանալու համար։ Այլ կերպ, վառելիքը բաշխվելու դեպքում կազմվել է բաշխման թերթիկ, որից հետո ավտոհավաքակայանի վարիչը տնօրեին է ներկայացրել պահանջագիր՝ վառելիք ստանալու վերաբերյալ։ Առանց բաշխման թերթիկի, վառելիք չէր կարող տրամադրվել։ Բաշխման թերթիկը և պահանջագիրը հաստատում է տնօրենը կամ նրա կողմից լիազորված անձը։ Եղել են դեպքեր, երբ Ա.Հովհաննիսյանը Ս.Հովհաննիսյանի փոխարել ինքն է ստորագրել վառելիքի բաշխման թերթիկներում։ Չի կարող բացատրել է, թե ինչու է դիզելային վառելիքը տրամադրվել պահեստից, իսկ բենզինի կտրոնը՝ տնօրենի կողմից։ Գործող կարգի համաձայն՝ ապրանքանյութական արժեքները և վառելիքը պետք է հանձնվեին պահեստ, ապա պահետսպետը բաշխման ցուցակով պետք է ըստ անհրաժեշտության տրամադրեր դրանք։ Հաշվապահությունում երբևէ բենզինի ցուցակ չի եղել, այդ մասով հաշվառում չի իրականացվել, ավելին, բենզինի կտրոնները գտնվել են տնօրենի մոտ։ Չի կարող ասել, թե երբվանից են ընկերության մեքենաները շահագործվել գազով, երբ են գազի բալոններ տեղադրվել։ Հաշվապահությունում այդ փաստը չի արձանագրվել։ Թեև, երբ ինքն ընդունվել է աշխատանքի, մեքենաներն արդեն իսկ շահագործվել են գազով։
Մասնագիտական ստուգման ակտը կազմվել է ճիշտ, դրա վերաբերյալ առարկություն չի ունեցել։ Ստուգող խմբին տրամադրվել են բոլոր փաստաթղթերը, որոնք պահանջվել են։ 2010-2013թ. Կենտրոն մարքրություն>> ՓԲԸ-ի հաստիքացուցակը, որը կազմվել է տնտեսագետի կամ փոխտնօրենի կողմից, ներկայացվել է խորհրդին, որի հինգ անդամները ստորագրությամբ կազմել արձանագրություն և հաստատել են այն, այուհետև, հաստիքացուակը ստորագրվել և հաստատվել է ընկերության տնօրենի կողմից, վերջում հաստատել է քաղաքապետարանը՝ համապատասխան որոշմամբ։ Երբ ընկերության փաստացի տնօրեն է հանդսացել Ս.Հովհաննիսյանը, նրան ևս ներկայացվել է հաստիքացուցակը, որը և նա ստորագրել է։
2007թ. վերջին 2008թ. սկզբին հարկային մարմնի կողմից ընկերությունում կատարվել է ստուգում, որի արդյունքում հայտարարվել է, որ մեկ անձը կարող է աշխատել մինչև 3 նորմա, ոչ թե, օրինակ՝ 5, ինչպես եղել է իրենց մոտ։ Իր մտաբերմամբ՝ այդ ժամանակ ընկերության տնօրեն է եղել Ա.Հովհաննիսյանը, թեև հստակ չի հիշում։
Հայտնել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում այն բանի համար, որ 2011թ. հետո դիմել է աշղխեկերին և վերցրել է բանկային քարտեր, որի արդյունքում գումարներ է կանխիկացրել։ Այդ գումարների մի մասը վերականգնել է, պատրաստ է մյուս մասը ևս վերականգնել՝ դատարանի կողմից սահմանված ժամկետում։ Իր կողմից կանխիկացրած գումարի չափը հաշվել է քննիչը և ինքն ընդունել է դրա չափը, մասնավորապես՝ իր կողմից կանխիկացրած գումարի չափը կազմում է մոտ 7.680.000 ՀՀ դրամ։ Չի ընդունում՝ կազմակերպված խմբում հանցանք կատարելու հանգամանքը, քանի որ ինքը գործողություններ է կատարել ինքնուրույն և որևէ մեկի հետ պայմանավորվածություն, ավելին, դերերի բաշխում չի ունեցել։ Ա.Հովհաննիսյանն այդ մասին ևս տեղյակ չի եղել։
2008-2011թթ. ընթացքում ընկերությունում կատարվել են հարկային ստուգումներ, որոնց արդյունքում արձանագրվել են խախտումներ, որոնք վճարվել են /խախտումների արդյունքում վճարվել են 40.000.000 և 60.000.000 ՀՀ դրամ գումարներ/։ Այդ վճարումներն ազդել են նաև կազմակերպության բյուջեի վրա։ Երբ տվյալ գումարը դուրս է գրվել ընկերության բյուջեից, հետագայում լրացուցիչ ֆինանսավորում չի եղել։
Շինարարական աղբը տեղափոխվել է, սակայն փոխհատուցում և լրացուցիչ ֆինանսավորում չի եղել։ Կազմակերպությունը շինարակական աղբ տեղափոխելու պարտականություն չի ունեցել, թեև դրա տեղափոխման աշխատանքները կատարվել են։
2011թ. մարտ կամ ապրիլ ամիսներին բարձրացվել է ավել աշխատողներ պահելու հարցը։ Այդ ժամանակ Ա.Հովհաննիսյանը պահանջել է, որպեսզի աշխղեկները նրան բերեն և ներկայացնեն հավաքարարներին։ Ս.Հովհաննիսյանը հիմնականում հանդիսացել է ձևական գրանցված տնօրեն, քանի որ առանց Ա.Հովհաննիսյանի տեղեկության որևէ փաստաթուղթ. չի ստորագրվել։ Հավաքարարներն աշխատել են համապատասխան գործիքներով, որոնք ձեռք են բերվել ընկերության բյուջեի հաշվին։ Քարտերը, որոնցից գումար է կանխիկացրել, վերցրել է Գ.Շամոյանից։ Այդ քարտերից մեկը պատկանել է Ս.Եղոյանի բրիգադի աշխատակցին։ Տեղյակ չի եղել, արդյոք Գ.Շամոյանը և Ս.Եղոյանը գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց աշխատավարձներից գումար տվել են Ա.Հովհաննիսյանին, թե ոչ, այդ մասին լսել է նախաքննության ընթացքում>>։
Ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների հիմքով առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում հրապարակվել են ամբաստանյալ Գագիկ Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<2004 թվականից աշխատում է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես գլխավոր հաշվապահ։ Այդ ժամանակվանից ճանաչում է գլխավոր ինժեներ Ա.Հովհաննիսյանին։ 2008թ. սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսից Ա.Հովհաննիսյանը դարձել է իրենց ընկերության տնօրենը։ Ա.Հովհաննիսյանի՝ տնօրեն նշանակվելուց հետո հասկացել է, որ աշխղեկներ Գյուլին և Սամվելը գրանցված, սակայն չաշխատող աշխատակիցներ են պահում, որոնց աշխատավարձները նրանք են ստանում։ Վերջիններս իրեն այդ մասին ոչինիչ չէին ասել։ Այդ մասին հայտնել է Գ.Շամոյանին, Ս.Եղոյանին և Ա.Խաչատրյանին։ Այնուհետև, 2009 թվականից մինչև 2010թ. վերջը Ս.Եղոյանը կամ Ա.Խաչատրյանն ամեն ամիս, շուրջ 1 տարի իրեն են տվել 100.000 ՀՀ դրամ։
2010թ. վերջին կամ 2011թ. սկզբին Ա.Հովհաննիսյանը մոտն է կանչել բոլոր հավաքարարներին և պարզել, որ գրանցված և չաշխատող հավաքարարների թվաքանակն ավելի շատ է, քան նա գիտեր։ Տվյալ անձանց տվյալները Ա.Հովհաննիսյանը՝ Ա.Խաչատրյանի միջոցով, տվել է իրեն՝ վերջիններիս աշխատավարձերը հաշվելու նպատակով։ Ինքը հաշվարկել և այդ տվյալները տվել է Ա.Խաչատրյանին։ 2011թ. ապրիլ կամ մայիս ամիսներին, տեսնելով, որ Գյուլին, Սամվելը և Արմենն իրեն որևէ գումար չեն տալիս, ինքը նրանց ասել է, որ պետք է իրեն տան գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց բանկային քարտերը։ Այդ ժամանակ Գյուլին և Սամվելն իրեն են տվել մեկական բանկային քարտ, ապա, երկու ամիս անց Գյուլին իրեն է տվել ևս երկու նմանատիպ քարտեր։ Շուրջ երկու տարի իր մոտ է գտնվել Հ.Չոլոյանի, Ս.Նասրյանի, Կ.Սուլթանյանի և Բ.Ալիյանի բանկային քարտերը, որոնցից ամեն ամիս տարբեր բանկոմատներից կանխիկացրել է 320.000 ՀՀ դրամ, այսինքն՝ 7.680.000 ՀՀ դրամ։ Ընկերությունը մշտապես ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը, նաև այն ժամանակ, երբ փաստացի ղեկավար է եղել Ս.Հովհաննիսյանը։ Որպես գլխավոր հաշվապահ հաշվել է, որ ամեն ամիս նախկինում կատարած ծախսերը ավելացել են դիզվառելիքների, գազի և ավտոպահեստամասերի մասով՝ շուրջ 6-7 միլիոն ՀՀ դրամով։ Որպես գլխավոր հաշվապահ հաշվել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը շուրջ 6-7 միլիոն դրամ տարբեր կազմակերպությունների միջոցով գումար է աշխատել։ Այս տարիների ընթացքում ընկերությունը ապրանքներ է ձեռք բերել տարբեր կազմակերպություններից, ավտոպահեստամասեր է ձեռք բերել նաև տարբեր ֆիզիկական անձանցից։ Հաշվապահությունում բոլոր փաստաթղթերն առկա են եղել և իրեն միշտ ներկայացվել են թե ավտոպահեստամասերի, թե վառելիքի վերաբերյալ բոլոր փաստաթղթերը, սակայն չի կարող նշել, արդյոք այդ ապրանքներն ընկերության պահեստ իրականում մուտք եղել են, թե ոչ։ Իմացել է, որ Ա.Խաչատրյանը փոխարինողների համար ամեն ամիս Ա.Հովհաննիսյանին է տվել 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար։ Մինչև 2010թ. սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամիսը Գ.Բաղդասարյանը, ով աշխատել է Կենտրոն համայնքի թաղապետարանում, հսկողություն է իրականացրել ընկերության կողմից կատարած աշխատանքների նկատմամբ։ Ա.Հովհաննիսյանը բոլոր հարցերը համաձայնեցրել և կոորդինացրել է նրա հետ։ Այն բանից հետո, երբ ընկերությունն անցել է Երևանի քաղաքապետարանի հսկողության ներքո, Ա.Հովհաննիսյանն ընկերության աշխատանքները համաձայնեցրել և կոորդինացրել է Երևանի քաղաքապետարանի կոմունալ բաժնի պետ Ա.Աբրահամյանի հետ, ով շատ հաճախակի է եկել իրենց ընկերություն։ Շուրջ մեկ տարի է, ինչ Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ իրենց ընկերությունում որպես օպերատոր է գրանցված Մ.Գասպարյանը, ով, իր տեղեկությամբ, աշխատել է նաև Ա.Աբրահամյանի մոտ։ Ա.Հովհաննիսյանի պահանջով Մ.Գասպարյանին ամեն ամիս վճարել է 100.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, այն դեպքում, որ տվյալ հաստիքի աշխատավարձը կազմել է 60.000 ՀՀ դրամ։ Ա.Պողոսյանը, ով ընկերությունում գրանցված է եղել որպես վարորդ, մոտ երկու տարի իրականում վարել է Գ.Բաղդասարյանին պատկանող ավտոմեքենան և ամսական ստացել է 115.000 ՀՀ դրամ գումար։ Վերջինս աշխատանքի է ընդունվել Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ և պահանջով։ Ընկերությունում մոտ մեկ տարի որպես բանվոր են գրանցված եղել Ռ.Ումրոյանը, Ա. Շաբանյանը, սակայն նրանք ևս աշխատանքի չեն եկել, իր տեղեկությամբ՝ աշխատել են քաղաքապետարանի շտաբում։ Ընկերությունում որպես վարորդ ձևակերպված Գ.Զարյանը նույնպես աշխատել է քաղաքապետարանում, վարել է <<Ռաֆ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Գ.Զարյանն ամեն ամիս եկել է իրենց ընկերություն և Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ պահեստապես Գ.Գասպարյանից ստացել գազի կտրոններ։ Վերը նշված անձանց աշխատավարձները վճարել են փոխանցումներով՝ բանկային քարտերի միջոցով։ 2010թ. սկզբին Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ՝ ընկերության <<Գազ 3110>> մակնիշի ավտոմեքենան հանձման-ընդունման ակտով տրվել է քաղաքապետարանին։ Տվյալ ավտոմեքենայի գույքահարկը, տեխզննումը և ԱՊՊԱ-ն շուրջ 3 տարի կատարվել է փոխանցումների միջոցով՝ իրենց ընկերության կողմից։
Իրավաբանորեն չի կարող ասել, թե Գ.Բաղդասարյանի և Ա.Աբրահամյանի լիազորություններն ինչպիսին են եղել, սակայն վերջիններս փաստացի հսկողություն են իրականացրել իրենց ընկերության կողմից կատարված աշխատանքների նկատմամբ։ Ներկայացված կատարողականներին համապատասխան՝ գումարները փոխանցվել են ընկերության հաշվեհամարին։ Այդ պատճառով, եթե Ա.Հովհաննիսյանը ամսական 6-7 միլիոն դրամից Գագիկին կամ Արտյոմին գումար չտար, միգուցե ընկերության գործերը սահուն չընթանային։ Կարծում է, որ Ա.Հովհաննիսանը Գ.Բաղդասարյանին և Ա.Աբրահամյանին բացի այդ գումարից, հավաքարարների գումարից ևս գումար է տվել։ Ընկերության հաշվապահական փաստաթղթերն ուսումնասիրելուց հետո պարտավորվում է վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել առկա չարաշահումների վերաբերյալ։ Այլ տեղեկություն չի հիշում, հիշելու դեպքում պարտավորվում է հայտնել։ Վերականգնել է 2.800.000 ՀՀ դրամ գումարը, մնացած գումարը կվերականգնի հետագայում>>։
09.12.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Ա.Հովհաննիսյանին ճանաչում է 2004թ. հունիս ամսից, երբ աշխատանքի է ընդունվել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես գլխավոր հաշվապահ։ Այդ ժամանակից մինչև 2007 թվականն Ա.Հովհաննիսյանն աշխատել է որպես գլխավոր ինժեներ։ 2007թ. սեպտեմբեր ամսից վերջինս նշանակվել է ընկերության տնօրեն։ 2007թ. վերջին կամ 2008թ. սկզբին հստակ չի մտաբերում, թե երբ, Ա.Հովհաննիսյանն ընտրվել է Կենտրոն համայնքի ավագանու անդամ, որից հետո որպես ընկերության տնօրեն է նշանակվել նրա եղբայրը՝ Ս.Հովհաննիսյանը։ Ա.Հովհաննիսյանն այդ ժամանակ ձևակերպվել է որպես ինժեներ։ Այդ ժամանակ Ա.Հովհաննիսյանը եղբոր ստորագրությամբ կնիքով հաստատել է գրեթե բոլոր փաստաթղթերը և ինքը Ս.Հովհաննիսյանին իրենց ընկերությունում տեսել է մի քանի անգամ։ 2008թ., չի մտաբերում, թե երբ, Ա.Հովհաննիսյանը կրկին նշանակվել է իրենց ընկերության տնօրեն, իսկ Ս.Հովհաննիսյանը նշանակվել է՝ ինժեներ։ Այդպես աշխատել են մինչև 2010թ. սեպտեմբերի 16-ը։ 2010թ. սեպտեմբերի 16-ին կրկին ընկերության տնօրեն է նշանակվել Ս.Հովհաննիսյանը, սակայն այդ ժամանակ ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը։ Ս.Հովհաննիսյանը և Գ.Մկրտչյանը պատասխանատու են եղել աղբահանության ոլորտի համար։ Մինչև Ա.Հովհաննիսյանի կողմից ընկերությունում տնօրեն նշանակվելը՝ դիզվառելիքի, ավտոմեքենայի գազի և պահեստամասերի ոլորտներով ընկերությունում ծախսերը եղել են նորմալ։ 2008 թվականից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը յուրաքանչյուր ամիս գազի, դիզվառելիքի և ավտոպահեստամասերի մասով ընկերությունում եղել են 6-7 միլիոն գերածախսեր։ Կարծում է, որ Ա.Հովհաննիսյանը պայմանավորվել է նշված ապրանքներն իրենց ընկերություն մատակարարող կազմակերպությունների հետ և նրանց միջոցով ամեն ամիս տիրացել է վերը նշված 6-7 միլիոն դրամին։ Ինքը տվյալ գումարների հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, քանի որ այդ ոլորտներով անձամբ նա է զբաղվել և չի թույլատրել, որ ինքն ինչ-որ բան իմանար /օրինակ՝ ինչու է ընկերությունը պայմանագիր կնքել ընկերությունից 14 կմ հեռու գտնվող գազալցակայանի հետ/։ Նշված հանգամանքը ընկերությունում կատարվել է 2013թ. սկզբից մինչև 2013թ. նոյեմբեր ամիսը։ Քաղաքապետարանի մի շարք ավտոմեքենաներ ևս Ա.Հովհաննիսյանի թույլտվությամբ 2013թ. ընթացքում գազ են լիցքավորել <<Վեսպ Գազ>> ՍՊԸ-ից։ Չգիտի, թե քանի ավտոմեքենա է գազ լիցքավորել իրենց ընկերության անունից։ Դիզվառելիքի մասով յուրաքանչյուր ամիս գերածախսը կազմել է 2-2.4 միլիոն դրամ, այսինքն՝ 4-6 հազրար լիտր դիզվառելիք ավելի շատ են գնել Ա.Հովհաննիսյանի ժամանակ։ Գազի մասով գերածախսը կազմել է 6-7 հազար խ/մ, որը կազմել է 900.000-ից մինչև 1.000.000 դրամ, իսկ մնացած 3-3.4 միլիոն դրամ գերածախսը կազմել է ավտոպահեստամասերի մասով։ 2008 թվականից մինչև 2010թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկերության նկատմամբ հսկողություն է իրականացրել Կենտրոն համայնքի թաղապետարանի աշխատակից Գ.Բաղդասարյանը, ով հանդիսանում է Կենտրոն համայնքի ղեկավարի տեղակալ, իսկ դրանից հետո հսկողություն է իրականացրել Երևանի քաղաքապետարանի կոմունալ բաժնի պետ Ա.Աբրահամյանը։ 2008 թվականից մինչև 2010թ. վերջը Ա.Հովհաննիսյանն ընկերության աշխատանքները համաձայնեցրել է Գ.Բաղդասարյանի հետ, իսկ հետագայում՝ Ա.Աբրահամյանի հետ, ով հաճախակի է եկել իրենց ընկերություն։ Կարծում է, որ Ա.Հովհաննիսյանը 2008 թվականից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը՝ յուրաքանչյուր ամիս, ընկերության կողմից դիզվառելիքի, գազի և ավտոպահեստամասերի ոլորտներով դուրս գրված ամսական 6-7 միլիոն ՀՀ դրամի մի մասը տվել է Գ.Բաղդասարյանին և Ա.Աբրահամյանին, այլապես վերջիններս թույլ չէին տա գերածախսեր նշված ոլորտներում։ Բացի այդ, Գ.Բաղդասարյանը և Ա.Աբրահամյանն իմացել են, որ Ա.Հովհաննիսյանն իրավաբանորեն ձևակերպված չի եղել ընկերությունում, սակայն փաստացի ղեկավարել է ընկերությունը՝ 2008թ. վերջից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը։ Ամեն ամիս ընկերություն է եկել Գառնիկ Զարյանը, ով վարել է <<Ռաֆ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ վերջինս ամսական 400-500 խ/մ գազի կտրոն է վերցրել պահեստապետից՝ Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ։ Վերջինս գրանցված է եղել ընկերությունում որպես վարորդ և ամեն ամիս ստացել է 100.000 ՀՀ դրամ, սակայն փաստացի աշխատել է քաղաքապետարանում։ Նրան աշխատանքի են ընդունել Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ։ Ա.Հովհաննիսյանի կարգադրությամբ՝ ընկերությունում որպես օպերատոր ընդունել են Մ.Գասպարյանին, ով աշխատել է Երևանի քաղաքապետարանի կոմունալ բաժնում։ Օպերատորի աշխատավարձը կազմել է 60.000 ՀՀ դրամ, սակայն նրան վճարել են 100.000 ՀՀ դրամ։ Ա.Հովհաննիսանի պահանջով որպես բանվոր են գրանցված եղել՝ Ռ.Ումրոյանը և Ա.Շաբանյանը, որոնք, իր կարծիքով, աշխատել են քաղաքապետարանում։ Մոտ երկու տարի Կենտրոն համայնքի թաղապետի տեղակալ Գ.Բաղդասարյանի վարորդ Ա.Պողոսյանը որպես վարորդ է ձևակերպված եղել իրենց ընկերությունում, սակայն աշխատանքի չի եկել և ամեն ամիս ստացել է 115.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ 2010թ. գարնան ամիսններից ընկերությանը պատկանող <<Գազ 3110>> ավտոմեքենան Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ, հանձման-ընդունման ակտով տրվել է քաղաքապետարանին, սակայն թե գույքահարկի, թե ԱՊՊԱ-ի և թե տեխ.զննման ծախսերը կատարվել է իրենց ընկերության կողմից։ Ս.Եղոյանը և Գ.Շամոյանը դեռևս 2009 թվականից մինչև 2010թ. վերջը կամ 2011թ. սկիզբը փոխտնօրեն Ա.Խաչատրյանի միջոցով իրեն են տվել 50.000 ՀՀ դրամ։ Վերջին ժամանակներում իմացել է, որ մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը Ա.Խաչատրյանն Ա.Հովհաննիսյանին է տվել 1.000.000 դրամ։ Որքանով տեղյակ է, Ա.Խաչատրյանն ամեն ամիս 20-30 հազար ՀՀ դրամ գումար է տվել կադրերի բաժնի պետ Ս.Պապոյանին։ Առողջական խնդիրների պատճառով խնդրել է այլևս հարց չտալ իրեն, տեղեկություն հիշելու դեպքում լրացուցիչ կհայտնի…>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալը հայտնել է, որ <<չի հիշում, թե ումից է լսել, որ Ա.Խաչատրյանը 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել Ա.Հովհաննիսյանին։ Իրականությանը չի համապատասխանում այն հանգամանքը, թե 2009թ. Ս.Եղոյանն ու Գ.Շամոյանն իրեն 50.000 ՀՀ դրամ գումար են տվել, պարզապես պահի ազդեցության տակ նման արտահայտություն է արել։ Գ.Շամոյանը նախապես իրեն է տվել երկու բանկային քարտեր, որոնք պատկանել են նրա և Եղոյանի բրիգադի հավաքարարներին։ Դրանից հետո Գ.Շամոյանը ևս երկու քարտ է տվել, որոնք պատկանել են վերջինիս բրիգադի աշխատողներին։ Չի բացառում, որ այդ քարտերից մեկն իրեն տված լինի Ս.Եղոյանը։ Այդ քարտերը վերցրել է 2011թ.։ Քրեական գործի հարուցումից հետո է իմացել, որ Եղոյանը և Շամոյանը գումար են տվել Ա.Խաչատրյանին՝ Ա.Հովհաննիսյանին փոխանցելու նպատակով։ Մինչ այդ, նման փաստ իրեն հայտնի չի եղել։ Այդ խոսակցության մասին պարզապես լսել է, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ումից է լսել։
Հաշվապահական հաշվետվությունների, ՀՀ ֆինանսների նախարարության վերստուգող խմբի վերլուծությունների և Երևանի քաղաքապետարանի ներքին աուդիտի կողմից կատարված ստուգումների արդյունքում ենթադրել է, որ 6-7.000.000 ՀՀ դրամ գումար գերածախս է եղել, սակայն դրա վերաբերյալ որևէ փաստ կամ հիմնավորում չունի։ Բանկային քարտեր վերցրել է, քանի որ տեսել է, որ կան աշխատողներ, ովքեր չեն հաճախել աշխատանքի, ուստի խնդրել է տալ իրեն՝ օգտվելու նպատակով։
Ա.Խաչատրյանն իրեն է տվել ցուցակ և ասել, որպեսզի հաշվի այդ ցուցակում առկա աշխատակիցների աշխատավարձները և հասկացել, որ գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց քանակը շատ է։
50.000 ՀՀ դրամի վերաբերյալ նախաքննության ժամանակ գրել է այն պատճառով, որ ցանկացել է ազատության մեջ լինել և վախեցել է, որ կարող են իրեն կալանավորել, չնայած, որ տվյալ փաստն իրականությանը չի համապատասխանում։ Մինչ Ա.Հովհաննիսյանի տօրեն լինելը՝ ընկերությունում եղել են գերածախսեր, սակայն ոչ այն չափով, ինչպես եղել է վերջինիս ժամանակ։
Պնդել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում առանձնապես խոշոր չափի` 7.680.000 ՀՀ դրամի, հափշտակություն կատարելու մեջ և հենց այդ չափով է ընդունում քաղաքացիական հայցը։ Հավաստիացրել է, որ կազմակերպված խմբի կազմում չի գործել, ուստի այդ մասով իրեն մեղավոր չի ճանաչում>>։
Ամբաստանյալ Ռ.Խաչատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով հրապարակվել են ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Բնակվում է ընտանիքի հետ միասին։ Քանի որ ընտրությունների ժամանակ հանդիսացել է իրենց թաղամասի շտաբի պետի տեղակալը, իսկ Արթուր Հովհաննիսյանը՝ Կիլիկիա թաղամասի շտաբի պետը։ Նշված աշխատանքի բերումով ծանոթացել և մտերմացել են միմյանց հետ և Արթուր Հովհաննիսյանն իրեն աշխատանք է խոստացել։ 2013թ. մարտ ամսին Արթուր Հովհաննիսյանն իրեն կանչել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերություն, որը գտնվում էր <<տեցի կռուգի>> մոտ և առաջարկել է աշխղեկի աշխատանք։ Համաձայնվել է և իր փաստաթղթերը տվել նրան, որից հետո աշխատել է որպես հավաքարարների՝ ցերեկային բրիգադի աշխղեկ։ Այդ ժամանակ ծանոթացել է Արթուր Հովհաննիսյանի եղբոր՝ Սամվել Հովհաննիսյանի հետ, ով եղել է ընկերության փաստացի տնօրենը։ Սամվել Հովհաննիսյանը կանչել է Գյուլիին և ասել, որ իրեն բացատրի աշխատանքի էությունը և ցույց տա մաքրվող հատվածները, որից հետո Գյուլին իրեն բացատրել է իր աշխատանքի էությունը, միաժամանակ, ցույց է տվել մաքրվող հատվածները և մաքրող հավաքարարներին։ Այդ ժամանակվանից ունեցել է 4 հավաքարար, որոնք միաժամանակ աշխատել են Գյուլիի և Սամվելի բրիգադներում։ Նրանք են՝ Բելլան, Անոն, Նունեն և Ֆաթիման։ Ֆաթիման մոտ երկու ամսից գնացել է ՌԴ, վերջինիս փոխարինելու է եկել Հասմիկը։ Իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում ինքն ամեն օր նշված հավաքարարների հետ մաքրություն է կատարել Հանրապետության հրապարակում, Հյուսիսային պողոտայում և Օպերայի ամբողջ տարածքում։ Աշխատանքը սկսվել է ժամը 17։00-ի սահմաններում և ավարտվել 20։00-ի սահմաններում։ Աշխատավարձը կազմել է 80.000 ՀՀ դրամ, որը ստացել է իր պլաստիկ քարտի միջոցով։ Չի կարող ասել, թե նշված հավաքարարներն ինչպես են աշխատավարձ ստացել և որքան։ Որևէ բարեկամ կամ ծանոթ. չի ունեցել կամ չունի նշված ընկերությունում։
Ուսումնասիրելով իրեն ներկայացված իր՝ աշխատանքից ազատվելու դիմումը, անձնական քարտը և աշխատանքային պայմանագիրը, հայտնել է, որ տվյալ փաստաթղթերը ստորագրել է ինքը։
Երբ ինքն աշխատանքի է ընդունվել, չի կարողացել լրացնել աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, ուստի և այն մշտապես իր փոխարեն լրացրել է Գյուլին, իսկ ինքը դրանք ստորագրել է։ Աշխատելու երկրորդ ամսվա վերջին, երբ Գյուլին գրում էր իր բրիգադի նշված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագիրը, ինքը նրան ասել է, որ իր բրիգադի աշխատողներն այլ անձինք են և ինչու է նա այլ անձանց անուններ գրում, որոնց ինքը չի ճանաչում։ Գյուլին ասել է, որ գործն այդպես է և պետք է այդպես աշխատեն։ Այդ պատճառով ինքը որևէ մեկին բան չի ասել։ Մի քանի ամիս անց, չի հիշում, թե կոնկրետ երբ, իրեն է կանչել Սամվել Հովհաննիսյանը և ասել, որ Աբադյան Սվետլանայի և Հովակիմյան Մարետայի անունները որպես իր բրիգադի հավաքարարներ պետք է լրացնի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրում։ Միաժամանակ, Սամվել Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ նշված երկու անձինք նրա հարազատներն են և նրանց ես պետք է ձևակերպել որպես հավաքարարներ, սակայն նրանք լինելու են նրա տրամադրության տակ և իր մոտ աշխատանքի չեն գալու։ Սամվելն ասել է նաև, որ տվյալ անձինք պետք է իբրև թե մաքրեն <<նաբերեժնու>> հատվածը։ Դրանից հետո ինքը Գյուլիին ասել է, որ նշված երկու անձանց որպես իր բրիգադի հավաքարարների ևս լրացնի նշված տեղեկագրերում։ Իր աշխատած ժամականահատվածում Գյուլիի կողմից լրացված և իր կողմից ստորագրված նշված 6 անձանց՝ Աթաբեկյան Արաքսյային, Հաջոյան Իլիանային, Ջամալյան Կարինեին, Իբոյան Շամամին, Աբադյան Սվետլանային և Հովակիմյան Մարետային, երբևէ չի տեսել և չի ճանաչում։ Իր աշխատած Ժամանակահատվածում հասկացել է, որ նշված 6 անձինք որևէ օր նշված ընկերությունում չեն աշխատել, այլ պարզապես գրանցված են եղել որպես հավաքարարներ։ Ինչ վերաբերվում է Աբադյան Սվետլանային և Հովակիմյան Մարիետային, միանշանակ պնդել է, որ նրանք իրենց ընկերությունում աշխատանքի չեն եկել, առավել ևս՝ Սամվել Հովհաննիսյանի ասած՝ <<նաբերեժնին>> չեն մաքրել։
Իրականում չի մտածել, որ որևէ բան կարող է այնպես չլինել, քանի որ Գյուլին իրեն ասել է, որ իրենք այդպես են աշխատում, ինքն էլ այլ բան չի մտածել։ Այդպես շարունակել է աշխատել միչև 2013թ. նոյեմբերի 1-ը և այդ ժամանակ իր դիմումի համաձայն դուրս է եկել աշխատանքից։ Պնդել է, որ տեղեկագրերում լրացված՝ որևէ մեկի աշխատավարձի քարտն իր մոտ չի եղել և չի կարող ասել, թե նրանց անվամբ քարտերը ում մոտ են եղել։ Մինչև օրս չգիտի, թե իր բրիգադի հավաքարարները որքան գումար պետք է ստանային։ Բելային, Անոյին, Նունեին, Ֆաթիմային և Հասմիկին երբևէ չեմ հարցրել, թե նրանք որքան գումար են ստանում կամ ինչպես են ստանում։
<<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերության վերաբերյալ քրեական գործ հարուցելուց հետո ընկերությունում գրեթե բոլորը խառնվել են իրար, առավել ևս՝ Սամվել Հովհաննիսյանը։ Հովհաննիսյանը ձերբակալման օրն իրեն կանչել է մոտը և տվել Աբադյան Սվետլանայի և Հովակիմյան Մարետայի՝ աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմումները և ասել, որ որպես աշխղեկ պետք է մակագրի, որ չի առարկում, որպեսզի նրանց ազատեն աշխատանքից։ Այդ ժամանակ համոզվել է, որ նշված երկու անձինք գրանցված և չաշխատող անձինք են։ Նույն օրը Գյուլին գրել է իր բրիգադի մնացած չորս անձանց՝ Աթաբեկյան Արաքսի, Հաջոյան Իլիանայի, Ջամալյան Կարինեի, Իբոյան Շամամի՝ աշխատանքից ազատվելու վերաբերյալ դիմումները, որոնք ինքը մակագրել է և գնացել տուն։ Հետագայում իմացել է, որ բոլոր վերը նշված 6 անձանց ազատել են աշխատանքից։
Հայտնել է, որ աշխատանքից ազատել են այն անձանց, ովքեր գրանցված են եղել, սակայն աշխատանքի չեն եկել>>։
02.06.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ վկա Ս.Աբադյանի հետ որպես վկա առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2013թ. ամռանը, չի մտաբերում, թե որ ամսին, իրեն է կանչել տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանը և ասել, որ իր կողմից յուրաքանչյուր ամիս ներկայացվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրում պետք է ավելացնի Սվետլանա Աբադյանի և Մարիետա Հովակիմյանի տվյալները՝ որպես իր բրիգադի հավաքարարների։ Բացի այդ, ասել է, որ նշված կանայք պետք է աշխատեն <<նաբերեժնու>> ձորում՝ նրա տրամադրության տակ։ Հետագայում իմացել է, որ այդ կանայք եղել են ձևական գրանցված աշխատողներ և երբևէ չեն աշխատել ընկերությունում, չեն մաքրել <<նաբերեժնու>> ձորը, այլապես կճանաչեր նրանց։
Պնդել է, որ եթե Սվետլանա Աբադյանը և Մարիետա Հովակիմյանը աշխատեին որպես հավաքարարներ, ինքը նրանց կճանաչեր։ Նրանք ընդգրկված են եղել իր բրիգադում, սակայն Ս.Հովհաննիսյանի պահանջով, նրանք գտնվել են նրա տրամադրության տակ։
Սվետլանա Աբադյանին և Մարիետա Հովակիմյանին պարգևատրելու համար զեկուցագիր է ներկայացրել Ս.Հովհաննիսյանի պահանջով>>։
02.06.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ վկա Մ.Հովակիմյանի հետ որպես վկա առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2013թ. ամռանը, չի մտաբերում, թե որ ամսին, իրեն է կանչել տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանը և ասել, որ Սվետլանա Աբադյանին և Մարիետա Հովակիմյանին ընդգրկի իր բրիգադում՝ որպես հավաքարարների։ Բացի այդ, ասել է, որպեսզի մակագրի աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ նշված անձանց դիմումները։ Ս.Հովհաննիսյանի կարգադրությամբ և նրա ասած գումարի չափով համապատասխան զեկուցագրեր է գրել նշված երկու անձանց պարգևատրելու համար։ Հետագայում իմացել է, որ այդ անձինք որևէ տեղ հավաքարար չեն աշխատել։ Ավելին, 2013թ. հոկտեմբերի վերջին Ս.Հովհաննիսյանն իրեն է տվել այդ կանանց՝ աշխատանքից ազատվելու մասին դիմումները, որոնք ինքը մակագրել է։ Այդ ժամանակ ընկերությունում եղել է խառնաշփոթ. իրավիճակ, աշխատանքից ազատել են այն անձանց, ովքեր պարզապես եղել են գրանցված, սակայն չեն աշխատել։
Պնդել է, որ ոչ Սվետլանա Աբադյանը, ոչ Մարիետա Հովակիմյանը չեն աշխատել որպես հավաքարարներ, հակառակ դեպքում ինքը նրանց կճանաչեր>>։
13.06.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ մեղադրյալ Ս.Հովհաննիսյանի հետ որպես վկա առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Երբ ընդունվել է աշխատանքի, իր բրիգադում եղել են չորս անձինք, իր բրիգադի տաբելը լրացրել է Գյուլին։ Աշխատելու երկրորդ ամսում Գյուլիին ասել է, որ բրիգադում աշխատող անձանց և տաբելում առկա անձանց անունները չեն համապատասխանում միմյանց, սակայն Գյուլին ասել է, որ նրանք այդպես են աշխատում։ Ս.Հովհաննիսիյանն իրեն ասել է, որ Ս.Աբադյանին և Մ.Հովակիմյանին պետք է աշխատանքի ընդունեն, վերջիններս պետք է մաքրեն <<նաբերեժնին>>։ Ինքը նշված անձանց չի տեսել աշխատելիս, սակայն, եթե նրանք աշխատած լինեին, ինքը կճանաչեր նրանց։ Բացի այդ, Ս.Հովհաննիսիայնն իրեն կանչել և ասել է, որ պետք է զեկուցագիր պատրաստի՝ նշված անձանց պարգևատրելու համար։ Չի մտաբերում, թե որ ամսին, Ս.Հովհաննիսյանն իրեն կանչել և ասել է, որ իր բրիգադի անձանց պետք է հեռացնի աշխատանքից>>։
29.07.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Պարզաբանվել է առաջադրված մեղադրանքի էությունը, պնդում է նախկինում տրված ցուցմունքը, հրաժարվում է ցուցմունք տալուց։ Զղջում է կատարածի համար և խնդրել է իր հանդեպ ներողամիտ լինել>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Ռոբերտ Խաչատրյանը, թեև չկարողացավ ողջամիտ պատճառաբանություններ ներկայացնել առաջին ատյանի դատարանին, թե ինչու է նման ցուցմունքներ տվել, այնուամենայնիվ, հայտնել է, որ դրանք չեն համապատասխանում իրականությանը, ավելին, Ս.Հովհաննիսյանի հետ նման զրույց չի ունեցել։ Տվյալ ցուցմունքները ոչ միայն իրականությանը չեն համապատասխանում, այլև այդ ամենն ինքը չի գրել։
Ինչ վերաբերում է որպես մեղադրյալ տրված ցուցմունքում կատարածի համար զղջալու հանգամանքին, հայտնել է, որ այդ ամենը գրել է քննիչի ուղղորդմամբ։ Ս.Հովհաննիսյանի հետ առերես հարցաքննությունը տեղի է ունեցել քրեակատարողական հիմնարկում, որին մասնակցել է Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպանը։ Այդ ժամանակ ևս իրեն ուղղորդել է քննիչը։ Ներկայումս որևէ բանից չի կաշկանդվում, հետևաբար, հայտնում է ճշմարտությունը։ Նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքները չի կարդացել։ Չի կարող ասել, թե ինչու է Ս.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ նման ցուցմունքներ գրել։ Ս.Աբադյանի և Մ.Հովակիմյանի պարգևատրման վերաբերյալ ստորագրել է փաստաթղթեր, չի մտաբերում, արդյոք նրանք պարգևատրման ենթակա եղել են, թե ոչ։ Բրիգադում եղել է 4 անձ, չի մտաբերում, թե Ս.Աբադյանը և Մ.Հովակիմյանը աշխատել են իր բրիգադում, թե ոչ։ Իր բրիգադում ընդգրկված են եղել Անոն, Ֆաթիման, Նունեն և Բելան։ Լսել է, որ Ս.Աբադյանը և Մ.Հովակիմյանն աշխատել են <<նաբերեժնու>> ձորում, նրանց հետ աշխատանքային առնչություն չի ունեցել։ Պարգևատրման զեկուցագրերը չի մտաբերում, թե ում նախաձեռնությամբ է գրել։ Իր փոխարեն աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը լրացրել է Գյուլիզար Շամոյանը, քանի որ ինքը չի կարողացել այն լրացնել։ Չի մտաբերում, արդյոք Ս.Հովհաննիսյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ նրանից ներողություն խնդրել է, թե ոչ՝ նման բովանդակությամբ ցուցմունք տալու համար։ Աշխատավարձից բացի այլ գումար չի ստացել, որևէ անձի բանկային քարտ իր մոտ չի եղել։ Չի կարող ասել, արդյոք Ս.Աբադյանն ու Մ.Հովակիմյանն իրականում աշխատել են ընկերությունում, թե ոչ։
Ներկայացված քաղաքացիական հայցի պահանջը չի ընդունում։
Ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներում, առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2011թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2013 թվականն աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես ստորգետնյա և վերգետնյա անցումների պատասխանատու։ Ամսական աշխատավարձը կազմել է 100.000 ՀՀ դրամ։ Իր անմիջական ղեկավարը հանդիսացել է Ա.Հովհաննիսյանը։ Գործառույթներից ելնելով, յուրաքանչյուր օր առավոտյան ժամը 5։00-ից 6։00-ի սահմաններում շրջել է իր կողմից ղեկավարած բրիգադի սպասարկման 23 անցումներում, գետնանցումներում, հետևել այդ հատվածներում կատարված մաքրությանը։ Մասնավորապես, իր կողմից ղեկավարած բրիգադը մաքրել է 6-7 վերնանցում և 13 գետնացում։ Բրիգադում եղել է 14 անձ` հավաքարար, որոնք յուրաքանչյուր օր առավոտյան ժամը 04։00-ի սահմաններում դուրս են եկել աշխատանքի։ Իր բրիգադի հավաքարարներն են եղել` Անահիտը, Գուլմիկը, Ոսկեհատը և Նարինեն։ Կատարված աշխատանքի մասին մշտապես տեղեկացրել է ընկերության տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանին։ Հավաստիացրել է, որ իր բրիգադի աշխատողները տեխնիկական ապահովության համար հրահանգավորվել են ինչպես իր, այնպես անվտանգության ինժեներ Ժորայի կողմից։ Մասնավորապես, հավաքարարները 2-3 ամիսը մեկ անգամ ներկայացել և հրահանգավորման մասին ստորագրել են Ժորայի մոտ։
Պնդել է, որ աշխատանքային գործունեության ընթացքում երբևէ չի իմացել, որ ընկերությունում կան փաստացի գրանցված անձինք, ովքեր, սակայն, աշխատանքի չեն ներկայանում։ Ընկերությունում գրացված աշխատակիցների վերաբերյալ իմացել է նախաքննության ժամանակ` վարույթն իրականացնող քննիչից։
Բրիգադի աշխատակիցները յուրաքանչյուր ամիս մաքրություն կատարելու համար ստացել են աշխատանքի համար անհրաժեշտ բոլոր պարագաները՝ ավել, ձեռնոց, բաճկոն։ Անդրադառնալով հավաքարարների բանկային քարտերին, նշել է, որ իր մոտ երբևէ որևէ հավաքարարի բանկային քարտ չի եղել, ավելին, երբեք հավաքարարի բանկային քարտից գումար չի կանխիկացրել։ Երբեք չի եղել դեպք, երբ իրեն պահանջեին անձին որպես հավաքարար գրանցել իր բրիգադում` առանց վերջինիս կողմից փաստացի աշխատանքի ներկայանալու։ Նման հարցի շուրջ նաև խոսակցություն չի ունեցել Ս.Հովհաննիսյանի և Ա.Հովհաննիսյանի հետ։ Կատարված փաստացի աշխատանքով հավաստիացել է, որ տվյալ աշխատակիցը ներկա է գտնվել և կատարել է պարտականությունները, որի հիման ամսվա վերջին կազմել է տեղեկանք` աշխատավարձ տրամադրելու համար։
Հայտնել է, որ ընկերության հաշվապահը երբեք չի ստուգել իր հսկողության տակ գտնվող հավաքարարներին։ Այն դեպքերում, երբ իր բրիգադի հավաքարարը հիվանդ է եղել և չի եկել աշխատանքի, հետագայում ներկայացրել է անաշխատունակության թերթ, որը ինքը տվել է հաշվապահությանը։ Բացի իրենից, այլ անձինք իր բրիգադի աշխատակիցների ներկայությունը չեն ստուգել։ Բրիգադի աշխատողները ճանաչել են միմյանց, չնայած, որ եղել են դեպքեր, երբ տարբեր պատճառներով նրանց կազմը փոփոխվել է։
Ինչ վերաբերվում է իր բրիգադի աշխատակից Արթուր Գրիգորյանին, ապա նրան ճանաչել է վաղուցվանից, իրենց թաղամասից։ Սկզբնական շրջանում աշխատել է նա, վերջինս մաքրել է վերգետյա անցումները, իսկ նրա՝ աշխատանքից ազատվելուց հետո աշխատել է նրա կինը` Արմինե Տեր-Հովսեփյանը։ Վերջիններս աշխատանքի են գնացել առավոտյան շուտ` ժամը 04։00-ից սկսված։ Նրանց տրամադրել է մաքրման անհրաժեշտ պարագաներ` մաքրություն կատարելու համար։ Եղել են դեպքեր, երբ գնացել է աշխատանքի, վերգետնյա անցումի վրա տեսել է Արմինեին, նրան տվել է պարագաներ, սակայն երբեմն եղել են դեպքեր, երբ գնացել ստուգայցի և նրանք արդեն մաքրած են եղել հատկացված տարածքըն ու հեռացել այդտեղից։ Չգիտի, արդյոք Արթուր Գրիգորյանը Սամվել Հովհաննիսյանին ճանաչել է, թե ոչ։ Պնդել է նաև, որ ինչպես Հասմիկ Զեյնալյանը, այնպես էլ որևէ այլ հավաքարար իրեն երբևէ գումար չեն տվել։ Ընկերության կողմից հրավիրված որևէ ժողովի չի մասնակցել>>։
95. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանին մասնակի, իսկ ամբաստանյալներ Ս.Հովհաննիսյանին, Ս.Պապոյանին, Մ.Հարությունյանին, Ս.Եղոյանին, Ռ.Խաչատրյանին, ամբողջությամբ արդարացնելու, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով արդարացնելու, իսկ 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքներում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված են քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Ամբաստանյալ Արմեն Խաչատրյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին, իսկ 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել որոշակի վերապահումներով։ Հայտնել է, որ, եթե մեղադրողը կարողանա պարզաբանել, թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ինչումն է իր մեղավորությունը, այդ մեղադրանքը ևս կընդունի։
Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, ուստի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով հրապարակվել են ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Ընկերության որևէ աշխատակցի կամ աշխղեկի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել։ Պարզապես, Գ.Շամոյանին և Ս.Եղոյանին խնդրել է, որպեսզի իրեն պարտքով գումար տան, որից հետո նրանք իրեն են տվել յուրաքանչյուրը 4 բանկային պլաստիկ քարտեր։ Բացի այդ ասել, են որ այդ քարտեր վրայի աշխատավարձը ամսական կազմում է 80.000 ՀՀ դրամ, որը կարող է օգտագործել։ Նշված ութ. քարտերն օգտագործել է հունիս, հուլիս և օգոստոս ամիսներին և անձամբ կանխիկացրել է այդ գումարները։ 2013թ. սեպտեմբեր ամսին այդ քարտերը վերադարձրել է Գյուլիին և Սամվելին>>։
31.10.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես վկա հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2003թ. հունվար ամսից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես ընդհանուր հարցերի գծով փոխտնօրեն։ Ընկերությունն ունեցել է նաև աղբահանության գծով փոխտնօրեն, ով հանդիսացել է Գ.Մկրտչյանը։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Ս.Հովհաննիսյանը։ Ընկերությունը զբաղվել է Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքի մաքրման և աղբահանության աշխատանքներով։ Աշխատանքային պարտականություններն են հանդիսացել՝ մրցույթների փաթեթները պարզաբանելը և պահանջվող վայրեր ներկայկացնելը։ Պատասխանել է վերադաս մարմիններից կամ այլ հաստատություններից ստացած գրություններին, կազմել տարբեր բնույթի հաշվետվություններ։ Ընկերության կողմից սպասարկվող տարածքների մաքրման աշխատանքները կազմակերպել են չորս բրիգադի անմիջական ղեկավարները՝ Գ.Շամոյանը, Ս.Եղոյանը, Կ.Փաբուջյանը և Թ.Շամոյանը։ Բացի այդ, Հրայրը ղեկավարել է ստորգետնյա և վերգետնյա անցումների մաքրման աշխատանքները։
Կենտրոն վարչական տարածքի մաքրման ենթակա փողոցների չափագրման տվյալները տրամադրել է Երևանի քաղաքապետարանը։ Աշխղեկներն իրենք են որոշել, թե որ հավաքարարին մաքրման համար որքան տարածք պետք է տրամադրվի։ Այսինքն, չի եղել որևէ սահմանափակում, իսկ տարածքները տրամադրվել են՝ կախված անձի ֆիզիկական տվյալներից։ Մինչև 2013թ. հունվարի 1-ը մեկ մետր քառակուսի մաքրելու համար տրամադրել են 8 դրամ 58 լումա, իսկ դրանից հետո՝ 10 դրամ 30 լումա։ Վերջիններս աշխատավարձերը ստացել են բանկային պլաստիկ քարտերով։ Հատկացված է եղել վեց աշխատանքային օր, սակայն տեղյակ չէ, թե փաստացի ինչպես են նրանք աշխատել։ Չի բացառում, որ աշխղեկներն ունեցել են փոխարինողներ։
Հավաքարարներին առձեռն գումարներ տալու դեպքերից տեղյակ չէ։ Ընկերությունը ֆինանսավորվում է Երևանի քաղաքապետարանի կողմից՝ փոխանցման միջոցով։ Նյութատեխնիկական միջոցները ձեռք են բերում հիմնականում կնքված պայմանագրերի հիման վրա, նաև՝ շուկաներից>>։
01.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ կասկածյալ Ս.Եղոյանի առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Շուրջ ութ. տարի է, ինչ ճանաչում է իր հետ առերեսվող Սամվել Եղոյանին, վերջինս աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աշխղեկ։ Թշնամություն կամ բարեկամություն չունի վերջինիս նկատմամբ։
Տեղյակ չի եղել Սամվելի կադրային քաղաքականությունից, մասնավորապես, թե ում է ընդունել աշխատանքի։ Ինչ վերաբերում է ձևական գրանցված աշխատողների աշխատավարձերի բանկային պլաստիկ քարտերին, նշել է, որ 2013թ. Սամվելին խնդրել է օգնել իրեն՝ բուժման և վերանորոգման ծախսերի հետ կապված։ Բացի Սամվելից, նման խնդրանքով դիմել է նաև Գյուլիին։ Նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել և իրեն են տվել յուրաքանչյուրը չորս բանկային պլաստիկ քարտեր, որոնցով յուրաքանչյուր ամիս կատարել է գումարների կանխիկացումներ։ Այդ քարտերի վրայի գումարը յուրաքանչյուր ամիս կազմել է 80.000 ՀՀ դրամ։ Չի կարող հիշել, թե ում անուններով են եղել քարտերը։ Այդ քարտերից օգտվել է երեք ամիս։ Այնուհետև, դրանք ետ է վերադարձրել Սամվելին և Գյուլիին, քանի որ այլևս պետք չէին իրեն։ Սամվելն իրեն որևէ անգամ 400.000 ՀՀ դրամ գումար չի տվել։
Պնդել է, որ Սամվելից վերցրել է ընդամենը չորս բանկային պլաստիկ քարտ, իսկ 400.000 ՀՀ դրամ գումար երբևէ չի վերցրել>>։
01.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Առողջական խնդիրների պատճառով հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց>>։
02.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2003թ. հունվար ամսից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես գնումների գծով փոխտնօրեն։ Աշխատանքային պարտականություներն են հանդիսացել՝ մրցույթների փաթեթները պատրաստելը։ Երբևէ մաքրման և աղբահանության աշխատանքներ չի կոորդինացրել, դրանցով չի զբաղվել։ Փողոցների մաքրման աշխատանքները կազմակերպել և իրականացրել են 4 բրիգադներ, որոնք ղեկավարել են՝ Գյուլին, Սամվելը, Կարոն և Գյուլիի որդին։ 2012թ. Կենտրոն թաղապետարանի, իսկ դրանից հետո՝ Երևանի քաղաքապետարանի և իրենց ընկերության միջև կնքվել է ծառայությունների գնման պայմանագիր, որի հիման վրա, պայմանագրում նշված փողոցներում, բակերում ընկերության կողմից իրականացվել են մաքրման և աղբահանության աշխատանքներ։ Ընկերության տնօրենը հանդիսանում է Ս.Հովհաննիսյանը, նրանից առաջ՝ նրա եղբայրը, ով ներկայումս փաստացի ղեկավարում է ընկերությունը։ 2010թ. վերջին կամ 2011թ. սկզբին Արթուրը հրավիրել է ժողով, որին մասնակցել են Գյուլին, Սամվելը և ինքը։ Ժողովի ժամանակ աշխղեկները հերթով Ա.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակ են հրավիրել աշխատող հավաքարարների, որոնց հետո նրանց հետ զրուցել է Արթուրը և պարզել, թե ով որ տարածքն է մաքրում և որքան դրույքաչափ է ստանում։ Պարզվել է, որ երկրորդական փողոցները բաց են մնում, չեն մաքրվում, սակայն տաբելում նշվել է, որ փողոցները մաքրվել են և աշխատավարձ է դուրս գրվել։ Պարզվել է նաև, որ ցուցակում նշված անձանց մի մասը ձևակերպված է եղել ձևականորեն, այսինքն, փաստացի չեն աշխատել, սակայն աշխատավարձ է դուրս գրվել։ Դրանից հետո մի քանի օր անց Արթուրն իրեն կանչել է իր աշխատասենյակ և ասել, որ Սամվելը և Գյուլին ամեն ամիս պետք է ընդհանուր 1.000.000 դրամ տան նրան։ Այդ խոսակցությունը եղել է իր և Արթուրի միջև, այլ անձ ներկա չի գտնվել։ Դրանից հետո Գյուլիին և Սամվելին կանչել է իր մոտ և փոխանցել Ա.Հովհաննիսյանի պահանջը, ապա Գյուլին ասել է, որ կարող է յուրաքանչյուր ամիս 300.000 ՀՀ դրամ և չորս բանկային քարտ /80.000 ՀՀ դրամ գումար աշխատավարձի քարտ/ տալ։ Սամվելն ասել է, որ կարող է տալ նմանատիպ չորս բանկային քարտ և 400.000 ՀՀ դրամ։ Ինքը նրանց ասել է, որ յուրաքանչյուր ամիս Ա.Հովհաննիսիայնին այդ գումարներից պետք է տա 1.000.000 դրամ, իսկ 300.000 ՀՀ դրամը իր բաժինն է։ Այնուհետև, նրանք իրեն են տվել յուրաքանչյուրը չորս բանկային քարտ և ամեն ամիս 700.000 ՀՀ դրամ գումար։ Տվյալ բանկային քարտերից կատարել է կանխիկացումներ, դրանց ավելացրել Գյուլիի և Սամվելի տված գումարները և 2011 թվականից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր՝ յուրաքանչյուր ամիս Ա.Հովհաննիսիայնին է տվել 1.000.000 ՀՀ դրամ գումար։ Հետագայում, երբ Սամվելի գործերը գտնվել են ոստիկանությունում, այդ քարտերը ետ է վերադարձրել վերջիններիս։ Գումարները բաշխվել են Արթուրի, Գյուլիի, Սամվելի և իր միջև։ Թեև սկզբնական ցուցմունքներում թաքցրել էր այդ հանգամանքը, սակայն զղջում է կատարածի համար և հայտնում իրականությունը>>։
04.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ վկա Ս.Հովհաննիսյանի հետ որպես մեղադրյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Ճանաչում է իր հետ առերես հարցաքննվող Սամվել Հովհաննիսյանին, վերջինս հանդիսացել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրենը։ Նրա հետ գտնվում է աշխատանքային հարաբերությունների մեջ։ Ընկերության փաստացի ղեկավարումն իրականացրել է վերջինիս եղբայր Ա.Հովհաննիսյանը։ Ս.Հովհաննիսյանը վերահսկողություն է իրականացրել ընկերության կողմից սպասարկվող տարածքների աղբահանության աշխատանքների կազմակերպման նկատմամբ, բացի այդ, զբաղվել է ընկերության ավտոմեքենաների վերանորոգման աշխատանքներով։ Ս.Հովհաննիսյանը երբևէ չի մասնակցել ընկերության կառավարման աշխատանքներով և ֆինանսական գործողություների հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Ա.Հովհաննիսյանի հսկողությամբ Ս.Հովհաննիսյանը ստորագրել է փաստաթղթեր և կատարել այլ գործողություններ։ Ընկերությունում առանց Ա.Հովհաննիսյանի գիտության, որևէ մեկը՝ այդ թվում նաև՝ Ս.Հովհաննիսյանը, իրավունք չուներ որևէ գործողություն կատարել։ Ա.Հովհաննիսյանն ունեցել է Ս.Հովհաննիսյանի անվամբ դրոշմակնիք, որով կնքել է փաստաթղթերը՝ առանց Ս.Հովհաննիսյանին տեղեկացնելու։ Աղբահանության հետ կապված բողոքների առկայության դեպքում Ս.Հովհաննիսյանն է կազմակերպել փողոցների մաքրման գործընթացը>>։
04.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Ս.Հովհաննիսյանը, թեև փաստացի այն ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը, ով ունեցել է Ս.Հովհաննիսյանի անվամբ դրոշմը։ Ձևական գրանցված աշխատակիցների մասին իմացել է 2009թ. սկզբերից։ Տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի հանձնարարությամբ այդ ժամանակվանից Գյուլին և Սամվելն իրեն են տվել յուրաքանչյուրը 4 ձևական գրանցված աշխատողների բանկային քարտեր։ Ամեն ամիս, մինչև 2010թ. վերջ նշված քարտերից կանխիկացրել է 600.000 ՀՀ դրամ գումար, որից 500.000 ՀՀ դրամն առձեռն տվել է Ա.Հովհաննիսյանին։ 2010թ. վերջին Ա.Հովհաննիսյանն իր մոտ է կանչել ընկերության 4 բրիգադների հավաքարարների և պարզել, որ ձևական գրանցված աշխատողների քանակը շատ ավելի մեծ է, քան նա գիտեր։ Հաշվապահ Գագիկը հաշվարկել է նշված անձանց աշխատավարձերը, ինքը տվյալ ցուցակը ներկայացրել է Արթուրին։ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն ասել, որ որպեսզի Գյուլիին և Սամվելին փոխանցի, որ նրանք ամեն ամիս՝ Գյուլին՝ 300.000 ՀՀ դրամ, իսկ Սամվելը՝ 400.000 ՀՀ դրամ, պետք է փոխանցեն Արթուրին։ Իր մտաբերմամբ՝ նրանք ամեն ամիս տվել են ընդհանուրը 700.000 ՀՀ դրամ գումար։ Տվյալ գումարին ինքն ավելացրել է 300.000 ՀՀ դրամ՝ իր մոտ գտնվող ութ. բանկային քարտերի գումարները կանխիկացնելով, և 1.000.000 դրամ գումար շուրջ 32 ամիս տվել է Ա.Հովհաննիսյանին։ Այդ գումարներից իրեն է մնացել 340.000 ՀՀ դրամ գումար։ 2009 թվականից մինչև 2010թ. վերջը շուրջ 24 ամիս ամսական իր մոտ եղած 8 քարտերից կանխիկացրել և Ա.Հովհաննիսյանին է տվել 500.000 ՀՀ դրամ, իրեն մնացել է 100.000 ՀՀ դրամ։
Ընկերության հաշվապահ Գ.Հարությունյանը զբաղվել է բենզինի և դիզվառելիքի գործերով։ Ընկերությունը ավտոմեքենաների համար վառելիք՝ գազ, է ձեռք բերել Չարբախ թաղամասում գտնվող գազալցակայանից, որի տնօրենը եղել է Ա.Հովհաննիսյանի ընկերը։ Կարծում է, որ այդ ոլորտում ևս Ա.Հովհաննիսյանի կողմից կարող են գումարներ հափշտակված լինել։ Աղի, ավազի, արտահագուստի, ցախավելի, բահի առումով կարծում է գումարներ չեն հափշտակվել, քանի որ դրանց չափերի մասին հայտվել է Երևանի քաղաքապետարանին։ Տեղյակ է, որ իրենց ընկերությունում մոտ 10 անձինք են գրանցված եղել որպես տարբեր աշխատակիցներ, սակայն աշխատել են քաղաքապետարանում։ Ընկերությունն ունեցել է անվտանգության գծով ինժեներ, ում անվանել են Ժորա։
Ընկերության կողմից տարիներ շարունակ մաքրվել են կենտրոնական փողոցները, իսկ երկրորդական և երրորդական փողոցները մաքրվել են բողոքների հիման վրա և հատուկ հանձնարարությունների դեպքում։ Ձմեռային աշխատանքների վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի։ Աղբատար ավտոմեքենաների թափքերը և փողոցներում տեղադրված մետաղական աղբարկղերը ախտահանվել են միայն 2012թ.՝ այն էլ՝ մի քանի ամիս։ Այդ աշխատանքները վերահսկել են Ս.Հովհաննիսյանը և Գ.Մկրտչյանը։ Չ Գումարները Ա.Հովհաննիսյանին տվել է նրա աշխատասենյակում՝ առձեռն, իր բաժինը հանել է բանկոմատից։
Ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը, իսկ Սամվելը տնօրենի որևէ պարտականություն չի կատարել։
Ա.Հովհաննիսյանը նախապես վարել է <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենա, ապա գնել էր <<Մերսեդես- Բրաբուս>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Աշխատողների հրամաններն Արթուրի ասելով ստորագրում էր տնօրեն Սամվելը>>։
17.12.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի հետ որպես մեղադրյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Կատարելով Ա.Հովհաննիսյանի հանձնարարությունը՝ աշխղեկներ Ս.Եղոյանից և Գ.Շամոյանից վերցրել է թվով ութ. հատ բանկային պլաստիկ քարտեր, կանխիկացրել է այդ քարտերի վրայի գումարները և տվել է Ա.Հովհաննիսյանին։ Ա.Հովհաննիսյանն այդ գումարների մի մասը տվել է իրեն։ Ֆինանսների նախարարության ստուգող խմբի կողմից կատարված ուսումնասիրության արդյունքներից առանձնացրել է թվով ութ. ձևակերպված հավաքարարների և իր կողմից կանխիկացրած գումարների վերաբերյալ աղյուսակներ, որտեղ ըստ տարիների երևում է, թե որքան գումար է տվել Ա.Հովհաննիսյանին և որքանն է մնացել իրեն։ Ա.Հովհաննիսյանի նշված հանձնարարությունը կատարել է 2009թ. հունվար ամսից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը>>։
18.07.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Կենտրոն վարչական տարածքի փողոցների և ստորգետնյա անցումների սանիտարական մաքրման համար 2008 թվականից մրցույթներ են հայտարարվել Կենտրոն թաղապետարանի կողմից։ Մրցույթների հրավերները հրապարակվել են ՀՀ ֆինանսների նախարարության պաշտոնական տեղեկագրերում։ Տեղեկագրում հրապարակվելուց հետո դիմել են Կենտրոն թաղապետարանի մրցութային հանձնաժողով և ստուգել մրցույթի հրավերի փաթեթը։ Ընկերության կողմից լրացվել են փաթեթում առկա ձևերը և պահանջվող տեղեկանքները։ Ինքն ինտերնետից հանել է տվյալ տարվա համար Կենտրոն վարչական շրջանի բյուջեով նախատեսված փողոցների սանիտարական մաքրման համար նախատեսված գումարը, որը կազմել է մոտավոր 50-100 ՀՀ դրամ գումար։
2010 թվականից փողոցների և ստորգետնյա անցումների սանիտարական մաքրման աշխատանքների մրցույթները հայտարարվել են և անցկացվել Երևանի քաղաքապետարանի կողմից։ Հայտարարությունները տեղադրվել են ինտերնետ կայքում, ապա ստացել է մրցույթի հրավերով նախատեսված բոլոր ձևերը, լրացրել և պահանջվող այլ փաստաթղթերի հետ ներկայացրել է մրցությանին հանձնաժողով։ Ինքն ինտերնետից հանել է տվյալ տարվա համար Կենտրոն վարչական շրջանի բյուջեով նախատեսված փողոցների և ստորգետնյա անցումների մաքրման համար նախատեսված գումարը։ 2012 թվականից աղբահանության մասին նոր օրենքի ընդունումից հետո Երևանի քաղաքապետարանը միասնական մրցույթներ է հայտարարել սանիտարական մաքրման և աղբահանության ծառայությունների համար։ Այդ օրվանից Երևանի քաղաքապետարանի կողմից սահմանվել էր սանմաքրման և աղբահանության աշխատանքների կատարման օրական արժեք, որը կազմել է 3.300 ՀՀ դրամ։ Իր մտաբերմամբ, 2013 թվականից սանիտարական մաքրման և աղբահանության մրցույթներ չեն կատարվել։ Երևանի քաղաքապետարանի կողմից սանիտարական մաքրման և աղբահանության պայմանագրերը կնքվել են մեկ աղբյուրից գնում կատարելու միջոցով՝ 1-3 ամիս ժամկետով։ Կնքված պայմանագրերի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ամիս կազմվել են կատարողական ակտեր։ Մինչև 2013 թվականը կատարողական ակտերի գումարները հաշվել է ինքը, իսկ դրանից հետո՝ գլխավոր հաշվապահը։ Մինչև 2013 թվականը՝ կատարողական ակտերը Կենտրոն թաղապետարան տարել է ինքը։ Ակտը ստորագրել է համապատասխան բաժնի պետը։ Պետի բացակայության դեպքում զանգել է Ա. և Ս.Հովհաննիսյաններից որևէ մեկին, որոնք պայմանավորվել են կոմունալ բաժնի պետի հետ, ապա ակտերը ներկայացրել է ստորագրության։ Բացի ակտերից, Ա. և Ս.Հովհաննիսյաններն իրեն որևէ բան չեն տվել, որպեսզի փոխանցի պետին>>։
29.07.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Պարզաբանվել է մեղադրանքի էությունը, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում։ Պնդում է որպես կասկածյալ և մեղադրյալ տրված ցուցմունքները, խնդրում է դրանք հիմք ընդունել։ Հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Ինչ վերաբերում է ներկայացված քաղաքացիական հայցին, հայտնել, է որ այն ընդունում է՝ իր կողմից յուրացում կատարելու չափով։
Ամբաստանյալ Տիգրան Հովհաննիսյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում՝ դատաքննության սկզբում դիրքորոշում չի հայտնել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2011թ. դեկտեմբեր ամսից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես ինժեներ։ Պարտականություններն են հանդիսացել՝ մեքենաների աշխատանքներին հետևելը, որպեսզի դրանք մշտապես սարքին լինեին։ Մասնավորապես, նշել է, որ չաշխատող մեքենաները սարքվել են և հանձնվել շահագործման։ Այդ իսկ պատճառով ստորագրել է մեքենաները վերանորոգելու վերաբերյալ փաստաթղթերը։
Պնդել է, որ աշխատանքային գործունեության ընթացքում ստորագրել է նաև վառելիքի հետ կապված փաստաթղթեր, թեև վառելիքի բաշխման գործընթացին երբևէ չի մասնակցել, այդ գործընթացքի նկատմամբ հսկողություն չի իրականացրել, սակայն ստորագրել է ելնելով այն հանգամանքից, որ դրանում մշտապես նշված է եղել իր անունը, այսինքն՝ մեխանիկորեն։ Չի կարողանում մտաբերել, արդյոք վառելիքի վերաբերյալ իր կողմից ստորագրված փաստաթղթերը հանդիսացել են վառելիքի բաշխման թերթիկներ, թե ոչ։ Տվյալ փաստաթուղթը ստորագրել է իր անվան դիմաց՝ տարբեր վայրերում՝ ինչպես իր աշխատասենյակում, այնպես էլ՝ Գարիկի և Գայանեի աշխատասենյակներում։ Դիզվառելիքով աշխատող տեխնիկաների քանակը չի մտաբերում։ Տեղյակ չէ, արդյոք չաշխատող մեքենայի համար վառելիք դուրս գրվել է, թե ոչ։
Հավաստիացրել է, որ վառելիքի վերաբերյալ փաստաթուղթ. ստորագրելը մտել է իր լիազորությունների մեջ, թեև որևէ անգամ չի ուսումնասիրել այդ փաստաթղթերի բովանդակությունը և վառելիքի նկատմամբ հսկողություն չի իրականացրել։
Ինչ վերաբերում է պահեստամասերին, հայտնել է, որ պահեստամասերը դուրս են գրվել և դրվել են անսարք մեքենաների վրա, ավելին, առանց անհրաժեշտության պահեստամաս դուրս չի գրվել։ Պահեստամասերի վերաբերյալ փաստաթղթերը, ի տարբերություն վռաելիքի վերաբերյալ փաստաթղթերի, ուսումնասիրել է։
Ընդունել է, որ պատշաճ ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչ փաստաթղթի տակ է ստորագրում>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշել է հրապարակել նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքերը։
11.12.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես վկա հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ պահակապետ, սակայն մինչև 2011թ. դեկտեմբեր ամիսը Կենտրոն վարչական շրջանի պահպանության նկատմամբ իրականացրել է վերահսկողություն։ Վերահսկողության ընթացքում շրջել է փողոցներում, ստուգել, աշխատանքները կատարվել են, թե ոչ։ Այդ դեպքերում, երբ աղբը հավաքված չի եղել, զանգահարել է տարածքի վարորդին և հանձնարարել աղբը տեղափոխել։
2011թ. դեկտեմբեր ամսից մինչև 2013թ. նոյեմբեր ամիսն աշխատել է տվյալ ընկերությունում՝ որպես գլխավոր ինժեներ։ Այդ ժամանակ չի տիրապետել վառելիքի հետ կապված հարցրեին, սակայն Ա.Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ նրանք են իրականացնելու վառելիքի հետ կապված հսկողությունը։ Այդ ժամանակահատվածում պարզապես ստորագրել է վառելիքի բաշխման թերթիկները, սակայն դրանցից գաղափար չի ունեցել։ Դրանք ստորագրել է Ա.Հովհաննիսյանի կարգադրությամբ։ Չի իմացել, թե որքան ավտոպահեստամաս է մուտք եղել ընկերություն։ Եղել են դեպքեր, երբ ստորագրել է փաստաթղթեր, որոնք իրեն են տվել հաշվապահության աշխատակիցները կամ ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակը։ Բացի այդ, եղել են դեպքեր, երբ որոշակի ժամանակահատվածով բացակայել է աշխատանքից, երբ վերադարձել է, ստորագրել է այն փաստաթղթերը, որոնք տրամադրել են իրեն։
Աշխատանքային գործունեության ընթացքում ստացել է միայն իր աշխատավարձը, այլ գումարներ չի ստացել, ավելին, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններն իրեն երբևէ այլ գումարներ չեն տվել։ Բացի իր բանկային քարտից, այլ անձի անվամբ բանկային քարտ չի ունեցել։>>
29.05.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես վկա հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Երբ Ս.Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է, <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի նոր տնօրեն է նշանակվել Մ.Դավթյանը։ Նշանակվելուց հետո վերջինս բացել է ընկերության տնօրենի սենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանը, որում գտնվել է Ս.Հովհաննիյսանի անվամբ կնիքը, և հանձնել է իրեն, որը ներկայացնում է վարույթն իրականացնող մարմնին>>։
28.07.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Առաջադրված մեղադրանում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին, պնդում է որպես վկա տրված ցուցմունքները։ Հայտնել է, որ գիտակցաբար չի կատարել տվյալ արարքը և խնդրել է սահմանել մեղմ պատիժ։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հայտնել է, որ թեև հանդիսացել է ընկերության գլխավոր ինժեները, սակայն, այդ պաշտոնին հատուկ պարտականություններից ելնելով, ստորագրել է վառելիքի բաշխման վերաբերյալ փաստաթղթեր՝ առանց դրա բովանդակությունն ուսումնասիրելու։ Պնդել է, որ վառելիքի նկատմամբ պատշաճ հսկողություն չի իրականացրել, ֆիզիկապես չկարողանալու՝ աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով։
Բացի այդ, գործի դատական քննության ժամանակ ամբաստանյալ Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ ինքը հանցագործ չէ, ու թեև հափշտակված գումարներից որևէ մասնաբաժին չի ունեցել, այնուամենայնիվ հասկանում է, որ իր թերացման պատճառով է, որ Երևանի քաղաքապետարանին պատճառվել է վնաս, ուստի իր հնարավորության սահմաններում վերականգնել է 400.000 ՀՀ դրամ գումար։ Բացի այդ, խնդրել է իր նկատմամբ վերաբերվել հնարավորինս մեղմ ու թույլատրել աշխատել՝ ընտանիքը պահելու նպատակով։
Ամբաստանյալ Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003թ. մայիսի 05-ից մինչև 2013թ. հոկտեմբերի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Սկզբնական շրջանում՝ մոտ 6-7 ամիս, աշխատել է ընկերությունում որպես դիսպետչեր, այնուհետև՝ ավագ դիսպետչեր։ Աշխատանքային գործառույթներից ելնելով, յուրաքանչյուր օր առավոտյան ժամը 05։00-ից 05։30-ի սահմաններում գնացել է աշխատավայր, որտեղ լրացրել է երթուղային թերթիկ՝ կապված մեքենաների մակնիշի, համարանիշի, վարորդների անձնական տվյալների և ուղերթների քանակի հետ։ Մասնավորապես, տվյալ թերթիկում նշել է, թե կոնկրետ մեքենան քանի երթ. պետք է կատարի և որքան խորանարդ գազ է անհրաժեշտ տվյալ երթի համար։ Նշված թերթիկը վարորդը ներկայացրել է պահեստապետին, որտեղ բաշխման թերթիկի հիման վրա տրվել է վառելիք՝ գազ։ Երեկոյան, երբ վարորդներն ավարտել են նախատեսված ուղերթերը դեպի <<Սովետաշենի>> աղբավայր, եկել են իր մոտ, ինքը թերթիկի ետևում առկա կնիքներով հաստատել է, թե վարորդը քանի ուղերթ. է կատարել։
Հայտնել է, որ 2010թ. վերջին եղել են դեպքեր, երբ ընկերության տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի բանավոր կարգադրության հիման վրա լրացուցիչ աշխատանքներ կատարելու համար դուրս է գրվել և վարորդներին տրվել է դիզվառելիք՝ ամսական 1.500-2.000 լիտրի չափով, որը ձևակերպվել է համապատասխան փաստաթղթերում։ Անդրադառնալով դուրս գրված վառելիքին, հայտնել է, որ վարորդի կողմից կատարած ուղերթի համար դուրս է գրվել դիզելային վառելիք, սակայն, եղել են դեպքեր, երբ հարկային մարմնի պահանջներից ելնելով, տվյալ ուղերթի համար կատարած ծավալով դիզվառելիքը դուրս է գրվել նաև այլ մեքենաների, այդ թվում` կանգնած մեքենաների վրա։ Բացի այդ, Ա.Հովհաննիսյանի կարգադրությամբ որոշակի քանակությամբ գազի կտրոններ փաստացի տրվել են անձնական մեքենաներ /թեթև մարդատար/ ունեցող, հսկողություն իրականացնող աշխղեկերին՝ գիշերային ուշ ժամերին աշխատանքի գալու համար, սակայն, քանի որ այդ մեքենաները հաշվառված չեն եղել ընկերության վրա, այդ վառելիքը դուրս է գրվել ջրցան մեքենաների վրա, որը տևել է 2012թ. վերջից` շուրջ 8 ամիս։ Տվյալ մեքենաներին երեքից չորս օրը մեկ տրվել է 20 խորանարդ վառելիք` գազ։
Այդուամենայնիվ, պնդել է, որ 1.500-2000 լիտրի չափով դուրս գրված վառելիքն օգտագործվել է ընկերության աշխատանքների, կարիքների, շահերի և նպատակների համար, քանի որ Ա.Հովհաննիսյանի կողմից կատարվել են որոշակի լրացուցիչ աշխատանքներ, որոնց համար օգտագործվել է տվյալ՝ պակաս փոխանցված, դիզելային վառելիքը։ Չնայած, որ ինքն անձամբ ականատես չի եղել, արդյոք այդ աշխատանքները փաստացի կատարվել են, թե ոչ, սակայն, աշխատանքի կատարման մասին տեղեկացել է տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի պատմելով։ Նման աշխատանքներ են հանդիսացել, օրինակ, շինարարական աղբահանության հետ կապված աշխատանքները։
Կտրոնների բաշխումը կատարել է Ա.Հովհաննիսյանը, իսկ երթուղային թերթիկները կազմել է ինքը, որտեղ նշել է մեքենայի մակնիշը, համարանիշը, մեքենան վարող վարորդի անձանական տվյալները /անուն, ազգանուն/, մեքենայի վազքի վերաբերյալ տվյալները` դուրս գալու և վերադառնալու ժամերը, հաշվարկվել է համապատասխան վառելիքի չափը։ Տվյալ փաստաթուղթը ստորագրել է ինքը, մեխանիկ Սարգիս Սարգսյանը և համապատասխան վարորդը։
Հայտնել է, որ կատարելով տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի ցուցումը` չի գիտակցել, որ նման կերպ օժանդակում է հափշտակություն կատարելուն, քանի որ իր աշխատանքային պարտականությունները կատարել է ընկերության նպատակների համար։ Պնդել է, որ յուրաքանչյուր ամիս փաստացի ստացել է 1.500-2000 լիտր պակաս կտրոն։ Վառելիքի ծավալի ստացման, ստուգման հետ կապված հարկային տեսչությունից կատարվել է ստուգում, որի ժամանակ խախտում չի արձանագրվել, քանի որ փաստաթղթերը գտնվել են նորմալ վիճակում։
Իրեն մեղավոր չի ճանաչում առաջադրված մեղադրանքում, ուստի չի ընդունում ներկայացված քաղաքացիական հայցը։ Թեև նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, սակայն հավաստիացրել է, որ չի հասկացել դրա էությունը։
Բացի այդ, դատական քննության ժամանակ, ամբաստանյալը հայտնել է, որ իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, իսկ մյուս՝ 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում՝ չհստակեցնելով, թե ինչու։
Հայցելով դատարանի ներողամտությունը, ամբաստանյալը խնդրել է իր նկատմամբ վերաբերել մեղմ, միաժամանակ, դատարանին է ներկայացրել իր կողմից որպես վնասի փոխհատուցում վճարված 1.000.000 ՀՀ դրամի անդորրագիրը>>։
Ամբաստանյալ Գարեգին Գասպարյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներում, առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ընթացքում, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես պահեստապետ։ Պահեստում ներառված է եղել աղ, ավազ, ինչպես նաև աշխատանքները կազմակերպելու համար նախատեսված այլ ապրանքանյութական արժեքներ։ Աշխատանքային գործառույթներից ելնելով, յուրաքանչյուր օր իր անձնական ավտոմեքենայով առավոտ շուտ գնացել է աշխատավայր, ապահովել մեքենաների ուղերթերը, որից հետո հաշվել է, թե որքան գազ և դիզելային վառելիք է բաց թողնվում վարորդներին։ Այնուհետև, ընկերության տնօրենին է ներկայացրել տեղեկություն` բաց թողնված վառելիքի վերաբերյալ, որպեսզի վերջինս տեղեկանար, թե որ մեքենային համապատասխան երթի համար որքան վառելիք է հատկացվել։ Աշխատանքային պարտականություններից ելնելով, դիսպետչերի կողմից տրված երթուղային թերթիկի հիման վրա ինքը լրացրել է վառելիքի բաց թողնման թերթիկը։ Մասնավորապես, դիպետչերը լրացնում էր երթուղային թերթիկը, դրա հիման վրա ինքը բաց էր թողնում համապատասխան վառելիքը։ Երթուղային թերթիկը ստորագրել են նաև ավտոհավաքակայանի վարիչը և ինժեները։ Դիսպետչերը երթուղային թերթիկը, իսկ ինքը` վառելիքի բաց թողնման թերթիկը, երկու օր մեկ անգամ ներկայացրել են հաշվապահությանը։ Մեքենայի անսարքության դեպքում ավտոհավաքակայանի վարիչի կողմից ընկերության տնօրենին ներկայացրած հայտի հիման վրա մատակարարը տրամադրում էր պահեստամաս, որը տեղադրվում էր անսարք ավտոմեքենայի վրա։ Տվյալ մեքենայի համարանիշով վարորդի, ավտոհավաքակայանի վարիչի, ինժեների ստորագրությամբ պահեստամասը դուրս էր գրվում տվյալ մեքենայի վրա։ Ինքը ևս ստորագրում էր պահեստամասի բաց թողնման թերթիկը։
Հայտնել է, որ բենզինի կտրոնները Ա.Հովհաննիսյանի նախաձեռնությամբ մշտապես գտնվել են նրա մոտ, ինքը երբև չի ստացել բենզինի կտրոն, ավելին, երբևէ որևէ վարորդի բենզինի կտրոն չի տրամադրել։ Ինչ վերաբերում է դիզելային վառելիքի կտրոններին, ապա նշել է, որ դրանք ստացել է հաշվապահությունից և Ա.Հովհաննիսյանից, որից հետո երթուղային թերթիկին համապատասխան բաշխել է վարորդների միջև։ Մասնավորապես, մատակարարը վառելիքի կտրոնները բերել և թողել է տնօրենի կամ հաշվապահության մոտ, որտեղից ինքը ստացել է կտրոններ։ Ամռանը, սակայն, Ա.Հովհաննիսյանից ստացել է ամսական իրեն հասանելիքից 1.500 լիտր, իսկ ձմռանը` 2.000 լիտր պակաս դիզվառելիք։ Դիզելային վառելիքը ստանալիս ստորագրել է հաշիվ-ապրանքագիր։ Ստացած դիզվառելիքը վարորդներին բաշխել է կատարած երթերի քանակի հիման վրա։ Իր տեղեկացմամբ` պակաս վառելանյութն օգտագործվել է հիմնարկի լրացուցիչ աշխատանքների իրականացման համար, թեև ինքն անձամբ չի տեսել այդ աշխատանքները, պարզապես այդ մասին լսել է ընդհանուր խոսակցություններից։ Այդ ժամանակ չի իմացել, որ հիմնարկի աշխատակիցների կողմից կատարվում է հափշտակություն։ Երբևէ չի եղել դեպք, որ ստացած գազի կտրոնները վարորդներին քիչ քանակությամբ տված լինի։ Եղել են դեպքեր, երբ ղեկավարության կարգադրությամբ դիզվառելիք է տվել գիշերներն աշխատանքներ կատարող վարորդներին։ Պակաս հատկացված դիզվառելիքի ծախսը ցույց տալու համար, չաշխատող մեքենաների վրա դուրս գրված փաստաթղթերում լրացվել է, իբր դրանք բաշխվել են այդ մեքենաների վրա, որոնց վերաբերյալ փաստաթուղթը ինքը ևս ստորագրել է։ Ընդգծել է, որ այդ ամենը արել է տնօրենի կարգադրությամբ։ Այդուամենայնիվ, պնդել է, որ իրեն իրականում չտրամադրված վառելիքից ինքը որևէ օգուտ չի ունեցել։ Գազի կտրոններով լիցքավորվել են միայն ընկերությանը պատկանող մեքենաները։ Վառելիքի հետ կապված հարցերով երբևէ Սամվել Հովհաննիսյանի հետ չի առնչվել։
Ամբաստանյալը հավելել է, Ա.Հովհաննիսյանի բանավոր կարգադրության հիման վրա իր անձնական օգտագործման ավտոմեքենայի համար դուրս է գրվել վառելիք, որպեսզի ինքը չնորմավորված ժամերին կարողանար այդ մեքենայով կարողանար գնալ և մասնակցեր որոշակի աշխատանքների կատարմանը։ Վառելիքի համար նախատեսված կտրոնները ստացել է հաշվապահից, որոնք բաշխվել են վարորդներին։ Աշխատանքային պայմանագրով ինքը ենթակա է եղել հաշվապահությանը։ Աշխատանքային գործառույթներն իրականացրել է բացառապես տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի գիտությամբ։ Պնդել է, որ աշխատանքային գործունեության ընթացքում ստորագրել է ապրանքների ստացման ֆակտուրա, վառելիքի բաց թողնման թերթիկ։ Չի կարող ասել, արդյոք հաշվապահությունը տեղյակ է եղել պակաս ստացված վառելիքի վերաբերյալ, թե ոչ։ Չի մտաբերում, թե երբվանից են մեքենաները շահագործվել բենզինով։ Չգիտի, թե ինչու են բենզինի կտրոնները մշտապես գտնվել ընկերության տնօրենի մոտ, թեև ինքը բենզինի կտրոն տրամադրլեիս ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ 2003 թվականից մինչև Ա.Հովհաննիսյանի տնօրեն լինելը եղել են դեպքեր, երբ ինքը բաշխել է բենզինի կտրոններ։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
17.02.2014թ. նախաքննական մարմնում հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` <<... Յուրաքանչյուր ամիս 1.5-ից 2.000 լիտր դիզվառելիք պակաս կտրոններ ստանալու վերաբերյալ Ա.Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ նշված կտրոնները գտնվում են նրա մոտ և հաշվետվություն չի տվել, թե դրանք ինչ է արել։ Գազի և դիզվառելիքի պակասորդը Ա.Հովհաննիսյանի պահանջով և նրա բանավոր հանձնարարությամբ ինքը և դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը գրել են այլ ավտոմեքենաների վրա` համապատասխան երթուղային թերթիկներ լրացնելով ...>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Գասպարյանը հայտնել է, որ պնդում է իր նախաքննական ցուցմունքը։ Բացի այդ, դատական քննության ժամանակ, ամբաստանյալը հայտնել է, որ իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում։
Հայցելով դատարանի ներողամտությունը, ամբաստանյալը խնդրել է իր նկատմամբ վերաբերել մեղմ, միաժամանակ, դատարանին է ներկայացրել իր կողմից որպես վնասի փոխհատուցում վճարված 500.000 ՀՀ դրամի անդորրագիրը։
Ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<1972 թվականից աշխատել է Երևան քաղաքում, հիմնականում կատարել փողոցների մաքրման աշխատանքներ։
2003 թվականից սկսած աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես բրիգադիր։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել մաքրման աշխատանքների կատարմանը հետևելը, իսկ բուն մաքրուհու աշխատանք կատարելու պարտականություն չի ունեցել։ Բրիգադիրի աշխատավարձը կազմել է ամսական 54.000 ՀՀ դրամ, սակայն, քանի որ զուգահեռ կատարել է նաև մաքրման աշխատանքներ, ընդհանուր առմամբ ստացել է 250.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ընկերությանը մաքրման համար հատկացված է եղել 3.000.000 քառակուսի մետր դիսլոկացիոն տարածք, որն ընդգրկել է 132 փողոց, որոնք մաքրման համար բաժանվել են համապատասախան աշխատակիցների միջև։ Եղել են փողոցներ, որոնք սահմանված նորմատիվ ակտերով պետք է մաքրվեին օրական երկու անգամ։ Ա.Հովհաննիսյանը տեղեկացված է եղել, որ հավաքարարները մաքրում են 4.500 քառակուսի մետր տարածք, սակայն նրանց վճարում են 10.000 քառակուսի մետր տարածք մաքրելու համար։
2009 կամ 2010թ. հարկային ստուգումից հետո ցուցում է տրվել առ այն, որ հավաքարարը չի կարող աշխատել 3 դրույքաչափից ավելի, ինչպես աշխատել են նախկինում։ Դրանից հետո ընկերության տնօրենի, տնտեսագետի հետ հաշվարկել և որոշել են ընդգրկել որոշակի քանակով աշխատողների՝ փոխարինողների, ովքեր չնայած պետք է գրանցվեին ընկերությունում, սակայն մաքրման բուն աշխատանքներին չէին մասնակցելու։ Չնայած դրան, սակայն, գրանցված, բայց չաշխատող անձանց անվամբ դուրս գրված գումարներն իրականում տրվել են բոլոր այն մաքրուհիներին, հավաքարարներին, ովքեր փաստացի կատարել են մաքրման աշխատանքները։ Նույինսկ եղել են դեպքեր, երբ հավաքարարի համար ձևակերպվել է արձակուրդ, սակայն վերջինս փաստացի եկել և մաքրել է տարածքները։ Այդ ժամանակ անձը ստացել է փոխարինողի անվամբ դուրս գրված գումարը։ Արձակուրդի համար դիմումը տրվել է կադրերի բաժնին, ավելին, կադրերի բաժնին է ներկայացվել նաև անաշխատունակության թերթիկը՝ <<բլուլետենը>>։ Բացառել է, ինչպես իր, այնպես էլ՝ որևէ աշխատակցի կողմից չաշխատելու դեպքում գումար ստանալու հանգամանքը։
2011 թվականից հետո եղել են դեպքեր, երբ թեև մաքրման աշխատանքները լիովին կատարվել են, սակայն ստացված գումարները տրամադրել են Արմեն Խաչատրյանին՝ ընկերության ծախսերը հոգալու համար։ Կարծում է, որ պայմանավորվածության համաձայն՝ Ա.Խաչատրյանը տրամադրված գումարները պետք է փոխանցեր տնօրենին։
Պնդել է, որ գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց համար դուրս գրված գումարները բաշխվել են փաստացի աշխատանքներ կատարող անձանց միջև։
Իր կարծիքով Ա.Հովհաննիսյանն իմացել է գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց մասին, քանի որ նա է ստորագրել վերջիններիս դիմումները։ Բացի այդ, նա ճանաչել է հիմնարկի բոլոր աշխատողներին, հսկել է նրանց աշխատանքային գործունեությունը։
Հավաստիացրել է, որ գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց անվամբ ստացված գումարներից երբևէ անձամբ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին չի փոխանցել, այլ դրանք տվել է Արմեն Խաչատրյանին։ Ավելին, Ս.Հովհաննիսյանն աշխատանքի ընդունելու և ազատելու փաստաթղթաշրջանառության հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Այուամենայնիվ, թեև Ս.Հովհաննիսյանը ընկերությունը ղեկավարել է ձևական առումով, սակայն չի բացառում, որ նա կարող էր տեղյակ լիներ գրանցված, բայց չաշխատող անձանց վերաբերյալ։ Այլ կերպ, տնօրինությունը տեղյակ է եղել գրանված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց վերաբերյալ։ Փոխարինողների առանձին ցուցակ չի եղել, եղել է աշխատողների վերաբերյալ ընդհանուր ցուցակ։
Իր կողմից ղեկավարած բրիգադի աշխատավարձի վճարման տեղեկագիրը՝ տաբելը, կազմել է ինքն անձամբ։ Տաբելում նշվել է ինչպես իրականում աշխատող, այնպես էլ՝ բացակա կամ արձակուրդի մեջ գտնվող անձանց տվյալները։ Համաձայն հրամանների՝ կադրերի բաժինը ստուգել է տաբելը, որից հետո տնտեսագետը հաշվել է քառակուսի մետրերը, ապա տնօրենի հաստատումից հետո այն հանձնվել է հաշվապահությանը։ Տաբելը ստորագրել է նաև ինքը։ Իր բրիգադում փաստացի ունեցել է 98-112 աշխատող, իսկ գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց թիվը կազմել է մոտ 20-25-ը։ Տվյալ անձանց բանկային քարտերը գտնվել են իր մոտ, իրենք կանխիկացրել է գումարները և տվել փաստացի աշխատանքներ կատարողներին։ Գտնում է, որ Ա.Հովհաննիսյանն առանց իր զեկուցման չէր կարող իմանալ աշխատողի բացակայության մասին, թեև բացակայությունների դեպքում իրենք տեղեկացրել են տնօրենին։
Ընկերությունում եղել են չորս բրիգադներ, ինքն ու Ս.Եղոյանը ղեկավարել են երկու բրիգադ։ Մյուս բրիգադներում՝ որպես բրիգադիր, ձևակերպված են եղել Կ.Փաբուջյանը և Ֆ.Շամոյանը՝ իր որդին։ Ս.Եղոյանի որդին շատ կարճ ժամանակով ղեկավարել է անցումների բրիգադը։ Վերջիններս եկել են աշխատանքի,կատարել աշխատանքներ, սակայն նրանք տաբելի կազմման հետ որևէ առնչություն չեն ունեցել։ Փաստացի բրիգադիրի պարտականությունները կատարել են ինքն ու Ս.Եղոյանը։
Ի պատասխան դատարանում իրեն առաջադրված հարցերի՝ ամբաստանյալը հավաստիացրել է, որ <<փոխարինողների>> անվամբ ստացված գումարները ստացել են բացառապես իրական մաքրություն կատարող անձինք, ինքն այդ գումարներից չի ստացել։ Բանկային քարտերը գտնվել են իր մոտ, դրանցից ստացել է գումարները և բաշխել մաքրողների մեջ՝ ըստ կատարած աշխատանքի։ Չնայած եղել են դեպքեր, երբ այդ բանկային քարտերը գտնվել են նաև իրական մաքրուհիների մոտ։
Գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց սխեմայով աշխատել են դեռևս 2003 թվականից։ Հետագայում արդեն ընկերության փաստացի տնօրենը եղել է Ա.Հովհաննիսյանը, վերջինս ղեկավարել է նաև այն ժամանակ, երբ փաստաթղթով տնօրեն է եղել Ս.Հովհաննիսյանը։ Հաստիք ավելացնելու վերաբերյալ երբևէ հարց չի բարձրացվել, քանի որ եղել են հաստիքներ, սակայն ամեն մեկը չի ցանկացել աշխատել որպես մաքրուհի։ Սվետլանա Աբադյան և Մարիետա Հովակիմյան անուններով անձանց չի մտաբերում։ Սույն դեպքի բացահայտումից հետո Ա.Հովհաննիսյանը կարգադրել է իրեն ազատել գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց։ Մինչ այդ, եղել են 10-12 գրանցված, սակայն չաշխատող անձինք, որոնց Ա.Հովհաննիսյանը չի ազատել աշխատանքից, որպեսզի նրանց գումարները փոխանցվեն ընկերությանը։ Փոխարինողների անվամբ ստացել և Ա.Խաչատրյանի միջոցով ինքն ու Եղոյանն ընկերությանն են հանձնել ընդհանուր 700-800.000 ՀՀ դրամ գումար՝ ընկերության կարիքների՝ չնապատեսված ծախսերի համար, որոնցից օրինակ՝ շինարարական աղբի տեղափոխումը կազմակերպության պարտականությունների մեջ չի մտել, սակայն տնօրենի կարգադրությամբ հավաքել են նաև դրանք։ Ինքը, նշված գումարից տվել է 300.000 ՀՀ դրամը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։
05.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես վկա հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Երբ ոստիկանությունն իմացել կամ փորձում էր իմանալ, արդյոք իրենց ընկերությունում ձևական գրանցված աշխատողներ կան թե, ոչ, տնօրեն Սամվել Հովհաննիսյանն իրեն ու Ս.Եղոյանին կանչել և ասել է, որ իրենք իրենց բրիգադներում ձևական գրանցված աշխատակիցներից աշխատանքից ազատվելու դիմումներ պետք է վերցնեն։ Միաժամանակ ասել է, որ պետք չէ միանգամից բոլորին ազատել աշխատանքից, քանի որ այդպես գրանցված աշխատակից ունենալու հանգամանքն ակնհայտ կերևա։ Ինքը և Ս.Եղոյանը յուրաքանչյուրը վերցրել են հնգական ձևական գրանցված աշխատողների ազատման դիմումներ և տվել կադրերի բաժնի վարիչ Ս.Պապոյանին, որից հետո իմացել են, որ Ս.Հովհաննիսյանն ազատել է նրանց աշխատանքից։ Ս.Հովհաննիսյանն ասել է նաև, որպեսզի յուրաքանչյուր ամսվա 1-ին հինգ նմանատիպ անձանց դիմումներ պետք է տան Պապոյանին՝ ոստիկանության մոտ կասկած չհարուցելու նպատակով։ Ինքը և Ս.Եղոյանը նշված անձանց դիմումները ներկայացրել են 2015թ. հոկտեմբերի 1-ի ամսաթվով։ Նոյեմբերի 1-ով ձևական աշխատողների ազատման դիմումներ չեն ներկայացրել, քանի որ ոստիկանության կողմից արդեն իսկ բացահայտվել էր այդ գործունեությունը։ Ս.Հովհաննիսյանը մշտապես տեղյակ է եղել, որ իրենց բրիգադի հավաքարարներին տրված տարածքներից ամեն օր մաքրվել են միայն Կենտրոնի փողոցները, որոնցով երթևեկել են նաև պաշտոնատար անձինք։ Ս.Հովհաննիսյանն իմացել է, որ իրենց տրամադրված երկրորդական տարածքները մաքրվել են 2-3 օրը մեկ անգամ, իսկ երրորդական կամ չորրորդական փողոցները ընդհանրապես չեն մաքրվել կամ մաքրվել են միայն այն դեպքում, երբ Ս.Հովհաննիսյանը զանգահարել է իրեն կամ Ս.Եղոյանին, ասել, որ պետք է մաքրեն այդ փողոցները, քանի որ ինչ-որ արարողություն պետք է լիներ։ Ս.Հովհաննիսյանը չմաքրվող տարածքներին անվանել է <<ջեբ>>, այսինքն՝ գրպան, իսկ ինքը նշված տարածքներին անվանել է <<տուպիկներ>>։ Երբ Սամվելը զանգահարել է իրեն՝ կապված չմաքրվող տարածքների հետ, իրեն բառացի ասել է՝ <<Գյուլի ջան մտեք ջեբերը>>, որը նշանակել է, որ ինքը Ս.Եղոյանի հետ պետք է բրիգադներից հավաքարարների վերցներ և տաներ Ս.Հովհաննիսյանի մատնանշած տարածքը։ Ընկերության փոխտնօրեն Գ.Մկրտչյանն իրեն հայտնել է չմաքրվող փողոցների անվանումները և մշատեպես ասել, որպեսզի արագացնի։ Եղել են դեպքեր, երբ իր բրիգադի աշխատակիցը դուրս է եկել աշխատանքից և անհրաժեշտ է եղել նրա փոխարեն մեկ այլ անձի ընդունել, ինքը, գտնելով համապատասխան անձի, վերցրել է նրանից անձնագիր, սոցիալական քարտ և ներկայացրել Ս.Հովհաննիսյանին՝ ասելով, որ տվյալ անձը ձևական պետք է գրանցվի։ Սամվելն իրեն ասել է, որպեսզի փաստաթուղթը փոխանցի Պապոյանին, ինքն այդպես էլ արել է։ Պատրաստ է վերականգնել իր կողմից պատճառված վնասները, պարտավորվում է հետագայում մաս-մաս վերականգնել պատճառված վնասը>>։
07.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2003 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աշխղեկ։ Ընկերության փոխտնօրենը հանդիսանում է Ա.Խաչատրյանը, ում շուրջ 7 տարի է, ինչ ճանաչում է։ Աշխատանքային նորմալ հարաբերությունների մեջ է գտնվում Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների հետ։ Նորմալ հարաբերությունների մեջ է գտնվում ՓԲԸ-ի բոլոր աշխատակիցների հետ, որևէ մեկի հետ թշնամություն չունի։ 2003 թվականից որդին՝ Ֆայզո Սուրիկի Շամոյանը, ևս աշխատել է իրենց ՓԲԸ-ում՝ որպես աշխղեկ, սակայն թե նրա և թե իր աշխատանքները մշտապես կատարել է ինքը, թեև որդին ևս աշխատել է իր հետ, սակայն պատասխանատուն հանդիսացել է ինքը։ Բացի այդ, յուրաքանչյուր ամիս կազմել է ինչպես իր բրիգադի, այնպես էլ՝ Ֆայզոյի բրիգադի աշխատակիցների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, քանի որ որդին չէր կարողանում դա անել, թեև նա միշտ ստորագրել է իր կազմած տեղեկագրերը։ 2003 թվականից իրենց հավաքարարների մյուս երկու բրիգադները ղեկավարել է աշխղեկ Սամվել Եղոյանը, չնայած այն հանգամանքին, որ նրա երկու բրիգադներից մեկի աշխղեկը 2004 թվականից հանդիսացել է նրա ընկերը՝ Կարապետ Փաբուջյանը։ Կարապետը մշտապես աշխատել է իր հետ, միաժամանակ հարկ եղած դեպքում, օգնել է նաև Սամվելին։ Չի մտաբերում, թե ՓԲԸ-ի աշխատակիցները երբվանից են աշխատավարձը բանկային քարտերով ստացել, սակայն մինչ քարտային համակարգի անցնելը, աշխատավարձը ստացել են կանխիկ՝ գանձապահից, աշխատավարձ ստանալիս ստորագրել են ցուցակի մեջ։
Չի հիշում, թե որ թվականին, հարկային տեսչությունը հիմնարկում ստուգում է կատարել, որից հետո փոխտնօրեն Արմենն ինչպես իրեն, այնպես էլ՝ մյուսներին ասել է, որ չի թույլատրվում 6 դրույքաչափով մարդկանց աշխատեցնել, քանի որ Ֆիզիկապես դժվար կլինի նրանց համար և սահմանվել է, որ մեկ աշխատողի դրույքը չի կարող գերազանցել 3.5 դրույքը, ուստի, անհրաժեշտություն է առաջացել աշխատակիցների կազմը մեծացնել։ Բանկային քարտերով աշխատավարձի սիստեմին անցնելուց հետո որոշ ժամանակ անց, որքան հիշում է 2008թ. կամ 2009թ.՝ ընկերության տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախապես պայմանավորվել են, որ ինքը և Ս.Եղոյանն իրենց բրիգադներում պետք է գրանցեին անձանց, որոնք աշխատանքի չպետք է գային և նրանց անվամբ աշխատավարձի քարտերի միջոցով նստած գումարները պետք է ստանային իրենք։ Արթուր Հովհաննիսյանի պահանջով ինքը և Ս. Եղոյանը այդպիսի անձանց բանկային քարտերից յուրաքանչյուրը չորսական աշխատավարձի քարտեր են տվել փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանին, մի քանիսը մնացել էր իրենց մոտ։ 2010թ. վերջերին Արթուր Հովհաննիսյանը հրավիրել է 4 բրիգադներում աշխատող բոլոր հավաքարարներին և այդ կերպ պարզել, որ գրանցված և չաշխատող հավաքարարների թիվն ավելի շատ է, քան ինքը գիտեր, որից հետո իրեն և Ս.Եղոյանին ասել է, որպեսզի շարունակեն նույն կերպ աշխատել և Արմեն Խաչատրյանը կասի, թե ինչ պետք է անել։ Այդ խոսակցության կամ դրա հաջորդ օրը Արմեն Խաչատրյանն իրեն և Ս.Եղոյանին առանձին կանչել է մոտը և ասել, որ տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի պահանջով ինքը և Սամվելը պետք է ամեն ամիս նրան տան գումար, ինքը՝ 300.000 ՀՀ դրամ, սակայն չգիտի, թե Ս.Եղոյանը որքան գումար պետք է տար։ Վերջին ժամանակներում Սամվելից իմացել է, որ նա ամեն ամիս Ա.Խաչատրյանին է տվել է 400.000 ՀՀ դրամ։
2011թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը, բացի նախկինում Ա.Խաչատրյանին տրված վերը նշված 4-ական բանկային քարտերից, Ա.Խաչատրյանին է տվել ամեն ամիս 300.000 ՀՀ դրամ։ Գրանցված և աշխատանքի չեկող անձանց անվանել են <<փոխարինողներ>> և այդպիսի անձանց հավաքագրել են ինքը և Ս.Եղոյանը։ Մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ինքը նման եղանակով չաշխատող մարդկանց տվյալներն ամեն ամիս մտցրել է իր և որդու՝ Ֆ.Շամոյանի, բրիգադների աշխատաժամանակի հաշվարկի տաբելներում, նրանց աշխատավարձ է հաշվարկվել, որից հետո կատարվել է այն, ինչ-որ նշել է։ Արմեն Խաչատրյանն իր և Ս.Եղոյանի կողմից նրան տրված ընդհանուր 700.000 ՀՀ դրամից և նախկինում տրված բանկային քարտերից հանված նշված գումարները տվել է ընկերության փաստացի տնօրեն՝ Արթուր Հովհաննիսյանին, սակայն չգիտի, թե որքան գումար է նա տվել Ա.Հովհաննիսյանին ամեն ամիս, կամ նրան որքան է մնացել։ Չգիտի, թե Ա.Խաչատրյանը կամ Ա.Հովհաննիսյանն ինչպես են տօրինել նշված գումարները, որևէ մեկին տվել են, թե ոչ, քանի որ իր և նրանց միջև նման խոսակցություն չի եղել և իրեն երբևէ հետաքրքիր չի եղել, թե նրանք այդ գումարներն ինչ են անում։ Ինչպես ձևական գրանցված աշխատակիցներին, այնպես էլ իրական աշխատակիցների դիմումները նախ ստորագրել է ինքը, որ չի առարկում որպես աշխղեկ, որից հետո, ըստ ընթացակարգի, մակագրել է տնօրենը, կամ Արթուր Հովհաննիսյանը, ով ունի նրա եղբոր՝ փաստացի տնօրեն Սամվել Հովհաննիսյանի ստորագրության դրոշմը, կամ հենց Սամվել Հովհաննիսյանը, որից հետո համապատասխան աշխատակիցը աշխատանքային պայմանագիր է կնքել տնօրենի հետ։ Իր հաշվարկներով՝ Ա.Խաչատրյանը մոտը եղած բանկային քարտով ստացել է մոտ 400.000 ՀՀ դրամ, իսկ ինքը յուրաքանչյուր ամիս կանխիկ ձևով նրան է տվել 300.000 ՀՀ դրամ։ Թեև Կարապետը գրանցված է եղել որպես աշխղեկ, սակայն նա իրականում աշխատել է որպես վարորդ և նրա մոտ է գտնվել ձևական գրանցված աշխատակցի մեկ հատ քարտ, բացի դրանից, ստացել նրա՝ որպես աշխղեկի աշխատավարձը։ Կարապետի մոտ եղել է Օզմանյան Փարիշանի անվամբ բանկային քարտը։ Իր մոտ մնացած մյուս նմանատիպ աշխատակիցների բանկային քարտերից կանխիկացված գումարներից կատարել է ընթացիկ ծախսեր։ Եղել են դեպքեր, որ շտապ պետք է եղել տարածքներ մաքրել՝ արտահերթ. կամ այլ միջոցառումների համար, որտեղ մաքրողներ չեն եղել, որպեսզի գործը չտուժեր, ինքն իր մոտ եղած գումարներից ամսական մոտ 100.000 ՀՀ դրամ հավելյալ գումար է տվել տարբեր հավաքարարների, իրեն ամեն ամիս մնացել է մոտ 200.000 ՀՀ դրամ գումար, որը ծախսել է անձնական կարիքների համար։ Մյուս բրիգադներում նման կարգով ձևակերպված մարդիկ եղել են, թե ոչ, չգիտի, այդ կապակցությամբ որևէ տեղեկություն հայտնել չի կարող։ Երբ ինքն է գտել ձևական գրանցման համար որևէ անձի, ապա նրանից վերցրել է համապատասխան փաստաթղթեր՝ անձնագիր, սոցիալական քարտ, դիմում աշխատանքի ընդունվելու համար և դրանք նշված կարգով ներկայացրել է ընկերություն, որից հետո աշխատանքային պայմանագիրը տարել է, վերջիններս ստորագրել են այն, ապա ինքը հաշվապահությունից ստացել է տվյալ անձի բանկային քարտը։ Իր մտաբերմամբ՝ Արմեն Խաչատրյանին տրված ձևական գրանցված աշխատակիցների չորսական քարտերը պատկանել են Խուդոյան Ջամիլային, Սադոյան Բասեին, Ավդալյան Մահմադին և Ավդոյան Մայային։
2003 թվականից որպես աշխղեկ ղեկավարել է իր բրիգադը և որդու բրիգադը, հետևել է իր հավաքարարների կողմից իրենց տարածքների մաքրման աշխատանքներին և նույնիսկ եղել են դեպքեր, որ ինքն է մաքրել տվյալ տարածքը, քանի որ համապատասխան անձը այդ օրն աշխատանքի չի եկել՝ ինչ-որ պատճառով։ 2003 թվականից իր երկու բրիգադների աշխատակիցների վերաբերյալ կազմել և ընկերություն է ներկայացրել աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որենց արդյունքում աշխատակիցները ստացել են համապատասխան գումարներ։
Իր երկու բրիգադներին տրված տարածքը կազմել է 209 դրույք և այդ տարածքներից իրենք ամեն օր մաքրել են միայն <<Կենտրոն>> համայնքի կարևոր փողոցները, իսկ երկրորդական փողոցները մաքրել են մի քանի օրը մեկ։ Տրամադրված տարածքներից երրորդական փողոցները ընդհանրապես չեն մաքրել և դրանց հաշվին ունեցել են ձևական գրանցված աշխատակիցներ։ Եղել են դեպքեր, երբ չմաքրվող փողոցների համար բողոքներ են ստացել և դրանց մասին տեղեկացրել է կամ Սամվել Հովհաննիսյանը կամ փոխտնօրեն Գրիգոր Մկրտչյանը, որից հետո իրենք իրական հավաքարարներին տարել են տվյալ փողոց, միաժամանակ նրանց վճարել են որոշակի գումար։ Երբ Սամվել Հովհաննիսյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ բողոք է եղել չմաքրվող տարածներից մեկի համար, պարզապես ասել է՝ <<մտեք ջեբերը>>, որը նշանակում էր մաքրել չմաքրվող տվյալ տարածքը։
Մի քանի տարի է, ինչ յուրաքանչյուր ամիս ունեցել է մոտ 9 կամ 10 ձևական գրանցված անձանց բանկային քարտեր։ Իր մոտ եղած 9 կամ 10 բանկային քարտերից ինքը յուրաքանչյուր ամիս 300.000 ՀՀ դրամ գումար տվել է Ա.Խաչատրյանին, սակայն չի կարող ասել, թե նա ինչպես է տնօրինել նշված գումարները։ Բացի այդ, յուրաքանչյուր ամիս ստացել է մոտ 200.000 ՀՀ դրամ գումար՝ կախված այն բանից, թե որքան հավելյալ գումարներ է վճարել իր և որդու բրիգադների հավաքարարներին, որպեսզի նրանք մաքրեն տվյալ ամսում անհրաժեշտ չմաքրվող տարածքները։
Զղջում է կատարածի համար, միաժամանակ պատրաստակամ է վերջնահաշվարկ կատարելու դեպքում վերականգնել իր կողմից հափշտակված ողջ գումարները։
Իր մոտ են եղել երկու քարտեր՝ Շամոյան Բասեի և Շամոյան Սինամի անվամբ քարտերը, իսկ մյուս անձանց անվամբ քարտերը տարբեր ամիսներին եղել են տարբեր հավաքարարների մոտ, որոնք որ աշխատել են և մաքրել չմաքրվող տարածքները։ Քննությունը սկսվելուց հետո որևէ մեկի հետ քննարկում չի կատարել իրավապահ մարմիններին հարցաքննության ներկայանալու դեպքում միատեսակ ցուցմունքներ տալու, հանցագործության հետքերը թաքցնելու վերաբերյալ։
Աշխատակիցների ներկա-բացական կատարել է ինքը, որևէ մեկը դա չի արել, իսկ տարածքները ժամանակին և լավ մաքրելու համար պարբերաբար ստուգումներ է կատարել Ա.Խաչատրյանը, Սամվել Հովհաննիսյանը և նրա մյուս տեղակալ Գ.Մկրտչյանը, ինչպես նաև քաղաքապետարանի կամ թաղապետարանի կոմունալ բաժնի աշխատողնեը, որոնց տվյալները չգիտի։
Թաղապետարանից կամ քաղաքապետարանից որևէ մեկն իրենց աշխատակիցների կողմից աշխատանքի գալու կամ չգալու հանգամանքը չի ստուգել։ Այդ ամենը կատարել են աշխղեկները։ Հսկողներին միայն հետաքրքրել է տարածի մաքրությունը։
Մինչև քարտային համակարգին անցնելը՝ աշխատավարձը ստացել են գանձապահի մոտ՝ անձամբ ներկայանալու և փաստաթուղթը ստորագրելու միջոցով, ուստի ձևական աշխատողներ չեն եղել, իսկ քարտային սիստեմով նման բան հնարավոր էր։ Դա եղել է Ա.Խաչատրյանի առաջարկը, իսկ թե նա այս հարցով որևէ մեկի՝ այդ թվում՝ տնօրենի, պայմանավորվածություն ունեցել է, թե ոչ, չի կարող ասել։
Եթե 4 հավաքարարների բրիգադներում հաստիք է եղել, ապա որևէ տարբերություն չի եղել, թե նշված անձը կլիներ իր բրիգադներում, թե Սամվել Եղոյանի, սակայն չի կարող ասել, թե նրանցից ովքեր են իրեն դիմել, սակայն ընդգրկվել են Ս.Եղոյանի բրիգադում։ Հնարավոր է, որ Ս.Եղոյանի բերած ձևական աշխատակիցը ընդգրկվել է իր բրիգադներից մեկում, քանի որ այդտեղ է եղել ազատ տեղ կամ հաստիք։
Երբևէ իրեն թույլ չի տվել Ս.Եղոյանից հարցնել և իմանալ թե նրա մոտ քանի ձևական գրանցված անձինք կան։
2008 թվականից ընկերությունը ղեկավարել է Արթուր Հովհաննիսյանը, իսկ 2010թ., երբ Ա.Հովհաննիսյանը ընտրվել էր Երևանի ավագանու անդամ, եղբորը՝ Սամվել Հովհաննիսյանին, ով այդ ժամանակ աշխատում էր ընկերությունում որպես ինժիներ, դարձրել է ընկերության տնօրեն, սակայն փաստացի ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը։ Արթուր Հովհաննիսյանն ունեցել է Սամվել Հովհաննիսյանի ստորագրության դրոշմը, որով կատարել է ողջ աշխատանքը, իսկ երբ նա տեղում չէր լինում, այդ ամենը կատարում էր Սամվել Հովհաննիսյանը։ Եղել են դեպքեր, երբ ձևական գրանցված աշխատակցի տվյաները տվել է Սամվել Հովհաննիսյանին և ասել, որ վերջինս փոխարինող է, բացատրել է, որ մարդ չկա պետք է այս անձին ձևակերպեն, որպեսզի այդ աշխատանքը կարողանան կատարել, և վերջինս ստորագրել է նշված փաստաթղթերը։ Երբ Ա.Հովհաննիսյանը տեղում չի եղել, փաստաթղթերը ստորագրել է Ս.Հովհաննիսյանը։ 2009 թվականից սկսած Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններն իմացել են, որ հավաքարարների բրիգադում կան ձևական գրանված աշխատակիցներ, որոնց անվանել են <<փոխարինողներ>>։ Ամեն օր մաքրել են կենտրոնական փողոցները, իսկ երկրորդական փողոցները՝ մի քանի օրը մեկ, որի արդյունքում կարողացել են ձևակերպել ձևական գրանցված աշխատողների։ Երկրորդական փողոցներն անվանել են <<ջեբ>>։
Զղջում է իր կողմից կատարած արարքի համար>>։
14.11.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Գ.Շամոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<…Բացատրվել է առաջադրված մեղադրանքի էությունը, այն պարզ է և հասկանալի, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին և զղջում է կատարած արարքի համար։ Պդում է որպես վկա և որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքները։ Հայտնել է, որ իրենց ՓԲ ընկերության տնտեսագետ և փոխտնօրեն է հանդիսանում Արմեն Խաչատրյանը։ Շուրջ 7 տարի է, ինչ ճանաչում է նրան և գտնվում է նորմալ, աշխատանքային հարաբերությունների մեջ։ Աշխատանքային նորմալ հարաբերությունների մեջ է ՓԲԸ բոլոր աշխատակիցների հետ, այդ թվում տնօրեն՝ Սամվել Հովհաննիսյանի և Արթուր Հովհաննիսյանի հետ, ով փաստացի մոտ 6 տարի ղեկավարել է մեր ընկերությունը։ Նորմալ հարաբերությունների մեջ է ՓԲԸ-ի բոլոր աշխատակիցների հետ։ 2003թ. որդին՝ Ֆայզո Սուրիկի Շամոյանը, ևս աշխատել է ՓԲԸ-ում՝ որպես աշխղեկ, սակայն թե նրա և թե իր բրիգադի աշխատանքները մշտապես կատարել է ինքը, այսինքն, ինքն է եղել այդ բրիգադների պատասխանատուն։ Բացի այդ, յուրաքանչյուր ամիս կազմել է ինչպես իր, այնպես էլ Ֆայզոյի բրիգադի աշխատակիցների աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, քանի որ որդին չէր կարողանում դա անել։ 2003թ. հավաքարարների մյուս երկու բրիգադներ ղեկավարել է աշխղեկ Սամվել Եղոյանը, չնայած այն հանգամանքին, որ նրա երկու բրիգադներից մեկի աշխղեկը 2004թ. հանդիսացել է նրա ընկերը՝ Կարապետ Փաբուջյանը։ Կարապետը ևս աշխատել է իր հետ, միաժամանակ հարկ եղած դեպքում օգնել է նաև Սամվելին։ Մինչ քարտային համակարգի անցնելը, իրենք աշխատավարձը ստացել են կանխիկ՝ գանձապահից, աշխատավարձ ստանալիս ստորագրել են ցուցակի մեջ։ Հարկային տեսչության կողմից ընկերությունում կատարել է ստուգում, որից հետո փոխտնօրեն Արմենն ինչպես իրեն, էլ նաև մյուսներին ասել է, որ չի թույլատրվում 6 դրույքաչափով մարդկանց աշխատեցնել, քանի որ դա ֆիզիկապես դժվար է համար, սահմանվել է, որ մեկ աշխատողի դրույքը չի կարող գերազանցել 3.5 դրույքը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել աշխատակիցների կազմը մեծացնել։ Բանկային քարտերով աշխատավարձի սիստեմին անցնելուց հետո որոշ ժամանակ անց, 2008թ. կամ 2009թ. ընկերության տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախապես պայմանավորվել են, որ ինքն ու Ս.Եղոյանը բրիգադներում պետք է գրանցեն անձանց, որոնք աշխատանքի չպետք է գային և նրանց անվամբ աշխատավարձի քարտերի միջոցով նշված գումարները պետք է ստանային իրենք։ Արթուր Հովհաննիսյանի պահանջով այդպիսի անձանց բանկային քարտերից ինքը և Ս.Եղոյանը յուրաքանչյուրը չորսկան աշխատավարձի քարտեր են տվել փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանին, իսկ մի քանիսը մնացել է իրենց մոտ։ 2010թ. վերջերին Արթուր Հովհաննիսյանը հրավիրել է 4 բրիգադների բոլոր աշխատող հավաքարարներին և այդ կերպ պարզել, որ գրանցված և չաշխատող հավաքարարների թիվն ավելի շատ է, քան նա գիտեր, որից հետո Ս.Եղոյանին ասել է, որպեսզի շարունակեն նույն կերպ աշխատել, սակայն Արմեն Խաչատրյանը կասի, թե ինչ պիտի անել։ Այդ խոսակցության օրը կամ հաջորդ օրը Արմեն Խաչատրյանն իրեն և Ս.Եղոյանին առանձին կանչել է մոտը և ասել, որ տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի պահանջով իրենք պետք է ամեն ամիս նրան տան գումար, ինքը՝ 300.000 ՀՀ դրամ, սակայն չգիտի, թե Ս.Եղոյանը որքան գումար պետք է տար։ Վերջին ժամանակներում Սամվելից իմացել է, որ նա ամեն ամիս Ա.Խաչատրյանին է տվել է 400.000 ՀՀ դրամ։
2011թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը, բացի նախկինում Ա.Խաչատրյանին տրված վերը նշված 4-ական բանկային քարտերից, Ա.խաչատրյանին է տվել ամեն ամիս 300.000 ՀՀ դրամ։ Գրանցված և աշխատանքի չեկող անձանց անվանել են <<փոխարինողներ>> և այդպիսի անձանց հավաքագրել են ինքը և Ս.Եղոյանը։ Մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը ինքը նման եղանակով չաշխատող մարդկանց տվյալներն ամեն ամիս մտցրել է իր և որդու՝ Ֆ.Շամոյանի, բրիգադների աշխատաժամանակի հաշվարկի տաբելներում, նրանց աշխատավարձ է հաշվարկվել, որից հետո կատարվել է այն, ինչ-որ նշել է։ Արմեն Խաչատրյանն իր և Ս.Եղոյանի կողմից նրան տրված ընդհանուր 700.000 ՀՀ դրամից և նախկինում տրված բանկային քարտերից հանված նշված գումարները տվել է ընկերության փաստացի տնօրեն՝ Արթուր Հովհաննիսյանին, սակայն չգիտի, թե որքան գումար է նա տվել Ա.Հովհաննիսյանին ամեն ամիս, կամ նրան որքան է մնացել։ Չգիտի, թե Ա.Խաչատրյանը կամ Ա.Հովհաննիսյանն ինչպես են տնօրինել նշված գումարները, որևէ մեկին տվել են, թե ոչ, քանի որ իր և նրանց միջև նման խոսակցություն չի եղել և իրեն երբևէ հետաքրքիր չի եղել, թե նրանք այդ գումարներն ինչ են անում։ Ինչպես ձևական գրանցված աշխատակիցներին, այնպես էլ իրական աշխատակիցների դիմումները նախ ստորագրել է ինքը, որ չի առարկում որպես աշխղեկ, որից հետո, ըստ ընթացակարգի, մակագրել է տնօրենը, կամ Արթուր Հովհաննիսյանը, ով ունի նրա եղբոր՝ փաստացի տնօրեն Սամվել Հովհաննիսյանի ստորագրության դրոշմը, կամ հենց Սամվել Հովհաննիսյանը, որից հետո համապատասխան աշխատակիցը աշխատանքային պայմանագիր է կնքել տնօրենի հետ։ Իր հաշվարկներով՝ Ա.Խաչատրյանը մոտը եղած բանկային քարտով ստացել է մոտ 400.000 ՀՀ դրամ, իսկ ինքը յուրաքանչյուր ամիս կանխիկ ձևով նրան է տվել 300.000 ՀՀ դրամ։ Թեև Կարապետը գրանցված է եղել որպես աշխղեկ, սակայն նա իրականում աշխատել է որպես վարորդ և նրա մոտ է գտնվել ձևական գրանցված աշխատակցի մեկ հատ քարտ, բացի դրանից, ստացել նրա՝ որպես աշխղեկի աշխատավարձը։ Կարապետի մոտ եղել է Օզմանյան Փարիշանի անվամբ բանկային քարտը։ Իր մոտ մնացած մյուս նմանատիպ աշխատակիցների բանկային քարտերից կանխիկացված գումարներից կատարել է ընթացիկ ծախսեր, եղել են դեպքեր, որ շտապ պետք է եղել տարածքներ մաքրել՝ արտահերթ. կամ այլ միջոցառումների համար, որտեղ մաքրողներ չեն եղել, որպեսզի գործը չտուժեր, ինքն իր մոտ եղած գումարներից ամսական մոտ 100.000 ՀՀ դրամ հավելյալ գումար է տվել տարբեր հավաքարարների, իրեն ամեն ամիս մնացել է մոտ 200.000 ՀՀ դրամ գումար, որը ծախսել է անձնական կարիքների համար։ Մյուս բրիգադներում նման կարգով ձևակերպված մարդիկ եղել են, թե ոչ, չգիտի, այդ կապակցությամբ որևէ տեղեկություն հայտնել չի կարող։
Երբ ինքն է գտել որևէ անձի նրան ձևականորեն գրանցվելու համար, ապա նրանից վերցրել է համապատասխան փաստաթղթեր՝ անձնագիր, սոցիալական քարտ, դիմում աշխատանքի ընդունվելու համար և նշված կարգով դրանք ներկայացրել է ընկերություն, որից հետո աշխատանքային պայմանագիրը տարել է, վերջիններս ստորագրել են այն, ապա ինքը հաշվապահությունից ստացել է տվյալ անձի բանկային քարտը։ Իր մտաբերմամբ՝ Արմեն Խաչատրյանին տրված ձևական գրանցված աշխատակիցների չորսական քարտերը պատկանել են Խուդոյան Ջամիլային, Սադոյան Բասեին, Ավդալյան Մահմադին և Ավդոյան Մայային։
2003 թվականից որպես աշխղեկ ղեկավարել է իր բրիգադը և որդու բրիգադը, հետևել է իր հավաքարարների կողմից իրենց տարածքների մաքրման աշխատանքներին և նույնիսկ եղել են դեպքեր, որ ինքն է մաքրել տվյալ տարածքը, քանի որ համապատասխան անձը այդ օրն աշխատանքի չի եկել՝ ինչ-որ պատճառով։ 2003 թվականից իր երկու բրիգադների աշխատակիցների վերաբերյալ կազմել և ընկերություն է ներկայացրել աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որենց արդյունքում աշխատակիցները ստացել են համապատասխան գումարներ։
Իր երկու բրիգադներին տրված տարածքը կազմել է 209 դրույք և այդ տարածքներից իրենք ամեն օր մաքրել են միայն կենտրոնի կարևոր փողոցները, իսկ երկրորդական փողոցները մաքրել են մի քանի օրը մեկ։ Տրամադրված տարածքներից երրորդական փողոցները ընդհանրապես չեն մաքրել և դրանց հաշվին ունեցել են ձևական գրանցված աշխատակիցներ։ Եղել են դեպքեր, երբ չմաքրվող փողոցների համար բողոքներ են ստացել և դրանց մասին տեղեկացրել է կամ Սամվել Հովհաննիսյանը կամ փոխտնօրեն Գրիգոր Մկրտչյանը, որից հետո իրենք իրական հավաքարարների տարել են տվյալ փողոց, միաժամանակ նրանց վճարել են որոշակի գումար։ Երբ Սամվել Հովհաննիսյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ բողոք է եղել չմաքրվող տարածներից մեկի համար, պարզապես ասել է՝ մտեք <<ջեբերը>>, որը նշանակում էր մաքրել չմաքրվող տվյալ տարածքը։
Մի քանի տարի է, ինչ յուրաքանչյուր ամիս ունեցել է մոտ 9 կամ 10 ձևական գրանցված անձանց բանկային քարտեր։ Իր մոտ եղած 9 կամ 10 բանկային քարտերից ինքը յուրաքանչյուր ամիս 300.000 ՀՀ դրամ գումար տվել է Ա.Խաչատրյանին, սակայն չի կարող ասել, թե նա ինչպես է տնօրինել նշված գումարները։ Բացի այդ, յուրաքանչյուր ամիս ստացել է մոտ 200.000 ՀՀ դրամ գումար՝ կախված այն բանից, թե որքան հավելյալ գումարներ է վճարել իր և որդու բրիգադների հավաքարարներին, որպեսզի նրանք մաքրեն տվյալ ամսում անհրաժեշտ չմաքրվող տարածքները։ Զղջում է կատարածի համար, միաժամանակ պատրաստակամ է վերջնահաշվարկ կատարելու դեպքում վերականգնել իր կողմից հափշտակված ողջ գումարները։
Իր մոտ են եղել երկու քարտեր՝ Շամոյան Բասեի և Շամոյան Սինամի անվամբ քարտերը, իսկ մյուս անձանց անվամբ քարտերը տարբեր ամիսներին եղել են տարբեր հավաքարարների մոտ, որոնք որ աշխատել են և մաքրել չմաքրվող տարածքները։ Քննությունը սկսվելուց հետո որևէ մեկի հետ քննարկում չի կատարել իրավապահ մարմիններին հարցաքննության ներկայանալու դեպքում միատեսակ ցուցմունքներ տալու, հանցագործության հետքերը թաքցնելու վերաբերյալ։ Երբ իմացել է, որ Ս.Եղոյանին ձերբակալել են, ինքնակամ ներկայացել է և հայտնել ճշմարտությունը։
Աշխատակիցների ներկա-բացական կատարել է ինքը, որևէ մեկը դա չի արել, իսկ տարածքները ժամանակին և լավ մաքրելու համար պարբերաբար ստուգումներ է կատարել Ա.Խաչատրյանը, Սամվել Հովհաննիսյանը և նրա մյուս տեղակալ Գ.Մկրտչյանը, քաղաքապետարանի կամ թաղապետարանի կոմունալ բաժնի աշխատողնեը, որոնց տվյալները չգիտի։
Թաղապետարանից կամ քաղաքապետարանից որևէ մեկն իրենց աշխատակիցների կողմից աշխատանքի գալու կամ չգալու հանգամանքը չի ստուգել։ Այդ ամենը կատարել են աշխղեկները։ Հսկողներին միայն հետաքրքրել է տարածքի մաքրությունը։
Մինչև քարտային համակարգին անցնելը՝ աշխատավարձը ստացել են գանձապահի մոտ՝ անձամբ ներկայանալու և փաստաթուղթը ստորագրելու միջոցով, ուստի ձևական աշխատողներ չեն ձևակերպվել, իսկ քարտային սիստեմով նման բան հնարավոր էր։ Դա եղել է Ա.Խաչատրյանի առաջարկը, իսկ թե նա այս հարցով որևէ մեկի՝ այդ թվում՝ տնօրենի, հետ պայմանավորվածություն ունեցել է, թե ոչ, չի կարող ասել։
Եթե 4 հավաքարարների բրիգադներում հաստիքի է եղել, ապա որևէ տարբերություն չի եղել, թե նշված անձը կլիներ իր բրիգադներում, թե Սամվել Եղոյանի, սակայն չի կարող ասել, թե նրանցից ովքեր են իրեն դիմել և սակայն ընդգրկվել են Ս.Եղոյանի բրիգադում։ Հնարավոր է, որ Ս.Եղոյանի բերած ձևական աշխատակիցը ընդգրկվել է իր բրիգադներից մեկում, քանի որ այդտեղ է եղել ազատ տեղ կամ հաստիք։
Երբևէ իրեն թույլ չի տվել Ս.Եղոյանից հարցնել և իմանալ թե նրա մոտ քանի ձևական գրանցված անձինք կան։
2008 թվականից ընկերությունը ղեկավարել է Արթուր Հովհաննիսյանը, իսկ 2010թ., երբ Ա.Հովհաննիսյանը ընտրվել էր Երևանի ավագանու անդամ, եղբորը՝ Սամվել Հովհաննիսյանին, ով այդ ժամանակ աշխատում էր ընկերությունում որպես ինժիներ, դարձրել է ընկերության տնօրեն, սակայն փաստացի ղեկավարել է Ա.Հովհաննիսյանը։ Արթուր Հովհաննիսյանն ունեցել է Սամվել Հովհաննիսյանի ստորագրության դրոշմը, որով կատարել է ողջ աշխատանքը, իսկ երբ նա տեղում չէր լինում, այդ ամենը կատարում էր Սամվել Հովհաննիսյանը։ Եղել են դեպքեր, երբ ձևական գրանցված աշխատակցի տվյաները տվել է Սամվել Հովհաննիսյանին և ասել, որ վերջինս փոխարինող է, բացատրել է, որ մարդ չկա պետք է այս անձին ձևակերպեն, որպեսզի այդ աշխատանքը կարողանան կատարել, և վերջինս ստորագրել է նշված փաստաթղթերը։ Երբ Ա.Հովհաննիսյանը տեղում չի եղել, փաստաթղթերը ստորագրել է Ս.Հովհաննիսյանը>>։
07.12.2013թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2010թ. վերջին Ա.Հովհաննիսյանը հրավիրել է չորս բրիգադների աշխատողներին և պարզել, որ գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց թիվն ավելի շատ է, քան նա գիտեր։ Այնուհետև, իրեն և Ս.Եղոյանին ասել է, որպեսզի շարունակեն նույն կերպ աշխատել։ Դրանից մոտ 3 ամիս անց ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գ.Հարությունյանն իրեն ասել է, որ գիտի, որ պահում են գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց, բացի այդ ասել է, որ ինքը պետք է նրան տա նշված անձանց անվամբ մի քանի քարտեր։ Այդ պատճառով Գագիկին է տվել նման անձանց երկու քարտ, իսկ մի քանի ամիս հետո նրան է տվել ևս մեկ քարտ։ Գագիկի մոտ գտնվող քրատերի՝ ձևական գրանցված անձանց աշխատավարձը կազմել է 80.000 ՀՀ դրամ։ Սույն թվականի հոկտեմբեր ամսին Գագիկը նշված անձանց քարտերը տվել է իրեն, սակայն, քանի որ տվյալ անձինք ազատվել էին աշխատանքից, ինքն այդ քարտերը հանձնել է տնօրինությանը։ 5 կամ 6 անգամ նշված գումարներից Գագիկից վերցրել է 80.000 ՀՀ դրամ և այդ գումարը տվել է այն հավաքարարներին, որոնք տվյալ ամիսներին, բացի հատկացված տարածքներից, մաքրել են այլ վայրեր։ Հետագայում Ս.Եղոյանից իմացել է, որ Գ.Հարությունյանը նրան ևս կանչել է մոտը և քարտ է պահանջել։ Իր իմանալով՝ Ս.Եղոյանը Գագիկին է տվել Ս.Նասրյանի անվամբ բանկային քարտը։ Չգիտի, արդյոք այդ քարտը Գագիկը տվել է Սինամին, թե ոչ։
Իր մոտ ձևական գրանցված աշխատողներն ավելի շատ են եղել, քան Սամվելի մոտ, որի պատճառով ինքը Գագիկին տվել է երեք ձևական գրանցված աշխատողի քարտ, իսկ Սամվելը տվել է մեկ հատ։ Կարծել է, որ տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը տեղյակ է իր՝ Գագիկին քարտ տալու վերաբերյալ, այդ պատճառով, ինչպես Ա.Խաչատրյանին, այնպես էլ՝ Գ.Հարությունյանին տվել է քարտերը։ Թեև ինքը մտածել է, որ տնօրենը տեղյակ է այդ ամենից, սակայն Գագիկն իրեն ոչինի չի ասել՝ տնօրենի տեղյակ լինելու մասին։ Ինքը ևս Գագիկին չի հարցրել, արդյոք տնօրենը տեղյակ է այդ ամենից, թե ոչ։ Այդ մասին հետագայում որևէ մեկին չի ասել, իմացել են միայն ինքը և Ս.Եղոյանը։ Գագիկ Հարությունյանը ներկա է գտնվել 2010թ. վերջին Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից վարած խոսակցությանը՝ ձևական աշխատակիցներ գրանցելու վերաբերյալ։ Բացի Ա.Խաչատրյանից և Գ.Հարությունյանից, այլ անձանց ձևական գրանցված աշխատողների քարտեր չի տվել։ Ավելին, Ա.Խաչատրյանից բացի, որևէ մեկին գումար չի տվել>>։
03.02.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Ուսումնասիրելով քննիչի կողմից իրեն ներկայացրած անձանց անձնական գործերը, հայտնել է, որ Շ.Իբոյանին ճանաչում է որպես ցերեկային խմբի հավաքարար, սակայն վերջիս աշխատանքի չի եկել։ Նունո Գուլանյանին ճանաչում է որպես անցումների հավաքարարի, սակայն վերջինսևս աշխատանքի չի ներկայացել։ Ո.Գրիգորյանին ճանաչում է որպես անցումի հավաքարարի, վերջինս մինչ օրս աշխատում է։ Ա.Սուքիասյանին ճանաչում է որպես անցումի հավաքարարի։ Հասմիկ Պետիկյանին ճանաչում է որպես նախկին հավաքարարի, վերջինս մաքրել է Վ.Սարգսյան փողոցը։ Կ.Փարումիզյանին չի ճանաչում, նրա անձնական գործի ուսումնասիրմամբ իմացել է, որ իր բրիգադից է եղել, սակայն վերջինս չի աշխատել։ Ք.Օզմանյանին, Լ.Պետրոսյանին ճանաչում է, վերջիններս, սակայն, չեն աշխատել։ Ճանաչում է Ս.Ջնդոյանին, վերջինս մաքրել է Արշակունյաց փողոցը, Ն.Ալոյանին, Զ.Մամոյանին, Մ.Կալոյանին, Ս.Քոսոյանին, Ն.Շամոյանին, Թ.Խուդոյանին ճանաչում է որպես գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց։ Գ.Հովհաննիսյանին, Ս.Հակոբյանին, Ն.Ուսոյանին, Ա.Ներսիսյանին, Ա.Խաչատրյանին, Գ.Խատոևային ճանաչում է որպես գրանցված և աշխատող անձանց։ Թ.Բրոյանին ճանաչում է որպես նախկին աշխատողի։
Ուսումնասիրել է իրեն ներկայացրած՝ պատին փակցված Կենտրոն վարչական շրջանի քարտեզը, որի վրա կարմիր գրիչով ֆիքսված են 132 փողոցները՝ ըստ աշխղեկների, այսինքն՝ իր անվան դիմաց գրված է <<Գ>>, Սամվելինը՝ <<Ս>>։ Հայտնել է, որ Բեյրութի փողոցը մաքրել են շաբաթը երկու անգամ, իսկ Աբովյան, Սարալանջի խճուղին, Ալիխանյան փողոցը, Ծիծեռնակաբերդի խճուղին և վերին հատվածը, նաև՝ Սարալանջի նոր խճուղին, Թաիրովի փողոցը մշտապես մաքրել են ամեն երկրորդ օրը, Էջմիածնի խճուղին՝ ամիսը երկու կամ երեք անգամ։ Վերֆելի փողոցը մաքրել են երկու օրը մեկ, Աղյուսագործների փողոցը՝ ամիսը երկու անգամ, Այգեստան փողոցը՝ շաբաթը երկու անգամ, Չարենցի երկրորդ նրբանցքը՝ շաբաթը երկու անգամ։ Մնացած փողոցներն ամեն օր մաքրել են։
Վարդանանց փողոցը, Տիգրան Մեծի փողոցը, Մ.Խորենացու փողոցը, Պարոնյան փողոցը, Մոսկովյան փողոցը, Ե.Քոչար փողոցը, Սայաթ-Նովա փողոցը օրական մաքրել են մեկ անգամ, թեև դրանք պետք է մաքրվեին օրական երկու անգամ։ Ցանկում առկա մյուս 19 փողոցները մաքրել են օրական երկու անգամ։ Փողոցները ջրվել են մինչև իրենց՝ աշխատանքի դուրս գալը, ամեն օր ջրվել կամ ջրցան մեքենայով մաքրվել են <<պլանի գլխից>> Աբովյան փողոցով մինչև քաղաքապետարանի մոտ և դիմացի հրապարակը, Մատենադարանից Մաշտոցի փողոցով և օպերայի հրապարակով մինչև ձկան խանութի մոտ, Սայաթ-Նովայից մինչև Խանջյան փողոցը։ Թումանյան, Ամիրյան, Կորյուն, Սարյան, Չարենց, Ա.Մանուկյան, Նալբանդյան, Պռոշյան, Դեմիրճյան, Պարոնյան և Գ.Լուսավորիչ փողոցները ևս մաքրվել են ամեն օր։ Արշակունյաց փողոցը ջրվել է երկու օրը մեկ անգամ մնացած փողոցները լվացվել են երկու կամ երեք օրը մեկ անգամ>>։
31.05.2014թ. նախաքննական մարմնում որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Քանի որ Ռ.Խաչատրյանը չի կարողացել լրացնել իրենց բրիգադի աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը, Ռոբերտի խնդրանքով դրանք լրացրել է ինքը, սակայն ստորագրել է Ռոբերտը։
Ռ.Խաչատրյանն ամեն ամիս մոտը ունեցել է իր բրիգադում հրամանագրված հավաքարարների տվյալները՝ անուն ազգանունները, որի հիման վրա օգնել է վերջինիս։ Ցերեկային բրիգադում եղել են գրանցված և չաշխատող անձինք, որոնց ինքը չի ճանաչել։
Ուսումնասիրելով քննիչի կողմից ներկայացված տեղեկագրերը, հայտնել է, որ դրանք լրացրել է ինքը, սակայն ստորագրել է Ռոբերտը։ Ս.Աբադյանի և Մ.Հովակիմյանի տվյալներն իրեն ասել է Ռոբերտը և ինքը լրացրել է։ Վերջիններիս չի ճանաչում, քանի որ նրանք ընկերությունում չեն աշխատել, եղել են գրանցված և չաշխատող անձինք։ Հաղթանակի կամուրջի մոտից մինչև Կիևյան կամրջի տակ, մանկական երկաթուղու հատվածը մաքրել են իր և Ս.Եղոյանի բրիգադի հավաքարարները։ Հիմնականում մաքրել են գիշերը ժամը 05։00-ից մինչև ժամը 08-09։00-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Բրիգադի հավաքարարները, ավարտելով իրենց տարածքները մաքրելը, Սամվելը և Կարոն նրանց տեղափոխել են <<նաբերեժնու>> ձոր, որը մշտապես մաքրել են 15-20 հավաքարարների հետ միասին։ Սվետլանան և Մարետան երբեք չեն աշխատել որպես հավաքարար>>։
02.06.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ վկա Ս.Աբադյանի հետ որպես մեղադրյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Ցերեկային հավաքարարների բրիգադում ընդգրկված են եղել գրանցված և չաշխատող անձինք, իր հետ առերեսվողը եթե աշխատեր, անպայման կճանաչեր նրան։ Ամեն երկրորդ օրը մոտ 15-20 հավաքարարներով մտել են Հաղթանակի կամուրջից <<նաբերեժնու>> ձորը և մաքրել այդ տարածքը։ Նշված վայրում երբևէ չի տեսել իր հետ առերես հարցաքննվողին>>։
02.06.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ վկա Մ.Հովակիմյանի հետ որպես մեղադրյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<Ամեն երկրորդ օրը ժամը 05։00-ից մինչև ժամը 09։00-ն ընկած ժամանակահատվածում 15-20 հավաքարարներով մաքրել են <<նաբերեժնու>> ձորը, բացի այդ, մաքրել են նաև Հաղթանակի կամուրջի, մանկական երկաթուղու մոտից մինչև Կիևյան կամուրջի տակը։ Իր հետ առերեսվողին չի տեսել նշված տարածքում՝ որպես հավաքարար աշխատելիս։ Պնդել է, որ Վերջինս չի աշխատել նշված վայրում>>։
17.07.2015թ. նախաքննական մարմնի մոտ մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի հետ որպես մեղադրյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<<<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձինք, ով ում տեղը աշխատել է, նա է ստացել աշխատավարձ։ 2009 թվականից հունվար ամսի Ա.Հովհաննիսյանի պահանջով գումար է տվել Արմեն Խաչատրյանին՝ հիմնարկի ծախսերի համար։
Պնդել է, որ 2009 թվականից գումարները տվել է Արմեն Խաչատրյանին>>։
22.07.2014թ. նախաքննական մարմնի մոտ մեղադրյալ Ս.Հովհաննիսյանի հետ որպես մեղադրյալ առերես հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ <<2008-2013 թվականն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աշխղեկ։ Ղեկավարել է իր և որդու հավաքարարների բրիգադները։ Ամեն օր մաքրել են Կենտրոն համայնքի տարբեր հատվածներ։ Բրիգադներում ունեցել են փոխարինող հավաքարարներ, ովքեր եղել են գրանցված, սակայն աշխատանքի չեն եղել։ Վերջիններիս փոխարեն մաքրույթուն են կատարել աշխատանքի եկող հավաքարարները և վարձատրվել են։ Գրանցված, սկայն աշխատանքի չեկող անձան անվանել են <<փոխարինողներ>>։ Ս.Հովհաննիսիյանը տեղյակ է եղել դրա մասին։ Գրանցված, սակայն աշխատանքի չեկող անձանց մասին Սամվել և Արթուր Հովհաննիսյանները տեղյակ են եղել։ Նման անձանց վերաբերյալ ասել է տնօրենին, ապա հրամանագրվել են՝ տնօրենի հրամանով։ Գրանցված և աշխատանքի չներկայացող անձանց գրանցվելու և ազատվելու վերաբերյալ տեղեկացրել է Սամվել և Արթուր Հովհաննիսյաններին>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Շամոյանը հայտնել է, որ իրականում բոլոր փողոցները մաքրվել են։ Նախաքննության ժամանակ ցուցմունքները գրել է քննիչի թելադրանքով և դրանք իրականությանը չեն համապատասխանում, իսկ ներկայումս, դատարանում որևէ մեկի նկատմամբ անձնական կաշկանդվածություն չունի, որի պատճառով հայտնում է ճշմարտությունը։ Այն դեպքերում, երբ չի ցանկացել գրել քննիչի թելադրածը, վերջինս ասել է, որ չգրելու դեպքում կալանավորելու է իրեն։ Չի կարող ասել, թե նախաքննություն կատարող քննիչին որտեղից է հայտնի եղել այն ամենը, ինչ գրված է ցուցմունքներում։ Ա.Հովհաննիսյանի հետ առերես հարցաքննությունը տեղի է ունեցել քրեակատարողական հիմնարկում, որի ժամանակ քննիչն իրեն որևէ սպառնալիք չի ներկայացրել։ Իր բոլոր հարցաքննություններին ներկա է գտնվել փաստաբան Մ.Հովհաննիսյանը։
Պնդել է, որ ինքը 2009 թվականից յուրաքանչյուր ամիս գումար է տվել Ա.Խաչատրյանին, սակայն չգիտի, թե նա ինչպես է այն տնօրինել։ Մասնավորապես, Ա.Խաչատրյանին է տվել աշխատանքի գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող 4 անձանց բանկային քարտեր։ Իր մոտ ևս եղել են նմանատիպ անձանց 3 բանկային պլաստիկ քարտեր։ Գումարների կանխիկացումը կատարել է Ա.Խաչատրյանը։ Քարտերի վրայի գումարները կազմել են 30-40.000 ՀՀ դրամ։ Ենթադրում է, որ այդ մասին իմացել է նաև Ա.Հովհաննիսյանը։ 2011թ., երբ Ա.Հովհաննիսյանը հրավիրել է ժողով և պարզել, որ գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց քանակն ավելի մեծ է, քան նա գիտեր, դրանից հետո կադրերի բաժնի միջոցով պարզել են այդ անձանց ցանկը, որոնք իրականում աշխատանքի չեն գալիս, սակայն գրանցված են։ Այնուհետև, 2011 թվականից Ա.Հովհաննիսյանի պահանջով ամսական 300.000 ՀՀ դրամ է փոխանցել Ա.Խաչատրյանին՝ ընկերության ծախսերը հոգալու համար։ Ս.Եղոյանի հետ միասին ընդհանուր փոխանցել են ամսական 700-800.000 ՀՀ դրամ գումար։ 3 անձանց բանկային քարտ տվել է Հարությունյանին, չորսը` Խաչատրյանին։ Մինչ այդ` այդ քարտերը գտնվել են իր մոտ։ Հարությունյանին քարտերը տվել է նրա պահանջով, քանի որ նա եղել գլխավոր հաշվապահը և կարծել է, որ այդ ամենը համաձայնեցված է եղել տնօրենի հետ, թեև նրան չի ասել Խաչատրյանի հետ ունեցած պայմանավորվածության մասին։ Մշտապես իր մոտ գտնվել են երեք փոխարինողների բանկային քարտեր։ Չի մտաբերում, արդյոք Ս.Հովհաննիսյանը պահանջել է ազատել փոխարինող անձանց, թե ոչ։ Գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց վերաբերյալ բոլորն իմացել են` տնօրենը, կադրերի բաժինը, հաշվապահությունը։ Երբևէ չի եղել դեպք, որ հաշվապահը գա և ստուգի տարածքները, որոնք մաքրվել են։ Նման հսկողություն իրականացրել են տնօրենը և ինժեները։ Եղել են 4 բրիգադներ, որոնցում ընդգրկված եղել գրանցված, սակայն չաշխատող անձինք։
2011 թվականից առաջ Ա.Հովհաննիսյանին որևէ քարտ և գումար չի փոխանցել։ Ս.Հովհաննիսյանը ընկերության գործառույթներից տեղյակ չի եղել, նրան երբևէ գումար կամ քարտ չի տվել։ Չգիտի, արդյոք նա տեղյակ է եղել գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց վերաբերյալ, թե ոչ։ Ինքը ստացել է այն երկու անձանց աշխատավարձի գումարները, որոնց փոխարեն աշխատել է, որը կազմել է 160.000 ՀՀ դրամ։ Հարկային ստուգումից հետո որոշվել է, որ աշխատողը չի կարող աշխատել երեք դրույքից ավելի չափով։ Երբ Ա.Հովհաննիսյանն տեղեկանում էր, որ ախատանքը չի կատարվել, միջոցներ էր ձեռնարկում այն կատարելու ուղղությամբ։ Բոլոր հավաքարարները, ովքեր փաստացի կատարել են մաքրման աշխատանքներ, ստացել են գումարներ։ Մինչև 2011թ. ունեցել են գրանցված, սակայն չաշխատող անձինք, նրանց գումարները բաշխվել են աշխատող անձանց միջև։ Այլ անձանց միջև չի բաշխվել։
Գործով Վկա Մելքոնյանը առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2007 թվականից մինչև 2012 թվականն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես անհատական հաշվետվությունների գծով հաշվապահ։ Աշխատողների քարտերը բանկերից վերցրել է և տարել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ։ Սույն գործը հարուցվել է այն ժամանակ, երբ ինքն ազատվել է աշխատանքից, ուստի ոչնչից տեղյակ չէ։
Պնդել է, որ բանկ է գնացել համապատասխան լիազորագրով, անձնական քարտերը ստացել և տրամադրել է աշխղեկներին։ Երբևէ չի եղել դեպք, որ քարտը ստանա և չհանձնի աշխատակցին։ Ինքը նման լիազորություն չի ունեցել ստուգելու, արդյոք գրանցված աշխատողները հաճախել են աշխատանքի, թե ոչ։ Քարտերը տվել է աշխղեկներին և տեղյակ չէ, արդյոք նրանք փոխանցել են աշխատողներին, թե ոչ։ Աշխատողների ընդունման և ազատման գործընթացից տեղյակ չէ։ Միյան տեղեկացված է ընթացակարգից>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հաշվապահ։ Նույն ընկերությունում նոր ընդունված աշխատակիցներին բանկային քարտեր տրամադրելու համար նախատեսված է եղել մատյան, որտեղ նոր ընդունված աշխատակիցներն ստորագրել են իրենց անվամբ բանկային քարտի ստացման դիմաց և ստացել են իրենց բանկային քարտերը։ Եղել են դեպքեր, երբ ղեկավարության իմացությամբ նշված անձանց քարտերը ստացել են աշխղեկները, քանի որ աշխղեկները մշտապես պատճառաբանել են, որ հավաքարարները գիշերն են աշխատում և չեն կարողանում գալ ընկերություն, որպեսզի ստանան բանկային քարտերը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ պնդում է այն ամբողջությամբ։ Միայն Ա.Կայսերյանի դեպքում է, որ ինքը տեղյակ է եղել, որ նա գրանցված է եղել, սակայն չի հաճախում աշխատանքի։ Հավելել է, որ քանի որ աշխատողներն աշխատել են գիշերային հերթափոխով, եկել են հեռվից, այդ նպատակով քարտերը փոխանցել է աշխղեկերին, որպեսզի նրանք փոխանցեին աշխատողներին։
Վկա Գայանե Մնացականյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու նպատակով փաստաթղթեր է տրամադրել որդու ընկերոջը՝ Արման Ավագյանին։ Վերջինս իրեն ձևակերպել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն ինքը երբևէ աշխատանքի չի գնացել։ Ավելին, որևէ դիմում չի ներկայացրել, անգամ տվյալ կազմակերպության տեղը չգիտի։ Տասնմեկ ամիս հետո Արմանն ազատվել է աշխատանքից, ապա, ինքը վերցրել է իր աշխատանքային գրքույկը, որում նշված է եղել համապատասխան ստաժը։
Պնդել է, որ երբևէ աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Կարինե Նազարեթյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 3 տարի առաջ տղայի ընկերը՝ Արման Ավագյանը, առաջարկել է իրեն աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու նպատակով որպես աշխատող ձևակերպել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, ինչին համաձայնվել է։ Այդ նպատակով Արմանին է տրամադրել փաստաթղթերը և <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում ձևակերպվել է որպես հավաքարար, սակայն երբևէ աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ չի ունեցել և աշխատանքի չի գնացել>>։
Վկա Եվգինե Փաբուջյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Առաջին երկու ամիսն աշխատանքի չի գնացել։ Դրանից հետո մշտապես գնացել է աշխատանքի։ Աշխատավարձը կազմել է 80.000 ՀՀ դրամ, որը ստացել է բանկային քարտի միջոցով։ Քարտն իրեն տրամադրել է Ս.Եղոյանը՝ առձեռն, սակայն երբեք գումար չի ստացել։ Իր քարտից, բացի իրենից, այլ անձ չի օգտվել։ Չգիտի, թե իր չգնացած ժամանակ իր փոխարեն այլ անձ աշխատել է, թե ոչ>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<<<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության աշխղեկ Սամվել Եղոյանի միջոցով գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն աշխատանքի չի գնացել և որևէ գումար չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է այն և հայտնել, որ իրականում աշխատանքի չի գնացել>>։
Վկա Սանամ Խուդոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Գ.Շամոյանի ծանոթը։ Քանի որ ցանկացել է ապառիկ կարգով գույք ձեռք բերել,Գ.Շամոյանին է տրամադրել անձնագրի և սոցիալական քարտի պատճենները և ձևակերպվել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Չի մտաբերում, թե այդ ամենը որ թվականին է եղել։
Պնդել է, որ երբևէ հիշյալ ընկերությունում չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Կարապետ Փաբուջյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<շուրջ 11 տարի աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մասնավորապես, ձևակերպված է եղել որպես աշխղեկ, սակայն իրականում կատարել է վարորդի աշխատանքներ և վարել է <<Վազ 21-06>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Աշխատանքի է ընդունվել քրոջ՝ Անժելա Փաբուջյանի, միջոցով, ով ևս աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Ինքը հանդիսացել է բրիգադիրներ Գյուլիզար Շամոյանի և Սամվել Եղոյանի վարորդը, իր պարտականությունների մեջ է մտել հավաքարարներին աշխատանքի տանելը, ավելներ բաժանելը։ Աշխատավարձը ստանալու նպատակով ստացել է 2 բանկային քարտեր, որոնցից մեկը իր անունով է եղել, իսկ մյուս բանկային քարտը տրամադրել է Գյուլիզար Շամոյանը, որն իր անվամբ չի եղել, թեև գումարները տնօրինել է ինքը։ Մեքենան նորոգելու նպատակով այդ քարտով ստացել է 80.000 ՀՀ դրամ գումար>>։
Վկա Արտավազդ Ասլիկյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<կինը՝ Մանյա Ենոքյանը, աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար և ժամանակին ստացել է հասանելիք աշխատավարձը։ Տվյալ կազմակերպության հետ որևէ առնչություն չի ունեցել>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Շուրջ 40 տարի աշխատել է գործարանում որպես խառատ, սակայն, արդեն 4-5 տարի է աշխատում է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Բրիգադի աշխղեկն է եղել Գյուլին, որը միաժամանակ իրենց հարևանն է։ Մշտապես մաքրել է օպերայի բակը։ Նշված տարածքը մաքրել է միայնակ, միաժամանակ հանդիսանում է Մանյա Ենոքյանի ամուսինը։ Մի քանի տարի առաջ կոնկրետ տարեթիվը և ամիս չի հիշում, Գյուլիին խնդրել է, որ կնոջը գրանցի իրենց կազմակերպությունում, որպեսզի հետագայում թոշակավորվելու ժամանակ աշխատանքային ստաժ ունենա։ Գյուլին ասել է, որ կարող է գրանցել, որից հետո ինքը կամ կինը նրան են տվել կնոջ անձնագիրը և սոցիալական քարտը, որից մի քանի օր հետո Գյուլին ասել է, որը կնոջն արդեն գրանցել է։ Ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ կինը, կնոջ անվամբ բանկային քարտ չեն ստացել, իսկ իր բանկային քարտը ստացել է ընկերությունից՝ մի երիտասարդ աղջկանից։ Չի մտաբերում, արդյոք այդ պահին կինը որևէ փաստաթուղթ. ստորագրել է, թե ոչ, սակայն երբևիցէ ընկերություն չի եկել, միաժամանակ որևէ օր աշխատանքի չի գնացել։ Աշխատում է 2 դրույքով և ստանում 68.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ Բացի կնոջից, այլ անձանց չգիտի, չի ճանաչում, որոնք իր կնոջ պես գրանցված են եղել ընկերությունում։ Ժամանակին, երբ Գյուլին խնդրել է կնոջ ստաժի համար, ինքն այդ ժամանակ չի իմացել, որ Գյուլին մարդկանց է գրանցում ստաժի համար։ Աշխատանքի է գնացել ամեն օր՝ գիշերը ժամը 03-ին <<ՊԱԶ>> մակնիշի ավտոբուսուվ, որի համարները չի հիշում, սակայն այդ ավտոբուսով իր հետ միասին աշխատանքի են գնացել գործընկերներ՝ Զադեն, Զորիկը, Ռուզանը, Խաչեն և այլ անձին>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հայտնել է, որ նման բովանդակությամբ ցուցմունք չի տվել, սակայն չի կարող բացատրել, թե ինչու է նման բան գրվել։
Վկա Փարիշան Օզմանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ազգականի միջոցով գրանցված է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Երբևէ աշխատանքի չի գնացել, աշխատավարձ չի ստացել։ Ճանաչում է ամբաստանյալներ Ս.Եղոյանին և Գ.Շամոյանին>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…իրականում չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել, Սամվել Եղոյանին կամ այլ աշխատողների չի ճանաչում։ Ողջ իրականությունը հետևյալն է. սկեսուրը՝ Ատլաս Օզմանյանը, տարիներ առաջ աշխատել է Շենգավիթ. համայնքում՝ որպես հավաքարար։ Նա աշխատում էր Անտոնյան ազգանունով մի մարդու մոտ, որը տնօրենն էր։ 1989 թվականից մինչև 1998թթ. աշխատել է Շենգավիթ. համայնքում՝ որպես հավաքարար, 1993 թվականից վիրահատվել է և շուրջ 5 տարի աշխատել՝ որպես հավաքարար։ 1998 թվականից բժիշկներն արգելել են աշխատել, որից հետո չի աշխատում։ 2010 թվականից սկեսուրն ասել է, որ իրեն կարող է որպես աշխատող ձևակերպել ծանոթի միջոցով, ասել է նաև, որ իրեն ձևակերպելու են <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ- ընկերությունում, աշխատանքի չի գնալու, ստաժն է ավելանալու, գումար նույնպես չի ստանալու։ Համաձայնվել է, տվել է անձնագրի և սոցքարտի պատճենները, մի քանի օր անց իմացել է, որ իրեն արդեն ձևակերպել են որպես հավաքարար՝ նույն ընկերությունում։ Անձնագրի և սոցքարտի հետ տվել է նաև աշխատանքային գրքույկը, հետո աշխատանքի չի գնացել։ Աշխատողներին, Սամվել Եղոյանին չի ճանաչում, հոկտեմբերի 29-ին տեգրոջ կինը՝ Սեյրան Դավրեշյանը, ասել է, որ Սամվել Եղոյանին, ում մոտ գրանցված է եղել՝ բռնել են։ Վերջինս իրեն տվել է իր անվամբ բանկային քարտ՝ պին կոդի պարունակությամբ ներդիրով։ Միևնույն ժամանակ, տեգրոջ կինը խնդրել է, որ ոստիկանությունում ցուցմունք տա, թե իբր աշխատել է Սամվել Եղոյանի մոտ, մաքրել է Խանջյան փողոցը և քարտով ստացել է աշխատավարձ, խնդրանքը չի մերժել և հոկտեմբերի 29-ին այդպես ցուցմունք է տվել, սակայն իրականությունը ներկայիս ցուցմունքն է։ Ս. Եղոյանին չի ճանաչում, նրա անունը իմացել է հոկտեմբերի վերջին, իր անվամբ բանկային քարտը երբեք չի օգտագործել, այն իր մոտ չի գտնվել մինչև հոկտեմբերի վերջ։ Չի իմացել, թե քարտն ում մոտ է գտնվել, ով է ստացել իրեն հասանելիք աշխատավարձը։ Երբեք Կենտրոն մաքրությունում չի աշխատել, ներկայացնում է տեգրոջ կնոջ կողմից հոկտեմբերի 29-ին տրամադրված բանկային քարտը և գաղտնաբառի պարունակությամբ ներդիրը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ տվյալ ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում, ավելին, ինքը քննիչին որևէ բանկային քարտ չի տվել, թեև չի բացառում տվյալ փաստը, քանի որ ներկայումս չի մտաբերում։
Վկա Աննա Զահարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանի հեռավոր ազգականը։ Մի քանի տարի առաջ մոր՝ Այշան Զահարյանի, հետ դիմել են Գյուլիզար Շամոյանին՝ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատանքի անցնելու համար։ Այդ նպատակով վերջինիս տրամադրել է իր և մոր անձնագրի պատճենները։ Գյուլիզարն առաջարկել է նրանց մաքրել Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտային հարող հատվածը, սակայն մեկ օր աշխատելուց հետո իրենք հրաժարվել են ներկայանալ աշխատանքի։ Այդուամենայնիվ, աշխատավարձ երբևէ չեն ստացել, բանկային քարտ չեն ունեցել, անգամ տեղյակ չեն եղել, որ իրենց անվան տակ այլ անձինք են աշխատել>>։
Վկա Աննման Հակոբյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 5 տարի առաջ Հասմիկ Զեյնալյանին է տրամադրել անձնագիրը, աշխատանքային գրքույկը և գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում և աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ նույնպես չի ունեցել։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցվել է աշխատանքային ստաժ ունենալու նպատակով։ Գրանցվելուց հետո մոտ 7 ամիս անց ազատվել է աշխատանքից։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցված է եղել որպես հավաքարար>>։
Վկա Սվետլանա Աբադյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2013թ. ամռանը հայտարարության հիման վրա գնացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ՝ աշխատաքնի ընդունվելու նպատակով։ Ընկերության տնօրենի՝ Ա.Հովհաննիսյանի, հրահանգով մաքրել է Հրազդանի ձորը։ Աշխատել է շուրջ 4-5 ամիս, որից հետո ազատվել է աշխատանքից։ Աշխատանքի ընդունվելիս կադրերի բաժին է ներկայացրել անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկը։ Աշխատանքի գնացել է լուսադեմին՝ ժամը 05։00-ին։ Տարածքը մաքրելիս հանդիպել է Մարետա անունով կնոջ, ով նույնպես մաքրել է այդ տարածքը։ Աշխատանքի նկատմամբ հսկողություն իրականացրել է տնօրենը և նրա ենթակա աշխատողները>>։
Վկա Էմիլյա Պողոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2009թ. օգոստոս ամսին հարևանուհի Կուկուշի խնդրանքով նրան է տվել անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկը, որպեսզի նա ընդունվեր աշխատանքի։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ նախապես պետք է աշխատեր Կուկուշը, այնուհետև՝ ինքը։ Այդուամենայնիվ, երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում և աշխատավարձ չի ստացել։ Հետագայում, երբ Կուկուշը մահացել է, նրա հարազատներից մեկը վերադարձրել է իր աշխատանքային գրքույկը>>։
Վկա Էդվարդ Պողոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։ 2010թ. Գ.Շամոյանին խնդրել է իրեն գրանցել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ աշխատանքային ստաժ ունենալու նպատակով։ Բացի այդ, <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցվել են կինը և հարսը։ Ինչպես ինքը, այնպես էլ՝ կինը և հարսը, երբևէ չեն աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում և աշխատավարձ չեն ստացել։ Տեղեկացված է, որ իրենց փոխարեն աշխատել են այլ անձինք>>։
Վկա Մահմադ Ավդալյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<կինը՝ Զադինա Ավդալյանը, աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ իր փոխարեն։ Այսինքն, աշխատանքային գրքույկը տվել է Գ.Շամոյանին և գրանցվել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում։ Կինն աշխատել է գիշերային հերթափոխի՝ ժամը 02։00-ից սկսված և վերադարձել է լուսադեմին։ Աշխատավարձը բանկային քարտից ստացել է դուստրը՝ Քրիստինե Ավդալյանը, չգիտի, թե այն ինչքան է կազմել>>։
Վկա Զինա Սահակյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու նպատակով դիմել է ամուսնուն՝ Սամվել Դալլաքյանին, ով որպես բանվոր աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Այնուհետև, իրեն ձևակերպել են որպես հավաքարար, սակայն երբևէ աշխատանքի չի հաճախել, աշխատավարձ չի ստացել և բանկային քարտ չի ունեցել>>։
Վկա Լուսինե Հարությունյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամուսինը՝ Ա.Կայսերյանը, աշխատել է Գ.Հարությունյանի տանը, որտեղ կատարել է սալիկապատման աշխատանքներ։ Նրա միջոցով տրամադրել է փաստաթղթերը՝ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցվելու և աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու համար, սակայն երբևէ աշխատանքի չի հաճախել։ Հայտնել է, որ միայն աշխղեկները կարող էին ստուգել, թե փաստացի տվյալ աշխատողը գնում է աշխատանքի, թե ոչ։ Տնօրենը կամ հաշվապահը կարող էին այդ մասին չիմանալ։ Պնդել է, որ աշխատանքային գրքույկն անձամբ ինքն է տվել Գ.Հարությունյանին>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Աշխատողների բանկային քարտերը տնօրինել են Գ.Շամոյանը և Ս.Եղոյանը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ իմացել է, որ աշխատողների բանկային քարտերը տնօրինել են աշխղեկները, սակայն չգիտի, թե նրանցից կոնկրետ ով։ Կարծում է, որ Գ.Հարությունը չի իմացել, որ ամուսինը գրացված է եղել, սակայն չի հաճախում աշատանքի։
Վկա Արսեն Կայսերյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է ամբաստանյալ Գ.Հարությունյաին՝ որպես <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի գլխավոր հաշվապահի։ Նրա առաջարկով ձևակերպվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն երբևէ աշխատանքի չի գնացել։ Չի կարող մտաբերել, թե ում կողմից է եղել ընկերությունում գրանցվելու առաջարկը։ Ինքը Գ.Հարությունյանին ասել է, որ երբեք չի ներկայանալու աշխատանքի։ Երբևէ բանկից աշխատավարձ չի ստացել և բանկային քարտ չի ունեցել։ Փաստաթղթերը տվել է Գ.Հարությունյանին որպեսզի նա իրեն գրանցի՝ աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու համար>>։
Վկա Ռոման Եղոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Ս.Եղոյանի որդին։ Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է հոր՝ ամբաստանյալ Սամվել Եղոյանի, մասով ցուցմունք տալուց։ Կինը՝ Մ.Եղոյանը, և մայրը՝ Լ.Եղոյանը, որպես աշխատողներ գրանցված են եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Կինն ընդհանրապես աշխատանքի չի հաճախել իսկ մայրը՝ մեկ-մեկ։ Կնոջ բանկային քարտը գտնվել է իր մոտ, իսկ մոր բանկային քարտից տեղյակ չէ։ Կնոջ բանկային քարտը վերջում տվել է Ս.Եղոյանին>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Հանդիսանում է Սամվել Եղոյանի որդին։ Հայրն իրեն, կնոջը և մորը գրանցել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես աշխատակիցներ, սակայն աշխատանքի չեն գնացել։ Ինքը հոր պահանջով մեկ-մեկ հետևել է փողոցների կամ անցումների մաքրությանը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո չի բացառել հիշյալ ցուցմունքը և հայտնել է, որ մայրը երբևէ աշխատանքի հաճախել։
Վկա Ալվինա Իսպիրյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է ամբաստանյալներ Գ.Շամոյանին և Ս.Եղոյանին։ Նրանց հետ զրույցի ընթացքում տեղեկացել է, որ հնարավոր է աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու համար գրանցվի <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Դրանից հետո, երբ համաձայնվել է, իրեն գրանցել են այդ ընկերությունում, սակայն երբևէ աշխատանքի չի գնացել և աշխատավարձ չի ստացել։ Նույնն արվել է նաև քրոջ՝ Ռիմա Իսպիրյանի, համար>>։
Վկա Թամարա Օհանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<իրենց հարևանությամբ բնակվող եզդի կնոջը տրամադրել է իր փաստաթղթերը՝ աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու նպատակով։ Երբևէ աշխատանքի չի գնացել և աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Թուկուզ Շամոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանի ամուսնու քույրը, ներկայումս չի աշխատում և հանդիսանում է թոշակառու։ Քանի որ իր աշխատանքային գրքույկը գտնվել է իր մոտ, այդ պատճառով Գյուլիզար Շամոյանը խնդրել է իրեն տրամադրել անձնագիրը և աշխատանքային գրքուկը՝ իր փաստաթղթերով մեկ այլ անձին <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում որպես աշխատող ձևակերպելու համար, ինչին ինքը չի մերժել։ Այդ նպատակով վերջինիս է տրամադրել փաստաթղթերը, սակայն երբևէ աշխատանքի չի հաճախել, բանկային քարտ չի ունեցել և աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Բարի Մահմեդովն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ընդունվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ, սակայն ներկայումս աշխատանքի ընդունման տարեթիվը չի մտաբերում։ Հաճախել է աշխատանքի՝ նորմալ աշխատանքային գրաֆիկով>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<2015 թվականից հունիսի 22-ից մինչև 2015թ. հուլիսի 24-ն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն մոտ 15-20 օր աշխատելուց հետո առողջական խնդիրների պատճառով իր դիմումի համաձյան դուրս է եկել աշխատանքից։ Նշված օրերին աշխատելու համար, գումար չի ստացել։ Հարցրել է Ս.Եղոյանին, թե իր գումարը ով է ստանալու, վերջինս ասել է, որ ամիսը չի լրացել, լրանալու դեպքում կստանա, թեև երբևէ գումար չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է այն ամբողջությամբ։
Վկա Ռուբեն Փիլոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է քաղաքապետարանի կումունալ բաժնում։ Ամբաստանյալներ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ։ 2013թ. ամռանը մայրը՝ Մարիետա Հովակիմյանը, աշխատանքի է ընդունվել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, նրան հատկացված է եղել Երևան քաղաքի Հրազդանի կիրճ կոչվող հատվածը։ Մայրն աշխատանքի գնացել է առավոտյան ժամը 06.30-ից 07.00-ն ընկած ժամանակահատվածում, վերադարձել է ժամը 11.00-ին և ամեն ամիս ստացել է հասանելիք աշխատավարձը>>։
Վկա Լուսիկ Եղոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Սամվել Եղոյանի կինը։ Վերջինս իրեն և հարսին՝ Մերի Եղոյանին, գրանցել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես հավաքարարներ։ Պնդել է, որ իր հետ կնքվել է աշխատանքային պայմանագիր, ստացել է նաև բանկային քարտ, սակայն ամեն օր չէ, որ հաճախել է աշխատանքի։ Ինչ վերաբերում է Մերիին, ապա, նա երբեք աշխատանքի չի գնացել, սակայն նրա աշխատանքը կատարվել է>>։
Վկա Էմմա Պողոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Գ.Շամոյանի ծանոթը, հարևանը։ Հայտնել է, որ անձնագիրը տվել է վերջինիս՝ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցելու համար, քանի որ իրեն անհրաժեշտ է եղել աշխատանքային ստաժ։ Աշխատանքի երբեք չի հաճախել, գումար չի ստացել, բանկային քարտ չի ունեցել։ Գյուլիզարին է տրամադրել նաև աղջկա՝ Պայծառ Պողոսյանի, անձնագրի պատճենը>>։
Վկա Աննա Ալեքսանայանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<սկեսուրն իր փաստաթղթերը տվել է ծանոթ. Ս.Եղոյանին, որպեսզի նա իրեն գրանցի <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Սակայն, ինքը երբևէ աշխատանքի չի հաճախել իր փոխարեն աշխատել է սկեսուրը։ Տվյալ ընկերության և սույն գործի վերաբերյալ ոչինչ չգիտի>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<...իր սկեսուր Անահիտ Սարգսյանը <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության աշխղեկ Սամվել Եղոյանի հետ համաձայնեցրել է, որ իրեն գրանցի որպես հավաքարար, սակայն իր փոխարեն աշխատի սկեսուրը և այդպես է եղել է։ Սկեսուրը ստացել է ամսական 80.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, բանկային քարտը ևս նա է տնօրինել։ Ոչ ինքը, ոչ սկեսուրը իր ֆիզարձակուրդ գնալու հետ կապված որևէ գումար չեն ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ այն համապատասխանում է իրականությանը։
Վկա Մարիետա Հովակիմյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հայտարարությամբ գնացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ՝ աշխատանքի ընդունվելու նպատակով։ Դիմում է գրել և գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Ա.Հովհաննիսյանի հրահանգով մաքրել է Հարզդանի կիրճի հատվածը։ Ընկերությունում աշխատել է շուրջ 5 ամիս։ Չի ճանաչում այն անձին, ով եղել է իր անմիջական ղեկավարը։ Աշխատավարձ ստացել է բանկային քարտի միջոցով։ Մաքրությունը կատարել է ավելով։ Չգիտի, թե ով է եղել իր բրիգադիրը։ Չի մտաբերում, աշխատանքի ընթացքում պարգևատրվել է, թե ոչ>>։
Վկա Շիրին Թամոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<<<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատել են ընտանիքով՝ ինքը, ամուսինը՝ Թ.Բրոյանը, և հարսը՝ Ա.Ամոյանը։ Քանի որ ունեցել է առողջական խնդիրներ, Ա.Ամոյանը սկզբում օգնել է իրեն։ Այնուհետև, հարսի փաստաթղթերը տրամադրել է Ս.Եղոյանին՝ վերջինս մի քանի ամիս անց գրանցել է նրան։ Սկզբնական շրջանում հարսը միայն օգնել է իրեն։ Այդ ժամանակահատվածում գումար չի ստացել, սակայն երբ ձևակերպել է հարսին, մշտապես և ժամանակին ստացել է աշխատավարձը՝ նաև ֆիզարձակուրդ գնալու համար նախատեսված գումարը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…իր ամուսնու՝ Թորգոմ Բրոյանի հետ՝ որպես հավաքար աշխատել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունում։ 2008թ. նույն ընկերության բրիգադիր Սամվել Եղոյանին խնդրել է աշխատանքային ստաժ ունենալու համար ընկերությունում ընդունի աշխատանքի իր հարսին՝ Ալբինա Ամոյանին։ Վերջինս համաձայնվել է և վերցրել հարսի անձնագիրը, սոցիալական քարտը և տեղեկանք, որ նա որևէ տեղ չի աշխատում։ Դրանից 10 օր հետո Սամվել Եղոյանն իրեն է վերադարձրել նշված փաստաթղթերը և հայտնել, որ հարսը գրանցվել է։ Մոտ 1 տարի անց Սամվելին ասել է, որ հարսը դեկրետ է գնալու, սակայն Սամվելը չի համաձայնվել և պահանջել է, որ հարսը մի քանի ամիս ներկայանա աշխատանքի։ Հարսը մի քանի ամիս աշխատելուց հետո գնացել է դեկրետ, սակայն ստացել է միայն դեկրետի գումարը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ չորս ամիս հարսը միայն օգնել է իրեն։ Այդ ժամանակ նա աշխատավարձ չի ստացել, միայն այն ժամանակ, երբ հանդիսացել է օրենքով գրանցված աշխատող, ստացել է ֆիզարձակուրդի գումարը և գնացել ֆիզարձակուրդ։
Վկա Ժենյա Մուրադյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Հրայր Հակոբյանի միջոցով աշխատանքի է ընդունվել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում որպես հավաքար։ Մաքրել է Չեխովի անվան դպրոցի դիմացի գետնանցումը։ Բանկային քարտը եղել է իր մոտ։ Գումարները կուտակել է, բայց չի հանել, չի հիշում թե մոտավորապես որքան գումար է ստացել։ Դրանից հետո քննիչի վերցրել է իր բանկային քարտը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ <<…ինքը իր ամուսնու և աշխղեկ Հրայրի հետ գնացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերություն և մի քանի օրից տեղեկացել, որ աշխատանքի է ընդունվել որպես անցումների հավաքարար։ Մի քանի օր գնացել է աշխատանքի, որից հետո առողջական խնդիրների պատճառով այլև չի գնացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է այն ամբողջությամբ։
Վկա Սուսաննա Ղոնյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։ Խնդրել է Գ.Շամոյանին գրանցել իրեն <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ աշխատանքային ստաժ ունենալու նպատակով։ Այդ իսկ պատճառով նրան է հանձնել անձնագիրը, սակայն երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, աշխատավարձ չի ստացել։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցված է եղել մոտ 7-8 ամիս, որից հետո ազատվել է աշխատանքից>>։
Վկա Վազիր Ուսոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2006 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Մեքենայի շահագործման համար ստացել է գազ և բենզին։ Գազի կտրոն ստացել է պահեստապետ Գ.Գասպարյանից, իսկ բենզինի կտրոն՝ տնօրեններ Հովհաննիսյաններից։ Թե բենզինը, թե գազը ստացել է ողջ ծավալով>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Գազի կտրոններ տրամադրել է պահեստապետ Գարիկը, սակայն բենզինի կտրոն երբևէ որևէ մեկից չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ զարմանում է, թե ինչպես է ստացվել, որ նման բովանդակության ցուցմունք է տվել։ Պնդել է դատաքննական ցուցմունքը, քանի որ իրականում ստացել է բենզինի կտրոն։
Վկա Այշան Զահարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ցանկացել է աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն չի կարողացել աշխատել։ Այդ նպատակով անձնագիրը հանձնել է Գ.Շամոյանին։ Երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ չի ունեցել>>։
Վկա Թորգոմ Բրոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հարսն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն վերջինս նախապես գրանցված չի եղել։ Այդ ժամանակ նա իր աշխատանքով օգնել է իր կնոջը, քանի որ վերջինիս ոտքը եղել է վնասված։ Հետագայում գրանցվել է և գնացել է ֆիզարձակուրդ>>։
Վկա Զադինա Ավդալյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մասնավորապես, աշխատանքը կատարել է ամուսնու և դստեր փոխարեն, քանի որ նրանք են գրանցված եղել ընկերությունում։ Ամուսնու և դստեր փոխարեն կատարած աշխատանքի դիմաց առձեռն վարձատրել են Գ.Շամոյանը և Ս.Եղոյանը։ Գումարները եղել են տարբեր չափերի՝ կապված, թե ինչ տարածք են մաքրել։ Մաքրություն կատարել է ամեն օր։ Եղել է, որ աշխատել է այլ աշխատողների փոխարեն և ստացել է աշխատավարձ։ Դուստրը՝ Քրիստինե Ավդալյանը, գրանցված է եղել Գ.Շամոյանի բրիգադում>>։
Վկա Մանյա Ենոքյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Աշխատանքի ընթացքում իրեն օգնել է նաև ամուսինը՝ Արտավազդ Աստիկյանը և մեծամասնությունը աշխատել է նա, թեև գրանցված չի եղել։ Հաճախել է աշխատանքի, հիմնակնում մաքրել է Երևան քաղաքի <<Օպերայի>> տարածքը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Գյուլի Շամոյանը հանդիսանում է իրենց թաղամասի բնակիչ, միաժամանակ՝ հարևանը։ գիտի, որ նա աշխատում է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես բրիգադիր։ 2008.թ., քանի որ ընտանիքը գտնվել է սոցիալական վատ վիճակում, Գյուլիին խնդրել է իրեն գրանցել նշված ընկերությունում՝ որպես հավաքարար։ Նրան է տվել իր անձնագիրն ու սոցիալական քարտը և մի քանի օր անց Գյուլին ասել է, որ ինքը աշխատանքի է ընդունվել։ Այդ ժամանակ առողջական վիճակը վատացել է և Գյուլիին ասել է, որ ալևս չի գնալու աշխատանքի։ Գյուլին ասել է, որ կարող է աշխատանքի չգնալ, սակայն աշխատանքային ստաժ կունենա։ Այդ տարիների ընթացքում իրեն հատկացվել է աշխատավարձ, սակայն բանկային քարտը գտնվել է այլ անձանց մոտ, ովքեր ստացել են աշխատավարձ։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի գտնվելու վայրը չգիտի։ ինքը բանկային պլաստիկ քարտ չի ստացել։ Հետագայում, Գյուլին եկել է իրենց տուն և հարսին՝ Մարինե Վիրաբյանին, տվել է բանկային պլաստիկ քարտը և ասել, որ նշված քարտը փոխանցի իրեն։ Այդ քարտը առաջին անգամ տեսել է այն ժամանակ, երբ այն Գյուլին տվել է իր հարսին, այդ քարտից գումար չի կանխիկացրել, չգիտի, թե այն ում մոտ է գտնվել։ Ամուսինն աշխատում է նշված ընկերությունում՝ որպես հավաքարար, ինքը երբևէ աշխատանքի չի գնացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է, որ <<մինչև 2009 թվականն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, իսկ դրանից հետո այլևս չի աշխատել։ Հետագայում աշխատանքի է ընդունվել ամուսինը և ինքն այլևս չի գնացել աշխատանքի։ Աշխատանքի ընթացքում, երբ բանկային քարտը գտնվել է իր մոտ, ստացել է աշխատավարձ, իսկ հետագայում, երբ այլևս չի աշխատել, քարտը հանձնել է Գ.Շամոյանին և աշխատավարձ չի ստացել։ 2009 թվականից հետո աշխատել է ամուսինը, վերջինս ստացել է աշխատավարձ>>։
Վկա Մանյա Ավդոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<դուստրը հանդիսանում է ամբաստանյալ Գ.Շամոյանի հարսը։ Գ.Շամոյանի տանը նրա ծանոթներից մեկն առաջարկել է աշխատել իր փոխարեն, ինչին համաձայնվել է։ Այդ նպատակով հանձնել է անձնագիրը և իրեն գրանցել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում որպես հավաքարար, սակայն ընկերությունում երբևէ չի աշխատել, աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ չի ունեցել>>։
Վկա Գրիգոր Մկրտչյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսացել է աղբահանության գծով փոխտնօրեն։ Լիազորություններն են հանդիսացել՝ աղբահանության կազմակերպումը, վերահսկումը, կազմակերպել է սանիտարական մաքրումից առաջացած աղբի տեղափոխումը։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ փաստացի տնօրեն է հանդիսացել Ա.Հովհաննիսյանը, աշխատել է նաև Ս.Հովհաննիսյանի հետ։ Տեղեկացված է, որ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում եղել են գրանցված անձինք, ովքեր, սակայն, փաստացի չեն աշխատել այդ ընկերությունում։ Նշված անձանցից ճանաչել է միայն Լ.Հարությունյանին, ով իր միջնորդությամբ է գրանցվել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում որպես բանվոր։ Վերջինս հանդիսացել է Սարոյի հարևանը, ով կատարել է աշղխեկի գործառույթներ>>։
Վկա Ռուզաննա Սարգսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է Կենտրոն համայնքի կոմունալ բաժնում։ Ենթադրում է, որ իրենց բաժինը պետք է ստուգումներ իրականացներ <<Կենտրոն մաքրության>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցների կողմից կատարված աշխատանքների վերաբերյալ։ Չի կարող ասել, թե ի պաշտոնե որ աշխատակիցը պետք է հսկեր կատավրած աշխատանքները։ Իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից հսկվել են աշխատանքները, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ում կողմից>>։
Վկա Սամվել Սարգսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրության>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ, վարել է երկու մեքենա։ Մեքենաները շահագործվել են թե գազով, թե բենզինով։ Բենզինի կտրոնները տրամադրել են տնօրենները։ Սատցել է 30 լիտրի բենզինի կտրոն, որքան որ նախատեսված է եղել։ Թե գազը, թե բենզինը ստացել է ամբողջ ծավալով>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ <<Գազի կտրոնները տրամադրվել են պահեստապետ Գարիկի կողմից, իսկ բենզին երբևէ չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է դատաքննական ցուցմունքը, չի կարողացել սակայն բացատրել, թե նախաքննության ժամանակ ինչու է նման ցուցմունք տվել։
Վկա Մարութ Վարդանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրության>> ՓԲԸ-ում, հանդիսացել է տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի վարորդը։ Ստացել է ամսական մոտ 400 լիտր բենզինի կտրոն, թեև եղել են դեպքեր, երբ ստացել է ավելի շատ։ Հետագայում մեքենան շահագործվել է գազով։ Բենզին ստանալիս ստորագրել է համապատասխան մատյանում։ Մեքենան օգտագործվել է միայն ծառայողական նպատակներով։ Աշխատել է 5-6 ամիս, մեքենան քշվել է 5-6 հազար կիլոմետր>>։
Վկա Սարգիս Խանիկյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է Կենտրոն վարչական շրջանի կոմունալ տնտեսության և բազմաբնակարան շենքերի կառավարման մարմինները կոորդինացնող բաժնում` որպես գլխավոր մասնագետ։ Պարտականություններն են հանդիսանում` Կենտրոն վարչական տարածքում մաքրության նկատմամբ հսկողության իրականացումը, ինքը կատարում է բաժնի պետի հանձնարարությունները` կապված աղբը տեղափոխելու հետ։ Մասնավորապես, բաժնի պետի հանձնարարությամբ շրջում է համապատասխան տարածքում և արդյունքների մասին տեղեկացնում վերջինիս։ Եղել են դեպքեր, երբ 2006-2007թ. ստորագրել է կատարողական ակտեր, 2008 թվականից հետո կատարողական ակտ չի ստորագրել։ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատանքները յուրաքանչյուր օր ստուգվել է բաժնի աշխատակիցների կողմից։ Բաժնում առկա են 23 աշխատակիցներ, ովքեր շրջիկ ձևով իրականցրել են հսկողություն` հետևելով մաքրությանը` Կենտրոն համայնքի շուրջ 200 փողոցներում։ Կատարողական ակտերը կազմվել են մաքրման աշխատանքները կատարելուց հետո։ Աշխատակիցները օրը 2 անգամ գնացել և ստուգել են կենտրոնական փողոցների մաքրությունը։
Վկա Ինգա Կալոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր տալի սկեսուրը։ Ապառիկ կարգով համակարգիչ գնելու նպատակով խնդրել է Գ.Շամոյանին գրանցել իրեն <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, իսկ վերջինս կատարել է իր խնդրանքը և գրանցել է իրեն։ Աշխատանքի ընդունվելու նկատակը ապառիկ կարգով համակարգիչ գնելն է եղել, սակայն երբեք չի աշխատել այդ ընկերությունում, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել։ Չի բացառում, որ աշխատավարձ ստացել է այն անձը, ով աշխատել է իր փոխարեն այդ ընկերությունում։ ՓԲԸ-ից ստացել է աշխատանքի վերաբերյալ տեղեկանք և ապառիկ կարգով գնել է համակարգիչ։ Փորձել է աշխատել այդ ընկերությունում, սակայն չի կարողացել կատարել այդ աշխատանքը։ Այդուամենայնիվ, 1-2 անգամ մաքրել է Կենտրոն վարչական տարածքը։ Ներկայումս այլևս գրանցված չէ այդ ընկերությունում, Գ.Շամոյանից վերցրել է իր փաստաթղթերը>>։
Վկա Սուրեն Ներսիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է Կենտրոն 1 համատիրության նախագահը։ Յուրաքանչյուր օր հսկողություն է իրականացվում Կենտրոն վարչական շրջանում` կապված տարածքի մաքրության հետ։ Աղբահանության հետ կապված պայմանագիր է կնքվել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ, այսինքն, ընկերության հետ աշխատանքային հարաբերությունները կրել են պայմանագրային բնույթ։ Ընկերության նկատմամբ դժգոհություն չեն ունեցել, 2007 թվականից աղբահանությունը կատարվել է շատ լավ>>։
Վկա Գոհար Ավդալյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր տեգրոջ կինը։ Երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն մաքրությունում>> ՓԲԸ-ում, թեև այդ ընկերությունում եղել է գրանցված։ Անձնագիրը տվել է Գ.Շամոյանին, բանկային քարտ չի ստացել>>։
Վկա Միշա Աջոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հորեղբոր աղջիկը հանդիսանում է Գ.Շամոյանի հարսը։ Անձնագրի պատճենը և սոցիալական քարտը Գ.Շամոյանի խնդրանքով տվել է նրան, վերջինս իրեն գրանցել է <<Կենտրոն մաքրությունում>> ՓԲԸ-ում` որպես հավաքարար, սակայն երբևէ այդ ընկերությունում ինքը չի աշխատել, իր փոխարեն աշխատել է իրեն անծանոթ. մի կին։ Երբևէ աշխատանքային քարտ և բանկային քարտ չի ստացել>>։
Վկա Զոյա Ավդոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<քույրիկը հանդիսնում է Գ.Շամոյանի հորեղբոր հարսը։ Երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն մաքրությունում>> ՓԲԸ-ում, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել։ Տվյալ ընկերությունում աշխատել է մայրը, 2012թ. երբ մայրը պետք է գնար արձակուրդ, ընկերությանը ներկայացրել է իր անձնագիրը` ընկերությունում գրանցվելու նպատակով։ Մինչև 2014թ. գրանցված է եղել ընկերությունում, սակայն երբևէ աշխատանքի չի գնացել։ Հետագայում Գ.Շամոյանը ետ է վերադարձրել իր աշխատանքային գրքույկը>>։
Վկա Վիկտոր Ադամյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես <<Զիլ 130>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով, այն վարել է մոտ մեկ տարի։ Բենզին երբևէ չի ստացել։ Ավտոմեքենան վարել է պայմանագրային հիմունքներով։ Տեղյակ չի եղել, որ իր կողմից վարվող ավտոմեքենայի համար դուրս է գրվել բենզին, որը պետք է հատկացվեր իրեն։ Չի մտաբերում, թե որ թվականից է աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Այդուամենայնիվ մտաբերում է, որ աշխատել է 2008 թվականից հետո>>։
Վկա Հարություն Մովսիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարած մեքենան շահագործվել է միայն բենզինով, տեղյակ չի, գազ դուրս գրվել է, թե ոչ։ Վառելիքի մշտապես ստացել է այնքան, որքան անհրաժեշտ է եղել>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Մեքենայի շահագործման համար բենզին ստացել է տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանից, իսկ գազ ստացել է Գարիկից>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո պնդել է, որ երկու վառելիքից իրականում ստացել է, բենզին ստացել է անհրաժեշտ քանակությամբ։ Չգիտի, թե ինչու է նման ցուցմունք տվել։
Վկա Գագիկ Վարդգեսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն>> վարչական շրջանում՝ որպես ավագ մասնագետ։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով՝ կատարել է տեղազննություն, հետևել աղբահանությանը։ Աղբի կուտակումների դեպքում անմիջապես զեկուցել, տեղեկություններ է տրամադրել ղեկավարներին։ Աղբի կուտակումների դեպքում զանգահարել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցներին, ովքեր ահազանգերի հիման վրա եկել և հավաքել են այն>>։
Վկա Վենետիկ Մարգարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Մեքենան շահագործվել է բենզինով և գազով։ Բենզին ստացել է ամսական 20 լիտրի չափով, իսկ գազի չափը չի մտաբերում։
Փորձագետի եզրակացությունը հրապարակվելուց հետո հայտնել է, որ եղել են դեպքեր, որ իրեն ավել բենզինի կտրոն է տրամադրվել, սակայն ոչ այն չափով, որքան նշված է եզրակացությամբ>>։
Վկա Արայիկ Շահինյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2008թ. աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես <<Զիլ 130>> մակնիշի ջրցան ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործվել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Ամսական ստացել է 30 լիտրի բենզինի կտրոն՝ ձմռանը շարժիչը շահագործելու նպատակով։ Վառելիք ստացել է այնքան, որքան եղել է անհրաժեշտ։ Տասն օրը մեկ ստացել է 10 լիտր բենզինի կտրոն>>։
Վկա Հայրապետ Հայրապետյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես <<Զիլ 130>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործվել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Ամսական Ա.Հովհաննիսյանից և Ս.Հովհաննիսյանից ստացել է 20 լիտրի բենզինի կտրոն։ Գազ ստացել է ըստ պահանջի։ Կատարել է 2 ուղերթ>>։
Վկա Կարեն Համբարձումյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003 թվականից մինչև 2014 թվականն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես ջրցան ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործվել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Հիմնականում բենզինն օգտագործել են ավտոմեքենայի շարժիչը շահագործելու համար։ Բենզինի կտրոն տրամադրել է տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանը։ Յուրաքանչյուր տասն օրը մեկ ստացել է 10 լիտր բենզինի կտրոն։ Յուրաքանչյուր անգամ, երբ ստացել է բենզինի կտրոն, ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ Եղել է դեպք, երբ ձմռանը ձյունը մաքրելու համար ավտոմեքենան վարելու ընթացքում տրամադրվել է 20 տոննա բենզին։ Չի մտաբերում, արդյոք ինքը ստացել է 20 տոննա բենզինի կտրոն, թեև մեքենան մշտապես շահագործվել է։ Վառելիք ստանալու ժամանակ ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ Ստացել է 75.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ>>։
Վկա Հովհաննես Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<գրանցված է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Վարել է <<Կիա>> մակնիշի մարդատար ավտոմեքենան։ Թեև գրանցված է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն թաղապետարանում սպասարկել է թաղապետի տեղակալ Բաղդասարյանին։ Աշխատանքի ընդունվելիս <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրենի անվամբ դիմում է գրել կադրերի բաժնում։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում երբևէ չի եղել, սպասարկել է թաղապետի տեղակալին։ Աշխատավարձ ստացել է բանկային քարտով, որը տրամադրել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հաշվապահությունը։ Բենզինի կտրոններ ստացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից, ստանալու պահին ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ Չի մտաբերում, որքան բենզին է ստացել։ Բաղդասարյանն իրեն ուղարկել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ, որպեսզի աշխատանքի ընդունվելու համար դիմում գրի>>։
Վկա Ռայա Շիգարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է հարևանուհին։ Գ.Շամոյանի միջոցով 2012թ. աշնանը գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում։ Գրանցվելու նպատակով Գ.Շամոյանին է տվել անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկ։ Երբևէ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից աշխատավարձ չի ստացել, սակայն ստացել է բանկային քարտ, որը տվել է Գ.Շամոյանին։ Գրանցվելուց հետո մեկ տարի անց ազատվել է աշխատանքից և Գ.Շամոյանն իրեն է վերադարձրել աշխատանքային գրքույկը>>։
Վկա Ռուզաննա Ադամյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<բնակվում Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի 1-ին շենքի 30-րդ բնակարանում։ Նշված շենքը եղել է կոոպերատիվ շենք, ինքը հանդիսացել է նախագահը։ Շենքի բակը մշտապես մաքուր է եղել, իսկ կենտրոն մաքրության հետ որևէ առնչություն չի ունեցել>>։
Վկա Էդիկ Կարապետյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է Կենտրոն վարչական շրջանում՝ որպես ինժեներ։ Մշտապես ստորագրել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կատարողական ակտերը։ Հետևել է կատարված աշխատանքներին, աշխատանքները կատարվել են ճիշտ և ժամանակին>>։
Վկա Անիչկա Քերոբյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսացել է Բաղրամյան 1 անցուղի 1շենք համատիրության նախագահը։ Իրենց շենքի բակը մշատապես գտնվել է մաքուր վիճակում, իսկ եթե մաքրման աշխատանքների և աղբահանության հետ կապված որևէ խնդիր է առաջացել, ինքը այդ հարցը բաձրացրել է քաղաքապետարանում՝ խորհրդակցությունների ժամանակ։ Դրանից հետո անմիջապես կատարվել են այդ աշխատանքները <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատողների կողմից, անգամ կատարվել են այպիսի աշխատանքներ, որոնք նրանց պարտականությունների մեջ չեն մտել՝ այդ թվում նաև շինարարական աղբի տեղափոխումը>>։
Վկա Բավական Հարությունյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում։ Փաստաթղթերը տրամադրել է հարևան Զարիկին, որպեսզի վերջինս իրեն գրանցեր <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Չորս ամիս աշխատելուց հետո, իր դիմումի համաձայն, ազատվել է աշխատանքից, քանի որ ունեցել է առողջական խնդիրներ։ Դրանից հետո իրեն են վերադարձրել իր փաստաթղթերը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…ստաժ ունենալու համար Գյուլիզար Շամոյանի միջոցով գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն աշխատանքի չի գնացել և որևէ գումար չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ իրականում փաստաթղթերը տվել է հարևան Զարիկին, իսկ Գյուլիզարից աշխատանքից ազատվելիս վերցրել է փաստաթղթերը։ Պնդել է դատարանում տրված ցուցմունքը։
Վկա Հռիփսիմե Նազարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է Գյուլիզար Շամոյանի հարևանը։ 2007թ. առողջական խնդիրների պատճառով զրկված է եղել աշխատելու հնարավորությունից, ուստի աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու համար փաստաթղթերը տվել է Գյուլիզար Շամոյանին, որպեսզի նա իրեն գրանցեր <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Վերջինս չի մերժել և գրանցել է իրեն որպես հավաքար, սակայն երբևէ աշխատանքի չի գնացել և աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Սարգիս Տերտերյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003 թվականից մինչև 2015 թվականն աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես ջրցան մեքենայի վարորդ։ Մեքենան շահագործվել է մեծամասամբ գազով, սակայն մեքենայի շաժիչը գործի գցելու համար անհրաժաշտ է եղել նաև բենզին, այդ նպատակով տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանից տասն օրը մեկ անգամ ստացել է 30լ բենզինի կտրոն, սակայն չգիտի որքան է եղել իրականում իրեն հասանելիք բենզինի չափը։ Ստացել է բենզին և ստորագրել համապատասխան քանակի դիմաց>>։
Վկա Վլադիմիր Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում է ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է ջրցան մենքենա։ Մեքենան շահագործվել է թե գազով, թե բենզինով, այդ նպատակով իրեն ամսական տրամադրվել է 30լ բենզինի կտորն այն է՝ 10 օրը մեկ ստացել է 10 լիտրի կտրոն, այդ կտրոնները տրամադրել է տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանը։ Ամեն ամիս իրեն մշտապես տրամադրվել է վառելիք՝ գազ և բենզին>>։
Վկա Մարինե Մուրադյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հարևանուհու՝ Զարիկի, միջոցով աշխատանքի է անցել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, ինչի համար Զարիկին է տրամադրել անհրաժեշտ փաստաթղթեր։ 2 օր աշխատելուց հետո այլևս չի ցանկացել գնալ աշխատանքի և իր փոխարեն իր փաստաթղթերով շարունակել է աշխատել հարևանուհի Զարիկը, աշխատավարձն էլ հավանաբար նա է ստացել, սակայն ի սկզբանե Զարիկի հետ նման պայմանավորվածություն չեն ունեցել։ Պարզապես աշխատանքային պայմանները տեսնելով՝ ինքն այլևս չի ցանկացել աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում>>։
Վկա Օմար Ալիյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<ԿՈ>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Այն շահագործվել է գազով և բենզինով, մեծամասամբ՝ գազով։ Բենզինի կտրոն ստացել է Ա.Հովհաննիսյանից՝ ամսական 150 լիտրի չափով>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանից մեքենայի շահագործման համար տասնհինգ օրը մեկ ստացել է 10 լիտրի բենզինի կտրոն>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ իրականում չի հիշում և չի կարող բացատրել, թե ինչումն է կայանում իր կողմից տրված ցուցմունքների տարբերությունը։
Վկա Աշոտ Ղազարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2002 թվականից մինչև 2014 թվականն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ, վարել է անձնական <<ԶԻԼ>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Ըստ պայմանագրի՝ մեքենայի շահագործման համար <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից ստացել է միայն գազ, իսկ բենզինը գնել է սեփական միջոցներով։ Պնդել է,որ մշտապես ժամանակին ստացել է իրեն հասանելիք աշխատավարձը, գազը և մեքենայի պահեստամասերի համար անհրաժեշտ գումարը>>։
Վկա Ալբինա Ամոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մի քանի ամիս աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Մոտ մեկ ամիս գրացված աշխատող չի հանդիսացել, այլ օգնել է սկեսուրին՝ Շիրին Թամոյանին, ով որպես մաքրուհի աշխատել է տվյալ ՓԲԸ-ում։ Մոտ մեկ ամիս աշխատելուց հետո իրենց բրիգադիրը՝ ամբաստանյալ Սամվել Եղոյանը, իրեն տարածք է հատկացրել, որտեղ էլ կատարել է մաքրություն և գրանցվել է որպես աշխատող։ Մի քանի ամիս աշխատելուց հետո երկու անգամ գնացել է ֆիզարձակուրդ, որից հետո այլևս չի աշխատել։ Աշխատավարձը կազմել է մոտավորապես 80.000 ՀՀ դրամ, որն ամեն ամիս ստացել է սկեսուրը՝ Շիրին Թամոյանը>>։
Վկա Կարեն Ավագյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Աշխատած ժամանակահատվածի տարեթիվը չի մտաբերում։ Վարել է <<ԿՈ>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Այն շահագործվել է գազով և բենզինով, մեծամասամբ՝ գազով։ Բենզինի կտրոն ստացել է Ա.Հովհաննիսյանից՝ ամսական 150 լիտրի չափով, իսկ գազ՝ օրական 40 խմ։ Գազ ստացել է Գ.Գասպարյանից, այն ստանալիս ստորագրել է, իսկ բենզին ստանալիս տնօրենը նրա մոտ կատարել է համապատասխան նշում։ Եղել են նաև դեպքեր, երբ ստացած բենզինն ավելացել է, որն էլ պահել է իր մոտ>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Մեքենան շահագործվել է գազով և բենզինով։ Ամսական ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն և 50 խմ գազ>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան հայտնել է, որ իրականում 150 լիտրի բենզինի կտորն ստացել է մեքենայի շահագործման համար, որը երբեմն ավելացել է։ Եղել են նաև ամիսներ, երբ ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն, ավելին, այդ ամիս ստացել է բարձր աշխատավարձ, որպեսզի այդ գումարից գրվեր բենզին։ Որևէ մեկի հետ նման պայմանավորվածություն չի ունեցել, պնդել է դատաքննական ցուցմունքները։
Վկա Մարիետա Կալոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Սամվել Եղոյանը հանդիսանում է իր երեխաների կնքահայրը։ Հստակ տարեթիվը չի հիշում՝ աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու նպատակով անձնագրի պատճենը տրամադրել է Սամվել Եղոյանին, վերջինս էլ իրեն որպես հավաքարար գրանցել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն երբևէ աշխատանքի չի գնացել, աշխատավարձ չի ստացել և բանկային քարտ չի ունեցել>>։
Վկա Մարիա Հակոբյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ուսանողական տարիներին ուսման վարձը վճարելու նպատակով ցանկացել է աշխատել։ Այդ նպատակով համապատասխան փաստաթղթեր ներկայացնելուց հետո գրանցվել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես գիշերային հերթափոխով մաքրուհի, սակայն բարդ աշխատանքային գրաֆիկի պատճառով չի ցանկացել աշխատել, իր փոխարեն աշխատել է մորաքույրը` Մարիամ Հակոբյանը, ով մշտապես բանկային քարտի միջոցով ստացել է իրեն հասանելիք աշխատավարձը>>։
Վկա Ռոբերտ Սարգսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է քաղաքապետարանում՝ որպես գլխավոր մասնագետ։ Բանավոր հայտարարություն են ստացել դուրս գալուց հետևել Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցների մաքրությանը։ Այցերի ընթացքում մեծամասամբ փողոցները եղել են մաքուր, իսկ թերություն նկատելու դեպքում տեղյակ են պահել և անմիջապես մաքրվել են այդ փողոցները>>։
Վկա Մայիս Օրդուխանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2007-2014թ. աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ և վարել է <<Գազել>> մակնիշի մեքենա։ Մեքենան շահագործվել է միայն գազով, որը ժամանակին ստացել է։ Բենզին երբևէ չի ստացել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել>>։
Վկա Մարիամ Մանուկյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 6 ամիս աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Աշխատանքի բերումով ճանաչում է ամբաստանյալներ Գյուլիզար Շամոյանին, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին։ Իր միջոցով նաև <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատանքի է ընդունվել նաև իր զարմուհին՝ Մարիա Հակոբյանը, ում այդ պահին ուսման նպատակով գումար է անհրաժեշտ եղել։ Սակայն քանի որ, վերջինիս մայրը հանդիսացել է առաջին կարգի հաշմանդամ, ուստի նա երբևէ աշխատանքի չի հաճախել և նրան հատկացված տարածքը ևս մաքրել է ինքը՝ մեծ քրոջ հետ միասին։ Իրենց հատկացված է եղել Երևան քաղաքի <<Բելլաջիո>> ռեստորանային համալիրից մինչև կենդանաբանական այգին ընկած տարածքը։ Պնդել է, որ ինքը ժամանակին ստացել է իր աշխատավարձը, որը կազմել է մոտ 40.000 դրամ և բանկային քարտը>>։
Վկա Մարինե Վիրաբյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<սկեսուրը ցանկացել է աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Այդ նպատակով իր հարևան Գ.Շամոյանին է տվել նրա փաստաթղթերը, սակայն նա երբեք աշխատանքի չի գնացել։ Չի մտաբերում, բանկային քարտ տվել է նրան Գյուլիզարը, թե ոչ>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…ամուսնու հայրը՝ Արտավազդ Ասլիկյանը, շուրջ 4-5 տարի աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես մաքրող, ստացել է 67.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ Իմացել է, որ նա մաքրել է Օպերայի մոտակա տարածքը, նրա աշխղեկն է եղել հարևան Գյուլին։ Ինքը չի աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Սկեսուրը՝ Մանյա Ենոքյանը, մոտ 5-6 տարի գրանցվել էր <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն այնտեղ չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել։
Հետագայում Գյուլին իրեն է տվել մեկ բանկային քարտ և ասել, որ այն փոխանցի սկեսրոջը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ այն ամբողջությամբ պնդում է։
Վկա Ռոստոմ Պետրոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 4 տարի աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ մակնիշի>> մեքենա, որը շահագործվել է գազով, թեև եղել են դեպքեր, երբ տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանից ստացել է բենզին։ Գազը ստացել է պահեստապետ Գ.Գասպարյանից։ Վառելիք ստացել է ըստ անհրաժեշտության, որի համար ստորագրել է համապատասխան մատյանում>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Օրական ստացել է 200 ճնշում գազ և ամսական 20 լիտր բենզինի կտրոն։ 2012թ. մայիսից նշված ընկերությունում աշխատելու ժամանակահատվածում վարել է <<Զիլ 130>> մակնիշի ավտոմեքենա, այդ ժամանակ ամեն օր Գարիկից գազի կտրոն է ստացել։ Բացի այդ, Ս.Հովհաննիսյանից ամսական ստացել է 20 լիտրի բենզինի կտրոն, իսկ մինչ այդ որևէ բենզին չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ չի կարող ասել, թե ինչու է նման բովանդակությամբ ցուցմունք տվել։
Վկա Հայկանուշ Չեքելեզյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<նախկինում որևէ տեղ չի աշխատել։ Մայրը 2012թ. մահացել է։ Վերջինս որևէ տեղ չի աշխատել, տեղեկացված չէ, արդյոք նրա փաստաթղթերով որևէ մեկն աշխատել է, թե ոչ։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ որևէ առնչություն չի ունեցել>>։
Վկա Ռիմա Իսպիրյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր քույրիկի հարևանուհին։ Քույրն առաջարկել է իրեն տրամադրել աշխատանքային գրքույկը՝ աշխատանքի գրանցվելու և ստաժ ունենալու նպատակով, ուստի և նրան տրամադրել է իր աշխատանքային գրքույկն և անձնագիրը։ Վերջինս այն փոխանցել է Գ.Շամոյանին։ Իրեն գրանցել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն երբևէ տվյալ ընկերությունում չի աշխատել, աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ չի տրամադրվել։ Հետագայում ետ է վերցրել իր փաստաթղթերը>>։
Վկա Հայկուշ Չոլոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Պարզապես ապառիկ ձևակերպելու նպատակով իր ծանոթ. Գ.Շամոյանին առաջարկել է գրանցել իրեն այդ ընկերությունում, այդ նպատակով վերջինիս է հանձնել իր անձնագիրը։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում իրեն գրանցել են որպես հավաքարար։ Այդուամենայնիվ, երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում, աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ չի ունեցել>>։
Վկա Թեհմինե Հաջոյանն առաջինա ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<<<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատանքի ընդունվելու նպատակով ամուսինը՝ Ս.Շավեշյանը, իր փաստաթղթերը տվել է Ս.Եղոյանին։ Ինքն աշխատել է ամուսնու փոխարեն՝ որպես հավաքարար։ Սկեսուրը՝ Ֆ.Հաջոյանը, նույնպես աշխատել է այդ ընկերությունում։ Գումարը գրեթե ամբողջությամբ ստացել է Ս.Եղոյանից, սակայն մոտ 10.000 ՀՀ դրամի չափով պակաս>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Ֆարիդա Հաջոյանը հանդիսանում է իր սկեսուրը, որի հետ աշխատել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես հավաքարարներ։ 2009թ. իրենց բրիգադիր Սամվել Եղոյանին խնդրել են, որ իր ամուսնուն՝ Սաշա Շավեշյանին, ստաժ ունենալու և հետագայում բարձր թոշակ ստանալու համար, գրանցի նույն ընկերությունում՝ որպես աշխատակից։ Սամվել Եղոյանը համաձայնվել է, որից հետո ամուսնու անձնագիրը, սոցիալական քարտը և աշխատանքային գրքույկը տվել են նրան։ Դրանից 10 օր հետո Սամվել Եղոյանը վերադարձրել է նշված փաստաթղթերը՝ ասելով, որ Սաշային գրանցել է որպես հավաքարար։ 2013թ. հոկտեմբերի 18-ի գիշերը Սամվել Եղոյանն իրեն է հանձնել ամուսնու անվամբ բանկային պլաստիկ քարտը։
Սաշա Շավեշյանը երբևիցե աշխատանքի չի գնացել և պլաստիկ քարտով կամ կանխիկ, իրենք երբեք գումար չեն ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ վկան չկարողացավ դատարանին բացատրել, թե ինչու է վարույթն իրականացնող քննիչի մոտ նման բովանդակությամբ ցուցմունք տվել։
Վկա Սաշա Շավեշյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<կինը՝ Թեհմինե Հաջոյանը, և մայրը՝ Ֆարիդա Հաջոյանը, նախկինում աշխատել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մայրն աշխատանքային գրքույկ է ներկայացրել համապատասխան վայր՝ աշխատանքի գրանցվելու և ստաժ ունենալու նպատակով։ Վերջիններս գրանցվել են տվյալ ընկերությունում, սակայն աշխատանքի չեն գնացել և աշխատավարձ չեն ստացել։ Տեղեկացված է, որ իր փոխարեն ընտանիքի անդամներն չեն աշխատել և գումար չեն ստացել։ Սամվել Եղոյան անունով անձնավորությանը չի ճանաչում>>։
Վկա Գալինա Շամոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր տեգրոջ կինը։ Անցյալ տարի անձնագիրը տվել է Գ.Շամոյանին՝ իրեն որպես հավաքարար աշխատանքի գրանցելու համար, սակայն իր փոխարեն աշխատել է այլ անձ։ Չի ճանաչում այն անձին, ով աշխատել է իր փոխարեն։ Թեև գրանցված է եղել որպես հավաքարար, սակայն երբևէ աշխատավարձ, ինչպես նաև՝ բանկային քարտ չի ստացել>>։
Վկա Քնարիկ Մուրադյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։ Ապառիկ ձևակերպելու նպատակով Գ.Շամոյանին խնդրել է իրեն գրանցել աշխատանքի։ Այդ նպատակով վերջինիս է փոխանցել անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկը։ 2006թ. ձմռանը Գ.Շամոյանն իրեն գրանցել է որպես հավաքարար։ Երբևէ չի աշխատել, աշխատանքային քարտ և աշխատավարձ չի ստացել։ Որպես հավաքարար գրանված է եղել 2-3 տարի>>։
Վկա Իբրահիմ Հաջոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ցանկացել է աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն աշխատանքի բնույթը դուրը չի եկել և չի աշխատել։ Տեղեկացված է եղել, որ Գ.Շամոյանն աշխատել է այդ ընկերությունում՝ որպես բրիգադիր։ Նախապես տվյալ աշխատանքի համար իրենից պահանջել են անձնագիրը, տեղեկացված է եղել, որ իր փոխարեն աշխատել է մեկ այլ անձ։Չգիտի, թե ով է աշխատել իր փոխարեն>>։
Վկա Արմինե Առաքելյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։ 2006-2007թ. ապառիկ ձևակերպելու նպատակով Գ.Շամոյանին խնդրել է գրանցել իրեն աշխատանքի։ Այդ նպատակով նրան է հանձնել անձնագիրը և իրեն գրանցել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում և աշխատավարձ չի ստացել։ Հետագայում իրեն որևէ փաստաթուղթ չի վերադարձվել>>։
Վկա Բասե Շամոյանը դատարանին հայտնել է, որ Գյուլիզար Շամոյանը հանդիսանում է հարազատ քույրը, ուստի, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է դատարանում իր մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալ։
Վկա Ռուբեն Սարուխանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2003 թվականից 2011թ. աշխատել է կենտրոն վարչական շրջանում կոմունալ տնտեսության բարեկարգման բաժնում՝ որպես տեսուչ։ Աշխատանքային պարտականություններն են հանդիսացել՝ յուրաքանչյուր առավոտ տարածքի վերահսկումը։ Բաժնի պետն է հանդիսացել Գալուստ Սարգսյանը։ Բաժնի պետի կողմից տրվել են թե գրավոր, թե բանավոր կարգադրություններ։ Չի մտաբերում, արդյոք իր կողմից կատարած աշխատանքը որևէ փաստաթղթերում արտացոլվել է, թե ոչ։ Չի եղել դեպք, երբ ղեկավարության կողմից ստացած լինի հանձնարարություն՝ աշխատելու <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ և ինքը կատարած չլինի հանձնարարությունը։ Իր գործունեությունը հիմնականում կայացել է ապօրինի շինարարությունների վերահսկման հետ։ Շինաղբի հետ կապված խնդիրների շուրջ զանգահարել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ>>։
Վկա Հարություն Փանոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2010 թվականից հանդիսանում է <<Եռանկյունի>> համապատիրության նախագահը։ Համատիրությունը <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ կնքել էր ծառայությունների մատուցման՝ աղբահանության, պայմանագիր։ Յուրաքանչյուր ամիս վճարել են պայմանագրով սահմանված գումարը։ Մասնավորապես, 2010թ. այն կազմել է 90.000 ՀՀ դրամ, հետագայում կատարվել է վերահաշվարկ և գումարը դարձել է 60.000 ՀՀ դրամ։ Աղբահանության պարտականությունները դրված են եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի վրա։ Աղբահանության վերահսկումը կատարել է ինքը, չի եղել դեպք, երբ գումար վճարած լինեն <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ին և ընկերությունը չկատարեր իր պարտականությունները։ Չի եղել դեպք, երբ թափված լինի շինարարական աղբ և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն իր միջոցներով այն հավաքեր>>։
Վկա Թեհմինե Աթաբեկյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը նախկինում հանդիսացել է իր հարևանուհին։ Ապառիկ ձևակերպելու նպատակով խնդրել է Գ.Շամոյանին իր գրանցել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն երբևէ այդ կազմակերպությունում չի աշխատել, իր փոխարեն աշխատել է մեկ այլ անձ։ Աշխատանքի գրանցելու համար Գ.Շամոյանին է տրամադրել իր անձնագիրը։ Գրանցվելուց հետո իրեն բանկային քարտ չի տրամադրվել, երբևէ աշխատավարձ չի ստացել այդ ընկերությունից։ Իր մտաբերմամբ` գրանցվելուց հետո կարճ ժամանակ անց ազատվել է աշխատանքից>>։
Վկա Մարիամ Արտինյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։ Անհրաժեշտությունից ելնելով խնդրել է Գ.Շամոյանին իրեն գրանցել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Այդ նպատակով վերջինիս է հանձնել իր անձը հաստատող փաստաթուղթը։ Գրանցվել է տվյալ ընկերությունում, սակայն փաստացի երբևէ չի աշխատել այնտեղ, աշխատավարձ չի ստացել։ Բացի այդ, չի ստացել նաև բանկային քարտ>>։
Վկա Սամվել Գևորգյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2011թ. փետրվար ամսից աշխատում է <<Կենտրոն>> թաղապետարանում` որպես առաջատար մասնագետ։ Աշխատանքային գործունեությունից ելնելով <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ, որևէ առնչություն, շփում չի ունեցել։ Իրեն աղբահանության հետ կապված որևէ հանձնարարություն չի տրվել>>։
Վկա Մարինե Հաջոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր ամուսնու մայրը։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում ցերեկային աշխատանք կատարող աղջիկները ցանկացել են աշխատել երկրոդ հերթով, ուստի, որպես փոխարինող, պահանջել են իր փաստաթղթերը։ Այդ նպատակով իր անձնագիրը հանձնել է վերջիններիս։ Այսինքն, տեղեկացված է եղել, որ իրեն գրացել են որպես տվյալ ընկերության աշխատող, սակայն իր փոխարեն աշխատել են այլ անձինք։ Գ.Շամոյանը այդ մասին նույնպես տեղեկացված է եղել։ Ինքը երբևէ աշխատավարձ չի ստացել։ Տեղեկացված է, որ այդ աղջկիները, բացի իրենց աշխատավարձից, ստացել են 20.000 ՀՀ դրամ>>։
Վկա Ռոբերտ Գալոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ։ 2007 թվականից մինչև 2011թ. փետրվար ամիսն աշխատել է <<Կենտրոն>> համատիրությունում` որպես կառավարիչ։ Համատիրությունը համապատասխան պայմանագիր է կնքել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ` աղբահանություն կատարելու վերաբերյալ։ Պայմանագրով սահմանված գումարի չափը ներկայումս չի մտաբերում։ Պայմանագիրը կնքվել է մեկ տարով, որևէ դժգոհություն չի ունեցել ընկերության աշխատանքներից։ Չի մտաբերում, բացի պայմանագրից հանձման-ընդունման ակտ եղել է, թե ոչ։ Չի եղել դեպք, երբ կնքված լինի պայմանագիր, որը կրել է ձևական բնույթ։ Պայմանագիրը վերաբերել է աղբահանությանը։ Եղել է դեպք, երբ քաղաքացիների անբարեխղճության հետևանքով կուտակվել է շինարարական աղբ, զանգահարել է և խնդրել, որպեսզի <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցներն այն հավաքեն, որն էլ նրանք արել են>>։
Վկա Ռուզաննա Խաչատրյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է <<Քաջազնունի 4ա>> համատիրությունում` որպես կառավարիչ։ Համատիրությունը ստեղծվել է դեռևս 2008թ.։ Աղբի առկայության դեպքում զանգահարել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատող Արթուրին և խնդրել է կազմակերպել աղբահանության գործողությունները։ Համատիրությունը որևէ պայմանագիր չի կնքել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ, մաքրությունը կատարվել է իր բանավոր խնդրանքի հիման վրա։ Գյուլիի հետ շփվել է հեռախոսով, նրան անձամբ չի ճանաչում։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կատարած աշխատանքներից մշտապես եղել է գոհ>>։
Վկա Ժորա Մայիլյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես վարորդ։ Վարել է <<ԿՈ 449>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա։ Մեքենան շահագործվել է գազով, սակայն շարժիչի շահագործման համար անհրաժեշտ է եղել նաև բենզին։ Գազ իրեն տրամադրել է Գ.Գասպարյանը, իսկ բենզին՝ տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը՝ շաբաթական 50 լիտրի, իսկ ամսական՝ 150 լիտրի չափով>>։
Վկա Աղասի Ալեքսանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես աղբահավաք ավտոմեքենայի վարորդ։ Մեքենան շահագործվել է ինչպես բենզինով, այնպես էլ` գազով։ Ամսական տրվել է 150 լիտրի բենզինի կտրոն։ Յուրաքանչյուր անգամ, երբ ստացել է վառելիք, ստորագրել է համապատասխան փաստաթղթում։ Չգիտի, թե ամսական որքան վառելիք պետք է ստանար, գիտեր, որ տրվում է 150 լիտրի չափով։ Բենզինի կտրոնը տվել է տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը>>։
Վկա Աշոտ Տոգրամաջյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2004 թվականից մինչև 2009-2010 թվականն աշխատել է <<Տիգրան Մեծ 53>> համատիրությունում` որպես ղեկավար։ Աշխատանքային գործունեության ընթացքում աղբահանության հետ կապված հարցրերի շուրջ պայմանագիր է կնքվել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատանքներից դժգոհություն չեն ունեցել, իսկ բացթողումները ժամանակին շտկվել են։ Ինչ վերաբերում է շինարարական աղբին, ապա, չի եղել դեպք, որ քաղաքացիների կողմից կուտակված լինի շինարարական աղբ և այն հավաքած լինի <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն>>։
Վկա Ալֆրեդ Գևորգյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է <<Բայրոն>> համատիրությունում` որպես կառավարիչ։ Համատիրությունը 2002 թվականից մինչև 2012թթ. պայմանագիր էր կնքել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ` աղբահանության վերաբերյալ։ Մշտապես գոհ է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատանքներից։ Շինարարական աղբը հավաքել են այն կուտակած բնակիչները, սակայն եղել են դեպքեր, երբ իր խնդրանքով այն հավաքել են նաև <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցները>>։
Վկա Էդիկ Գևորգյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է Կենտրոն վարչական շրջանի <<Կենտրոն>> թաղապետարանի կոմունալ բաժնում` որպես մասնագետ։ Այն դեպքերում, երբ եղել են բողոքներ` աղբահանության հետ կապված, զանգահարել է Ս.Հովհաննիսյանին և վերջինս կազմակերպել է աղբահանության գործընթացը։ Քաղաքացիների ահազանգերի դեպքում բանավոր զեկուցել է բաժնի պետին։ Եղել է դեպք, երբ կուտակված է եղել շինարարական աղբ, խնդրել են և այն հավաքել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցները>>։
Վկա Ռաֆիկ Քալաշյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է Կենտրոն վարչական շրջանի <<Կենտրոն>> թաղապետարանի կոմունալ բաժնում` որպես գլխավոր մասնագետ։ Բաժնի պետի` Գ.Սարգսյանի, հանձնարարությամբ հետևել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցների աշխատանքներին, որպեսզի աղբահավաքությունն իրականացվեր ժամանակին։ Երբ կուտակվել է շինարարական աղբ, <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցները եկել և հավաքել են այն։ Թաղապետարանի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի միջև կնքվել էր պայմանագիր։ Կատարված աշխատանքի դեպքում ստորագրվել է կատարողական թերթ>>։
Վկա Կնյազ Սալոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը հանդիսանում է իր քեռու դուստրը։ Աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես <<Գազել>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդ։ Հիմնականում, աշխատել է գիշերը` հավաքարարներին տանելով աշխատանքի։ Բացի այդ, աշխատել է նաև ցերեկային ժամերին։ Ավոտմեքենան շահագործվել է գազով, օրական ստացել է 30 գազի կտրոն։ Չգիտի, թե յուրաքանչյուր կտրոնը քանի լիտր գազ է նախատեսել։ Գիշերային ժամերին կատարել է մեկ ուղերթ, իսկ ցերեկը` ըստ անհրաժեշտության>>։
Վկա Օրո Քոսոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է հորեղբոր դուստրը։ Երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Պարզապես, Գ.Շամոյանի առաջարկով իր անձնագիրը հանձնել է նրան և վերջինս գրանցել է իրեն տվյալ ընկերությունում։ Երբևէ այդ ընկերությունից աշխատավարձ, ինչպես նաև` բանկային քարտ, չի ստացել>>։
Վկա Լալիխան Քոսոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է հորեղբոր դուստրը։ Երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Գ.Շամոյանի առաջարկով իր անձնագիրը հանձնել է նրան և վերջինս գրանցել է իրեն տվյալ ընկերությունում։ Երբևէ այդ ընկերությունից աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Առուստամ Պողոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է Կենտրոն վարչական շրջանի կոմունալ բաժնում` որպես ավագ մասնագետ։ Պարտականություններն են հանդիսացել` կցված տարածքի հսկողության իրականացումը, ապօրինի շինարարության կանխումը, տարածքի մաքրության վերահսկումը, կանաչապատման հարցերի տեղեկացումը։ Տարածքի մաքրությունն իրականացրել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն։ Շրջել է իրեն կցված տարածքներում, աղբի առկայության դեպքում իր մոտ արձանագրել է, որից հետո ներկայացրել է ղեկավարությանը։ Ընդունման-հանձնման ակտեր չեն եղել։ Շինարարական աղբ նկատելու դեպքում ևս դիմել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ին, ընկերության աշխատակիցները հավաքել են այն>>։
Վկա Պուշկին Սերոբյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է <<Համալսարան>> համատիրության նախագահը։ Եղել են դեպքեր, երբ մի քանի անգամ զանգահարել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրինությանը՝ աղբահանության հետ կապված հարցերի վերաբերյալ։ Ընկերության աշխատակիցները եկել և տեղափոխել են կուտակված աղբը>>։
Վկա Նարինե Շամոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<երբևէ գրանցված չի եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Ամուսնու մայրը նույնպես չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Աշխատանքային գրքույկ չունի, քանի որ երբևէ չի աշխատել>>։
Վկա Փորսոր Հասոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Իրեն հատկացված է եղել երկու հոգու համար նախատեսված տարածք, ստացել է 60.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, սակայն այդ գումարը նախատեսված է եղել 1 տարածքի համար>>։
Վկա Արմինե Տեր-Հովսեփյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանին, վերջինս հանդիսացել է իր բրիգադիրը։
Աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, որը գտնվել է Էրեբունիի՝ <<Տեցի կռուգ>> կոչվող հատվածում։ Ընկերություն գնացել է 2012թ. ձմռան վերջ՝ ամուսնու հետ միասին, որտեղ կադրերի բաժնում գրել է աշխատանքի ընդունվելու վերաբերյալ դիմում։ Բացի դիմումից, չի մտաբերում, այլ փաստաթուղթ. ստորագրել է, թե ոչ։ Դրանից հետո ընդունվել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ՝ որպես հավաքարար։ Մաքրել է Երևան քաղաքի Հերացի և Խանջյան փողոցների վերգետնյա անցումները, ինչպես նաև՝ Խանջյան, Թումանյան, Արշակունյաց փողոցների վերգետնյա անցումները։ Աշխատանքի է գնացել է առավոտյան ժամը 05։00-ի սահմաններում։ Իր հետ միասին աշխատանքի է գնացել նաև ամուսինը և սպասել է մինչև աշխատանքի ավարտը։ Ամեն օր առավոտյան շրջել է իրեն հատկացված տարածքներում, եթե այդ տարածքները եղել են մաքուր, դրանք այլև չի մաքրել։
Աշխղեկի հետ որևէ շփում չի ունեցել, նրա հետ հիմնականում շփվել է ամուսինը։ Աշխատանքի ընթացքում չի ցանկացել, որ ինչ-որ մեկը ճանաչեր իրեն։ Եղել են դեպքեր, երբ աշխղեկը անցումի մոտ թողել է համապատասխան պարագաներ՝ ավել, ձեռնոց, որը ինքը վերցրել է։ Օգտագործում է՝ 093-77-18-09 հեռախոսահամարը։ Բրիգադում եղել են այլ հավաքարարներ, սակայն ինքը որևէ մեկին չի ճանաչել, իրեն ևս որևէ մեկը չի ճանաչել, իր աշխատանքային ժամերին աշխատել է միայնակ։ Աշխատանքային ժամերը բրիգադիր Հակոբյանն ասել է ամուսնուն։ Աշխատել է 1 տարի, իր աշխատանքի ընթացքում որևէ մեկը հսկողություն չի իրականացրել իր նկատմամբ։ Ամուսնուն և Հ.Հակոբյանի անձնական հարաբերությունները չեն նպաստել իր աշխատանքային գործունեությանը։
<<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ է գնացել հայտարարության հիման վրա։ Ինքը Հ.Հակոբյանին երբևէ չի զանգահարել։ Աշխատանքի ընդունվելուց հետո Հ.Հակոբյանը վերգետնյա անցումների մոտ ամուսնու ներկայությամբ հրահանգավորել է անվտանգության կանոնների ապահովման համար։ Չի մտաբերում, արդյոք հրահանգավորման համար փաստաթուղթ. ստորագրել է, թե ոչ։ Աշխատանքի ընթացքում երբեք բաճկոն չի կրել։ Աշխատավարձ ստացել է բանկային քարտով, որը մշտապես գտնվել է իր մոտ։ Սկզբնական շրջանում ստացել է 110.000 ՀՀ դրամ, հետագայում, սակայն, դրա չափը փոքր-ինչ /10.000 ՀՀ դրամի չափով/ նվազել է։ Աշխատանքի գնացել է ամեն օր>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշել է հրապարակել նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքերն առ այն, որ՝ <<… 2012թ. իմացել է, որ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում հավաքարարի հաստիք կա։ Չի մտաբերում, թե ումից է իմացել նշված հիմնարկի գտնվելու վայրը և գնացել է այդ ընկերության կադրերի բաժին։ Նշված վայրում իմացել է, որ կարող է աշխատել որպես հավաքարար՝ <<պլանի գլխից>> մինչև դելֆինարիում վերգետնյա անցումները մաքրելու նպատակով։ Մինչև 2013թ. հոկտեմբերի վերջը աշխատել է նշված բրիգադում՝ որպես հավաքարար։ Առողջական խնդիրներից ելնելով ազատվել է աշխատանքից։ Աշխղեկը եղել է Հրայր Հակոբյանը։ Չգիտի, թե բրիգադում քանի հավաքարար կան, չի ճանաչում նրանցից որևէ մեկին։ Աշխատանքի է գնացել երկուշաբթիից ուրբաթ. օրերին՝ միայնակ, սակայն եղել են դեպքեր, երբ իրեն տարել է ամուսինը։ Առավոտյան ժամը 05։00-ից 08։00-ն ընկած ժամանակահատվածում գտնվել է աշխատանքի վայրում։ Աշխատանքը մշտապես սկսել է պլանի գլխի վերնանցումից մինչև դելֆինարիումի վերնանցումը։ Մաքրել է մոտ 8 հատ վերնանցում, սակայն դրանց տեղերը չի կարող մատնանշել կամ հայտնել դրանց կոնկրետ գտնվելու վայրը։ Եղել են օրեր, երբ անցումները մաքրել է միայնակ, եղել են օրեր, երբ մաքրել է ինչ-որ մեկի հետ միասին կամ ևս երկու հավաքարարների հետ, որոնց չի ճանաչում։ Մաքրել է վերգետնյա անցումները։ Չգիտի, թե իրենց բրիգադում քանի հավաքարար կա, ով որ տարածքն է մաքրում։ Օգտագործում է՝ 093-77-18-09 բջջային հեռախոսահամարը, իսկ Հ.Հակոբյանի հեռախոսահամարը չգիտի։ Աշխատանքի ընդունվելուց հետո ստացել է համապատասխան ֆորմա՝ ժիլետ, կանաչ խալաթ. և այլ համազգեստներ չի ստացել։ Չի մտաբերում, թե նշված համազգեստները որքան ժամանակը մեկ են ստացել և ումից է ստացել։ Ստացել է նաև ավել, սակայն չի մտաբերում, թե քանի անգամ։ Այլ իրեր չի ստացել։
Բանկային քարտը ստացել է նշված ընկերությունից, սակայն չի մտաբերում, թե ումից։ Բանկային քարտը մշտապես գտնվել է մոտը, տվյալ քարտից կամ ինքն է գումար կանխիկացրել, կամ ամուսինը։ Առաջին երկու ամիսը ստացել է 100.000 ՀՀ դրամից ավել գումար, իսկ հետագայում մշտապես ստացել է 94-96.000 ՀՀ դրամ։ Ուշադիր չի եղել, թե մյուս հավաքարարները ինչ հագուստով են եղել կամ ինչ առարկայով են մաքրել տարածքները։ Հ.Հակոբյանն է ասել, որպեսզի զգուշ լինի ավտոմեքենաներից, սակայն որևէ նմանատիպ փաստաթուղթ. չի ստորագրել>>։
<<…Ամուսինն իմացել է, որ աշխատում է որպես հավաքարար, մյուսները՝ նաև որդիներ, չի կարող ասել, գիտեին, թե ոչ։ Ինքը տուն է եկել մինչև որդիների արթնանալը, սակայն կոնկրետ ժամը չի մտաբերում։ Առավոտյան ժամը 05։00-ից 06։00-ն դուրս է եկել պատահական մեքենայով կամ ամուսնու հետ։ Նախ գնացել է <<պլանի գլխի>> վերգետնյա անցումը, եթե այն մաքուր է եղել, գնացել է Խանջյան փողոցի վրա գտնվող վերգետնյա անցումը, որից հետո պատահական ավտոմեքենանով կամ ոտքով գնացել է դեպի դելֆինարիումի մոտ գնտվող մյուս վեց վերգետնյա անցումները, որոնց հստակ վայրերը չի կարող նկարագրել>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից վկան հետո հայտնել է, որ չի մտաբերում, թե որտեղ է ստացել աշխատանքային պարագաները։ Հայտնել է, որ ամուսինն է ճանապարհել աշխատանքի, շրջել է հատկացված տարածքներով։ Չի կարող բացատրել, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ նշել, որ պատահական ավտոմեքենայով է գնացել աշխատանքի։ Թեև եղել են դեպքեր, երբ ամուսինն ունեցել է գործեր, որի պատճառով իրեն ուղեկցել է մինչև պատահական տաքսի ավտոմեքենան։ Հստակ չի կարող նկարագրել, թե որտեղ է գտնվում Երևանի դելֆինարիումին հարակից հատվածում գտնվող վերգետնյա անցումը, որն ինքը մաքրել է։
Վկա Իլիանա Հաջոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը հանդիսանում է իր հորաքրոջ ամուսնու մայրը՝ սկեսուրը։ Գյուլիզարը գրանցել է իրեն <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն ինքը երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում, իր փոխարեն աշխատել է այլ անձ։ Տվյալ ընկերությունից աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Մակիչ Հովհաննիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Կո>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Այն շահագործվել է գազով, ստացել է նաև բենզին՝ մեքենայի շարժիչն աշխատաեցնելու նպատակով։ Վառելիքը տրամադրել է տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը՝ ամսական 150 լիտրի չափով։
Առաջին ատյնի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<2008 թվականից մինչև 2013 թվականն իր վարած մեքենան մշտապես շահագործվել է գազով։ Գազի կտրոնները տրամադրել է պահեստապես Գարիկը՝ 40 խմ կտրոնով, իսկ երթուղու վերաբերյալ փաստաթուղթ. տվել է դիսպետչեր Հունանը։ Նշված ժամանակահատվածում ինքը Ա. և Ս.հովհաննիսյաններից տասնհինգ օրը մեկ ստացել է 10 լիտր բենզին, այսինքն՝ ամսական 20 լիտրի կտրոն>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ չի կարողանում դատարանին բացատրել, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ նման բովանդակության ցուցմունք տվել։
Վկա Վալոդ Թորոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է 2003 թվականից մինչև 2013 թվականն <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան սովորաբար վարել է գազով, սակայն եղել են դեպքեր, երբ շահագործելու համար անհրաժեշտ է եղել բենզին։ Ա.Հովհաննիսյանից և Ս.Հովհաննիսյանից ամսական ստացել է 20 լիտրի բենզին կտրոն։ Յուրաքանչյուր անգամ, երբ ստացել է բենզինի կտրոն, տնօրենի մոտ ստորագրել է փաստաթուղթ>>։
Վկա Ուսուբ Շարոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործվել է գազով և բենզինով։ Ինքը մշտապես շահագործել է գազով, Գարիկից ստացել է գազի կտրոն։ Բենզին տրամադրել է տնօրենը՝ ամսական 150 լիտրի չափով>>։
Վկա Ղուկաս Նիկողոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2013 թվականից մինչև 2014 թվականն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է ջրատար ավտոմեքենա, որը շահագործվել է գազով։ Եղել են դեպքեր, երբ անհրաժեշտ է եղել շահագործել բենզինով, ուստի տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանը ամսական տրամադրել է 30 լիտր բենզինի կտրոն։ Յուրաքանչյուր անգամ, երբ ստացել է բենզինի կտրոն, ստորագրել է փաստաթուղթ>>։
Վկա Սարգիս Մկրտչյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես մեխանիզատոր։ Կատարել է սեզոնային աշխատանք։ Մեխանիզացիան շահագործել է դիզվառելիքով>>։
Վկա Սերգեյ Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2014թ. աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես <<Զիլ 130>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով։ Ընկերությունում աշխատել է շուրջ 27 օր՝ պայմանագրային հիմունքներով>>։
Վկա Գնել Ղիմոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2007 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես ջրցան ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով և բենզինով։ Ա.Հովհաննիսյանը յուրաքանչյուր ամիս տրամադրել է 30 լիտրի բենզինի կտրոն, իսկ ինքը ստորագրել է համապատասխան ցուցակ>>։
Վկա Կոլյա Ամիյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործվել է գազով, սակայն ամսական տրամադրվել է նաև 20 լիտր բենզինի կտրոն՝ ավտոմեքենայի շարժիչը շահագործելու համար։ Երբ ստացել է բենզինի կտրոն, ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ>>։
Վկա Հարություն Հալաջյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես <<Զիլ 130>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդ։ Ավտոմեքենան շահագործվել է գազով, սակայն յուրաքանչյուր ամիս տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանից ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, այն մասին, որ՝ <<…իր կողմից վարվող ավտոմեքենան աշխատում է գազով, աշխատելու օրվանից տեղադրված է եղել գազի բալոն, մշտապես աշխատել է գազով։ 2007 թվականից ի վեր 3 տարի ամեն օր ստացել է 40, 50 ճնշում գազի կտրոն, դրանից հետո ամեն օրվա համար ստացել է 40 ճնշում գազի կտրոն։ Կտրոնները տվել է Գարիկը, իսկ գրել է Հունանը։ Մինչև 2011թ. բենզինի կտրոններ չի ստացել, դրանից հետո ամսական ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն, որոնք տվել է Արթուր Հովհաննիսյանը։ Այլ քանակի բենզինի կտրոն երբևէ չի ստացել…>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է, որ ցուցմունքը գրել է քննիչը, ներկայումս շատ մանրամասներ չի մտաբերում։ Ինչ վերաբերում է նախաքննական ցուցմունքում նշված տարեթվին, ապա դա գրել է քննիչը։ Մշտապես վարել է <<Զիլ 130>> մակնիշի ավտոմեքենան, որը շահագործել է գազով։ Մեքենայի շարժիչը շահագործել է բենզինով։
Վկա Ժենյա Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։ Ֆինանսական վիճակից ելնելով ցանկացել է աշխատել, ուստի անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկը հանձնել է հարևան Զարիկին և նրա միջոցով գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մեկ անգամ գնացել է աշխատանքի, սակայն աշխատանքի բնույթը դուրը չի եկել և այլևս չի գնացել։ Իր փոխարեն աշխատել է Զարիկը։ Բանկային քարտ չի ստացել։ Պնդել է, որ փաստաթղթերը տվել է Զարիկին, վերջինս իրեն երբևէ գումար չի տվել։ Մինչև պայմանագիր կնքելը՝ Զարիկն ասել է, որ աշխատավարձը պետք է լինի 80.000 ՀՀ դրամ, սակայն պայմանագիր կնքելիս տեսել է, որ նշված է 30.000 ՀՀ դրամ>>։
Վկա Ազնիվ Բաբուջյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ազգական Կարապետ Բաբուջյանի միջոցով գրանցվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մասնավորապես, անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկը փոխանցել է նրան և տվյալ ընկերությունում գրանցվել է որպես հավաքարար։ Երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում, աշխատավարձ և բանկային քարտ չի ստացել։ Սամվել Եղոյան անունով անձնավորությանը չի ճանաչում>>։
Վկա Կարապետ Մուխսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2004 թվականից մինչև 2008թ. հունվար ամիսն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա, որը շահագործվել է գազով։ Երբևէ բենզին չի ստացել և չի օգտագործել։ Գազի կտրոններ ստացել է Գարեգին Գասպարյանից։ Մեքենան շահագործել է գազով։ Ներկայումս վարում է տաքսի ավտոմեքենա։ Աշխատանքից ազատվելուց հետո ավտոմեքենան հանձնել է տնօրինությանը>>։
Վկա Հայրիկ Բաբայանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2012թ. աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա, որը շահագործվել է գազով։ Եղել են դեպքեր, երբ այն շահագործել է նաև բենզինով։ Ամսական ստացել է 10-20 լիտր բենզինի կտրոն, սակայն առողջական խնդիրների պատճառով չի մտաբերում, թե ումից է այն ստացել։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատել է մոտ 4 ամիս, որից հետո առողջական խնդիրների պատճառով ազատվել է աշխատանքից>>։
Վկա Սերժիկ Ավագյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործվել է ինչպես բենզինով, այնպես էլ՝ գազով։ Յուրաքանչյուր ամիս ընկերության տնօրենից ստացել է 150 լիտրի չափով բենզինի կտրոն, որի վերաբերյալ ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ Գազ ստացել է պահեստապետից>>։
Վկա Հայկանուշ Գյուլդամիրյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը հանդիսանում է մորաքրոջ հարևանուհին, վերջինիս տեսել է մորաքրոջ տանը։ Չգիտի, թե Գյուլիզար Շամոյանը որտեղ է աշխատել։ Այդուամենայնիվ տեղեկացված է եղել, որ նա աշխատել է որպես հավաքարար։ Երբ գտնվել է մորաքրոջ տանը, պատահական իմացել է, որ Գ.Շամոյանը կարող է այնպես դասավորել, որ ինքը ունենա աշխատանքային ստաժ, ուստի, այդ նպատակով դիմել է վերջինիս։ Գ.Շամոյանին է հանձնել իր անձնագիրը, սակայն նա հաջորդ օրը վերադարձրել է այն, ասելով, որ հնարավոր չէ։
Երբևէ գրանցված չի եղել և չի աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> կազմակերպությունում, ավելին, տվյալ կազմակերպությունից աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Քրիստինե Մինասյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է ամբաստանյալ Հրայր Հակոբյանին, ով աշխատել է որպես բրիգադիր։ Վերջինիս տեսել է մեկ անգամ, հանդիպել են մոտ 3 տարի առաջ։ Մասնավորապես, ընկերուհու քույրը՝ Հ.Զեյնալյանը, խնդրել է իրեն անձնագրով ներկայանալ, որպեսզի նրա փոխարեն գրանցվի <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Հ.Զեյնալյանին օգնելու նպատակով գնացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ, անձնագիրը հանձնել է փաստաթղթերը լրացնող անձին /չի մտաբերում վերջինիս տվյալները/, կնքվել է աշխատանքային պայմանագիր, որը ստորագրել է։ Թեև գրանցված է եղել ինքը, սակայն Հասմիկ Զենալյանն է իր փոխարեն աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Իրեն Հրայր Հակոբյանին ներկայացրել է Հասմիկ Զեյնալյանը և ասել, որ իր անձնագրով նա պետք է աշխատի։ Այնուհետև, գրանցել են իրեն, որից հետո անձնագիրը վերադարձրել։ Որպես <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակից՝ երբևէ գումար չի ստացել։ Իր աշխատավարձը ստացել է Հասմիկը, սակայն աշխատավարձի վերաբերյալ մանրամասնություններ չգիտի։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ գնացել է երկու անգամ, Հ.Հակոբյանին տեսել է այն ժամանակ, երբ գնացել էր առաջին անգամ։ Երկրորդ անգամ գնացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ, քանի որ անհրաժեշտություն էր առաջացել ստորագրել ինչ-որ փաստաթուղթ։ Բացի այդ, եղել է դեպք, երբ Հ.Զեյնալյանի հետ գնացել է նաև բանկ, որտեղից վերջինս ստացել է քարտ>>։
Վկա Իրինա Թեջոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանին, վերջինս հանդիսանում է իր մայրիկի ընկերուհին։ Տեղեկացված է, որ նա աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ 2010թ. դիմել է Գ.Շամոյանին, որպեսզի վերջինս ընդուներ իրեն աշխատանքի։ Մի քանի օր աշխատել է, որից հետո ունեցել է առողջական խնդիրներ և իր փոխարեն աշխատել է մայրը։ Վերջինս ստացել է աշխատավարձ՝ մոտ 80.000 ՀՀ դրամի չափով։ Իր մտաբերմամբ՝ Գ.Շամոյանը հանդիսացել է բրիգադիր։ 2011թ. ազատվել է աշխատանքից>>։
Վկա Ռիմա Մարգարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է ամբաստանյալներ Գյուլիզար Շամոյանին և Սամվել Եղոյանին։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում տեսել է Ս.Եղոյանին, հայտնել, որ ցանկանում է աշխատել։ Ներկայացրել է փաստաթղթեր և ընդունվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ, սակայն իր փոխարեն աշխատել է այլ անձ։ Երբ ազատվել է աշխատանքից, այդ ժամանակ տեսել է Գյուլիզար Շամոյանին։ Երբևէ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից աշխատավարձ չի ստացել, ավելին, չի ճանաչում այն անձին, ով աշխատել է իր փոխարեն>>։
Վկա Դոնարա Ավդոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<գրանցված է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում։ Մասնավորապես, իր ազգական Զինան հայտնել է, որ կորցրել է անձնագիրը, ուստի աշխատանքի գրանցվելու համար խնդրել է այն։ Դրանից հետո վերցրել է անձնագիրը և գրանցել իրեն այդ ընկերությունում։ Երբևէ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից աշխատավարձ չի ստացել, բանկային քարտ չիունեցել։ Զինան նույնպես աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում>>։
Վկա Գևորգ Մարգարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մասնավորապես, իր հարևանը՝ Կուկուշը, ասել է, որ ցանկության դեպքում կարող է իրեն գրանցել ընկերությունում որպես վարորդ։ Այդ նպատակով նրան է տվել անձնագիրը, սակայն մի քանի օր ետ է վերադարձրել, ասելով, որ ընկերությունը գրանցել է մեկ այլ անձի։ Երբևէ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից գումար չի ստացել>>։
Վկա Սվետլանա Փիլոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Վարսենիկ Սարգսյանը հանդիսանում է իր հոր կինը՝ մայրացուն։ Վերջինս աշխատում է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Գրանցված է եղել իր անվամբ, սակայն ինքը <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից գումար՝ աշխատավարձ, չի ստացել>>։
Վկա Խազալ Օզմանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<դատավարության մասնակիցներից որևէ մեկին չի ճանաչում։ Երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, ավելին, գումար ևս երբևէ չի ստացել։ Իր հարևան Կուկուշին է տրամադրել փաստաթղթերը, որպեսզի իրեն գրանցի աշխատանքի՝ աշխատանքային ստաժ ձեռք բերելու համար>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Սամվել Եղոյանն իրեն գրանցել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար, սակայն աշխատանքի չի գնացել և որևէ գումար չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ իրականում իրեն ընկերությունում գրանցել է Ս.Եղոյանը։ Աշխատանքի ընդունվելու նպատակով գնացել է Երևան քաղաքի <<Տեցի կռուգ>> կոչվող հատվածում գտնվող ընկերություն՝ աշխատանքի ընդունվելու համար։ Ընդունարանում իրեն դիմավորել են, այնտեղ լսել է Ս.Եղոյանի անունը։ Մի օր գնացել է աշխատանքի, որից հետո այլևս չի հաճախել։ Վկան չի կարողանում բացատրել, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ նման բովանդակության ցուցմունք տվել։
Վկա Զոզան Ֆերոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հարևանուհին առաջարկել է իրեն աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Այդ նպատակով միասին գնացել են ընկերություն, սակայն, քանի որ ունեցել է առողջական խնդիրներ, հրաժարվել է աշխատել։ Հարևանուհուն է տվել իր անձնագիրը և աշխատանքային գրքույկը, վերջինս մի քանի օր անց վերադարձրել է անձնագիրը։ Մոտ 1 տարի գրանցված է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն ընկերությունից աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Զարիֆ Սնջոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ցանկացել է աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>>ՓԲԸ-ում։ Այդ նպատակով գնացել է ընկերություն, փորձել աշխատել, սակայն չի կարողացել։ Այդ ընկերությունում աշխատելու համար որևէ մեկը չի միջնորդել։ Տեղեկացված չէ, արդյոք իրեն գրանցել են այդ ընկերությունում, թե ոչ։ Երբևէ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Թերեզա Կարապետյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Տեղեկացված է, որ իր անձնագրով աշխատել է հարևանուհին՝ Նաիրա անունով անձը։ Նաիրան ասել է, որ կորցրել է անձնագիրը, ուստի գրանցվելու համար վերցրել է իրենը։ Երբևէ աշխատավարձ չի ստացել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից>>։
Վկա Սինամ Նասրյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանը հանդիսանում է ամուսնու հորաքրույրը։ Ինքը գրացված է եղել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, սակայն երբևէ չի աշխատել այդ ընկերությունում։ Ցանկացել է աշխատել այնտեղ, սակայն ունեցել է առողջական խնդիրներ ներվային համակարգի հետ, ուստի, չի կարողացել աշխատել։ Երբևէ աշխատավարձ չի ստացել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից, չգիտի, թե ով է ստացել այն իր փոխարեն։ Բանկային քարտ նույնպես չի ստացել։ Աշխատանքային գրքույկ չունի։ Ներկայումս նույնպես ունի խնդիրներ ներվային համակարգի հետ, սակայն լիովին գիտակցում է իր գործողությունները, մասնավորապես այն, որ հստակ գիտակցում է, թե ինչ ցուցմունք է տալիս այժմ>>։
Վկա Բասե Սադոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Նախապես ցանկացել է աշխատել, սակայն, քանի որ աշխատանքը եղել է գիշերային հերթափոխի, ամուսինը չի թույլատրել աշխատել այնտեղ։ Երբ գնացել է աշխատանքային պայմաններին ծանոթանալու, ներկայացրել է անձնագիրը, բայց, քանի որ հրաժարվել է աշխատել, ետ է վերցրել այն։ Երբևէ աշխատավարձ չի ստացել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ից, բացի այդ, չի տրամադրել իր աշխատանքային գրքույկը։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում առկա աշխատանքի վերաբերյալ տեղեկացել է ծանոթներից։ Տեղեկացված չէ, որ իրեն որպես աշխատողի գրանցել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում>>։
Վկա Արթուր Գրիգորյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2012թ. մարտ ամսից մինչև հոկտեմբեր ամիսն աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Մասնավորապես, մաքրել է Երևան քաղաքի Արշակունյանց, Թումանյան-Խանջյան փողոցներում գտնվող վերգետնյա անցումները։ Ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանին ճանաչել է աշխատանքի ընդունվելու ժամանակից ի վեր։ Ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանին նույնպես ճանաչում է։ Աշխատանքը կատարել է գիշերային ժամերին, սակայն եղել է դեպք, երբ գնացել է նաև առավոտյան, վերգետնյա անցումները մաքրել է ավելով, աշխատանքի ժամանակ կրել է համապատասխան հագուստ՝ վրան գրված <<Կենտրոն Մաքրություն>>։ Վերգետնյա անցումների հետ կապված հարցրի դեպքում դիմել է Հ.Հակոբյանին, իսկ դրսում դրված աղբարկղերի հետ կապված՝ Ս.Հովհաննիսյանին։ Ներկայումս Ս.Հովհաննիսյանի հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ։ Իր հետ նույն բրիգադում աշխատող անձանց հետ շփում չի ունեցել, չի ճանաչում վերջիններիս։
Իր՝ աշխատանքից ազատվելուց հետո <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատել է նաև կինը՝ Արմինե Տեր-Հովսեփյանը։ Վերջինիս նկատմամբ հսկողություն իրականացրել է Հրայր Հակոբյանը։ Կնոջը աշխատանքի է տարել ինքը, եղել են դեպքեր, երբ գնացել է միայնակ։ Օգտագործում է 077-41-62-58 հեռախոսահամարը, իսկ կինը՝ 093-87-18-09։ Կինը մաքրել է Երևան քաղաքի կենտրոնական հատվածը՝ Հերացի փողոցից մինչև Խանջյան փողոցի վերջ։ Մեկ անգամ եղել է դեպք, երբ մաքրել է Երևան քաղաքի Արշակունյանց փողոցի հատվածը։ Նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է երկու անգամ։ Աշխատանքի ընթացքում աշխատել է ամեն օր, սակայն եղել են դեպքեր, երբ գնացել է օրը մեջ>>։
Վկա Քաջիկ Գաբոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով, սակայն ձմռանը, երբ եղել է ցուրտ, մեքենան աշխատեցրել է բենզինով։ Բենզինը տրամադրել է հավաքակայանի վարիչը՝ Միսակը, մասնավորապես, ամսական տրամադրել է 15-20 լիտր։ Բենզին ստանալիս ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ 20 լիտրից ավել քանակությամբ երբևէ բենզին չի ստացել>>։
Վկա Արման Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես ջրցան մեքենայի վարորդ, վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով, սակայն եղել են դեպքեր, երբ ինչպես ձմռանը, այնպես էլ այլ ժամանակաշրջանում ավտոմեքենան շահագործելու նպատակով ստացել է բենզին։ Ամսական ստացել է 30 լիտր բենզին, որը տրամադրել է Արթուր Հովհաննիսյանը։ Յուրաքանչյուր դեպքում, երբ ստացել է բենզին, ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ։ Բենզինը հիմնականում ստացել են ավտոմեքենայի շարժիչն աշխատեցնելու նպատակով>>։
Վկա Վահան Հալաջյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Մասնավորապես, Ա.Հովհաննիսյանից ամսական ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն։ Տեղեկացված չէ, մյուս վարորդները քանի լիտր բենզին են ստացել։ Բենզինը հիմնականում ստացել են ավտոմեքենայի շարժիչը աշխատեցնելու նպատակով>>։
Վկա Համբարձում Քիրաջյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Ա.Հովհաննիսյանից ամսական ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն։ Բենզինը հիմնականում ստացել են ավտոմեքենայի շարժիչը աշխատեցնելու նպատակով։
Վկա Գրիշա Գրիգորյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Բենզինը հիմնականում ստացել են շարժիչը աշխատեցնելու նպատակով։ Ա.Հովհաննիսյանից ամսական ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն։ Եղել է դեպք, երբ Ա.Հովհաննիսյանը գտնվել է արտերկրում, բենզինի կտրոն ստացել է Ս.Հովհաննիսյանից>>։
Վկա Վլադիմիր Օհանջանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<ԿՈ 440>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքնան շահագործել է գազով, սակայն շահագործելու համար հատկացվել է նաև բենզին։ Բենզին հատկացվել է նախապես 150 լիտրի չափով, հետագայում՝ 20 լիտրի չափով։ Բենզին տրամադրել է Ա.Հովհաննիսյանը։ Նախապես վճարվել է աշխատավարձ՝ 110-115 հազար դրամի չափով, հետագայում որքան վարել են ավտոմեքենան, այնքան գումար է ստացել։ Օրական ստացել է 3000 ՀՀ դրամ։ Աշխատանքային դժվարություններից ելնելով, իր հետ աշխատել է նաև բանվոր, սակայն ղեկավարները չեն իմացել այդ մասին>>։
Վկա Գրիգորի Հարությունյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Ա.Հովհաննիսյանն ամսական տրամադրել է 20 լիտր բենզինի կտրոն։ Եղել դեպք, երբ Ա.Հովհաննիսյանը գտնվել է արտասահմանում, իրեն բենզինի կտրոն տրամադրել է Ս.Հովհաննիսյանը>>։
Վկա Դավիթ Հարությունյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<շուրջ 4 տարի աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է ինչպես գազով, այնպես էլ՝ բենզինով։ Ա.Հովհաննիսյանն ամսական տրամադրել է 20 լիտր բենզինի կտրոն։ Յուրաքանչյուր դեպքում, երբ ստացել է բենզինի կտրոն, ստորագրել է համապատասխան փաստաթուղթ>>։
Վկա Վահե Ղուշչյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն>> վարչական շրջանի կոմունալ բաժնում` որպես առաջին կարգի մասնագետ։ Իրականացրել է ներքին ցանցով բաժնի պետի հանձնարարությունները, այսինքն, կոմունալ բաժնի այն գործերը, որոնք պետի կողմից եղել են մակագրված, ինքը հանձնարարել է համապատասխան տեսուչի։ Սանիտարական մաքրման նկատմամբ հսկողություն իրականացնելու հանձնարարություն իրեն չի տրվել։ Ինքը զբաղվել է փաստաթղթաշրջանառությամբ` համակարգ մուտք անելով։ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ որևէ առնչություն ինքը չի ունեցել։ Կատարողական ակտերի հետ ևս երբևէ չի առնչվել>>։
Վկա Մարիա Առուշանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ցանկացել է աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Աշխատանքի ընդունվելու համար խորհրդակցել է Ազատուհու հետ, ով աշխատել է այդ ընկերությունում որպես հավաքարար։ Քանի որ աշխատանքային գրքույկը չի գտել, ինչի հետևանքով չէր կարող ձևակերպվել որպես աշխատող, ուստի այլևս չի հետաքրքվել այդ աշխատանքով։ Իրեն պարզապես ստաժ է անհրաժեշտ եղել։ Տեղյակ չէ, արդյոք իրեն հետագայում գրանցել են այդ ընկերությունում, թե ոչ։ Տեղյակ չէ, արդյոք փոխարեն ինչ-որ մեկն աշխատել է, թե ոչ>>։
Վկա Սոֆիկ Վարդանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<չի աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, հանդիսանում է Նալբանդյան 102-րդ շենքի լիազորը։ Չի համագործակցել Կենտրոն վարչական շրջանի կոմունալ բաժնի հետ։ Շուրջ 10 տարի առաջ դրսում կուտակված աբի համար դիմել է սանէպիդկայան և Կենտրոն համայնք։ Կուտակված շինարարական աղբը տարել են բնակիչները։ Մշտապես գոհ են եղել աղբահանությունից, աղբը հավաքել են գիշերային ժամերին>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…2008-2013թ. ընթացքում շենքի և հարակից տարածքների սանիտարական աշխատանքների կատարումը գնահատում է բացասական, քանի որ շենքի դալանը մշտապես համարվել է Կենտրոնի <<աղբանոցը>>>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո պնդել է, որ դալանում կուտակված աղբը մշտապես տարել են։ Դժգոհել է բնակիչներից, ովքեր մշտապես աղբ են կուտակել այդ հատվածում։
Վկա Սահակ Պապյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ 131>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի միջոցով աղ է ցանել։ Աշխատանքը կրել է սեզոնային բնույթ, ընդհանուր աշխատել է 3 ամիս` ձմռանը։ Մեքենան շահագործել է բենզինով, տարբեր ժամանակ տրամադրվել տարբեր քանակի` 30, 20, 80, 100 լիտրի, բենզինի կտրոն, կապված եղանակային պայմաններից և ուղերթներից։ Չի բացառում, որ 3 ամսվա ընթացքում ստացած լինի 1400 լիտրի բենզինի կտրոն։ Ավտոմեքենայով մաքրել է տարբեր տարածքներ>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<....Բացի իր ավտոմեքենայից, այլ ավտոմեքենա չի վարել, այլ աշխատանք չի կատարել։ Ամեն անգամ աշխատանքի դուրս գալու համար ավտոմեքենան լիցքավորել է 20 լիտրանոց բենզինի կտրոնով, որը ստացել է ՓԲԸ-ից։ Աշխատելու ընթացքում ավտոմեքենան մեկ անգամ փչացել է, որից հետո փոխել են յուղի մղիչը։ Որևէ ակտի տակ չի ստորագրել, տեղեկություն չունի գրանցված, սակայն չաշխատող անձանց մասին>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է, որ ստացել է տարբեր քանակների բենզինի կտրոն։ Իրեն հատկացված է եղել Կենտրոն վարչական տարածքը` Պրոսպեկտի, Շրջանայինի, Սարալանջի հատվածը, գրեթե ամեն օր ավտոմեքենայով աղ է ցանել։ Եղել է դեպք, երբ մեկ օրվա մեջ 10 անգամ աղ է ցանել։ Այդ ժամանակ ավտոմեքենան լիցքավորել է 80 լիտր բենզինով։ Աղը բարձել է ՓԲԸ-ի ավտոտնակից կամ Քոչար փողոցից։ Ավտոմեքենան վարել է մոտ 100 կիլոմետր։ Նախաքննության ժամանակ քննիչին նույնպես հայտնել է, որ ավտոմեքենան լիցքավորել 80, 100 լիտրի կտրոններով։
Պնդել է, որ հիմնականում ստացել է 80, 100 լիտրի կտրոն։
Վկա Արթուր Պալյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն>> վարչական շրջանի կոմունալ բաժնում` որպես տարածքի տեսուչ։ Աշխատանքային պարտականություններն են հանդիսացել` սանիտարական մաքրմանը և աղբահանությանը հետևելը։ Եղել են դեպքեր, երբ շրջագայության ընթացքում տեսել է կենցաղային ու շինարարական աղբ, զանգահարել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ և տեղեկացրել դրա վերաբերյալ։ Փաստաթղթերի հետ կապված գործունեություն չի իրականացրել։ Պողոսյան Ռուբենը, Սարգսյան Ռուբենը հանդիսացել են տեսուչներ, ովքեր շրջագայել են նրանց հատկացված տարածքներում և աղբի առկայության դեպքում զանգահարել են <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ և տեղեկացրել։ Կատարողական ակտերի հետ առնչություն չի ունեցել, այն ստորագրել է բաժնի պետը և տեղակալը։ Շինարարական աղբը տեղափոխել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ն, իսկ չտանելու դեպքում զեկուցվում էր բաժնի պետին, թեև մշտապես ընկերությունը տեղափոխել է աղբը>>։
Վկա Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում` որպես ջրցան մեքենայի վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա, աշխատել է ամեն օր։ Ձմռանը ավտոմեքենայով ձյուն է մաքրել։ 2004 թվականից ավտոմեքենան շահագործել է գազով և բենզինով։ Ամսական ստացել է 30 լիտրի բենզինի կտրոն, բենզինը ստացել է ավտոմեքենայի շարժիչը շահագործելու համար։ Բենզինի կտրոն տրամադրել է Ս.Հովհաննիսյանը, ամեն անգամ ստանալիս տորագրել է բլանկով փաստաթուղթ>>։
Վկա Ռուբեն Պողոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է թաղապետարանի կոմունալ բաժնում` որպես առաջատար մասնագետ։ Աշխատանքային պարտականություններն են հանդիսացել տարածքներ շրջելը և կուտակված աղբին հետևելը։ Աղբի դեպքում զանգահարել և այդ մասին խնդրանքի տեսքով հայտնել են <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ին, որի մասին որևէ փաստաթուղթ. չի կազմվել։ Կատարողական ակտերից տեղյակ չէ, չի առնչվել դրանց հետ։ Եղել են դեպքեր, երբ ինքը զանգահարել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ և հայտնել շինարարական ակղբի մասին, խնդրել տեղափոխել այն։ Շինարարական աղբ տեղափոխելու համար բացի <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ից, այլ ընկերության չի դիմել>>։
Վկա Սուլթան Գևորգյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է Գ.Շամոյանին։ Հստակ չի հիշում, թե երբ, սակայն աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես հավաքարար։ Աշխատանքի է գնացել գիշերվա ժամերին, վերադարձել առավոտյան՝ ժամը 06։30-ից 07։00-ի սահմաններում>>։
Վկա Վազիր Շամոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Գազ 53>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Ընկերությունում աշխատել է մոտ 10 տարի։ Մեքենան շահագործվել է գազով, իսկ շարժիչն աշխատեցնելու համար տրամադրվել է նաև բենզինի կտրոն, որը տրամադրել է տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանը՝ ամսական 20 լիտրի չափով>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<2008 թվականից մինչև 2013թ. <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատելիս որևէ բենզինի կտրոն կամ բենզին որևէ մեկից չի ստացել։ Գազի կտրոն կստացել է ամեն երեկոյան՝ Գարիկից, իր մտաբերմամբ՝ 40 կամ 50 մետր խորանադրդ չափով>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ նախկինում, երբ իրեն անհրաժեշտ է եղել բենզին, խնդրել է և իրեն տրամադրել են այն։ Վերջին երեք ամսվա ընթացքում ամսական ստացել է 20 լիտր բենզինի կտրոն։ Քննիչն իրեն այդ մասին չի հարցրել, ուստի նման բան չի հայտնել նրան։ Չի կարողանում մտաբերել, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ այդպիսի ցուցմունք տվել։
Վկա Թեհմինե Խուդոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հստակ օրը չի հիշում ցանկացել է ապառիկ ձևակերպել, սակայն աշխատանքային փորձ և գրքույկ չի ունեցել։ Ամուսնու բարեկամը՝ Քնար Օզմանյանը, խոստացել է օգնել այդ հարցում և իրենից վերցրել է անձնագիր և ձևակերպել է ինչ-որ կազմակերպությունում, սակայն, ինքը ոչինչից տեղյակ չի եղել։ Պնդել է, որ երբևէ չի աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում և երբևէ աշպատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Քնար Օզմանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<դատավարության կողմերից որևէ մեկի չի ճանաչում։ Երբևէ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում չի աշխատել։ Իրենց բարեկամ Զազոյից տեղեկացել է, որ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում թափուր աշխատատեղ կա, ինքն էլ աշխատանքի ընդունվելու նպատակով Զազոյին է տվել իր անձագիրը։ Բացի այդ, տվել է նաև իր բերակամուհու՝ Թեհմինե Խուդոյանի, անձնագիրը, որպեսզի նաև ևս գրանցված աշխատող լինի, քանի որ ցանկանում էր ապառիկ կարգով իրեր վերցնել։ Ամուսինն իմացել է այդ մասին և թույլ չի տվել աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Վկան պնդել է, որ ինքը <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում երբևէ չի աշխատել և աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Սարգիս Օսիպյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես բանվոր։ Ճանաչում է Մ.Հարությունյանին։ Աշխատանքից վաղուց ազատվել է, աշխատել է մինչև 2008 թվականը>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում մինչև 2005թ.-ը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ ինքը գրել և կարդալ չգիտի։ Հարցաքննությունը կատարվել է ընթերակայի ներկայությամբ։ 2005թ. ազատվել է աշխատանքից, ապա նորից ընդունվել է և աշխատել է 2008 թվականը։ Պնդել է, որ իրեն որևէ մեկը չի ստիպել ցուցմունք տալ։
Վկա Սարգիս Ղիմոյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 6 տարի առաջ աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Աշխատանքի բերումով ճանաչում է ամբաստանյալներ Արթուր Հովհաննիսյանին և Գարեգին Գասպարյանին։ Եղել է այսպես կոչված <<սեզոնային աշխատող>>, ըստ որի՝ պետք է աշխատեր միայն ձմռան 3 ամիսներին։ Վարել է <<տրակտոր>> և ձմռանը մաքրել է ճանապարհի եզրերի ձյունը, սակայն նշված մեքենան վարելու համար համապատասխան վարորդական իրավունքի վկայական չի ունեցել։ Աշխատանքի կանչել են 2 անգամ, ստացել է 20.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, սակայն չգիտի որքան պետք է ստանար իր կատարած աշխատանքի դիմաց։ Աշխատանքի ընդունվելիս կնքել է աշխատանքային պայմանագիր, բանկային քարտ երբևէ չի ստացել։ Վկան պնդել է, որ աշխատանքի ընդունվելիս ստորագրել է որոշակի փաստաթղթեր, սակայն հստակ չի հիշում, արդյոք ստորագրել է իր վերաբերյալ աշխատանքային պայմանագիր, թե ոչ>>։
Վկա Վաչո Ղազարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2008-2014 թվականներին աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, վարել է <<ԶԻԼ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Նշված մեքենան շահագործվել է գազով, այդ նպատակով էլ օրական պահեստապետը՝ գործով ամբաստանյալ Գարեգին Գասպարյանը, իրեն տրամադրել է 40խմ գազ, սակայն, քանի որ մեքենայի շարժիչը աշխատացնելու համար անհրաժեշտ է եղել նաև բենզին, տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանն ամսական տրամադրել է 20լ բենզինի կտրոն, ինքն էլ ստանալուց համապատասխան մատյանում ստորագրել է 20լ բենզինի դիմաց>>։
Վկա Ռիտա Թադևոսյանը /նախկինում Ասլանյան/ առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանի ծանոթը։ Տեղյակ է, որ Գյուլիզար Շամոյանն աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մեկ անգամ Գյուլիզար Շամոյանն իր մայրիկին առաջարկել է աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, այդ մասին տեղյակ լինելով, ինքը դիմել է Գյուլիզար Շամոյանին, որպեսզի նա իրեն տրամադրեր համապատասխան տեղեկանք՝ ապառիկ կարգով գույք ձեռք բերելու նպատակով։ Ուստի, Շամոյանին է տրամադրել իր անձնագիրը, իսկ վերջինս իրեն տրամադրել է համապատասխան տեղեկանքը։ Վկան պնդել է, որ ոչ ինքը, ոչ էլ իր մայրը երբևէ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում չեն աշխատել և աշխատավարձ չեն ստացել>>։
Վկա Աշոտ Հովհաննիսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, գործով ամբաստանյալների հետ գտնվում է աշխատանքային հարաբերությունների մեջ։ Վարել է ջրցան ավտոմեքենա։ Նշված ավտոմեքենան շահագործվել է հիմնականում գազով, սակայն մեքենայի շահագործման համար անհրաժեշտ է եղել նաև բենզին։ Գազը իրեն տրամադրել է սույն գործով ամբաստանյալ Գարեգին Գասպարյանը, իսկ բենզինի կտրոնները՝ տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանը։ Վկան նշում է, որ ամսական իրեն տրամադրվել է 30լ բենզին, ինքն էլ համապատասխան մատյանում ստորագրել է, սակայն հստակ չի հիշում, թե իրեն ամսական որքան խմ գազ է տրամադրվել>>։
Վկա Շուրիկ Ղազարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<երկար տարիներ աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Վարել է իր անձնական <<ԶԻԼ 130>> մակնիշի ավտոմեքենան, որը շահագործվել է գազով։ Քանի որ ինքը եղել է պայմանագրային աշխատող, ըստ գործող կարգի՝ երբևէ բենզին չի ստացել, սակայն գազը մշտապես իրեն տրամադրվել է ժամանակին>>։
Վկա Ալիխան Խուդոյանն առաջին ատյանի դատարանում է ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2011 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ, վարել է <<ԶԻԼ 130>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Մեքենան շահագործվել է և գազով և բենզինով։ Բենզինի կրտրոն ստացել է ամսական 20լ չափով։ Կտրոններն իրեն տրամադրել են տնօրեններ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանները>>։
Վկա Ժորա Վարոսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<գազել>> մակնիշի ավտոմեքենա, որը ծառայել է աշխատողներին տեղափոխելու համար։ Մեքենան շահագործվել է գազով, սակայն, երբ իրեն անհրաժեշտ է եղել ստացել է նաև բենզին, որն օգտագործել է այլ նպատակներով։ Մեքենայի շահագործման համար բենզին իրեն անհրաժեշտ չի եղել>>։
Վկա Ալեքսան Չանախչյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2007 թվականից աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Գազ 53>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Մեքենան շահագործվել է գազով, որի համար ստացել է 200խմ գազ, մեքենայի շարժիչը միացնելու նպատակով անհրաժեշտ է եղել նաև բենզին, որն էլ տրամադրել է տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանը՝ յուրաքանչյուր ամիս 150 լիտրի չափով։ Այսինքն, տասն օրը մեկ ստացել է 50 լիտր բենզինի կտրոն>>։
Վկա Հարություն Էլիքուչիկյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ճանաչում է Ս.Եղոյանին և Գ.Շամոյանին, որոշ ժամանակ աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Մաքրել է Կենտրոն վարչական շրջանների արձանները։ Պատվանդանները մաքրել է նավթով, իսկ արձանները՝ ջրցան մեքենայով։ Աշխատավարձ մշտապես ստացել է>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<…Կարո Փաբուջյանի միջոցով ծանոթացել է Սամվել Եղոյանի հետ և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատանքի ընդունվելու համար իր անձնագիրը տվել է Սամվել Եղոյանին, սակայն հաջորդ օրը փոշմանել է և աշխատանքի չի գնացել և որևէ գումար չի ստացել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ 2009թ. փաստաթղթերը տվել է Ս.Եղոյանին՝ աշխատանքի գրանցվելու նպատակով։ Նախաքննական ցուցմունքը գրել է քննիչի թելադրանքով, որն իրականությանը չի համապատասխանում։ Չի բացառում, որ քննիչի կողմից իրեն ցույց տված լինեն որոշակի փաստաթղթեր, սակայն չի մտաբերում։ Ցուցմունքի տեքստը հավաքած է եղել, ինքը պարզապես կարդացել և ստորագրել։ Պնդել է, որ իրականում աշխատել է ընկերությունում և բանկային քարտի միջոցով ստացել է աշխատավարձ։ Չի կարողանում բացատրել, թե ինչու է նախաքննության ժամանակ նման բովանդակությամբ ցուցմունք գրել։
Վկա Հովհաննես Մանուկյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մի քանի ամիս աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աղբատար ավտոմեքենայի վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով և բենզինով։ Մասնավորապես, Ս.Հովհաննիսյանից և Ա.Հովհաննիսյանից յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 20 լիտրի բենզինի կտրոն>>։
Վկա Սեյրան Արզումանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աղբատար ավտոմեքենայի վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով, օրական տրամադրվել է 180 խորանարդ վառելիք։ Բացի այդ, ավտոմեքենայի շարժիչը աշխատեցնելու համար ստացել է բենզին։ Աշխատանքի ընդունվել է 2006թ., իսկ ազատվել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի լուծարումից մոտ 1 տարի առաջ՝ 2012թ.։ Ա.Հովհաննիսյանից ամսական ստացել է 150 լիտրի բենզինի կտրոն։ Եղել է դեպք, որբ ավտոմեքենայով տեղափոխել է շինարարական աղբ>>։
Վկա Կարինե Սուլթանյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<հանդիսանում է ամբաստանյալ Գյուլիզար Շամոյանի ծանոթը։ Հիշում է, որ իր բարեկամ Վազոյին մեկ անգամ տվել է իր անձնագիրը, որպեսզի վերջինս իր տվյալներով աշխատի <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Ինքն առհասարակ որևիցէ տեղ երբևէ չի աշխատել, իսկ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի հետ երբևէ կապ չի ունեցել, երբևէ տվյալ կազմակերպությունից աշխատավարձ չի ստացել>>։
Վկա Արայիկ Մնացականյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 1 տարի աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աղբատար ավտոմեքենայի վարորդ։ Չի մտաբերում ժամանակահատվածը, երբ աշխատել է ընկերությունում։ Ավտոմեքենան շահագործել է գազով։ Յուրաքանչյուր օր ստացել է գազի կտրոն։ Բացի այդ, ավտոմեքենայի շարժիչը աշխատեցնելու համար Ա.Հովհաննիսյանից մաս-մաս ստացել է ընդհանուր 150 լիտրի բենզինի կտրոն>>։
Վկա Մանուկ Ղուկասյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատում է <<Կենտրոն>> թաղապետարանի վերահսկողության՝ կոմունալ, բաժնում։ Յուրաքանչյուր առավոտ բաժնի պետի հանձնարարությամբ հետևել են փողոցների մաքրությանը։ Մասնավորապես, բաժինը ունի 5 խումբ՝ յուրաքանչյուր խմբում 2 անձ, ովքեր ամեն օր շրջում են հատկացված տարածքներում։ Աղբահանության հետ կապված ինքը պատասխանատու է Մատենադարանի աջ կողմից մինչև <<Պրոսպեկտ>>, այնուհետև՝ Պարոնյանին փողոցին մինչև Բարեկամության փողոց ընկած տարածքների համար։ Աղբահանության հետ կապված հարցերի դեպքում դիմել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ին, թեև իրենց լիազորությունների մեջ այն չի մտել։
Մասնավորապես, աղբի առկայության դեպքում դիմել է<<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանին, որից հետո ընկերության աշխատակիցները եկել և հավաքել են աղբը։ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում ինքն անձամբ ֆինանսական լծակներ չի ունեցել։ Կուտակված աղբի մեջ եղել է նաև շինարարական աղբ, ինչը նույնպես <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի աշխատակիցները եկել և հավաքել են>>։
Վկա Ռիմա Գևորգյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<ամբաստանյալ Գ.Շամոյանը հանդիսանում է իր հարևանուհին։
Որդիների կանայք՝ Ա.Հովհաննիսյանը և Մ.Մարտիրոսյանը, Գ.Շամոյանին են տրամադրել նրանց անձնագրերը և գրանցվել են <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Այնուհետև, մեկ ամիս անց վերջիներս ազատվել են ընկերությունից և մեկնել ՀՀ-ից։ Գրանցման նպատակը եղել է այն, որ նրանք ապառիկ կարգով ցանկացել են գնում կատարել, որի համար անհրաժեշտ է եղել համապատասխան փաստաթուղթ։ Նրանք երբրևէ չեն աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում և աշխատավարձ չեն ստացել>>։
Վկա Արթուր Մելիքյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես աղբատար ավտոմեքենայի վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի ավտոմեքենա։ Ավոտեմեքենան շահագործել է գազով, սակայն առավոտյան շարժիչը աշխատեցնելու համար ստացել է բենզինի կտրոն։ Յուրաքանչյուր ամիս ստացել է 150 լիտրի բենզինի կտրոն>>։
Վկա Էդուարդ Ղազարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 3-4 տարի առաջ աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում՝ որպես վարորդ։ Վարել է <<Զիլ>> մակնիշի աղբատար մեքենա։ Աշխատել է մոտ մեկ ամիս։ Վարած մեքենան շահագործվել է գազով, քանի որ այն իր սեփականն է եղել և ինքը աշխատել է պայմանագրային հիմունքներով։ Չի հիշում, թե որքան, սակայն մշտապես ստացել է գազ։ Չի կարողանում մտաբերել արդյոք բենզին ստացել է, թե ոչ>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝ <<Բենզին երբևէ չի ստացել, իսկ գազ ստացել է ամեն օր՝ մեքենան ամբողջովին լիցքավորելու համար։ Որքան հիշում է՝ 200 ճնշում>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հայտնել է, որ ինքը երբևէ բենզին չի ստացել։
Վկա Կարեն Մխիթարյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ 5 տարի առաջ իրենց համագյուղացիներից մի քանի հոգու հետ ցանկացել է աշխատել <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում, ինչի համար ներկայացրել է դիմում և անձնագրի պատճեն, սակայն առողջական վիճակը վատթարացել և երբևէ չի աշխատել նշված կազմակերպությունում։ Երբևէ աշխատավարձ չի ստացել, իր հետ աշխատանքային պայմանագիր չեն կնքել, նաև տեղյակ չի եղել, որ իր փաստաթղթերով այլ անձ է գրանցված աշխատել>>։
Վկա Թելլի Ավդալյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<5-6 տարի առաջ, գարնանը ցանկացել է աշխատել, մասնավորապես, գտնել այնպիսի աշխատանք, որը կլիներ իրենց տանը մոտ։ Չի իմանում, թե ում բրիգադում է աշխատել, թեև մտաբերում է, որ բրիգադիրը եղել է տղամարդ, վերջինիս տեսնելու դեպքում չի կարող ճանաչել։ Աշխատավարձ ստացել է մեկ անգամ՝ աշխատած օրերի դիմաց, Էրեբունում գտնվող <<վայենկոմատի>> բանկոմատից։ Աշխատավարձի չափը եղել է 26.000 ՀՀ դրամ գումար։ Մի քանի օր է գնացել աշխատանքի, որից հետո պայմանները դուրը չեն եկել և դուրս է եկել ածխատանքից։ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատանքի է ընդունվել մեկ անգամ։ Հետագայում աշխատանքից ազատվելու դիմում չի գրել, սակայն իմացել է, որ իրեն ազատել են աշխատանքից։ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում աշխատանք է գտել ծանոթ. Սեյրանի միջոցով>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ <<…Ճանաչում է Սամվել Եղոյանին, վերջինս եղել է իրենց աշխղեկը, իսկ Գյուլիզար Շամոյանին, Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին չի ճանաչում։ Ինքն ինքնուրույն է որոշել, որ ցանկանում է աշխատել <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում և իր փաստաթղթերը ներկայացրել է այդ ընկերություն։ Որևէ մասնագիտություն չունի, իրենից բացի, ընտանիքի անդամներից որևէ մեկը չի աշխատել նշված ՓԲԸ-ում։ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ դիմել է ինքնուրույն, աշխատանքի մասին իմացել է ազգությամբ եզդի Ասիայից, որից հետո գնացել է այդ ընկերություն։ Տվյալ ՓԲԸ դիմել է աշխատելու նպատակով, իսկ նշված ընկերությունը գտնվում է <<Տեցի կռուգի>> մոտ, կոնկրետ հասցեն չի հիշում։ Հիշյալ ընկերությունում աշխատանքի է ընդունվել 2006թ., աշխատել է 4-5 ամիս, բացի այդ, աշխատանքի կրկին ընդունվել է իր մտաբերմամբ՝ 2013թ. փետրվար ամսին։ Աշխատանքի ընդունվելուց և ազատվելուց ստորագրել է մի քանի փաստաթղթեր։ Ուսումնասիրելով քննիչի կողմից ներկայացված անձնական գործը, հայտնել է, որ դրանում առկա ստորագրությունը պատկանում է իրեն, ինքն է այն ստորագրել։ Իր անվամբ բանկային քարտ ստացել է 2013թ. փետրվար ամսին՝ <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ից։ Աշխատելու ժամանակ օգտագործել է 077-47-00-52 հեռախոսահամարը։ Աշխատել է հավաքարարների խմբում, աշխղեկը հանդիսացել է Ս.Եղոյանը, իր հետ միասին աշխատել են Բասեն, Ասմարը, Ռոզիկը, Ճիճակը, ովքեր մաքրել են փողոցները։ Միայնակ մաքրել է <<Ռոսիա>> տոնավաճառի մոտ գտնվող գետնանցումը, աշխատանքի գնացել է 1476 երթուղային տաքսիով՝ միայնակ։ 2006թ. ստացել է 38.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, որից հետո 2013թ. փետրվար ամսից աշխատանքի ընդունվելուց հետո ստացել է 80.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ 2006թ. աշխատավարձը ստացել է ընկերությունից, իսկ 2013 թվականից՝ բանկային քարտով։ 2013թ. ձմռանը ընկերությունից ստացել է մեկ զույգ ձեռնոցներ, խալաթ. և ավելներ։ Գրանցված և չաշխատող անձանց մասին որևէ տեղեկություն չունի, չգիտի, թե ղեկավարությունից ով է նրանց հավաքագրել։ Որևէ անգամ իրեն հատկացված տարածքից բացի այլ տարածք չի մաքրել, որևէ գումար չի ստացել։ Այլ անձի անունով որևէ մեկի բանկային քարտ և գումար չի ստացել։ Աշխատանքի գնացել է առաջին անգամ 2006թ., չի հիշում, թե երբ, այնուհետև՝ ազատվելուց հետո, երբ իմացել է, որ նպաստից կտրվել է, 2013թ. փետրվար ամսից մինչև հունիսը կրկին ընդունվել է։ Նշված փաստաթղթերը ստորագրել է ինքը>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ չի հիշում, թե որ թվականներին է աշխատել տվյալ ընկերությունում։ Իրականում 4-5 ամիս տևողությամբ չի աշխատել։ Նախաքննական ցուցմունքը չի կարդացել, որովհետև կարդալ և գրել չգիտի։ 2013թ. աշխատել է ընկերությունում, ստացել է բանկային քարտ։ Աշխատանքի ընդունվել է ինքնուրույն։ Աշխատանքից դուրս գալուց հետո բանկային քարտը գտնվել է իր մոտ։ Պնդել է, որ նախաքննության ժամանակ իրենից բացի, քննիչի մոտ այլ անձ չի եղել։ Ս.Եղոյանին չի ճանաչում։
Վկա Հասմիկ Զեյնալյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2002 կամ 2003թթ. ընդունվել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ՝ որպես հավաքարար։ Աշխատել է Գ.Շամոյանի և Ս.Եղոյանի բրիգադներում, թեև հիմանական բրիգադիրը հանդիսացել է Գ.Շամոյանը։ Մասնավորապես, ինքն աշխատել է ընկերուհու՝ Քրիստինե Մինասյանի, անվամբ և մաքրել է Նալբանդյան փողոցում գտնվող գետնանցումը։ Քանի որ աշխատել է նրա փոխարեն, վերջինիս բանկային քարտը գտնվել է իր մոտ և ստացել է նրա աշխատավարձը։ Այսինքն, Քրիստինեն հանդիսացել է օրինական գրանցված աշխատող, սակայն նա աշխատանքի չի եկել և նրա փոխարեն աշխատել է ինքը։ Այդ պայմանավորվածության մասին իմացել է Ս.Եղոյանը, այլ անձ տեղյակ չի դրա վերաբերյալ։ Քրիստինայի փոխարեն աշխատել է շուրջ երկու տարի։ Մինչ այդ, նման կերպ շուրջ մեկ տարի աշխատել է նաև Սեդա Մելիքսեթովայի փոխարեն, որի մասին տեղյակ է եղել Ս.Եղոյանը։ Ս.Մելիքսեթովայի և Ք.Մինասյանի ամսական աշխատավարձը կազմել է 50.000 ՀՀ դրամ, սակայն քանի որ նրանց քարտերը գտնվել են մոտը, աշխատավարձը կանխիկացրել է ինքը։ Այդ աշխատավարձից որևէ մեկին գումար չի տվել։
Քույրը՝ Ռ.Սիմոնյանը, ևս գրացված է եղել այդ ընկերությունում, սակայն երբեմն եղել են դեպքեր, երբ ինքն օգնել է նրան և կատարել է նրա աշխատանքը։ Երբևէ Ս.Եղոյանին կամ Հ.Հակոբյանին տվյալ քարտերից փոխանցվող գումարներից բաժնեմաս չի տվել։ Տարածքը, որը մաքրել է, եղել է 1 դրույք՝ նախատեսված մեկ անձի համար։ Մասնավորապես, մաքրել է Ամիրյան փողոցը, կառավարության շենքի վերջը, բացի դրանից, մաքրել է նաև այն անձանց փոխարեն, ովքեր գտնվել են արձակուրդի մեջ։ Ամեն օր կատարել է մաքրման աշխատանքներ։
Հավաստիացրել է, որ Ք.Մինասյանին աշխատանքի է ընդունել Ս.Եղոյանը, Հ.Հակոբյանին որևէ փաստաթուղթ՝ նաև անձնագիր, չի տվել։ Վերջինիս հետ երբևէ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել, նա պարզապես ստուգել է կատարած աշխատանքը։ Իր հետ միասին աշխատել են Ռ.Ադամյանը, Է.Ադամյանը, Գյոզալը, Սեյրանը, մնացածին չի կարողանում մտաբերել։ Վերջիններիս հասցեն և հեռախոսահամարը չի մտաբերում։ Աշխատողների ներկա-բացական կատարել են միայն բրիդագիրները։ Իր բացակայությունը ևս համաձայնեցրել է բրիգադիրի հետ։
Պնդել է, որ իր մոտ եղել են 2 անձանց բանկային քարտեր, մեկ քարտից ստացել է 180.000 ՀՀ դրամ, իսկ մյուս քարտից՝ 60.000 ՀՀ դրամ։ 180.000 ՀՀ դրամ ստացել է այն պատճառով, որ ինքը մյուսների համեմատ շատ է աշխատել, ընդ որում, եղել են դեպքեր, երբ կանչել են մաքրություն կատարելու տարբեր միջոցառումների ժամանակ։ Տվյալ քարտերը տվել են Քրիստինեն և Սեդան, այդ գումարները բանկոմատից կանխիկացրել և ամբողջությամբ ստացել է ինքը, որևէ մեկին այդ քարտերից գումար չի տվել։ Բացի այդ, Ռուզանի հետ մաքրել է նաև Արամի փողոցը՝ մինչև Պրոսպեկտի խաչմերուկ, որի համար ինքը և Ռուզանը յուրաքանչյուրն առձեռն ստացել են 25.000 ՀՀ դրամ գումար, այիսնքն, ընդհանուր եղել է 50.000 ՀՀ դրամ, որը բաժանվել է իր և Ռուզաննայի միջև։ Ամեն օր կատարել է մաքրման աշխատանքներ։
Նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է մեկ անգամ և հարցաքննության ժամանակ քննիչը ցանկացել է իրեն թելադրել ցուցմունքի բովանդակությունը, սակայն չի համաձայնվել և գրել է իրականությունը։ Հարցաքննությունը տևել է 7 ժամ, քանի որ քննիչը տվել է շփոթեցնող հարցեր>>։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով, որ վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ, որոշել է հրապարակել նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքերն այն մասին, որ՝ <<…Մոտ 5-6 տարի առաջ հավաքարարներից մեկից իմացել է, որ տնօրեն Ա.Հովհաննիսյանի միջոցով անձանց գրանցում են <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ, ովքեր ընդհանրապես չեն գնում աշխատանքի։ Քանի որ գտնվել է սոցիալապես վատ վիճակում, դիմել է Ս.Մելիքսեթովային, որպեսզի նրան գրանցեին <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ, սակայն ինքն աշխատեր նրա փոխարեն և ստանար աշխատավարձ, ինչին վերջինս համաձայնվել է։ Աշխատել է Գ.Շամոյանի բրիգադում, սակայն իմանալով, որ Նալբանդյան և Արամի փողոցների խաչմերուկի մոտ գտնվող գետնանցումը մտնում է Ս.Եղոյանի բրիգադի տարածքի մեջ, նրան դիմել է Ս.Մելիքսեթովայի փաստաթղթերը տանելու և գրանցելու հարցով։ Վերջինս ասել է, որպեսզի նախ դիմի Արթուր Հովհաննիսյանին, որից հետո դիմել է նրան և վերջինս չի առարկել։ Ա.Հովհաննիսյանի համաձայնության մասին տեղեկացրել է Ս.Եղոյանին։ Այնուհետև, Սեդայի հետ գնացել է ընկերություն, որտեղ վերջինս ստորագրել է համապատասխան փաստաթղթեր, ապա գրանցվել է հիշյալ ընկերությունում՝ որպես հավաքարար։ Նրա անվամբ է գրանցվել Նալբանդյան և Արամի փողոցների խաչմերուկի մոտ գտնվող գետնանցումը և հաջորդ օրվանից Հանրապետության հրապարակի տարածքից բացի, մաքրել է Նալբանդյան և Արամի փողոցների խաչմերուկի մոտ գտնվող գետնանցումը։ Մոտ մեկ շաբաթ. անց Ս.Եղոյանն ասել է, որ Սեդայի անվամբ բանկային քարտը պատրաստ է, ինքը Սեդայի հետ կարող է ստանալ այն։ Սեդայի հետ միասին գնացել են ընկերություն, Սեդան կադրերի բաժնում ստորագրել է համապատասխան փաստաթղթեր, վերցրել բանկային քարտը և տվել է իրեն։ Մինչ այդ, երբ մաքրել է միայն Հանրապետության հրապարակը, ստացել է 80.000 ՀՀ դրամ աաշխատավարձ։ Գետնանցումը մաքրելու համար Սեդայի անվամբ բանկային քարտին շուրջ երեք ամիս փոխանցվել է ամսական 30.000 ՀՀ դրամ, որը տնօրինել է ինքը։ Երեք ամսից նկատել է, որ Սեդայի բանկային քարտին փոխանցվել է 60.000 ՀՀ դրամ, զարմացել է և տեղեկացրել Ս.Եղոյանին։ Վերջինս ասել է, որ 30.000 ՀՀ դրամը այլ աշխատողի աշխատավարձ է, ով մաքրում է գետնանցումը, թեև այն մաքրել է ինքը՝ միայնակ։ Բացի այդ, Ս.Եղոյանն ասել է, որ պետք է այդ 30.000 ՀՀ դրամը կանխիկացնի և տա նրան, իսկ ինքը նախկինի նման վերցնի 30.000 ՀՀ դրամը։ Ս.Եղոյանն ասել է, որ գետնանցումը մաքրող այդ աշխատողը գրանցված չէ որպես աշխատող, նա այդ գումարը տալիս է նրան, թեև ինքն այդ աշխատողին չի ճանաչում, երբևէ չի տեսել, չգիտի, Ս.Եղոյանն իրականությունն է ասել, թե ոչ։ Մոտ երկու տարի առաջ գետնանցումի տարածքը Ս.Եղոյանից վերցրել և տվել են ընկերության մեկ այլ բրիգադիր Հրայրին, որից հետո նշված 30.000 ՀՀ դրամը տվել է Հրայրին կամ Գյուլիզարին։ Այդպես շարունակվել է մինչև 2013թ. նոյեմբեր ամիսը։ Այնուհետև, Հրայրն իրեն ասել է, որ գետնանցումի այն աշխատողը, որ մինչ այդ գրանցված չէր որպես աշխատող, ում աշխատավարձն ինքը կանխիկացնում և տալիս էր նրանց՝ այդ աշխատողին փոխանցելու նպատակով, գրանցվել է ընկերությունում, և արդեն բանկային քարտին փոխանցվելու է միայն իր աշխատավարձը, որը դարձել էր 45.000 ՀՀ դրամ։ Այուհետև, Սեդայի գրանցվելուց մոտ երկու տարի անց վերջինս ազատվել է աշխատանքից, որից հետո նույն խնդրանքով դիմել է Ռ.Սիմոնյանի ընկերուհուն՝ Ք.Մինասյանին, վերջինս չի մերժել իրեն։ Դանից հետո դիմել է Ս.Եղոյանին, նա համաձայնվել է Ս.Մելիքսեթովայի փոխարեն գրանցել Ք.Մինասյանին։ Քրիստինեն Սեդայի նման եկել է ընկերություն, ստորագրել փաստաթղթեր, գրանցվել է որպես ընկերության աշխատող, իսկ ինքը վերցրել է նրա բանկային քարտը։ 2013թ. ապրիլ ամսին Քրիստինեն ազատվել է աշխատանքից։ Այդ ժամանակ ինքը քրոջը՝ Ռ.Սիմոնյանին, առաջարկել է աշխատել գետնանցումում՝ որպես հավաքարար, վերջինս համաձայնվել է, ապա գրանցվել է և բանկային քարտը տվել իրեն։ Մի քանի օր անց ասել է, որ դժվարանում է աշխատել և պայմանավորվել են, որ նա պետք է 2-3 օր հաճախեր աշխատանքի, իսկ ամսվա մնացած օրերը պետք է մաքրեր ինքը։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ ինքը քրոջը պետք է ամսական տար 15.000 ՀՀ դրամ։ Ռուզաննայի հետ նման ձևով աշխատելու համար դիմել է Հրայրին, վերջինս թույլ է տվել։ Նրանցից բացի, այլ անձի համար չի միջնորդել։ Ս.Մելիքսեթովայի, Ք.Մինասյանի, Ռ.Սիմոյանի անվամբ հագուստներն ինքը չի ստացել։ Ինքն իր նախաձեռնությմաբ է առաջարկել Ս.Եղոյանին և Հրայրին՝ նշված անձանց ընկերություն գրանցելու համար։ Բացի Ս.Մելիքսեթովայի, Ք.Մինասյանի, Ռ.Սիմոյանի անվամբ բանկային քարտերից, որևէ այլ անձի անունով քարտ չի ունեցել>>։
<<2002 թվականից աշխատում է <<Կենտրոն մաքրություն>>-ՓԲԸ-ում՝/<<Կենտրոն սանսեկտր>>/ որպես հավաքարար։ Ներկայումս ստանում է շուրջ 80.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ Մաքրում է 3 դրույք /նորմ/, մաքրում է Հանրապետության հրապարակը <<Արմենիա>> հյուրանոցի մոտից մինչև փոստի մոտը։ Նախապես 1-2 ամիս ստացել է <<Պրոսպեկտը>>, ապա եկել է Վ. Սարգսյան փողոցը, իսկ դրանից հետո մինչ օրս մաքրում է հրապարակը։ Աշխատավարձը նախկինում ավելի ցածր էր՝ մոտ 40.000 ՀՀ դրամ, իսկ ներկայումս՝ <<մաքուրով>> 80.000 դրամ է, <<կեղտոտ>>-ը կազմում է 90.000 դրամ։ Աշխատավարձ ստանում է <<Հայբիզնեսբանկի>> քարտով, իսկ նախկինում ստացել է առձեռն հաշվապահությունում։ Բրիգադիրը հանդիսանել է Գ. Շամոյանը, ում հետ գտնվում է լավ հարաբերությունների մեջ։ Ճանաչում է նաև մյուս բրիգադիր Սամվելին, ում հետ ևս գտնվում է լավ հարաբերությունների մեջ։
Ազգականներից <<Կենտրոն սանսեկտրում>> այս տարվա սկզբին իր խնդրանքով գրանցել են նաև հարազատ քրոջը՝ Ռուզաննա Սիմոնյանին /Զեյնալյանին/։ Վերջինիս գրանցելու խնդրանքով դիմել է Գյուլիին և Սամվելին։ Նրանք գրանցել են Ռուզաննային 2 դրույքով /60.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձով/, սակայն Ռուզաննան չի կարողացել ամեն օր գնալ, ուստի որոշել են, որ ինքն ամսվա մեծ մասը պետք է աշխատի նրա փոխարեն, իսկ աշխատավարձը պետք է կիսվեն։ Գյուլին իմացել է այդ մասին։ Ռուզաննան աշխատել է ամիսը մոտ 10 օր, մնացած օրերին ինքն է աշխատել նրա փոխարեն և աշխատավարձը՝ 60.000 դրամը, ստացել է Ռուզաննայի քարտով ու կիսվել են։ Ռուզաննայի տարածքն է եղել՝ Հանրապետության հրապարակի մոտ Նալբանդյան փողոցի անցումը։ Ռուզաննայի քարտը իր մոտ է պահվում։
Ունի նաև Անո /Անահիտ կամ Աննման/ անունով նախկին ընկերուհի, ում հետ վերջին տարիների կռված են, չեն շփվում։ Մոտ 2 տարի առաջ Անոն խնդրել է տեղավորել նրան աշխատանքի, ինքը Գյուլիին ասել է այդ մասին, նա համաձայնվել է։ Այդպես Անոն ընդունվել է աշխատանքի, ինչի վերաբերյալ մանրամասները չի հիշում։ Ամիսներ անց Գյուլին իրեն է տվել Անոյի անձնագիրը, որը վերադարձրել է նրան։ Տարին 2 անգամ ստացել է 10-20 հազարի չափ պարգևատրում, ավելի մանրամասն հիշել չի կարող>>։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո հայտնել է, որ քննիչը հարցաքննության ժամանակ տվել է տարբեր հարցեր, փորձել է շփոթեցնել իրեն։ Կարծում է, որ ցուցմունքը գրել է քննիչի ազդեցության տակ։ Պնդել է, որ Հրայրի հետ պայմանավորվել է, որպեսզի վերջինս օգներ քրոջը և նա ընդունվեր աշխատանքի, այսինքն, այդ մասով գրվածը համապատասխանում է իրականությանը։ Երբևէ Ս.Եղոյանին կամ Հրայրին 30.000 ՀՀ դրամ գումար չի տվել։ Ա.Հովհաննիսյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել։ Ստորագրել է քննիչի կողմից տպված փաստաթուղթն այն պատճառով, որ ինքը նախ իր ձեռքով թղթի վրա գրել էր այն, ապա, մի 20 րոպե դուրս է եկել և երբ վերադարձել է, վերջինս արդեն իր գրածը համակարգչով արտատպել էր։
Հետագայում մեղադրողի միջնորդությամբ կրկին որպես վկա հրավիրված Հասմիկ Զեյնալյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը, այն գրվել է իր բառերով։ Չի կարող ասել, թե ինչու է Ա.Հովհաննիյսանի վերաբերյալ նման ցուցմունք տվել, կարծում է, որ այդ ժամանակ հոգնած է եղել, քանի որ իրականում անձանց հավաքագրելու վերաբերյալ նրա հետ որևէ զրույց չի ունեցել։ Քննիչը գրել է այն, ինչ ինքը թելադրել է նրան։ Քննիչի մոտ պատասխանել է նրա հարցերին, որից հետո նա համակարգչով արտատպել է իր գրածը։ Նախորդ անգամ հարցաքննության ժամանակ չի հայտնել իրականությանը համապատասխանող հանգամանքներ, չի բացառում, որ կաշկանդվել է Ա.Հովհաննիսյանի ներկայությունից։
Հայտնել է, որ իրականում ստացած գումարներից որոշակի մաս է տվել բրիգադիրին։ Նախաքննության ժամանակ հարցաքննության գնացել է քննիչի հրավերով։ Հիշյալ հարցաքննությանը ներկայանալիս իրեն որևէ մեկը չի սպառնացել և չի խնդրել ցուցմունք տալու համար։
Վկա Նորա Գևորգյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<մոտ մեկ ամիս աշխատել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։ Ընկերություն է գնացել հայտարարությամբ։ Քանի որ ունեցել է առողջական խնդիրներ, ուստի ազատվել է աշխատանքից։ Բանկային քարտի միջոցով ստացել է մեկ ամսվա աշխատավարձ, որը, իր մտաբերմամբ, չի գերազանցել 100.000 ՀՀ դրամը։ Ընկերությունում իրեն է դիմավորել անծանոթ. աղջիկ, ապա, դիմում է գրել և գնացել։ Մի քանի օր անց կանչել են աշխատանքի։ Իրեն հատկացված է եղել <<Կենդանաբանական այգու>> հարող տարածքը, նաև՝ դիմացի գետնանցումը։ Աշխատելու համար տվել են աշխատանքային գործիքներ՝ խալաթ և ավել>>։
Վկա Ստեփան Ադամյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<աշխատել է քաղաքապետարանում՝ որպես կոմունալ բաժնի պետի տեղակալ։ Իր պարտականություններն են հանդիսացել՝ Կենտրոն վարչական շրջանում մի քանի փողոցների մաքրման աշխատանքներին հետևելը։ Բացի այդ, ունեցել է նաև լիազոր ներկայացուցիչ։ Աշխատանքների ոչ պատշաճ կամ չկատարման դեպքում ինքը չի ընդունել դրանք, այսինքն, աշխատանքները մշտապես կատարվել են։ Լրացուցիչ աշխատանքներ կատարվել են այն դեպքում, երբ եղել են միջոցառումներ կամ հանրապետությունում հյուրեր։ Երբեմն եղել են խնդիրներ՝ շինարարական աղբի հետ կապված, որը անխտիր կատարվել է։ Ավելին, պայմանագրում եղել է կոշտ աղբի տեղափոխման վերաբերյալ դրույթ, որը ներկայումս հստակ չի կարող նշել։ Չի եղել դեպք, երբ դիմած լինեն <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ին՝ շինարարական աղբի հետ կապված, և ընկերությունը չտեղափոխեր այն։ Պնդել է, որ հանձման-ընդունման ակտերով ընդունված աշխատանքները իրականում ամբողջովին կատարված են եղել։ Տեղեկացված չէ, թե ով է է տարել աղբը, քանի որ այդ հարցով չի զբաղվել։ Շինարարական աղբը տեղափոխել են մարդասիրությունից ելնելով, չնայած, եթե իրեն չզանգեին, ապա միևնույն, այն կտեղափոխվեր, պարզապես՝ մի քանի օր անց>>։
Վկա Գալուստ Սարգսյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2004 թվականից մինչև 2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է Կենտրոն վարչական շրջանի թաղապետարանում՝ որպես կոմունալ բաժնի պետ։ Հայտնել է, որ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կողմից աշխատանքները կատարվել են ամբողջ ծավալով։ Կատարվել են նաև լրացուցիչ աշխատանքներ, սակայն դրանց համար չեն վճարվել։ Լրացուցիչ աշխատանքներ կատարվել են այն դեպքերում, երբ միջոցառումներ կամ այցելություններ են եղել։ Սովորության համաձայն, մարդասիրությունից ելնելով, մշտապես կատարվել են լրացուցիչ աշխատանքներ։
Ինչ վերաբերում է կատարողական ակտերին, ապա դրանք ստորագրել են ինքը, տեղակալը և թաղապետը, որոնք ուղարկել են քաղաքապետին։ Կատարված աշխատանքներն ընդունվել են իրենք։ Եղել են դեպքեր, երբ շաբաթական 4-5 անգամ շինարարական աղբի հետ կապված խնդիրներ են եղել, սակայն դրանք ևս լուծվել են։ Այդ աշխատանքները կատարելու համար լրացուցիչ ֆինանսավորում չի եղել>>։
Վկա Սեյրան Դավրեշյանն առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<շուրջ 15 տարի աշխատել է <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում որպես՝ մաքրուհի։ Մաքրել է Տիգրան Մեծ փողոցը և մյուս տարածքները, որոնք հատկացվել են իրեն։ Քանի որ մաքրման աշխատանքներ է կատարել տարբեր վայրերում, աշխատել է այլ անձի փոխարեն, ստացել է մինչև 280.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ։ Սամվելը կամ Գյուլիզարն իրեն են տվել այն անձանց աշխատավարձները, ում փոխարեն աշխատել է։ Եղել է գրանցված աշխատող, իր հետ միասին աշխատել է նաև դուստրը, ով ևս գրանված է եղել այդ ընկերությունում։ Կատարված աշխատանքի դիմաց երբևէ պակաս գումար չի ստացել։ Իր աշխատավարձը մշտապես ստացել է ինքը՝ իր բանկային քարտով։ Աշխատանքը սկսվել է գիշերը ժամը 03.00-ից մինչև առավոտյան ժամը 06.00-ը, սակայն եղել են դեպքեր, երբ նաև աշխատանքային ժամից դուրս է աշխատել, կատարել մաքրություն։ Լրացուցիչ աշխատանքների կատարման համար վարձատրվել է։
Վերջին տարիներին ստացել է մոտ 280.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ, որից իր հասանելիք 80.000 ՀՀ դրամը ստացել է իր բանկային քարտով, իսկ մնացած 200.000 ՀՀ դրամ գումարն առձեռն ստացել է բրիգադիրներ Սամվել Եղոյանից և Գյուլիզար Շամոյանից։ Իրենց բրիգադում եղել են մոտ 10 անձինք։ Գրանցված է եղել 3 դրույքով, որը ներառել է Տիգրան Մեծ փողոցի տարածքը։ Տեղյակ չի եղել, որ առկա են գրանցված, սակայն չաշխատող անձինք։ Ինքն աշխատել է արձակուրդի մեջ գտնվող անձանց փոխարեն, օրինակ՝ Լուսիկի /ազգանունը չի մտաբերում/։
Վկան պնդել է, որ հատկացված տարածքից մոտ 4 անգամ ավել տարածք է մաքրել, միաժամանակ հստակ չգիտի ովքեր են հանդիսացել այն անձինք, ում փոխարեն ինքը լրացուցիչ աշխատել է։ Բրիգադիրներն իրնց հետ հավասար կատարել են մաքրման աշխատանքներ>>։
Բացի վերոգրյալից, առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել և ուսումնասիրվել են ներքոհիշյալ ապացույցներն ու գործին վերաբերելի փաստաթղթերը.
Լիլիթ Աբրահամյանի, Անահիտ Նազարեթյանի, Ֆարիդա Հաջոյանի, Նանա Դավրիշևայի, Նարինե Եղիազարյանի, Պայծառ Պողոսյանի, Կարինե Ջամալյանի, Սինամ Շամոյանի, Չոլո Քոսոյանի, Շամամ Իբոյանի, Քրիստինե Ավդալյանի, Բասե Բաքրյանի, Թամարա Մուրադյանի, Մարիամ Հակոբյանի, Անահիտ Հովհաննիսյանի, Թեհմինե Ամոյանի, Շողիկ Պետրոսյանի, Գայանե Գևորգյանի, Աիդա Պապովայի, Աբաս Շամոյանի, Հասմիկ Խզմալյանի, Վարսիկ Խզմալյանի, Նոյեմ Հայրապետյանի, Անահիտ Բաղդասարյանի, Աբհան Բակոյանի, Նարինե Սահակյանի, Մալվինա Սադոյանի, Արսեն Ջավոյանի, Գյոզալ Ջավոյանի, Հրաչ Ալեքսանյանի, Սևազ Ավդալյանի, Արման Ավագյանի, Արտակ Առաքելյանի, Սյուզաննա Աբրահամյանի, Նաիրա Մանասերյանի, Կարեն Թովմասյանի, Հովհաննես Նիկողոսյանի, Վահրամ Մովսեսյանի, Յուրիկ Մուրադյանի, Գրիգոր Մաթևոսյանի, Արթուր Սիմոնյանի, Վլադիմիր Գալստյանի, Վահան Սիմոնյանի, Սուրիկ Թամոյանի, Խաչատուր Թովմասյանի, Արթուր Անանյանի, Նորայր Հարությունյանի, Ժորա Աբրահամյանի, Գեղամ Մանուկյանի, Արմեն Հովսեփյանի, Աշոտիկ Գրիգորյանի, Մեսրոպ Ցոլակյանի, Աշոտ Սարոյանի, Երջանիկ Հակոբյանի, Կարեն Առաքելյանի, Հուրմիկ Ենգեյանի և Ռուզաննա Սիմոնյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները։
Դատահաշվապահական փորձաքննության 14.07.2015թ. թիվ 14-0226 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ <<2008 թվականից մինչև 2013 թվականի սեպտեմբեր ամիսը ներառյալ ընկած ժամանակաշրջանի կտրվածքով Կենտրոն Մաքրություն ՓԲ ընկերությունում հրամանագրված, սակայն քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների` փաստացի ծառայություն չիրականացրած թվով 130 անձանց համար փոխանցվել է ընդհանուր` 280.938.441 ՀՀ դրամ գումարի աշխատավարձ և այլ դրամական բավարարումներ, իսկ վարորդների անվամբ 2008 թվականից մինչև 2013 թվականի սեպտեմբեր ամիսը ներառյալ ավել դուրս գրված վառելիքի համար 123.905.805 ՀՀ դրամ գումար։ 2008թ. գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցվել է 29.740.991 ՀՀ դրամ գումար։ Հրայր Հակոբյանի աշխատած ժամանակահատվածում գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցվել է 101.066.467 ՀՀ դրամ գումար, Ռոբերտ Խաչատրյանի աշխատած ժամանակահատվածում գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց որպես աշխատավարձ և դրամական այլ բավարարումներ փոխանցվել է 33.308.442 ՀՀ դրամ գումար>>։
Դատաձեռագրաբանական և դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության 2015թ. հունիս 8-ին ստացված թիվ 16851501 եզրակացությունը, համաձան որի՝ <<1.Փորձաքննությանը տրամադրված Կենտրոն թաղապետարանի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կողմից 30.11.2008թ. կազմված 2008թ. նոյեմբեր ամսին համայքի ստորգետնյա անցումների սանիտարական մաքրման աշխատանքների, համայնքի քաղաքային և համայնքային նշանակության /2981909 քառ.մ/ փողոցների և հրապարակների մաքրման աշխատանքների, Կենտրոն համայնքի տարածքում գործող թվով 2 հատ զուգարանների սանիտարական մաքրման աշխատանքների, Կետրոն համայնքի տարածքում տեղադրված թվով 45 հատ հուշարձանների պահպանման ծառայությունների վերաբերյալ ակտերի ստորին ձախ հատվածում՝ Կենտրոն թաղապետարանի աշխատակազմի կոմունալ տնտեսության և բարեկարգման բաժնի պետե տպագիր գրառումների և <<Գ. Սարգսյան>> ազգանվան միջև տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Գալուստ Սարգսյանի կողմից։
2.Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<1>>-ում նշված ակտերի ստորին ձախ հատվածում՝ <<Բաժնի պետի տեղակալ>> տպագիր գրառումների տակ, <<Ս.Ադամյան>> ազգանվան դիմաց տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Ստեփան Ադամյանի կողմից։
3.ա/ Էդիկ Կարապետյանի, Գալուստ Սարգսյանի, Ստեփան Ադամյանի, Արմեն Խաչատրյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից են կատարվել փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<1>>-ում նշված ակտերի ստորին ձախ հատվածում՝ <<Բաժնի 1-ին կարգի մասնագետ>> տպագիր գրառումների տակ, <<Է.Կարապետյան>> ազգանվան դիմաց տեղավորված ստորագրությունները, պարզել հնարավոր չէ՝ հետազոտելի ստորագրությունների պարզ և կարճ կատարման, ինֆորմատիկ գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով։
բ/ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, թե մեկ այլ անձի կողմից են կատարվել <<3ա>> կետտում նշված հետազոտելի ստորագրությունները պարզել հնարավոր չէ՝ դրանց տարբեր տառադարձություններով կատարված լինելու պատճառով։
4. Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<1>>-ում նշված ակտերի ստորին աջ հատվածում՝ <<Տնօրեն>> բառի տակ, <<Ա. Հովհաննիսյան>> ազգանվան դիմաց տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից։
5. Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<1>>-ում նշված ակտերի ստորին աջ հատվածում՝ <<Փոխտնօրեն>> տպագիր գրառման տակ , <<Ա. Խաչատրյան>> ազգանվան դիմաց տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Արմեն Խաչատրյանի կողմից։
Փորձաքննությանը տրամադրված նախաձեռնողի կողմից համարակալված <<1>>, <<1ա>>, <<1բ>> և <<1գ>> փաստաթղթերում /Կենտրոն թաղապետարանի և Կենտրոն Մաքրություն/ ՓԲԸ միջև կազմված 30.11.2008թ. ակտերում թվային և բառային գրառումների հավելատպման, կրկնագծման, մեխանիկական ջնջման, կերագծման եղանակով փոփոխված լինելու մասին վկայող հետքեր չհայտնաբերվեցին։
Փորձաքննությանը տրամադրված Կենտրոն թաղապետարանի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի միջև կազմված, 30.11.2008 թվագրված թվով 4 ակտերում /փաստաթղթեր <<1>>, <<1ա>>, <<1բ>> և <<1գ>>/ առկա ստորագրությունները, բացի փաստաթղթերի վերնամասում առկա <<Գ. Բեգլարյան>> տպագիր գրառումների դիմաց տեղավորված ստորագրությունների, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։
Ժամանակագրական տեսանկյունից ավելի ճշգրիտ պարզել վերը նշված ստորագրությունների կատարման վաղեմությունը, ինչպես նաև պարզել փաստաթղթերի վերնամասում առկա <<Գ. Բեգլարյան>> տպագիր գրառումների դիմաց տեղավորված գելային գրիչով կատարված ստորագրությունների ու փաստաթղթերում առկա տպագիր տեքստերի կատարման վաղեմությունը՝ հնարավոր չէ, համապատասխան մեթոդիկաների բացակայության պատճառով>>։
Դատաձեռագրաբանական և դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության 2015թ. հունիս 8-ին ստացված թիվ 15971501 եզրակացությունը, համաձան որի՝ <<Ձեռագրաբանական մասի՝
Փորձաքննությանը տրամադրված 08.02.2010թ. Սարգիս Ղիմոյանի անունից լրացված <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրեն պ-ն Ա.Հովհաննիսյանին նույն ընկերության վարորդ Ս.Ղիմոյանից <<բառերով սկսվող և <<Դիմող Ս.Ղիմոյան 08.02.10թ>> բառերով և թվային գրառումներով ավարտվող աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<1>>/ ձեռագիր և թվագիր գրառումները, հավանաբար, չեն կատարվել Սարգիս Ղիմոյանի կողմից, այլ կատարվել են մեկ այլ անձի կողմից։
Կատեգորիկ հետևության հանգել չհաջողվեց՝ հետազոտելի ձեռագիր և թվագիր գրառումների գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով։ Փորձաքննությանը տրամադրված 08.02.2010թ. Սարգիս Ղիմոյանի անունից լրացված աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<1>>/ վերևի ձախ հատվածում <<Կ.Բ ազատել համաձայն իր դիմումի ս/թ. փետրվարի 9-ից>> մակագրության ձեռագիր գրառումները կատարվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից։ Կետ <<2>>-ում նշված մակագրության ձեռագիր գրառումները և կետ <<1>>-ում նշված դիմումի ձեռագիր գրառումները չեն կատարվել միևնույն անձի կողմից, այլ կատարվել են տարբեր անձանց կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված՝
- 08.02.2010թ. Սարգիս Ղիմոյանի անունից լրացված աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<1>>/ միջնամասում՝ <<Դիմող>> և <<Ս. Ղիմոյան>> բառերի միջև,
- Սարգիս Ղիմոյանի անունից լրացված անձնական քարտի /պայմանականորեն <<1ա>>/ ստորին աջ՝ <<Ստորագրության>> բառի դիմաց, տողագծի վրա,
- 01.12.2009թ. թիվ 944 աշխատանքային պայմանագրի /պայմանականորեն <<1բ>>/ 2-րդ թերթի դարձերեսի ստորին աջ՝ <<ԱՇԽԱՏՈՂ>> հատվածում, <<Ս. Ղիմոյան>> ազգանվան դիմաց, -01.02.2010թ. աշխատանքային պայմանագրի փոփոխման /լրացման/ համաձայնագրի /պայմանականորեն <<1գ>> / ստորին աջ՝ <<Աշխատող>> հատվածում, <<Ս. Ղիմոյան>> ազգանվան դիմաց,
- <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի 2010թ. հունվար և փետրվար ամիսների կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակներում /պայմանականորեն <<4ա>>, <<4բ>>/ <<Ղիմոյան Սարգիս Աշոտի>> ազգանուն, անուն, հայրանվան դիմաց <<Ստորագր>> սյունակում տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Սարգիս Ղիմոյանի կողմից։
5. Փորձաքննությանը տրամադրված
- 08.02.2010թ. Սարգիս Ղիմոյանի անունից լրացված աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<1>>/ վերևի ձախ հատվածում <<Կ.Բ ազատել համաձայն իր դիմումի ս/թ. փետրվարի 9-ից>> մակագրության տակ,
- 01.12.2009թ. N 944 աշխատանքային պայմանագրի /պայմանականորեն <<1բ>>/ 1-ին թերթի դիմերեսի վերևի ձախ հատվածում` <<Տնօրեն>> և <<Ա.Հովհաննիսյան>> բառերի միջև,
- նույն պայմանագրի 2-րդ թերթի դարձերեսի ստորին ձախ` <<ԳՈՐԾԱՏՈՒ>> հատվածում, <<ստորագրություն>> տոկագծի վրա,
- 01.02.2010թ. աշխատանքային պայմանագրի փոփոխման /լրացման/ համաձայնագրի /պայմանականորեն <<1գ>>/ ստորին ձախ՝ <<Գործատու>> հատվածում <<Ա.Հովհաննիսյան>> ազգանվան դիմաց,
- <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի 2010թ. հունվար և փետրվար ամիսների կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակների /պայմանականորեն 4ա, 4բ/ վերևի աջ հատվածում՝ <<Տնօրեն>> և <<Ա. Հովհաննիսյան>> բառերի միջև տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից։
Փորձաքննությանը տրամադրված Բորիս Մամեդովի անունից լրացված <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի տնօրեն Ս. Հովհաննիսյանին բառերով սկսվող <<դիմող>> բառով ավարտվող աշխատանքի ընդուման վերաբերյալ դիմիմումի ձեռագիր գրառումները կատարվել են Հասմիկ Աղաջանյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<6>>-ում նշված դիմումի միջնամասում <<դիմող>> բառի և ստորագրության դիմաց տեղավորված <<Բ.Մամեդով>> ձեռագիր գրառումը կատարվել է Սամվել Պապոյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<6>>-ում նշված Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքի ընդունման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն 2/ վերևի ձախ հատվածում <<Կ.Բ. ընդունել աշխատանքի բանվոր ս/թ. հունիսի 22-ից>> մակագրության ձեռագիր գրառումները կատարվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<6>>-ում նշված Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքի ընդունման վերաբերյալ դիմումի միջնամասի՝ <<Դիմող և Բ. Մամեդով>> գրառումների տակ տեղավորված <<Պրն. Ս.Հովաննիսյանին Չեմ առարկում ընդունել աշխատանքի որպես աղբատար մեքենայի բանվոր ս/թ. հունիսի 22-ից>>։ փոխտնօրեն /Մկրտչյան/ 22.06.11թ. մակագրության ձեռագիր և թվագիր գրառումները կատարվել են Գրիգոր Մկրտչյանի կողմից։
Փորձաքննությանը տրամադրված`
- Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքի ընդունման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<2>>/ միջնամասում՝ <<Դիմող>> և <<Բ.Մամեդով>> բառերի միջև,
- Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված անձնական քարտի /պայմանականորեն <<2ա>>/ ստորին աջ՝ <<Ստորագրության>> բառի դիմաց, տողագծի վրա,
-22.06.2011թ. N 1180 աշխատանքային պայմանագրի /պայմանականորեն <<2բ>>/ 2-րդ թերթի դարձերեսի ստորին աջ` <<ԱՇԽԱՏՈՂ>> հատվածում, <<Բ.Մամեդով>> ազգանվան դիմաց,
- Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքի ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<2գ>>/ միջնամասում <<Դիմող>> և <<Բ. Մամեդով>> բառերի միջև,
- 21.07.2011թ. ելքի դրամարկղային N871 օրդերի ստորի աջ հատվածում՝ <<21/07/2011թ.>> թվային գրառումների դիմաց,<</ստորագրություն/>> տողագծի վրա /պայմանականորեն <<3ա>>/,
- <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի 2011թ. հունիս և հուլիս ամիսների կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակներում /պայմանականորեն <<3բ>>, <<3գ>>/ <<Մամեդով Բարիս>> ազգանուն-անվան դիմաց, <<Ստորագր>> սյունակում տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի կողմից։
Փորձաքննությանը տրամադրված
- Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքի ընդունման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<2>>/ վերևի ձախ հատվածում <<Կ.Բ. ընդունեց աշխատանքի որպես բանվոր ս/թ. հունիսի 22-ից>> մակագրության ձեռագիր գրառումների տակ,
- 22.06.2011թ. N 1180 աշխատանքային պայմանագրի /պայմանականորեն <<2բ>>/1-ին թերթի դիմերեսի վերևի ձախ հատվածում՝ <<Տնօրեն>> և <<Ս. Հովհաննիսյան>> բառերի միջև,
- նույն պայմանագրի 2-րդ թերթի դարձերեսի ստորին ձախ՝ <<ԳՈՐԾԱՏՈՒ>> հատվածում, <</ստորագրություն/>> տողագծի վրա,
- Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<2գ>>/ վերևի ձախ հատվածում՝ <<Կ.Բ. ազատեց աշխատանքից համաձայն իր դիմումի ս/թ. հուլիսի 24-ից>> մակագրության ձեռագիր գրառումների տակ,
- 21.07.2011թ. ելքի դրամարկղային N871 օրդերի /պայմանականորեն <<3ա>>/ ստորին ձախ հատվածում՝ <<Կազմակերպության ղեկավար>> տպագիր գրառումների դիմաց, <</ստորագրություն/>> տողագծի վրա,
- <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ 2011թ. հունիս ամսվա կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակի /պայմանականորեն <<3բ>>/ վերևի աջ հատվածում <<Տնօրեն>> և <<Ս. Հովհաննիսյան>> բառերի միջև տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<9>>-ում նշված մակագրության վերջին տողում <<փոխտնօրեն>> և <</Մկրտչյան/>> բառերի միջև տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Գրիգոր Մկրտչյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի 2011թ. հուլիս ամսվա կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակի /պայմանականորեն <<3գ>>/ վերևի աջ հատվածում <<Տնօրեն>> և <<Ս. Հովհաննիսյան>> բառերի միջև տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված <<կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ տնօրեն Ս. Հովհաննիսյանին նույն ընկերության բանվոր Բարիս Մահմեդով բառերով սկսվող <<Դիմող /Բ.Մահմեդով/>> բառերով ավարտվող աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի ձեռագիր գրառումները չեն կատարվել Բորիս Մամեդովի կողմից, այլ կատարվել են մեկ այլ անձի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված Բորիս Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի /պայմանականորեն <<2գ>>/ վերևի հատվածում <<Կ.Բ. ազատել աշխատանքից համաձայն իր դիմումի ս/թ. հուլիսի 24-ից>> մակագրության ձեռագիր գրառումները կատարվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված Բորիս Աֆանդիի Մամեդովի անունից լրացված աշխատանքից ազատման վերաբերյալ դիմումի միջնամասի՝ <<Դիմող և Բ.Մամեդով>> գրառումների տակ տեղավորված <<Պրն. Ս. Հովհաննիսյանին Չեմ առարկում ազատել աշխատանքից ս/թ. հուլիսի 24-ից։ Փոխտնօրեն /Մկրտչյան/ <<24.07.11թ.>> մակագրության ձեռագիր գրառումները կատարվել Գրիգոր Մկրտչյանի կողմից։ Միևնույն, թե տարբեր անձանց կողմից են կատարվել կետ <<14>>-ում և <<15>>-ում նշված հետազոտելի ձեռագիր գրառումները, պարզել հնարավոր դրանց գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով։
Կետ <<14>>-ում և կետ <<16>>-ում նշված հետազոտելի ձեռագիր գրառումները չեն կատարվել միևնույն անձի կողմից, այլ կատարվել են տարբեր անանց կողմից։ Փորձաքննությանը տրամադրված կետ <<16>>-ում նշված մակագրության վերջին տողում <<փոխտնօրեն>> և <</Մկրտչյան/>> բառերի միջև տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Գրիգոր Մկրտչյանի կողմից։
Փորձաքննությանը տրամադրված՝
- 21.07.2011թ. Բորիս Մամեդովի անվամբ լրացված ելքի դրամարկղային 1 օրդերի,
- <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի 2010թ. հունվար, փետրվար և 2011թ. Հունիս ամիսների կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակներում տեղավորված ձեռագիր և թվագիր գրառումները կատարվել են միևնույն անձի կողմից։
բ/ <<19ա>> կետում նշված հետազոտելի ձեռագիր և թվագիր գրառումները ւարվել են Հասմիկ Աղաջանյանի կողմից։
Փորձաքննությանը տրամադրված <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի 2011թ. հուլիս ամսվա կանխիկ վճարվող աշխատավարձի ցուցակում տեղավորված <<դեպոնենտ>>, <<դեպոնենտ>>, <<Վճարվել է ընդամենը 540762դրամ /հինգ հարյուր քառասուն հազար յոթ. հարյուր վաթսուներկու դրամ/ և <<1/ Կարապետյան Արշակի գումարը 113735 դրամ ստացավ կինը՝ Ավագյան Նարիցա АЕ 0511111 տր. 031. 02.03.2000թ.>>, 2/ Ռաշոյան Զինայխ գումարը. 80997 դրամ ստացավ աշխղեկը Գյուլի Շամոյան>> ձեռագիր և թվագիր գրառումները կատարվել են միևնույն անձի կողմից։
Փաստաթղթաբանական մաս՝
Փորձաքննությանը տրամադրված`
- Նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<2>> թվանշանով համարակալված փաստաթղթի վերին ձախ անկյունի <<Կ.Բ ընդունել աշխատանքի որպես բանվոր ս/թ. հունիսի 22-իցե գրառման ստորին մասում,
- Նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<2բ>> թվանշանով համարակալված փաստաթղթի վերին ձախ անկյունում <<Տնօրեն>> և <<Ս.Հովհաննիսյան>> բառերի միջև, ինչպես նաև երկրորդ էջի դարձերեսի վերջին <<Տնօրեն Ա.Հովհաննիսյան Ք. երևան Արին-Բերդ 3 7/3>> գրառման ստորին մասում, նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<2գ>> թվանշանով համարակալված փաստաթղթի վերին ձախ անկյունի <<Կ.Բ. ազատել աշխատանքից համաձայն իր դիմումի ս/թ. հուլիսի 24-ից>> գրառման ստորին մասում,
- նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<3ա>> թվանշանով համարակալված փաստաթղթի <<կազմակերպության ղեկավար>> տպագիր գրառման հատվածում,
- նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<Зբ>> թվանշանով համարակալված փաստաթղթի վերին աջ անկյունում <<Տնօրեն>> և <<U.Հովհաննիսյան>> տպագիր գրառումների միջև,
- նախաձեռնողի կողմից <<3գ>> թվանշանովհամարակալված թվանշանում <<Տնօրեն>> և <<Ս.Հովհաննիսյան>> բառերի միջև տեղավորված ստորագրությունները չեն կատարվել գրելագործիքով, այլ թողնվել են շտամպով։
Փորձաքննությանը տրամադրված՝
- նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<3ա>> թվանշանով համարակալված փաստաթղթի՝ 21.07.2011թ. թիվ 871 ելքի դրամարկղային օրդերի <<Գլխավոր հաշվապահ>>, <<Գանձապահ>> և <<21/07/2011թ.>> գրառումների դիմաց տեղավորված ստորագրությունները,
- նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<3բ>> թվանշանով համարակալված <<ԿԵՆՏՐՈՆ-ՍԱՔՐՈՒԹՅՈՒՆ>> ՓԲԸ 2011թ. ՀՈՒՆԻՍ ԱՄՍՎԱ ԿԱՆԽԻԿ ՎՃԱՐՎՈՂ ԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈՒՑԱԿե վերնագրով փաստաթղթում՝ <<Գլխ.հաշվապահ>> և <<Գ. Հարությունյան>>, <<Գանձապահ>> և <<Հ.Աղաջանյան>> գրառումների միջև տեղավորված ստորագրությունները, ինչպես նաև աղյուսակում առկա բոլոր ստորագրությունները, նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<4ա>> թվանշանով համարակալված <<ԿԵՆՏՐՈՆ-ՍԱՔՐՈՒԹՅՈՒՆ>> ՓԲԸ 2010թ. ՀՈՒՆՎԱՐ ԱՄՍՎԱ ԿԱՆԽԻԿ ՎՃԱՐՎՈՂ ԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈՒՑԱԿ<< վերնագրով փաստաթղթում առկա ստորագրությունները,
- նախաձեռնողի կողմից պայմանականորեն <<4բ>> թվանշանով համարակալված <<ԿԵՆՏՐՈՆ-ՍԱՔՐՈՒԹՅՈՒՆ>> ՓԲԸ 2010թ. ՓԵՏՐՎԱՐ ԱՍՍՎԱ ԿԱՆԽԻԿ ՎՃԱՐՎՈՂ ԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈՒՑԱԿ>> վերնագրով փաստաթղթում առկա ստորագրությունները կատարվել են գրելագործիքներով։
Փորձաքննությանը տրամադրված և նախաձեռնողի կողմից համարակալված փաստաթղթերում թվային և բառային գրառումների կրկնագծման, մեխանիկական ջնջման, հավելագրման, կերագծման եղանակով փոփոխված փնելու մասին վկայող հետքեր չհայտնաբերվեցին։
Վաղեմության որոշման մասին
Փորձաքննությանը տրամադրված <<1>> փաստաթղթում առկա ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի վերևի ձախ անկյունում տեղավորված մակագրությունից և դրա տակ տեղավորված ստորագրությունից ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<2>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի վերին ձախ անկյունում տեղավորված մակագրության տակ առկա ստորագրությունից, ունեն 3 տարուց կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<2բ>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունը, բացի գործատուի թվով 2 ստորագրություններից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<2գ>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի վերին ձախ անկյունում տեղավորված մակագրության տակ առկա ստորագրությունից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։
Փորձաքննությանը տրամադրված <<3ա>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի <<Կամակերպության ղեկավար>> տպագիր բառերի դիմաց տեղավորված ստորագրությունից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<3բ>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի <<Տնօրեն>> տպագիր բառի դիմաց տեղավորված ստորագրությունից և <<դեպոնենտ>> ձեռագիր գրառումներից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։. Փորձաքննությանը տրամադրված <<3գ>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի <<Տնօրեն>> տպագիր բառի դիմաց տեղավորված ստորագրությունից և <<դեպոնենտ>> ձեռագիր գրառումներից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<4ա>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի <<Տնօրեն>> տպագիր բառի դիմաց տեղավորված ստորագրությունից և <<դեպոնենտ>> ձեռագիր գրառումներից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Փորձաքննությանը տրամադրված <<4բ>> փաստաթղթում առկա բոլոր ձեռագիր գրառումները և ստորագրությունները, բացի <<Տնօրեն>> տպագիր բառի դիմաց տեղավորված ստորագրությունից և <<դեպոնենտ>> ձեռագիր գրառումներից, ունեն 3 տարուց ավելի կատարման վաղեմություն՝ հաշված փորձաքննության կատարման օրվանից։ Ժամանակագրական տեսանկյունից ավելի ճշգրիտ պարզել վերը նշված ձեռագիր գրառումների և ստորչագրությունների կատարման վաղեմությունը` հնարավոր չէ, համապատասխան մեթեդիկայի բացակայության պատճառով։
Պարզել փորձաքննությանը տրամադրված 1, 2, 2գ, 3ա, 3բ, 3գ, 4ա, 4բ, թվերով համարակալված փաստաթղթում առկա կարմիր գրիչով կատարված ձեռագիր գրառումների, ինչպես նաև գելային գրիչով կատարված կամ շտամպի դրոշմ հանդիսացող ստորագրությունների կատարման վաղեմությունը հնարավոր չէ ` համապատասխան մեթոդիկաների բացակայության պատճառով>>։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության տնօրենի պաշտոնակատար Գրիգոր Մկրտչյանին ի պահ հանձնված՝ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության 2008-2013թթ. գործունեության վերաբերյալ հաշվապահական-հաշվառման բոլոր փաստաթղթերը, որոնք ուսումնասիրվել են ֆինանսատնտեսական ստուգում իրականացրած մասնագետների, ինչպես նաև դատահաշվապահական փորձաքննություն իրականացրած փորձագետի կողմից։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված և ի պահ հանձնված՝ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության 2008-2013թթ. վառելիքի բաշխման պահանջագրերը և երթուղային թերթերը, որոնցով հաստատվում է, որ դրանք Արթուր Հովհաննիսյանի պահանջով, կեղծ տվյալներով լրացվել են նույն ընկերության աշխատակիցներ՝ ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի, դիսպեչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի, գլխավոր ինժեներներ Տիգրան Հովհաննիսյանի և Արման Ավագյանի կողմից։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության 2008-2013թթ. ինժեներների և աշխղեկների կողմից լրացված և աշխատակիցներին, այդ թվում գրանցված, սակայն աշխատանքի չներկայացած անձանց` անվտանգության կանոնների վերաբերյալ հրահանգավորման մատյանները և դրանց զննության արձանագրությունները։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ 2009-2013թթ. աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը և դրանց զննության արձանագրությունները, որոնք <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ աշխղեկները լրացրել են յուրաքանչյուր ամիս, այդ թվում` ներկա դնելով գրանցված, սակայն աշխատանքի չներկայացած անձանց, որոնք իրենց ստորագրությամբ հաստատել են կադրերի պետ, հետագայում կադրերի տեսուչ, մեղադրյալ Սամվել Պապոյանը և փոխտնօրեն, մեղադրյալ Արմեն Խաչատրյանը, որից հետո ներկայացրել են տնօրենի հաստատմանը և որից հետո տնօրենի հանձնարարությամբ գլխավոր հաշվապահը կատարել է աշխատավարձի վճարում, այդ թվում գրանցված և աշխատանքի չներկայացած անձանց, որոնց անվամբ քարտերը գտնվել են կազմակերպված խմբի անդամների մոտ։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ թվով 178 գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց անձնական գործերը, ընկերությունում տարբեր պաշտոններ զբաղեցրած անձանց անձնական գործերը և դրանց զննության արձանագրությունները, համաձայն որի՝ կադրերի պետ, հետագայում կադրերի տեսուչ, մեղադրյալ Սամվել Պապոյանը հայտնել է, որ անձնական գործերում առկա փաստաթղթերի մեծամասնությունը կեղծված է և չի համապատասխանում տվյալ անձի անձնագրի պատճենների մեջ առկա ստորագրություններին, որոնք մակագրել են ընկերության աշխղեկները, փոխտնօրենը և տվյալ ժամանակահատվածի տնօրեն հանդիսացող անձը՝ Սամվել կամ Արթուր Հովհաննիսյանները։
Միաժամանակ ընկերությունում տարբեր անձանց, այդ թվում մեղադրյալների անձնական գործերով, համաձայն որոնց հաստատվում է այն հանգամանքը, որ վերջիններս <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերությունում տարբեր ժամանակ տարբեր պաշտոններ են զբաղեցրել։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ 2008-2013թթ. <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության աշխատակիցների կողմից բանկային քարտերի ստացման մատյանը և զննության արձանագրությունը, համաձայն որի` <<կադրերի պետ, հետագայում կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանը հայտնել է, որ գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց քարտերն ովքեր են ստացել ըստ իրենց ստորագրությունների>>։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ Կենտրոն Մաքրություն ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված Կենտրոն վարչական շրջանի քարտեզը, որի վրա առկա են այն փողոցների ցանկը և աշխղեկների անվան առաջին տառերը, որոնք պետք է մաքրվեին նրանց բրիգադների կողմից։ Նշված քարտեզը ներկայացվել է աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանին և Սամվել Եղոյանին և վերջիններս իրենց ցուցմունքներով հայտնել են, թե որ փողոցները ամեն օր չեն մաքրել, այլ մաքրել են մի քանի օրը մեկ։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ Կենտրոն Մաքրություն ՓԲ ընկերության պահեստապետ, մեղադրյալ Գարեգին Գասպարյանի կողմից ներկայացված 466 հատ գազի կտրոնները, որով իրենց ավտոմեքենաները լիցքավորել են տարբեր անձինք այդ թվում և ինքը։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ մեղադրյալ Արթուր Հովհաննիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու միջնորդության քննարկկման ձայնագրությունը, այն մասին, որ Արթուր Հովհաննիսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր է ճանաչում և պատրաստ է գումարներ վերականգնել։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ Ղ Տելեկոմ և Արմենտել ընկրություններից ստացված մեղադրյալներ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Սամվել Եղոյանի, Արմեն Խաչատրյանի, Գագիկ Հարությունյանի, Սամվել Պապոյանի և գործով վկա Արթուր Գրիգորյանի հեռախոսահամարների վերծանումները և դրանց զննության արձանագրություններն այն մասին որ վերջիններս գերթե ամեն օր կապի մեջ են եղել միմյանց հետ, այդ թվում նաև` Կենտրոն համայնքի Կոմունալ բաժնի պետ Գալուստ Սարգսյանի հետ։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ <<Ղ Տելեկոմ>> և <<Արմենտել>> ընկրություններից ստացված վկա Արթուր Գրիգորյանի հեռախոսահամարի վերծանումները և դրանց զննության արձանագրությունն այն մասին, որ Արմինե Տեր-Հովսեփյանի և Արթուր Գրիգորյանի հեռախոսահամարների վերծանումների զննությամբ պարզվել է, որ Արթուր Գրիգորյանն անմիջական հեռախոսային կապ է ունեցել ընկերության աշխատակիցների՝ տնօրենների և աշխղեկների հետ, իսկ Արմինե Տեր-Հովսեփյանի հեռախոսահամարների վերծանումներով պարզվել է, որևէ կապ չի ունեցել ընկերության որևէ աշխատակցի, այդ թվում իր աշխղեկ Հրայր Հակոբյանի հետ, բացի այդ Արմինե Տեր-Հովսեփյանի հեռախոսահամարի վերծանումներով և դրանց տեղակայումներով պարզվել է, որ գիշերային ժամերին չի գտնվել Կենտրոն վարչական տարածում, այլ գտնվել է այլ վայրերում և վերջինս աշխատանքի չի գնացել>>։
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ թվով 178 գրանցված և աշխատանքի չգնացած անձանց անձնական գործերը, ընկերությունում տարբեր պաշտոններ զբաղեցրած անձանց անձնական գործերը և դրանց զննության արձանագրությունները, համաձայն որի՝ Արթուր Գրիգորյանն աշխատանքի է ընդունվել 01.02.2012թ. թիվ 2862 հրամանով որպես ստորգետնյա անցումների հավաքարար, իսկ աշխատանքից ազատվել 01.11.2012թ. թիվ 3187 հրամանով՝ իր դիմումի համաձայն։ Նույն օրը թիվ 3188 հրամանով աշխատանքի է ընդունվել նրա կինը՝ գործով վկա Արմինե Տեր-Հովսեփյանը որպես ստորգետնյա անցումների հավաքարար, իսկ աշխատանքից ազատվել է 09.11.2013թ. ինչպես մնացած գրանցված և աշխատանքի չգնացող անձինք։
Արթուր Գրիգորյանի և Արմնինե Տեր-Հովսեփյանի անձնական գործերի զննությունը, նույն ընկերության կադրերի պետ, հետագայում կադրերի տեսուչ Ս.Պապոյանի հայտարարությունն այն մասին, որ Արթուր Գրիգորյանի և Արմինե Տեր-Հովսեփյանի անձնական գործերում առկա նրանց անվամբ լրացված և ստորագրված դիմումների, աշխատանքային պայմանագրերի, անձնական քարտի ստորագրությունները չեն համապատասխանում նրանց անձնագրերի պատճեններում առկա ստորագրություններին։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործի նյութերին կցված` <<Հայբիզնեսբանկից>> ստացված Կենտրոն Մաքրություն ՓԲ ընկերությունում գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախած անձանց բանկային քարտերով գումարներ կանխիկացնելու մասին տեսագրությունները և դրանց զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ նշված անձանց բանկային քարտերից բանկոմատների միջոցով գումարներ են կանխիկացնում մեղադրյալներ Սամվել Եղոյանը, Արմեն Խաչատրյանը, Գագիկ Հարությունյանը և այլ անձինք։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործի նյութերին կցված` մեղադրյալ Տիգրան Հովհաննիսյանի կողմից ներկայացված և առգրավված, մեղադրյալ Սամվել Հովհաննիսյանի ստորագրության դրոշմի կնիքը, որն, ինչպես Տիգրան Հովհաննիսյանի, այնպես էլ այլ վկաների ցուցմունքների համաձայն, տարիներ շարունակ օգտագործել է մեղադրյալ Արթուր Հովհաննիսյանը և նշված առարկայի առգրավման արձանագրությունով։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործի նյութերին կցված՝ Սամվել Եղոյանի տանից և ավտոմեքենայից խուզարկությամբ հայտնաբերված Մերի Եղոյանի անվամբ <<Հայբիզնեսբանկի>> թիվ 9051130200222176 համարի <<Արքա>> տեսակի պլաստիկ քարտը, Սերյան Ասոյանի անվամբ Հայբիզնես բանկի թիվ 9051130200045528 համարի պլաստիկ քարտը, Կարինե Նազարեթյանի անվամբ <<Հայբիզնես>> բանկի թիվ 9051130200140907 պլաստիկ քարտը, Կարինե Նազարեթյանի անվամբ բակային քարտի ծածկագիրը, Սամվել Եղոյանի անվամբ <<ՎՏԲ>> բանկի պլաստիկ 4375200000068994 գրառմամբ քարտը, Սամվել Եղոյանի անվամբ բանկային քարտերի երկու ծածկագրերը, Աննա Զահարյանի անվամբ՝ 16.04.13 թվագրմամբ, բանկային քարտի թիվ 00046864 պայմանագիրը՝ դրան կից ավանդների հատուցման մասին ծանուցումը, Կալոյան Մարետայի անվամբ 21/05/12 գրառմամբ թիվ 00138706 բանկային պայմանագիրը, Սաշա Շավեշյանի անվամբ թվագրված 15/04/13 թիվ 00046918 պայմանագիրը, ավանդների վերաբերյալ Ս.Շավեշյանի անվամբ ծանուցումը, Մամոյան Գայանեի անվամբ թվագրված 16/04/13 թիվ 00102576 պայմանագիրը, Սամվել գրառմամբ 2 թերթից թվով 57 փողոցների ցանկը, 2011թ. գրառմամբ աշխատակիցների տվյալները՝ մեկ էջից, աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ 1 թերթից բաղկացած աշխատակիցների հաճախելիության վերաբերյալ փաստաթուղթը, Գյուլիզար Շամոյանի բնակարանի խուզարկության ժամանակ նրա կողմից ներկայացված Ստելա Ջավոյանի անվամբ <<Հայբիզնես բանկ>> ՓԲԸ-ի թիվ 9051130200046492 պլաստիկ քարտը, դրա ծածկագիրը, նախաքննության ընթացքում վկաների կողմից ներկայացված և առգրավված <<Հայբիզնես բանկ>> ՓԲԸ-ի Օզմանյան Փարիշանի անվամբ թիվ 4847671000086071, Մանյա Ենոքյանի անվամբ թիվ 9051130200043499, Սաշա Շավեշյանի անվամբ թիվ 4847671000086048, Մարիամ Արտինյան անվամբ թիվ 484767100094539, Ժենյա Մուրադյանի անվամբ թիվ 6774261000061167 պլաստիկ քարտերը՝ իրենց ծածկագրերով և դրանց զննության արձանագրություններով։
Փաստաթղթերի զննության մասին արձանագրությունն այն մասին, որ թիվ 59104113 քրեական գործի 40-43 հատորներում առկա են դատարանի համապատասխան որոշման հիման վրա ՀՀ ԿԲ-ից առգրավված <<Հայբիզնես>> բանկ, <<Կոնվերս>> բանկ, <<Անելիք>> բանկ ՓԲ ընկերություններում <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի թվով 178 գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախած անձանց բանկային գաղտնիք պարունակող քարտային հաշվի շարժը՝ քաղվածքներով, որով հիմնավորվում է նշված անձանց հաշիվներին գումարներ փոխանցվելու և նշված հաշիվներից գումարները կանխիկացնելու հանգամանքը։
Հրապարակվել են նաև՝ ծառայությունների գնման թիվ ԵՔ-ԾՁԲ-11/1-6 պայմանագիրը, գնման ժամանակացույցը /հատոր 33, գ.թ. 75, 80/, ծառայությունների գնման թիվ ԵՀԿՎՇ-ԾՁԲ-01 պայմանագիրը /հատոր 33, գ.թ. 105/, Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցների, ստորգետնյա անցումների սանիտարական մաքրման և աղբարկղերից աղբի հեռացման ծառայությունների տեխնիկական բնութագիրը, գնման ժամանակացույցը /հատոր 33, գ.թ. 108-109/, ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Ա.Սադոյանի՝ 29.02.2012թ. գրությունը՝ ուղղված <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանին /հատոր 33, գ.թ. 74/, ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գ.Գյանջումյանի՝ 24.12.2010թ. գրությունը՝ ուղղված <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ տնօրեն Ս.Հովհաննիսյանին /հատոր 33, գ.թ. 120/, մասնակցի կողմից նախորդող ժամանակահատվածում մատուցած նմանատիպ ծառայությունների մասին տեղեկանքը /հատոր 33, գ.թ. 105/, պայմանագրի կատարման համար անհրաժեշտ ֆինանսական միձոցների մասին տեղեկանքը /հատոր 33, գ.թ. 121/, տեխնիկական միջոցների մասին հայտարարությունը, գնի առաջարկը, <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կանոնադրությունը /հատոր 20, գ.թ. 20/, <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ի նոր կանոնադրությունը /հատոր 20, գ.թ. 28/, թիվ 79-Ա ստուգման ակտը, ինչպես նաև՝ Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ սնանկության գործերով կառավարչի կողմից ներկայացված՝ վառելիքի բաշխման թերթիկները, պահանջագրերը, ամփոփիչ ակտերը։
96. Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման հիման վրա հանգում է հետևության, որ.
Ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանը 2007թ. ապրիլի 02-ից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերությունում տնօրենի, ինչպես նաև ինժեների պաշտոնները, տևական ժամանակ փաստացի ղեկավարել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն հանդիսացող ընկերությունը և, որպես տնօրեն, ունենալով ՓԲ ընկերության կանոնադրությամբ սահմանված կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, իր եղբոր` Սամվել Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ և համակատարմամբ, շահադիտական նպատակով, նույն ընկերության պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի օժանդակությամբ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ կեղծել է ընկերության պահեստից ապրանքանյութական արժեքների դուրս գրման վերաբերյալ պաշտոնեական փաստաթղթեր, այն է` բենզինի և դիզելային վառելիքի պահանջագրեր և բախշման թերթիկներ ու այդ եղանակով Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից խաբեությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամ։
Բացի դա, Արթուր Հովհաննիսյանը, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպության տնօրեն, պաշտոնատար անձ, շահադիտական շահերից ելնելով, իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ և դիտավորությամբ չի կատարել իր ծառայողական պարտականությունները, որն էական վնաս է պատճառել ընկերության և հասարակության օրինական շահերին և անզգուշությամբ առաջացրել ծանր հետևանքներ։
Բացի դա, 2009թ. հունվար ամսին նախնական համաձայնության գալով նույն ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանի, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի և Գյուլիզար Շամոյանի հետ, միավորվել են խմբով հափշտակություն կատարելու համար։ Խմբի կազմում ընդգրկել են նաև 2007-2013թթ. ընկերությունում աշխատած Արթուր Հովհաննիսյանի եղբորը` Սամվել Հովհաննիսյանին, 2011թ.` աշխղեկ Հրայր Հակոբյանին, իսկ 2013թ.` աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանին։ Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի կազմավորումից հետո, դրա անդամների անխախտ համաձայնությամբ կատարել է անդամների հստակ դերաբշխում և ղեկավարելով կազմակերպված խումբը՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, ընկերության պաշտոնական փաստաթղթերում պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելու միջոցով, խաբեության եղանակով, Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից հափշտակել է որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված ընդհանուրը առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամ։
Նշված ժամանակահատվածում Արթուր Հովհաննիսյանը, կազմակերպված խմբի կազմում, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, շահադիտական նպատակով, կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ, խաբեության եղանակով ընդհանուր առմամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 375.103.255 ՀՀ դրամ։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանը, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանը, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանն ամեն ամիս կազմել և ընկերության տնօրենին են ներկայացրել իրենց կողմից ստորագրված` ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ստացած և ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, որպիսի եղանակով հափշտակել են ընկերությանը ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
Բացի այդ, Արթուր Հովհաննիսյանը, 2009թ. ընկերությունում աշխատելով որպես տնօրեն, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, 2009թ. հունվար ամսին պարզել և հստակ տեղեկացել է, որ ընկերության աշխղեկներ Սամվել Եղոյանը և Գյուլիզար Շամոյանը 2008թ. ընթացքում տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> նախատեսված պարտավորությունները պատշաճ չկատարելու պայմաններում, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցներում և նրբանցքներում մաքրության աշխատանքները լրիվ ծավալով իրականացնելու ու պայմանագրով նախատեսված աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող կեղծ կատարողական ակտերն իրավասու մարմնին ներկայացնելու միջոցով, կատարել են առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություններ։ Սակայն, Արթուր Հովհաննիսյանը, շահադիտական դրդումներից ելնելով, պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ, չի կատարել ծառայողական պարտականությունները, այն է` ցուցաբերելով անգործություն և թողտվություն ծանր հանցագործության կատարման ընթացքը խափանելու, ընկերության գործունեությունը ֆինանսավորող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքած հիշյալ պահմանագրերով սահմանված չափորոշիչների խախտմամբ, ընկերության կանոնադրությամբ սահմանված` կնքած պայմանագրերը չկատարելու կամ հարկ եղածին պես չկատարելու համար պատասխանատվություն կրելու և հասցված վնասը փոխհատուցելու պարտավորության պայմաններում, Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում աղբահանման և սանիտարական մաքրման աշխատանքները փաստացի չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու հետևանքով պատճառված վնասը վերականգնելու և հետագա կատարումը կանխելու ուղղությամբ որևէ միջոց չի ձեռնարկել, այդ մասին ֆինանսավորող մարմնին չի տեղեկացրել, ավելին` շահադիտական նպատակն իրացնելու համար, հանցավոր համաձայնության գալով նշված աշխղեկների և այլ անձանց հետ, ստեղծել է կազմակերպված խումբ և ղեկավարելով դա, կատարել նոր հանցագործություններ։ Արթուր Հովհաննիսյանի ծառայողական պարտականությունները չկատարելն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր հետևանքներ` կազմակերպության և հասարակության օրինական շահերին պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս շարունակական հանցագործությունների պարագայում, կազմալուծվել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպություն համարվող <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերության աշխատանքը։
Դրանից հետո, 2009թ. հունվարին տեղեկանալով վերը նշված եղանակով հափշտակություններ կատարելու հնարավորության մասին, Արթուր Հովհաննիսյանը նույն եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնություն է ձեռք բերել աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի, Ռոբերտ Խաչատրյանի, ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանի հետ, այդ նպատակով վերջիններիս անդամակցությամբ ստեղծել և ղեկավարել է կազմակերպված խումբը, որի կազմում ընդգրկել է նաև եղբորը` ընկերության աշխատակից Սամվել Հովհաննիսյանին։ Խմբի անդամներից ստանալով համաձայնություն խաբեությամբ հափշտակություն կատարելու դիտավորության իրագործմանը մասնակցելու վերաբերյալ, Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ փոխանցված գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և ամեն ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Սամվել Հովհաննիսյանի` ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում, նրա ստորագրությամբ պատրաստված դրոշմակնիքը գտնվել է Արթուր Հովհաննիսյանի մոտ` անհրաժեշտ փաստաթղթերը տնօրենի անունից ստորագրելու նպատակով, ով տնօրենի անունից ստորագրել է հափշտակությունը հաջողությամբ իրականացնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և իրականացրել կազմակերպված խմբի ղեկավարի դերը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով:
Ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանը հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխատակից` 2007թ. ապրիլի 02-ից մինչև 2013թ. նոյեմբերի 12-ը ընկած ժամանակահատվածում պարբերաբար զբաղեցնելով ինժեների և ընկերության տնօրենի պաշտոնները, լինելով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպության պաշտոնատար անձ, կազմակերպության կանոնադրության հիման վրա ունենալով կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ, եղբոր` Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ և համակատարմամբ, շահադիտական նպատակով, նույն ընկերության պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանի օժանդակությամբ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, կեղծել է ընկերության պահեստից ապրանքանյութական արժեքների դուրս գրման վերաբերյալ պաշտոնեական փաստաթղթեր, այն է` բենզինի և դիզելային վառելիքի պահանջագրեր և բախշման թերթիկներ ու այդ եղանակով Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից խաբեությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամ գումար։
Բացի այդ, Սամվել Հովհաննիսյանը 2009թ. հունվարից ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ղեկավարած և ընկերության մի շարք աշխատակիցների մասնակցությամբ ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում, որտեղ ունենալով հստակ դերակատարություն, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, ընկերության պաշտոնական փաստաթղթերում պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելու միջոցով, խաբեության եղանակով, Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից հափշտակել է որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափով` 251.197.450 ՀՀ դրամ։
Նշված ժամանակահատվածում Սամվել Հովհաննիսյանը, կազմակերպված խմբի կազմում պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, շահադիտական նպատակով, կեղծ փաստաթղթերի օգնությամբ, խաբեության եղանակով ընդհանուր առմամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 375.103.255 ՀՀ դրամ։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանը, դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանը, գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանը և ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանն ամեն ամիս կազմել և վերջինիս են տրամադրել իրենց կողմից ստորագրված ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր՝ դրանցում Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ` վառելիքի փաստացի ստացած և ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Սամվել Հովհաննիսյանը կամ Արթուր Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատելով վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, որպիսի եղանակով հափշտակել են ընկերությանը ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափերով` 123.905.805 ՀՀ դրամը։
Բացի դա, Սամվել Հովհաննիսյանը 2009թ. ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ղեկավարած` ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> նախատեսված պարտավորությունները չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու պայմաններում, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի փողոցներում և նրբանցքներում մաքրության աշխատանքները լրիվ ծավալով իրականացնելու ու պայմանագրով նախատեսված աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող կեղծ` կատարողական ակտերն իրավասու մարմնին ներկայացնելու միջոցով առանձնապես խոշոր չափերի գումար հափշտակելու նպատակով ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում։ Այդտեղ ունենալով հստակ դերակատարություն, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում հաստատել է աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի և Ռոբերտ Խաչատրյանի կողմից կազմված աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, որոնցում ներառվել են ընկերությունում ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալները, որոնք փոխանցվել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և ամեն ամիս կազմակերպված խմբի անդամ աշխղեկների տնօրինության տակ գտնվող` փաստացի ընկերությունում չաշխատող անձանց բանկային պլաստիկ քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված այդ անձանց աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարները։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացնելով գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով այդ գումարներին ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր ունեցած դերակատարության համաձայն հանցագործությանն օժանդակելու համար Սամվել Հովհաննիսյանը, ընկերության տնօրեն հանդիսանալու ժամանակահատվածում, իր ստորագրությամբ պատրաստված դրոշմակնիքը հանձնել է եղբորը` խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանին` անհրաժեշտ փաստաթղթերը տնօրենի անունից ստորագրելու նպատակով, որն էլ տնօրենի անունից ստորագրել է հափշտակությունը հաջողությամբ իրականացնելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը և իրականացրել կազմակերպված խմբի ղեկավարի դերը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով:
Ամբաստանյալ Ս.Պապոյանը 2006թ. մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության կադրերի պետի, իսկ այնուհետև կադրերի տեսուչի հաստիքները, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն։
Այսպես.
2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Սամվել Պապոյանը, օժանդակելով Արթուր Հովհաննիսյանի և Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն, ամեն ամիս Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով հաստատել է աշխղեկներ Սամվել Եղոյանի, Գյուլիզար Շամոյանի, Հրայր Հակոբյանի և Ռոբերտ Խաչատրյանի կողմից, ընկերությունում որպես աշխատակիցներ ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, որից հետո Սամվել և Արթուր Հովհաննիսյաններն իրենց ստորագրություններով հաստատել են նշված տեղեկագրերը, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահություն, որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ըկերության միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա աշխատավարձ և դրան հավասարեցված գումարներ հաշվարկված՝ առանձնապես խոշոր չափերի՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Այսինքն` Սամվել Պապոյանը, խոչընդոտները վերացնելով, օժանդակելով պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր Հովհաննիսյանի և Սամվել Հովհաննիսյանի կողմից պաշտոնեական կեղծիքներ կատարելուն, կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Հրայր Վազգենի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Ամբաստանյալ Մ.Հարությունյանը 2003թ. մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը զբաղեցնելով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության ավտոհավաքակայանի վարիչի հաստիքը, խոչընդոտներ վերացնելով օժանդակել է ՓԲ ընկերության տնօրեններ, պաշտոնատար անձ հանդիսացող Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյանների կողմից պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն։
Այսպես.
2008թ. հունվարից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում ավտոհավաքակայանի վարիչ Միսակ Հարությունյանը գլխավոր ինժեներ Տիգրան Հովհաննիսյանի, պահեստապետ Գարեգին Գասպարյանի և ավագ դիսպետչեր Հունան Տեր-Հովհաննիսյանի հետ միասին Արթուր Հովհաննիսյանի ցուցումով ամեն ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն են ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։ Այնուհետև Արթուր Հովհաննիսյանը և Սամվել Հովհաննիսյանն իրենց ստորագրություններով հաստատել են վառելիքի բախշման կեղծ պահանջագրերը և թերթիկները, դրանք հանձնել ընկերության հաշվապահության որպիսի եղանակով հափշտակել են ֆինանսավորում իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի և <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ միջև կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար տեղական ինքնակառավարման մարմնի կողմից <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲ ընկերությանը կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա փոխանցված` որպես ծախսված վառելիքի գումար հաշվարկված առանձնապես խոշոր չափի` 123.905.805 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով:
Ամբաստանյալ Ս.Եղոյանը 2004թ. մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով աշխղեկ Գյուլիզար Շամոյանի հետ, 2008թ. ընթացքում ընկերության` իրենց կողմից ղեկավարվող բրիգադներում որպես հավաքարարներ ձևակերպված, սակայն փաստացի աշխատանքի չհաճախող անձանց տվյալներն ընդգրկելով յուրաքանչյուր ամսվա աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում, խաբեության եղանակով, խմբով հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափի` 29.740.991 ՀՀ դրամը։
Այնուհետև, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ընկերության տնօրեն Արթուր Հովհաննիսյանի, փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի, աշխղեկ Գյուլիզար Շամոյանի հետ, ընդգրկվել է Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծած և ղեկավարած կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակությունների կատարմանը։
Ընդգրկվելով կազմակերպված խմբի կազմում և ունենալով հստակ դերակատարում՝ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. կեղծելու և իրացնելու եղանակով, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամը։
Այսպես.
Սամվել Եղոյանը 2008թ. ընթացքում, Գյուլիզար Շամոյանի հետ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելով, ընկերությունում որպես հավաքարարներ են ձևակերպել 130 անձանց, սակայն նրանց փաստացի ազատել են աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց։ Ստացել և տնօրինել են այդ անձանց անվամբ բանկի կողմից տրամադրված բանկային պլաստիկ քարտերը։ Յուրաքանչյուր ամիս կազմել են իրենց ենթակայության տակ գտնվող բրիգադներում աշխատող աշխատակիցների անվամբ լրացված, աշխատավարձի տրամադրման իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրեր, որոնցում ընդգրկել են նաև փատացի չաշխատող անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներ։ Այդ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկվել և ամեն ամիս իրենց կողմից տնօրինվող բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցվել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան գումարները, որոնք էլ կանխիկացնելով, Գյուլիզար Շամոյանն ու Սամվել Եղոյանը միասին 2008թ. ընթացքում հափշտակել են Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի բյուջետային միջոցներից, ընդհանուր առմամբ` առանձնապես խոշոր չափերով՝ 29.740.991 ՀՀ դրամ։
Այնուհետև, 2009թ. հունվարին Արթուր Հովհաննիսյանի հետ խորհրդակցելու ժամանակ, Սամվել Եղոյանը և Գյուլիզար Շամոյանը, ընկերության փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի մասնակցությամբ, խոստովանել և բացահայտել են իրենց կողմից հափշտակություններ կատարելու հանգամանքը և եղանակը։ Նույն ժամանակ Արթուր Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնության են եկել` ընկերությունում ձևակերպված, սակայն փաստացի աշխատանքից ազատված անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձի վճարման համար յուրաքանչյուր ամիս կազմվող աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը լրացնելու եղանակով հափշտակությունը շարունակելու շուրջ։ Այդ նպատակով ընդգրկվել են Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում` ստանձնելով հստակ դերակատարում։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի անդամների հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր կողմից ստանձնած դերակատարության համաձայն, խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանի թողտվությամբ և գիտությամբ, Սամվել Եղոյանն իր հերթին տնօրինել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց անվամբ բանկային պլաստիկ քարտերը, որոնց միջոցով կանխիկացրել է այդ անձանց անվամբ փոխանցված գումարները, ինչպես նաև աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձ տրամադրելու իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող տեղեկագրեր կազմելով և իրացնելով, իրականացրել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարվող ծանր հանցագործությանը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 280.938.441 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանը 2004թ. հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության գլխավոր հաշվապահ, 2009թ. հունվարից տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու Արթուր Հովհաննիսյանի նպատակի մասին, այդ նպատակով վերջինիս կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակության մանրամասներին, համաձայնվել է մասնակցել խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակություններին և, ընդգրկվելով խմբի կազմում ու ունենալով հստակ դերակատարում, 2009թ. հունվարից 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 251.197.450 ՀՀ դրամ գումարները։
Այսպես.
2009թ. հունվարին Ա.Հովհաննիսյանից տեղեկանալով, որ ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմին Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև` Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվող <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտեր և այլ տվյալներ իրավասու մարմնին ներկայացնելով, ինչպես նաև ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կազմում մասնակցել հափշտակության իրականացմանն՝ ունենալով իր հստակ դերակատարությունը։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Կազմակերպված խմբի կազմում իր դերակատարության համար խմբի ղեկավար Արթուր Հովհաննիսյանի թողտվությամբ և գիտությամբ, Գագիկ Խաչատրյանն իր հերթին տնօրինել է գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց անվամբ բանկային քարտերը, որոնց միջոցով կանխիկացրել է այդ անձանց անվամբ փոխանցված գումարները։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 251.197.450 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Ամբաստանյալ Ռ.Խաչատրյանը 2013թ. մարտից հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, 2013թ. մարտ ամսին տեղեկանալով խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ուղղությամբ Արթուր Հովհաննիսյանի մտադրության և այդ նպատակով վերջինի կողմից ստեղծված և ղեկավարած կազմակերպված կայուն խմբի կողմից կատարվելիք հափշտակության մանրամասներին, ընդգրկվել է խմբի կազմում և ունենալով հստակ դերակատարում՝ 2013թ. մարտ ամսից մինչև սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, կազմակերպված խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. կեղծելու և իրացնելու եղանակով, օժանդակել է խաբեությամբ Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 33.308.442 ՀՀ դրամի հափշտակության կատարմանը։
Այսպես.
2013թ. մարտին Արթուր Հովհաննիսյանից տեղեկանալով, որ ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմին Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև` Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվող <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտեր և այլ տվյալներ իրավասու մարմնին ներկայացնելով, ինչպես նաև ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված կայուն խմբի կազմում մասնակցել հափշտակության իրականացմանն՝ ունենալով իր հստակ դերակատարությունը։
Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի անդամների հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ, աշխղեկներ Սամվել Եղոյանն ու Գյուլիզար Շամոյանը` 2009թ. հունվար ամսից, կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, աշխղեկ Ռոբերտ Խաչատրյանը` 2013թ. մարտ ամսից, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Խմբի անդամներ, աշխղեկներ Գյուլիզար Շամոյանը և Սամվել Եղոյանն իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
Ռոբերտ Խաչատրյանն ընդգրկվելով կազմակերպված խմբի կազմում, դրանում ունենալով իր ուրույն տեղն ու դերակատարումը, տեղյակ լինելով հափշտակության` վերը նկարագրված եղանակի և միջոցների մասին տվյալներին, նախնական համաձայնությամբ, ընկերությունում զբաղեցրած պաշտոնից բխող լիազորություններն իրացրել է խմբի կողմից հանցագործության կատարումն ապահովելու նպատակով, այն է` ընկերությունում որպես հավաքարարներ ձևակերպված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց վերաբերյալ աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տվյալներով աշխատավարձ տրամադրելու իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող տեղեկագրեր կազմելով և իրացնելով, օժանդակել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարվող ծանր հանցագործությանը։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 33.084.442 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանը 2011թ. դեկտեմբերից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի <<Կենտրոն մաքրություն>> փակ բաժնետիրական ընկերության աշխղեկ, և 2011թ. դեկտեմբերին տեղականալով, ընկերությունում որպես աշխատակից ձևակերպված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց վերաբերյալ կեղծ տվյալներն աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում գրանցելու, ինչպես նաև ընկերության կողմից փաստացի չիրականացված սանիտարական մաքրման աշխատանքների մասին կեղծ կատարողկան ակտեր կազմելու և իրավասու մարմնին ներկայացնելու եղանակով, խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու ընկերության տնօրեն, հետագայում` ինժեներ Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված հանցավոր խմբի կողմից կատարվող հափշտակությունների մասին, իր համաձայնությամբ ընդգրկվել է խմբի կազմում և ստանձնելով հստակ դերակատարում՝ 2011թ. դեկտեմբերից 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, կազմակերպված խմբի կազմում պաշտոնական փաստաթղթերը կեղծելու եղանակով, խաբեությամբ, հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով` 101.066.467 ՀՀ դրամ գումարները։
Այսպես.
Հրայր Հակոբյանը 2011թ. դեկտեմբերին տեղեկանալով, որ ընկերության գործունեության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմին Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև` Երևանի քաղաքապետարանի հետ կնքվող <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտեր և այլ տվյալներ իրավասու մարմնին ներկայացնելով, ինչպես նաև ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձանց տվյալներով աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերում կեղծ տվյալներ գրանցելով հնարավոր է գումարներ հափշտակել, այդ եղանակով հափշտակություն կատարելու շուրջ համաձայնության է եկել Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում մասնակցել հափշտակության իրականացմանը և ստանձնել է հստակ դերակատարում։
Ստանալով խմբի անդամների համաձայնությունը հափշտակություններ կատարելու վերաբերյալ Արթուր Հովհաննիսյանը կատարել է խմբի մասնակիցների դերաբաշխում, այն է` յուրաքանչյուրին մասնաբաժին տրամադրելու խոստումով և նրանց հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությամբ, հանձնարարել է հավաքագրել անձանց, նրանց իրավաբանորեն գրանցել որպես հավաքարարներ, իսկ վերջիններիս անվամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկվող գումարները հավաքագրել ու փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի միջոցով փոխանցել իրեն, իսկ նշված գործընթացի ընթացքում անհրաժեշտ փաստաթղթերը կեղծել։ Պայմանավորվածության համաձայն, Արթուր Հովհաննիսյանը խմբի անդամներին թույլատրել է նաև պահել և տնօրինել գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող անձանց աշխատավարձի քարտերը և նրանց անվամբ փոխանցված գումարները։
Կազմակերպված խմբի հանցավոր նպատակներն իրագործելու համար, Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարմամբ և թողտվությամբ աշխղեկ Հրայր Հակոբյանը` 2011թ. դեկտեմբեր ամսից, մյուս աշխղեկների հետ միասին, միմյանց լրացնելով, շահադիտական դրդումներով, ընկերությունում ձևակերպել են անձանց` որպես աշխատակիցների, նրանց փաստացի ազատել աշխատանքային պարտականությունները կատարելուց և յուրաքանչյուր ամիս կազմել և ընկերության կադրերի բաժնի պետ, հետագայում` կադրերի տեսուչ Սամվել Պապոյանի հաստատմանն են ներկայացրել պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող` աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ կեղծ տեղեկագրերը, դրանցում ընդգրկելով իրականում չաշխատող անձանց տվյալները։ Արթուր Հովհաննիսյանը կամ Սամվել Հովհաննիսյանը, իրենց ստորագրությամբ հաստատելով կեղծ տվյալներով տեղեկագրերը, դրանք փոխանցել են խմբի անդամ, ընկերության գլխավոր հաշվապահ Գագիկ Հարությունյանին։ Վերջինս այդ կեղծ տեղեկագրերի հիման վրա հաշվարկել և յուրաքանչյուր ամիս այդ աշխատակիցների անվամբ թողարկված և խմբի անդամ աշխղեկներին տրված բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին է փոխանցել տեղեկագրերում նշված աշխատաժամանակին համապատասխան հաշվարկված գումարներ։ Հրայր Հակոբյանը և մյուս աշխղեկները իրենց կողմից տնօրինվող բանկային պլաստիկ քարտերի միջոցով յուրաքանչյուր ամիս կանխիկացնելով այդ գումարները, դրանք փոխանցել են փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանին, ով դրանց ավելացրել է իր կողմից տնօրինվող քարտերի միջոցով կանխիկացված գումարները և փոխանցել Արթուր Հովհաննիսյանին։
<<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> սահմանված` Կենտրոն վարչական շրջանի սանիտարական մաքրման ծառայությունների տեխնիկական բնութագրով նախատեսված չափորոշիչներին համաձայն աշխատանքները պատշաճ կատարելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներով կազմված, ընկերության ֆինանսավորումն ապահովող` պաշտոնական փաստաթուղթ. հանդիսացող կատարողական ակտերն ստորագրվել են ընկերության տնօրեններ Արթուր Հովհաննիսյանի, Սամվել Հովհաննիսյանի, ինչպես նաև փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանի կողմից, որոնք ներկայացվել են իրավասու մարմնին` հաստատման, դրանց հիման վրա, սակայն փաստացի չկատարված կամ թերի կատարված աշխատանքի դիմաց ֆինանսավորումն իրականացնելու նպատակով։
Պաշտոնեական կեղծիքների և խաբեության նշված եղանակով կազմակերպված խմբի անդամները միմյանց գործողությունները լրացնելով հափշտակությունը շարունակել են մինչև 2013թ. հոկտեմբեր ամիսը՝ ընդհանուր առմամբ հափշտակելով ընկերության ֆինանսավորումն իրականացնող տեղական ինքնակառավարման մարմնի հետ կնքված <<Աղբահանության և սանիտարական մաքրման ծառայությունների գնման պայմանագրերով>> պարտավորությունների կատարման համար ընկերությունում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող ընդհանուրը 130 անձանց անվամբ որպես աշխատավարձ և դրան հավասարեցված այլ միջոցներ հաշվարկված և բանկային քարտերի հաշվարկային հաշիվներին փոխանցված առանձնապես խոշոր չափերով՝ 101.066.467 ՀՀ դրամը։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
97. Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Գ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<… քրեական գործով միակ ապացույցը, որը ծառայեցվում է 2009 թվականը հաստատված համարելու առումով, դա Արմեն Խաչատրյանի նախաքննական վերջին ցուցմունքն է, որով վերջինիս հայտնել է իրականության հետ կապ չունեցող, ակնհայտ սուտ տեղեկություններ, թե իբր Արթուր Հովհաննիսյանը գրանցված, սակայն աշխատանքի չհաճախող ավել անձանց մասին տեղեկացել և նրանց հատկացված գումարների օգտագործմանը մասնակից է դարձել 2009 թվականից>>, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ գործով ամբաստանյալ Արմեն Խաչատրյանը վերոնշյալ հանգամանքը միայն իր նախաքննական վերջին ցուցմունքում չի հայտնել այլ նաև պնդել է նախաքննության ընթացքում 17.12.2014թ. իր և մեղադրյալ Ա.Հովհաննիսյանի հետ որպես առերես հարցաքննվելիս, մասնավորապես նշելով, որ <<…Կատարելով Ա.Հովհաննիսյանի հանձնարարությունը՝ աշխղեկներ Ս.Եղոյանից և Գ.Շամոյանից վերցրել է թվով ութ հատ բանկային պլաստիկ քարտեր, կանխիկացրել է այդ քարտերի վրայի գումարները և տվել է Ա.Հովհաննիսյանին։ Ա.Հովհաննիսյանն այդ գումարների մի մասը տվել է իրեն։ Ֆինանսների նախարարության ստուգող խմբի կողմից կատարված ուսումնասիրության արդյունքներից առանձնացրել է թվով ութ ձևակերպված հավաքարարների և իր կողմից կանխիկացրած գումարների վերաբերյալ աղյուսակներ, որտեղ ըստ տարիների երևում է, թե որքան գումար է տվել Ա.Հովհաննիսյանին և որքանն է մնացել իրեն։ Ա.Հովհաննիսյանի նշված հանձնարարությունը կատարել է 2009թ. հունվար ամսից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսը>>։
98. Ելնելով վերոգրյալից Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը ևս անդրադառնալով պաշտպանության կողմի դիրքորոշումներին՝ կապված ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքների հիմնավորվածության, նրանց մեղսագրված հանցավոր արարքների որակման, ինչպես նաև մեղսագրված արարքնեում նրանց մեղքն ապացուցված լինելու հետ, օրինական և հիմնավորված կերպով եկել է այն հետևության, որ քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են ամբաստանյալներին մեղսագրված հանցանքները վերջիններիս կողմից կատարած լինելու մասին, քանի որ դրանք հաստատվել են ինչպես քրեական գործով անցնող վկաների` առաջին ատյանի դատաքննության ընթացքում տրված, այնպես էլ նրանցից ոմանց նախաքննության ընթացքում տրված և առաջին ատյանի դատարանում հրապարակված ցուցմունքներով։
99. Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Արթուր Հովհաննիսյանին և Սամվել Հովհաննիսյանին մեղսագրված հանցանքները հիմնավորված համարելիս` հիմք է ընդունել գործով անցնող մյուս ամբաստանյալ Արմեն Խաչատրյանի կողմից նախաքննության ընթացքում կողմից տրված, իսկ հետագայում նաև դատարանում պնդած ցուցմունքները, բացի այդ, նաև որպես մեղքը հիմնավորող ապացույցներ է դիտել գործով անցնող մյուս ամբաստանյալների՝ Գյուլիզար Շամոյանի, Սամվել Եղոյանի, Գագիկ Հարությունյանի ցուցմունքները, որոնցով վերջիններս պնդել են, որ Արթուր Հովհաննիսյանը տեղեկանալով գրանցված, սակայն աշխատանքի չեկող աշխատակիցների մասին, հատկապես առ այն, որ դրանք իր՝ նախկինում իմացածից անհամեմատ ավելին են, կազմակերպել է այդ աշխատակիցներին հասանելիք աշխատավարձները հափշտակելու գործընթացը՝ ցուցումներ տալով Գ.Շամոյանին ու Ս.Եղոյանին ամեն ամիս որոշակի գումար տալ Ա.Խաչատրյանին, որպեսզի նա էլ իր հերթին փոխանցի իրեն: Միևնույն ժամանակ, գործի քննությամբ հիմնավորվել է, որ նշված գործընթացը սկսվել է ոչ թե 2011 թվականից սկսած, ինչպես պնդում են ամբաստանյալներ Արթուր Հովհաննիսյանը և Սամվել Հովհաննիսյանն, այլ դեռևս 2009 թվականից։ Վերոգրյալից պարզ է դարձել, որ Արթուր Հովհաննիսյանը ոչ թե առհասարակ տեղյակ չի եղել իրականացվող հափշտակությունից, այլ տեղյակ չի եղել դրա իրական չափերից, ուստի, հասկանալով, որ գրանցված, սակայն աշխատանքի չեկող աշխատակիցների քանակն անհամեմատ շատ է, որոշել է նշված գործընթացը <<կանոնակարգել>>՝ ֆինանսական հոսքերն ուղղելով դեպի իրեն։
Հիշյալ հանգամանքի մասին է վկայել նաև առաջին ատյանի դատարանում հաստատված այն փաստը, որ իբրև թե <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ն իրականացրել է շատ ավելի մեծ ծավալի աշխատանք, քան մտել է իրենց աշխատանքային պարտականությունների մեջ։ Այս առումով, դատարանն իրավացիորեն ընդգծել է, որ գործի դատական քննությամբ ի հայտ չեն եկել այնպիսի հավաստի և փոխկապակցված ապացույցներ, որոնք կվկայեին այն մասին, որ իրականում կատարվել են այն ծավալի աշխատանքներ, որոնց կատարմամբ էլ ամբաստանյալը փորձում էր արդարացնել իր և խմբի մյուս անդամների կողմից կատարված հափշտակությունը և բացառությամբ մեկ-երկու՝ գործի ելքի նկատմամբ շահագրգռվածություն չունեցող վկաների՝ համատիրության նախագահների, որևէ ապացույցով /բացի շահագրգիռ անձինք հանդիսացող ամբաստանյալների/ չի հաստատվել, որ <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կողմից իրականացված շինարարական աղբի աղբահանության աշխատանքները եղել են այնպիսի ինտենսիվության կամ ծավալի, ինչպես ներկայացրել էին ամբաստանյալներից ոմանք, ավելին, այդ աշխատանքների իրականում կատարված լինելու մասին որևէ փաստաթուղթ կամ ապացույց գործի քննությամբ ի հայտ չի եկել։ Հետևաբար, առաջին ատյանի դատարանն արժանահավատ չի համարել ամբաստանյալ Արթուր Հովհաննիսյանի և մյուս ամբաստանյալների այն պնդումները, որ գրանցած, սակայն աշխատանքի չեկող հավաքարարների, իրենց բնորոշմամբ՝ <<փոխարինողների>>, անվամբ ստացված գումարները ծառայել են միմիայն աշխատանքները պատշաճ կազմակերպելու համար։ Բացի այդ, գործի քննությամբ հաստատվել են, որ հիշյալ աշխատանքները ոչ թե կատարվել են լրիվ ծավալով, այլ ընդհակառակը՝ դրանց որոշ մասն ընդհանրապես չի իրականացվել, փողոցներն անհրաժեշտ հաճախականությամբ չեն մաքրվել, ձևակերպվել են գոյություն չունեցող տարածքների իբրև թե մաքրման աշխատանքներ, իսկ որոշ փողոցներ էլ մաքրվել են ծայրաստիճան անհրաժեշտության դեպքում /բնակիչների բողոքներ, համապետական կամ տեղական միջոցառումներ, վերադասի հանձնարարականներ և այլն/, ինչն ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանի կողմից /նշված՝ մեծածավալ, աշխատանքները/ չի ներառվել կազմակերպության ծախսերի, իսկ հետագայում նաև՝ հաշվետվությունների մեջ։
100. Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հիմնավորված են առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ ընկերության աշխատանքների կազմակերպման համար գնված վառելիքի՝ բենզինի և դիզելային վառելիքի մի մասը չի ծառայել այդ նպատակների համար և դրանք՝ դուրս է գրվել ընկերության հաշվեկշռից՝ իբրև թե կատարված աշխատանքների դիմաց, ընդ որում, մի դեպքում դա դուրս է գրվել ընկերության հավաքակայանում կայանված, սակայն չաշխատող մեքենաների վրա, իսկ մյուս դեպքում տրամադրվել են վարորդներին, սակայն ոչ այն չափով, որքան որ գրանցվել են հետագա ծախսերում։
101. Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Գ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<…քրեական գործով ձեռք չի բերվել և դատարանում էլ չի հետազոտվել որևէ օբյեկտիվ և արժանահավատ ապացույց, որը փոքր ինչ կասկած ստեղծի առաջադրված մեղադրանքի բովանդակության և ծավալի իրական լինելու առումով, թե իբր Արթուր Հովհաննիսյանը 2009թ. հունվար ամսից մինչև 2013թ. հոկտեմբեր կազմակերպել և ղեկավարել է այդ գործողությունները>>, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը սույն գործի քննությամբ հիմնավորված կերպով հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից իրականացված փաստացի գործողությունները՝ խմբի անդամների ներգրավումը, նրանց միջև դերաբաշխում կատարելը, աշխատանքի չհաճախող, սակայն գրանցված աշխատակիցների հաշվառումը նրանց վճարման ենթակա գումարները ավելի քան 4 տարի քարտերից կանխիկացնելը և միմյանց փոխանցելով՝ դրանց որոշակի մասը սեփական կարիքները հոգալու համար իրենց պահելը, իսկ որոշ մասն արդեն Ա.Հովհաննիսյանին փոխանցելը, ոչ այլ ինչ է, քան կազմակերպցված խմբի կողմից իրականացված միմյանց գործողությունները լրացնող ու փոխկապակցված գործողությունների միասնականություն՝ ուղղված գումարների հափշտակությանը։ Ելնելով վերոգրյալից, առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն արձանագրել է, որ Արթուր Հովհաննիսյանը, Սամվել Հովհաննիսյանը, Արմեն Խաչատրյանը, Գագիկ Հարությունյանը, Հրայր Հակոբյանը, Ռոբերտ Խաչատրյանը, Գյուլիզար Շամոյանն ու Սամվել Եղոյանը, գործելով մեկ միասնական ընդհանուր դիտավորությամբ՝ միմյանց փոխկապակցված ու փոխլրացնող գործողություններով, կազմակերպված խմբի կազմում՝ Արթուր Հովհաննիսյանի ղեկավարությամբ հափշտակել են Երևան համայնքին պատկանող՝ առանձնապես խոշոր չափի գումարները։
102. Ինչ վերաբերվում է կազմակերպությանը պատկանող վառելիքի հափշտակության վերաբերյալ պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքում առկա պնդումներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը սույն գործով ձեռք բերված ապացույցների հետազոտմամբ հաստատված է համարել, որ տվյալ դեպքում Ա.Հովհաննիսյանը ցուցումներ է տվել գործով անցնող մյուս ամբաստանյալներ Գարեգին Գասպարյանին, Հունան Տեր-Հովհաննիսյանին, Միսակ Հարությունյանին ու Տիգրան Հովհաննիսյանին, ովքեր քաջատեղյակ լինելով, որ ընկերության իրական կարիքների համար նախատեսված բենզինի և դիզելային վառելիքի քանակները չեն օգտագործվում ըստ նշանակության, իրենց փաստացի գործողություններով՝ մասնավորապես վառելիքի բաշխման և տրամադրման փաստաթղթերում կեղծ տվյալներ մտցնելով օժանդակել են դրանց հափշտակությանը /Գարեգին Գասպարյան և Հունան Տեր-Հովհաննիսյան/, իսկ Միսակ Հարությունյանն ու Տիգրան Հովհաննիսյանը հետամուտ չլինելով, թե իրականում ինչ նպատակների համար են օգտագործվում դուրս գրված վառելիքը, ամեն ամիս կազմել, ստորագրել և ընկերության տվյալ ժամանակահատվածում գործող տնօրենի հաստատմանն են ներկայացրել ընկերության վառելիքի բաշխման թերթիկներ և պահանջագրեր, դրանց մեջ ներառելով ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ՝ վառելիքի փաստացի ծախսված քանակից ավել քանակի վերաբերյալ տվյալներով։
103. Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Գ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<…անկախ հիմնադրից` առևտրային կազմակերպության, մասնավորապես փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը և այլ աշխատակիցը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի իմաստով չի կարող հանդիսանալ պաշտոնատար անձ և պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործության կատարման հատուկ սուբյեկտ հանդիսանալ>>, ինչպես առաջին ատյանի դատարանը, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հիշյալ իրավադրույթի ուժով Արթուր Հովհաննիսյանը հանդիսացել է որպես պաշտոնատար անձ, քանի որ նախ՝ հանդիսացել է տեղական ինքնակառավարման մարմնի՝ Երևանի քաղաքապետարանի կողմից ստեղծած և նրա հիմնադիրը հանդիսացող առանձին կազմակերպության՝ <<Կենտրոն-Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի՝ առանձին լիազորությամբ օժտված, կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող անձ, ով ղեկավարել է այդ կազմակերպությունը, աշխատողների համար տվել պարտադիր կատարման ենթական ցուցումներ ու հրամաններ, հետևաբար հանդիսացել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի սուբյեկտ։
104. Իսկ ինչ վերաբերվում է պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<… անհասկանալի է, թե ինչ տրամաբանությամբ և ինչ ապացույցների հիման վրա է Սամվել Պապոյանի կողմից աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերը հաստատելը դիտվել որպես խոչընդոտներ վերացնելու եղանակով պաշտոնական կեղծիքներ կատարելուն օժանդակել>>, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ձեռք բերված փաստական տվյալների համաձայն` Սամվել Պապոյանը, ով հանդիսանալով <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ի կադրերի պետ, իսկ այնուհետև նաև՝ կադրերի տեսուչ, իր փաստացի գործողություններով օժանդակել է ընկերության տնօրեններ Արթուր և Սամվել Հովհաննիսյաններին՝ նրանց կողմից կատարված պաշտոնական կեղծիքներին՝ աշխատանքի հաճախելու մտադրություն չունեցող, սակայն նրանց անուններով գումարներ դուրս գրելու և հափշտակելու նպատակով անձանց գործերը գրանցելու և նրանց իրբև թե որպես <<փոխարինող>> հանդիսացող աշխատակիցներ հաշվառելու ձևով, բացի այդ, նշված անձանցից յուրաքանչյուրի՝ հափշտակությանը չմասնակցելու և իրենց գործառույթներն օրենքին և այլ նորմատիվ իրավական ակտերին համապատասխան իրականացնելու դեպքում, ուղղահայաց գործող հափշտակության հիշյալ մեխանիզմը չէր կարող <<աշխատել>>, քանի որ այն իրականացնելու համար անհրաժեշտ է եղել նրանցից յուրաքանչյուրի՝ իր աշխատանքային գործառույթներին համապատասխան կատարվող որոշակի քայլերը, որը վերջում պետք է հանգեցներ հանցավոր նպատակների իրականացմանը, ինչպես այս դեպքում։
105. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Միսակ Հարությունյանի վերաբերյալ պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքում առկա հանգամանքներին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը վերջինիս մեղքը հիմնավորված համարելիս` հաստատված է համարել, որ դրանք ապացուցվել են նրա և գործով մյուս ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի փոխկապակցված նախաքննական ցուցմունքներով, որտեղ վերջիններս միանշանակ կերպով ընդունելով իրենց մեղքը` բացահայտել են այն մանրամասները, որոնք իրականացվել են ընկերության տնօրենի ցուցումով՝ վերջինիս կողմից իրականացվող պաշտոնեական կեղծիքներին օժանդակելու համար։ Հարկ է ընդգծել, որ ամբաստանյալ Մ.Հարությունյանի մեղքը հիմնավորվել է նաև դատահաշվապահական, դատաձեռագրաբանական և դատափաստաթղթաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցներով, ինչպես նաև առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված՝ գործին վերաբերելի վերոշարադրյալ այլ ապացույցներով։
106. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի` վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք /7.680.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն/ կատարելու համար մեղավոր ճանաչելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով մեղսագրվող արարքում արդարացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքն առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել վերջինիս կողմից նախաքննության ընթացքում տրված խոստովանական ցուցմունքներով, որտեղ վերջինս ամբողջությամբ ընդունելով մեղքը` հստակ նկարագրել և ներկայացրել է հափշտակության մեխանիզմը, այն իրականացնող անձանց, միևնույն ժամանակ պատրաստակամություն է հայտնել վերականգնել իր կողմից պատճառված վնասը։
Ինչ վերաբերվում է առաջին ատյանի դատաքննության ընթացքում վերջինիս տված ցուցմունքներն առաջին ատյանի դատարանի կողմից արժանահավատ չհամարելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանում, ի տարբերություն նախաքննական ցուցմունքների, որտեղ ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանը հերքել է իր կողմից տրված ցուցմունքների որոշակի մասը, այն պատճառաբանելով նրանով, որ նախաքննության ընթացքում վախենալով կալանավորվելուց, տվել է նմանատիպ ցուցմունքներ, առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն արժանահավատ չի համարել, քանի որ հիշյալ հանգամանքի մասին վերջինս ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դրա ավարտից հետո, երբևէ որևէ պատկան մարմնի մոտ չի բարձրաձայնել, ավելին, վերջինս նույնանման ցուցմունք է տվել նաև արդեն ձերբակալումից ազատ արձակվելուց հետո, հետևաբար, առաջին ատյանի դատարանն առավել արժանահավատ է դիտել նրա կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները, հատկապես, որ այն հիմնավորվել է նաև գործով անցնող մյուս ամբաստանյալներ Ա.Խաչատրյանի, Գ.Շամոյանի, Ս.Եղոյանի ցուցմունքներով, գործով անցնող վկա Արսեն Կայսերյանի ցուցմունքներով, դատահաշվապահական, դատաձեռագրաբանական և դատափաստաթղթաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, ինչպես նաև այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցներով։
107. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ս.Եղոյանի և Ռ.Խաչատրյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանի` վերջիններիս անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա հիմնավորումներին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ս.Եղոյանի մեղքը հիմնավորված համարելիս` առաջին ատյանի դատարանն առավելապես ուշադրություն է դարձրել այն հանգամանքներին, որ վերջինս է եղել այն հիմնական օղակը, ով անմիջականորեն տեղյակ է եղել և ի պաշտոնե կոչված է եղել անմիջականորեն կազմակերպել փողոցների մաքրման աշխատանքները, հետևել հավաքարարների կողմից աշխատանքի հաճախմանը և նա է հատկապես ունեցել հնարավորություն՝ իրականում տեսնելու, թե ովքեր են գրանցված և աշխատանքի չհաճախող անձինք։ Հետևաբար, գիտակցելով այս ամենը, ամբաստանյալ Ս.Եղոյանն այնուամենայնիվ 2009թ. հունվարից մինչև 2013թ. սեպտեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, նախնական համաձայնությամբ, իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ կեղծելու և իրացնելու եղանակով, խաբեությամբ հափշտակել է Երևանի Կենտրոն համայնքի, այնուհետև՝ Երևանի քաղաքապետարանի բյուջետային միջոցներից առանձնապես խոշոր չափերով գումարներ, և գործով ձեռք բերված, վերը շարադրված ապացույցները բավարար են նրա մեղքը հիմավորված համարելու տեսանկյունից, որը հաստատվել է գործով մյուս ամբաստանյալներ Գագիկ Հարությունյանի, Արմեն Խաչատրյանի, Գյուլիզար Շամոյանի և հենց իր՝ Սամվել Եղոյանի նախաքննական ցուցմունքներով, բացի այդ ամբաստանյալի մեղքն առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել նաև դատահաշվապահական, դատաձեռագրաբանական և դատափաստաթղթաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ապացույցներով, առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված՝ գործին վերաբերելի այլ փաստաթղթերով, ինչպես նաև՝ դատարանում հետազոտված՝ բանկոմատների տեսագրություններով։
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Խաչատրյանի մեղքն առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել Գյուլիզար Շամոյանի նախաքննական ցուցմունքներով, որտեղ վերջինս նշել է, որ ինքն է օգնել Ռ.Խաչատրյանին լրացնել տաբելները, որոնցում առկա են եղել գրանցված, սակայն աշխատանքի չեկող անձինք։ Ավելին, իր մեղքը հիմնավորող ցուցմունքներ տվել է հենց ինքը՝ ամբաստանյալը, որը պնդել է նաև առերես՝ Արթուր Հովհաննիսյանի հետ հարցաքննվելիս, ընդ որում, առաջին ատյանի դատարանն արժանահավատ չի համարել Ռ.Խաչատրյանի՝ դատարանում արված այն արտահայտությունը, թե իբր հիշյալ ցուցմունքը տվել է քննիչի ուղղորդմամբ, քանի որ նշված առերեսմանը ներկա է գտնվել նաև Արթուր Հովհաննիսյանի պաշտպանը։ Բացի այդ, իր հետագայում որպես մեղադրյալ տրված ցուցմունքը վերջինս արձանագրել է իր ձեռքով, պնդելով իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները։
108. Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<… սույն գործով այդպես էլ չի հաջողվել հաղթահարել անմեղության կանխավարկածի շեմը և ապացուցել Հրայր Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը>>, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանն ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ առաջին ատյանի դատարանում չի ընդունել իր մեղքը, այնուամենայնիվ, առաջին ատյանի դատարանն այն հիմնավորված է համարել ելնելով այն փաստերից, որ <<նախ՝ վերջինս իր հարցաքննությունների ժամանակ չի կարողացել տալ իր բրիգադում աշխատող առանց այն էլ փոքրաթիվ անձանց բոլորի անունները, թեև, իր պնդմամբ՝ մշտապես հետևել է նրանց, ստուգել կատարված աշխատանքների որակը, ավելին, նրանց ապահովել աշխատանքային գործիքներով, նշված անձանց անունները հիշել է միայն առաջին ատյանի դատարանում մեղադրողի կողմից դրանք բարձրաձայնելուց հետո և վերջինս չի կարողացել տրամաբանական պատասխաններ տալ նաև այն հարցերին, թե ինչպես է պատահել, որ թե հրահանգավորման կամ այլ աշխատանքային միջոցառումների ժամանակ ինչպես է եղել, որ իր բրիգադի հավաքարարները չեն շփվել միմյանց հետ, ասածը մասնավորապես վերաբերում է ամուսիններ Արթուր Գրիգորյանին ու Արմինե Տեր-Հովսեփյանին, ովքեր չեն շփվել և ընդհանրապես նրանց որևէ մեկը չի ճանաչել>>։
Նման պայմաններում առաջին ատյանի դատարանն անարժանահավատ է համարել ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի այն հավաստիացումները, թե այն անձինք, ովքեր գրանցված են եղել աշխատանքի հաճախման մատյաններում, կանոնավոր կերպով հաճախել են աշխատանքի և ամբողջ ծավալով կատարել իրենց աշխատանքային պարտականությունները։
Բացի այդ, գործով վկա Արթուր Գրիգորյանը դատարանում ևս ցուցմունք է տվել այն մասին, թե աշխատել է Հ.Հակոբյանի ղեկավարած բրիգադում, պատշաճ կատարել իր վրա դրված պարտականությունները։ Ավելին, վերջինս պնդել է, որ իր՝ 077-41-62-58 հեռախոսահամարից կապ է պաշտպանել աշխատանքի վայրից միայն Հրայր Հակոբյանի և Սամվել Հովհաննիսյանի հետ։ Առաջինի հետ՝ անցումները մաքրելու, իսկ վերջինի հետ՝ փողոցներում կուտակված արկղները հավաքելու հարցերով։ Սակայն, չի կարողացել հավաստի պատասխաններ տալ առ այն, որ եթե իր անմիջական ղեկավարը հանդիսացել է Հ.Հակոբյանը, ապա ինչու այդ հարցով չի զանգահարել նրան, այլ փորձել է նշված՝ առօրյա, ոչ այնքան կարևոր աշխատանքային հարցերը քննարկել ՓԲԸ տնօրենի հետ։ Դրան հակառակ, նույն վկան պնդել է նաև, որ երբ իրենից հետո ընկերությունում արդեն աշխատել է իր կինը՝ գործով մյուս վկա Արմինե Տեր-Հովսեփյանը, ինքը շարունակել է նրա աշխատանքային հարցերով զանգահարել նույն անձանց, քանի որ վերջինս ամաչել է դա անել։
Որպես վկայի դատաքննական ցուցմունքի անարժանահավատության ապացույց, առաջին ատյանի դատարանը կարևորել է այն իրողությունը, որ այս վկան՝ նախաքննության ժամանակ ի սկզբանե հարցաքննվելիս հայտնել է, որ ինքը նշված կազմակերպությունում երբևէ չի աշխատել, իսկ այն բանից հետո, երբ առերեսվել է Հրայր Հակոբյանի հետ, <<հիշել է>>, որ իրականում աշխատել է այնտեղ, այն էլ շուրջ 4 ամիս, մինչդեռ, ըստ գործի նյութերի՝ Արթուր Գրիգորյանը ՓԲԸ-ում գրանցված է եղել 9 ամիս։
Նշվածից զատ, Ա.Գրիգորյանն առաջին ատյանի դատարանում հայտնել է նաև, որ կնոջ՝ Արմինե Տեր-Հովսեփյանի աշխատելու ժամանակահատվածում ինքը բազմիցս կապ է հաստատել իր՝ 077-41-62-58 հեռախոսահամարից կնոջ՝ 093-77-18-09 հեռախոսահամարի հետ և պնդել է դա մեղադրողի հարցից հետո։ Սակայն, դատարանում հետազոտված վերծանումների և հեռախոսահամարների տեղակայության մասին տեղեկությունների հետազոտմամբ հիմնավորվել է, որ Ա.Տեր-Հովսեփյանի հեռախոսահամարը Կենտրոն համայնքի տարածքում, տվյալ ժամանակահատվածում ընդհանրապես չի շահագործվել, որի կապակցությամբ նույն Ա.Տեր-Հովսեփյանը ցուցմունք է տվել, որ աշխատանքի գնալիս ինքը հեռախոսը չի օգտագործել, ինչն առաջին ատյանի դատարանը դիտել է ոչ արժանահավատ ու մտացածին։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն եկել է եզրահանգման, որ նշված վկաների ցուցմունքները մտացածին են` դրանց հիմքում դնելով նաև այն, որ Արթուր Գրիգորյանը, ինչպես և նրա կինը՝ Արմինե Տեր-Հովսեփյանը չեն կարողացել պատշաճ պարզաբանում տալ, թե աշխատելով Հ.Հակոբյանի բրիգադում, ինչպես չեն ճանաչել և չեն շփվել բրիգադի մյուս աշխատողների հետ և ինչպես են ստացել անհրաժեշտ պարագաներ՝ ավելին, ինչպես են անցել ընդհանուր հրահանգավորում՝ չտեսնելով բրիգադի մյուս աշխատողներին։ Բացի այդ, իր կողմից վերգետնյա անցումները մաքրելու մասին տեղեկություններ հայտնելիս` վկա Տեր-Հովսեփյանը պնդել է, որ մաքրել է նաև Երևանի նախկին դելֆինարիումին հարակից վերգետնյան անցումը /ներկայիս Երևան Մոլի հարևանությամբ/, ինչը, սակայն, իրականում չէր կարող լինել, քանի որ այն գտնվում է ոչ թե Կենտրոն, այլ Շենգավիթ վարչական շրջանի տարածքում, մինչդեռ, ինչպես հայտնել է վկան, որպես վերնանցումների հավաքարար գրանցված է եղել միայն <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ-ում։
109. Միևնույն ժամանակ առաջին ատյանի դատարանը հաշվի առնելով սույն գործով վկաներ Արթուր Գրիգորյանի և Արմինե Տեր-Հովսեփյանի ցուցմունքներում առկա բազմաթիվ էական՝ մեծ և փոքր հակասությունները, հանգել է այն հետևության, որ հիշյալ երկու անձինք գրանցված լինելով <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲԸ Հրայր Հակոբյանի բրիգադում, երբևէ աշխատանքի չեն գնացել, մաքրությամբ չեն զբաղվել, իսկ նրանց կողմից վերոնշյալ բովանդակությամբ տրված ցուցմունքները տրվել են Հ.Հակոբյանին պատասխանատվությունից ազատելու նպատակով, հաշվի առնելով այն, որ Ա.Գրիգորյանը Հ.Հակոբյանի հետ գտնվում է վաղեմի ընկերական հարաբերությունների մեջ, որպիսի հանգամանքը նրանցից որևէ մեկը չի հայտնել նախաքննության ժամանակ։ Հակառակը՝ երկուսն էլ հերքել են այն, որ Հ.Հակոբյանին Ա.Գրիգորյանը ճանաչել է մինչ աշխատանքի անցնելը։
110. Որպես Հ.Հակոբյանի մեղքը հիմնավորող ապացույց առաջին ատյանի դատարանը դիտել է նաև վկա Հասմիկ Զեյնալյանի նախաքննական, իսկ այնուհետև՝ դատարանում տրված ցուցմունքը, որով հիմնավորովել է Հրայր Հակոբյանի մասնակցությունը մեղսագրված հանցանքներին։ Ընդ որում, առաջին ատյանի դատարանում առաջին անգամ ցուցմունք տալիս հիշյալ վկան համառորեն պնդել է, որ տեղյակ չէ, թե ինչ է իր նախաքննական ցուցմունքում գրել գործը քննող քննիչը, մինչդեռ, վերջինիս կողմից ենթադրյալ չարաշահումների փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում հարցաքննվելիս նույն վկան դարձյալ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքն ու ասել, որ այն գրել է ինքնուրույն, առանց քննիչի միջամտության, հետևաբար, նրա վերաբերյալ ՀՔԾ-ի կողմից կայացվել է <<Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու, խափանման միջոցը վերացնելու և գործով վարույթը կարճելու մասին>> որոշում։ Ավելին, նշված որոշումը կայացնելուց հետո հիշյալ վկան դարձյալ հարցաքննվել է դատարանում և պնդել իր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները։ Այս առումով վկայի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքը հաստատվել է նաև վկա Քրիստինե Մինասյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքով, որով ևս հիմնավորվել է Հասմիկ Զեյնալյանի՝ որպես ձևական աշխատող գրանցված լինելու փաստը։
Հրայր Հակոբյանի՝ իրեն մեղսագրված հանցանքները կատարելու մասին հիմնավորող մյուս ապացույցը դա վկա Ժենյա Մուրադյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքն է, համաձայն որի՝ <<իր ամուսնու և աշխղեկ Հրայրի հետ գնացել է <<Կենտրոն Մաքրություն>> ՓԲ ընկերություն և մի քանի օրից տեղեկացել, որ աշխատանքի է ընդունվել որպես անցումների հավաքարար։ Մի քանի օր գնացել է աշխատանքի, որից հետո առողջական խնդիրների պատճառով այլևս չի գնացել>>։ Ընդ որում՝ նախաքննական ցուցմունքների կապակցությամբ վկան հայտարարել է, որ դրանք ճիշտ են, գրել է իր ձեռքով և իր բառերով։
Վկա Ժ.Մուրադյանը, սակայն, առաջին ատյանի դատարանում տվել է ակնհայտ անարժանահավատ ցուցմունք, նշելով, որ աշխատել է 3 կամ 6 ամիս, իսկ աշխատանքից ազատվել է միայն քննիչի մոտ հարցաքննությունից հետո։ Ավելին, վերջինս առաջին ատյանի դատարանում չի կարողացել ի սկզբանե հստակ բացատրել, թե որտեղ է աշխատել՝ նախ՝ նշելով Երևանի <<Չեխովի փողոց>>, այնուհետև՝ <<Չեխովի դպրոցի գետնանցում>> տարածքները, որոնք աշխարհագրական առումով գտնվում են տրամագծորեն տարբեր վայրերում։ Նշվածը վկայել է այն մասին, որ վկան հստակ չգիտի, թե իրականում, որտեղ պետք է իրականացներ մաքրությունը, քանի որ դա չի արել։ Դրանից հետո վկան չի կարողացել պատասխանել նաև այն պարզագույն հարցերին, թե երբ է աշխատել, ով է ստորագրել իր վերաբերյալ աշխատանքային պայմանագիրը, ով ինչպես, ինչ պարբերականությամբ է կատարել անվտանգության կանոնների հրահանգավորում և որքան աշխատավարձ է ստացել` պնդելով, որ եղել են դեպքեր, երբ չի հաճախել աշխատանքի, իր փոխարեն աշխատել է ամուսինը, միաժամանակ հայտնել է, որ նա նույն տարածքում տեղակայված գրասենյակում է աշխատել՝ չպարզաբանելով, թե ինչպես է դա հնարավոր միաժամանակ։
111. Ելնելով վերոգրյալներից, առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն վկա Ժենյա Մուրադյանի դատաքննական ցուցմունքներն արժանահավատ չի համարել, քանի որ վերջինս չի կարողացել պարզաբանել իր կողմից տրված նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա էական հակասություններն այն մասին, որ մի դեպքում նշել է, որ աշխատել է 2-3 օր և աշխատանքի չի գնացել առողջական խնդիրների պատճառով, իսկ մյուս դեպքում՝ նշել, որ աշխատել է 3 կամ 6 ամիս, միաժամանակ պնդելով նախաքննական ցուցմունքների ճշմարտացիությունը։
Միևնույն ժամանակ, Հ.Հակոբյանի մեղքը հիմնավորվել է նաև առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված՝ աշխատաժամանակի հաշվարկի վերաբերյալ տեղեկագրերով՝ տաբելներով, ըստ որի՝ վերջինս կազմել և դրանում լրացրել է այն անձանց տվյալները և աշխատավարձի չափերը, ովքեր հանդիսացել են <<Կենտրոն մաքրություն>> ՓԲԸ-ում գրանցված, սակայն փաստացի չաշխատող անձինք։

II. Ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի, Ս.Պապոյանի, Տ.Հովհաննիսյանի, Մ.Հարությունյանի, Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի, Գ.Գասպարյանի, Ս.Եղոյանի, Գ.Շամոյանի, Գ.Հարությունյանի, Ռ.Խաչատրյանի և Հ.Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով.
112. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-ին հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
…8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը>>:
113. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությամբ, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
/.../ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-ին հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին>> /Դավիթ. Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը/։
Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումից երևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վերաբերյալ դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Դ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որի համաձայն՝ <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>> /տե՛ս, Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը/։
114. Վճռաբեկ դատարանը Սամվել Հովսեփյանի վերաբերյալ 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԼԴ/0193/01/10 որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<… 20. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ /.../>>։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում։ Վերոնշյալ որոշումներում Վճռաբեկ դատարանը մշտապես հաստատել է իրավական դիրքորոշումն առ այն, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ինչպես նաև նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակներն իրագործելու հնարավորությունը, անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պարտավոր է, ի թիվս այլոց, հաշվի առնել հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը /հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վերաբերյալ, ի թիվս այլ որոշումների, մանրամասն տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի՝ Գարուշ Մադաթյանի գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, Արմեն Շահբազյանի գործով 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵՇԴ/0143/01/13, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումները/` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն /տե՛ս թիվ ԵԿԴ/0039/01/15, ԱՐԴ/0031/01/15, ԵԱԴԴ/0038/01/15, ԵԿԴ/0130/01/15, ՍԴ/0094/01/15, ՍԴ3/0201/01/15 գործերով որոշումները/։
21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում յուրացնելու կամ վատնելու համար, որի համաձայն՝ <<1. Յուրացնելը կամ վատնելը` հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով /…/։
3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված գործողությունը, որը կատարվել է`
1/ առանձնապես խոշոր չափերով,
/…/>>։
Նշված հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարքն ընդգրկված է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքում, ուստի պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի համատեքստում, սույն որոշման նախորդ կետում մեջբերված այլ գործոնների հետ մեկտեղ, հատկապես կարևոր է հանցագործությամբ պատճառված վնասի /դրա չափի/, այն վերականգնված լինելու կամ չլինելու հանգամանքների գնահատումը։ Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու խնդրին, իր որոշումներում մշտապես ընդգծել է, որ հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի նվազման տեսանկյունից հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ վերականգնված լինելու հանգամանքն էական նշանակություն ունի /տե՛ս, mutatis mutandis, Ա.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2009 թվականի հունիսի 2-ի թիվ ՀՅՔՐԴ/0109/01/08, Գ.Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0126/01/10 որոշումները/։
Ա.Հովհաննեսյանի վերաբերյալ կայացված որոշման շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է՝ <</.../ Որքան ծանր է վրա հասած հետևանքը, մեծ՝ վնասի չափը, այնքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Վերջինս հակադարձ համեմատական է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հնարավորությանը։ Այլ խոսքով՝ որքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, այնքան ցածր է դրա համար նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հավանականությունը /.../>> /տե՛ս Ա.Հովհաննեսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ/0014/01/14 որոշման 15-րդ կետը/։
21.1. Ընդհանրացնելով սույն որոշման նախորդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հափշտակությունների և սեփականության դեմ ուղղված այլ հանցագործությունների դեպքում պատճառված նյութական վնասը հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի վրա ազդող կարևոր գործոն է, ինչը դատարանի կողմից պատիժ նշանակելու գործընթացում պետք է պատշաճ գնահատականի արժանանա։ Մասնավորապես, որքան մեծ է հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, այնքան բարձր է արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, հետևաբար վնասը վերականգնված չլինելու պարագայում ինքնին նվազում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հավանականությունը։ Ուստի քննարկվող հանցագործություններով պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը որոշելիս դատարանը պետք է, ի թիվս այլ հանգամանքների, գնահատման ենթարկի հանցագործությամբ պատճառված վնասը, դրա չափը, ինչպես նաև՝ որքանով է այն մոտ կոնկրետ հանցակազմի հասարակ կամ որակյալ տեսակի առավելագույն կամ նվազագույն չափին, վնասը վերականգնված լինելու կամ չլինելու կամ մասնակի վերականգնված լինելու հանգամանքը և այլն։ Միևնույն ժամանակ, հանցագործությամբ պատճառված վնասը վերականգնված չլինելու պարագայում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները /տարիք, առողջական վիճակ և այլն/, ինչպես նաև առկա մեղմացնող հանգամանքները սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափ սահմանելու հիմք են։
Վերոնշյալ դիրքորոշումը նաև պայմանավորված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությամբ։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ գույքային բնույթի հանցագործություններում սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է ապահովել պատճառված վնասի համարժեք հատուցմամբ և նախքան հանցագործությունը եղած իրադրության հնարավորինս վերականգնմամբ, իսկ քանի դեռ հանցագործությամբ տուժողին պատճառված վնասը չի հատուցվել, խոսք չի կարող լինել սոցիալական արդարությունը վերականգնված լինելու մասին։ Ուստի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պետք է ընտրվի այնպիսի ներգործության միջոց, որը կապահովի սոցիալական արդարության վերականգնումը, ինչպես նաև հանցավորի ուղղումը և նոր հանցագործությունների կանխումը>> /տե´ս Սամվել Հովսեփյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԼԴ/0193/01/10 որոշման 20-21.1-րդ կետերը/:
115. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածները ծանր և միջին ծանրության հանցագործություններ են/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի ղեկավար Գ.Գյանջումյանի կողմից տրված շնորհակալագիրը, որը տրվել է բարեխիղճ և անբասիր աշխատանքի համար, ՀՀ ԱԻՆ ՀՓԾ Երևան քաղաքի փրկարարական վարչության պետի կողմից տրված շնորհակալագիրը՝ 2009թ. մայիսի 14-ին <<Նաիրիտ գործարան>> ՓԲԸ-ում հրդեհաշիջման աշխատանքներին ակտիվ աջակցություն ցուցաբերելու համար, ՀՀ պաշտպանության նախարարության կողմից տրված շնորհակալագիրը՝ ՀՀ պաշտպանության նախարարության 2008թ. հոկտեմբերի 31-ին ուսումնական զորահավաքային միջոցառումների ժամանակ պարտականությունների բարեխիղճ կատարման համար, ինչպես նաև այն, որ նա Կենտրոն վարչական շրջանի թիվ 1 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով մեղքը մասնակի՝ շուրջ 19.000.000 ՀՀ դրամի չափ ընդունելը, ինչպես նաև այն, որ խնամքին են գտնվում կինը և երկու անչափահաս երեխաները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածներով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` վերջնական համաչափ պատիժ:
116. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ռ.Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածները ծանր և միջին ծանրության հանցագործություններ են/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, հարևաններ՝ Լ.Նիկոլաևայի, Լ.Թամազյանի և Լ.Բաղդասարյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, Երևանի քաղաքապետ Տ.Մարգարյանի կողմից տրված շնորհակալագիրը, որը տրվել է մայրաքաղաքի 2794-րդ տարեդարձին նվիրված՝ <<Էրեբունի-Երևան>> տոնակատարության միջոցառումների կազմակերպչական աշխատանքներին մասնակցելու և այդ գործում ներդրած ջանքերի համար, վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածներով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` վերջնական համաչափ պատիժ:
117. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Եղոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածները ծանր և միջին ծանրության հանցագործություններ են/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, հարևաններ՝ Գ.Ստեփանյանի, Ա.Հովհաննիսյանի, Ս.Հարությունյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցելը/ մասնավորապես, այն, որ նա 01.11.2013թ. <<Ամերիաբանկ>>-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 400.000 ՀՀ դրամ/, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածներով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` վերջնական համաչափ պատիժ:
118. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածը միջին ծանրության հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, Երևանի Էրեբունու թաղապետարանի <<թիվ 3 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի>> կողմից բնութագրվում է դրականորեն, վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
119. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Պապոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածը միջին ծանրության հանցագործությունն է/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով նրա տարեց լինելը, այն, որ նա 70 տարեկան է, հանդիսանում է թոշակառու, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
120. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի, Ռ.Խաչատրյանի, Ս.Եղոյանի, Մ.Հարությունյանի և Ս.Պապոյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, քննարկման առարկա դարձնելով հիշյալ ամբաստանյալների հանցավոր գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրանց կողմից իրականացված կոնկրետ գործողությունների փաստական կողմը և դրա արդյունքում խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, հիմնավորված կերպով եկել է այն հետևության, որ վերը շարադրված հանգամանքների համակցությունը չի կարող իր միասնության մեջ դիտվել որպես պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայման և հիմք հանդիսանալ նրանց նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն չկիրառելու համար և վերջիններիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժներ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
121. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու, ինչպես նաև այն մեղմացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքները, ինչպես նաև արձանագրելով, որ սույն գործով հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը /375.103255 ՀՀ դրամ, որը վերջինս ընդունելը է մասնակի` 19.000.000 ՀՀ դրամի չափով/, այն վերականգնված չլինելը վկայում են հանցագործության հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալները բավարար չեն գալու այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և նրա նկատմամբ իրեն վերագրվող հանցագործության համար համաչափ պատիժ նշանակելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
122. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու, իսկ 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով կատարած հանցանքի ծանրությանը և նրանց անձին համապատասխան պատժաչափ նշանակելու հարցը, հաշվի առնելով կատարված հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, Ս.Եղոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքը /մասնավորապես, այն, որ նա 01.11.2013թ. <<Ամերիաբանկ>>-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 400.000 ՀՀ դրամ/, ինչպես նաև արձանագրելով, որ սույն գործով հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, ինչի հետևանքով Երևանի քաղաքապետարանին անմիջականորեն պատճառվել է բավականին մեծ գույքային վնաս, որից ամբաստանյալի կողմից վերականգնվել է փոքր մասը` 400.000 ՀՀ դրամի չափով, իսկ ամբաստանյալ Ռ.Խաչատրյանի կողմից ընդհանրապես չի վերականգնվել, վկայում են վերջիններիս կողմից կատարված հանցագործությունների հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալները բավարար չեն գալու այն հետևության, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և նրանց նկատմամբ իրեն վերագրվող հանցագործության համար համաչափ պատիժ նշանակելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
123. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալներ Մ.Հարությունյանի և Ս.Պապոյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժներ նշանակելու, կամ նշանակված պատիժները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, հաշվի առնելով կատարված հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցավորների անձը բնութագրող տվյալները, Ս.Պապոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքը /մասնավորապես, այն, որ նա 70 տարեկան է, հանդիսանում է թոշակառու/, ինչպես նաև արձանագրելով սույն գործով հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, ինչի հետևանքով Երևանի քաղաքապետարանին անմիջականորեն պատճառվել է բավականին մեծ գույքային վնաս, որն ամբաստանյալների կողմիցընդհանրապես չի վերականգնվել, վկայում են վերջիններիս կողմից կատարված հանցագործությունների` հանրային վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալները բավարար չեն գալու այն հետևության, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և նրանց նկատմամբ իրեն վերագրվող հանցագործության համար համաչափ պատիժ նշանակելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
124. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Գ.Շամոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածները ծանր և միջին ծանրության հանցագործություններ են/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, հարևաններ՝ Ռ.Գևորգյանի, Ս.Ղոնյանի, Հ.Մանուկյանի, Թ.Վարդանյանի, Լ.Խաչատրյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցելը /մասնավորապես, այն, որ նա 06.11.2013թ. <<Կենտրոնական գանձապետարանի>> համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 500.000 ՀՀ դրամ, իսկ 18.11.2013թ. ՀՀ ֆինանսների նախարարության համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ/, տարեց կին լինելը/ 68 տարեկան/, ինչպես նաև նրա առողջական խնդիրների առկայությունը, այն որ՝ նա 3-րդ կարգի հաշմանդամ է, տառապում է շաքարային դիաբետ՝ տիպ 2 ծանր աստիճանի, <<դիաբետիկ միկրո-մակրո անգիոպատիա, պոլինեյրոպատիա, նեֆրոպատիա>> հիվանդությամբ, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածներով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` վերջնական համաչափ պատիժ:
125. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Գ.Գասպարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածները ծանր և միջին ծանրության հանցագործություններ են/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, <<Նոր Նորք 8>> համատիրության նախագահի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցելը /մասնավորապես, այն, որ նա 12.09.2017թ. <<Արդիշնբանկ>>-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 500.000 ՀՀ դրամ/, առողջական խնդիրների առկայությունը, այն է՝ նրա մոտ ախտորոշվել է <<միջին ծանրության շաքարային դիաբետ>> հիվանդությունը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ նա դատական քննության ընթացքում ընդունել է մեղքն ամբողջությամբ, զղջացել կատարած արարքների համար, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածներով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` վերջնական համաչափ պատիժ:
126. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածները ծանր և միջին ծանրության հանցագործություններ են/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, հարևաններ՝ Ա.Դրամբյանի, Ա.Դրամբյանի, Ա.Աղաջանյանի, Ք.Դրուտյանի, Հ.Մնացականյանի, Յ.Դրուտյանի, Ս.Սիմյանի, Մ.Սարգսյանի, Ա.Ավետիսյանի, Բ.Ավետիսյանի, Լ.Ավետիսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցելը /մասնավորապես, այն, որ նա 12.09.2017թ. <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲԲ-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 1.000.000 ՀՀ դրամ/, դատական քննության ընթացքում մեղքը մասնակի ընդունելը, կատարածի համար զղջալը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակել է տվյալ հոդվածներով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժներ, ինչպես նաև հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` վերջնական համաչափ պատիժ:
127. Սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածը միջին ծանրության հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մանկահասակ երեխայի՝ 26.10.2015թ. ծնված՝ Առնո Տիգրանի Հովհաննիսյանի, առկայությունը, հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցելը /մասնավորապես, այն, որ նա 14.09.2017թ. <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲԲ-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 400.000 ՀՀ դրամ/, տեղի ունեցածի վերաբերյալ զղջանք հայտնելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում հիմնավորված կերպով վերջինիս նկատմամբ նշանակել է հոդվածով նախատեսված ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
128. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը գնահատելով ամբաստանյալներ Գ.Շամոյանի, Գ.Գասպարյանի, Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի և Տ.Հովհաննիսյանի` որպես հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջիններիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարողների, ովքեր պետք է պատասխանատվություն կրեն, այլ նաև որպես կոնկրետ անձանց՝ իրենց անհատական հատկանիշներով, փաստել է վերջիններս իրենց սոցիալական միկրոմիջավայրում, մասնավորապես՝ բնակության վայրի իրավասու մարմինների կողմից, բնութագրվում են բացառապես դրական կողմերով, բացի այդ, Տ.Հովհաննիսյանի խնամքին են գտնվում վերջինիս անչափահաս երեխան:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է դիտել նաև այն, որ ամբաստանյալներն ունեն առողջական խնդիրներ։
Մասնավորապես՝
-Գ.Շամոյանը 3-րդ կարգի հաշմանդամ է, տառապում է շաքարային դիաբետ տիպ 2 ծանր աստիճանի <<դիաբետիկ միկրո-մակրո անգիոպատիա, պոլինեյրոպատիա, նոֆրոպատիա>> հիվանդությամբ։
-Գ.Գասպարյանի մոտ ախտորոշվել է <<շաքարային դիաբետ, միջին ծանրության>>։
Վերը շարադրվածից զատ, առաջին ատյանի դատարանը կարևորել է նաև հանցագործության կատարումից հետո ամբաստանյալների կողմից դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես այն, որ՝
- Գյուլիզար Զորբայի Շամոյանի կողմից հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցվել է։ Գ.Շամոյանը 06.11.2013թ. <<Կենտրոնական գանձապետարան>>-ի համապատասխան հաշվեհամարին է վճարել 500.000 ՀՀ դրամ, իսկ 18.11.2013թ.՝ ՀՀ ֆինանսների նախարարության համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 150.000 ՀՀ դրամ։
- Գարեգին Արմենակի Գասպարյանի կողմից հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը ևս կամովին հատուցվել է։ Վերջինս՝ 12.09.2017թ. <<Արդիշնբանկ>>-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 500.000 ՀՀ դրամ։
- Հունան Հենրիկի Տեր-Հովհաննիսյանի կողմից հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցվել է։ Հ.Տեր-Հովհաննիսյանը 12.09.2017թ. <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲԲ-ի համապատասխան հաշվեհամարին վճարել է 1.000.000 ՀՀ դրամ։
- Տիգրան Մաքսիմի Հովհաննիսյանի կողմից նույնպես հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի մի մասը կամովին հատուցվել է՝ չնայած այն բանին, որ վերջինիս առաջադրված չի եղել հափշտակության մեղադրանք։ Վերջինս՝ 14.09.2017թ. <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲԲ-ի համապատասխան հաշվեհամարին է վճարել 400.000 ՀՀ դրամ։
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, առաջին ատյանի դատարանը հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժները փաստացի կրելու, ուստի գտել է, որ նրանց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժները պետք է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
129. Հաշվի առնելով վերոգրյալները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Գ.Շամոյանի, Գ.Գասպարյանի, Հ.Տեր-Հովհաննիսյանի և Տ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ պայմանական դատապարտություն կիրառելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել նմանատիպ հանցագործությունները:
130. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալներ Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի, ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի, ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանի, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի, ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս` թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Գործով մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մեղադրանքի պաշտպանության և դատական ակտերի բողոքարկման վարչության ավագ դատախազ Հ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալներ Ս.Պապոյանի և Մ.Հարությունյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի, ամբաստանյալներ Ա.Հովհաննիսյանի և Ս.Հովհաննիսյանի պաշտպան Գ.Հակոբյանի, ամբաստանյալներ Ռ.Խաչատրյանի և Ս.Եղոյանի պաշտպան Դ.Մնացականյանի, ամբաստանյալ Գ.Հարությունյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի, ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի պաշտպան Դ.Շախրամանյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արթուր Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Սամվել Մարզպետունու Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 314-րդ հոդվածով և 314-րդ հոդվածով, Գագիկ Շավարշի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 314-րդ հոդվածով, Ռոբերտ Ժորայի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գյուլիզար Զորբայի Շամոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Սամվել Ռաֆիկի Եղոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Գարեգին Արմենակի Գասպարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Հունան Հենրիկի Տեր-Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-314-րդ հոդվածով, Միսակ Սեդրակի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Տիգրան Մաքսիմի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Սամվել Աղասու Պապոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածով, Հրայր Վազգենի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և մյուսի` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ