Գործ
ԵԿԴ/0148/01/15
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀՀ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ. Սարգսյանի
Պաշտպան Գ. Հովհաննիսյանի
2015թ. հուլիսի 31-ին, դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Սահակ Լևոնի Սահակյանի` ծնված 05.05.1981թ.
Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի,
միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, չի
աշխատում, բնակվում է ք. Երևան, Մաշտոցի պողոտա, 5 Դ
շենքի, 24-րդ բն. մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի
268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝
«Սահակ Լևոնի Սահակյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափի ըեդհանուրը՝ 0.3208 գրամ «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 40 հատ «սուբուտեքս» տեսակի դեղահաբեր և զգալի չափի 2.82 գրամ հաստատուն քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի ձեռք բերելու դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 13834914 քրեական գործը և կատարվել նախաքննություն։
Նախաքննությամբ հիմնավորված գործի փաստական հանգամանքները.
Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 5Դ շենքի թիվ 24 բնակարանի բնակիչ, սույն գործով մեղադրյալ Սահակ Լևոնի Սահակյանը գործով չպարզված հանգամանքներում և ժամանակահատվածում առանց իրացնելու նպատակի՝ իր գործածման համար, ապօրինի ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափի ընդհանուր 0.3208 գրամ «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 40 հատ «սուբուտեքս» տեսակի ղեղահաբեր և զգալի չափի՝ 2.82 գրամ հաստատուն քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, որոնցից 0,0382 գրամ քաշով «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող «սուբուտեքս» տեսակի թվով 1 դեղահաբը, դեղահաբի բեկորները և փոշեբյուրեղային զանզվածը ապօրինի պահել է իր բաճկոնի աջ գրպանում, իսկ մնացած՝ 0.2826 գրամ «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 34 հատ և 4 կտոր «սուբուտեքս» տեսակի դեղահաբերն ու «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը հետագա գործածման համար ապօրինի պահել է իր բնակության վայրում։
2014թ. դեկտեմբերի 24-ին, ժամը 19.55-ի սահմաններում մեղադրյալ Ս.Սահակյանն ապօրինի թմրամիջոցներ ձեռք բերելու և պահելու կասկածանքով բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ կատարված անձնական խուզարկության ընթացքում վերջինիս բաճկոնի գրպանում ապօրինի պահվող՝ 0,0382 գրամ քաշով «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող «սուբուտեքս» տեսակի թվով 1 դեղահաբը, դեղահաբի բեկորները և փոշեբյուրեղային զանգվածը հայտնաբերվել է, իսկ մնացած՝ 0.2826 գրամ «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 34 հատ և 4 կտոր «սուբուտեքս» տեսակի դեղահաբերը, ինչպես նաև զգալի չափի՝ 2.82 գրամ հաստատուն քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը հայտնաբերվել են նրա բնակության վայրում՝ Երեան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 5Դ շենքի թիվ 24 բնակարանում, 2014թ. դեկտեմբերի 24-ին կատարված խուզարկության ընթացքում»։
Փաստի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2014 թվականի նոյեմբերի 17-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Սահակ Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում է կայացվել, նույն օրը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջաններին ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
2015 թավականի ապրիլի 11-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել Սահակ Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով։
Քրեական գործը ՀՀ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 08.06.2015թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելն ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանը միջնորդել է դատաքննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ են, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Դատախազ Հ.Սարգսյանը, թեև գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս, արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկել է, սակայն դատարանում, օգտվելով իր դատավարական լիազորություններից, փոխելով իր դիրքորոշումը, հայտարարել է, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի ցուցմունքները, դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 763Ք-14 և 766Ք-14 եզրակացությունները, դատանարկոլոգիական փորձաքննության թիվ 20-15 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 3760 եզրակացությունը, դատահոգեբուժական ամբուլատոր փորձաքննության թիվ 152/15 եզրակացությունը, մեղադրյալ Սահակ Սահակյանի անձնական խուզարկությամբ և վերջինիս բնակության վայրում կատարված խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված ու իրեղեն ապացույց ճանաչված ընդհանուրը` 03208 գրամ «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց պարունակող թվով 40 հատ «սուբուտեքս» տեսակի դեղահաբերը և զգալի չափի 2.82 գրամ հաստատուն քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը գտավ, որ ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքները։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումն ամբողջությամբ և գտնում է, որ նա կատարած հանրորեն վտանգավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Սահակ Սահակյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի թիվ 19 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված բնութագիրը, համաձայն որի` «Սահակ Լևոնի Սահակյանը քաղաքականապես գրագետ է, օժտված է բարոյական բարձր հատկանիշներով, ընկերասեր է, մարդամոտ, մեծերի և փոքրերի նկատմամբ հարգանքով է և պատրաստակամ օգնելու։ Իր դիրքորոշումներում օբյեկտիվ է և սկզբունքային։ Վայելում է շրջապատի սերն ու հարգանքը»։
/ տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Որպես Սահակ Սահակյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
/ տես` գ.թ. 21/22, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, որպես ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանի արարքում նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում այն, որ նա գործի նախաքննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, իսկ դատարանում զղջացել կատարած հանցանքի համար։
/տես` քրեական գործի նյութերը, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի՝ «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։

Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Քննարկելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի և այն նրա կողմից կրելու հարցերը` դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է լուծվեն այս հարցի առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո։

Այսպես.

Ա.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ՝
«(...) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։ Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ միաժամանակ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը։ Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա։ Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (...)» (տե՛ս Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշման 20-րդ կետը)։

17. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում վկայակոչված որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն համապատասխան քրեաիրավական սանկցիաները, որոնք կրում են հարաբերականորեն որոշակի (պատիժ են նախատեսում որոշակի սահմաններում) կամ այլընտրանքային բնույթ (նախատեսում են պատժի մի քանի տեսակներ)։ Ընդ որում, այլընտրանքային սանկցիաները հանցավորի պատասխանատվության անհատականացման ավելի լայն սահմաններ են նախատեսում։
Հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում կոնկրետ պատժատեսակ և պատժաչափ ընտրելիս դատարանը թեև օժտված է իր ներքին համոզմունքին և իրավագիտակցությանը համապատասխան որոշակի հայեցողություն դրսևորելու ազատությամբ, սակայն այն չի կարող բացարձակ և կամայական բնույթ կրել։
Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողությունը սահմանափակվում է օրենքով կանխորոշված որոշակի շրջանակներով` հանցավոր արարքի հանրային վտանգավորության բնույթով և աստիճանով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, որոնք դատարանն անպայման պետք է հաշվի առնի պատժի արդարացիության ապահովման համար (պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության սահմանների վերաբերյալ mutatis mutandis տե՛ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը)»։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան անյլընտրանքային է և պատիժ է նախատեսում ինչպես կալանքի, այնպես էլ ազատազրկման ձևով։

Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշման մեջ, որտեղ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.

«13. (…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։ (…)»։

Անդրադառնալով սույն գործով ամբաստանյալ Սահակ Սահակյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի հարցին և հիմք ընդունելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտած վերոհիշյալ իրավական դիրքորոշումը, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի անձը բնութագրվում է միայն դրական հատկանիշներով, նրա արարքում որպես պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են հանդիսանում այն, որ նա տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար։

Բացի այդ, դատարանը փաստում է, որ գործում առկա չէ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք։ Ուստի, հիմնվելով վերը թվարկված հանգամանքների վրա, դատարանն արդարացված է համարում ամբաստանյալի նկատմամբ իրեն մեղսագրված հոդվածների սանկցիաներով նախատեսված նվազագույն պատժաչափերը նշանակելը։

Ինչ վերաբերվում է Սահակ Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված կալանք պատժատեսակի նշանակման հարցին, ապա դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի նորմերով արձանագրում է, որ առկա է օրենսդրական արգելք՝ այն է՝

«/../ Կալանքը կարող է նշանակվել ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում` տասնհինգ օրից մինչև երեք ամիս ժամկետով և միայն այն դեպքում, երբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց չի կիրառվել»։

Դատարանն արձանագրում է, որ դեռև նախաքննության ընթացքում` 2014թ.-ի դեկտեմբերի 24-ին, Սահակ Սահակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը։ Հետևաբար դատարանը նրա նկատմամբ չի կարող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել կալանք պատժատեսակը։

Այսպիսով, դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ սույն գործով ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքների համար նախատեսված նվազագույն պատժաչափերի նշանակումը կլինի արդարացի, այն համապատաuխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։

Դատարանն անդրադառնալով Սահակ Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնվի անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Լուծելով իրեղեն ապացույցների հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ փորձաքննության անցկացումից հետո առկա՝ «բուպրենորֆին» տեսակի թնրամիջոց պարունակող «սուբուտեքս» տեսակի դեղահաբերը և «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին՝ սույն քրեական գործի նյութերով հարուցված թիվ 15107315 քրեական գործին կցելու և հետագա ընթացքն օրենքով սահմանված կարգով լուծելու համար։
4. Եզրափակիչ մաս

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Սահակ Լևոնի Սահակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով Սահակ Լևոնի Սահակյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Սահակ Լևոնի Սահակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով։
Սահակ Լևոնի Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014թ. դեկտեմբերի 24-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ փորձաքննության անցկացումից հետո առկա՝ «բուպրենորֆին» տեսակի թնրամիջոց պարունակող «սուբուտեքս» տեսակի դեղահաբերը և «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցը՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին՝ սույն քրեական գործի նյութերով հարուցված թիվ 15107315 քրեական գործին կցելու և հետագա ընթացքն օրենքով սահմանված կարգով լուծելու համար։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով սահմանված հիմքի։


Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն