Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0184/01/15
Վիճակագրական տողի համար :
16.4
Պատասխանող
Գրիգոր Տեր -Զարաով
Գրիգոր Տեր-Ղազարով Լեոնիդի
Գրիգոր Տեր-Ղազարով
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արմեն Դանիելյան
Կարինե Ղազարյան
Սերգեյ Չիչոյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արմեն Դանիելյան
Կարինե Ղազարյան
Սերգեյ Չիչոյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-02-25 | 15:00 | 1ին | |||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-11-26 | 12:30 | 2 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-11-17 | 14:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-10-16 | 11:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-10-05 | 11:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-09-07 | 11:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-08-06 | 11:30 | 2 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵԿԴ/0184/01/15
25 փետրվարի 2016թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Ա.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Տ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Գ. ՏԵՐ-ՂԱԶԱՐՈՎԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքը` ԵրևանիԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդհոդվածի 1-ին մասով հարուցված թիվ 15107615 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2015թվականի հուլիսի 06-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2015թվականի հուլիսի 06-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2015թվականի հուլիսի 13-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրելու մասին:
2015թվականի հուլիսի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռով.
Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015թ. հոկտեմբերի 27-ից:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը:
Գործի փաստական հանգամանքները.
Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014 թվականի հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետ/ գնելու ժամանակ: Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը:
2015 թվականի մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Համբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում: Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ.Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումար վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը: Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում: Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց իրենից վերցրել է իրեն պատկանող՝՚Լենովոՙմոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնել է, որ դատարանը խիստ պատիժ է նշանակել, խնդրել է վերաքննիչ դատարանին բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի ԵԿԴ/0184/01/15 դատավճիռը նշանակելով ավելի մեղմ պատիժ կամ պայմանական այն չկիրառել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովիվերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համարՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործություններըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթներըՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներովՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին /…/ՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներըՙ:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետովՙ:
՚/…/ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը պատժի չկիրառման յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի` Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշման 17-րդ կետը/:
՚/…/ Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
/…/ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին /…/ՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. նոյեմբերի 30-ի Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-201/07 որոշումը/:
՚/…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/:
՚/…/Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջներըՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը/:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 17, արձանագրվել է, որ. ՚/…/ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին/…/ՙ:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 18, եզրահանգել է, որ. ՚Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավոր անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունըՙ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները:
Որպես անձի բացասական բնութագրող հանգամանք այն, որ ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ: Հարկ է արձանագրել, որ. վերջինս՝Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Դրանից հետո Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2010թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով: Նույն դատարանի մեկ այլ՝ 21.06.2011թ.-ի որոշմամբ դատավճիռը վերանայվել է և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու դատապարտվել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով՝ 14.02.2013թ.-ին, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատվածությունը մարված չէ:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտվել այն, որտվել է խոստովանական ցուցմունք, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջացել է, երիտասարդ է:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվել հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի հարցերին, դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա արարքում առկա է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցեդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկուերրորդիցª այն է 1 տարի 4 ամիս ժամկետով ազատազրկումից:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքն:
Որպիսի պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալԳրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ` ազատազրկում` 1 /տարի/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդեն իսկ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը, պայմանականորեն չկիրառելը, չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու կամ պայմանական այն չկիրառելու և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով,Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է.
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵԿԴ/0184/01/15
25 փետրվարի 2016թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Ա.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Տ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Գ. ՏԵՐ-ՂԱԶԱՐՈՎԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքը` ԵրևանիԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդհոդվածի 1-ին մասով հարուցված թիվ 15107615 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2015թվականի հուլիսի 06-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2015թվականի հուլիսի 06-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2015թվականի հուլիսի 13-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրելու մասին:
2015թվականի հուլիսի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռով.
Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015թ. հոկտեմբերի 27-ից:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը:
Գործի փաստական հանգամանքները.
Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014 թվականի հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետ/ գնելու ժամանակ: Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը:
2015 թվականի մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Համբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում: Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ.Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումար վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը: Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում: Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց իրենից վերցրել է իրեն պատկանող՝՚Լենովոՙմոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնել է, որ դատարանը խիստ պատիժ է նշանակել, խնդրել է վերաքննիչ դատարանին բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի ԵԿԴ/0184/01/15 դատավճիռը նշանակելով ավելի մեղմ պատիժ կամ պայմանական այն չկիրառել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովիվերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համարՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործություններըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթներըՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներովՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին /…/ՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներըՙ:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետովՙ:
՚/…/ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը պատժի չկիրառման յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի` Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշման 17-րդ կետը/:
՚/…/ Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
/…/ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին /…/ՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. նոյեմբերի 30-ի Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-201/07 որոշումը/:
՚/…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/:
՚/…/Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջներըՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը/:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 17, արձանագրվել է, որ. ՚/…/ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին/…/ՙ:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 18, եզրահանգել է, որ. ՚Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավոր անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունըՙ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները:
Որպես անձի բացասական բնութագրող հանգամանք այն, որ ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ: Հարկ է արձանագրել, որ. վերջինս՝Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Դրանից հետո Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2010թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով: Նույն դատարանի մեկ այլ՝ 21.06.2011թ.-ի որոշմամբ դատավճիռը վերանայվել է և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու դատապարտվել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով՝ 14.02.2013թ.-ին, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատվածությունը մարված չէ:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտվել այն, որտվել է խոստովանական ցուցմունք, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջացել է, երիտասարդ է:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվել հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի հարցերին, դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա արարքում առկա է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցեդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկուերրորդիցª այն է 1 տարի 4 ամիս ժամկետով ազատազրկումից:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքն:
Որպիսի պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալԳրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ` ազատազրկում` 1 /տարի/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդեն իսկ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը, պայմանականորեն չկիրառելը, չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու կամ պայմանական այն չկիրառելու և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով,Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է.
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ՎԵՐՍԿՍԵԼՈՒ
ՄԱՍԻՆ
03.11.2015թ. ք. Երևան
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանս, ուսումնասիրելով դատարանի վարույթում գտնվող` 15122615, ԵԿԴ/0184/01/15 քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ի
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվում է քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ըստ ՀՀ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի`
«Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը գնելու ժամանակ։ Տ. Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումահո։ 2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջր՝ Ստեփան Հաբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում, վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց մոտեցել է Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ. Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումարի երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։
06.07.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով։
Որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
20.07.2015թ.-ին քրեական գործը ստացվել և ընդունվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վարույթ։
Նույն օրը, օրենքով սահմանված կարգով, ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ուղարկվել է հուշաթերթիկ` մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանմամբ, որը նա չի ստացել և փոստային առաքումը վերադարձվել է դատարան՝ «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ։
Այնուհետև, 06.08.2015թ-ի նշանակված դատական նիստի մասին ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ուղարկվել է ծանուցում, որը դարձյալ վերադարձվել է դատարան` «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ։
Ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` դատարան չներկայանալու հիմքով դատական նիստը հետաձգվել և նշանակվել է 07.09.2015թ.-ին։
Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին նշանակված դատական նիստի մասին ծանուցումները չի ստացել, ծանուցագերը վերադարձվել են դատարան` «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ, դատարանը 07.08.2015թ.-ին որոշում է կայացրել ՀՀ Ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից պարզել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի հաշվառման հասցեն։
17.08.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից ստացվել է գրություն` համաձայն որի` բնակչության պետական ռեգիստրի տվյալներով քաղաքացի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի հաշվառման հասցեն է` ք.Երևան, Մամիկոնյանց փ., 35 շենք, բնակարան 63։ Այսինքն, նշվել է այն հասցեն, որն առկա է քրեական գործի նյութերում։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը փաստացի փոխել է իր բնակության վայրը՝ այդ մասին չհայտնելով վարույթն իրականացնող մարմնին, դատարանը՝ 07.09.2015թ.-ին որոշում է կայացրել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին բերման ենթարկելու մասին, որի կատարումը հանձնարարվել է ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնին։
05.10.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնից ստացել է համապատասխան արձանագրությունն այն մասին, որ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը Մամիկոնյանց 35 շենքի 63-րդ բնակարանում չի բակվում, վերջինս շուրջ մեկ ամիս է ինչ հեռացել է տանից, իսկ նույն հասցեում բնակվող նրա մայրը հայտնել է, որ ամբաստանյալի գտնվելու վերաբերյալ տեղեկություններ չունի, նա իր հետ այլևս չի բնակվում։
16.10.2015թ-ի կայացած դատական նիստի ժամանակ գործով մեղադրող Տ.Ենոքյանը տեղեկացնելով դատարանին, որ ամբաստանյալի կողմից բնակության վայրը փոխելու պատճառով իրենք նույնպես հնարավություն չեն ունեցել նրան հանձնել մեղադրական եզրակացությունը, միջնորդել է ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հայտարարել հետախուզում, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոխարինել ավելի խիստ խափանման միջոցով` կալանավորմամբ, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը փաստացի թաքնվում է քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից և խախտել է իր նկատմամբ ընտրված ավելի մեղմ խափանման միջոցի՝ չհեռանալու մասին ստորագրության պայմանները, այսինքն, նրա գտնվելու վայրը հայտնի չէ։
16.10.2015թ. ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու, ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը կալանավորմամբ փոխելու և քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին։
02.11.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի կողմից ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավաության դատարան է ստացվել գրություն, համաձայն որի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետախուզվող Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել, Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնին բերման է ենթարկվել, իսկ այնուհետև տեղափոխվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն`
«Քրեական գործով վարույթը կասեցվում է` մինչև այն կասեցնելու հիմք ծառայած հանգամանքները վերացնելը։ Դրանց վերացումից հետո այն վերսկսվում է դատախազի, քննիչի, կամ դատարանի որոշմամբ»։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ վերացել են քրեական գործը կասեցնելու համար հիմք հանդիսացած հանգամանքները` այն է Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել է։
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ մասով և 310-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Քրեական գործի վարույթն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ վերսկսել և նրա նկատմամբ հայտարարված հետախուզումը դադարեցնել։
Գործով դատական նիստը նշանակել 2015թ. նոյեմբերի 17-ին, ժամը 14։30-ին, ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում /ք. Երևան Տիգրան Մեծի 23/։
Դատավարության կողմերին և դատակոչի ենթակա անձանց հրավիրել դատական նիստին։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ՎԵՐՍԿՍԵԼՈՒ
ՄԱՍԻՆ
03.11.2015թ. ք. Երևան
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանս, ուսումնասիրելով դատարանի վարույթում գտնվող` 15122615, ԵԿԴ/0184/01/15 քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ի
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվում է քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Ըստ ՀՀ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի`
«Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը գնելու ժամանակ։ Տ. Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումահո։ 2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջր՝ Ստեփան Հաբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում, վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց մոտեցել է Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ. Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումարի երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։
06.07.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով։
Որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
20.07.2015թ.-ին քրեական գործը ստացվել և ընդունվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վարույթ։
Նույն օրը, օրենքով սահմանված կարգով, ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ուղարկվել է հուշաթերթիկ` մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանմամբ, որը նա չի ստացել և փոստային առաքումը վերադարձվել է դատարան՝ «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ։
Այնուհետև, 06.08.2015թ-ի նշանակված դատական նիստի մասին ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ուղարկվել է ծանուցում, որը դարձյալ վերադարձվել է դատարան` «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ։
Ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` դատարան չներկայանալու հիմքով դատական նիստը հետաձգվել և նշանակվել է 07.09.2015թ.-ին։
Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին նշանակված դատական նիստի մասին ծանուցումները չի ստացել, ծանուցագերը վերադարձվել են դատարան` «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ, դատարանը 07.08.2015թ.-ին որոշում է կայացրել ՀՀ Ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից պարզել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի հաշվառման հասցեն։
17.08.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից ստացվել է գրություն` համաձայն որի` բնակչության պետական ռեգիստրի տվյալներով քաղաքացի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի հաշվառման հասցեն է` ք.Երևան, Մամիկոնյանց փ., 35 շենք, բնակարան 63։ Այսինքն, նշվել է այն հասցեն, որն առկա է քրեական գործի նյութերում։
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը փաստացի փոխել է իր բնակության վայրը՝ այդ մասին չհայտնելով վարույթն իրականացնող մարմնին, դատարանը՝ 07.09.2015թ.-ին որոշում է կայացրել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին բերման ենթարկելու մասին, որի կատարումը հանձնարարվել է ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնին։
05.10.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնից ստացել է համապատասխան արձանագրությունն այն մասին, որ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը Մամիկոնյանց 35 շենքի 63-րդ բնակարանում չի բակվում, վերջինս շուրջ մեկ ամիս է ինչ հեռացել է տանից, իսկ նույն հասցեում բնակվող նրա մայրը հայտնել է, որ ամբաստանյալի գտնվելու վերաբերյալ տեղեկություններ չունի, նա իր հետ այլևս չի բնակվում։
16.10.2015թ-ի կայացած դատական նիստի ժամանակ գործով մեղադրող Տ.Ենոքյանը տեղեկացնելով դատարանին, որ ամբաստանյալի կողմից բնակության վայրը փոխելու պատճառով իրենք նույնպես հնարավություն չեն ունեցել նրան հանձնել մեղադրական եզրակացությունը, միջնորդել է ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հայտարարել հետախուզում, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոխարինել ավելի խիստ խափանման միջոցով` կալանավորմամբ, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը փաստացի թաքնվում է քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից և խախտել է իր նկատմամբ ընտրված ավելի մեղմ խափանման միջոցի՝ չհեռանալու մասին ստորագրության պայմանները, այսինքն, նրա գտնվելու վայրը հայտնի չէ։
16.10.2015թ. ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու, ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը կալանավորմամբ փոխելու և քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին։
02.11.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի կողմից ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավաության դատարան է ստացվել գրություն, համաձայն որի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետախուզվող Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել, Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնին բերման է ենթարկվել, իսկ այնուհետև տեղափոխվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն`
«Քրեական գործով վարույթը կասեցվում է` մինչև այն կասեցնելու հիմք ծառայած հանգամանքները վերացնելը։ Դրանց վերացումից հետո այն վերսկսվում է դատախազի, քննիչի, կամ դատարանի որոշմամբ»։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ վերացել են քրեական գործը կասեցնելու համար հիմք հանդիսացած հանգամանքները` այն է Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել է։
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ մասով և 310-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Քրեական գործի վարույթն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ վերսկսել և նրա նկատմամբ հայտարարված հետախուզումը դադարեցնել։
Գործով դատական նիստը նշանակել 2015թ. նոյեմբերի 17-ին, ժամը 14։30-ին, ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում /ք. Երևան Տիգրան Մեծի 23/։
Դատավարության կողմերին և դատակոչի ենթակա անձանց հրավիրել դատական նիստին։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Գործ
ԵԿԴ/0184/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,26,, նոյեմբերի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Տ.Ենոքյանի
դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ծնված
10.02.1989թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ
հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում դատապարտված`
1/.Տավուշի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից
21.06.2007թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով`
ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս
ժամկետով։
2/. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական
շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի
կողմից 15.01.2009թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-
րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով`
ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի
ժամկետով։ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա
վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության
դատարանի կողմից 21.06.2011թ.-ին վերը նշված
դատավճիռ վերանայվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-
րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի
178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է
ազատազրկման` 3 /երեք/ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Հաշվառված է ք.Երևան` Մամիկոնյանց 35շ., բնակարան 63,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1
-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված
կալանավորումը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետ/ գնելու ժամանակ։ Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը։
2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Հաբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում։ Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ. Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումար վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց իրենից վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։
Փաստի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի հունիսի 29-ին հարուցվել է քրեական գործ։
13.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով։
Որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 18.07.2015թ.-ին։
Դատարանի 16.10.2015թ.-ին կայացվել է որոշում` ամբաստանյալ Գ.Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և խափանման միջոցը փոխելու մասին, համաձայն որի` Գ.Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, փոխվել է կալանավորմամբ։
27.10.2015թ.ին Գ.Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել է, իսկ 03.11.2015թ-ին քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ենթադրյալ հանցագործության մասին իրավապահ մարմիններին հաղորդում տալով, տրամադրել է կեղծ տեղեկություններ։
Մոպեդը Տիգրան Հակոբյանից, ըստ պայմանավորվածության, պետք է գներ 120.000 ՀՀ դրամով, սակայն վճարել է մի մասը` 20.000 ՀՀ դրամը` պարտավորվելով մնացած մասը վճարել մաս-մաս։ Հայտնել է, որ հետագայում մոպեդը չի վերադարձրել վերջինիս` իր դրսևորած ոչ ճիշտ վարքագծի համար։
Ամբաստանյալն ընդունել է, որ կատարել է սուտ մատնություն, քանի որ հեռախոսը Տիգրանին է տվել իր կամքով։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Գործով վկա Տիգրան Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ. ամռանը երբ ցանկացել է վաճառել իր մոպեդը, փողոցում իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, ով ներկայացել է Գևորգ անունով։ Վերջինիս հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել մոպեդը վաճառել 120.000 ՀՀ դրամով։ Գևորգն իրեն է վճարել պայմանավորված գումարի մի մասը` 20.000 ՀՀ դրամը` պարտավորվելով մնացած գումարը` 100.000 ՀՀ դրամը, վճարել մաս-մաս, սակայն, խախտելով պայմանավորվածությունը, ամեն անգամ ինչ-ինչ պատճառներով խուսափել է իրենից և չի վճարել։ Այնուհետև, 2-3 ամիս ընդհանրապես կորել է իր տեսադաշտից և ինքը չի կարողացել որևէ կերպ գտնել նրան։ Պատահական փողոցում տեսնելով Գևորգին, անմիջապես մոտեցել է և ասել, որպեսզի մոպեդը ետ վերադարձնի, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ հաջորդ օրն առավատոյան այն կհանձնի իրեն` բերելով իրենց բակ։ Պայմանավորված օրը նա կրկին չի եկել` խուսափելով իր հետ հանդիպումից։
2015թ. մայիս ամսին տեսել է ընկերոջը` Ստեփանին, ով իրեն հայտնել է, որ փողոցում տեսել է մի երիտասարդ տղայի, ով ցանկացել է գնել մոպեդ։ Երբ գտնվել է աշխատավայրում, Ստեփանը զանգահարել է այդ երիտասարդին, պայմանավորվել վերջինիս հետ։ Պայմանավորված օրը, դուրս գալով աշխատավայրից, տեսել է, որ ընկերը զրուցում է այն նույն անձի` Գևորգի, հետ, ով իրենից մոտ մեկ տարի առաջ գնել էր մոպեդը` չվճարելով դրա ամբողջական գումարը։ Մոտենալով նրան, հարցրել է, թե ուր է կորել և ինչու չի վերադարձնում գումարը, իսկ Գևորգը, որպես իրենից գնված մոպեդի գումարի երաշխիք, առաջարկել է մոտը թողնել «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը` խոստանալով հաջորդ օրը բերել 100.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Վկան հայտնել է, որ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը Գևորգն իրեն է հանձնել ինքնակամ։
Հաջորդ օրը զանգահարել են ոստիկանության աշխատակիները և պահանջել, որ ինքը «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսի հետ ներկայանա ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանության բաժնում տեղեկացել է, որ Գևորգի իրական անունը Գրիգոր Տեր-Ղազարով է։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Գործով վկա Ստեփան Համբարձումյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիս ամսին, երբ գտնվել է Երևանի Հյուսիսային պողոտայում, իրեն է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ` Գևորգ անունով, հետաքրքվել, արդյոք ինքը վաճառում է մոպեդը կամ ճանաչում է որևէ անձի, ով կարող է վաճառել մոպեդ։ Հայտնել է, որ ինքն անձամբ չի վաճառում իր մոպեդը, սակայն ունի ընկեր, ով վաճառում է այդպիսին, ուստի փոխանակվելով հեռախոսահամարներով, պայմանավորվել են հանդիպել և տեսնել այն։ Ինքը և Գևորգը հանդիպել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան խաչմերուկների մոտ, զրուցել վաճառվող մոպեդի գնի մասին։ Մասնավորապես, վերջինս առաջարկել է իրեն վաճառվող մոպեդի գումարի փոխարեն տալ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոս, սակայն ինքն այդ առաջարկին չի համաձայնվել։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել ընկերը` Տիգրան Հակոբյանը, հայտնել, որ այդ երիտասարդն իրենցի մոտ մեկ տարի առաջ գնել է մոպեդ, որի գումարը չի վերադարձրել և պահանջել է ետ վերադարձնել այն գումարը։ Այնուհետև, Գևորգն առաջարկել է Տիգրանին տալ իր «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը` խոսատանալով հաջորդ օրը բերել չվճարված ամբողջ գումարը։
Իր մտաբերմամբ` Գևորգը Տիգրանին պարտք էր 100.000 ՀՀ դրամ` որպես մոպեդի չվճարած գումար։
Պնդել է, որ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը Գրիգորն իր ներկայությամբ Տիգրանին է հանձնել ինքնակամ։ Դատարանում հայտնել է, որ Գևորգ անունով անձը հանդիսանում է ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Բացի վերը շարադրված՝ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցներից նրան առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև՝
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 14.05.2015թ. Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի կողմից տրված հաղորդումով, համաձայն որի՝
«...վերջինս 2015թ. մայիսի 14-ին, նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին (որը հաստատվել է Գ. Տեր-Ղազարովի ստորագրությամբ), ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին, ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։
/տես` գ.թ. 3, 58, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Գրիգոր Տեր-Ղազարովի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը։
/տես` գ.թ. 79, դատական նիստի արձանագրությունը/
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ, Երևան քաղաքի բնակիչ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետի տեսակ/ գնելու ժամանակ։ Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը։
2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Հաբարձումյանին, Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում։ Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը և Գ. Տեր-Ղազարովից պահանջել հետ վերադարձնել իրեն ունեցած պարտքի գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումարը վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ, Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Հետագայում, սակայն հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։
Այսպիսով, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, 2015թ. մայիսի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, իրավապահ մարմիններին հանցագործության մասին սուտ մատնություն է կատարել, գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, այն է` կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Գրիգոր Տեր-Ղազարովի անձի բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ`
այսպես.
վերջինս՝ Տավուշի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Դրանից հետո Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2009թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով։ Նույն դատարանի մեկ այլ՝ 21.06.2011թ.-ի որոշմամբ դատավճիռը վերանայվել է և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու դատապարտվել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով՝ 14.02.2015թ-ին, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատվածությունը մարված չէ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով»։
Այլ խոսքով, Տեր-Ղազարովը Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 21.06.2011թ.-ին կայացված դատավճռով նշանակված պատժի կրումից ազատվել է 14.02.2013թ.-ին և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն նրա դատվածությունը պետք է մարեր 14.02.2016թ.-ին, մինչդեռ Տեր-Ղազարովը, սույն գործով մեղսագրված հանցանքը կատարել է 2015թ. մայիս ամսին։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Այսպիսով, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում դատաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքով հանդես գալը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նրա երիտասարդ տարիքը։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության և պատժաչափի հարցերին դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)»։
Սույն քրեական գործով պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի հարցերին, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա արարքում առկա է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից՝ այն է 1 տարի 4 ամիս ժամկետով ազատազրկումից։
Դատարանը, լուծելով Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հոկտեմբերի 27-ից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0184/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,26,, նոյեմբերի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Տ.Ենոքյանի
դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ծնված
10.02.1989թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ
հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում դատապարտված`
1/.Տավուշի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից
21.06.2007թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ
հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով`
ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս
ժամկետով։
2/. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական
շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի
կողմից 15.01.2009թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-
րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով`
ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի
ժամկետով։ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա
վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության
դատարանի կողմից 21.06.2011թ.-ին վերը նշված
դատավճիռ վերանայվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-
րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի
178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է
ազատազրկման` 3 /երեք/ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Հաշվառված է ք.Երևան` Մամիկոնյանց 35շ., բնակարան 63,
մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1
-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված
կալանավորումը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության.
«Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետ/ գնելու ժամանակ։ Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը։
2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Հաբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում։ Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ. Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումար վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց իրենից վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։
Փաստի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի հունիսի 29-ին հարուցվել է քրեական գործ։
13.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով։
Որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 18.07.2015թ.-ին։
Դատարանի 16.10.2015թ.-ին կայացվել է որոշում` ամբաստանյալ Գ.Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և խափանման միջոցը փոխելու մասին, համաձայն որի` Գ.Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, փոխվել է կալանավորմամբ։
27.10.2015թ.ին Գ.Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել է, իսկ 03.11.2015թ-ին քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ենթադրյալ հանցագործության մասին իրավապահ մարմիններին հաղորդում տալով, տրամադրել է կեղծ տեղեկություններ։
Մոպեդը Տիգրան Հակոբյանից, ըստ պայմանավորվածության, պետք է գներ 120.000 ՀՀ դրամով, սակայն վճարել է մի մասը` 20.000 ՀՀ դրամը` պարտավորվելով մնացած մասը վճարել մաս-մաս։ Հայտնել է, որ հետագայում մոպեդը չի վերադարձրել վերջինիս` իր դրսևորած ոչ ճիշտ վարքագծի համար։
Ամբաստանյալն ընդունել է, որ կատարել է սուտ մատնություն, քանի որ հեռախոսը Տիգրանին է տվել իր կամքով։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Գործով վկա Տիգրան Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ. ամռանը երբ ցանկացել է վաճառել իր մոպեդը, փողոցում իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, ով ներկայացել է Գևորգ անունով։ Վերջինիս հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել մոպեդը վաճառել 120.000 ՀՀ դրամով։ Գևորգն իրեն է վճարել պայմանավորված գումարի մի մասը` 20.000 ՀՀ դրամը` պարտավորվելով մնացած գումարը` 100.000 ՀՀ դրամը, վճարել մաս-մաս, սակայն, խախտելով պայմանավորվածությունը, ամեն անգամ ինչ-ինչ պատճառներով խուսափել է իրենից և չի վճարել։ Այնուհետև, 2-3 ամիս ընդհանրապես կորել է իր տեսադաշտից և ինքը չի կարողացել որևէ կերպ գտնել նրան։ Պատահական փողոցում տեսնելով Գևորգին, անմիջապես մոտեցել է և ասել, որպեսզի մոպեդը ետ վերադարձնի, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ հաջորդ օրն առավատոյան այն կհանձնի իրեն` բերելով իրենց բակ։ Պայմանավորված օրը նա կրկին չի եկել` խուսափելով իր հետ հանդիպումից։
2015թ. մայիս ամսին տեսել է ընկերոջը` Ստեփանին, ով իրեն հայտնել է, որ փողոցում տեսել է մի երիտասարդ տղայի, ով ցանկացել է գնել մոպեդ։ Երբ գտնվել է աշխատավայրում, Ստեփանը զանգահարել է այդ երիտասարդին, պայմանավորվել վերջինիս հետ։ Պայմանավորված օրը, դուրս գալով աշխատավայրից, տեսել է, որ ընկերը զրուցում է այն նույն անձի` Գևորգի, հետ, ով իրենից մոտ մեկ տարի առաջ գնել էր մոպեդը` չվճարելով դրա ամբողջական գումարը։ Մոտենալով նրան, հարցրել է, թե ուր է կորել և ինչու չի վերադարձնում գումարը, իսկ Գևորգը, որպես իրենից գնված մոպեդի գումարի երաշխիք, առաջարկել է մոտը թողնել «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը` խոստանալով հաջորդ օրը բերել 100.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Վկան հայտնել է, որ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը Գևորգն իրեն է հանձնել ինքնակամ։
Հաջորդ օրը զանգահարել են ոստիկանության աշխատակիները և պահանջել, որ ինքը «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսի հետ ներկայանա ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանության բաժնում տեղեկացել է, որ Գևորգի իրական անունը Գրիգոր Տեր-Ղազարով է։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Գործով վկա Ստեփան Համբարձումյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիս ամսին, երբ գտնվել է Երևանի Հյուսիսային պողոտայում, իրեն է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ` Գևորգ անունով, հետաքրքվել, արդյոք ինքը վաճառում է մոպեդը կամ ճանաչում է որևէ անձի, ով կարող է վաճառել մոպեդ։ Հայտնել է, որ ինքն անձամբ չի վաճառում իր մոպեդը, սակայն ունի ընկեր, ով վաճառում է այդպիսին, ուստի փոխանակվելով հեռախոսահամարներով, պայմանավորվել են հանդիպել և տեսնել այն։ Ինքը և Գևորգը հանդիպել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան խաչմերուկների մոտ, զրուցել վաճառվող մոպեդի գնի մասին։ Մասնավորապես, վերջինս առաջարկել է իրեն վաճառվող մոպեդի գումարի փոխարեն տալ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոս, սակայն ինքն այդ առաջարկին չի համաձայնվել։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել ընկերը` Տիգրան Հակոբյանը, հայտնել, որ այդ երիտասարդն իրենցի մոտ մեկ տարի առաջ գնել է մոպեդ, որի գումարը չի վերադարձրել և պահանջել է ետ վերադարձնել այն գումարը։ Այնուհետև, Գևորգն առաջարկել է Տիգրանին տալ իր «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը` խոսատանալով հաջորդ օրը բերել չվճարված ամբողջ գումարը։
Իր մտաբերմամբ` Գևորգը Տիգրանին պարտք էր 100.000 ՀՀ դրամ` որպես մոպեդի չվճարած գումար։
Պնդել է, որ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը Գրիգորն իր ներկայությամբ Տիգրանին է հանձնել ինքնակամ։ Դատարանում հայտնել է, որ Գևորգ անունով անձը հանդիսանում է ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Բացի վերը շարադրված՝ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցներից նրան առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև՝
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 14.05.2015թ. Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի կողմից տրված հաղորդումով, համաձայն որի՝
«...վերջինս 2015թ. մայիսի 14-ին, նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին (որը հաստատվել է Գ. Տեր-Ղազարովի ստորագրությամբ), ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին, ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։
/տես` գ.թ. 3, 58, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Գրիգոր Տեր-Ղազարովի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը։
/տես` գ.թ. 79, դատական նիստի արձանագրությունը/
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ, Երևան քաղաքի բնակիչ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետի տեսակ/ գնելու ժամանակ։ Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը։
2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Հաբարձումյանին, Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում։ Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը և Գ. Տեր-Ղազարովից պահանջել հետ վերադարձնել իրեն ունեցած պարտքի գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումարը վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ, Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Հետագայում, սակայն հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։
Այսպիսով, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, 2015թ. մայիսի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, իրավապահ մարմիններին հանցագործության մասին սուտ մատնություն է կատարել, գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, այն է` կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Գրիգոր Տեր-Ղազարովի անձի բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ`
այսպես.
վերջինս՝ Տավուշի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Դրանից հետո Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2009թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով։ Նույն դատարանի մեկ այլ՝ 21.06.2011թ.-ի որոշմամբ դատավճիռը վերանայվել է և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու դատապարտվել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով՝ 14.02.2015թ-ին, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատվածությունը մարված չէ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով»։
Այլ խոսքով, Տեր-Ղազարովը Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 21.06.2011թ.-ին կայացված դատավճռով նշանակված պատժի կրումից ազատվել է 14.02.2013թ.-ին և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն նրա դատվածությունը պետք է մարեր 14.02.2016թ.-ին, մինչդեռ Տեր-Ղազարովը, սույն գործով մեղսագրված հանցանքը կատարել է 2015թ. մայիս ամսին։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Այսպիսով, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում դատաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքով հանդես գալը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նրա երիտասարդ տարիքը։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության և պատժաչափի հարցերին դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)»։
Սույն քրեական գործով պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի հարցերին, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա արարքում առկա է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից՝ այն է 1 տարի 4 ամիս ժամկետով ազատազրկումից։
Դատարանը, լուծելով Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հոկտեմբերի 27-ից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0184/01/15
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 18-07-2015 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15122615 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Գրիգոր Տեր-Ղազարովին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, հաղորդում է տվել այն մասին, որ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները` 100.000 ՀՀ դրամի դիամց վերցրել է իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը և հեռացել` վերջձինիս մեղադրելով ինքիրավչություն կատարելու մեջ` կատարելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Գրիգոր |
| Ազգանուն | Տեր-Ղազարով |
| Հայրանուն | Լեոնիդի |
| Հասցե | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 16.4 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 18-07-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 20-07-2015 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 20-07-2015 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 06-08-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Տ |
| Ազգանուն | Ենոքյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գրիգոր |
| Ազգանուն | Տեր-Ղազարով |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-10-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավորի մեկ այլ քրեական գործով խորհրդակցական սենյակում լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-10-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Քրեական գործի վարույթը կասեցվել է
| Կասեցման ամսաթիվը | 16-10-2015 |
|---|---|
| Հիմքը | |
| Հիմքը | |
| Հիմքը | |
| Հիմքը | |
| Հիմքը | |
| Հիմքը | |
| Հիմքը | |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
Կասեցումից հանվել է
| Երբ | 03-11-2015 |
|---|---|
| Քր. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒՅԹԸ ՎԵՐՍԿՍԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 03.11.2015թ. ք. Երևան ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանս, ուսումնասիրելով դատարանի վարույթում գտնվող` 15122615, ԵԿԴ/0184/01/15 քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Ի ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվում է քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Ըստ ՀՀ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի` «Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը գնելու ժամանակ։ Տ. Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումահո։ 2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջր՝ Ստեփան Հաբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում, վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց մոտեցել է Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ. Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումարի երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։ 06.07.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով։ Որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 20.07.2015թ.-ին քրեական գործը ստացվել և ընդունվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վարույթ։ Նույն օրը, օրենքով սահմանված կարգով, ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ուղարկվել է հուշաթերթիկ` մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանմամբ, որը նա չի ստացել և փոստային առաքումը վերադարձվել է դատարան՝ «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ։ Այնուհետև, 06.08.2015թ-ի նշանակված դատական նիստի մասին ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ուղարկվել է ծանուցում, որը դարձյալ վերադարձվել է դատարան` «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ։ Ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` դատարան չներկայանալու հիմքով դատական նիստը հետաձգվել և նշանակվել է 07.09.2015թ.-ին։ Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին նշանակված դատական նիստի մասին ծանուցումները չի ստացել, ծանուցագերը վերադարձվել են դատարան` «հասցեում չի բնակվում» մակագրությամբ, դատարանը 07.08.2015թ.-ին որոշում է կայացրել ՀՀ Ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից պարզել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի հաշվառման հասցեն։ 17.08.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից ստացվել է գրություն` համաձայն որի` բնակչության պետական ռեգիստրի տվյալներով քաղաքացի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի հաշվառման հասցեն է` ք.Երևան, Մամիկոնյանց փ., 35 շենք, բնակարան 63։ Այսինքն, նշվել է այն հասցեն, որն առկա է քրեական գործի նյութերում։ Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը փաստացի փոխել է իր բնակության վայրը՝ այդ մասին չհայտնելով վարույթն իրականացնող մարմնին, դատարանը՝ 07.09.2015թ.-ին որոշում է կայացրել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին բերման ենթարկելու մասին, որի կատարումը հանձնարարվել է ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնին։ 05.10.2015թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնից ստացել է համապատասխան արձանագրությունն այն մասին, որ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը Մամիկոնյանց 35 շենքի 63-րդ բնակարանում չի բակվում, վերջինս շուրջ մեկ ամիս է ինչ հեռացել է տանից, իսկ նույն հասցեում բնակվող նրա մայրը հայտնել է, որ ամբաստանյալի գտնվելու վերաբերյալ տեղեկություններ չունի, նա իր հետ այլևս չի բնակվում։ 16.10.2015թ-ի կայացած դատական նիստի ժամանակ գործով մեղադրող Տ.Ենոքյանը տեղեկացնելով դատարանին, որ ամբաստանյալի կողմից բնակության վայրը փոխելու պատճառով իրենք նույնպես հնարավություն չեն ունեցել նրան հանձնել մեղադրական եզրակացությունը, միջնորդել է ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հայտարարել հետախուզում, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոխարինել ավելի խիստ խափանման միջոցով` կալանավորմամբ, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը փաստացի թաքնվում է քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից և խախտել է իր նկատմամբ ընտրված ավելի մեղմ խափանման միջոցի՝ չհեռանալու մասին ստորագրության պայմանները, այսինքն, նրա գտնվելու վայրը հայտնի չէ։ 16.10.2015թ. ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու, ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը կալանավորմամբ փոխելու և քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին։ 02.11.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի կողմից ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավաության դատարան է ստացվել գրություն, համաձայն որի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետախուզվող Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել, Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնին բերման է ենթարկվել, իսկ այնուհետև տեղափոխվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` «Քրեական գործով վարույթը կասեցվում է` մինչև այն կասեցնելու հիմք ծառայած հանգամանքները վերացնելը։ Դրանց վերացումից հետո այն վերսկսվում է դատախազի, քննիչի, կամ դատարանի որոշմամբ»։ Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ վերացել են քրեական գործը կասեցնելու համար հիմք հանդիսացած հանգամանքները` այն է Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել է։ Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ մասով և 310-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Քրեական գործի վարույթն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ վերսկսել և նրա նկատմամբ հայտարարված հետախուզումը դադարեցնել։ Գործով դատական նիստը նշանակել 2015թ. նոյեմբերի 17-ին, ժամը 14։30-ին, ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում /ք. Երևան Տիգրան Մեծի 23/։ Դատավարության կողմերին և դատակոչի ենթակա անձանց հրավիրել դատական նիստին։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-11-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-11-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 26-11-2015 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Գրիգոր |
| Ազգանուն | Տեր-Ղազարով |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 26-11-2015 |
| Օրենսգիրք | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0184/01/15 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,26,, նոյեմբերի 2015թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Տ.Ենոքյանի դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի` ծնված 10.02.1989թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում դատապարտված` 1/.Տավուշի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ 2/. Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2009թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176- րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով։ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 21.06.2011թ.-ին վերը նշված դատավճիռ վերանայվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176- րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման` 3 /երեք/ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Հաշվառված է ք.Երևան` Մամիկոնյանց 35շ., բնակարան 63, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1 -ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության. «Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետ/ գնելու ժամանակ։ Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը։ 2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Հաբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում։ Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ. Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումար վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց իրենից վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։ Փաստի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի հունիսի 29-ին հարուցվել է քրեական գործ։ 13.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով։ Որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 18.07.2015թ.-ին։ Դատարանի 16.10.2015թ.-ին կայացվել է որոշում` ամբաստանյալ Գ.Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու և խափանման միջոցը փոխելու մասին, համաձայն որի` Գ.Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, փոխվել է կալանավորմամբ։ 27.10.2015թ.ին Գ.Տեր-Ղազարովը հայտնաբերվել է, իսկ 03.11.2015թ-ին քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։ 2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ենթադրյալ հանցագործության մասին իրավապահ մարմիններին հաղորդում տալով, տրամադրել է կեղծ տեղեկություններ։ Մոպեդը Տիգրան Հակոբյանից, ըստ պայմանավորվածության, պետք է գներ 120.000 ՀՀ դրամով, սակայն վճարել է մի մասը` 20.000 ՀՀ դրամը` պարտավորվելով մնացած մասը վճարել մաս-մաս։ Հայտնել է, որ հետագայում մոպեդը չի վերադարձրել վերջինիս` իր դրսևորած ոչ ճիշտ վարքագծի համար։ Ամբաստանյալն ընդունել է, որ կատարել է սուտ մատնություն, քանի որ հեռախոսը Տիգրանին է տվել իր կամքով։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Գործով վկա Տիգրան Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ. ամռանը երբ ցանկացել է վաճառել իր մոպեդը, փողոցում իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, ով ներկայացել է Գևորգ անունով։ Վերջինիս հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել մոպեդը վաճառել 120.000 ՀՀ դրամով։ Գևորգն իրեն է վճարել պայմանավորված գումարի մի մասը` 20.000 ՀՀ դրամը` պարտավորվելով մնացած գումարը` 100.000 ՀՀ դրամը, վճարել մաս-մաս, սակայն, խախտելով պայմանավորվածությունը, ամեն անգամ ինչ-ինչ պատճառներով խուսափել է իրենից և չի վճարել։ Այնուհետև, 2-3 ամիս ընդհանրապես կորել է իր տեսադաշտից և ինքը չի կարողացել որևէ կերպ գտնել նրան։ Պատահական փողոցում տեսնելով Գևորգին, անմիջապես մոտեցել է և ասել, որպեսզի մոպեդը ետ վերադարձնի, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ հաջորդ օրն առավատոյան այն կհանձնի իրեն` բերելով իրենց բակ։ Պայմանավորված օրը նա կրկին չի եկել` խուսափելով իր հետ հանդիպումից։ 2015թ. մայիս ամսին տեսել է ընկերոջը` Ստեփանին, ով իրեն հայտնել է, որ փողոցում տեսել է մի երիտասարդ տղայի, ով ցանկացել է գնել մոպեդ։ Երբ գտնվել է աշխատավայրում, Ստեփանը զանգահարել է այդ երիտասարդին, պայմանավորվել վերջինիս հետ։ Պայմանավորված օրը, դուրս գալով աշխատավայրից, տեսել է, որ ընկերը զրուցում է այն նույն անձի` Գևորգի, հետ, ով իրենից մոտ մեկ տարի առաջ գնել էր մոպեդը` չվճարելով դրա ամբողջական գումարը։ Մոտենալով նրան, հարցրել է, թե ուր է կորել և ինչու չի վերադարձնում գումարը, իսկ Գևորգը, որպես իրենից գնված մոպեդի գումարի երաշխիք, առաջարկել է մոտը թողնել «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը` խոստանալով հաջորդ օրը բերել 100.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Վկան հայտնել է, որ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը Գևորգն իրեն է հանձնել ինքնակամ։ Հաջորդ օրը զանգահարել են ոստիկանության աշխատակիները և պահանջել, որ ինքը «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսի հետ ներկայանա ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանության բաժնում տեղեկացել է, որ Գևորգի իրական անունը Գրիգոր Տեր-Ղազարով է։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Գործով վկա Ստեփան Համբարձումյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիս ամսին, երբ գտնվել է Երևանի Հյուսիսային պողոտայում, իրեն է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ` Գևորգ անունով, հետաքրքվել, արդյոք ինքը վաճառում է մոպեդը կամ ճանաչում է որևէ անձի, ով կարող է վաճառել մոպեդ։ Հայտնել է, որ ինքն անձամբ չի վաճառում իր մոպեդը, սակայն ունի ընկեր, ով վաճառում է այդպիսին, ուստի փոխանակվելով հեռախոսահամարներով, պայմանավորվել են հանդիպել և տեսնել այն։ Ինքը և Գևորգը հանդիպել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան խաչմերուկների մոտ, զրուցել վաճառվող մոպեդի գնի մասին։ Մասնավորապես, վերջինս առաջարկել է իրեն վաճառվող մոպեդի գումարի փոխարեն տալ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոս, սակայն ինքն այդ առաջարկին չի համաձայնվել։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել ընկերը` Տիգրան Հակոբյանը, հայտնել, որ այդ երիտասարդն իրենցի մոտ մեկ տարի առաջ գնել է մոպեդ, որի գումարը չի վերադարձրել և պահանջել է ետ վերադարձնել այն գումարը։ Այնուհետև, Գևորգն առաջարկել է Տիգրանին տալ իր «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը` խոսատանալով հաջորդ օրը բերել չվճարված ամբողջ գումարը։ Իր մտաբերմամբ` Գևորգը Տիգրանին պարտք էր 100.000 ՀՀ դրամ` որպես մոպեդի չվճարած գումար։ Պնդել է, որ «Լենովո» տեսակի բջջային հեռախոսը Գրիգորն իր ներկայությամբ Տիգրանին է հանձնել ինքնակամ։ Դատարանում հայտնել է, որ Գևորգ անունով անձը հանդիսանում է ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Բացի վերը շարադրված՝ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցներից նրան առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև՝ Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` 14.05.2015թ. Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի կողմից տրված հաղորդումով, համաձայն որի՝ «...վերջինս 2015թ. մայիսի 14-ին, նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին (որը հաստատվել է Գ. Տեր-Ղազարովի ստորագրությամբ), ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին, ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել»։ /տես` գ.թ. 3, 58, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև Գրիգոր Տեր-Ղազարովի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը։ /տես` գ.թ. 79, դատական նիստի արձանագրությունը/ 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները Քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ, Երևան քաղաքի բնակիչ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետի տեսակ/ գնելու ժամանակ։ Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը։ 2015թ. մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Հաբարձումյանին, Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում։ Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը և Գ. Տեր-Ղազարովից պահանջել հետ վերադարձնել իրեն ունեցած պարտքի գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումարը վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ, Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը։ Հետագայում, սակայն հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում։ Այսպիսով, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, 2015թ. մայիսի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց վերցրել է իրեն պատկանող՝ «Լենովո» մոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել։ Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, իրավապահ մարմիններին հանցագործության մասին սուտ մատնություն է կատարել, գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, այն է` կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուստի վերջինս կատարած հանցավոր արարքի համար ենթակա է պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես Գրիգոր Տեր-Ղազարովի անձի բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ` այսպես. վերջինս՝ Տավուշի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Դրանից հետո Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2009թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով։ Նույն դատարանի մեկ այլ՝ 21.06.2011թ.-ի որոշմամբ դատավճիռը վերանայվել է և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու դատապարտվել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով՝ 14.02.2015թ-ին, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատվածությունը մարված չէ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով»։ Այլ խոսքով, Տեր-Ղազարովը Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 21.06.2011թ.-ին կայացված դատավճռով նշանակված պատժի կրումից ազատվել է 14.02.2013թ.-ին և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն նրա դատվածությունը պետք է մարեր 14.02.2016թ.-ին, մինչդեռ Տեր-Ղազարովը, սույն գործով մեղսագրված հանցանքը կատարել է 2015թ. մայիս ամսին։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Այսպիսով, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում դատաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքով հանդես գալը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նրա երիտասարդ տարիքը։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։ Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության և պատժաչափի հարցերին դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)»։ Սույն քրեական գործով պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։ Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի հարցերին, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա արարքում առկա է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից՝ այն է 1 տարի 4 ամիս ժամկետով ազատազրկումից։ Դատարանը, լուծելով Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. հոկտեմբերի 27-ից։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան այն ստանալու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 26-11-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 25-12-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 95, 104 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 25-12-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 95, 104 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-60397 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 06-04-2016 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 08-04-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 12-04-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 95, 151 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 12-04-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 95, 151 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0184/01/15
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 21-12-2015 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 18-12-2015 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Գրիգոր |
| Ազգանուն | Տեր-Ղազարով |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Գրիգոր Տեր-Ղազարով Բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի /ՀՀ քր. օր-ի 333 հոդ. 1-ին մասով - ազատազրկում 1 տարի 6 ամիս ժամկետով/ վերաբերյալ 26.11.2015թ. դատավճիռը` նշանակելով ավելի մեղմ պատիժ կամ պայմանական այն չկիրառել |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 29-12-2015 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 29-12-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 12-01-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-01-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1ին |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1ին |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը փոփոխվել է
| Փոփոխված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 25-02-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գրիգոր |
| Ազգանուն | Տեր -Զարաով |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԵԿԴ/0184/01/15 25 փետրվարի 2016թ. ք.Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Ա.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Տ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Գ. ՏԵՐ-ՂԱԶԱՐՈՎԻ Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքը` ԵրևանիԿենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի դեմ. Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2015 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդհոդվածի 1-ին մասով հարուցված թիվ 15107615 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում. 2015թվականի հուլիսի 06-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին: 2015թվականի հուլիսի 06-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին: 2015թվականի հուլիսի 13-ին որոշում է կայացվել Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրելու մասին: 2015թվականի հուլիսի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռով. Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Գրիգոր Լենիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015թ. հոկտեմբերի 27-ից: Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը: Գործի փաստական հանգամանքները. Երևան քաղաքի բնակիչ, գործով մեղադրյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը 2014 թվականի հուլիս ամսին ծանոթացել է Տիգրան Ռոբերտի Հակոբյանի հետ վերջինիս պատկանող մոպեդը /մոտոցիկլետ/ գնելու ժամանակ: Տ.Հակոբյանի մոպեդը գնել է 120.000 ՀՀ դրամով, որից 20.000 ՀՀ դրամը տվել է որպես կանխավճար, իսկ մնացած 100.000 ՀՀ դրամը պարտավորվել է հետագայում մաս-մաս վճարել, սակայն մի քանի ամիս շարունակ կորել է Տիգրան Հակոբյանի տեսադաշտից և չի վճարել վերջինիս պարտք մնացած գումարը: 2015 թվականի մայիսի 13-ին Գրիգոր Տեր-Ղազարովը հանդիպել է Տիգրան Հակոբյանի ընկերոջը՝ Ստեփան Համբարձումյանին` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա և Տերյան փողոցի խաչմերուկում: Վերջինիս հետ տեղի ունեցած զրույցի ընթացքում նրանց է մոտեցել Տիգրան Հակոբյանը, պահանջել է Գ.Տեր-Ղազարովից հետ վերադարձնել իրեն պարտք գումարը, որից հետո վերջինս կամովին իր բջջային հեռախոսը փոխանցել է Տիգրան Հակոբյանին՝ որպես նրան ունեցած 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի գումար վերադարձնելու երաշխիք, միաժամանակ Տ.Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է հաջորդ օրը վճարել 100.000 ՀՀ դրամը և հետ ստանալ հեռախոսը: Սակայն հետագայում հասկանալով, որ հեռախոսն արժե 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ պարտքի գումարը չվերադարձնելու դեպքում ինքը տուժում է, 2015թ. մայիսի 14-ին ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին և դիտավորյալ տվել հանցագործության մասին սուտ հաղորդում: Մասնավորապես, Գրիգոր Տեր-Ղազարովը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, նշված օրը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում գրավոր հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. մայիսի 13-ին ժամը 01:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում իր ծանոթ Տիգրան Հակոբյանն ինքնակամ իրականացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները՝ 100.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց իրենից վերցրել է իրեն պատկանող՝՚Լենովոՙմոդելի բջջային հեռախոսը և հեռացել: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովը հայտնել է, որ դատարանը խիստ պատիժ է նշանակել, խնդրել է վերաքննիչ դատարանին բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի ԵԿԴ/0184/01/15 դատավճիռը նշանակելով ավելի մեղմ պատիժ կամ պայմանական այն չկիրառել: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովիվերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համարՙ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործություններըՙ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները: Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթներըՙ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներովՙ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին /…/ՙ: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներըՙ: Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետովՙ: ՚/…/ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը պատժի չկիրառման յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի` Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշման 17-րդ կետը/: ՚/…/ Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: /…/ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին /…/ՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. նոյեմբերի 30-ի Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-201/07 որոշումը/: ՚/…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս: Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/: ՚/…/Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են. ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջներըՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը/: Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 17, արձանագրվել է, որ. ՚/…/ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին/…/ՙ: Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 18, եզրահանգել է, որ. ՚Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավոր անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունըՙ: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները: Որպես անձի բացասական բնութագրող հանգամանք այն, որ ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված անձ: Հարկ է արձանագրել, որ. վերջինս՝Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից 21.06.2007թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Դրանից հետո Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 15.01.2010թ.-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամսի ժամկետով: Նույն դատարանի մեկ այլ՝ 21.06.2011թ.-ի որոշմամբ դատավճիռը վերանայվել է և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու դատապարտվել ազատազրկման` 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Պատժից ազատվել է այն ամբողջությամբ կրելով՝ 14.02.2013թ.-ին, սույն հանցանքը կատարելու պահին դատվածությունը մարված չէ: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտվել այն, որտվել է խոստովանական ցուցմունք, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջացել է, երիտասարդ է: Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվել հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը: Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի հարցերին, դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կանոններով և հաշվի առնելով այն, որ նրա արարքում առկա է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցեդիվը, ուստի նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել մեղսագրված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկուերրորդիցª այն է 1 տարի 4 ամիս ժամկետով ազատազրկումից: Քննության առնելով ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքն: Որպիսի պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալԳրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ` ազատազրկում` 1 /տարի/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդեն իսկ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը, պայմանականորեն չկիրառելը, չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան: Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու կամ պայմանական այն չկիրառելու և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով,Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 26.11.2015թ. դատավճռի թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Գրիգոր Լեոնիդի Տեր-Ղազարովի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է. ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 25-02-2016 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 01-04-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 95, 144 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 01-04-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 95, 144 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-7209/16 |