ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0163/01/15
ընդհանուր իրավասության առաջին
ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մակյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

10 մայիսի 2016թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Վ.ԷԼԲԱԿՅԱՆԻ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

ՏՈՒԺՈՂ` Մ.ԵՐԵՄՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Էդուարդի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2014 թվականի մայիսի 09-ին Երևան քաղաքի Թոթովենց 15-րդ շենքի 17-րդ բնակարանի բնակիչ` Արթուր Էդուարդի Վարդանյանը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրը` ժամը 23։10-ի սահմաններում, <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում մոտեցել է անծանոթ մի աղջկա, հայտնել իր` ռեժիսոր լինելու վերաբերյալ, որի ժամանակ հետևից իրեն է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, հարվածել, գցել գետնին և հարվածներ հասցրել իրեն։
Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նախապատրաստված նյութերի հիման վրա 09.05.2014 թվականին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 13143714 քրեական գործը և կատարվել նախաքննություն։
Փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 09.05.2014թ-ին հարուցվել է քրեական գործ։
23.05.2014 թվականին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից Արթուր Էդուարդի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով այն բանի համար, որ նա, 2014 թվականի մայիսի 8-ին Երևան քաղաքի <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի 2-րդ հարկում մասնակցել է ընկերոջ նշանադրության արարողությանը, որի ժամանակ օգտագործել է ոգելից խմիչք։ Ժամը 23-ի սահմաններում, գտնվելով ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, մոտեցել է հարևանությամբ գտնվող սեղանի մոտ նստած անծանոթ կնոջ, բռնել է նրա ձեռքից և խոսակցություն ծավալել։ Նույն պահին նրանց է մոտեցել գործով չպարզված մի տղամարդ և պարզաբանում պահանջել Ա.Վարդանյանից։ Այդ կապակցությամբ վերջիններիս միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Ա.Վարդանյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, այն է` աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ծեծի է ենթարկել ինքնությունը չպարզված անձնավորությանը, կանգնել է սեղանի վրա և սեղանին դրված ապակյա տարաները և սպասքի պարագաները գործադրելով որպես զենք՝ անկանոն նետել է ռեստորանային համալիրում գտնվող անձանց ուղղությամբ՝ իրական վտանգ ստեղծելով վերջիններիս կյանքի ու առողջության համար, ինչն արտահայտվել է պարահրապարակում կանգնած, միջոցառման մասնակիցներից, սույն գործով տուժող՝ Մայիս Թեմուրի Երեմյանի գլխի շրջանում ստացած մարմնական վնասվածքով։ Վնասել է նաև <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի գույքը։
Այդ կերպ, Ա.Վարդանյանը դիտավորյալ գործողություններով խանգարել է հաճախորդների հանգիստը, խաթարել ռեստորանային համալիրի բնականոն աշխատանքը:
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ նաև Դատարան/ է ստացվել և մուտքագրվել 24.06.2015 թվականին:
Դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 09-ի դատավճռով Արթուր Էդուարդի Վարդանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացվել է, ճանաչվել և հռչակվել է նրա անմեղությունն այդ hոդվածով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ՝ մեղսագրված արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Արթուր Էդուարդի Վարդանյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ վերացվել է:
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 23.05.2014 թվականին թիվ 000519 անդորրագրով <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲԸ <<Զվարթնոց օդանավակայան>> մասնաճյուղում վճարված 1.500.000 /մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին։
Վճռվել է նաև քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` դեպքի վայրից վերցված արյան նմուշները, սպասքեղենի կտորները, կոշիկի կրունկը և թաշկինակը՝ հանձնել նախաքննական մարմնին՝ սույն գործից անջատված, թիվ 13143714/1 քրեական գործին կցելու և հետագա ընթացքը լուծելու համար, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի ոստիկանների կողմից 2014թ-ի մայիսի 08-ն ներկայացված և սույն քրեական գործին կցված զեկուցագրերը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին, իսկ Արթուր Վարդանյանից վերցված վերնաշապիկը՝ ոչնչացնել։
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ` 15.01.2016 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0163/01/15 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 26.01.2016 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 29.01.2015 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Բողոքի հեղինակը` դատախազ Ա.Դավթյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, գտել է, որ Դատարան 09.12.2015 թվականի թիվ ԵԿԴ/0163/01/15 դատավճիռն օրինական և հիմնավոր չէ և ենթակա է բեկանման ու փոփոխման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Բողոքաբերը` հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի հև 4-րդ մասերի դրույթներին, վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ 2012 թվականի մայիսի 30-ին կայացրած թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին, նշել է, որ Դատարանը` վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի մեջբերված նախադեպային որոշումը, գտել է, որ նախ՝ վարույթն իրականացնող մարմինը չի կատարել գործի լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննություն։ Մասնավորապես, հարուցված քրեական գործի շրջանակներում չի պարզել, թե ինչից է առաջացել վեճը, որն է վեճի առիթը և առարկան և որ ամենակարևորն է, չի պարգել վեճը նախաձեռնողին։ Այլ խոսքով՝ Դատարանը փաստել է, որ նախաքննական մարմինը դեպքի առթիվ հարուցել է քրեական գործ հիմք ընդունելով նաև այն, որ ծեծի է ենթարկվել Ա.Վարդանյանը, սակայն չի իրականացրել գործի հանգամանալից քննություն՝ չպարզելով ինչպես վեճը նախաձեռնողին, այնպես էլ՝ վիճաբանության շարժառիթը, ինչը թույլ կտար եզրահանգելու որևէ մեկի, այդ թվում` ամբաստանյալի, խուլիգանական դրդումներ ունենալու փաստի կամ դրա բացակայության մասին:
Միաժամանակ, Դատարանը հաստատված է համարել այն փաստը, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողությունները պայմանավորված են եղել ոչ թե գործով տուժող և միջադեպի հետ որևէ առնչություն չունեցող Մայիս երեմյանի հակաօրինական և հակաբարոյական գործողություններով, ով իրականում դեպքի օրը ռեստորանում գտնվելով չի աղմկել, չի հայհոյել և չի մասնակցել ծեծկռտուքին, այլ այն անձանց հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով, ովքեր գործով այդպես էլ ի հայտ չեն բերվել, չնայած այն փաստին, որ ռեստորանային համալիրից ոստիկանություն են բերման ենթարկվել թվով տաս անձինք:
Հատկանշանան է այն հանգամանքը, որ մի դեպքում Դատարանը դատողություն է կատարում այն մասին, թե իբր նախաքննության ընթացքում չի պարզվել, թե ինչից է առաջացել վեճը, որն է հանդիսացել վեճի առիթը, առարկան և այն նախաձեռնողը, մեկ այլ դեպքում` հակասելով իր վերը նշված դատողությանը, որպես հաստատված փաստ արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Ա. Վարդանյանի գործողությունները պայմանավորված են եղել գործով չպարզված անձանց հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով։
Բացի այդ, Դատարանը քրեական գործով կատարված նախաքննությունը գնահատելով ոչ լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, իր դատողությունները կառուցել է քրեական գործում առկա ապացույցների միակողմանի վերլուծության և գնահատման հիման, ինչի արդյունքում խախտել է իր իսկ կողմից վկայակոչված քրեադատավարական նորմերի, սկզբունքների պահանջները։
Այսպես, նախաքննության ընթացքում «Բելաջո» ռեստորանային համալիրի աշխատակից Վլադիմիր Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երեկոյան նկատել է, թե ինչպես հարսանյաց արարողության մասնակիցների սեղանից մի տղա, որի ձեռքը վնասված էր, մոտեցել է պարահրապարակում պարող մի աղջկա, սակայն, քանի որ ինքը անընդհատ շարժման մեջ է եղել, չի նկատել, թե ինչ են խոսել։ Շարժվելու ընթացքում նկատել է նաև, թե ինչպես է նշված տղան կրկին մոտեցել այդ աղջկան։ Այնուհետև, այդ ընթացքում նրանց է մոտեցել մի երիտասարդ տղա, որի ընթացքում նրանց մեջ խոսակցություն է եղել։ Նկատել է, թե ինչպես են այդ երկու տղաներն իրար քաշքշում և հարվածում։ Տեսել է նաև, թե ինչպես ձեռքը վնասած տղան բարձրացել է աստիճանահարթակի ձախ կողմում գտնվող սեղանի վրա և սկսել գետնին և հաճախորդների ուղղությամբ շպրտել սեղանի վրա գտնվող շշերը։
Վկա Վլադիմիր Մանուկյանը Դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 08.05.2014թ. «Բելաջո» ռեստորանային համալիրում տեսել է մի տղամարդու՝ վնասված թևով, ում ձեռքը կամ հագուստի թևի հատվածը մշտապես գտնվել է գրպանում։ Վերջինս սեղանին կանգնած շշեր է նետել, սակայն չի մտաբերում, թե կոկրետ որ ուղղությամբ է դրանք նետել։ Առաջացած խառնաշփոթի, ինչպես նաև ոստիկանների ժամանման հետևանքով չի կարողանում մտաբերել, արդյոք ռեստորանային համալիրի անվտանգության աշխատակիցները միջամտել են տվյալ խառնաշփոթին, թե ոչ։ Դեպքի հետ կապված այլ մանրամասնություններ չի մտաբերում, բացի այդ, տվյալ օրը <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում ներկա գտնված անձանցից որևէ մեկին նախկինում չի տեսել։ Չի մտաբերում նաև, թե նետած շշերը կամ դրանցից մեկը ռեստորանային համալիրում ներկա գտնված անձանցից որևէ մեկին դիպել են, թե ոչ, դրա հետևանքով որևէ մեկը ուշագնաց եղել կամ մարմնական վնասվածք ստացել է, թե ոչ:
Դատարանը հետազոտել է նաև <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի մենեջեր Բորիս Խաչատրյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` 08.05.2014թ. համար ունեցել են նախապես պատվիրած 4 սեղաններ՝ տարբեր միջոցառումների համար։ Նշված միջոցառումների հյուրերը ժամանել են այդ օրը երեկոյան` ժամը 18:00-ից մինչև 19։00-ի սահմաններում։ Բացի նշված սեղաններից, ընթացքում զբաղեցվել են ևս մոտ 4 սեղաններ, որոնք նախապես պատվիրած չեն եղել։ Նշված սրահի աստիճանահարթակից աջ գտնվել է Հայկի պատվիրած՝ 30-40 հոգանոց սեղանը, որտեղ ըստ իրեն, նշվում էր ծննդյան տարեդարձ։ Աստիճանավանդակից աջ՝ սրահի միջնամասում՝ բեմի դիմացի հատվածում, դրված է եղել Արմանի պատվիրած սեղանը, ում աոիթը չի մտաբերել։ Սրահի աստիճանավանդակից աջ՝ վերջնամասում, դրված է եղել Սամսոնի պատվիրած սեղանը, ովքեր 15-20 հոգով նշել են ծննդյան տարեդարձ։ Աստիճանավանդակի դիմաց՝ սրահի վերջնամասում, գտնվել է Գագիկի պատվիրած սեղանը՝ 30-40 անձի համար, ովքեր նշել են հարսանյաց արարողություն։ Մինչև ժամը 23:00-ի սահմանները ամեն ինչ եղել է նորմալ, բոլորը պարել և ուրախացել են։ ժամը 23:15-ի սահմաններում գտնվել է սրահի բեմի աջակողմյան հատվածում, երբ նկատել է Գագիկի հյուրերից մեկը, ում աջ թևը կտրված էր, մոտեցել է Սամսոնի պատվիրած սեղանի հյուրերից մեկի կնոջը: Ենթադրել է, որ ամուսիններ են, քանի որ այդ կինը եղել է տղամարդու հետ։ Նկատել է, որ թևը կտրած անձը, ում անունը հետագայում պարզվել է Արթուր է, բռնել է տվյալ կնոջ ձեռքից, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել Սամսոնը՝ ում սեղանի հյուրն է եղել այդ աղջիկը։ Սամսոնը, մոտենալով նրանց, Արթուրի ձեռքից թույլ հրել է նրան, իր հասկանալով ասել` «մի կողմ գնա»։ Ինքը նրանցից գտնվել է 10-15 մետր հեռավորության վրա, իսկ պարահրապարակում պարելիս են եղել բազմաթիվ մարդիկ։ Նկատել է, որ Սամսոնի և Արթուրի միջև առաջացել է խոսակցություն։ Ընթացքում, տպավորություն է ստեղծվել, որ Սամսոնը Արթուրին հրավիրում է դուրս՝ զրուցելու, քանի որ սրահում հնչել է բարձր երաժշտություն։ Երբ նրանք քայլելով հասել են սրահի բեմի դիմաց, նրանց է մոտեցել մի երիտասարդ, ով ինչպես հետագայում պարզվել է, հանդիսացել է Գագիկի հյուրը։ Նշված երիտասարդը մի քանի վայրկյան Սամսոնի հետ զրուցելուց հետո, իր մտաբերմամբ, ձեռքով հարվածել է Սամսոնի դեմքին, որից հետո Սամսոնի դեմքին ձախ ձեռքով հարվածել է նաև Արթուրը, որից հետո Արթուրը և տվյալ երիտասարդը ձեռքերով խառը հարվածներ են հասցրել Սամսոնին, սակայն Սամսոնի կողմից հարվածներ չի նկատել։ Այդ պահին նրանք երեքով խառնվել են պարահրապարակում պարող մարդկանց, որտեղ պարելիս են եղել բոլոր սեղաններից հյուրեր, այդ ընթացքում տիրել է խառնաշփոթ և քաոսային իրավիճակ, որի ընթացքում անջատվել է երաժշտությունը, ինքը չի կարողացել կողմնորոշվել, թե ով ում է հարվածում, քանի որ նրանք խառնվել են պարողների հետ։ Երբ անջատվել է երաժշտությունը, լսել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սակայն չի կարողացել մտաբերել, թե ով ում է հայհոյել։ Միջամտել է ռեստորանի ողջ անձնակազմը և անվտանգության աշխատակիցները, որի ընթացքում ստեղծվել է տպավորություն, որ բազմությունը, որի մեջ են եղել կանայք և երեխաներ, ցանկանում են դուրս պրծնել և շարժվել են դեպի աստիճանավանդակի ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ նկատել է, թե ինչպես է թևը կտրած անձը` Արթուրը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով մոտենում և բարձրանում աստիճանավանդակի աջ կողմում դրված` Հայկի պատվիրած սեղանի փա և սեղանից վերցնելով ապակյա շշեր և բաժակներ՝ դրանք անկանոն շպրտել բազմության վրա, որի ընթացքում սեղանի վրայով վազել է մի ծայրից մյուսը։ Այդ ընթացքում փորձել է մարդկանց անվնաս իջեցնել ներքև։ Այդ ժամանակ անվտանգության աշխատողները մոտեցել են Արթուրին և փորձել են վերջինիս հանգստացնել և վայր իջեցնել սեղանից, սակայն նա չի ենթարկվել և շարունակել է սեռական բնույթի հայհոհանքներ հասցնելով `բաժակներ և ապակյա շշեր շպրտել բազմության վրա։ Երբ անվտանգության աշխատակիցները մի կերպ իջեցրել են Արթուրին սեղանից, ամբողջ սրահը գրեթե դատարկվել է, քանի որ բոլոր հաճախորդները դուրս են փախել։ Երբ Արթուրը շշեր է նետել, ինքը նկատել է, թե ինչպես է դրանից մեկը կպել մի տարեց տղամարդու գլխին, որի հետևանքով նա սկսել է արյունահոսել։ Նշված անձն իր իմանալով հանդիսացել է Աամսոնի հյուրը։ Այնուհետև, ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, ովքեր վիճաբանության մասնակիցներին բերման են ենթարկել։ Վիճաբանությունը տևել է 10-15 րոպե, որի ընթացքում հնչել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սրահից խուճապահար փախել են հաճախորդներ՝ նույնիսկ առանց հաշիվը փակելու, սակայն մյուս օրը եկել և փակել են հաշիվները։ Տվյալ վիճաբանության ժամանակ վնասվել է ռեստորանի գույքը, կոտրվել են բազմաթիվ ափսեներ և բաժակներ, խանգարվել է ողջ ռեստորանի բնականոն աշխատանքը։
Նշել է, որ չի ճանաչել այն երիտասարդին, ով իր պատկերացմամբ սկսել է վիճաբանությունը։ Վերջինս եղել է միջին հասակի, միջին կազմվածքի, հագուստը և այլ տվյալներ չի հիշում, տեսնելու դեպքում միգուցե ճանաչի։ Սամսոնին նախկինում նույնպես չի ճանաչել, վերջինս ունեցել է միջին հասակ, միջին կազմվածք, եղել է ամրակազմ, կլորավուն դեմքով, թուխ մաշկով, կրել է մուգ հագուստներ։ Հստակ չի կարող նշել, թե Սամսոնի և Գագիկի, ինչպես նաև այլ սեղանակիցների կողմից հրավիրված անձինք մասնակցել են վիճաբանությանը, թե ոչ, քանի որ վիճաբանությունը եղել է պարահրապարակում պարող բազմության մեջ։ Վիճաբանության հետևանքով ռեստորանին պատճառվել է մոտ 80.ՕՕՕ-ից 100.000 ՀՀ դրամի վնաս, սակայն որևէ մեկի նկատմամբ բողոք և պահանջ չունեն։
Մեջբերված ցուցմունքներից հետևում է, որ վեճի առիթ է հանդիսացել այն, որ ամբստանյալ Ա.Վարդանյանը երկու անգամ, այդ թվում նաև` դիտողության արժանանալուց հետո, մոտեցել է <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում գտնվող իրեն անծանոթ մի կնոջ, բռնել նրա ձեռքը, որի շուրջ էլ առաջացած խոսակցության ընթացքում ձեռքով հարվածել է ռեստորանի հաճախորդ Սամսոնի դեմքին, որից էլ առաջացել է ծեծկռտուքը։ Այլ խոսքով` վեճի առիթը և այն նածխաձեռնողը հանդիսացել է ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանը։
Ինչ վերաբերում է Դատարանի կողմից նշված այն հանգամանքին, որ Ա.Վարդանյանի գործողությունները պայմանավորված են եղել գործով չպարզված անձանց հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով, ապա պետք է փաստել, որ ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում, բացի ամբաստանյալի ցուցմունքից, նման հանգամանք հաստատող փաստական տվյալներ ձեռք չեն բերվել, այլ հակառակը հաստատվել է, որ ամբաստանյալի հակաբարոյական վարքագիծը, ինչն արտահայտվել է իրեն անծանոթ կնոջը անհանգստացնելով, պատճառ է հանդիսացել վեճի։
Դատարանը փաստել է նաև, որ առաջին հայացքից Ա.Վարդանյանի կողմից իրականացված գործողություններում, առկա է արարքի արտաքին նկարագրին՝ օբյեկտիվ կողմին բնորոշ այն բաղադրիչներից մեկը, որ արարքը կատարվել է հասարակական վայրում՝ <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում, ինչի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն է պատճառվել` երաժշտությունը դադարել է, մարդիկ սկսել են խուճապահար դուրս գալ։ Սակայն նրա կողմից իրականացված գործողությունները՝ մեղսագրված հանցանքի օբյեկտիվ կողմը, չի կարող դիտարկվել որպես հասարակական կարգի խախտմանը, անձանց անհանգստություն պատճառելուն, նրանց մեջ վախ, խուճապ առաջացնելուն, սեփական «ես»–ն ընդգծելուն ու այլոց շահերից վեր դասելուն ուղղված, դիտավորությամբ կատարված գործողություններ դատարանի կողմից հաստատված փաստերից ելնելով։ Ա.Վարդանյանի կողմից որպես գենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու մասին չի կարող վկայել նաև դատարանում հրապարակված, վկա Բ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքը, այն պատճառա¬բանությամբ, որ վերջինս, նախաքննությամբ տրված իր երկու ցուցմունքներում հայտնել է խիստ հակասական տեղեկություններ, ավելին` հայտնել է այնպիսի տվյալներ, որոնք հետագայում կամ չեն հաստատվել կամ հերքվել են։ Մասնավորապես, վերջինիս կողմից աոաջին ցուցմունքում հայտնած այն տեղեկությունը, թե խուլիգանությունը դադարել է ռեստորանի անվտանգության աշխատակիցների միջամտությունից հետո միայն, հերքվել է նույն ռեստորանային համալիրի տնօրինության կողմից տրված պաշտոնական գրությամբ առ այն, որ ռեստորանն անվտանգության աշխատակիցներ չունի։ Ավելին՝ վկայի հայտնած տեղեկություններով ամբաստանյալի գործողությունների հետևանքով վնասվել է ռեստորանային համալիրի մեծաքանակ սպասքն ու այլ պարագաներ, մինչդեռ գործում առկա փաստաթղթերով հիմնավորվել է, որ ռեստորանն անվտանգության աշխատակիցներ չունի, իսկ հասցված վնասն աննշան է, ուստի ռեստորանային համալիրի տնօրինությունը պահանջ չի ներկայացնում։
Մինչդեռ, վկա Բորիս Խաչատրյանի ցուցմունքներում առկա դատարանի կողմից մատնանշված հակասությունները՝ կապված ռեստորանի անվտանգության աշխատակիցների միջամտելու կամ վնասված գույքի արժեքի գնահատման հետ, էական չեն և չեն կարող կասկածի տակ դնել նրա ողջ ցուցմունքի արժանահավատու¬թյունը։ Ավելին՝ վերջինիս ցուցմունքում որևէ հակասություն առկա չէ գործով ապացուցման ենթակա այն հանգամանքների վերաբերյալ, որոնք հաստատում են Արթուր Վարդանյանի կողմից որպես գենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հանգամանքը։ Դեռ ավելին՝ նշված հանգամանքը հաստատվել է գործով մեկ այլ վկա՝ Վլադիմիր Մանուկյանի ցուցմունքով, որը մասնավորապես հաստատում է, որ Ա.Վարդանյանը մի քանի անգամ մոտեցել է «Բելաջո» ռեստորանի հաճախորդներից մեկին, ինչի առթիվ դիտողության է արժանացել և դրա շուրջ պարզաբանումներ կատարելու ընթացքում իր հետ ռոստորանում գտնվող, գործով չպարզված անձի հետ նախահարձակ է եղել և հարվածներ հասցրել նույն ռեստորանի հաճախորդ Սամսոնին, այնուհետև, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով մոտեցել և բարձրացել է ռեստորանի աստիճանա¬վանդակի աջ կողմում դրված սեղանի վրա և սեղանից վերցնելով ապակյա շշեր և բաժակներ, սկսել է դրանք անկանոն շպրտել բազմության վրա։
Նշվածից հետևում է, որ վիճաբանությունը ծագել է քննությամբ չպարզված անձի կողմից ռեստորանում գտնվող կԽջը չմոտենալու և չանհանգստացնեքու վերաբերյալ ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանին ուղղված իրավաչափ պահանջից, ինչից հետո վերջինս, արհամարհելով հասարակության մեջ ընդունված համակեցության կանոնները, հնչեցրել է հայհոյանքներ և բարձրանալով ռեստորանի աստիճանավանդակի աջ կողմում դրված սեղանի վրա, սեղանից վերցնելով ապակյա շշեր և բաժակներ, դրանք անկանոն շպրտել է բազմության վրա։ Այնուհետև, Ա.Վարդանյանը դեպքի վայրում գտնվող վիճաբանության հետ որևէ առնչություն չունեցող անձանց ներկայությամբ, տվել է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրեր հանդիսացող պարկեշտության, պատշաճ վարքագծի կամ բարեկրթության հետ որևէ աղերս չունեցող սեռական բնույթի հայհոյանքներ և ապակյա տարաներ նետել կողմնակի անձանց վրա։ Բացի այդ, նրա վարքագիծը լուրջ անհանգստության է առաջացրել քաղաքացիների մոտ, քանի որ վիճաբանության հետևանքով ռեստորանաի երաժշտությունը դադարել է, մարդիկ սկսել են խուճապահար դուրս գալ։
Ինչ վերաբերում է վկա Բորիս Խաչատրյանի ցուցմունքում առկա հակասություններին, ապա պետք է նշել, որ վկան իր լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ռեստորանի անվտանգության աշխատակիցներին շփոթել է ոստիկանների հետ, ինչը չի բացառվում տեղի ունեցած խառնաշփոթ իրավիճակի պայմաններում, հաշվի առնելով նաև, որ ռեստորանում եղել են նաև առանց համազգեստի ոստիկանության ծառայողներ։
Բացի այդ, ռեստորանային համալիրի գույքին պատճառված վնասի չափի վերաբերյալ Բ.Խաչատրյանի նախնական դատողությունները որևէ կերպ չի կարող վկայել այն մասին, որ նրա հայտնած տեղեկությունները հավաստի չեն, քանի որ քրեական գործով, այդ թվում՝ դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ հաստատվել է, որ ռեստորանում առկա են եղել կոտրված ափսեներ, բաժակներ և շշեր, ինչը ևս հաստատում է, որ իրականում ռեստորանի գույքը վնասվել է։
Դատարանն անդրադառնալով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այն դիրքորոշմանը, որ խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է, եթե բացակայում են խուփգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով, նշել է հետևյալը. «Ա.Վարդանյանը 08.05.2014թ. գտնվել է ընկերոջ հարսանյաց արարողությանը։ Այսինքն՝ գնացել է ռեստորանային համալիր՝ խնջույքին մասնակցելու և զվարճանալու։ Գործով ձեռք բերված և որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել, որ նա ի սկզբանե նպատակ կամ դիտավորություն է ունեցել այդ օրր խախտել հասարակական կարգը, խաթարել ռեստորանի բնականոն աշխատանքը կամ անձանց պատճառել վախ, անհանգստություն, տագնապ։ Ավելին, այդպիսի դիտավորություն ամբաստանյալի մոտ ի հայտ չի եկել նաև այն բանից հետո, երբ հիշյալ և նախաքննության ընթացքում այդպես էլ ինքնությունը չպարզված կնոջը մոտենալուց հետո, նրան վայր են գցել գետնին և սկսկել են ծեծի ենթարկել։
Դատարանը փաստում է, որ այն պահից, երբ Վարդանյանի նկատմամբ գործադրվել է բռնություն, վերջինիս իրավիճակն ակամայից փոխվել է և նա, հանդիսանալով հաշմանդամ, ով չունի ձեռքերից մեկը, հետևաբար ֆիզիկական առումով ամեն պայմաններում հանդիսանում է խոցելի անձ, գտնվել է հուզական, ինչ-որ տեղ նաև վախեցած վիճակում։ Այս փաստը վկայում է այն մասին, որ անձը, արդեն իսկ ունենալով որոշակի ֆիզիոլոգիական խնդիրներ, գիտակցում է, որ չունի հավասար պաշտպանության հնարավորություն, ինչը ենթագիտակցորեն ավելի է բարձրացնում անձի հուզականության՝ տագնապի և վախի զգացումները, բարձրացնում վտանգներն իրական համարելու ու դրանք առավել ընդգծված գնահատելու հավանականությունը։ Նման՝ տագնապի, վախի զգացում Վարդանյանի մոտ առաջացել է այն պահից, երբ իրեն անհայտ անձինք իր համար անհասկանալի պատճառներով հանկարծակի սկսել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածել, իսկ ինքը, լինելով հաշմանդամ, չի ունեցել հավասարապես պաշտպանվելու հնարավորություն։ Հետևաբար, ծեծից խուսափելու և պաշտպանվելու նպատակով դրսևորել է որոշակի՝ տվյալ պայմաններում բնական համարվող ակտիվ վարքագիծ, որի ժամանակ չի բացառվում, որ ձեռքը վերցրած լինի շիշ, իսկ շարժումնեոի ընթացթում այն դուրս նետված լինի ձեռքից, ի սպառ նպատակ չունենալով դրանով հարվածել որևէ անձի՝ առավել ևս միջադեպի հետ որևէ առնչություն չունեցող Մայիս Երեմյանին>>:
Փաստորեն, համաձայն դատարանի կատարած վերլուծությունների՝ խուլիգանության կատարումը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է նախապես որոշված, պլանավորված լինի, հակառակ դեպքում, երբ այն կատարվում է որևէ միջոցառման ժամանակ, ապա ի սկզբանե այդ միջոցառման բնականոն ընթացքը խաթարելու նպատակ պետք է ունենա։
Դատարանի նշված մեկնաբանությունները հիմնազուրկ են, չեն համապատաս¬խանում այդ հանցագործության քրեաիրավական բնութագրին։ Ինչ վերաբերում է Արթուր Վարդանյանի արարքին՝ խուլիգանական դրդումներով կատարված լինելու հանգամանքին, ապա խուլիգանության հանցակազմի վերբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի մայիսի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 գործով կայացված որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «.... արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը>>։
Գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ Ա.Վարդանյանի և վիճաբանության մյուս մասնակիցների միջև ի սկզբանե բացակայել է նախկինում ձևավորված որևէ անբարյացակամ վերաբերմունքը, ավելին՝ վերջիններս միմյանց նախկինում չեն ճանաչել, իսկ վիճաբանության մասնակիցների սկզբնական վարքագիծը ուղղված Ա.Վարդանյանին՝ եղել է իրավաչափ, որի արդյունքում Ա.Վարդանյանը առաջինն է հարված հասցրել՝ ըստ էության, նախաձեռնելով ծեծկռտուքը։
Բողոքաբերը գտել է, որ Դատարանը` խախտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ գնահատելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջները, խեղաթյուրելով խուլիգանության հանցակազմի քրեաիրավական բովանդակությունը, գործում առկա ապացույցներից առանձնացրել և արժանահավատ է համարել քրեական գործով ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի՝ մեղադրանքից պաշտպանվելու նպատակով տրված ցուցմունքները և այդպիսի պայմաններում հաստատված է համարել, որ վերջինս գործել է առանց հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակի ու դիտավորության, նրա դրսևորած վարքագիծը հետևանք է եղել հուզական լարվածության` կապված նաև իր ֆիզիոլոգիական վիճակի հետ։
Գտել է, որ Դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վերոնշյալ դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Դատարանը գործում առկա փաստական տվյալները ոչ պատշաճ գնահատման արդյունքում սխալ իրավաբա¬նական գնահակատական է տվել Արթուր Վարդանյանի արարքին։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 103-րդ հոդվածի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54 –րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով, 376-381-րդ, 395-րդ հոդվածի 3-րդ կետով և 398-րդ հոդվածով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է Արթուր Վարդանյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 9-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/15 գործով կայացված դատավճիռը բեկանել, Արթուր Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և նշված հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում վերջինիս նկատմամբ նշանակել կատարված հանցագործության բնույթին և վտանգավորությանը համաչափ ազատազրկման ձևով պատիժ։

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, պաշտպանական կողմի պատասխան առարկությունները, տուժողի դիրքորոշումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրող Ա.Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. իրավաչափ է արդյոք ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ Դատարանի հետևությունները` այն ապացուցված և հիմնավորված չլինելու պատճառաբանությամբ:
Բարձրացված հարցին պատասխանելու նպատակով անհրաժեշտ է վերլուծության ենթարկել զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ կատարված խուլիգանության /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մաս/ քրեաիրավական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումներին ներկայացվող քրեադատավարական պահանջները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
<<«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտել[ն է], որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…):
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով`
(…):
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ
(…)>>:
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հանցակազմի առանձնահատկություններին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Շ.Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 նախադեպային որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը` երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբանումը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով` լայն և նեղ:
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կապերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործություն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը:
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝
(…)
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը:
16. Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը:
18.Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին): Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ,վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ: Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել:
(…) Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կոպիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է հետևյալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկայությամբ` հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում: Նշված հատկանիշներից որևէ մեկի բացակայության պարագայում արարքը խուլիգանություն որակվել չի կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը:
Այսպես` անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն)։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն։
Խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանը ձևավորել է Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները:
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում: (…)» (տե՛ս Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշումը):
Վերահաստատելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շ.Հախվերդյանի որոշմամբ արձանագրել է նաև, որ <<(…) խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն:
(…) արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ։ Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
(…) արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) (…) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
(…)>> (տես Շահեն Հախվերդյանի գործով 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումը):
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Ա.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2014 թվականի մայիսի 8-ին Երևան քաղաքի <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի 2-րդ հարկում մասնակցել է ընկերոջ նշանադրության արարողությանը, որի ժամանակ օգտագործել է ոգելից խմիչք։ Ժամը 23-ի սահմաններում, գտնվելով ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, մոտեցել է հարևանությամբ գտնվող սեղանի մոտ նստած անծանոթ կնոջ, բռնել է նրա ձեռքից և խոսակցություն ծավալել։ Նույն պահին նրանց է մոտեցել գործով չպարզված մի տղամարդ և պարզաբանում պահանջել Ա.Վարդանյանից։ Այդ կապակցությամբ վերջիններիս միջև վիճաբանություն է սկսվել, որի ընթացքում Ա.Վարդանյանը, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, այն է` աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի է ենթարկել ինքնությունը չպարզված անձնավորությանը, կանգնել է սեղանի վրա և սեղանին դրված ապակյա տարաները և սպասքի պարագաները գործադրելով որպես զենք` անկանոն նետել է ռեստորանային համալիրում գտնվող անձանց ուղղությամբ` իրական վտանգ ստեղծելով վերջիններիս կյանքի ու առողջության համար, ինչն արտահայտվել է պարահրապարակում կանգնած, միջոցառման մասնակիցներից, սույն գործով տուժող՝ Մայիս Թեմուրի Երեմյանի գլխի շրջանում ստացած մարմնական վնասվածքով։ Վնասել է նաև <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի գույքը։
Այդ կերպ, Ա.Վարդանյանը դիտավորյալ գործողություններով խանգարել է հաճախորդների հանգիստը, խաթարել ռեստորանային համալիրի բնականոն աշխատանքը։
Առաջին ատյանի դատարանը 09.12.2015 թվականի դատավճռով Արթուր Էդուարդի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել է անմեղ և արդարացրել` հանցակազմի բացակայությամբ, դատավճռի հիմքում դնելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցները.
Ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի դատաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մասնագիտությամբ ռեժիսոր է և հանդիսանում է բազմաթիվ՝ այդ թվում նաև հայրենասիրական թեմաներով նկարահանված, ֆիլմերի ու տեսահոլովակների հեղինակ։ Իր աշխատանքի համար բազմիցս խրախուսվել է, ստացել պարգևներ։
2014թ. մայիսի 8-ին գնացել է <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիր` մասնակցելու ընկերոջ հարսանյաց արարողությանը։ Ժամը 23։00-ի սահմաններում, երբ հարսանյաց արարողությունը մոտենում էր ավարտին, հարևան սեղանի շուրջ նկատել է հայուհուն բնորոշ, արտահայտված դիմագծերով մի կնոջ, ում կերպարը` որպես մասնագետի, հետաքրքրել է իրեն, քանի որ նման արտիստիկ արտաքինով կին փնտրում էր շատ վաղուց։ Փորձել է մոտենալ, ծանոթանալ և առաջարկել նկարահանվել «Հայոց ցեղասպանության 100 ամյակի հետ կապված», իր կողմից նկարահանվելիք ֆիլմում։ Մոտենալով նրան, սակայն, չի հասցրել կատարել իր` ֆիլմում նկարահանվելու առաջարկը։ Մասնավորապես, ներկայացել է, հայտնել մասնագիտությունը, որից հետո հետևից ինչ-որ մեկը քաշել է իրեն, վայր գցել և սկսել ոտքերով, ձեռքերով հարվածել իրեն, ինչի հետևանքով գլխի հատվածում ստացել է բազմաթիվ վնասվածքներ։ Ստեղծվել է խառնաշփոթ իրավիճակ, փորձել է պաշտպանվել, ինչ-որ տեղ` նաև փրկվել, և քանի որ դեպի աստիճանավանդակը փախչելու հնարավորություն չի ունեցել, բարձրացել է դեպի աստիճաններ տանող ուղղությամբ դրված սեղաններից մեկի վրա` փախչելու նպատակով։ Վախեցած վիճակում սեղանի վրայով դեպի աստիճանները քայլելու ժամանակ, չի բացառում, որ ոտքերով գետնին թափած լինի սեղանին դրված սպասքեղենն ու շշերը, բայց դրանց միտումնավոր ոտքերով չի հարվածել ինչ-որ անձանց վնաս պատճառելու, առավել ևս` հասրակական կարգը խախտելու նպատալով։ Այդ` քաոսային, խառնաշփոթ իրավիճակում իր վրա նետել են տարբեր առարկաներ` այդ թվում նաև` շշեր։ Իրավիճակը հանդարտեցնելու համար սեղանի վրա կանգնած ժամանակ բղավել է ու խնդրել, որ այլևս իրեն չհարվածեն։ Այդ ժամանակ մի ձեռքով վերցրել է շիշ, որպեսզի այդ կերպ գոնե վախեցնի իր վրա առարկաներ նետող մարդկանց ու փորձի նրանց ետ պահել իրեն ծեծի ենթարկելուց, սակայն շիշը սահել է իր ձեռքից, որը, հնարավոր է, որ պատահականորեն դիպած լինի անձի, ով ընդհանրապես որևէ առնչություն չի ունեցել միջադեպի հետ։ Այսինքն, ինքը նպատակաուղղված որևէ մեկին մարմնական վնասվածք պատճառելու համար շիշ կամ որևէ այլ առարկա չի նետել։
Պնդել է, որ տվյալ կնոջը մոտեցել է 1 անգամ, երբ նա նստած է եղել սեղանի շուրջ` դստեր հետ, այդ ժամանակ իրեն որևէ անձ չի մոտեցել, չի զգուշացրել, որպեսզի անծանոթ կնոջը չմոտենա, հակառակ պարագայում երկրորդ անգամ ինքը նրան չէր մոտենա։ Ելնելով իրեն հասցված հարվածների ուժգնությունից, կարծում է, որ իրեն ծեծի են ենթարկել 6-7 անձ։ Տուժող Մայիս Երեմյանին տվյալ օրը ընդհանրապես չի տեսել։
Զղջում է, որ իր գործողությունների հետևանքով խախտվել է այն մարդկանց անդորրը, ովքեր այդ օրը եկել էին ուրախանալու, բացի այդ, զղջում է նաև, որ մոտեցել է տվյալ կնոջը, քանի որ, եթե չմոտենար վերջինիս, չէր ստեղծվի այդ քաոսային իրավիճակը։ Միևնույն ժամանակ, սակայն ցանկանում է նշել ու ևս մեկ անգամ հաստատել այն, որ ինքը հասարակական կարգը խախտելու որևէ միտում, դիտավորություն չի ունեցել որևէ մեկի հասցեին անվայել խոսքեր չի ասել։
Ամբաստանյալը հայտնել է նաև, որ մանուկ հասակում` 4 տարեկանում, ավտովթարի հետևանքով կտրվել է իր ձեռքի կեսից ավելին ու դրա հետևանքվ դարձել է հաշմանդամ։ Դրա հետ պայմանավորված` որոշակի բարդույթներից ելնելով էլ հասարակության մեջ երբեք չի փորձել ներկայանալ որպես հաշմանդամ, խղճահարություն հարուցել իր շրջապատում։ Թեկուզ վնասված ձեռքով, սակայն միշտ փորձել է շրջապատին ներկայանալ որպես հասարակության լիարժեք անդամ։
Հայտնել է, որ որևէ դիտավորություն չի ունեցել դեպքի օրը կռիվ ստեղծելու, ավելին, վերցնել շիշ և այն նետել ներկա գտնող որևէ անձի վրա, խախտել հասարակական կարգը։ Չի բացառում, որ բղավել է, աղմկել, սակայն այն ուղղված է եղել իրեն հարվածող անձին։ Խառնաշփոթ իրավիճակը տևել է կարճ, այնուհետև եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, դադարեցրել քաշքշուկն ու բերման ենթարկել մի շարք անձանց, այդ թվում նաև իրեն, որից հետո իր խնդրանքով իրեն տարել են հիվանդանոց` առաջին բուժ. օգնություն ցուցաբերելու նպատակով։
Հիշում է, որ, ստեղծված խառնաշփոթին ռեստորանի անվտանգության աշխատակիցները չեն միջամտել, իսկ դեպքի օրը, թեև օգտագործել է միջին քանակի ալկոհոլ, սակայն գիտակցել է իր գործողությունների նշանակությունը և այն չի ազդել իր վարքագծի վրա։ Պնդել է, որ վկաների կողմից դատարանին հայտնած այն տվյալները, թե իբր տվյալ կնոջը մոտեցել է երկու անգամ` չեն համապատասխանում իրականությանը։
Տուժող Մայիս Երեմյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2014 թվականի մայիսի 8-ի`ն դստեր և կնոջ հետ միասին գնացել են <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիր` դստեր ընկերուհու ծննդյան տարեդարձը նշելու։ Ռեստորանում գտնվելու ընթացքում օգտագործել է մեկ-երկու բաժակ խմիչք, որից հետո խառնաշփոթ ու կռիվ է սկսվել պարահրապարակում։ Անհանգստանալով դստեր համար` վեր է կացել, առաջացել 4-5 մետր և այդ պահին տեսել է մի անձնավորության` սեղանին կանգնած, բայց որ նա շիշ նետելուց լինի` չի տեսել։ Խառնաշփոթի ընթացքում շիշ Է դիպել իրեն` ճակատային հատվածում, որի հետևանքով ուշաթափվել է ու ընկել։ Երբ վեր է կացել, կնոջ և մի անծանոթ տղամարդու օգնությամբ իջել է ներքև, սակայն աստիճաններով իջնելու պահին` աստիճանավանդակի վրա, ձեռքով` ետևից հարվածել են իրեն` այս այնգամ արդեն աչքի հատվածում։ Լվացվել է, հանել արյունոտ շորերը` շապիկը և վերնաշապիկը, ապա ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բերման է ենթարկվել ոստիկանության բաժին։ Բաժնում հրաժարվել է գնալ հիվանդանոց` բուժօգնություն ստանալու, քանի որ անհանգստացած է եղել կնոջ և դստեր համար։
Չի տեսել, թե պարասրահում ով է հարվածել իրեն, սակայն տեսել է, թե ինչպես իրենից հեռու գտնվող սեղաններից մեկից շիշ էին նետում։ Վկան դատարանում բառացի ասել է, որ` «շիշ էր, որ ֆռում էր օդի մեջ»։ Չգիտի, թե իրեն հարվածել են պատահաբար, թե միտումնավոր, սակայն մինչ այդ արտառոց որևէ բան չի նկատել։
Աներորդու` Սամսոն Ուզունյանի առումով վկան նշել է, որ վերջինիս հետ կապ չունի և նրան վերջին անգամ տեսել է 2015թ. մայիսի 7-ին` աներոջ թաղման արարողության ժամանակ։ Տվյալ օրը <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում նրան չի տեսել և չգիտի, թե արդյոք վերջինս այդ օրը ներկա է գտնվել այնտեղ, թե ոչ, նրա` գտնվելու մասին կինը նույնպես որևէ բան չի ասել իրեն, քանի որ ինքը աներորդու հետ հարաբերություններ չունի։
Դատարանը` նկատի ունենալով, որ տուժող Մ.Երեմյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել որպես վկա տրված նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ «/…/ Երբ սկսվել է վիճաբանությունը, նստած է եղել իրենց սեղանին, ապա վեր է կացել, գնացել դեպի պարահրապարակ, որպեսզի դստերը որևէ բան չպատահի։ Այդ ժամանակ նկատել է մի անձի, ով բարձրացել էր սեղանի վրա և շշեր էր նետում։ Այդ պահին մի շիշ դիպել է իրեն` գլխի հատվածում, որի հետևանքով ընկել է։ Չի նկատել, թե որ կողմից է շիշը շպրտվել իր վրա (…)>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է, որ տեսել է մի անձի` սեղանին կանգնած, բայց հստակ չի կարող ասել, թե ով էր նա կամ ինպիսի առնձնահատկություններով էր տարբերվում մյուսներից։ Բացի այդ, տեսել է, որ սրահում շշեր են նետվում այս ու այն կողմ։
Չի տեսել, թե ով է իր վրա շիշ նետել և հատկապես ում կողմից նետված շշից է ստացել իր մարմնական վնասվածքը։ Բացի այդ, չի տեսել նաև թևը վնասված անձնավորության` ձեռքին շիշ։
Վկա Վլադիմիր Արսենի Մանուկյանի դատաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ աշխատում է <<Բելաջ>> ռեստորանային համալիրում` որպես մատուցող։
Նշել է, որ 08.05.2014թ.-ին <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում տեսել է մի տղամարդու` վնասված թևով, ում ձեռքը կամ հագուստի թևի հատվածը մշտապես գտնվել է գրպանում։ Վերջինս սեղանին կանգնած շշեր է նետել, սակայն չի մտաբերում, թե կոկրետ որ ուղղությամբ է դրանք նետել։ Առաջացած խառնաշփոթի, ինչպես նաև ոստիկանների ժամանման հետևանքով չի կարողանում մտաբերել, արդյոք ռեստորանային համալիրի անվտանգության աշխատակիցները միջամտել են տվյալ խառնաշփոթին, թե ոչ։
Դեպքի հետ կապված այլ մանրամասնություններ չի մտաբերում, բացի այդ, տվյալ օրը <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում ներկա գտնված անձանցից որևէ մեկին նախկինում չի տեսել։ Չի մտաբերում նաև, թե նետած շշերը կամ դրանցից մեկը ռեստորանային համալիրում ներկա գտնված անձանցից որևէ մեկին դիպել են, թե ոչ, դրա հետևանքով որևէ մեկը ուշագնաց եղել կամ մարմնական վնասվածք ստացել է, թե ոչ։
Վկա Վլադիմիր Արսենի Մանուկյանը, դատարանին փաստական հանգամանքները ներկայացնելիս, ցուցմունքում իր տեսած անձի կողմից շիշ նետելու դրվագը նկարագրելիս <<շիշ>> բառը օգտագործել է ինչպես եզակի, այնպես էլ հոգնակի ձևերով։
Վկա Վահան Գևորգի Ավետիսյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ աշխատում է <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում` որպես մատուցող։
08.05.2015թ.-ի երեկոյան ռեստորանային համալիրի սրահում նկատել է խառնաշփոթ, մասնավորապես, սկսվել է աղմուկ-աղաղակ, ներկա գտնվող հաճախորդները դադարել են պարել։ Այդ պահին իր կողքին է գտնվել մի կին, ում ինքնազգացողությունը կտրուկ վատացել էր այդ աղմուկից, վերջինս նստել էր, թեքել գլուխը։ Ինքն էլ, տեսնելով նրա վիճակը, անհանգստացել է, դուրս է եկել սրահից` վերջինիս համար ջուր բերելու։ Քանի որ այդ խառնաշփոթի հետևանքով եղել են մարդիկ, ովքեր փակել էին բեմի հատվածը, այդ կերպ նաև իր տեսադաշտը` որևէ այլ բան չի տեսել։
Նշել է, որ սրահում նկատել է մի միջահասակ տղամարդու, ով սեղանին կանգնած, շշեր է նետել։ Ըստ իր` վերջինսիս ձեռքը եղել է վնասված, քանի որ օգտագործել է միայն մի ձեռքը, իսկ մյուսը կամ հագուստի թևի հատվածը եղել է գրպանում։ Տեղեկացված չէ, թե այդ ամենը ինչով է ավարտվել, քանի որ կրկին դուրս է եկել սրահից, իսկ մի քանի րոպեների ընթացքում ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ խառնաշփոթը դադարել է։
Հայտնել է նաև, որ սեղանին կանգնած անձնավորությունը շշեր է նետել հատակի ուղղությամբ, սակայն չի տեսել, թե դրանք դիպել են ներկա գտնվողներից որևէ մեկին, թե ոչ, բացի այդ, չի նկատել նաև մարմնական վնասվածք ստացած կամ վիրավորված անձանց։
Վկա Վահան Գևորգի Ավետիսյանը, դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Արթուր Էդուարդի Վարդանյանին, նշել է, որ վերջինիս թևի հատվածը նմանեցնում է 08.05.2014թ. <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում սեղանին կանգնած այն անձնավորությանը, ում ձեռքը նույնպես վնասված էր։
Վկա Արթուր Հարությունի Ղազարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ աշխատում է <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում` որպես մատուցող։
Նշել է, որ 08.05.2014թ. <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում տեղի է ունեցել վիճաբանություն` կռիվ, սակայն ինչն է հանդիսացել կռվի առիթ կամ ովքեր են վիճաբանել, իրեն հայտնի չէ։ Քանի որ սրահը եղել է մարդաշատ, հնչել է բարձր երաժշտություն, այլ մանրամասնություններ չի տեսել, չգիտի։ Միայն տեսել է մի անձնավորության` սեղանին կանգնած, սակայն, քանի որ զբաղված է եղել սեղանների սպասարկամամբ, ուշադրություն չի դարձրել վերջինիս գործողություններին։ Վիճաբանության ժամանակ ռեստորանի մի հատվածում երաժշտությունը դադարել է և կարծում է, որ եղել են հիմնավոր պատճառներ` միջոցառումը դադարեցնելու համար։ Գործողությունների ակտիվությամբ կամ արտաքին տվյալներով տարբերվող անձանց չի նկատել։
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է վկա Ա.Ղազարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել որպես վկա տրված նրա նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ` <<(…) 2014թ. մայիսի 8-ին գտնվել է աշխատավայրում, զբաղվել իր գործունեությամբ։ Տվյալ օրը ռեստորանային համալիրը մարդաշատ էր, կային տարբեր առիթներ` հարսանիք, ծնունդ։ Երեկոյան ժամին, նկատել է, թե ինչպես հարսանիքի սեղանից թևը վնասված մի անձ մոտեցել է պարասրահում պարող աղջիկներից մեկին, ում արտաքին տեսքը չի կարող նկարագրել, ինչ-որ բան է խոսել վերջինիս հետ։ Քանի որ հնչել է բարձր երաժշտություն, որևէ բան չի լսել։ Այնուհետև նրանց է մոտեցել մի տղա` ծնունդ նշող սեղանից, ում ևս չի ճանաչում և չի կարող նկարագրել, տեսնելուն պես չի կարող ճանաչել, քանի որ անընդհատ շարժի մեջ է եղել և մշտապես նրանց իր տեսադաշտում չի պահել, չի լսել, թե ինչ են խոսել։ Նկատել է նաև, որ թևը վնասված անձը ևս մեկ անգամ պարասրահում մոտեցել է մի աղջկա, սակայն չի կարող ասել, արդյոք դա այն նույն աղջիկն է եղել, թե ոչ։ Նրանց է մոտեցել մի տղա, որին ևս չի ճանաչում և չգիտի վերջինս հանդիսանում է նախկինում մոտեցած տղան, թե ոչ, քանի որ դեմքը չի տպավորվել` անընդհատ շարժի մեջ լինելու պատճառով։ Այդ անձանց ուշադրություն դարձրել է նաև այն ժամանակ, երբ նրանց միջև սկսվել է փոխադարձ քաշքշուք, աղմուկ, հաճախորդները շարժվել են միջադեպի ուղղությամբ։ Քանի որ ինքը նշված անձանցից գտնվել է որոշակի հեռավորության վրա և տեսադաշտը եղել է փակ այլ հաճախորդներով, չի տեսել, թե կոնկրոտ ով է հարվածել, քանի անգամ, ինչպես նաև այդ միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ չի լսել։ Իրեն չեն հարվածել, ինքը նույնպես որևէ մեկին չի հարվածել։ Այդ խառնաշփոթի ընթացքում նկատել է, որ թևը վնասված անձը բարձրացել էր սեղանին, սակայն, քանի որ հնչել է բարձր երաժշտություն, չի լսել, թե վերջինս ինչ է բղավել։ Իր մտաբերմաբ` տվյալ անձը շշեր է նետել գետնին։ Իր ներկայությամբ անձինք միմյանց չեն հարվածել, չեն ծեծել>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո պնդել է, որ դեպքի հետ կապված մանրամասնություններ չի հիշում, տեսել է, թե ինչպես է թևը վնասված անձը շշեր նետում գետնին, սակայն չի տեսել, թե դրա արդյունքում պարասրահում ներկա գտնվող անձանից որևէ մեկը վնասվածք ստացել է, թե ոչ:
Վկա Կարինե Երեմյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Մայիս Երեմյանի կինը։ 2014թ. մայիսի 8-ին ամուսնու և դստեր հետ միասին գտնվել են <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում։ Երեկոյան ժամը 22։00-ի սահմաններում, երբ պատրաստվել են դուրս գալ ռեստորանից, տաքսի են կանչել։ Այդ ժամանակ որոշել է պարասրահում ևս մեկ պար պարել` մինչև տաքսիի ժամանելը։ Ժամը 23։00-ի սահմաններում պարահրապարակում դստեր հետ պարելու ընթացքում ամուսինը մոտեցել է իրենց ու ասել, որ տաքսին ժամանել է։ Երբ դադարել է երաժշտությունը, հասկացել է, որ ինչ-որ բան է տեղի ունենում, պտտվել է և սրահում գտնվող երաժիշտների մոտ` աստիճանների կողմում, տեսել, որ ամուսնու գլխից արյուն է հոսում, ավելին, շապիկն ամբողջովին արյունոտ է։ Հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում լվացարանը, որից հետո օգնելով ամուսնուն, իջեցրել է նրան առաջին հարկ` լվացվելու։ Դուրս գալու պահին ոստիկանության աշխատակիցները, մոտենալով ամուսնուն, բերման են ենթարկել նրան, իսկ ինքը` կանչած տաքսիով գնացել է տուն։
Հայտնել է, որ մինչ պարելը, կողքի սեղանից ինչ-որ մի անձնավորություն մոտեցել է իրենց սեղանին և հեռացել, դրանից հետո ինքը գնացել է պարելու։ Տվյալ անձնավորության դեմքը չի հիշում և չի կարող նկարագրել։
Տեղեկացված չէ, թե ով է հարվածել ամուսնուն և ինչն է հանդիսացել հարվածելու պատճառը։ Տեսել է, որ պարահրապարակում շշեր են թռնում տարբեր կողմեր, սակայն չի նկատել, թե ով է իր ամուսնուն շշով հարվածել, քանի որ եղել է խառնված և <<աչքին բան չի երևացել>>։
Վկա Կարինե Երեմյանը դատարանին հայտնել է նաև, որ, երբ ամուսնուն իջեցնում էր առաջին հարկ` լվացվելու, տեսել է մի անձնավորության` սեղանին կանգնած` ձեռքով շիշ և ոտքով ափսեներ նետելիս, սակայն վերջինիս արտաքին տվյալները չի մտաբերում։ Չի կարող պնդել նաև, որ հենց նրա նետած շիշն է դիպել ամուսնու գլխին։ Վերջինիս կողմից նետած շիշը և ափսեները թափվում էին այն աստիճանների ուղղությամբ, որտեղով ինքը ամուսնուն էր իջեցնում։ Նշված անձնավորությունն իր կարծիքով ուներ ձեռքի հետ կապված խնդիր, քանի որ վրան կոստյում էր գցած։ Այլ անձանց չի տեսել, ովքեր շիշ են նետել, ինչպես նաև չգիտի, թե ում կողմից նետված շիշն է դիպել ամուսնուն։
Դատարանն` արձանագրելով, որ վկա Երեմյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ` որոշում է կայացվել հրապարակել որպես վկա նրա կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ` « /…/ Այդ պահին սկսվել է անսպասելի խառնաշփոթ, բոլորը խառնվել են իրար, որի ժամանակ նկատել է, որ աստիճանների կողքի սեղանի վրա կանգնած է մի մարդ, ում չի կարող նկարագրել, տեսնելուց էլ չի ճանաչի, միայն իր մոտ տպավորվել է այն հանգամանքը, որ այդ տղամարդու թևը հավանաբար չկար, քանի որ հագին կար կոստյում, նկատվում էր, որ կոստյումի թևը դատարկ է։ Վերջինս կանգնած էր սեղանի վրա, մի ձեռքով և ոտքով նետում էր սեղանի վրա առկա տարաները` ապակյա շշեր, որոնցից օղու շիշը դիպել է ամուսնու գլխին, որի հետևանքով ամուսնու գլխից սկսել է արնահոսել։ Ուրիշ մարդ չի տեսել, որ սեղանից նմանատիպ բաներ նետեր կամ սեղանի վրա բարձրացած լիներ, միայն տեսել է այն մարդուն, ով, մի ձեռքով նետում էր, իսկ ոտքով հարվածելով գցում գետնին այդ ապակյա տարաները և սպասքեղենը, որոնցից նաև ընկել էին աստիճանների վրա։ Ինչից և ենթադրում է, որ նրա նետած օղու շիշն է դիպել ամուսնու գլխին (…)>>։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկա Կարինե Երեմյանը պնդել է, որ չի տեսել, թե ով է հարվածել ամուսնուն, սակայն ենթադրում է, որ հարվածը կարող էր լինել սեղանին կանգնած շիշ նետող անձի կողմից։ Չի կարողացել բացատրել նաև նախաքննության ընթացքում նման տվյալներ հայտնելու պատճառները։
23.05.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Բորիս Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ` <<(…) 2012թ.-ից աշխատում է <<Բելլաջո>> ռեստորանային համալիրում` որպես մենեջեր։ Ռեստորանի հիմնական սրահը գտնվում է երկրորդ հարկում։ Հիմնականում հաճախորդները նախապես գալիս և պատվիրում են սեղաններ տարբեր միջոցառումների համար, թողնում են իրենց տվյալները, որպեսզի անհրաժեշության դեպքում կապ հաստատեն նրանց հետ։
08.05.2014թ.-ի համար ունեցել են նախապես պատվիրած 4 սեղաններ` տարբեր միջոցառումների համար։ Նշված միջոցառումների հյուրերը ժամանել են այդ օրը երեկոյան, ժամը 18։00-ից մինչև 19։00-ի սահմաններում։ Բացի նշված սեղաններից, ընթացքում զբաղեցվել են ևս մոտ 4 սեղաններ, որոնք նախապես պատվիրած չեն եղել։ Նշված սրահի աստիճանահարթակից աջ գտվում էր Հայկի պատվիրած` 30-40 հոգանոց սեղանը, որտեղ ըստ իրեն, նշվում էր ծննդյան տարեդարձ։ Աստիճանավանդակից աջ` սրահի միջնամասում` բեմի դիմացի հատվածում, դրված էր Արմանի պատվիրած սեղանը, ում առիթը չի մտաբերում։ Սրահի աստիճանավանդակից աջ` վերջնամասում, դրված էր Սամսոնի պատվիրած սեղանը, ովքեր 15-20 հոգի էին և նշում էին ծննդյան տարեդարձ։ Աստիճանավանդակի դիմաց` սրահի վերջնամասում, գտնվում էր Գագիկի պատվիրած սեղանը` 30-40 անձի համար, ովքեր նշում էին հարսանյաց արարողություն։ Մինչև ժամը 23։00-ի սահմանները ամեն ինչ եղել է նորմալ, բոլորը պարում և ուրախանում էին։ Ժամը 23։15-ի սահմաններում գտնվել է սրահի բեմի աջակողմյան հատվածում, երբ նկատել է Գագիկի հյուրերից մեկը, ում աջ թևը կտրված էր, մոտեցել է Սամսոնի պատվիրած սեղանի հյուրերից մեկի կնոջը։ Ենթադրել է, որ ամուսիններ են, քանի որ այդ կինը եկել էր տղամարդու հետ։ Նկատել է, որ թևը կտրած անձը, ում անունը հետագայում պարզվել է Արթուր է, բռնել է տվյալ կնոջ ձեռքից, այդ ժամանակ նրանց է մոտեցել Սամսոնը` ում սեղանի հյուրն էր այդ աղջիկը։ Սամսոնը, մոտենալով նրանց, Արթուրի ձեռքից թույլ հրել է նրան, իր հասկանալով ասել «մի կողմ գնա»։ Ինքը նրանցից գտնվել է 10-15 մետր հեռավորության վրա, իսկ պարահրապարակում պարելիս են եղել բազմաթիվ մարդիկ։ Նկատել է, որ Սամսոնի և Արթուրի միջև առաջացել է խոսակցություն։ Ընթացքում, տպավորություն է ստեղծվել, որ Սամսոնը Արթուրին հրավիրում է դուրս` զրուցելու, քանի որ սրահում հնչում էր բարձր երաժշտություն։ Երբ նրանք քայլելով հասել էին սրահի բեմի դիմաց, նրանց է մոտեցել մի երիտասարդ, ով ինչպես հետագայում պարզվել է հանդիսանում էր Գագիկի հյուրը։ Նշված երիտասարդը մի քանի վայրկյան Սամսոսնի հետ զրուցելուց հետո, իր մտաբերմամբ, ձեռքով հարվածել է Սամսոնի դեմքին, որից հետո Սամսոնի դեմքին ձախ ձեռքով հարվածել է նաև Արթուրը, որից հետո Արթուրը և տվյալ երիտասարդը ձեռքերով խառը հարվածներ են հասցրել Սամսոնին, սակայն Սամսոնի կողմից հարվածներ չի նկատել։ Այդ պահին նրանք երեքով խառնվել են պարահրապարակում պարող մարդկանց, որտեղ պարում էին բոլոր սեղաններից հյուրեր, այդ ընթացքում տիրել է խառնաշփոթ և քաոսային իրավիճակ, որի ընթացքում անջատվել է երաժշտությունը, չի կարողացել կողմնորոշվել, թե ով ում է հարվածում, քանի որ նրանք խառնվել էին պարողների հետ։ Երբ անջատվել է երաժշտությունը, լսել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սակայն չի կարողանում մտաբերել, թե ով ում է հայհոյել։ Միջամտել են ռեստորանի ողջ անձնակազմը և անվտանգության աշխատակիցները, որի ընթացքում ստեղծվել է տպավորություն, որ բազմությունը, որի մեջ են եղել կանայք և երեխաներ, ցանկանում են դուրս պրծնել և շարժվում էին դեպի աստիճանավանդակի ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ նկատել է, թե ինչպես է թևը կտրած անձը` Արթուրը, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով մոտենում և բարձրանում աստիճանավանդակի աջ կողմում դրված` Հայկի պատվիրած սեղանի վրա և սեղանից վերցնելով ապակյա շշեր և բաժակներ, սկսել է դրանք անկանոն շպրտել բազմության վրա, որի ընթացում սեղանի վրայով քայլում էր մի ծայրից մյուսը։ Այդ ընթացքում փորձել է մարդկանց անվնաս իջեցնել ներքև։ Այդ ժամանակ անվտանգության աշխատողները մոտեցել էին Արթուրին և փորձում էին վերջինիս հանգստացնել և վայր իջեցնել սեղանից, սակայն նա չէր ենթարկվում և շարունակում էր սեռական բնույթի հայհոհանքներ հասցնելով բաժակներ և ապակյա շշեր շպրտել բազմության վրա։ Երբ անվատնգության աշխատակիցները մի կերպ իջեցրել են Արթուրին սեղանից, ամբողջ սրահը գրեթե դատարկվել էր, քանի որ բոլոր հաճախորդները դուրս էին փախել։ Երբ Արթուրը շշեր էր նետում, ինքը նկատել է, թե ինչպես է դրանից մեկը կպնում մի տարեց տղամարդու գլխին, որի հետևանքով նա սկսել է արյունահոսել է։ Նշված անձն իր իմանալով հանդիսացել է Սամսոնի հյուրը։ Այնուհետև, ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, ովքեր վիճաբանության մասնակիցներին բերման են ենթարկել։ Վիճաբանությունը տևել է 10-15 րոպե, որի ընթացքում հնչել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սրահից խուճապահար փախել են հաճախորդներ` նույնիսկ առանց հաշիվը փակելու, սակայն մյուս օրը եկել և փակել են հաշիվները։ Տվյալ վիճաբանության ժամանակ վնասվել է ռեստորանի գույքը, կոտրվել են բազմաթիվ ափսեներ և բաժակներ, խանգարվել է ողջ ռեստորանի բնականոն ընթացքը։
Նշել է, որ չի ճանաչել այն երիտասարդին, ով իր պատկերացմամբ սկսել է վիճաբանությունը։ Վերջինս միջին հասակի էր, ուներ միջին կազմվածք, հագուստը և այլ տվյալներ չի հիշում, տեսնելու դեպքում միգուցե ճանաչի։ Սամսոնին նախկինում նույնպես չի ճանաչել, վերջինս ունեցել է միջին հասակ, միջին կազմվածք, ամրակազմ էր, դեմքը կլորավուն, թուխ մաշկով, կրել է մուգ հագսուտներ։ Հստակ չի կարող նշել, թե Սամսոնի և Գագիկի, ինչպես նաև այլ սեղանակիցների կողմից հրավիրված անձինք մասնակցել են վիճաբանությանը, թե ոչ, քանի որ վիճաբանությունը եղել է պարահրապարակում պարող բազմության մեջ։ Վիճաբանության հետևանքով ռեստորանին պատճառվել էր մոտ 80.000-100.000 ՀՀ դրամ վնաս, սակայն որևէ մեկի նկատմամբ բողոք և պահանջ չունեն>>։
27.08.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևանի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Բորիս Խաչատրյանի լրացուցիչ ցուցմունքն այն մասին, որ` <<Նախկինում տրված ցուցմունքի ժամանակ նշել է, որ թևը վնասված անձը մոտեցել է Սամսոնի հյուրերից մեկի կնոջը։ Քանի որ այդ կնոջը տեսել է ռեստորան մտնելիս մի տղամարդու հետ, ենթադրել է, որ նա այդ տղամարդու կինն է։ Թևը վնասված անձը երկու անգամ է մոտեցել այդ կնոջը, առաջին անգամ սեղանի մոտ, երկրորդ անգամ` պարահրապարակում, որտեղից էլ սկսվել է վիճաբանությունը։ Նշել է, որ իրականում ռեստորանը անվտանգության աշխատակիցներ չունի, նախորդ ցուցմունքում շփոթել է անվտանգության աշխատակիցները ռեստորանի աշխատակիցների և ոստիկանների հետ։ Նախկին ցուցմունքում նշել է նաև, որ Սամսոնի դեմքին հարվածել է նրա հետ գտնված երիտասարդը, սակայն այդ մասին լսել է խոսակցությունների ընթացքում, ինքն անձամբ դա չի տեսել և հստակ այդ մասին ոչնինչ չի կարող հայտնել, քանի որ չի ճանաչում վերջինիս, չի ճանաչում նաև Սամսոնի դեմքին հարվածող անձին։ Նախկինում հայտնած գույքային վնասի չափի վերաբերյալ ասել է մոտավորապես>>։
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի` <<Դեպքի վայրում առկա են եղել կոտրված սպասք, արնանման հետքեր, թաշկինակ, վնասված կոշիկի կրունկ>>:
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի ոստիկաներ՝ Ա.Հակոբյանի, Հ.Շահնազարյանի, Վ.Գասկասյանի, Դ.Տիգրանյանի, Հ.Սանթրոսյանի, Ա.Թունյանցի զեկուցագրերը, համաձայն որոնց` 2014թ. մայիսի 08-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապի միջոցով ստացված հրահանգի համաձայն մեկնել են <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիր, որտեղ տեսել են պատառոտված և արյունոտված հագուստներով, հայհոյող և բղավող տարբեր քաղաքացիների, որոնց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 199 եզրակացությունը, համաձայն որի` «փորձաքննությանը ներկայացված 4 մարլյայի խծուծներով «Բելաջո» ռեստորանային համալիրի 1-ին հարկի աստիճանահարթակի առջևից, աստիճանահարթակի վրայից, 2-րդ հարկում` աստիճանահարթակի դիմացից և վերջին հատվածից աջ ընկած հատվածից վերցրած, կոշիկի կրունկի և Արթուր Վարդանյանի վերնաշապիկի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանել է մարդու և ըստ արյան АВО իզոշճաբանական համակարգի, առաջացել է արյան А խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից»։
Արթուր Վարդանյանի դատաբժշկական թիվ 1223 փորձաքննության եզրակացությունը, համաձայն որի` «Ա.Վարդանյանի մարմնական վնասվածքները՝ դեմքի, ձախ սրունքի շրջանի քերծվածքների, ստորակնակապճային, աջ այտային շրջանների վրա անցումով աջ աչքի վերին և ստորին կոպերի, աջ աչքի սպիտակուցաթաղանթի շրջանի արյունազեղումների, աջ գագաթային, ձախ քունքային, հարակից արյունազեղմամ` աջ առաջային քունքային շրջանների սալջարդ վերքերի, գանգուղեղային տրավմայի ձևով, հասցվել են՝ բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում պատճառել է առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից։ Ինչ վերաբերում է մարմնական վնասվածքների ծանրության աստիճանի առանձին-առանձին, ապա. դեմքի շրջանի քերծվածքները, ստորակնակապճային, աջ այտային շրջանների վրա անցումով աջ աջքի վերին և ստորին կոպերի, աջ աչքի սպիտակուցաթաղանթի շրջանի արյունագեղումների, աջ գագաթային, ձախ քունքային, աջ առաջային քունքային շրջանների սալջարդ վերքերի, գանգուղեղային տրավմայից տարանջատել հնարավոր չէ, որոնք պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ մնացած մարմնական վնասվածքներն, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»:
Դատարանում հետազոտվել և կողմերի ճանաչմանն է ներկայացվել նաև քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` դեպքի վայրից առգրավված արնանման հետքերը, կոշիկի կրունկը, թաշկինակը, կոտրված սպասքեղենն ու ամբաստանյալի հագուստները։
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Ա.Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից «Հաղորդումն ընդունելու մասին» արձանագրությունը /հատոր 1, գ.թ.1/, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի տարածքում կազմված զեկուցագրերը /հատոր 1, գ.թ. 2-7/, Բերման ենթարկելու մասին արձանագրությունը /հատոր 1, գ.թ. 10-22/ Անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրություններ /հատոր 1, գ.թ. 31-49/, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից 09.05.2014թ. կազմվազ զեկուցագիրը, Կրիմինալ մատյանը զննելու մասին արձանագրությունը /հատոր 1, գ.թ. 50-51/, անձանց սթափության աստիճանի վերաբերյալ փաստաթղթերը /հատոր 1, գ.թ. 54-73/, 09.05.2014թ. ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից կազմված Ա.Վարդանյանի բացատրությունը /հատոր 1, գ.թ. 74-75, 114-115/, 09.05.2014թ. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ-ում կազմված Արթուր Վարդանյանի որպես վկա հարցաքննության արձանագրությունը /հատոր 1, գ.թ. 85-87/, 15.05.2014թ-ին կազմված հանձնարարությունը /հատոր 1, գ.թ. 247-249/, 04.06.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնին ուղարկված ցուցումը /հատոր 1, գ.թ. 234-238/, 02.06.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի պետի կողմից տրված հանձնարարականը /հատոր 1, գ.թ. 231-232/, ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ-ի կողմից 10.06.2014թ.-ին տրված գրությունը /հատոր 2, գ.թ. 24-25/, 01.07.2014թ.-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից տրված գրությունը /հատոր 2, գ.թ. 29/, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի կողմից 09.07.2014թ.-ին տրված գրությունը /հատոր 2, գ.թ. 34/, 09.07.2014թ.-ին կազմված` «Քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացնելու միջնորդություն հարուցելու մասին» որոշումը /հատոր 2, գ.թ. 35-36/, ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից 11.07.2014թ.-ին տրված հանձնարարականը /հատոր 2, գ.թ. 37-40/, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի կողմից 30.07.2014թ.-ին տրված գրութունը /հատոր 2, գ.թ. 48/, ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից 07.11.2014թ.-ին տրված գրությունը /հատոր 2, գ.թ. 94-95/, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից 05.12.2015թ.-ին տրված ցուցմումը /հատոր 2, գ.թ. 162-163/, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի կողմից 05.03.2015թ.-ին տրված գրութունը /հատոր 2, գ.թ. 186/, 05.03.2015թ.-ին կայացված` քննիչին թիվ 13143714 քրեական գործով քրեական դատավարությանը մասնակցելուց հեռացնելու մասին որոշումը /հատոր 2, գ.թ. 187-189/, 31.03.2015թ.-ին <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի տնօրենի կողմից տրված գրությունը /հատոր 2, գ.թ. 208/, 14.04.2015թ.-ին Երևան քաղաքի դատախազի կողմից տրված ցուցումը, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի կողմից 27.04.2015թ.-ին տրված գրութունը /հատոր 2, գ.թ. 316-319/, 10.06.2015թ.-ին կազմված` Քրեական գործով մասն անջատելու վերաբերյալ որոշումը /հատոր 2, գ.թ. 322-323/։
Առաջին ատյանի դատարանը` հետազոտված ապացույցների ընդհանուր ամբողջությունը վերլուծելով և գնահատելով Շ.Հախվերդյանի վերաբերյալ 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, դրանք համադրելով մեղադրանքի ձևակերպման, գործով հավաքված ապացույցների հետ, ներքին համոզմամբ գտել է, որ հնարավոր չէ հանգել հիմնավոր հետևության առ այն, որ Ա.Վարդանյանը, ինչպես նշված է նրան առաջադրված մեղադրանքում, կոպիտ կերպով խախտել է հասրարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, այն է՝ աղմկել է և հայհոյել, բռնություն գործադրել` ծեծի է ենթարկել ինքնությունը չպարզված անձնավորությանը, կանգնել է սեղանի վրա և սեղանին դրված ապակյա տարաները և սպասքի պարագաները գործադրելով որպես զենք՝ անկանոն նետել է ռեստորանային համալիրում գտնվող անձանց ուղղությամբ` իրական վտանգ ստեղծելով վերջիններիս կյանքի ու առողջության համար, ինչն արտահայտվել է պարահրապարակում կանգնած, միջոցառման մասնակիցներից, սույն գործով տուժող՝ Մայիս Թեմուրի Երեմյանի գլխի շրջանում ստացած մարմնական վնասվածքով, խուլիգանության կատարման ընթացքում վնասել է նաև <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի գույքը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`ծ
<<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից>>:
Մեջբերված դրույթները՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ և 127-րդ հոդվածները համակարգային վերլուծության են ենթարկվել Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշման մեջ: Նշված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ.
<<(…) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
(…)
Նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունենալու օրենսդրական արգելքը բացառում է որևէ ապացույցի նկատմամբ կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելը (մյուս ապացույցների նկատմամբ այդ փաստական տվյալի ապացուցողական արժեքին առավելություն վերագրելը կամ այդ արժեքը նվազեցնելը), քանի դեռ այդ ապացույցը քրեադատավարական օրենսգրքով ամրագրված ընթացակարգով օրինականության, մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության, մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման և այլ սկզբունքների պահպանմամբ չի հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: (տե´ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ և 19-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Կ.Սարուխանյանի գործով կայացված նախադեպային որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. <<(…) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (…) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշման 27-րդ կետը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդված 1-ին մասի համաձայն`
<<Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է>>:
Նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է տրամաբանական, մտավոր գործունեություն, որի ընթացքում եզրահանգում է արվում քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույցի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության և գնահատության ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Դատարանի կողմից վկայակոչված և դատավճռի հիմքում դրված վերոհիշյալ ապացույցները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու համար` նկատի ունենալով հետևյալը.
Դատարանը` վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Շ.Հախվերդյանի վերաբերյալ 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 նախադեպային որոշումը, գտել է, որ նախ` վարույթն իրականացնող մարմինը չի կատարել գործի լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննություն։
Մասնավորապես, հարուցված քրեական գործի շրջանակներում չի պարզել, թե ինչից է առաջացել վեճը, որն է վեճի առիթը և առարկան և որ ամենակարևորն է, չի պարզել վեճը նախաձեռնողին։
Այլ խոսքով` Դատարանը փաստել է, որ նախաքննական մարմինը դեպքի առթիվ հարուցել է քրեական գործ` հիմք ընդունելով նաև այն, որ ծեծի է ենթարկվել Ա.Վարդանյանը, սակայն չի իրականացրել գործի հանգամանալից քննություն` չպարզելով ինչպես վեճը նախաձեռնողին, այնպես էլ՝ վիճաբանության շարժառիթը, ինչը թույլ կտար եզրահանգելու որևէ մեկի, այդ թվում` ամբաստանյալի` խուլիգանական դրդումներ ունենալու փաստի կամ դրա բացակայության մասին։
Միաժամանակ` Դատարանը հաստատված է համարել այն փաստը, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողությունները պայմանավորված են եղել ոչ թե գործով տուժող և միջադեպի հետ որևէ առնչություն չունեցող Մայիս երեմյանի հակաօրինական և հակաբարոյական գործողություններով, ով իրականում դեպքի օրը ռեստորանում գտնվելով չի աղմկել, չի հայհոյել և չի մասնակցել ծեծկռտուքին, այլ այն անձանց հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով, ովքեր գործով այդպես էլ ի հայտ չեն բերվել, չնայած այն փաստին, որ ռեստորանային համալիրից ոստիկանություն են բերման ենթարկվել թվով տաս անձինք։
Փաստորեն մի դեպքում Դատարանը դատողություն է կատարել այն մասին, թե նախաքննության ընթացքում չի պարզվել, թե ինչից է առաջացել վեճը, որն է հանդիսացել վեճի առիթը, առարկան և այն նախաձեռնողը, մեկ այլ դեպքում` հակասելով իր վերը նշված դատողությանը, որպես հաստատված փաստ արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողությունները պայմանավորված են եղել գործով չպարզված անձանց հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով։
Բացի այդ, Դատարանը քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելով ոչ լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի, իր հետևությունները կառուցել է քրեական գործում առկա ապացույցների միակողմանի վերլուծության և գնահատման հիման, ինչի արդյունքում խախտել է իր իսկ կողմից վկայակոչված քրեադատավարական նորմերի սկզբունքները:
Վերաքննիչ դատարանը` քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված արդարացման դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանք ենթարկելով վերլուծության` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ցուցմունքներն, որոնք դրված են արդարացման դատավճռի հիմքում, արժանահավատ չեն, չեն բխում ոչ միայն սույն քրեական գործի փաստական տվյալներից, այլ` իրարամերժ ու հակասական են:
Այսպես. ըստ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի ցուցմունքների` ինքը, ելնելով իր մասնագիտությունից, անծանոթ կնոջը նկարահանելու առաջարկ անելու նպատակով փորձել է մոտենալ նրան և ծանոթանալ, սակայն չի հասցրել, քանի որ հետևից ինչ-որ մեկն իրեն վայր է գցել, ապա ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել իրեն, իսկ ինքը պաշտպանվելու նպատակով բարձրացել է սեղաններից մեկի վրա և հնարավոր է, որ սեղանի վրա առկա սպասքեղենն ու շշերը թափված լինեն գետնին: Ինքն որևէ մեկի վրա առարկա չի նետել, այլ իր վրա են նետել տարբեր առարկաներ, այդ թվում` շշեր:
Պնդել է, որ մեկ անգամ է մոտեցել այդ կնոջը, երբ նստած է եղել սեղանի շուրջ` դստեր հետ, որի ընթացքում իրեն որևէ մեկը չի մոտեցել և չի զգուշացրել, որպեսզի անծանոթ կնոջը չմոտենա և, շարունակելով ցուցմունքը` նշել է, որ հակառակ դեպքում ինքը երկրորդ անգամ նրան չէր մոտենա:
Այնուհետև` պնդել է, որ <<Վկաների կողմից դատարանին հայտնած այն տվյալները, թե իբր տվյալ կնոջը մոտեցել է երկու անգամ` չեն համապատասխանում իրականությանը>>։
Բացի այդ, ըստ ամբաստանյալի ցուցմունքների` ինքը որևէ դիտավորություն չի ունեցել կռիվ սարքելու, ավելին` շիշ վերցնելու և այն ներկա գտնվող անձանց վրա նետելու: Չի բացառվում, որ աղմկել է, բղավել, սակայն այն ուղղված է եղել իրեն հարվածող անձին` չնկարագրելով իր իսկ կողմից մատնանշված որևէ անձի արտաքին տվյալները, ինչպես նաև այն, թե ինչով և հատկապես իր մարմնի որ մասերին է հարվածել անծանոթը:
Այնուհետև նույն ցուցմունքում նշել է, որ իր կարծիքով իրեն ծեծի են ենթարկել 6-7 անձ:
Վերոգրյալից հետևում է, որ Դատարանը բազմակողմանի ստուգման և իրավական վերլուծության չի ենթարկել ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի իրարամերժ ու հակասական ցուցմունքները, դրանք չի համադրել իր իսկ կողմից հետազոտված ու հրապարակված այլ ցուցմունքների հետ և օբյեկտիվ գնահատականի չի արժանացրել դրանք:
Այսպես. այն, որ ամբաստանյալն ի սկզբանե ոչ միայն գիտակցել է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլ ցանկացել է կատարել այդ գործողությունները, հաստատված և հիմնավորված են նաև սույն գործով մի շարք ականատես վկաների ցուցմունքներով, մասնավորապես.
Ականատես վկա` <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի մենեջեր Բորիս Խաչատրյանը դեպքի կապակցությամբ հայտնել է հետևյալը.
1. Մինչև ժամը 23:00-ն ամեն ինչ եղել է նորմալ, բոլորը պարում և ուրախանում էին:
2. 23:15-ին Գագիկի հյուրերից մեկը, ում թեև կտրված էր, մոտեցել է Սամսոնի պատվիրած սեղանի հյուրերից մեկի կնոջը և բռնել է նրա ձեռքից, որի ընթացքում նրան է մոտեցել Սամսոնը և թույլ հրել վերջինիս, ապա, իր հասկանալով ասել <<մի կողմ գնա>>:
Այնուհետև նրանց է մոտեցել Գագիկի հյուրերից մեկը, ով հարվածել է Սամսոնի դեմքին, որից հետո ձախ ձեռքով Սամսոնին հարվածել է նաև Արթուրը, իսկ Սամսոնի կողմից հարվածներ չի նկատել:
Այդ ընթացքում տիրել է խառնաշփոթ, քաոսային վիճակ, անջատվել է երաժշտությունը, բազմությունը, որի մեջ եղել են կանայք ու երեխաներ, շարժվել են դեպքի աստիճանավանդակ, որ դուրս պրծնեն:
3. Թևը կտրած անձը սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, բարձրացել է Հայկի պատվիրած սեղանի վրա և սեղանից վերցնելով ապակյա շշեր ու բաժակներ, սկսել է դրանք անկանոն նետել բազմության վրա և քայլել սեղանի մի ծայրից մյուսը:
Նրա գործողությունները մի կերպ դադարեցվել են այն պահին, երբ բոլոր հաճախորդները խուճապահար փախել են` նույնիսկ առանց հաշիվը փակելու:
Ինքը նկատել է, որ Արթուրի նետած շշերից մեկը կպնում է մի տարեց մարդու գլխին, ով, իր իմանալով հենց Սամսոնի հյուրն է, որի հետևանքով նա սկսել է արյունահոսել:
Դատարանը վկա Բ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքները գնահատելիս, հանգել է հետևյալին. <<Ա.Վարդանյանի կողմից որպես զենք օգտագործված առարկաների գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու մասին չի կարող վկայել նաև դատարանում հրապարակված, վկա Բ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքն` այն պատճառաբանությամբ, որ վերջինս, նախաքննությամբ տրված իր երկու ցուցմունքներում հայտնել է խիստ հակասական տեղեկություններ, ավելին` հայտնել է այնպիսի տվյալներ, որոնք հետագայում կամ չեն հաստատվել կամ հերքվել են։
Մասնավորապես վերջինիս կողմից առաջին ցուցմունքում հայտնած այն տեղեկությունը, թե խուլիգանությունը դադարել է միայն ռեստորանի անվտանգության աշխատակիցների միջամտությունից հետո միայն, հերքվել է նույն ռեստորանային համալիրի տնօրինության կողմից տրված պաշտոնական գրությամբ առ այն, որ ռեստորանն անվտանգության աշխատակիցներ չունի։ Ավելին` վկայի հայտնած տեղեկություններով ամբաստանյալի գործողությունների հետևանքով վնասվել է ռեստորանային համալիրի մեծաքանակ սպասքն ու այլ պարագաներ, մինչդեռ գործում առկա փաստաթղթերով հիմնավորվել է, որ ռեստորանն անվտանգության աշխատակիցներ չունի, իսկ հասցված վնասն աննշան է, ուստի ռեստորանային համալիրի տնօրինությունը պահանջ չի ներկայացնում։
Դատարանն անարժանահավատ է դիտում նշված վկայի ցուցմունքը կապված այն բանի հետ, որ շփոթել է ռեստորանի անվտանգության աշխատակիցներին ոստիկանների հետ այն պատճառաբանությամբ, որ գործի տվյալներով հիմնավորվել է, որ ոստիկանները դեպքի վայր են գնացել ոստիկանական կապի միջոցով ցուցում ստանալուց հետո, այսինքն, իրականացնելով իրենց ծառայողական պարտականությունները։ Հետևաբար, նրանք եղել են ոստիկանական համազգեստով ու դժվար թե նրանց հնարավոր լիներ շփոթել ռեստորանի այն անվտանգության աշխատակիցների հետ, որոնք հետագայում պարզվել են, որ չկան, իսկ հակառակ դեպքում անձանց հետ, ում հետ, փաստորեն վկան մշտապես աշխատում է նույն կազմակերպությունում և չէր կարող նրանց շփոթել ոստիկանների հետ>>։
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով Դատարանի վերոգրյալ պատճառաբանություններին` կապված վկա Բ.Խաչատրյանի ցուցմունքի արժանահավատության հետ, գտնում է, որ Դատարանը վկա Բ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքները գնահատելիս, դրանց արժանահավատության վերաբերյալ եկել է ոչ ճիշտ եզրահանգման` նկատի ունենալով, որ դրանցում առկա հակասությունները էական չեն, քանի որ ռեստորանի կողմից անվտանգության աշխատակիցներ չունենալու, հասցված վնասն աննշան լինելու և ռեստորանային համալիրի տնօրինության կողմից պահանջ չներկայացնելու հանգամանքները չեն կարող միանշանակ վկայել այն մասին, որ խուլիգանության դեպք տեղի չի ունեցել:
Վկա Բ.Խաչատրյանի վերը նշված նախաքննական ցուցմունքների վերլուծությունից հետևում է, որ խուլիգանության դրդապատճառն Ա.Վարդանյանի դրսևորած վարքագիծն է, այն, որ վերջինս անծանոթ կնոջը մոտենալու կապակցությամբ դիտողության արժանանալուց հետո, կրկին մոտեցել է վերջինիս, բռնել նրա ձեռքը, որի շուրջ էլ առաջացած խոսակցության ընթացքում ձեռքով հարվածել է ռեստորանի հաճախորդ Սամսոնի դեմքին, ապա հասարակության նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք և, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, բարձրանալով սեղանի վրա և հայհոյանքներ տալով, որպես զենք գործադրվող առարկաների գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն:
Այլ խոսքով` վեճի առիթը և այն նախաձեռնողը հանդիսացել է ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանը:
Դատարանը, դատավճռի հիմքում դրված մատնանշված վկայի ցուցմունքները գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ չի համադրել, քննության առարկա չի դարձրել դրանց արժանահավատության հարցը և օբյեկտիվորեն չի պատճառաբանել, թե մատնանշված ցուցմունքն որ մասով է արժանահավատ և որ մասով ոչ:
Ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի կողմից որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հանգամանքն իր հաստատումն է գտել նաև տուժող Մ.Երեմյանի, վերջինիս կնոջ` վկա Կ.Երեմյանի, ինչպես նաև սույն գործով անցնող մյուս վկաների` <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի մատուցողներ` Արթուր Ղազարյանի, Վահան Ավետիսյանի և Վլադիմիր Մանուկյանի ցուցմունքներում, որոնց համաձայն` ամբաստանյալը մի քանի անգամ մոտեցել է <<Բելաջո>> ռեստորանի հաճախորդներից մեկին, ինչի առթիվ դիտողության է արժանացել և, բարձրանալով ռեստորանի աստիճանավանդակի աջ կողմում դրված սեղանի վրա և սեղանից վերցնելով ապակյա շշեր և բաժակներ, դրանք անկանոն շպրտել բազմության վրա:
Վերոգրյալից բացի` Դատարանը դատաքննության ընթացքում լսելով վերոնշյալ վկաների դատաքննական ցուցմունքները, գտնելով, որ առկա են էական հակասություններ, հրապարակել է նաև վերջիններիս նախաքննական ցուցմունքները, սակայն դրանց արժանահավատության հարցը չի քննարկել մյուս ապացույցների համատեքստում և չի պատճառաբանել, թե ինչու է արժանահավատ համարում դատաքննական ցուցմունքները, որոնց միջև, ըստ էության առկա չեն լուրջ հակասություններ:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով Դատարանի պատճառաբանություններին այն մասին, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողությունները հետապնդել են պաշտպանվելու նպատակ և ուղղված են եղել այն անձանց, ովքեր իր նկատմամբ դրսևորել են հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագիծ, գտնում է, որ հիմնավորված և պատճառաբանված չէ և չի բխում սույն գործի փաստական տվյալներից` նկատի ունենալով հետևյալը.
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ երևում է, որ վիճաբանության մյուս մասնակիցների սկզբնական վարքագիծը` ուղղված Ա.Վարդանյանին, եղել է իրավաչափ, քանի որ Ա.Վարդանյանը` գիտակցելով, որ իր գործողություններն ուղղված հասարակական վայրում գտնվող անծանոթ կնոջը, որից արդեն իսկ ստացել էր դիտողություն, հակաօրինական են, գիտակցաբար, բացահայտ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը և անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորել <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրում գտնվող հասարակության նկատմամբ, ապա դիտավորությամբ շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները, բարձրացել է սեղաններից մեկի վրա և այնտեղ գտնվող սպասքը` հայհոյանքների ուղեկցությամբ նետել է դեպի հասարակությունը, որի հետևանքով էականորեն խաթարվել է ռեստորանի բնականոն աշխատանքը, հասարակության անդամների մեջ առաջացել է զայրույթ, վրդովմունք, պատճառվել է անհարմարություն և լուրջ անհանգստություն, վախի զգացում իրենց կյանքի և առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ:
Այսինքն, սույն գործով ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի դրսևորած գործողություններն ակնհայտորեն իրենց մեջ պարունակում են խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշները, ինչը բնութագրվում է հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման միաժամանակյա առկայությամբ:
Վերոգրյալ հիմնավորումներով Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում Դատարանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ գործով ձեռք բերված որևէ ապացույցներով չի հիմնավորվել, որ ամբաստանյալն ի սկզբանե նպատակ կամ դիտավորություն է ունեցել այդ օրը խախտել հասարակական կարգը, խաթարել ռեստորանի բնականոն աշխատանքը կամ անձանց պատճառել վախ, անհանգստություն, տագնապ:
Ինչ վերաբերում է Դատարանի պատճառաբանություններին այն մասին, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը գործել է առանց հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակի ու դիտավորության, նրա դրսևորած վարքագիծը հետևանք է հուզական լարվածության` կապված նաև իր ֆիզիոլոգիական վիճակի հետ, ապա Վերաքննիչ դատարանը` ելնելով գործի հանգամանքներից, արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով իրեն մեղսագրված արարքը կատարել է խուլիգանական մղումներով` հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, վերջինիս վարքը հանդիսացել է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ, և թելադրված է <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիում գտնվող հասարակությանը հակադրվելու և նրանց հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ:
Այսինքն` ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով և զուգորդվել են հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ և հասարակության նկատմամբ դրսևորած բացահայտ արհամարհանքով:
Բացի այդ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ձեռք բերված որևէ ապացույցով չի հաստատվում, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը գտնվել է հուզական լարված վիճակում, ավելին` վերջինս իր ցուցմունքով մասնավորապես հայտնել է, որ 4 տարեկանում ավտովթարի հետևանքով կտրվել է իր ձեռքի կեսից ավելին ու դրա հետևանքվ դարձել է հաշմանդամ։ Դրա հետ պայմանավորված` որոշակի բարդույթներից ելնելով էլ հասարակության մեջ երբեք չի փորձել ներկայանալ որպես հաշմանդամ, խղճահարություն հարուցել իր շրջապատում։ Թեկուզ վնասված ձեռքով, սակայն միշտ փորձել է շրջապատին ներկայանալ որպես հասարակության լիարժեք անդամ։
Վերաքննիչ դատարանը` առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցները վերլուծելով և գնահատելով Շ.Հախվերդյանի վերաբերյալ 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 և Ա.Խաչատրյանի վերաբերյալ 24.10.2006 թվականի թիվ ՎԲ-223/06 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, գտնում է, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվում է, որ.
1. Դեպքը տեղի է ունեցել այնպիսի հասարակական վայրում, որտեղ գտնվել են հասարակության տասնյակ ներկայացուցիչներ, այդ թվում` երեխաներ, որոնք բոլորն ի սկզբանե ցանկացել են իրենց ժամանակը անցկացնել հաճելի ուրախ մթնոլորտում, յուրաքանչյուրն իրեն հարազատ միջավայրում:
2. Մինչև ամբաստանյալի կողմից քրեական գործում նկարագրված գործողությունները սկսելը, դահլիճում տիրել է ուրախ մթնոլորտ, ինչը բնորոշ է ցանկացած ուրախ իրադարձությանը:
3. Ամբաստանյալը` գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, և գիտակցելով, որ գտնվում է հասարակական վայրում և իր գործողություններով կարող է խանգարել <<Բելաջո>> ռեստորանային համալիրի դահլիճում գտնվող տարաբնույթ մարդկանց անդորրը, բացարձակ արհամարհանք է դրսևորել հասարակության նկատմամբ, ի սկզբանե դիտավորություն է ունեցել կոպիտ կերպով խախտելու հասարակական կարգը:
4. Ամբաստանյալն ի սկզբանե գիտակցել է, որ անծանոթ կնոջը պարբերաբար անհանգստացնելով (երկու անգամ), արդեն իսկ արհամարհանք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, սակայն գիտակցաբար, կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը:
5. Ամբաստանյալի` հասարակությանն արհամարհելու նկրտումները հասել են այն աստիճանի, որ վերջինս, դիտավորությամբ անտեսելով բոլոր թույլատրելի սահմանները, բարձրացել է սեղանի վրա և, հստակ գիտակցելով, որ իր կողմից արհամարհանքի արժանացած հասարակության բոլոր անձինք խուճապի մատնված լքում են դահլիճը, շարունակել է իր հանցավոր գործունեությունը, որի արդյունքում շշի գործադրմամբ մարմնական վնասվածք է պատճառել տուժողին, ով հանդիսանում է ճիշտ այն կնոջ սեղանակիցը, ում ինքն անհանգստացրել է:
Ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի ցուցմունքները, որով վերջինս, ըստ էության վիճարկելով իր անմեղությունը, հայտնել է, որ պաշտպանվելու նպատակով է բարձրացել սեղանի վրա, իսկ Դատարանը` հենվելով միայն նրա ցուցմունքների վրա` եզրահանգել է, որ ամբաստանյալի գործողություններն որպես խուլիգանություն որակելու համար քրեական գործով ձեռք չի բերվել բավարար ապացույցներ, հիմնված է միայն ամբաստանյալի` իրականությանը չհամապատասխանող և գործի տվյալներից չբխող ցուցմունքների վրա, ինչը Դատարանը չի համադրել սույն գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների հետ, պատշաճ վերլուծության ու գնահատության չի ենթարկել, որի արդյունքում հանգել է սխալ եզրահանգման:
Դատարանն` արդարացնելով ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում, հիմք է ընդունել նաև այն հանգամանքը, որ մեղադրանք առաջադրելու որոշումն ու մեղադրական եզրակացությունը տարբերվում են միմյանցից և նախաքննության ավարտ հայտարարելուց հետո, նախաքննական մարմինը կազմել ու դատախազի հաստատմանն է ներկայացրել մի մեղադրական եզրակացություն, որի ձևակերպումը միանգամայն այլ է, քան մեղադրանքի որոշումը, որպիսի հանգամանքը կարող է օրինական լինել միայն նախկինում` մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու կամ այն լրացնելու պարագայում, ինչը սակայն չի արվել։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանի վերոգրյալ պատճառաբանությունը նույնպես անհիմն է` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով կայացված նախադեպային որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <<(…) մեղադրողը օբյեկտիվորեն կրում է դատարան ներկայացրած մեղադրանքի, այդ թվում` մեղսագրվող արարքին տրված քրեաիրավական որակման հիմնավորվածության ռիսկը և օրենսդրական կարգավորման մակարդակով ստանում է առաջին ատյանի դատարանում այն փոփոխելու իրավական հնարավորություն: Դատախազի կողմից վերոնշյալ հնարավորությունը չօգտագործելու դեպքում դատարանն իրավասու չէ իր վրա վերցնել մեղադրողի գործառույթները և դուրս գալ ամբաստանյալին նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից: Դատական քննության փուլում դատարանի խնդիրն է ստուգել ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունն ու ապացուցվածությունը, և եթե ապացույցների հետազոտման արդյունքում մեղսագրվող արարքը կհաստատվի, դատարանը պարտավոր է կայացնել համապատասխան դատական ակտ այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ` անկախ այն հանգամանքից, թե հաստատված փաստական հանգամանքների պայմաններում ամբաստանյալի արարքը պետք է լրացուցիչ որակվեր նաև այլ հոդվածներով, թե ոչ:
Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ առաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իր իրավունքը չիրացնելով՝ մեղադրողը քրեական գործի հետագա քննությունների ընթացքում զրկվում է նման նախաձեռնությամբ հանդես գալու հնարավորությունից: Այս համատեքստում Վճռաբեկ դատարանն անթույլատրելի է համարում նաև այն իրավիճակը, երբ վերադաս դատարանի կողմից կարող է բեկանվել գործով կայացված դատավճիռը և գործն ուղարկվել առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության, որպեսզի նոր քննության ընթացքում մեղադրողը հնարավորություն ստանա շտկելու նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ տրված բացթողումը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի գործադրմամբ փոփոխի առաջադրված մեղադրանքը: Նման մոտեցման դեպքում ուղղակիորեն կիմաստազրկվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
(…) (տե՛ս Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 22.12.2011 թվականի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 23-րդ կետը):
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> 23.05.2014 թվականի որոշման մեջ` ի տարբերություն հետագայում կազմված մեղադրական եզրակացության, նշված չէ այն տուժողը, ում նկատմամբ ենթադրաբար բռնություն է կիրառել Ա.Վարդանյանը։
Վերոգրյալի կապակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ինչպես <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> 23.05.2014 թվականի որոշումն, այնպես էլ մեղադրական եզրակացությունը վարույթն իրականացնող մարմինը տրամադրել է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին, վերջինս օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով ունեցել է հնարավորություն` վիճարկելու իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ պաշտպանությունը, սակայն չի վիճարկել մեղադրական եզրակացության մեջ առկա վերը նշված ձևակերպումը, ինչից հետևում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից թույլ չի տրվել պաշտպանության իրավունքի անհամաչափ սահմանափակում:
Դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին` արձանագրել է, որ վերջինիս գործողություններում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հանցակազմի ինչպես օբյեկտիվ, այնպես էլ սուբյեկտիվ կողմերը, մինչդեռ քրեական գործի ուսումնասիրության արդյունքում ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալը գործել է դիտավորյալ, նրա գործողություններն ի սկզբանե ուղղված են եղել հասարակական կարգը խախտելուն, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում մեջբերված վերլուծությունները համադրելով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների հետ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի ցուցմունքի արժանահավատ լինելը չի հիմնավորվում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ, մասնավորապես` չի համապատասխանում վկա Բ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքներում նշված հանգամանքներին, ինչպես նաև չի բխում սույն գործով տուժողի և վկաների ցուցմունքներից:
Հետևաբար, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն այն մասին, որ բացակայում է ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքը` նույնպես հիմնազուրկ են, չեն բխում սույն գործի փաստական տվյալներից, Դատարանը պատշաճ գնահատության չի ենթարկել սույն գործի փաստական հանգամանքները, ինչի արդյունքում չի կիրառվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն` տեղի է ունեցել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված` քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում:
Ավելին` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ Դատարանի կողմից նման հանգամանքները հիմնավորող որևէ ողջամիտ պատճառաբանություն չի ներկայացվել:
Վերաքննիչ դատարանի սույն որոշմամբ արված եզրահանգումները չեն կարող մեկնաբանվել որպես հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի մեղքի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ դատողություններ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է ընդամենը, որ Դատարանի դատավճռում արված եզրահանգումներն այն մասին, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողություններում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հանցակազմի ինչպես օբյեկտիվ, այնպես էլ սուբյեկտիվ կողմերը, ինչպես նաև այն, որ սույն գործով ձեռք բերված որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքը, հիմնված չեն գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա, և ազդել են գործով ճիշտ դատավճիռ կայացնելու վրա:
Գործի նոր քննության ընթացքում ընդհանուր իրավասության դատարանը պետք է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտի գործով ձեռք բերված և սույն դատավճռի հիմքում դրված բոլոր ապացույցները` դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության և գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, այդ ապացույցներն ենթարկի բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, դրանց վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով և հանգի համապատասխան եզրակացության` ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի մեղավորության կամ անմեղության վերաբերյալ:
Վերը շարադրվածի հաշվառմամբ` գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված և Դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, վերլուծելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները և այդպիսիք համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանի կողմից սույն գործի դատաքննության ժամանակ թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով ամրագրված գործի արդարացի քննության, ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքի խախտումներ, որոնք խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը և ազդել սույն գործով վերջնական օրինական և հիմնավորված դատական ակտ կայացնելու վրա:
Նշված խախտումներն իրենց բնույթով էական են և բավարար հիմք են հանդիսանում Դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և գործը նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 398-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 09-ի դատավճիռն Արթուր Էդուարդի Վարդանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` բեկանել, և գործն ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ