Գործ
ԵԿԴ/0151/01/15

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,09,, մարտի 2016թ. ք.Երևան

ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ


Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ`

Մեղադրող Մ. Նալբանդյանի

Տուժողներ Վ.Ասլանյանի

Թ.Ախալբեդաշվիլու

Պաշտպան Ս.Ամիրխանյանի

Թարգմանիչներ Ա.Սահակյանի

Հ.Ստեփանյանի


դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի` ծնված 18.09.1958 թվականին,
Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, հաշվառված` ք. Երևան,
Ռոստոմի 29 շենք, 121 բնակարանում, բնակվում է` ք.Երևան,
Ե.Քոչար փ., 17/2 հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի
322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և երկու դրվագներով՝ ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված
հանցանքները կատարելու մեջ, որպես խափանման միջոց է
ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝

«ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում քննված թիվ 15105815 քրեական գործով կատարված նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել և հիմնավորվել է հետևյալը.

Երևան քաղաքի Եր.Քոչար փողոցի 17/2 հասցեի բնակիչ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանը, հանդիսանալով Երեան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցի 17/2 հասցեի սեփականատերը՝ 2014թ. ապրիլի 29-ին «Ինտերկոնտինենտար.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության հետ՝ ի դեմս տնօրեն Ասլանյանի, մինչև 2017թ. մայիսի 1-ը կնքել է հիշյալ շինության 1-ին հարկի գրասենյակային տարածքի վարձակալության պայմանագիր։ 2014թ. օգոստոսի 07-ին ընկերության տնօրեն Վ.Ասլանյանի հետ առանձնազրույց ունենալուց հետո լինելով մտահոգված, որ վարձակալը պատրաստվում է ժամկետից շուտ հանձնել վարձակալած տարածքն ու չի պատրաստվում վճարել պայմանագրով նշված գումարը, ենթադրել է, որ վարձակալի կողմից խախտվել է հիշյալ պայմանագրով նախատեսված 1.7 կետի պահանջը, այն է՝ «եթե վարձակալը պայմանագրից հրաժարվելու մասին չի զգուշացնում վարձատուին պայմանագրից հրաժարվելուց երեք ամիս առաջ, այդ դեպքում միանվագ վճարում է երեք ամսվա վարձավճարի գումարը», Վահրամ Ասլանյանից պահանջել է վճարել տարածքի վարձակալության երեք ամսվա ամսավճարը և կատարելով ինքնիրավչություն՝ օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ իր ենթադրյալ իրավունքներն ինքնագլուխ իրականացնելով՝ 2014թ. օգոստոսի 8-ից, ժամը 10։00-ից մինչև 2014թ. օգոստոսի 14-ն ընկած ժամանակահատվածում կողպել է Երևանի Երվանդ Քոչար փողոցի 17/2 հասցեի 1-ին հարկում գործունեություն ծավալած «Ինտերկոնտինենտար.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության մուտքի դուռը, թույլ չտալով ընկերության աշխատակիցներին մուտք գործել նշված տարածք և կատարել արդեն իսկ հաճախորդների նկատմամբ ստանձնած արտականությունները, որով ընկերությանը տևական ժամանակ զրկել է ձեռնարկատիրական գործունեությունը շարունակելու և օրինական եկամուտ ստանալու հնարավորուքյունից ՝ պատճառելով էական գույքային վնաս։
Անուշ Կիրակոսյանի կողմից կատարված ինքնիրավչությունն իր հերթին զուգորդվել է Վահրամ Ասլանյանի և Թամարա Ախալբեդաշվիլիի նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ համապատասխանաբար Վահրամ Ասլանյանի կողմից, 2014թ. օգոստոսի 8-ին, Ժամը 23։00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի 1-ին հարկի տարածքում գտնվելու և ընկերության ստանձնած անհետաձգելի աշխատանքները կատարելու ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանն ապտակել է վերջինիս և դուրս վռնդել գրասենյակից, ապա 2014թ. օգոստոսի 9-ի երեկոյան նույն տարածքից դուրս վռնդելու ընթացքում ճանկռել է Վահրամ Ասլանյանի ձախ ձեռքը՝ ձախ նախաբազկի շրջանում պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշ չպարունակող մարմնական վնասվածք, իսկ 2014թ. օգոստոսի 8-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում Թամարա Ախալբեդաշվիլիի հետ ընկերության տարածք մուտք գործելու հարցի շուրջ վիճելու ընթացքում հրել է վերջինիս և պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք՝ աջ դաստակի կապանների գերձգվածության ձևով, ապա նույն հարցի շուրջ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ, 2014թ. օգոստոսի 9-ի երեկոյան բռունցքով հարվածել է Թամարա Ախալբեդաշվիլիի աջ ձեռքին։
Բացի այդ, Ա.Կիրակոսյանը ինքնիրավչություն կատարելու՝ Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17 2 հասցեում գործող «Ինտերկոնտինենտա.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության աշխատակիցներին հիշյալ ընկերության գրասենյակ մուտք գործելուն խոչընդոտելու ընթացքում 2014թ.ի օգոստոսի 8-ին ժամը 12։00-ի սահմաններում, վերցրել է ընկերության գանձապահ Գոհար Գրիգորյանի պայուսակն ու այն դիտավորությամբ նետել է դեպի փողոց, ինչի հետևանքով կոտրվել է պայուսակի մեջ գտնվող՝ Գոհար Գրիգորյանին պատկանող «Շանել 5» ֆիրմայի օծանելիքը` վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի՝ 50.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Ա.Կիրակոսյանը 2014թ. օգոստոսի 9-ին՝ ժամը 20։45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեում գործող «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՍ» ՓԲ տուրիստական գործակալության գրասենյակում ինքնիրավչություն կատարելու և նույն ընկերության տնօրեն Վահրամ Ասլանյանին ու մյուս աշխատակիցներին հիշյալ տարածքից դուրս հանելու հետ կապված ծագած վիճաբանության ընթացքում վերցնելով գրասենյակում դրված, Վ.Ասլանյանին պատկանող «Սամսունգ» տեսակի «S24C300HL» մոդելի մոնիտորն ու այն դիտավորությամբ հարվածելով վնասել է՝ Վ.Ասլանյանին պատճառելով զգալի չափերի՝ 45.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս»։
Այնուհետև, 2014թ.-ի օգոստոսի 9-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, նույն հասեում նույն հարցի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանը դիտավորությամբ քաշել և պատռել է Վահրամ Ասլանյանի հագին եղած «Կանալի» ֆրմայի վերնաշապիկը` վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի` 120.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս։

Փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի կողմից 13.08.2014թ.-ին հարուցվել է քրեական գործ։

21.05.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և երեք դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 11.06.2015թ.-ին և նույն օրը կայացվել է որոշում` քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին։

Սույն գործի դատական քննության ընթացքում՝ 15.10.2015թ.-ին, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ Վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ մեկ դրվագով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին` վերջինիս հետ տուժող Գոհար Մարտինի Գրիգորյանի կողմից հաշտվելու հիմքով։

Քրեական գործի դատական քննության ավարտին, մեղադրող Մ.Նալբանդյանն, օգտվելով իր դատավարական լիազորություններից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1. հոդվածով, 22.02.2016թ. փոփոխել է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և երկու դրվագներով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Այսպես`

«/…/ Վահրամ Ասլանյանի, Թամարա Ախալբեդաշվիլու և Անուշ Կիրակոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տված հանցագործության մասին հաղորդումների հիման վրա նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում 2014թ. օգոստոսի 13-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ, 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 322-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15130514 քրեական գործը և կատարվել նախաքննություն։

2015թ. մայիսի 21-ին Անուշ Սևիկի Կիրակոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 185 հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 դրվագներով, այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի սեփականատերը և 2014թ. ապրիլի 29-ին «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության հետ՝ ի դեմս տնօրեն Վահրամ Ասլանյանի, մինչև 2017թ. մայիսի 1-ը կնքած լինելով հիշյալ շինության 1-ին հարկի գրասենյակային տարածքի վարձակալության պայմանագիր և մտահոգված լինելով, որ վարձակալը պատրաստվում է ժամկետից շուտ հանձնել վարձակալած տարածքն ու չի պատրաստվում վճարել պայմանագրով նշված գումարը, ենթադրել է, որ վարձակալի կողմից խախտվել է հիշյալ պայմանագրով նախատեսված 1.7 կետի պահանջները, այն է՝ «եթե վարձակալը պայմանագրից հրաժարվելու մասին չի զգուշացնում վարձատուին պայմանագրից հրաժարվելուց երեք ամիս առաջ, այդ դեպքում միանվագ վճարում է երեք ամսվա վարձավճարի գումարը», պահանջել է Վահրամ Ասլանյանից վճարել տարածքի վարձակալության երեք ամսվա վարձավճարը և կատարելով ինքնիրավչություն՝ օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ իր ենթադրյալ իրավունքներն ինքնագլուխ իրականացնելով՝ 2014թ. օգոստոսի 8-ից, ժամը 10։00-ից մինչև օգոստոսի 14-ն ընկած ժամանակահատվածում կողպել է Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի 1-ին հարկում գործունեություն ծավալած «Ինտերկոնտինենտալ.ԱԱ» ՓԲ տուրիստական ընկերության մուտքի դուռը` թույլ չտալով ընկերության աշխատակիցներին մուտք գործել նշված տարածք և կատարել արդեն իսկ վճարված գումարների դիմաց հաճախորդների նկատմամբ ստանձնած պարտականությունները, որով ընկերությանը տևական ժամանակ զրկել է ձեռնարկատիրական գործունեությունը շարունակելու և օրինական եկամուտ ստանալու հնարավորությունից՝ պատճառելով էական գույքային վնաս։
Անուշ Կիրակոսյանի կողմից կատարված ինքնիրավչությունն իր հերթին զուգորդվել է Վահրամ Ասլանյանի և Թամարա Ախալբեդաշվիլու նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ համապատասխանաբար Վահրամ Ասլանյանի կողմից, 2014թ. օգոստոսի 8-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի 1-ին հարկի տարածքում գտնվելու և ընկերության ստանձնած անհետաձգելի աշխատանքները կատարելու ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանն ապտակել է վերջինիս և դուրս վռնդել գրասենյակից, ապա 2014թ. օգոստոսի 9-ի երեկոյան նույն տարածքից դուրս վռնդելու ընթացքում ճանկռել է Վահրամ Ասլանյանի ձախ ձեռքը` ձախ նախաբազկի շրջանում պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշ չպարունակող մարմնական վնասվածք, իսկ 2014թ. օգոստոսի 8-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում Թամարա Ախալբեդաշվիլու հետ ընկերության տարածք մուտք գործելու հարցի շուրջ վիճելու ընթացքում հրել է վերջինիս և պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք` աջ դաստակի կապանների գերձգվածության ձևով, ապա նույն հարցի շուրջ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ, 2014թ. օգոստսի 9-ի երեկոյան բռունցքով հարվածել է Թամարա Ախալբեդաշվիլու աջ ձեռքին։

Բացի այդ, Ա.Կիրակոսյանը, ինքնիրավչություն կատարելու` Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեում գործող «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության աշխատակիցներին հիշյալ ընկերության գրասենյակ մուտք գործելուն խոչընդոտելու ընթացքում, 2014թ. օգոստոսի 8-ին` ժամը 12։00-ի սահմաններում, վերցրել է ընկերության գանձապահ Գոհար Գրիգորյանի պայուսակն ու այն դիտավորությամբ նետել է դեպի փողոց, ինչի հետևանքով կոտրվել է պայուսակի մեջ գտնվող` Գոհար Գրիգորյանին պատկանող «Շանել 5» ֆիրմայի օծանելիքը` վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի` 50.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս։
Բացի այդ, Ա.Կիրակոսյանը 2014թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 20։45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեում գործող «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության գրասենյակում ինքնիրավչություն կատարելու և նույն ընկերության տնօրեն Վահրամ Ասլանյանին ու մյուս աշխատակիցներին հիշյալ տարածքից դուրս հանելու հետ կապված ծագած վիճաբանության ընթացքում վերցնելով գրասենյակում դրված, Վ.Ասլանյանին պատկանող «Սամսունգ» տեսակի «S24C300HL» մոդելի մոնիտորն ու այն դիտավորությամբ հարվածելով գետնին վնասել է` Վ.Ասլանյանին պատճառելով զգալի չափերի` 45.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։

Այնուհետև, 2014թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, նույն հասցեում, նույն հարցի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանը դիտավորությամբ քաշել և պատռել է Վահրամ Ասլանյանի հագին եղած «Կանալի» ֆիրմայի վերնաշապիկը` վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի` 120.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս։
Նույն օրը Ա.Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորագրությունը չհեռանալու մասին։

10.06.2015թ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 277-րդ հոդվածի կարգով թիվ 15130514 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անուշ Սևիկի Կիրակոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3 դրվագով ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննելու համար։
Գործի դատական քննության նախապատրաստական մասում, 15.10.2015թ.-ին կայացած դատական նիստի ժամանակ, ի պատասխան դատարանի` ամբաստանյալի և տուժողի միջև հնարավոր հաշտության վերաբերյալ իրականացված պարզաբանուների, տուժող Գոհար Մարտինի Գրիգորյանը դատարանին հայտնել է, որ հաշտվում է ամբաստանյալ Անուշ Կիրակոսյանի հետ և նրա նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունի։

Ամբաստանյալ Անուշ Կիրակոսյանը նույնպես դատարանում հայտնել է, որ հաշտվել է տուժող Գոհար Գրիգորյանի հետ, ընդունում է մեղքը և դեմ չէ, որ դադարեցվի իր նկատմամբ այդ մեղադրանքով հարուցված քրեական հետապնդումը։

2015թ. հոկտեմբերի 15-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Մակյանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով, 183-րդ և 313-րդ հոդվածներով, որոշում է կայացրել ԵԿԴ/0151/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ մեկ դրվագով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժող Գոհար Մարտինի Գրիգորյանի կողմից վերջինիս հետ հաշտվելու հիմքով։

Բացի այդ դատաքննության ընթացքում հնարավոր չի եղել հստակեցնել Ա.Կիրակոսյանի գործողությունների արդյունքում «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերությանը պատճառված գույքային վնասի չափը, սակայն հիմնավորվել է, որ ընկերությունը տևական ժամանակ զրկվել է ձեռնարկատիրական գործունեությունը շարունակելու և օրինական եկամուտ ստանալու հնարավորությունից` ինչով էական վնաս է պատճառել ընկերության իրավունքներին և օրինական շահերին, ուստի նշված մասով ևս մեղադրանքի ծավալի մեջ անհրաժեշտ է կատարել փոփոխում և լրացում։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել։

Դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե առաջին ատյանի դատարանում դատական քննության ընթացքում մեղադրողը գտնում է, որ առաջադրված մեղադրանքը խստացման կամ մեղմացման առումով ենթակա է լրացման կամ փոփոխման, քանի որ ի հայտ են եկել այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել մինչդատական վարույթում, և եթե գործի փաստական հանգամանքները հնարավորություն չեն տալիս մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու առանց դատական քննությունը հետաձգելու, ապա դատարանին ներկայացնում է առաջադրված մեղադրպնքը լրացնելու կամ փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու համար դատական քննությունը հետաձգելու վերաբերյալ միջնորդություն։
Մեղադրողը նման միջնորդությամբ կարող է հանդես գալ մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը։
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրողը կարող է մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը փոխել մեղադրանքը, այդ թվում նաև՝ խստացման առումով, եթե դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները անհերքելիորեն վկայում են, որ ամբաստանյալը կատարել է այլ հանցանք, քան այն, որը նրան մեղսագրվում է։

Նկարագրված պայմաններում Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանին առաջադրված մեղադրանքն անհրաժեշտ է փոփոխել, մեղադրանքի ծավալը լրացնել և նոր մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 2 դրվագով և 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

Ելնելով վերագրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 3-րդ մասով, մեղադրողը որոշել է`

1. ԵԿԴ/0151/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել, մեղադրանքի ծավալը լրացնել և նրան նոր մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 2 դրվագով և 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, մեղադրանքը ձևակերպելով հետևյալ կերպ` Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի սեփականատերը և 2014թ. ապրիլի 29-ին «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության հետ` ի դեմս տնօրեն Վահրամ Ասլանյանի, մինչև 2017թ. մայիսի 1-ը կնքած լինելով հիշյալ շինության 1-ին հարկի գրասենյակային տարածքի վարձակալության պայմանագիր և մտահոգված լինելով, որ վարձակալը պատրաստվում է ժամկետից շուտ հանձնել վարձակալած տարածքն ու չի պատրաստվում վճարել պայմանագրով նշված գումարը, ենթադրել է, որ վարձակալի կողմից խախտվել է հիշյալ պայմանագրով նախատեսված 1.7 կետի պահանջները, այն է՝ «եթե վարձակալը պայմանագրից հրաժարվելու մասին չի զգուշացնում վարձատուին պայմանագրից հրաժարվելուց երեք ամիս առաջ, այդ դեպքում միանվագ վճարում է երեք ամսվա վարձավճարի գումարը», պահանջել է Վահրամ Ասլանյանից վճարել տարածքի վարձակալության երեք ամսվա վարձավճարը և իրավապահ մարմիններին դիմելու` քրեադատավարական ու քաղաքացիական դատավարության կարգով նյութական վնասի իր փոխհատուցումը ստանալու փոխարեն կատարել է ինքնիրավչություն և օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ իր ենթադրյալ իրավունքներն ինքնագլուխ իրականացնելով՝ 2014թ. օգոստոսի 8-ից, ժամը 10։00-ից մինչև օգոստոսի 14-ն ընկած ժամանակահատվածում կողպել է Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի 1-ին հարկում գործունեություն ծավալած «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության մուտքի դուռը, որպես վարձավճարի ստացման երաշխիք այնտեղ արգելափակելով Վ.Ասլանյանի կողմից ձեռք բերված և նշված ընկերության կողմից օգտագործվող շուրջ 20.000 ԱՍՆ դոլար արժողությամբ կահույքն ու տեխնիկան, թույլ չտալով ընկերության աշխատակիցներին մուտք գործել նշված տարածք և կատարել արդեն իսկ վճարված գումարների դիմաց հաճախորդների նկատմամբ ստանձնած պարտականությունները, որով ընկերությանը տևական ժամանակ զրկել է ձեռնարկատիրական գործունեությունը շարունակելու և օրինական եկամուտ ստանալու հնարավորությունից՝ ինչով էական վնաս է պատճառել ընկերության իրավունքներին և օրինական շահերին։
Անուշ Կիրակոսյանի կողմից կատարված ինքնիրավչությունն իր հերթին զուգորդվել է Վահրամ Ասլանյանի և Թամարա Ախալբեդաշվիլու նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ համապատասխանաբար Վահրամ Ասլանյանի կողմից, 2014թ. օգոստոսի 8-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեի 1-ին հարկի տարածքում գտնվելու և ընկերության ստանձնած անհետաձգելի աշխատանքները կատարելու ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանն ապտակել է վերջինիս և դուրս վռնդել գրասենյակից, ապա 2014թ. օգոստոսի 9-ի երեկոյանդ նույն տարածքից դուրս վռնդելու ընթացքում ճանկռել է Վահրամ Ասլանյանի ձախ ձեռքը` ձախ նախաբազկի շրջանում պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշ չպարունակող մարմնական վնասվածք, իսկ 2014թ. օգոստոսի 8-ին, ժամը 12։00-ի սահմաններում Թամարա Ախալբեդաշվիլու հետ ընկերության տարածք մուտք գործելու հարցի շուրջ վիճելու ընթացքում հրել է վերջինիս և պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք՝ աջ դաստակի կապանների գերձգվածության ձևով, ապա նույն հարցի շուրջ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ, 2014թ. օգոստսի 9-ի երեկոյան բռունցքով հարվածել է Թամարա Ախալբեդաշվիլու աջ ձեռքին։

Բացի այդ, Ա.Կիրակոսյանը 2014թ. օգոստոսի 9-ին՝ ժամը 20։45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեում գործող «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության գրասենյակում ինքնիրավչություն կատարելու և նույն ընկերության տնօրեն Վահրամ Ասլանյանին ու մյուս աշխատակիցներին հիշյալ տարածքից դուրս հանելու հետ կապված ծագած վիճաբանության ընթացքում վերցնելով գրասենյակում դրված, Վ.Ասլանյանին պատկանող «Սամսունգ» տեսակի «S24C300HL» մոդելի մոնիտորն ու այն դիտավորությամբ հարվածելով գետնին վնասել է՝ Վ.Ասլանյանին պատճառելով զգալի չափերի` 45.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։

Այնուհետև, 2014թ. օգոստոսի 9-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում, նույն հասցեում, նույն հարցի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանը դիտավորությամբ քաշել և պատռել է Վահրամ Ասլանյանի հագին եղած «Կանալի» ֆիրմայի վերնաշապիկը՝ վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի՝ 120.000 ՀՀ դրամ գումարի գույքային վնաս։

2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում, դատարանում, ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքի Ե.Քոչար փողոցի 17/2 հասցեի շինության սեփականատերը։
2014թ.-ի մայիս ամսին վարձակալության պայմանագիր է կնքել «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերության հետ` ի դեմս տնօրեն Վահրամ Ասլանյանի։ Վարձակալության պայմանգիր կնքելուց հետո, մասնավորապես մեկ ամից անց, Վահրամ Ասլանյանը չի վճարել ինչպես վարձավճարը, այնպես էլ` կոմունալ վճարները, ուստի սկսել է փնտրել նրան` վարձակալության գումարները ստանալու նպատակով։ Այնուհետև, երեք ամիս անց, 2014թ.-ի օգոստոսի 7-ին գնացել է վարձակալած տարածք, հանդիպել տուրիստական ընկերության աշխատակցուհի Թամարա Ախալբեդաշվիլուն և պահանջել, որպեսզի իրեն վճարեն պարտք մնացած վարձավճարները։ Վերջինս հայտնել է, որ մտադրություն ունեն դուրս գալու տվյալ տարածքից և տեղափոխվելու այլ տարածք, ավելին, հայտնելէ , որ Վահրամ Ասլանյանը նրանց մեծ գումարներ է պարտք։ Այդ ամենի վերաբերյալ անմիջապես տեղեկացրել է ամուսնուն և որպես գումարների ետ վերադարձման երաշխիք` որոշել են տարածքի դուռը կողպել` փակել։ Տվյալ օրը, գտնվելով անելանելի վիճակում, գնացել է ոստիկանություն և հաղորդում է տվել կատարվածի մասին։ Ոստիկանությունում գտնվել է նաև Վահրամ Ասլանյանը, ով սկսել է անտեղի հայհոյանքներ հնչեցնել իր հասցեին։ Հաջորդ օրը գնացել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն` խնդրելով գործի վարույթը հանձնարարել իրականացնելքւ այլ քննչական տարածքում։ Դատախազը տեղեկացրել է, որ նման իրավասությամբ օժտված չէ և անմիջական վերահսկողություն կսահմանի գործի օբյեկտիվ քննության նկատմամբ։
Ամբաստանյալը հայտնել է, որ գործը քննվել է բազմաթիվ դատավարական խախտումներով՝ նախաքննության ժամանակ ներգրավվել է որպես վկա, այն դեպքում, որ արդեն իսկ, փաստացի ունեցել է մեղադրյալի կարգավիճակ, սակայն իրեն չի բացատրվել պաշտպան ունենալու իր իրավունքը։ Ավելին, իրեն չեն ներկայացրել որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը։
Պնդել է, որ տարածքի դուռը փակելու նպատակը հանդիսացել է Վ.Ասլանյանի հետ բանակցելը և միասին ընդհանուր հայտարարի գալը` չվճարված գումարները փոխհատուցելու վերաբերյալ։
Հայտնել է, որ Վահրամ Ասլանյանի հետ ունեցած վիճաբանության ժամանակ վերջինիս հարվածել` ապտակել է, քանի որ այդ կերպ փորձել է պաշտպանել իրեն` ինչպես իր հասցեին հնչեցրած հայհոյանքներից, այնպես էլ` վերջինիս կողմից իր հիվանդ ամուսնուն հարվածելուց։ Պնդել է, որ նրա վերնաշապիկը չի պատռել, Թամարա Ախալբեդաշվիլու նկատմամբ որեև բռնություն չի գործադրել, նրան երբևէ չի հարվածել։
Նախկինում եղել են դեպքեր, երբ տարածքը հանձնել է վարձակալության, սակայն նման խնդիրներ չի ունեցել։ Պայմանագրում եղել է կետ առ այն, որ պայմանագիրը խզելուց առնվազն երեք ամիս առաջ պետք է իրեն տեղեկացնեին դրա վերաբերյալ։ Վարձակալած տարածքում ունեցել է իրեն պատկանող գույք, մասնավորապես, տեսախցիկներ, իսկ շարժական գույք՝ չի մտաբերում, արդյոք ունեցել է, թե՝ ոչ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի կողմից տրված ցուցմունքը հետապնդում է քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ, քանի որ նրան առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորվեցին դատարանում, պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

Տուժող Վահրամ Ասլանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսացել է «Ինտերկոնտինենտալ.ամ» ՓԲ ընկերության հիմնադիր տնօրենը։
2014թ.-ի մայիս ամսին ընկերությունը` ի դեմս իրեն, վարձակալության պայմանագիր է կնքել ամբաստանյալ Անուշ Կիրակոսյանի հետ և վարձակալել է վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Ե.Քոչար փողոցի 17/2 հասցեի շինության առաջին հարկը։ Որոշակի ժամանակ անց, զրուցելով Անուշ Կիրակոսյանի հետ, նրան տեղեկացրել է, որ մտադիր է տուրիստական սեզոնն ավարտելուց հետո հանձնել տարածքը` այլ տարածք տեղափոխվելու նպատակով։ 2014թ. օգոստոսի 8-ին զանգահարել են ընկերության աշխատակիցները և տեղեկացրել, որ եկել են աշխատավայր, սակայն դուռը ներսից փակ է, բանալին գտվում է դռան վրա և չեն կարողանում մուտք գործել տարածք։ Անմիջապես գնացել է վարձակալած գրասենյակ ու տեսել, որ իրականում, սեփականատեր Անուշ Կիրակոսյանը կողպել է դուռը։ Հանգամանքները պարզելու նպատակով զրուցել է նրա հետ, սակայն վերջինս պահանջել է միանվագ վճարել 3 ամսվա վարձավճարը, որը կազմել է 3000 ԱՄՆ դոլար։ Պահանջել է բացել դուռը, որպեսզի կարողանա վերցնի իրեն պատկանող գույքը և փաստաթղթերը։ Այդ ընթացքում աշխատակիցները խուճապահար նստած են եղել գրասենյակի դիմացի աստիճաններին, իսկ ինքը գնացել է դեպի ավտմեքենան` մտածելով թե ինչ կարելի է անել` նման իրավիճակից դուրս գալու համար։ Քիչ անց տեսել է, թե ինչպես է Անուշ Կիրակոսյանը, իջնելով Ե.Քոչար փողոցի 17/2 հասցեի շենքի վերնահարկում գտնվող բնակարանից, դուրս նետում ընկերության աշխատակցուհի Գոհար Գրիգորյանի պայուսակը։ Տեսնելով դա, անմիջապես ներս է գնացել և տեսել, որ Անուշ Կիրակոսյանը գոռգոռում է, հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Լսելով դա, իր և Ա.Կիրակոսյանի միջև ծագել է վիճաբանություն։ Այն հանդարտեցնելու նպատակով միջամտել է աշխատակից Թամարա Ախալբեդաշվիլին, սակայն Ա.Կիրակոսյանը հրել է նրան և նա կպել է պատին` վնասելով ձեռքը։ Այնուհետև, գտնվելով անելանելի իրավիճակում, Թամարա Ախալբեդաշվիլւ հետ հեռացել են` գնացել են ոստիկանություն և հաղորդում տվել կատարվածի վերաբերյալ։ Այնուհետև գնացել են հիվանդանոց` Թամարայի ձեռքը զննելու։
Երեկոյան, աշխատակիցների հետ կրկին գնացել են գրասենյակի տարածք, ներս են մտել, սակայն եկել է նաև Ա.Կիրակոսյանը և այս անգամ արդեն դուռը փակել իրենց վրա։ Իրենք հնարավորություն չեն ունեցել դուրս գալու այտեղից։ 20 րոպե անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, բացել դուռը, ներս է մտել Ա.Կիրակսյանը` հնչեցնելով հանհոյանքներ և պահանջելով դուրս գալ այնտեղից։ Ավելին, այդ ժամանակ նույնիսկ հարձակվել` ապտակել է իր վրա ու պատռել իր 120.000 ՀՀ դրամ արժողության վերնաշապիկը։ Ոստիկանների խնդրանքով դուրս են եկել տարածքից։ Տեսնելով, որ Ա.Կիրակոսյանի գործողությունների արդյունքում ոտնահարվում են իր և ընկերության աշխատակիցների իրավունքներն ու շահերը, դիմում է ներկայացրել մարդու իրավունքների պաշտպանին, ինչպես նաև դիմել են ՀՀ-ում գտնվող Վրաստանի Հանրապետության դեսպանատանը, քանի որ իրենց կազմակերպությունը եղել է համատեղ՝ Հայ-Վրացական։ Այդ կապակցության գրասենյակ են եկել աշխատակիցներ` մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակից, ոստիկանությունից և ՀՀ-ում Վրաստանի դեսպանատանից։ Վերջիններիս ներկայացրել է անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիրը։ Քիչ անց, եկել է նաև Ա.Կիրակոսյանը ու դարձյալ հնչեցնելով հայհոյանքներ, վերցրել է սեղանին դրված համակարգչի մոնիտորը և այն դիտավորյալ հարվածելով գետնին՝ կոտրել է այն։ Ոստիկանության աշխատակիցները Ա.Կիրակոսյանին բացատրել են, որ իրենք՝ վարձակալները, իրավունք ունեն մուտք գործել տարածք և վեցնել իրենց պատկանող գույքը և փաստաթղթերը։
Պնդել է, որ Անուշ Կիրակոսյանի գործողությունների արդյունքում ընկերությունը կրել է նյութական վնասներ` ընկերությանը պատկանող գույքը վնասվել է, բացի այդ, կորել է ընկերության կնիքը։ Հետագայում չեն կարողացել գտնել նաև ընկերությանը պատկանող մի շարք փաստաթղթեր։ Ա.Կիրակոսյանի հետ Անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիրը եղել է նոտարական կարգով վավերացված, իսկ պետական ռեգիստրում գրանցում չի կատարվել։ Վարձակալած տարածքի համար ամեն ամիս վճարել է վարձավճար։ Վճարումը կատարվել է հիմնականում փոխանցումով, սակայն եղել են դեպքեր, երբ վճարել է կանխիկ։ Ընկերության 70%-ը գրացնված է եղել վրացական «Ինտերկոնտինենալի» կազմակերպության, իսկ անվամբ, իսկ 30-ը` իր։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Թամարա Ախալբեդաշվիլու ցուցմունքով այն մասին, որ նախկինում ամբաստանյալ Անուշ Կիրակոսյանի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ։
Ծանոթությունը եղել է հետևյալ կերպ`
Անուշ Սևիկի Կիրակոսյանը հանդիսացել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեում գտնվող տարածքի սեփականատերը։ 2014թ. ապրիլի 29-ին «Ինտերկոնտինենտալ.ԱՄ» ՓԲ տուրիստական ընկերությունը` ի դեմս տնօրեն Վահրամ Ասլանյանի, վերջինիս հետ կնքել է վարձակալության պայմանագիր` վարձակալելով հիշյալ տարածքը։
Երբ ժամանել է Հայաստանի Հանրապետություն, ծանոթացել է վարձակալած տարածքի սեփականատեր Անուշ Կիրակոսյանի հետ։ Պայմանավորվածություն են ձեռք բերել վարձավճարը կանխիկ վճարելու վերաբերյալ, իսկ բանկային փոխանցում կատարելուց հետո տվյալ կանխիկ գումարը պետք է ետ վերադարձվեր։ Որոշակի ժամանակ անց որոշել է վարձակալել մեկ այլ տարածք, քանի որ տվյալ վայրը տուրիստական գործունեությամբ զբաղվելու համար նպատակահարմար չի եղել, ուստի հանդիպել է Ա.Կիրակոսյանին և պատմել իր մտադրությունների մասին։ Մասնավորապես ասել է, որ մեկ ամսվա ընթացքում ցանկանում է խզել պայմանագիրը, այդ իսկ պատճառով անհրաժեշտ է կատարել վերջնահաշվարկ։ Հաջորդ օրը` 2014թ. օգոստոսի 8-ին, իրեն են զանգահարել տուրիստական գործակալության աշխատակիցները և տեղեկացրել, որ գրասենյակի դուռը փակ է և չեն կարողանում մուտք գործել այնտեղ։ Լսելով դա, անմիջապես եկել է վարձակալած տարածք, որտեղ արդեն իսկ գտնվել են տնօրեն Վահրամ Ասլանյանը և ոստիկանության աշխատակիցներ։ Հանագամանքները պարզելու նպատակով հանդիպել է Ա.Կիրակոսյանին և զրուցել նրա հետ։ Վերջինս պահանջել է միանվագ վճարել երեք ամսվա վարձավճարը և հայտնել, որ միայն վճարելու պարագայում կարող են հեռանալ կամ շարունակել գործունեությունը։ Ավելին, Անուշ Կիրակոսյանը համաձայնել է նաև վճարել երկու ամսվա վարձավճարը։ Լսելով դա, չի համաձայնել և իջել է ներքև։ Այնուհետև, Անուշ Կիրակոսյանը վրդովվել է ու սկսել վիճաբանել իրենց հետ։ Նույնիսկ, այդ ընթացքում վերցրել է իրենց աշխատակիցներից մեկի պայուսակը և նետել է փողոցի կողմ։ Այդ ընթացքում Վահրամ Ասլանյանը գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ, սակայն տեսնելով, թե ինչ է կատարվում՝ անմիջապես եկել է իրենց մոտ։ Անուշ Կիրակոսյանի և Վահրամ Ասլանյանի միջև ծագել է վիճաբանություն։ Ինքը փորձել է հանդարտեցնել իրավիճակը, սակայն այդ ընթացքում դիպել է պատին և վնասել է ձեռքը։ Վիճաբանության ընթացքում Անուշ Կիրակոսյանը դեն է նետել նաև իրեն պատկանող լափ-թոփը։ Խառնաշփոթ իրավիճակի հետևանքով աշխատակիցների հետ հեռացել են` նախ գնացել մոտակա սրճարան, ապա` հիվանդանոց` զննելու վնասված ձեռքը։ Դրանից հետո դիմել են ոստիկանություն։ Ոստիկանությունում ներկայացրել է համապատասխան փաստաթղթեր, տեղեկացել է, որ իրավունք ունի մուտք գործել գրասենյակ, ուստի կրկին գնացել են այդ տարածք։
Երբ գտնվել են գրասենյակում, եկել է Ա.Կիրակոսյանը և դրսից դուռը կողպել իրենց վրա, իրենք հնարավորություն չեն ունեցել դուրս գալու այդտեղից։ Որոշակի ժամանակ անց Անուշ Կիրակոսյանը եկել է ոստիկանության աշխատակիցների հետ և ստիպված բացել է դուռը։ Վերջինս շարունակում էր գոռգոռալ` հնչեցնելով իրեն անհասկանալի արտահայտություններ։ Ավելին, Ա.Կիրակոսյանը հարվածել է Վահրամի ձեռքին, փորձել է մոխրամանը նետել նրա ուղղությամբ։ Տվյալ օրը փակել են գրասենյակը և հեռացել։ Գրասենյակում տեղի ունեցածը տեսաձայնագրել է, որը հաջորդ օրը ներկայացրել է դատախազություն և մարդու իրավունքների պաշտպանին։
Օգոստոսի 9-ին ժամը 20։00-ի սահմաններում գնացել է գրասենյակի տարածք, որտեղ գտնվել են նաև Վահրամ Ասլանյանը և Անուշ Կիրակոսյանը։ Նրանց միջև կրկին վիճաբանություն է սկսկվել։ Այդ ժամանակ Ա.Կիրակոսյանը գտնվել է շոկային վիճակում, ավելին, մի քանի անգամ հավածել է իրեն։ Այդ ամենի հետևանքով ինքը նույնպես հայտնվել է շոկի մեջ, ուստի գնացել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին։ Իր ետևից ոստիկանություն է եկել նաև Ա.Կիրակոսյանը։ Ոստիկանությունում գտնվելուց հետո եկել է վարձակալած տարածք և տեսել, որ Ա.Կիրակոսյանը կոտրել է ընկերությանը պատկանող մոնիտորներից մեկը։ Այդ կապակցությամբ զանգահարել է ՀՀ-ում Վրաստանի Հանրապետության դեսպանին և օգնություն խնդրել, իսկ Վահրամ Ասլանյանը օգնության խնդրանքով դիմել է մարդու իրավունքների պաշտպանին։ Որոշակի ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցներ։ Վերջիններիս հայտնել է, որ վարձակալած տարածքից պետք է վերցնեն ընկերության որոշ փաստաթղթեր և կնիքը, սակայն քանի որ դուռը եղել է կողպված, դիմել են արտակարգ իրավիճակների նախարարություն։ Ոոստիկանության աշխատակիցները զրուցել է Անուշ Կիրակոսյանի հետ, բացատրել, որ վերջինս պետք է վերադարձնի կամ հանձնի ընկերությանը պատկանող փաստաթղթերը։ Այդուամենայնիվ, երբ եկել են արտակարգ իրավիճակների նախարարության աշխատակիցները, կարողացել են բացել վարձակալած տարածքի դուռը և Վահրամ Ասլանյանը ներս է մտել։ Ամբաստանյալ Կիրակոսյանը դրսևորել է ագրեսիվ պահվածք, մասնավորապես` պատռել է Վահրամի շապիկը, սակայն վերջինս կարողացել է դուրս բերել ընկերությանը պատկանող որոշ փաստաթղթեր և գույք, իսկ կնիքը այդպես էլ չի կարողացել գտնել։ Երբ գտնվել են դրսում, Անուշը իրենց վրա է լցրել նաև եռացրած ջուր։
Պնդել է, որ Ա.Կիրակոսյանի գործողությունների արդյունքում ընկերությանը պատճառվել է գույքային վնաս, մասնավորապես` վերջինս իրենց ներկայությամբ կոտրել է թանկարժեք ծաղկաման, պատռել նկարներ։ Բացի այդ, գրասենյակի հաճախորդների մոտ անվստահություն է առաջացել իրենց ընկերության գործունեության նկատմամբ, քանի որ մի քանի օր ընկերությունը դադարել է աշխատել։ Ավելին, եղել են դեպքեր, երբ զբոսաշրջիկները եկել են գրասենյակ, սակայն Ա.Կիրակոսյանը նրանց հայտնել է, որ ընկերության աշխատակիցները մեկնել են Վրաստան։
Ոստիկանությունում Ա.Կիրակոսյանը պնդել է, որ գրասենյակում գտնվող գույքը և տեխնիկան պատկանում է նրան, սակայն իրավապահ մարմիններին ներկայացրել է փաստաթղթերի կրկնօրինկաներ /բնօրինակները անհետացել էին/, որոնք վկայում են, որ իրականում գույքը պատկանում է ընկերությանը։ Ընկերության 70 տոկոսը գրացնված է եղել «Ինտերկոնտինենալի»-ի անվամբ, իսկ 30-ը` Վահրամ Ասլանյանի։ Վերջինս հանդիսացել է ընկերության հիմնադիր տնօրենը։ Ներկա պահին ընկերությունը դադարեցրել է իր գործունեությունը։ Պնդել է, որ մի շարք փաստաթղթեր անհետացել են, բացի այդ, եղել են նաև փաստաթղթեր, որոնք պատռել է անձամբ ամբաստանյալ Կիրակոսյանը։ Վահրամ Ասլանյանը երբևէ ամբաստանյալ Կիրակոսյանին չի հարվածել, սակայն վիճաբանության ժամանակ եղել է դեպք, երբ նրա ուղղությամբ է նետել շիշ, որը նրան չի դիպել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արկադյա Գևորգյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում` որպես անձնակազմի գծով պետի տեղակալ։
Դեպքի օրը, երբ գտնվել է աշխատավայրում, Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցի 17/2 հասցեից ստացել է անհազանգ` հիշյալ հասցեում տեղի ունեցած իրադարձությունների հետ կապված։ Բացի այդ, զանգահարել է նաև ռուսախոս մի կին, ով ներկայացել է որպես ՀՀ-ում գտնվող Վրաստանի Հանրապետության դեսպանատան աշխատակից և հայտնել, որ Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացիների հետ կապված խնդիր կա, մասնավորապես, ոտնահարվել են նրանց իրավունքները, ուստի խնդրել է ներկայանալ հիշյալ հասցե և պարզել, թե ինչ է տեղի ումեցել։ Ժամը 01։00-ի սահմաններում մեկնել է տվյալ վայր, որտեղ հավաքված են եղել քաղաքացիներ, այդ թվում նաև` Վրաստանի Հանրապետության դեսպանատան աշխատակցուհին, իսկ մթնոլորտը եղել է լարված։ Վերջիններս հայտնել են, որ տվյալ շենքում վարձակալել են տարածք, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է Անուշ Կիրակոսյանին, սակայն նա կողպել է տարածքի դուռը և թույլ չի տալիս մուտք գործել այնտեղ ու տնօրինել այն։ Բացի այդ, հայտնել են, որ տարածքում են գտնվում նաև որոշ փաստաթղեր, որոնք վերաբերում են տարբեր անձանց, ինչպես նաև առկա է նրանց կազմակերպության կնիքը։ Պահանջել են բացել վարձակալած տարածքի դուռը, քանի որ նրանց մոտ գտնվող բանալիով անհնար է անել դա։ Ինքը՝ նախ խնդրել է ներկայացնել փաստաթղթեր` հանգամանքները պարզելու համար, ապա բացատրել, որ որևէ իրավունք չունի բացել կամ կոտրել կողպված դուռը։
Տվյալ անձինք տարածքի դուռը բացելու նպատակով դիմել են արտակարգ իրավիճակների նախարարություն, որի աշխատակիցները եկել և բացել են այն։ Դուռը բացելուց հետո, Վահրամ Ասլանյանը մտել է տարածք և վերցրել համապատասխան փաստաթղթեր։ Այդ ժամանակ ամբաստանյալ Ա.Կիրակոսյանն իրեն է ներկայացրել փաստաթղթեր, մասնավորապես` սեփականության իրաունքի վկայական և վարձակալության պայմանագիր։ Ընդ որում, Ա.Կիրակոսյանը հայտնել է, որ անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիրը գրանցված չէ պետական կադաստրում, հետևաբար և իրավական ուժ չունի։
Դեքպի օրը չի նկատել, որ Ա.Կիրակոսյանն իր գործողությունների արդյունքում որևէ մեկին պատճառի գույքային վնաս, սակայն իր մտաբերմամբ, ձեռքով հրել, քաշել է Վահրամ Ասլանյանին, ինչի հետևանքով պատռվել է նրա շապիկը։ Կապված Ա.Կիրակոսյանի դևսորած վարքագծի հետ, մտաբերում է, որ նա հնչեցրել է հայհոյանքներ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Դավիթ Միրզոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ՏԿ և ԱԻ նախարարության Երևանի փրկարար վարչության Կենտրոն բաժնի թիվ 8 հրշեջ փրկարար ջոկատում։ 2014թ.-ին օգոստսոս ամսին գտնվել է աշխատավայրում, երբ Երվանդ Քոչար փողոցի 17/2 հասցեից փակ դռան վերաբերյալ ահազանգ է ստացվել։ Իր գլխավորությամբ շտապ մեկնել են համապատասխան վայր։ Հասնելով այնտեղ, տեսել են խառնաշփոթ իրավիճակ, մասնավորապես, հավաքված են եղել մի շարք անձինք, այդ թվում նաև ոստիկանության աշխատակիցներ և ամբաստանյալ Անուշ Կիրակոսյանը։ Այդ խառնաշփոթ իրավիճակում իրեն է մոտեցել մի անձնավորություն, ներկայացել որպես տարածքի վարձակալ և ներկայացրել գրասենյակի տարաքծի վարձակալության պայմանագիրը։ Տվյալ անձն ասել է, որ վարձակալած տարածքի դուռը փակ է և իրենք չեն կարողանում մտնել այնտեղ։ Այնուհետև, ոստիկանության աշխատակիցներն ասել են որ իրենք պատասխանատու են և կարող են բացել կողպված դուռը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Արթուր Առաքելյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ՏԿ և ԱԻ նախարարության Կենտրոն բաժնում` որպես ավագ հրշեջ։
2014թ.-ին օգոստսոս ամսին, երբ գտնվել է աշխատավայրում, Երվանդ Քոչար փողոցի 17/2 հասցեից փակ դռան վերաբերյալ կանչ է ստացվել։ Անմիջապես մեկնել են դեպքի վայր, որտեղ հավաքված են եղել տարբեր անձինք, այդ թվում նաև ոստիկաններ։ Մոտեցել են տվյալ անձանց, հարցրել, թե ինչումն է խնդիրը։ Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել է մի անձնավորություն, ներկայացել որպես շինության 1-ին հարկի գրասենյակային տարածքի վարձակալ` ներկայացնելով տվյալ տարածքի վարձակալության պայմանագիրը` վավերացված նոտարական կարգով։ Վերջինս հայտնել է, որ տարածքը վարձակալել են, սակայն դուռը փակ է և անհրաժեշտություն է առաջացել բացելու այն։ Ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և լիազորել բացել դուռը։ Զգուշերեն բացել են կողպված դուռը և տվյալ անձինք մտել են ներս։ Այնուհետև, եկել է ամբաստանյալ Կիրակոյանը և նրա ամուսինը`դժգոհելով, թե ինչու են բացել տարածքի դուռը։
Այդ ժամանակ ամբաստանյալ Կիրակոսյանը գտնվել է վրդովված վիճակում, սակայն ինքը չի լսել, որ որևէ մեկի հասցեին հնչեցներ հայհոյանքներ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Սերոբ Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում` ՀՈԲ տեսուչ։
2014թ.-ին /օրը և ամիսը չի հիշում/ ծառայություն է իրականացրել, երբ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասից ռադիոկապով կանչել են բաժին։ Օրվա պատասխանատու Արկադյա Գևորգյանի հետ ահազանգի հետքերով վրա մեկնել են Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցե, որտեղ արդեն իսկ հավաքված են եղել տարբեր անձինք։ Հավաքվածներից մեկը հայտնել է, որ վարձակալել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 17/2 հասցեում գտնվող շինության 1-ին հարկի տարածքը, սակայն սեփականատերը փակել է դուռը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել մուտք գործելու այնտեղ` կարևոր փաստաթղթեր վերցնելու նպատակով։ Որոշ ժամանակ անց, ժամանել են ԱԻՆ աշխատակիցները, ովքեր բացել են դուռը։ Այդ ժամանակ եկել է նաև տարածքի սեփականատերը, ով հանդիսանում է ամբաստանյալ Ա.Կիրակոսյանը և վրդովված վիճակում կշտամբել է իրենց դուռը բացելու համար։
Չի տեսել, որ ամբաստանյալ Կիրակոսյանը որևէ մեկի նկատմամբ բռնություն գործադրեր, ինչպես նաև չի մտաբերում, որ ամբաստանյալը և նրա ամուսինը հայհոյանք հնչեցնեին ներկա գտնվող անձանց հասցեին։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Անուշ Կիրակոսյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորվել են նաև դատարանում հրապարակված և հետազոտված ներքոհիշյալ փաստաթղթերով և ապացույցներով՝

Վկա Զուրաբ Գվասալիի 16.08.2014թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ`

«2014թ.-ի հունվար ամսից աշխատում է Վրաստանում գտնվող վրացական «Ինտերկոնտինենտալ» տուրիստական ընկերությունում` որպես վաճառքի գծով մենեջեր։ 2014թ.-ի օգոստոսի 4-ից գործուղվել է Հայաստանի Հանրապետություն։ ՀՀ-ում իրենց տուրիստական ընկերությունը ևս ունեցել է գրասենյակ, որը գտնվել է Ե.Քոչար փողոցում։ 2014թ.-ի օգոստոսի 8-ին ժամը 10։00-ի նշված ընկերության աշխատակիցների հետ միասին սովորականի պես գնացել են աշխատավայր և տեսել, որ գրասենյակի դուռը ներսի կողմից փակ է, իսկ բանալին ներսի կողմից գտնվել է դռան վրա։ Այդ պատճառով չեն կարողացել բացել այն։ Որոշ ժամանակ անց զանգահարել են տնօրենին` Վահրամին` պարզելու հանգամանքները։ Քիչ անց եկել է Վահրամը և միասին գտնվել են գրասենյակի մոտ գտնվող աստիճանավանդակի վրա։ Այնուհետև, դուրս է եկել և նստել շենքի դիմաց կայանված իր «Լեքսուս» մակնիշի THT -555 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Վահրամը դուրս է եկել շենքից, իսկ աշխատակիցները մնացել են աստիճանավանդակին նստած։ Մի քանի րոպե անց բացվել է շենքի մուտքի դուռը և տարածքի սեփականատիրուհին, ում նախկինում տեսել էր, դուրս է նետել իրենց աշխատակցուհու` Գոհարի` սև գույնի պայուսակը։ Վերջինս գոռգոռացել է այնպես, կարծես աշխատակիցներին դուրս էր հանում շենքից։ Այնուհետև միջամտել է Վահրամը, սակայն սեփականատիրուհին շարունակել է գոռալ և հնչեցնել իրեն անհասկանալի արտահայտություններ։ Վահրամը և այդ կինը սկսել են թեթև քաշքշել միմյանց, ապա, նրանց բաժանելու նպատակով միջամտել է Թամարան։ Սեփականատիրուհին հրել է Թամարային այնպես, որ նա կպել է պատին։ Քիչ անց Վահրամն իր ձեռքում եղած գազավորված ըմպելջքի ալյումինե տարան, որը վերցրել էր Թամարայից, նետել է այդ կնոջ ուղղությամբ, սակայն այդ դիպել է պատին, ոչ թե այդ կնոջը։ Այնուհետև գնացել են ոստիկանություն, որից հետո Վահրամի և Թամարայի հետ գնացել են հիվանդանոց, քանի որ հրելու հետևանքով վնասվել էր Թամարայի ձեռքը։ Նույն օրը երեկոյան կրկին գնացել են գրասենյակ, քանի որ ունեցել են բավականին աշխատանք, սակայն չեն կարողացել կատարել այն, ինչի պատճառով կրել են կորուստեր։ Մասնավորապես, չեն կարողացել դիմավորել տուրիստներին, ընդունել նրանց և այլ։ Վահրամը նրա մոտ գտնվող բանալիով բացել է դուռը, մտել են ներս։ Այդտեղ է եկել նաև տարածքի սեփակատիրուհին, ում անունը իմացել է, որ Անուշ է, սկսել է գոռգոռալ իրենց վրա, հնչեցրել իրեն անհասկանալի արտահայտություններ։ Այուհետև, երբ գտնվել են գրասենյակում, Անուշը դուրս է եկել և դուռը փակել իրենց վրա, հնարավորություն չտալով դուրս գալու այդտեղից։ Մոտ 30 րոպե ենց եկել են ոստիկանները, բացել դուռը և իրենք կարողացել են դուրս գալ։
Հաջորդ օրը` օգոստոսի 9-ին ժամը 20։00-ի սահմաններում կրկին գնացել են գրասենյակ։ Դուռը եղել է փակ։ Եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և Անուշը, նա բացել է դուռը և մտել են ներս։ Անուշը շարունակել է գոռգոռալ իրենց վրա, ոստիկանների ներկայությամբ սեղանից վերցրել է համակարգչի մոնիտորը և դիտավորությամբ հարվածել գետնին։ Իրենք դուրս են եկել գրասենյակից, իսկ Անուշը ոստիկանների հետ մնացել է այնտեղ։ Մոտ մեկ ժամ անց նրանք դուրս են եկել և Անուշը բանալիով փակել է դուռը և բարձրացել վերև։ Այդ ժամանակ Վահրամը դիմել է Մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակին։ Եկել են ինչ-որ անձինք, ովքեր բացել են դուռը, իրենց աշխատակիցները մտել են և հանել կարևոր փաստաթղթեր, մի քանի համակարգիչ, իսկ այդ ընթացքում ինքը գտնվել է դրսում։ Իրերի մնացած մասը չեն կարողացել վերցնել, քանի որ դրանք գտնվել են ներսում, իսկ Անուշը փակել է դուռը և հեռացել»։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2371 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «Վահրամ Ասլանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ձախ նախաբազկի շրջանի ճանկռվածքների ձևով պատճառվել են սուր եզր ունեցող բութ առարկաներով, որոնք առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակել»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 125-129, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2473 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «Թամարա Ախալբեդաշվիլիի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ դաստակի կապանների գերձգվածության ձևով պատճառվել են բութ առարկայի ազդեցությամբ, որն առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակել»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 144-145, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 714-ԱՊ-14 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «Փորձաքննությանը տրամադրված «Սամսունգ» տեսակի «S24C300HL» մոդելի մոնիտորը վնասելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական արժեքը գնահատվել է 45.000 (քառասունհինգ հազար) ՀՀ դրամ»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 147-148, դատական նիստի արձանագրությունը/

Այլ փաստաթուղթ հանղիսացող որպես ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Եր.Քոչար 17/2 հասցեում տեղի ունեցած վիճաբանության տեսագրությունը պարունակող լազերային սկավառակի դատարանում կատարված վերարտադրմամբ, դրա զննության արձանագրությամբ, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի քննիչի կողմից 09.08.2014թ. ներկայացված զեկուցագրով, ինչպես նաև նույն օրը կազմված արձանագրությամբ, որոնցով հաստատվել են համապատասխանաբար Ա.Կիրակոսյանի կողմից Վահրամ Ասլանյանին ապտակելու և վերջինիս գրասենյակից վռնդելու, ԱԿիրակոսյանի կողմից «Սամսունգ» մոդելի մոնիտորը գետնին հարվածելու և վնասելու, ինչպես նաև վերջինիսիս կողմից Երևան քաղաքի Եր.Քոչար փողոցի 17/2 հասցեում գույքագրում կատարելուն խոչընդոտելու հանգամանքները։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 121-122, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հետազոտված՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ» տեսակի «S24C300HL» մոդելի մոնիտորով։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 119-120, դատական նիստի արձանագրությունը/

Իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործով տուժող Վահրամ Ասլանյանի պատասխանատու պաահպանությանը հանձնված 5 (հինգ) հատ կապույտ և մոխրագույն գրասենյակային սեղանների, 2 (երկու) հատ սև մոխրագույն սեղանների, 10 (տաս) հատ կտորից, 5 (հինգ) հատ կաշվե աթոռների, 1 (մեկ) հատ շագանակագույն գրասենյակային սեղանի՝ իր դիմադիրով և 2 (երկու) փոքր սեղանների, 1 (մեկ) հատ ապակիներով շագանակագույն փայտե պահարանի, գրասենյակային 2 (երկու) հարկանի փայտե և ապակյա պահարանի, 2 (երկու) հատ մոխրագույն և 1 (մեկ) հատ սև գույնի «Քանոն» ֆիրմայի տպիչ սարքերի, 3 (երեք) հատ «Սամսունգ» ֆիրմայի մոնիտորն իրենց ստեղնաշարերով և մկնիկներով, «Մաքուր ջուր» ֆիրմայի ջրի ապարատի, 1 (մեկ) հատ շագանակագույն չհրկիզվող պահարանի, 1 (մեկ) հատ իր ապակյա սեղանով բազմոցի, 2 (երկու) հատ ձայնասփյուռի, 1 (մեկ) հատ «Պանասոնիկ» ֆիրմայի սև գույնի ֆաքսի, 1 (մեկ) հատ «Oրանժ» տեսակի մոդելի, 1 (մեկ) հատ «Պանասոնիկ ТЕМ 824» մոդելի սարքավորումի, գրենական պիտույքների, ամսագրերի, 4 (չորս) հատ պատի նկարների, 5 (հինգ) հատ պատի ժամացույցների, 1 (մեկ) հատ կապույտ գույնի մետաղական դրամարկղի, 1 (մեկ) հատ ֆիրմային կնիքի, 1 (մեկ) հատ «LG» ֆիրմայի կապույտ գույնի փոշեկուլի, համակարգչի 2 (երկու) լիցքավորման սարքերի և լարերի և գրենական պիտույքների առկայությամբ։

/տես` հատոր 2, գ.թ. 84-85, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հետազոտվել է նաև ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, թիվ 100159 ամուսնության վկայականը, ՀՀ ԱՆ պրոֆեսոր Ռ.Հ.Յոլյանի անվան արյունաբանական կենտրոն ՓԲԸ-ի կողմից տրված էպիկրիզը, ՀՀ ԱՆ պրոֆեսոր Ռ.Հ.Յոլյանի անվան արյունաբանական կենտրոն ՓԲԸ-ի կողմից տրված քաղվածքը, 07.08.2014թ.-ին կնաքված անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիրը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանն, անդրադառնալով պաշտպան Ս.Ամիրխանյանի կողմից 15.10.2015թ.-ին և 16.02.2016թ.-ին ներկայացված միջնորդություններին փաստում է հետևյալը`

Պաշտպան Ամիրխանյանը երկու դեպքում էլ գրեթե նույնաբովանդակ միջնորդություններ է ներկայացրել դատարանին և միջնորդել է անթույլատրելի ճանաչել Ա.Կիրակոսյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` պատճառաբանելով, որ դրանք ստացվել են վերջինիս պաշտպանական իրավունքի խախտմամբ։

Դատարանը, քննարկման առարկա դարձնելով պաշտպանի միջնորդությունները, արձանագրում է, որ դրանք բավարարելու հիմքերը բացակայում են, քանի որ քրեական գործով մինչդատական վարույթն իրականացվել է օրենքով սահմանված կարգով` դատավարական պահանջների պահպանմամբ։

Մասնավորապես`

27.08.2014թ.-ին Ա.Կիրկաոսյանը ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում հարցաքննվել է որպես վկա։ Մինչ հարցաքննությունը սկսվելը` վարույթն իրականացնող մարմնի կողմի վերջինիս բացատրվել է նրա՝ օրենքով սահմանված իրավունքներն ու պարտականությունները, ներառյալ` իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալու պարտավորություն չունենալու, ինչպես նաև` վարույթն իրականացնող մարմնին փաստաբանի հետ ներկայանալու նրա իրավունքները։ Այդուամենայնիվ, վկա Կիրակոսյանը ստորագրությամբ հավաստել է իր` որպես վկայի իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանման մասին ծանուցումը և տվել համապատասխան ցուցմունք։ Այնուհետև, 30.08.2014թ.-ին ՀՀ Ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում, իսկ հետագայում` 15.10.2014թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում Կիրակոսյանը լրացուցիչ հարցաքննվել է որպես վկա, որի ժամանակ ևս նրան բացատրվել է դատավարական տվյալ կարգավիճակին համարժեք իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչը հաստատվել է վերջինիս ստորագրությամբ։ 15.01.2015թ.-ին և 05.02.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում վկա Կիրակոսյանի և տուժող Վ.Ասլանյանի, իսկ 08.02.2015թ.-ին վկա Կիրակոսյանի և տուժող Թ.Ախալբեդաշվիլու միջև իրականացվել են ունեցել առերես հարցաքննություններ, որոնց ժամանակ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից կողմերին բացատրվել են իրենց դատավարական իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչը կրկին հաստատվել է վերջիններիս ստորագրություններով։

Դատարանը հաստատված է համարում նաև՝ 07.03.2015թ.-ին և 17.03.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ Ա.Կիրակոսյանին վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից դատավարական իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանումը, ինչը հաստատված է վերջինիս ստորագրություններով։ Միայն 21.05.2015թ.-ին արդեն որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս, մեղադրյալ Ա.Կիրակոսյանը հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, ինչը, օրենսդրորեն սահմանված վերջինիս իրավունքն է։

Դատարանը հաստատված է համարում փաստ, իրողություն, որ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում Կիրակոսյանը նախապես ներգրավվել է որպես վկա և մի քանի անգամ դատավարական կարգի պահպանմամբ հարցաքննվել է տվյալ կարգավիճակում, բացի այդ, որպես վկա հարցաքննվել է նաև առերես։ Ընդ որում, վերջինիս վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից դատավարական պահանջների պահպանմամբ բացատրվել է վկայի դատավարական իրավունքներն ու պարտականությունները, ներառյալ` իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի վերաբերյալ ցուցմունք տալու պարտավորություն չունենալու, ինչպես նաև` վարույթն իրականացնող մարմնին փաստաբանի հետ ներկայանալու իր իրավունքի վերաբերյալ։ Վկա Կիրակոսյանը ստորագրությամբ հաստատել է իր կարգավիճակից բխող իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանումը, այդուամենանիվ, շարադրելով դեպքի հանգամանքները։

Անդրադառնալով միջնորդություններով բարձրացված մյուս հարցին` կապված 21.05.2014թ.-ին անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման հետ, դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանը միջնորդություններով արտահայտել է դիրքորոշում այն մասին, որ նախաքննական մարմնի կողմից չեն ներկայացվել ապացույցներ առ այն, որ Կիրակոսյանին հայտարարվել է տվյալ անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը, նրան պարզաբանվել է որոշման էությունը, վերջինիս հանձնվել է որոշման պատճենը և պարզաբանվել է մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ցանկը։

21.05.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։ Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրմամբ պարզ է դառնում, որ մեղադրյալ Կիրակոսյանը առանց որևէ պատճառաբանության հրաժարվել է ծանոթանալ որոշման հետ, ավելին` ստորագրել այն, որպիսի փաստը վարույթն իրականացնող մարմինն արձանագրել է նույն որոշման մեջ։ Վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից 21.05.2015թ.-ին կազմվել է արձանագրություն` մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ծանուցման մասին, սակայն մեղադրյալ Կիրակոսյանը կրկին հրաժարվել է դրան ծանոթանալուց և այն ստորագրելուց։ Ավելին, 21.05.2015թ.-ին կազմվել է արձանագրություն` մեղադրյալի պաշտպանության և պաշտպան ունենալու իրավունքը բացատրելու վերաբերյալ, սակայն մեղադրյալ Կիրակոսյանը կրկին հրաժարվել է ստորագրել այն։
Այս առումով ևս դատարանը հաստատված է համարում այն, որ մեղադրյալ Կիրակոսյանին վարույթն իրականացնող մարմինը ծանոթացման ր ստորագրելու նպատակով տրամադրել վերջինիս հասանելիք դատավարական որոշումները, սակայն մեղադրյալը հրաժարվել է ծանոթանալ դրանց, ուստի և չի ստորագրել այդ փաստաթղթերը։

21.05.2015թ.-ին վարությն իրականացնող մարմնի կողմից կայացվել է որոշում` խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ և մեղադրյալ Կիրակոսյանի կատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ Տվյալ դատավարական փաստաթուղթը նույնպես պատշաճ կարգով ներկայացվել է մեղադրյալին, սակյան վերջինս հրաժարվել է ծանոթանալ և ստորագրել այն։

Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով մինչդատական վարույթն իրականացվել է դատավարական կարգերի պահպանմամբ, ավագ քննիչ Դ.Կիրակոսյանը, այդուամենայնիվ, փորձել է իր կողմից կայացված դատավարական որոշումները ներկայացնել և տրամադրել մեղադրյալ Կիրակոսյանին` ծանոթանալու նպատակով, սակայն վերջինս առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանությունների՝ նաև օգտվելով իր դատավարական իչավունքներից, հրաժարվել է ծանոթանալ դրանց հետ ու ստորագրել հիշյալ փաստաթղթերը։ Տվյալ փաստերը հաստատվում են քննիչի` դատավարական յուրաքանչյուր փաստաթղթում` համապատասպան գրառումներ կատարելով։

Այլ խոսքով, պաշտպանական կողմի՝ նախաքննական մարմնի՝ իբրև թե թույլ տրված դատավարական խախտումների մասին ներկայացված դատողությունները կրում են դեկլարատիվ, տարածական բնույթ, քանի որ պաշտպանը և ամբաստանյալը չկարողացան դատարանին հայտնել, թե այդ մարմնի դատավարական որ գործողությունների արդյունքում է խախտվել ամբաստանյալի իրավունքները կամ ինչ գործողություն պետք է կատարվեին վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից, որոնք այդպես էլ չեն արվել։
Ինչ վերաբերվում է դատարանում հետազոտված՝ դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները պատկերող տեսասկավառակի՝ որպես ապացույցի օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու մասին պաշտպանի բերված փաստարկներին, ապա դատարանը դա նույնպես համարում է չհիմնավորված, քանի որ հիշյալ սկավառակը նախ՝ վերաբերելի է քննվող քրեական գործին, ապա նաև՝ թույլատրելի, քանի որ ներկայացվել է վարույթն իրականացնող մարմնին, ով պատշաճ ընթացակարգի ապահովմամբ դատավարական միջոցներ է ձեռնարկել դրան իրեղեն ապացույցի նշանակություն տալու առումով։

Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ ներկայացված սկավառակը կարող է թույլատրվել որպես ապացույց և այն վկայում է ամբաստանյալի՝ այդ օրը կատարված հակաօրինական, քրեկան օրենքով անթույլատրելի արարքը պատկերող գործողությունների մասին։

Այսպիսով, քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և ուսումնասիրված, սույն դատավճռի նկարագրական մասում բերված ապացույցների ընդհանուր զանգվածում ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող, վերը շարադրված ապացույցները դատարանին բերում են այնպիսի հիմնավոր եզրահանգման, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում ինքնիրավչության համար։

Համաձայն հիշյալ հոդվածի դիսպոզիցիայի`

«Ինքնիրավչությունը՝ օրենքով կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտով սահմանված կարգի խախտմամբ իր իրական կամ ենթադրյալ իրավունքներն ինքնակամ (ինքնագլուխ) իրականացնելը, որն էական վնաս է պատճառել անձանց իրավունքներին կամ օրինական շահերին կամ խոշոր վնաս՝ պետական կամ հասարակական շահերին՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով։
2. Նույն արարքը, որը կատարվել է բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկից ութհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ երկուսից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»։

Այսպես.

Ըստ հիշյալ հանցատեսակի վերաբերյալ քրեական իրավունքի տեսության ու մեկնաբանությունների`

«տվյալ հանցագործության սուբյեկտ կարող է լինել 16 տարին լրացած մեղսունակ ֆիզիկական անձը։

Ինքնիրավչությունը բնորոշվում է դիտավորությամբ։ Հանցավորը կարծում է, որ ինքն ունի որոշակի իրավունք, գիտակցում է, որ այդ իրավունքը վիճարկվում է այլ անձի կամ կազմակերպության կողմից և գիտակցում է որ ինքը իրականացնում է այդ իրավունքը օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ։ Հանրորեն վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ կարող է դրսևորվել նաև անուղղակի դիտավորություն։

Հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է անձի կողմից ինքնագլուխ կերպով, օրենքով կամ այլ նորմատիվ ակտով սահմանված կարգի խախտմամբ իր իրական կամ ենթադրյալ իրավունքի իրականացման մեջ։ Ընդ որում, անհրաժեշտ է, որ անձի գործողությունները վիճարկվեն այլ քաղաքացու կամ կազմակերպության կողմից։

Հանցակազմի կարևոր հատկանիշ է նշված գործողությունների ինքնագլուխ (ինքնակամ) կատարումը, այսինքն` սահմանված կարգի խախտմամբ կատարելը։ Մյուս կարևոր հատկանիշը իրավունքի վիճարկումն է այլ անձանց կամ կազմակերպությունների կողմից։ Վիճարկումը կարող է կապված լինել պահանջի հիմքի կամ դրա բավարարման կարգի հետ։

Ինքնիրավչության հանցակազմը նյութական է, հանցագործությունն ավարտված է համարվում քաղաքացիների իրավունքներին ու օրինական շահերին՝ համապատասխանաբար էական կամ խոշոր վնաս պատճառելու դեպքում։

Քաղաքացիների կողմից իրենց իրավունքների ու ազատությունների իրականացումը կապված է այլ քաղաքացիների կամ կազմակերպությունների կողմից իրենց պարտականությունների կատարման հետ, դրա համար էլ հաճախ շոշափում է վերջիններիս շահերը։ Որպեսզի պահպանվի հասարակական հարաբերությունների տարբեր մասնակիցների օրինական շահերի հավասարակշռությունը, պետությունը սահմանում է իրավունքների և ազատությունների իրականացման որոշակի կարգ։ Օրենքով կամ այլ նորմատիվ ակտերով սահմանված կարգի խախտմամբ սեփական իրավունքների իրականացումը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ քաղաքացու կողմից իշխանության համապատասխան իրավասու մարմինների լիազորությունների յուրացում, ինչը վնաս է հասցնում նշված մարմինների նորմալ գործունեությանը, իսկ հաճախ նաև քաղաքացիների կամ կազմակերպությունների իրավունքներին ու օրինական շահերին։

Այսպիսով, ինքնիրավչության հիմնական անմիջական օբյեկտ է (են) հանդիսանում քաղաքացիների կողմից իրենց իրավունքների ու ազատությունների իրականացման սահմանված կարգը, ինչպես նաև կազմակերպությունների և քաղաքացիների իրավունքներն ու օրինական շահերը»։

Վերը շարադրված դրույթների և գործով ձեռք բերված ապացույցների համադրմամբ, դատարանը հաստատում փաստ, իրողություն, որ ամբաստանյալ Կիրակոսյանը ինքնագլուխ (ինքնակամ) այսինքն` սահմանված կարգի խախտմամբ, կատարել է ինքնիրավչություն` այն է` օրենքով կամ այլ նորմատիվ ակտերով սահմանված կարգի խախտմամբ իրականացրել է սեփական իրավունքները։

Այլ խոսքով, վարձակալ հանդիսացող կազմակերպության կողմից քաղաքացիաիրավական գործարքի արդյունքում կնքված պայմանագրի պարտավորությունները չկատարելու պայմաններում դատարան դիմելու և իրեն պատճառված վնասներն օրենքով սահմանված կարգով բռնագանձելու պահանջ ներկայացնելու փոխարեն, որոշել է անձամբ, ինքնագլուխ, իրացնելով իր ենթադրյալ իրավունքները, նախադրյալներ՝ այն է՝ արգելքներ ստեղծել վարձակալ կազմակերպության համար՝ իրեն պարտք եղած, ինչպես նաև ապագայում նախատեսված ու դեռևս չստացված գումարները ստանալու ուղղությամբ, այդ կերպ վնաս պատճառելով հիշյալ կազմակերպության իրավունքներին ու օրինական շահերին։ Ամբաստանյալի գործողությունների արդյունքում խաթարվել է «Ինտերկոնտինենտալ» տուրիստական ընկերություն բնականոն աշխատանքը, կազմակերպությունն իր համար բարենպաստ ֆինանսական հոսքերի ժամանակահատվածում տևական ժամանակ դադարել է գործելուց, ավելին կորցրել հաճախորդների վստահությունն ու իր բարի համբավը։
Ընդ որում, ամբաստանյալի՝ ինքնիրավ գործողությունները զուգորդվել են տուժողներ Վ.Ասլանյանի ու Թ.Ախալբեդաշվիլու նկատմամբ բռնության ու դրա սպառնալիքի գործադրմամբ, ավելին, իր հակաօրինական գործողությունների ընթացքում ամբաստանյալը դիտավորությամբ վնասել է նաև ուրիշի՝ Վահրամ Ասլանյանի, գույքը՝ նրա վերնաշապիկն ու նրան պատկանող համակարգչի մոնիտորը։

Այսպիով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նապատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որոնց կատարման համար նա ենթակա է պատժի։

Նման պարագայում դատարանը չի կարող բավարարել նաև ամբաստանյալ Ա.Կիրակոսյանի պաշտպան Ս.Ամիրխանյանի կողմից ներկայացված և դատարանի որոշմամբ դրա լուծումը խորհրդակցական սենյակ հետաձգված միջնորդությունները՝ իր պաշտպանյալի մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ դատարանի վերը նշված՝ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավոր համարված լինելու պատճառաբանությամբ։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

«Հ և Հ Կոնդումինիամ» համատիրության կողմից 18.01.2016թ.-ին տրված բնութագիրը, համաձայն որի`

«Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանը` ծնված 18.09.1958թ.-ին հանդիսանում է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար 9 շենք 60 բնարական հասցեի բնակչուհի, որտեղ բնակվում է ամուսնու` Մելքոն-Ալեքսան Էմիրզեօզլուի հետ։ Անուշ Կիրակոսյանը գործարար կին է, զբաղվում է առևտրային գործունեությամբ, ունի իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող առևտրի կենտրոնը, որը տրամադրում է վարձակալությամբ, դրանից ստանում է եկամուտ, որով հոգում է իր ապրուստը։ Մեր և հարակից շենքի բնակիչները Անուշ Կիրակոսյանին ճանաչում են որպես բարեհամբույր, բարեկիրթ, գործարար անձնավորության։ Նա նաև առատաձեռն է և միշտ պատրաստակամություն է ցուցաբերում օգնելու իր հարևաններին, աջակից լինել նրանց բոլոր հարցերում։ Նա իր անձնական միջոցներով բարեկարգել է վերը նշված հասցեում գտնվող հարակից բակը, կանաչապատել է` կազմակերպել ծառատունկ»։

Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում` խնամքին ամուսնու` Մելքոն-Ալեքսան Էմիրզօղլու և մոր` Եղունիկ Բոզոյանի, առկայության հանգամանքը։

/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։

/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն տուգանքի ձևով, որպիսի պատիժները նա պետք է կրի։

Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության և պատժաչափի հարցերին դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։

Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)»։

Սույն քրեական գործով պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անուշ Կիրակոսյանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ՝ դատարանը գտնում է, որ Անուշ Կիրակոսյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանցագործությունների համար ենթակա է պատիժների` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել մեղմ պատժի` տուգանքի ձևով, քանի որ դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ պատժի նվազ խիստ տեսակը, տվյալ դեպքում, կարող է ապահովել պատժի նպատակները։

Դատարանն անդրադառնալով Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով քննիչի՝ 18.05.2015թ.-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Վահրամ Ասլանյանի պատասխանատու պահպանությանը հանձնված իրերն ու առարկաները, ինչպես նաև՝ «Սամսունգ» տեսակի համակակարգչի մոնիտորը պետք է թողնել վերջինիս տնօրինությանը, իսկ Վ.Ասլանյանի կողմից ներկայացված լազերային սկավառակը, ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի հետաքննիչի կողմից 09.08.2015թ-ին կազմված զեկուցագիրն ու արձանագրությունը՝ պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին։


4. Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը



Վ Ճ Ռ Ե Ց

Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հայրյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկի` 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկի` 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով՝ Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։

Անուշ Լևիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Քրեական գործով քննիչի՝ 18.05.2015թ.-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Վահրամ Ասլանյանի պատասխանատու պահպանությանը հանձնված իրերն ու առարկաները, ինչպես նաև՝ «Սամսունգ» տեսակի համակակարգչի մոնիտորը թողնել վերջինիս տնօրինությանը, իսկ Վ.Ասլանյանի կողմից ներկայացված լազերային սկավառակը, ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի հետաքննիչի կողմից 09.08.2015թ-ին կազմված զեկուցագիրն ու արձանագրությունը՝ պահել քրեական գործի հետ միասին։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։


Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն