ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0117/01/15
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Վարդանյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

28 հուլիսի 2017թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.Մելքոնյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Ա.Բարսեղյանի
Վ.Դոլմազյանի
քաղաքացիական հայցվորների
ներկայացուցիչներ` Ս.Թորոսյանի
Է.Խաչատուրյանի
պաշտպաններ` Է.Աղաջանյանի
Կ.Հակոբյանի
ամբաստանյալներ` Հ.Մելքոնյանի
Խ.Մելքոնյանի
Ս.Եդիգարյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Խ.Մելքոնյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանի, ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի պաշտպան Կ.Հակոբյանի և գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. հունվարի 26-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Սեմյոն Հարությունի Եդիգարյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և և Խոսրով Ժիրայրի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 69100414 քրեական գործը հարուցվել է 24.01.2014թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության 2-րդ բաժնի պետի տեղակալ Ա.Կարապետյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. 2014թ. հունվարի 23-ին Հ.Մելքոնյանը ձերբակալվել է:
3. 2014թ. հունվարի 23-ին Խ.Մելքոնյանը ձերբակալվել է:
4. 2014թ. հունվարի 23-ին Ս.Եդիգարյանը ձերբակալվել է:
5. Նախաքննության մարմնի 2014թ. փետրվարի 04-ի որոշմամբ Հ.Մելքոնյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
6. ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի կողմից 24.01.2014թ. Հովհաննես Մելքոնյանի նկատմամբ 40 օր ժամկետով ժամանակավոր կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ միջնորդություն է ներկայացվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
7. ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի կողմից 24.01.2014թ. Խոսրով Մելքոնյանի նկատմամբ 40 օր ժամկետով ժամանակավոր կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ միջնորդություն է ներկայացվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
8. ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի կողմից 24.01.2014թ. Սեմյոն Եդիգարյանի նկատմամբ 40 օր ժամկետով ժամանակավոր կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ միջնորդություն է ներկայացվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
9. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.01.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ կիրառվել է ժամանակավոր կալանավորում՝ 40 օր ժամկետով:
10. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.01.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանի նկատմամբ կիրառվել է ժամանակավոր կալանավորում՝ 40 օր ժամկետով:
11. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.01.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառվել է ժամանակավոր կալանավորում՝ 40 օր ժամկետով:
12. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.03.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառվել է ժամանակավոր կալանավորում՝ 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
13. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.03.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառվել է ժամանակավոր կալանավորում՝ 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
14. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.03.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառվել է ժամանակավոր կալանավորում՝ 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
15. ՀՀ Գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 13.03.2014թ. որոշմամբ Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու նպատակով Արաբական Էմիրությունների իրավապահ մարմիններին հանձնելու մասին միջնորդությունը մերժվել է:
16. ՀՀ Գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 13.03.2014թ. որոշմամբ Խ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու նպատակով Արաբական Էմիրությունների իրավապահ մարմիններին հանձնելու մասին միջնորդությունը մերժվել է:
17. ՀՀ Գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 13.03.2014թ. որոշմամբ Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու նպատակով Արաբական Էմիրությունների իրավապահ մարմիններին հանձնելու մասին միջնորդությունը մերժվել է:
18. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.03.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառված կալանքի տակ պահելու ժամկետ երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս ժամկետով:
19. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.03.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառված կալանքի տակ պահելու ժամկետ երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս ժամկետով:
20. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.03.2014թ. որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության միջազգային-իրավական կապերի բաժնի պետ Ն.Հարությունյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ քրեական գործով վարույթը ՀՀ փոխանցելու նպատակով կիրառված կալանքի տակ պահելու ժամկետ երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս ժամկետով:
21. Թիվ 61202814 քրեական գործը հարուցվել է 27.05.2014թ. ՀՀ Գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով:
22. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ հատկապես կարևոր գործերի քննության վարչության 2-րդ բաժնի պետի տեղակալ Ս.Կարապետյանի 27.05.2014թ. որոշմամբ թիվ 61202814 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
23. Նախաքննության մարմնի 27.05.2014թ. որոշմամբ թիվ 61202814 քրեական գործը միացվել է թիվ 69100414 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 69100414 համարի տակ:
24. Նույն մարմնի 30.05.2014թ. որոշմամբ Ս.Եդիգարյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 215-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
25. Նախաքննության մարմնի 30.05.2015թ. որոշմամբ Հ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 215-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
26. Նույն մարմնի 30.05.2014թ. որոշմամբ Խ.Մելքոնյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 215-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
27. Նախաքննության մարմնի 30.05.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ:
28. Նախաքննության մարմնի 30.05.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ:
29. Նախաքննության մարմնի 30.05.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ Խ.Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ:
30. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.05.2014թ. որոշմամբ նախաննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
31. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.05.2014թ. որոշմամբ նախաննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
32. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 31.05.2014թ. որոշմամբ նախաննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
33. Նախաքննության մարմնի 18.07.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
34. Նույն մարմնի 18.07.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
35. Նախաքննության մարմնի 18.07.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
36. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.07.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
37. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.07.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
38. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.07.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
39. Նախաքննության մարմնի 19.09.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
40. Նույն մարմնի 19.09.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
41. Նախաքննության մարմնի 19.09.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
42. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.09.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
43. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.09.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
44. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.09.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
45. Նախաքննության մարմնի 20.11.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
46. Նույն մարմնի 20.11.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
47. Նախաքննության մարմնի 20.11.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
48. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.11.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է մասնակիորեն և Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս 23/քսաներեք/ օր ժամկետով:
49. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.11.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է մասնակիորեն և Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս 23/քսաներեք/ օր ժամկետով:
50. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.11.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է մասնակիորեն և Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1/մեկ/ ամիս 23/քսաներեք/ օր ժամկետով:
51. ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի 15.12.2014թ. որոշմամբ դատախազի բողոքը բավարարվել է` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.11.2014թ. որոշումը մասնակիորեն բեկանվել և մեղադրյալ Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
52. ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի 15.12.2014թ. որոշմամբ դատախազի բողոքը բավարարվել է` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.11.2014թ. որոշումը մասնակիորեն բեկանվել և մեղադրյալ Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
53. ՀՀ Վերաքննիչ դատարանի 15.12.2014թ. որոշմամբ դատախազի բողոքը բավարարվել է` Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 25.11.2014թ. որոշումը մասնակիորեն բեկանվել և մեղադրյալ Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
54. Նախաքննության մարմնի 19.01.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
55. Նույն մարմնի 19.01.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
56. Նախաքննության մարմնի 19.01.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
57. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
58. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
59. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
60. Նախաքննության մարմնի 18.03.2015թ. որոշմամբ Հ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել, լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
61. Նույն մարմնի 18.03.2015թ. որոշմամբ Խ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել, լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
62. Նախաքննության մարմնի 19.03.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
63. Նույն մարմնի 19.03.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
64. Նախաքննության մարմնի 19.03.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ:
65. Նույն մարմնի 20.03.2015թ. որոշմամբ Ս.Եդիգարյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել, լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
66. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.03.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Ս.Եդիգարյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
67. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.03.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Խ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
68. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.03.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և Հ.Մելքոնյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
69. 05.05.2015թ. Հ.Մելքոնյանի, Խ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
70. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Վարդանյանի 2015թ. մայիսի 07-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, Սեմյոն Հարությունի Եդիգարյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Խոսրով Ժիրայրի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 21.05.2015թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:

71. Գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանը 03.11.2016թ. կայացած հերթական դատական նիստի ընթացքում հաշվի առնելով <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016թ. հունիսի 7-ի ՀՕ-83-Ն օրենքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածն ուժը կորցրած ճանաչվելու փաստը, մեղադրական ճառով հրաժարվել է ամբաստանյալներ Հովհաննես Մելքոնյանի, Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներից:
72. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. հունվարի 26-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է Հ.Մելքոնյանի անմեղությունը նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով վերագրված արարքում` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Հ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով` ազատազրկում 14/տասնչորս/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով` ազատազրկում 18 /տասնութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժները լրիվ գումարելով` Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 23 /քսաներեք/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով։
Հ.Մելքոնյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հունվարի 23-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ճանաչվել և հռչակվել է Ս.Եդիգարյանի անմեղությունը նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով վերագրված արարքում` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Ս.Եդիգարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով` ազատազրկում 13/տասներեք/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով` ազատազրկում 17 /տասնյոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժները լրիվ գումարելով` Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 21 /քսանմեկ/ տարի ժամկետով`անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով։
Ս.Եդիգարյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հունվարի 23-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ճանաչվել և հռչակվել է Խ.Մելքոնյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով վերագրված արարքում` հանցակազմի բացակայության, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությանը` նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Խ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 13 /տասներեք/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով։
Խ.Մելքոնյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հունվարի 23-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Որպես դատական ծախս` Հ.Մելքոնյանից, Ս.Եդիգարյանից և Խ.Մելքոնյանից համապարտությամբ հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի որոշվել է բռնագանձել 3.176.452 /երեք միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր հիսուներկով ՀՀ դրամ գումար։
73. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 24.02.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանը:
74. Դատավճռի դեմ 24.02.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանը:
75. Դատավճռի դեմ 24.02.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել քաղաքացիական հայցվորներ <<Տարուս անդերըայթինգ մենեջմենթ լիմիթեդ>> և <<ԱԷԳԻՍ էլեկտրիկ ընդ Գաս ինտերնեյշնլ սերվիս լիմիթեդ>> ընկերությունների ներկայացուցիչ Ս.Պողոսյանը:
76. Դատավճռի դեմ 27.02.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի պաշտպան Կ.Հակոբյանը:
77. Դատավճռի դեմ 27.02.2017թ. վերաքննիչ բողոք է բերել նաև գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանը:
78. 06.03.2017թ. ՀՀ Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է քաղաքացիական հայցվորներ <<Տարուս անդերըայթինգ մենեջմենթ լիմիթեդ>> և <<ԱԷԳԻՍ էլեկտրիկ ընդ Գաս ինտերնեյշնլ սերվիս լիմիթեդ>> ընկերությունների ներկայացուցիչ Է.Խաչատուրյանի դիմումը, որով վերջինս խնդրում է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` թիվ ԵԿԴ/0117/01/15 քրեական գործով 2017թ. հունվարի 26-ի դատավճռի դեմ իրեղեն ապացույցի մասով 24.02.2017թ բերած վերաքննիչ բողոքը համարել հետ վերցված:
79. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.03.2017թ. որոշմամբ քաղաքացիական հայցվորներ <<Տարուս անդերըայթինգ մենեջմենթ լիմիթեդ>> և <<ԱԷԳԻՍ էլեկտրիկ ընդ Գաս ինտերնեյշնլ սերվիս լիմիթեդ>> ընկերությունների ներկայացուցիչ Ս.Պողոսյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա հարուցված վերաքննիչ վարույթը կարճվել է` քաղաքացիական հայցվորներ <<Տարուս անդերըայթինգ մենեջմենթ լիմիթեդ>> և <<ԱԷԳԻՍ էլեկտրիկ ընդ Գաս ինտերնեյշնլ սերվիս լիմիթեդ>> ընկերությունների ներկայացուցիչ Է.Խաչատուրյանի կողմից վերաքննիչ բողոքը հետ վերցնելու պատճառով:
80. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.03.2017թ. որոշմամբ ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Խ.Մելքոնյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանի, ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի պաշտպան Կ.Հակոբյանի և գործով մեղադրող ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Սեմյոն Հարությունի Եդիգարյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և Խոսրով Ժիրայրի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2017թ. մարտի 28-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
81. Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանին, Խ.Մելքոնյանին և Ս.Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ըստ էության նույնաբովանդակ մեղադրանքներ է առաջադրվել այն բանի համար, որ Հովհաննես Մելքոնյանը հանցանքներ կատարելու համար ստեղծել է կազմակերպված խումբ, որի կազմում կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով ավազակություն, շահադիտական դրդումներով ու ավազակությամբ զուգորդված սպանություն և խոշոր չափերով ապրանքների մաքսանենգություն։
Այսպես, Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանը, 2012-2013թթ. ընթացքում հաճախակի գտնվելով Միացյալ Արաբական Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում, գործնական հարաբերություններ է հաստատել <<Դեյրա>> թաղամասի ոսկու առևտրի կենտրոնի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան կոչվող շենքում գործող ադամանդների վաճառքով զբաղվող <<Color Source for Gold and Diamonds Company>> /ոսկու և ադամանդների գունավոր աղբյուր/ ընկերությանը պատկանող թիվ 203 գրասենյակի աշխատակից՝ Հնդկաստանի քաղաքացի Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի հետ։ Հովհաննես Մելքոնյանը 2013 թվականի դեկտեմբերի 18-ին կրկին մեկնել է Դուբայ, որտեղ մտադրվել է <<Color Source for Gold and Diamonds Company>> ընկերությունից ադամանդներ հափշտակելու նպատակով, ավազակային հարձակում գործել Վաիիհավ Սալոնկիի նկատմամբ, ապօրինաբար, դիտավորությամբ վերջինս կյանքից զրկել, ընկերության գրասենյակից հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերով ադամանդներ և դրանք մաքսանենգությամբ տեղափոխել Հայաստանի Հանրապետություն։ Նշված հանցավոր գործողություններն իրականացնելու նպատակով Հովհաննես Մելքոնյանը իր հորեղբոր որդի՝ Խոսրով Ժիրայրի Մելքոնյանին և նրա ընկերոջը՝ Սեմյոն Հարությունի Եդիգարյանին ներգրավելով՝ ստեղծել է կազմակերպված կայուն խումբ, պլանավորել է հանցագործությունների կատարումը, խմբի անդամներին պարզաբանել է հանցագործության կատարման մեխանիզմը և նրանց միջև կատարել դերաբաշխում։ Հովհաննես Մելքոնյանը հոգացել է Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի Միացյալ Արաբական Էմիրությունների Դուբայ քաղաք մեկնելու ծախսերը՝ <<MoneyGram>> բանկային փոխանցումների համակարգի միջոցով 2014 թվականի հունվարի 13-ին Խոսրով Մելքոնյանի անվամբ ուղարկելով 1.000 ԱՄՆ դոլար։ Ստացած գումարով Խոսրով Մելքոնյանը <<Հայք ավիա>> ավիաընկերություն ՓԲ ընկերությունից իր և Սեմյոն Եդիգարյանի համար գնել է Միացյալ Արաբական Էմիրությունների Դուբայ քաղաք մեկնելու ինքնաթիռի տոմսեր, վճարել մուտքի վիզայի տուրքը և 2014թ. հունվարի 17-ին Սեմյոն Եդիգարյանի հետ մեկնել են Միացյալ Արաբական Էմիրություններ։ Դուբայ քաղաքում Խոսրով Մելքոնյանն ու Սեմյոն Եդիգարյանը մինչև 2014թ. հունվարի 22-ը բնակվել են Հովհաննես Մելքոյանի հետ, նրա իսկ վարձակալած <<Լա Պազ>> հյուրանոցի 101-րդ համարում։ Մանրամասն պլանավորելով հանցագործությունների ընթացքը՝ միմյանց միջև նախապես կատարված դերերի բաշխման համաձայն, Հովհաննես և Խոսրով Մելքոնյանները <<Color Source for Gold and Diamonds Company>> ընկերության թիվ 203 գրասենյակում հանդիպել են Վաիիհավ Սալոնկիի հետ և նպատակ ունենալով հանցանքի կատարման օրը ադամանդների հնարավորինս մեծ խմբաքանակ կենտրոնացնել, պատվիրել են ադամանդներ, պայմանավորվելով, որ 2014թ. հունվարի 22-ի երեկոյան կկատարեն դրանց առք ու վաճառքի գործարքը։
Հանցագործության կատարումից հետո իրենց փախուստն արագ և անվտանգ կազմակերպելու, ինչպես նաև նախորդ հյուրանոցում իրենց բնակվելու մասին վկայող հետքերը թաքցնելու նպատակով, Հովհաննես և Խոսրով Մելքոնյաններն ու Սեմյոն Եդիգարյանը, 2014թ. հունվարի 22-ի առավոտյան, հանձնել են <<Լա Պազ>> հյուրանոցի համարը և նույն օրը՝ ժամը 11։17-ին, գնացել <<Դեյրա>> թաղամասի ոսկու առևտրի կենտրոնի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան կոչվող շենքից 474 մետր հեռավորության վրա գտնվող <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց, որտեղ Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի անվամբ ամրագրել են նույն հյուրանոցի 212 սենյակը, իսկ սենյակի վճարումը կատարել է Հովհաննես Մելքոնյանը, որից հետո իրենց իրերը սենյակում թողնելով՝ ժամը 12։35-ին դուրս են եկել հյուրանոցից։
Նույն օրը՝ ժամը 20։15-ին, կազմակերպված խմբի անդամներ Հովհաննես Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով գնացել են <<Դեյրա>> թաղամասի ոսկու առևտրի կենտրոնի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան կոչվող շենք, ադամանդները տեսնելու և զննելու պատրվակով խաբեությամբ մուտք են գործել <<Color Source for Gold and Diamonds Company>> ընկերությանը պատկանող թիվ 203 գրասենյակ։ Նախապես մշակված պլանի համաձայն ադամանդները հափշտակելու նպատակով հարձակում են գործել Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի վրա, նրա կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` բռունցքներով հարվածներ են հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին, քարշ տվել լոգարան, կպչուն ժապավենով Հովհաննես Մելքոնյանը կապել է Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի ձեռքերը, իսկ Սեմյոն Եդիգարյանը` ոտքերը, ապա ապօրինաբար Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ նրա գլխին անցկացրել են երկու պոլիէթիլենե փաթեթներ, դրանց եզրերը կպչուն ժապավենով ամուր սեղմելով, օդի հոսքը փակելով՝ մեխանիկական շնչահեղձության եղանակով ապօրինաբար, դիտավորությամբ կյանքից զրկել` սպանել են Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիին և հափշտակել են <<Color Source for Gold and Diamonds Company>> ընկերության տնօրեն Ռահուլ Ռաջենդրա Կառնավարտին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 691.883.000 ՀՀ դրամին համարժեք 1.700.000 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ, 6.800 կարատ տարբեր գույների ադամանդներ։ Այնուհետև, ժամը 21։31-ին դուրս գալով Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան կոչվող շենքից՝ հանդիպել են հանցագործության դեպքի վայրից քիչ հեռու գտնվող և նախապես մշակված պլանի համաձայն նրանց սպասող Խոսրով Մելքոնյանին ու նրան են փոխանցել հափշտակած ադամանդները։ Խոսրով Մելքոնյանն էլ, իր կողմից նախօրոք գնած օճառահեղուկի շշերը և հափշտակած ադամանդները տեղավորելով սպիտակ գույնի պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ, դեպքից անմիջապես հետո՝ ժամը 21։40-ին գնացել է <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց, հափշտակած ադամանդյա քարերը մաքսանենգ ճանապարհով ՀՀ տեղափոխելու նպատակով լցրել է տարբեր տեսակի օճառահեղուկի շշերի մեջ և դրանք տեղավորել Հովհաննես Մելքոնյանի ճամպրուկի մեջ։ Այնուհետև, վերցրել է խմբի անդամների իրերը և ժամը 21։55-ին հյուրանոցի համարը հանձնել ու նախապես պայմանավորված վայրում հանդիպել է Հովհաննես Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին։
Դրանից հետո, Հովհաննես Մելքոնյանն իր, Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի համար գնել է Դուբայ-Երևան առաջին իսկ չվերթի տոմսերն ու 2014թ. հունվարի 23-ին` ժամը 10։26-ին, Դուբայ-Երևան թիվ 715 չվերթով ժամանել են ՀՀ, ապա 12 հատ տարբեր տեսակի օճառահեղուկի շշերի մեջ թաքցրած խոշոր չափերի` 640.723.082 դրամ արժողությամբ 1058.148 գրամ քաշով, 5.290.715 կարատ ադամանդները Զվարթնոց օդանավակայանում, մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելով, ՀՀ մաքսային սահմանով` ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Զվարթնոց մաքսատան մաքսային հսկողության գոտով անցկացնելով, տեղափոխել են Երևան քաղաք, որտեղ էլ դրանք հայտնաբերվել են Հովհաննես Մելքոնյանի ուղեբեռի զննությամբ, իսկ մնացած 1509.285 կարատ ադամանդները չեն հայտնաբերվել>>։
2016թ. նոյեմբերի 3-ին կայացած հերթական դատական նիստի ընթացքում մեղադրողը, հաշվի առնելով <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016թ. հունիսի 7-ի ՀՕ-83-Ն օրենքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածն ուժը կորցրած ճանաչվելու փաստը, մեղադրական ճառով հրաժարվել է ամբաստանյալներ Հովհաննես Մելքոնյանի, Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներից ։

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
82. Ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 26.01.201թ. կայացված դատավճիռը այն մասով, որով Հ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ անհիմն է և դատարանը նման որոշումը կայացնելիս թույլ է տվել իրեն ապացույցների ոչ ճիշտ գնահատում, ինչի հետևանքով տեղի է ունեցել դատական սխալ, որը արտահայտվել է դատավարական և նյութական իրավունքի կոպիտ խախտումով: Մասնավորապես, նշված պնդումը հիմնավորվում է հետևյալով: Դատարանը խախտել է Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածը, 6-րդ հոդվածի 1-ին մասը և նույն հոդվածի 3-րդ մասի դ/ կետը, ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 63-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 66-րդ հոդվածը, 72-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 17-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ մասերը, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ մասերը, 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 105-րդ հոդվածը, 127-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 243-252-րդ հոդվածները, 358-րդ հոդվածի 1-ին մասը:
Նյութական իրավունքի խախտումը դրսևորվել է նրանում, որ դատարանը սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածը, 9-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 41-րդ հոդվածի 3-րդ մասը։
Դատաքննության ու նախաքննության ընթացքում Հովհաննես Սելքոնյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հերքել է վերագրված արարքներին իր առնչությունը։
Սակայն, դատարանն անտեսել է Հ.Մելքոնյանի կողմից տրված ցուցմունքները ու դրանք դիտել է անարժանահավատ, որի հիմքում դրել է հետևյալ ապացույցները:
Քրեական գործի շրջանակներում Հ.Մելքոնյանը ոստիականության աշխատակիցների կողմից ձերբակալվել է 2014թ. հունվարի 23-ին, ժամը 12:10-ին, Երևան քաղաքի <<Զվարթնոց>> օդանավակայանում, իսկ թիվ 69100414 քրեական գործը հարուցվել է հունվարի 24-ին: Բացի այդ, Հ.Մելքոնյանին ձերբակալելու վերաբերյալ գրությունը ստացվել է նրան ձերբակալելուց մի քանի օր անց: Ելնելով վերոգրյալից՝ հունվարի 23-ից մինչն հունվարի 25-ը Հ.Մելքոնյանին անազատության մեջ է գտնվել ապօրինի, որի ընթացքում քրեական գործով ձեռք են բերվել հետևյալ ապացույցները:
1. Ձեռքի ուղեբեռի զննության արձանագրությունը, որի համաձայն՝ ուղեբեռի սեփականատեր Հովհաննես Մելքոնյանի, մասնագետների և ընթերակաների մասնակցությամբ 2014թ. հունվարի 23-ին, ժամը 20.30-ից մինչն լույս 24-ի գիշերը՝ ժամը 02.00-ն ընկած ժամանակահատվածում ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության թիվ 21 սենյակ-լաբոըատորիայում կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում սև գույնի և բալագույն գծերով ճամփորդական ճամպրուկի հիմնական ճարմանդը բացելուց հետո այնտեղ հայտնաբերվել են թափանցիկ կպչուն ժապավեն՝ <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիք, սև գույնի ջեմպր և այլ հագուստներ։ Ճամպրուկի մեջ գտնվող պոլիէթիլենային տոպրակից հայտնաբերվել են տարբեր տեսակի շամպույնի 12 տարաներ։
2. Դատաապրանքագիտական և դատահեմոլոգիական փորձաքննության 2014թ. հունիսի 23-ի թիվ 02601404 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը տրամադրված ծրարի զննությամբ փաթեթավորման և ամրակնքման խախտումներ չեն հայտնաբերվել։ Այն բացելուց հետո քարերն առանձին-առանձին, ինչպես նաև ընդհանուր կշռվել են։ Փորձաքննությանը ներկայացված 5290.715 կարատ 1058.143 գրամ քաշով քարերը հանդիսանում են բնական ադամանդներ և դրանց միջին շուկայական արժեքը 2014թ. հունվարի 23-ի դրությամբ կազմել է 640.723.082 ՀՀ դրամ /2014թ. հունվարի 23-ի դրությամբ ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած 1 ԱՄՆ դոլարը 407.56 ՀՀ դրամ փոխարժեքի հաշվարկով/։
3. ՀՀ ոստիկանության հասարակական կապերի և լրատվության վարչությունից ստացված տեսաձայնագրության /տեսաերիզի/ առկայությունը և դրա զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ գործով ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու ժամանակ հայտնում է, որ հնդիկը զանզել և կանչել է, հայտնել, որ ապրանք է ստացել, առաջարկել գալ այն նայելու։ Գնացել և ամբողջությամբ նայել է, ահագին ապրանք էր, խոստացել է նորից գալ ապրանքը նայելու։ Տեղից վեր է կացել, որ դուրս գա, դռան մոտ հարվածել է հնդիկի դեմքին, խփել, նա ընկել է, ընկած տեղն էլ մի երկու հատ խփել է նրան, <<սկոչով>> կապել, գցել է <<տուալետը>>, ու ապրանքները վերցնելով դուրս է եկել։ Գնացել է նախ շորերը վերցնելու, ապա օդանավակայան ու եկել է Հայաստան։
Այդ ապացույցները դատարանի կողմից որպես ապացույց չէին կարող դիտվել, քանի որ ձեռք էին բերվել ակնհայտ ապօրինի կերպով, բայց արի ու տես՝ դատարանի կողմից դրանք ճանաչվեցին որպես ապացույց ու դիտվեցին Հ.Մեքոնյանի մեղադրանքի հիմնավորման հիմքում։
Անդրադառնալով որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի <<Արարատբանկ>> ՓԲ ընկերությունից առգրավված տեղեկության առկայությամբ և այն զննելու արձանագրությամբ, համաձայն որոնց՝ 2014թ. հունվարի 13-ին, այսինքն Դուբայ մեկնելուց ընդամենը 4 օր առաջ ժամը 13:24-ին <<Արարատբանկ>> ՓԲ ընկերության Կենտրոն մասնաճյուղից գործով ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանը ստացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Դատարանի մեկնաբանությամբ այդ գումարը Հ.Մելքոնյանը ուղարկել է Խ.Մելքոնյանին, որպեսզի վերջինս Ս.Եդիգարյանի ու իր համար ավիատոմս գնի: Սակայն դատարանի նման դիրքորոշումը որևէ ապացույցով հիմնավորված չի, ի հակառակ դրան թե Խ.Մելքոնյանը, թե Հ.Մելքոնյանը իրենց ցուցմունքներով պնդել են, որ այդ գումարը Հ.Մելքոնյանի կողմից ուդարկվել է պարտավորությունը մարելու համար, հակառակն ապացուցելը՝ դա մեղադրող կողմի պարտականությունն էր, ինչը վերջինս դատարանում այդպես էլ չկատարեց: Դրա փոխարեն դատարանը, իրականացնելով մեղադրական ֆունկցիա, չփարատված կասկածը դիտել է ի վնաս Հ.Մելքոնյանի, ինչն անթույլատրելի էր:
Բացի այդ, դատարանը Հ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հիմքում դիտել է.
1. Դուբայի իրավապահների կողմից փորձագետների մասնակցությամբ 2014թ. հունվարի 23-ին իրականացված դեպքի վայրի զննության և դատակենսաբանական փորձաքննության եզրակացությունը:
2. ՄԱԷ իրավապահների կողմից քրեական գործի հետ ՀՀ իրավապահներին փոխանցված թվային կրիչով, որում առկա են հետևյալ տվյալները.
Դուբայ քաղաքի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի թիվ 203 գրասենյակում կատարված սպանության դեպքի վայրի զննության ընթացքում կատարվել է լուսանկարահանում, իսկ զննության ժամանակ, ի թիվս այլնի, հայտնաբերվել է նաև կպչուն ժապավեն, որի ներսի հատվածում սպիտակ թղթի վրա առկա է կապույտ գույնի <<Dolphin R>> գրառումներ, որի կազմում առկա <<Լ>> տառի վերևի հատվածը նմանեցված է դելֆինի պատկերին։ Թվային կրիչում առկա են նաև տեսախցիկների ձայևագրառումները, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված թիվ 18, 19, 24, 32, 42, 44, 50, 51, 52, 53, 58, 60, 70, 82, 83, 84, 85, 86, 88 և 89 մատնահետքերը, դեպքի վայրի և դիակի լուսանկարները, որոնք արտատպվել են և լուսանկարչական հավելվածի տեսքով կցվել նույն արձանագրությանը։ Հայտնաբերվել և առգրավվել են Հովհաննես Մելքոնյանին հատկացված <<BC> կարգի վարորդական իրավունքի <<ա>> սերիայի 785370 համարի պլաստիկ վկայական՝ տրված 2012թ. հունիսի 13-ին, սեղանի երկու բաժակ սպիտակ և անգույն, սպիտակի մեջ սուրճի հետքեր և երկու ծխուկ։
Հովհաննես Մելքոնյանի ուղեբեռի զննությամբ հայտնաբերված կպչուն ժապավենի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ կպչուն ժապավենի ներսի հատվածում սպիտակ գույնի թղթի վրա առկա է ըստ շարքերի կատարված կապույտ գույնի <<Dolphin R>> գրառումներ, որի կազմում առկա <<Լ>> տառի վերևի հատվածը նմանեցված է դելֆինի պատկերին։ Զննման ընթացքում վերոնշյալ կպչուն ժապավենը համադրվել և համեմատվել է Դուբայ քաղաքում Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի սպանության դեպքի վայրում զննության ժամանակ կիրառված լուսանկարում արտացոլված կպչուն ժապավենի հետ, պարզվել է, որ դրանք նույն ապրանքանիշի են, նման են նաև արտաքնապես։
3. ՄԱԷ իրավապահների կողմից քրեական գործի հետ ՀՀ իրապահներին փոխանցված թվային կրիչով, որում առկա են հետևյալ տվյալները.
Դուբայ քաղաքի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի թիվ 203 գրասենյակում կատարված սպանության դեպքի վայրի զննության ընթացքում կատարվել է լուսանկարահանում, իսկ զննության ժամանակ, ի թիվս այլնի, հայտնաբերվել է նաև կպչուն ժապավեն, որի ներսի հատվածում սպիտակ թղթի վրա առկա է կապույտ գույնի <<Dolphin R>> զրառումներ, որի կազմում առկա <<Լ>> տառի վերևի հատվածը նմանեցված է դելֆի պատկերին։ Թվային կրիչում առկա են նաև տեսախցիկների ձայնագրառումները, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված թիվ 18, 19, 24, 32, 42, 44, 50, 51, 52, 53, 58, 60, 70, 82,83, 84, 85, 86, 88 և 89 մատնահետքերը, դեպքի վայրի և դիակի լուսանկարները, որոնք արտատպվել են և լուսանկարչական հավելվածի տեսքով կցվել նայն արձանագրությանը։ Հայտնաբերվել և առգրավվել են Հովհաննես Մելքոնյանին հատկացված <<BC> կարգի վարորդական իրավունքի <<ա>> սերիայի 785370 համարի պլաստիկ վկայական տրված 2012թ. հունիսի 13-ին, սեղանի երկու բաժակ սպիտակ և անգույն, սպիտակի մեջ սուրճի հետքեր և երկու ծխուկ։
4. Մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի Ոսկու Շուկայի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի երկրորդ հարկի 203 գրասենյակում հնդիկ Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի դիտավորյալ սպանության և կողոպուտին վերաբերող դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերվել են 88 մատնահետքեր, որոնց տրվել են 1-ից 88 գաղտնաբառերը և այն վայրի նկարագրությունը, որտեղից դրանք վերցվել են։ Փորձաքննությամբ պարզվել է, որ մատնահետքերից 24-ը պիտանի չեն համեմատական հետազոտման համար, իսկ 64 հետքերը 3, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 18, 44, 42, 41, 39, 38, 37. 36, 34, 32, 29, 28, 27, 26, 24, 23, 22, 21, 20, 19, 73, 72, 71, 70, 69, 68, 65, 63, 62, 61, 58, 57, 54, 53, 52, 51, 50, 49, 48, 46, 88, 87, 86, 85, 84, 83, 82, 81, 80, 79, 78, 77, 76, 75, 74 պիտանի են տեխնիկական համեմատության համար։ 27 մատնահետքերը պատկանում են տուժող Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիին, իսկ 19 հետքերի թիվ 18, 19, 24, 32, 88, 87, 86, 85, 84, 83, 82, 70, 58, 53, 52, 51, 50, 44 և թիվ 42 հետքի <<Ա>> մասի պատկանելիությունն անհայտ է։
Լրացուցիչ մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի քննվող հանցագործության դեպքի վայրից Ոսկու Շուկայի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի երկրորդ հարկի 203 գրասենյակից վերցված և չպարզված անձանց մատնահետքերը համեմատվել են ՀՀ ոստիկանության քրեւսկան հետախուզության գլխավոր վարչության պետի 2014թ. հուլիսի 1-ով թվագրված նամակին կից ՄԱԷ իրավապահներին ուղարկված Հովհաննես Մելքոնյանի, Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի մատնադրոշմային քարտերում առկա վերջիններիս մատնահետքերի հետ, որի արդյունքում պարզվել է, որ թիվ 42 հետքի <<Ա>> մասի հետքն համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի ձախ բթամատի մատնահետքի հետ, թիվ 86 հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի ձախ ցուցամատի հետքի հետ, թիվ 52 հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի աջ բթամատի հետքի հետ, թիվ 53 <<AB>> հետքը համընկել է մեղադրյալՀովհաննես Մելքոնյանի աջ ցուցամատի հետքի հետ, թիվ 51 <<Ա>> հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի աջ միջնամատի հետքի հետ, իսկ թիվ 19 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ ափի մատնահետքի հետ, թիվ 70 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ բթամատի հետքի հետ, թիվ 85 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ ցուցամատի հետքի հետ, իսկ թիվ 53 <<0>> հետքը համընկել է ձախ ցուցամատի հետքի հետ, թիվ 32 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ ափի հետքի հետ, թիվ 51 <<13>> հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի աջ ցուցամատի հետքի հետ, թիվ 50 հետքը համընկել է մեղադրյալ Խոսրով Մելքոնյանի աջ բթամատի հետքի հետ։ Թիվ 18, 24, 58, 60, 82, 83, 84, 87 և 88 հետքերի պատկանելիությունը չի պարզվել։
5. Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 59 եզրակացությամբ, համաձայն որի Հովհաննես Մելքոնյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագիրն համընկնում է Դուբայի ոստիկանության դատաբժշկական և քրեագիտական գլխավոր վարչության եզրակացության աղյուսակում նշված .բնակարանի դոան ներսի հատվածի վրա առկա արյան նմուշ 15, ԴՆԹ, գրասենյակի սեղանի ձայնագրիչի մոտ առկա արյան նմուշ 16, սեղանի համակարգչի մոտ գտնվող սպիտակ բաժակի վրա առկա արյուն,ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի և համապատասխան 7 գենետիկական լոկուսների հետ 99.99 տոկոս հավանականությամբ։ Լոգարանում ժապավենի վրա առկա արյան հետքից անջատված ԴՆԹ խառնուրդի մեջ <<TROX>>, <<TH01>> և <<WA>> լոկուսներում դիտվում են Հովհաննես Մելքոնյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի համապատասխան լոկուսներ։ <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիքի արյան հետքերից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագիրը 7 գենետիկական լոկուսնելավ համընկնում է Հովհաննես Մելքոնյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի հետ՝ 99.99 տոկոս հավանականությամբ։
6. Որպես ապացույց ճանաչված և գործի կցված՝ տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների առկայությունը:
Վերոնշյալ ապացույցները չէին կարող ճանաչվել որպես ապացույց, քանի որ նշված ապացույցների բնօրինակները ՄԱԷ-ը այդպես էլ չտրամադրեց, և պաշպանության կողմի մոտ հստակ կարծիք է ձևավորվել, որ այդ ապացույցները չեն էլ եղել կամ կեղծվել են, որի վառ ապացույցը տեսաերիզների կտրտված ու մոնտաժված լինելն է, էլ չի նշվում սկոչի կամ մատնահետքերի մասին:
Բացի այդ, դատարանի կողմից որպես ապացույց դիտվել են տուժողի հ վկաներ Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմի, Վինոդ Բհանդարի Մահավիր Բհանդարի, Դենիշ Կումար Բավի Լավ Բալյալի դատարանում հրապարակված ցուցմունքները:
Դատարանը դատավճռով հստակ արձանագրել է այն փաստը, որ .<<Դատարանը թեև չի ապահովել պաշտպանական կողմի՝ վկաներ Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմի, Վինող Բհանդարի Մահավիր Բհանդարին և Դենիշ Կումար Բավի Լալ Բալյալին հակընդդեմ հարցման ենթարկելու /կոնֆրոնտացիայի/ իրավունքը, սակայն վերոնշյալ անձանց ցուցմունքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ ամբողջությամբ վերցված ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված միակ կամ վճռորոշ ապացույցները չեն>>: Այսինքն, այս ապացույցները դատարանի կողմից որպես ապացույց անուղղակի կերպով ճանաչվել են անթույլատրելի: Սակայն, դատարանի կողմից այդ ապացույցները ևս դրվել են Հ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հիմքում:
Համաձայն դատարանի կողմից հրապարակված դատավճռի՝ Հ.Մելքոնյանը ստեղծել է կազմակերպված խումբ, որին անդամագրել է Խ.Մելքոնյանին ու Ս.Եդիգարյանին:
Սակայն, քրեական գործով գոնե մեկ ապացույց չկա, որը կհիմնավորեր այն հանգամանքը, որ առկա է եղել կազմակերպված խումբ: Հ.Մելքոնյանը իր ցուցմունքներով առաջին իսկ օրվանից հերքել է կազմակերպված խմբի առկայությունը: Եթե դատարանը ապացուցված է համարում նախաքննության սկզբնական փուլում Հ.Մելքոնյանի կողմից արված հայտարարությունները, ապա այդ պարագայում, հակասելով ինքն իրեն, դատարանը դատավճռով մատնանշում է, որ առկա է կազմակեպված խումբ:
Բացի այդ, կազմակերպված խմբի առկայության մասին հերքել են նաև Խ.Մելքոնյանը ու Ս.Եդիգարյանը: Նման պնդումը ապացուցելու համար մեղադրող կողմը պետք է բերեր գոնե մեկ անձի, որը կմատնանշեր, որ կազմված է եղել խումբ, բացի այդ, ենթադրյալ խմբի անդամներից գոնե մեկը պետք է նշեր, որ գործել են միասին, այնինչ թե Խ.Մելքոնյանը և թե Հ.Մելքոնյանը հստակ մատնանշել են իրենց ցուցմունքներում, որ իրենց գործողությունները մեկը մյուսի հետ կապ չի ունեցել, իսկ Ս.Եդիգարյանը տեսնելով այն անօրինականությունների շարանը, որ թափվել է իրենց գլխին, ստիպված լռել է:
Նման հանգամանքներում դատարանը որևէ կերպով չի մեկնաբանել՝ ինչու՞ ապացույց ճանաչված ապացույցների մի մասը արժանահավատ է, իսկ մի մասը՝ ոչ, և ինչու է այդպես: Պաշտպանության կողմը կարող է հստակ մատնանշել,որ այն ինչ նպատկահարմար է եղել դիտելու մեղադրանքը հիմնավորելու համար, դիտվել է, իսկ այն ինչը հստակ հերքել է մեղադրանքը, անտեսվել է: Նման մոտեցմամբ դատարանը թույլ է տվել ակնհայտ միակողմանի մեղադրական մոտեցում, որն արտացոլվել է դատավճռով:
Այսպիսով, ամփոփելով վերաքննիչ բողոքը, Հ.Մելքոնյանի պաշտպանության կողմը գտնում է, որ դատարանը թույլ է տվել նյութական և քրեադատավարական իրավունքի կոպիտ խախտումներ, ինչը հանգեցրել է նրան, որ կայացվել է ակնհայտ անհիմն դատավճիռ ու Հ.Մելքոնյանը դատապարտվել է այնպիսի արարքների համար, որն իրականում նա չի կատարել: Դրանով իսկ խաթարվել է արդարադատության բուն իմաստը և դատական ատյանը վերածվել է արդարադատություն իրականացնող մարմնի փոխարեն, մեղադրական ֆունկցիա իրականացնող մարմնի:
83. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-379-րդ, 380.1-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը դատարանից խնդրում է մասնակիորեն բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.01.2017թ. դատավճիռը ու ճանաչել և հռչակել Հ.Մելքոնյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով վերագրված արարքներում` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
84. Ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի պաշտպան Է.Աղաջանյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 26.01.201թ. կայացված դատավճիռը այն մասով, որով Խ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ, անհիմն է և դատարանը նման որոշումը կայացնելիս թույլ է տվել իրեն ապացույցների ոչ ճիշտ գնահատում, ինչի հետևանքով տեղի է ունեցել դատական սխալ, որը արտահայտվել է դատավարական և նյութական իրավունքի կոպիտ խախտումով: Մասնավորապես, նշված պնդումը հիմնավորվում է հետևյալով: Դատարանը խախտել է Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածը, 6-րդ հոդվածի 1-ին մասը և նույն հոդվածի 3-րդ մասի դ/ կետը, ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 63-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 66-րդ հոդվածը, 72-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 17-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ մասերը, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ մասերը, 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 105-րդ հոդվածը, 127-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 243-252-րդ հոդվածները, 358-րդ հոդվածի 1-ին մասը:
Նյութական իրավունքի խախտումը դրսևորվել է նրանում, որ դատարանը սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածը, 9-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 41-րդ հոդվածի 3-րդ մասը։
Դատարանը, Խ.Մելքոնյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, նրա մեղադրանքի հիմքում դիտել է հետևյալ ապացույցները
1. Ձեռքի ուղեբեռի զննության արձանագրությունը:
Ինչ կապ ունի այս ապացույցը Խ.Մելքոնյանի հետ, այն պարագայում, որ Հ.Մելքոնյանը հստակ մատնանշել է, որ Խ.Մելքոնյանն այդ ադամանդների մասին որևէ տեղեկություն չի ունեցել, հետևաբար այդ ապացույցը Խ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հիմքում վերաբերելիության տեսանկյունից չէր կարող դիտվել ու այն որևէ կերպով չի առնչվում Խ.Մելքոնյանի հետ:
2. Դատաապրանքագիտական և դատահեմոլոզիական փորձաքննության 2014թ. հունիսի 23-ի թիվ 02601404 եզյսսկացությամբ:
Այս ապացույցը ևս որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ, քանի որ Հ.Մելքոնյանի մոտ հայտնաբերված ադամանդների փորձաքննությունը վերաբերելիության տեսանկյունից Խ.Մելքոնյանին չեն վերաբերվում:
3. Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. փետրվարի 1-ի թիվ 190 եզրակացությամբ։
Նման պարագայում ինչ կապ ունի այս ապացույցր Խ.Մելքոնյանի կողմից ավազակություն կատարելու հետ, ակնհայտ է, որ այն որևէ կապ չունի:
4. Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված ՀՀ ոստիկանության հասարակական կապերի և լրատվության փորչությունից ստացված տեսաձայնագրության /տեսաերիզի/ առկայությամը և դրա զննության արձանագրությամբ։
Այս ապացույցը իր բովանդակությամբ հստակ հիմնավորում է, որ ուղղակի որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ, թե ինչու է այն դիտվել վերջինիս մեղադրանքի հիմքում ակնհայտ է, որ այլ ապացույց չլինելու պարագայում պետք էր ստեղծել այն, ինչն անթույլատրելի է:
5. Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի՝ <<Արարատբանկ>> ԲԲ ընկերությունից առգրավված տեղեկության առկայությամբ և այն զննելու արձանագրությամբ:
6. Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերով, մասնավորապես՝ ՍԷԿՏ համակարգում պահպանված տվյալներով, Միացյալ Արաբական Էմիրությունների մուտքի վիզա տրամադրելու փաստաթղթերով։
Նշված ապացույցները վերաբերվում են Խ.Մելքոնյանի կողմից ՀՀ-ը լքելու ու վերադառնալու հանգամանքին, ինչը չի ժխտում նաև Խ.Մելքոնյանը, սակայն որևէ կապ չունեն այսպես կոչված ավազակություն կատարելու հետ:
7. ՄԱԷ իրավապահեերի կողմից քրեական գործի հետ ՀՀ իրավապահներին փոխանցված թվային կրիչով։
Ուշագրավ է ու հատկանշական այն հանգամանքը,որ ՄԱԷ-ի իրավապահ մարմինները ՀՀ-ը չեն ներկայացրել վերը նշված ապացույցները, այլ ներկայացրել են միայն դրանց թվային տարբերակները / պատճեները /: Նշված հանգամանքը հիմնավորում է այն փաստը, որ այդ
մատնահետքերը կեղծված են ու իրականում դեպքի վայրից իր պաշտպանյալի մատնահետքը չի հայտնաբերվել: Այդ ապացույցների օրինական լինելու փաստը ապացուցելու պարտականությունը դրված էր մեղադրող կողմի վրա, որն այդպես էլ դա չկատարեց, իսկ դրա փոխարեն դատարանը այդ ապացույցը դիտեց թույլատրելի ու դասեց ապացույցների շարքին:
8. Հովհաննես Մելքոնյանի ուղեբեռի զննությամբ հայտնաբերված կպչուն ժապավենի զննության արձանագրությամբ։ Այս պարագայում ևս Խ.Մելքոնյանի հետ նշված ապացույց, որևէ կապ չուներ, բայց արի ու տես՝ այն դիտվել է վերջինիս մեղադրանքի հիմքում:
9. Մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությամբ:
Լրացուցիչ մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությամբ։
Թիվ 18, 24, 58, 60, 82, 83, 84, 87 և 88 հետքերի պատկանելիությունը չի պարզվել
Հատկանշական է, որ ապացույցների մեջ Խ.Մելքոնյանին վերաբերվում է միայն թիվ 50 մատնահետքը, որը, ըստ վերջինիս պնդման կեղծվել է: Այս ապացույցը ձեռք է բերվել քրեադատավարական նորմերի Էական խախտմամբ, ու նույնիսկ դատարանը, այլ ելք չունենալով, նշել է այդ մասին:
Այսինքն, քրեական գործում առկա միակ ապացույցը, որը վկայում էր այն մասին, որ Խ.Մելքոնյանը գտնվել է դեպքի վայրում, դատարանի կողմից ճանաչվել է խախտումներով ձեռք բերված, սակայն անհասկանալի կերպով դիտվել է Խ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հիմքում, այն պարագայում, երբ այլ որևէ ապացույցով չի հիմնավորվում Խ.Մելքոնյանի առնչությունը ավազակությանը:
10. Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 59 եզրակացությամբ։
Սակայն, այս ապացույցը ևս որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանին մեղավոր ճանաչելու հետ, քանի որ որևէ կերպով չի առնվում նրա հետ:
11. Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 61 եզրակացությամբ։ Այս ապացույցը ևս որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ:
12. Դատանյութագիտական և դատահետքաբանական փորձաքննության 2014թ. մարտի 14 ի թիվ 14-0293 եզրակացությամբ։ Նշված ապացույցը վերաբերելիության տեսանկյունից որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ:
13. Քննվող դեպքի պահին Հովհաննես Մելքոնյանից կրած և որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիքի և սև գույնի ջեմպրի առկայությամբ, որոնցից ջեմպրի վրա հայտնաբերվել են տուժող Վաիիհավ Սալոնկիի արյան հետքերը։
Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 58 եզրակացությամբ։ Ակնհայտ է, որ այս ապացույցր ևս որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ։
14. Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. փետրվարի 1-ի թիվ 188 եզրակացությամբ։ Այս ապացույցը ևս որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ:
15. Որպես ապացույց ճանաչված և գործի կցված՝ տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների առկայությամբ և դրանց զննության զեկույցով /ըստ էության՝արձանագրությամբ/։
Դատարանի կողմից ներկայացված այն հանգամանքը, թե Խ.Մելքոնյանը նախապես պլանավորված կերպով վերցրել է հափշտակված ադամանդները Հ.Մելքոնյանից և Ս.Եդիգարյանից, 2014 թվականի հունվարի 23-ին ժամը 21:40-ին վերադարձել նոր հյուրանոցի <<Ֆլորիդա Դուբայ>> համարը, այնտեղ այդ ադամանդները լցրել է օճառահեղուկի տարաների մեջ, որից հետո վերցրել է բոլոր իրերը ու ճամպրուկները և ժամը 21:55-ին հյուրանոցի համարը հանձնել ու դուրս եկել հյուրանոցից նույնպես հիմնված է ենթադրությունների վրա՝ առանց որևէ ապացույցի հիմնավորմամբ: Նման պարագայում պաշտպանության կողմը մատնանշում է՝ ինչ ապացույցներով է դատարանը դա հիմնավորել, որին համապատասխան դատավճռով ներկայացվել է միայն տեսաերիզ, որի վրա պատկերված է այն պահը, երբ Խ.Մելքոնյանը ներս է մտնում նոր հյուրանոց, որից հետո բարձրանում է համար և այտեղից ճամպրուկներով իջնում է: Ուշագրավ է այն փաստը, որ Խ.Մելքոնյանը <<Ֆլորիդա Դուբայ>> հյուրանոցի համար ներս մտնելուց իր ձեռքին բռնած է լինում սպիտակ ցելաֆոնից տոպրակ, և ըստ դատարանի՝ դրա մեջ առկա էին օճառահեղուկի տարաներ՝ թվով 12 հատ: Այսինքն, նշված պնդումը դատարանը ապացուցել է միայն ուղարկված տեսաերիզով, որը դատարանում ուսումնասիրելիս պարզ է դարձել, որ դա որևէ կապ չունի դատարանի պնդման հետ այն հիմքով, որ Խ.Մելքոնյանը իր ցուցմունքում նշել է, որ հյուրանոց մտնելիս իր ձեռքում առկա սպիտակ փաթեթի մեջ եղել են փոքրիկ նվերներ, որոնք նա գնել է տան անդամների համար ու հյուրանոցի համար է բարձրացել, որպեսզի վերցնի բոլոր իրերը, քանի որ Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը հեռախոսով զանգահարել էին իրեն ու խնդրել այդ մասին:
Բացի այդ, համաձայն տեսաերիզի՝ Խ.Մելքոնյանը հյուրանոցում գտնվել է մոտ 15 րոպե, որից միայն համարից իջնելը ու բարձրանալը իրար հետ կազմել է մոտ 10 րոպե, այսինքն՝ նա իր տրամադրության տակ ունեցել է մոտ 5 րոպե, որպեսզի թվյալ 12 հատ օճառահեղուկի տարաների մեջ լցնի ադամանդները, ինչը հնարավոր չի կատարել ֆիզիկապես, ավելին՝ համաձայն տեսաերիզի Խ.Մելքոնյանը <<Ֆլորիդա Դուբայ>> հյուրանոց մտնում Է ժամը 21:40-ին սպիտակ գույնի ցելաֆոնով, իսկ մյուս տեսաերիզների համաձայն՝ տուժողի գրասենյակից դեպքի օրը որևէ մեկը սպիտակ գույնի ցելաֆոնե տոպրակով չի դուրս եկել այլ հակառակը՝ գրասենյակից դուրս եկողի մոտ եղել է սև գույնի պայուսակ, ուստի այս ամենը վկայում ու հիմնավորում է այն մասին, որ Խ.Մելքոնյանը որևէ կապ չունի իրեն մեղսագրվող արարքի հետ: Իսկ այս ապացույցը արհեստականորեն դրվել է Խ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հիմքում:
16 . Հովհաննես Մելքոնյանից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված ճամփորդական ճամպրուկի և օճառահեղուկի 12 տարաների /ներկայումս՝ օճառահեղուկի տարաների 34 մասնատված կտորների/ առկայությամբ, որոնց մեջ հայտնաբերվել էին հափշտակված ադամանդները։ Այս ապացույցը ևս որևէ կապ չունի Խ.Մելքոնյանի հետ:
17.Վկա Լիդա Աղասի Հարությունյանի ցուցմունքով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ Խ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը երկուսով գնացել ու գնել են ավիատոմսերը իրենց համար, ինչի մասին Խ.Մելքոնյանը նշել է իր ցուցմունքով:
18. Դատարանում հրապարակված վկաներ Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմի, Վինոդ Բհանդավ/ Մահավիր Բհանդարի, Դենիշ Դումար Բավի Լալ Բալյալի ցուցմունքները ընդամենը ներկայացնում են դեպքի հանգամանքները ու որևէ կապ չունեն Խ.Մելքոնյանի հետ:
Դատարանը դատավճռով հստակ արձանագրել է այն փաստը, որ. <<Դատարանը թեև չի ապահովել պաշտպանական կողմի՝ վկաներ Մոհամմեդ Այր Իբրահիմի, Վինոդ Բհանդարի Մահավիր Բհանդարին և Դենիշ Կումար Բավի Լալ Բալյալին հակընդդեմ հարցման ենթարկելու /կոնֆրոնտացիայի/ իրավունքը, սակայն վերոնշյալ անձանց ցուցմունքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ ամբողջությամբ վերցված ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված միակ կապը վճռորոշ ապացույցները չեն>>: Այսինքն, այս ապացույցները դատարանի կողմից ևս որպես ապացույց անուղակի կերպով ճանաչվել են անթույլատրելի, բայց չնայած դրան, Խ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հետ կապված անվերաբերելի լինելուց բացի, դրանք ճանաչվել են նաև անթույլատրելի: Սակայն, դատարանի կողմից այդ ապացույցները ևս դրվել են Խ.Մելքոնյանի մեղադրանքի հիմքում:
Դատարանը Խ.Մելքոնյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, մեղավորության հիմքում դրել է վերևում մատնանշված ապացույցները, սակայն նախորդ կետում նշված ապացույցների վերլուծության ընթացքում հստակ հիմնավորվել է այն հանգամանքը, որ այդ ապացույցները վերաբերելիության տեսանկյունից որևէ կապ չունեն Խ.Մելքոնյանի հետ, իսկ որոշ ապացույցներ դատարանի կողմից անթույլատրելի ճանաչվելով հանդերձ դրվել են մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների շարքում:
Սակայն սույն քրեական գործի քննության ընթացքում մեղադրող կողմը այդպես էլ որևէ մեկ ապացույց չներկայացրեց, որով կհիմնավորվեր Խ.Մելքոնյանի մեղավորութունը ավազակության կատարման մեջ: Իսկ, դատարանը, անտեսելով անկողմնակալության սկզբունքը սատարել է մեղադրող կողմին ու մեղավոր ճանաչել է Խ.Մելքոնյանին հանցագործության կատարման մեջ:
Սակայն, ի հակասություն վերոգրյալի, դատարանի կողմից կայացված դատավճռում որևէ կերպով չի պատճառաբանվել ու հիմնավորվել՝ ինչու՞ է Խ.Մելքոնյաեը մեղավոր ավազակության կատարելու համար: Վերը նշված կետերի մեկնաբանությունից հստակ երևում է, որ դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատավարական իրավունքի կոպիտ խախտումներ, ինչը հանգեցրել է ծանր հետևանքների, այն է՝ Խ.Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել մի արարքի կատարման մեջ, որին նա որևէ առնչություն չի ունեցել:
Իսկ այս պարագայում լրիվ ապացույցների հետազոտությունից ու մանրամասն գնահատելիս պարզ դարձավ, որ մեղադրող կողմը գոնե մեկ ապացույց չի ներկայացրել այն փաստը հիմնավորելու համար, որ գործել է կազմակերպված խումբ, որի անդամներն են եղել Խ.Մելքոնյանը, Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը:
Տվյալ բնորոշումից հստակ երևում է, որ մեղադրող կողմի՝ մեղադրանքը հիմնավորելու համար պետք է ապացուցեր հետևյալ հատկանիշները՝ արդյոք Խ.Մելքոնյանը միավորվել էր Հ.Մելքոնյանի ու Ս.Եդիգարյանի հետ՝ ստեղծելով մեկ կայուն խումբ, մեկ նպատակով մեկնել
Արաբական Էմիրություններ, այնտեղ հափշտակել ադամանդները, որից հետո դրանք տեղափոխել ՀՀ:
Առաջին և կարևոր հանգամանքը, որը մեղադրող կողմը պետք է ապացուցեր, դա այն էր, որ Խ.Մելքոնյանը անդամագրվել է Հ.Մելքոնյանի կողմից իբրև թե ստեղծված կազմակերպված խմբի շարքը, ինչը մեղադրող կողմը այդպես էլ չապացուցեց, քանի որ քրեական գործում գոնե մեկ ապացույց չկար, ինչը կհիմնավորեր կազմակերպված խմբի առկայությունը: Ավելին, Հ.Մելքոնյանը իր ցուցմունքում նշել է, որ Խ.Մելքոնյանը երբևէ իր գործերի հետ կապ չի ունեցել, նա գնացել է ՄԱԷ՝ Դուբայ քաղաք հանգստանալու համար, նրան նա դիմավորել է ու վարձել հյուրանոց, քանի որ նա այդ քաղաքը լավ գիտեր, որից հետո Հ.Մելքոնյանը ցույց է տվել քաղաքի տեսարժան վայրերը ու նա երբևէ որևէ խումբ չի ստեղծել ավազակային հարձակում կատարելու ու սպանություն իրականացնելու համար: Իր հերթին Խ.Մելքոնյանը մատնանշել է, որ որևէ կապ չի ունեցել Հ.Մելքոնյանի գործերի հետ, երբեք նրա հետ որևէ խումբ չի ստեղծել կամ հանդիսացել որևէ խմբի անդամ որպեսզի կատարի հանցագործություն: Այսինքն, այս պարագայում մեղադրողի այն պնդումը, թե գործել է կազմակերպված խումբ, զուտ միայն ենթադրություն է՝ առանց որևէ ապացույցով հիմնավորված: Սակայն, դատարանը անտեսելով պաշտպանության կողմի պնդումները, կատարել է յուրովի մեկնաբանություն՝ կազմակերպված խմբի առկայության մասին, որն իբրև թե կատարել է ավազակություն ու դրա մասնակից է եղել Խ.Մելքոնյանը։ Այսինքն, առանց Խ.Մելքոնյանի մեղքի՝ նա մեղավոր է ճանաչվել մի արարքի կատարման մեջ, որը նա չի կատարել:
Կազմակերպված խմբի առկայության մասին որևէ ապացույց չկա: Անձանց բնականոն գործողությունները՝ կապված հանգստի մեկնելու հետ դատարանի կողմից յուրովի մեկնաբանության արդյունքում դարձել են հանցագործության մասնակցություն: Նման յուրովի մեկնաբանությունը նյութական իրավունքի կոպիտ խախտում է, որի արդյունքում Խ.Մելքոնյանի գործողությունները դիտարկվել են որպես հանրության համար վտանգավոր գործողություններ:
Այսպիսով, ամփոփելով վերաքննիչ բողոքը, Խ.Մելքոնյանի պաշտպանության կողմը գտնում է, որ դատարանը թույլ է տվել նյութական և քրեադատավարական իրավունքի կոպիտ խախտումներ, ինչը հանգեցրել է նրան, որ կայացվել է ակնհայտ անհիմն դատավճիռ ու Խ.Մելքոնյանը դատապարտվել է այնպիսի արարքների համար, որը իրականում նա չի կատարել:
85. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-379-րդ, 380.1-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը դատարանից խնդրում է մասնակի բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.01.2017թ. դատավճիռը ու ճանաչել և հռչակել Խ.Մելքոնյանի անմեղությունը 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով վերագրված արարքում` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
86. Ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի պաշտպան Կ.Հակոբյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Կեևտրոև և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է ավել դատական սխալ՝ այսինքն, նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործով ելքի վրա։ Ընդ որում, նյութական իրավունքի խախտումը դատավարական իրավունքների խախտման հետևանք է։
Դատարանը թույլ է տվել <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 11-րդ արձանագրության 5-րդ, 6-րդ հոդվածներով, ՀՀ սահմանադրության 6-րդ, 61-րդ, 63-րդ, 67-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին, 2-րդ, 7-րդ, 11-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 19-րդ, 23-րդ, 105-րդ, 114-րդ, 250-րդ, 251-րդ, 358-րդ, 360-րդ և 365-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական օրեևսգրքի 3-րդ, 9-րդ և 175-րդ, 104-րդ հոդվածներով սահմաևված պահանջների խախտումները։
Քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներն անթույլատրելի են, քանի որ ձեռք են բերվել սույն գործով նախաբննության իրականացնելու պատշաճ սուբյեկտներ չհանդիսացող քննիչների՝ այդ թվում նաև քրեական գործը վարույթ չընդունելու և ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից ապօրինի կերպով Հայաստանի Հանրապետության և Արաբական Միացյալ Էմիրությունների միջև հանձնման մասին պայմանագրի պահանջներին հակառակ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում:
Ինչպես նշվել է՝ 24.01.2014թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արաբական Միացյալ Էմիրություններից մաքսանենգությամբ 1058.148 գրամ քաշով, տարբեր գույների ադամանդներ ՀՀ աարածք աեղափոխելու դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչությունում հարուցվել է քրեական գործ, այն դեպքում, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն, նշված հոդվածով նախաքննությունը կատարելու պարտականություն սահմանվել է միայն ազգային անվտանգության կամ մաքսային մարմինների քննիչների համար։
Այսինքն, տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 181-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն, ՀՀ ոստիկանության ՀԿԳ քննության վարչության քննիչները պարտավոր էին ենթադրյալ մաքսանենգության վերաբերյալ ստացված հաղորդումը, դրա կապակցությամբ նախապատրաստված նյութերն ուղարկել ըստ քննչական ենթակայության։
Դրա փոխարեն, 24.01.2014թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածով հարուցվել է քրեական գործ, որը ևս քննիչի և գործի նկատմամբ հսկողություն իրականացնող ՀՀ գլխավոր դատախազության, մասնավորապես, մեղադրող Ա.Բարսեղյանի թողտվությամբ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջի կոպիտ խախտմամբ, անմիջապես չի ուղարկվել իրավասու քննչական մարմին, քանի որ միայն ազգային անվտանգության կամ մաքսային մարմինների քննիչներն են հանդիսացել նշված քրեական գործով նախաքննություն իրականացնելու իրավասություն ունեցող պատշաճ սուբյեկտներ։
Միայն 30.01.2014թ. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Բադալյանի ցուցումով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 53-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի և 190-րդ հոդվածի 10-րդ մասի համաձայն, հանձնարարվել է քրեական գործով նախաքննությունը կատարել ՀՀ ոստիկանության ՀԿԳ քննության վարչության քննիչներին։ Նշված ցուցումը քննչական վարչություն ստացվել է 01.02.2014թ./հատոր 1 գ.թ. 125/:
Այնուհետև, քննչական խումբ չի կազմվել և որևէ քննիչ քրեական գործը վարույթ չի ընդունել, ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Բադալյանի ցուցումին հաջորդում են առգրավված իրերի փաթեթները բացելու և դրանցում եղած հագուստները առանձին փաթեթներում փաթեթավորելու մասին 01.02.2014թ. արձանագրությունը /հատոր 1, գ.թ. 126-127/, 01.02.2014թ. համալիր դատանյութազիտական և դատահետքաբանական փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշումը և կից գրությունը /հատոր 1, գ.թ. 128-130/։ Դրանից հետո հերթական փաստաթղթերը վերաբերում են 03.02.2014թ.։
Օրենքի պահանջների կոպիտ խախտումներով, մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի պահանջների անտեսմամբ, քննիչը պարտավոր լինելով օրենսգրքով սահմանված ենթակայության կանոններին համապատասխան գործն ընդունել իր վարույթ, քրեական գործն իր վարույթն ընդունելուց հետո ձեռնարկել գործի բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն, սույն քրեական գործն այդպես էլ ոչ մի քննիչ վարույթ չի ընդունել։
Քրեական գործն այդպես էլ վարույթ չընդունելու պայմաններում քրեական գործով վարույթին նախաքննություն իրականացնելու իրավասություն ունեցող քննիչ ներգրավված չլինելու պայմաններում ստացված բոլոր փաստական տվյալներն անթույլատրելի են։
Քրեական գործի բոլոր հատորներում առկա նյութերի և դրանց ցուցակների ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ 30.01.2014թ. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի կողմից թիվ 69100414 քրեական գործի ենթակայության վերաբերյալ հանձնարարություն տալուց հետո այն այլևս որևէ մեկի կողմից վարույթ չի ընդունվել, սակայն կատարվել են բազմաթիվ քննչական և դատավարական գործողություններ, այդ թվում՝ ձերբակալվել ու կալանավորվել են անձինք, նրանց առաջադրվել են մեղադրանքներ, իսկ նույն կալանավորման որոշումը, հետագայում դատարանի կողմից թողնվել է անփոփոխ և մինչ օրս ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանը գտնվում է կալանքի տակ։
Դատաքննության ընթացքում միջնորդվել է ՀՀ գլխավոր դատախազից պահանջել, քրեական գործին կցել Միացյալ Արաբական Էմիրությունների համապատասխան մարմնի միջնորդության պատճեն, որն էլ հիմք է հանդիսացել ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից թիվ 61202814 քրեական գործը 27.05.2014թ. հարուցելու համար ՀՀ քաղաքացիներ, սույն գործով ամբաստանյալներ Հովհաննես և Խոսրով Մեյքոնյանների, Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից ավազակություն և ավազակությամբ զուգորդված սպանություն կատարելու համար։
Այդ կապակցությամբ մեղադրող Ա.Բարսեղյանը հայտարարել է, որ բացի քրեական գործում առկա նյութերի, գոյություն չունի Միացյալ Արաբական Էմիրությունների համապատասխան մարմնի միջնորդության վերաբերյալ այլ փաստաթուղթ, որն էլ հիմք է հանդիսացել ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից թիվ 61202814 քրեական գործը 27.05.2014թ. հարուցելու ՀՀ քաղաքացիներ, սույն գործով ամբաստանյալներ Հովհաննես և Խոսրով Մեյքոնյանների, Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից ավազակություն և ավազակությամբ զուգորդված սպանություն կատարելու համար։
Քրեական գործի նյութերի հետազոտությամբ պարզվել է, որ 13.03.2014թ. ՀՀ գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի որոշումներով, <<Հայաստանի Հանրապետության և Արաբական Միացյալ Էմիրությունների միջև հանձնման մասին>> պայմանագրի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի դ/ ենթակետի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 479-րդ հոդվածի պահանջներով՝ մերժվել է ամբաստանյալների հանձնումը։ Նշված որոշումներով հստակ նշվել է, որ կայացված որոշման մասին հայտնել ԱՄԷ իրավասու մարմիններին և 1 անգամ ևս առաջարկել մինչև Ս.Եդիգարյանին և մյուսների կալանքի տակ պահելու ժամկետի լրանալը պայմանագրի 5-րդ հոդվածի համաձայն ՀՀ գլխավոր դատախազություն ուղարկել նրանց վերաբերյալ քրեական գործը ԱՄԷ-ում կատարած հանցագործության համար ՀՀ-ում քրեական հետապնդում իրականացնելու նպատակով։
Այսինքն, ՀՀ գլխավոր դատախազն ի սկզբանե քաջ գիտակցելով օրենսդրության պահանջը, սահմանված կարգով պահանջել է քրեական գործի նյութերը քրեական հետապնդում իրականացնելու համար։ Հետագայում, ՀՀ գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանը, չկարողանալով դիվանագիտական ուղիներով կամ դատախազական փոխհամագործակցության շրջանակներում լուծել քրեական գործի վարույթը ՀՀ գլխավոր դատախազությանը փոխանցելու հարցր, փաստացի ԱՄԷ-ի իրավասու մարմինների անգործության քրեական գործի նյութերը չուղարկելու պատճառով, ներպետական օրենսդրության և <<Հայաստանի Հանրապետության և Արաբական Միացյալ Էմիրությունների միջև անձնման մասին>> պայմանագրի պահանջների չարամիտ խախտմամբ, 27.05.2014թ. հարուցել է քրեական գործ /հատոր 3 գ.թ. 94-95/:
Նշված որոշման մեջ որպես քրեական գործ հարուցելու առիթ նշվել է, որ քննարկել է Միացյալ Արաբական Էմիրություններից ստացված Վաիիհավ Դհոնիդիբա Սալոնկիի նկատմամբ ավազակային հարձակում և ավազակությամբ զուգորդված սպանություն կատարելու համար քրեական հետապնդում իրականացնելու միջնորդությունը և կից նյութերը, սակայն նշված ձևակերպումները հակասում են միջնորդության պահանջներին։ Այսպես, քրեական գործի 3-րդ հատորի 204-207-րդ թերթերում առկա լրացուցիչ հարցմամբ, որով ըստ էության ներկայացվել է քրեական հետապնդում իրականացնելու միջնորդությունը, ԱՄԷ-ի գլխավոր ավագ դատախազ Իսմայիլ Ալի Մադամին իր խնդրագրով նշել է.,,Առաջինը տրամադրել քրեական գործը իրավապահ մարմիններին և թույլատրել հայ մեղադրյալներ Հովհաննես Մելքոնյանի, Սեմյոն Եդիգարյանի, Խոսրով Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու և ազգային օրենքի համապատասխան՝ հայկական դատարանի առջև դատ իրականացնել հետևելով որպես օրինական հիմքեր 2 երկրների միջն կնքված հանձնման պայմանագրի կետերին։
Ակնհայտ է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազը, խախտելով ՀՀ Սահմանադրությունը, տվյալ պարագայում պարտավոր լինելով ղեկավարվել ՀՀ և ԱՄԷ միջև կնքված <<Հանձնման մասին միջազգային պայմանագրի պահանջով>>, անտեսելով 13.03.2014թ. իր իսկ կայացրած որոշումների, ԱՄԷ-ի գլխավոր ավազ դատախազ Իսմայիլ Ալի Մադանիի խնդրագրի պահանջը, ակնհայտ ապօրինի որոշմամբ հիմք է դրել և օրինակ ծառայել սույն քրեական գործով ապօրինությունների և չարաշահումների համար։
Դրանով էլ պայմանավորված, ընդհանուր իրավասության դատարանը, հետևելով ՀՀ գլխավոր դատախազի օրինակին, այս հիմնավորումներով քրեական գործի վարույթը կարճելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի օրինական միջնորդությունը դատաքննության տարբեր փուլերում անհիմն և ապօրինի մերժել է։
Առաջին ատյանի դատարանն, օրենքի պահանջի խախտմամբ, դատավճռում կատարել է ապօրինի և անհիմն եզրահանգումներ, քանի որ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի ցուցումը ստանալու պահին քրեական գործը այն հարուցած և նախաքննություն իրականացնող, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջների կոպիտ խախտմամբ դատավարական պատշաճ սուբյեկտ չհանդիսացող, մասնավորապես, ազգային անվտանգության կամ մաքսային մարմինների քննիչներ չհանդիսացող ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության քննիչները կամ քննչական խումբը չեն կարող համարվել իրավասու պաշտոնատար անձ /անձինք/, հետևաբար, քրեական գործը չի գտնվել իրավասու պաշտոնատար անձի վարույթում և այդ ցուցումով չէր կարող վերահաստատվել նախաքննությունը տվյալ մարմնում վարույթ ընդունելու անհրաժեշտությունը։
Այսպիսով, բողոք բերած անձը գտնում է, որ նշված խախտումները հանգեցրել են ինչպես մինչև այդ ցուցում տալը ստացված փաստական տվյալների, մասնավորապես, ամբաստանյալների վերաբերյալ առանց որևէ հիմնավորման նշանակված և հետագայում ստացված դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 188, 189, 190 եզրակացությունները, ամբաստանյալներից ձեռքերի մատների եղունգների նմուշներ ստանալու, նրանց հագին եղած հագուստները առգրավելու արձանագրությունները որպես ապացույց օգտագործելու անթույլատրելիության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ, 5-րդ կետերով սահմանված հիմքերով։
Բացի այդ, ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Բադալյանի ցուցումից հետո քրեական գործը վարույթ չընդունելուց հետո քրեական գործով ձեռք բերված բոլոր փաստական տվյալները որպես ապացույց օգտագործելն անթույլատրելի է, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ, 5-րդ կետերով սահմանված հիմքով քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից, ինչը զուգորդվել է նաև քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ։
Ուշադրության է արժանի նաև այն հանգամանքը, որ 27.05.2014թ. ՀՀ քաղաքացիներ Խոսրով և Հովհաննես Մելքոնյանի, Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից ավազակություն և ավազակությամբ զուգորդված սպանություն կատարելու համար քրեական հետապնդում հարուցելու վերաբերյալ Արաբական Միացյալ Էմիրություններից ստացված միջնորդության հիման վրա ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով և 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 61202814 քրեական գործը։ Նշված քրեական գործը միացվել է թիվ 69100414 քրեական գործին, հետևաբար, առկա բոլոր խախտումները վերաբերելի են նաև այս դեպքով։
Դատարանի ուշադրությունը պետք է հրավիրել նաև այն խախտումների վրա, որոևք վերաբերել են ՀՀ և Արաբական Միացյալ Էմիրությունների միջև <<Հանձնման մասին>> պայմանագրի պահանջների խախտմամբ վերը վկայակոչված քրեական գործը հարուցելուն և ներկայացված կոպիտ խախտումներով նախաքննություև կատարելուն։ Վերը ներկայացված խախտումների իրավական հիմնավորումներն են.
Վկայակոչված իրավանորմերի անտեսմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազը կոպիտ կերպով խախտել է ՀՀ և Արաբական Միացյալ Էմիրությունների միջև <<Հանձնման մասին>> պայմանագրի պահանջները, ապօրինաբար քրեական գործ հարուցել, քրեական հետապնդում իրականացնել պաշտպանյալի նկատմամբ, քանի որ պարտավոր էր քրեական հետապնդում իրականացնելու համար ստանալ քրեական գործի նյութերը, ինչն ուղարկելու պատրաստակամություն էր հայտնվել միջպետական պայմանագրին համապատասխան։
Քրեական գործը ստացվել է միայն 15.12.2014թ., այդ պատճառով քրեական վարույթը մինչ այդ պահը կարող էր իրականացնել միայն Արաբական Միացյալ Էմիրությունների իրավասու քննչական մարմինը։
Այսպիսով, սույն գործի պարագայում.
•Քրեական գործում բացակայում է ինչպես Ս.Եդիգարյանի, այնպես էլ մյուսների արարքում հանցակազմի առկայության մասին վկայող որևէ օրինական ու թույլատրելի ապացույց,
•Ինչպես Ս.Եդիգարյանը, այնպես էլ մյուս ամբաստանյալները որպես մեղադրյալ են ներգրավվել լիովին ապօրինի, նման որոշում կայացնելու և առաջադրելու իրավունք չունեցող անձի կողմից և այդ ապօրինի մեղադրանքով էլ ներկա պահին գտնվում են ամբաստանյալի կարգավիճակում,
•Մինչդատական վարույթը կատարվել է քրեադատավարական օրենքի մի շարք էական խախտումներով՝ այդ թվում, քննչական և դատավարական գործողություններ կատարելու իրավունք չունեցող անձանց կողմից իրականացվել է ապօրինի քրեական հետապնդում, կիրառվել են դատավարական հարկադրանքի միջոցներ, կատարվել են քննչական ու դատավարական գործողություններ,
• Մեղադրական եզրակացությունը կազմել է այն կազմելու լիազորություն չունեցող
անձի կողմից։
Այսպիսով, 30.01.2014թ. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի կողմից թիվ 69100414 քրեական գործի ենթակայության վերաբերյալ հանձնարարություն տալուց հետո, մինչն նախաքննության ավարտը թիվ 69100414 քրեական գործն այլևս որևէ քննիչ կողմից վարույթ չի ընդունվել, քննչական խումբ չի կազմվել, մինչդեռ նման պայմաններում ապօրինաբար՝տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձանց կողմից կատարվել են բազմաթիվ քննչական և դատավարական գործողություններ, այդ թվում՝ իրականացվել է ապօրինի քրեական հետապնդում՝ ձերբակալվել ու կալանավորվել են անձինք, նրանց առաջադրվել են մեղադրանքներ։ Ավելին, թե Ս. Եդիգարյանի մեղադրանքի, թե կալանավորման հիմքում դրվել են բացառապես այնպիսի ապացույցներ ու փաստական տվյալներ, որոնք ձեռք են բերվել այդպիսի քննչական ու դատավարական գործողություններ կատարելու, ապացույցներ հավաքելու իրավունք չունեցող պաշտոնատար անձանց կողմից։ Թիվ 69100414 քրեական գործով քննչական և դատավարական գործողություններ իրականացնելու լիազորություն չունեցող ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Կարապետյանի կողմից անգամ կազմվել է մեղադրական եզրակացություն՝ դրա մեջ շարադրելով բացառապես որպես ապացույց օգտագործելու համար անթույլատրելի նյութեր։
Գտնում է, որ ներկայացված հիմնավորումները բավարար են ամբաստանյալներին արդարացնելու համար, սակայն հարկ է համարում անդրադառնալ նաև սույն գործով արդեն իսկ որպես ապացույց օգտագործելու համար անթույլատրելի նյութերի՝ պաշտպանյալի մեղադրանքի հիմքում դնելու մյուս հիմնավորումներին։
Ամբաստանյալ Սեմյոն Եդիգարյանին և մյուս ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները չեն համապատասխանել օրենսդրության, նախադեպային որոշումների պահանջներին, դատաքննությունը ընթացել է ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի և մրցակցության պահանջների խախտմամբ:
Նախաքննության ընթացքում ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Կարապետյանի կողմից 2015 թվականի մարտի 20-ին մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, և 215-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
Նշված մեղադրանքները, ինչպես նաև մյուս ամբաստանյալների մեղադրանքները կառուցվել են միայն այդ տրամաբանությամբ, որ վերագրվող հանցանքները կատարվել են կազմակերպված խմբի կազմում։
Մեղադրանքի կողմն ի սկզբանե փորձել է զարգացնել ենթադրությունների վրա կառուցված, քննությամբ չհաստատված այն վարկածը, որ իբրև ամբաստանյալները գործել են կազմակերպված խմբի կազմում վերագրվող արարքները կատարելու ժամանակ, քանի որ նպատակ են հետապնդել նման փաստարկով դիրքորոշում ներկայացնել, որ ենթադրյալ կազմակերպված խմբի անդամներից մեկի հակաօրինական գործողությունները հիմնավորելով՝ բացահայտում են բոլորի գործողությունները:
Պաշտպանյալին և մյուս ամբաստանյալներին վերագրվել են տիպական մեղադրանքներ, քանի որ առաջադրված մեղադրանքների ձևակերպումները համարյա ամբողջությամբ նույնն են բոլոր ամբաստանյալների դեպքում։ Վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքներում բացակայում են կոնկրետ ամբաստանյալների արարքների նկարագրությունները:
Ինչպես պաշտպանյալի, այնպես էլ մյուս ամբաստանյալներին վերագրվող մեղադրանքները դրանք ամբողջությամբ ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանի մեղադրանքի կրկնությունն են։ Ինչպես արդեն նշվել է, մեղադրանքի կողմն իր համար որպես խնդիր սահմանել է Հ.Մելքոնյանին վերագրվող մեղադրանքները հիմնավորվածության մասին փաստարկներ ներկայացնելով՝ հայտարարել մյուս ամբաստանյալների մեղադրանքների հիմնավորվածության մասին։
Այդ կարգախոսով շարժվելով՝ ոչ նախաքննության ընթացքում, ոչ դատաքննության ընթացքում անմեղության կանխավարկածի պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքի կողմը նույնիսկ փորձ չի կատարել թույլատրելի ապացույցներով հերքել ամբաստանյալների ներկայացրած փաստարկները, մասնավորապես, չեն հերքել ամբաստանյալներ Ս.Եդիգարյանի և Խ.Մելքոնյանի ցուցմունքները իրենց միջոցներով Դուբայ մեկնելու, իրականում Հ.Մելքոնյանի Խ.Մելքոնյանին 1.000 ԱՄՆ դոլար պարտք լինելը, ուղարկված գումարով պարտքը մարելու հանգամանքը։ Քննությամբ այդպես էլ չի հաստատվել, որ տուժողից մինչև դեպքը մեծ քանակի ադամանդներ ուզողները եղել են կոնկրետ ամբաստանյալները, ի վերջո ով, երբ և ինչպես է կատարել մեղադրանքներում նշված դերաբաշխումր, եթե նախապես պլանավորվել է հանցագործության կատարումր, կատարվել է դերաբաշխում, ապա ինչով է պայմանավորված վերագրվող հանցագործության հետքերը թաքցնելու համար ոչինչ չանելը, օրինակ ձեռնոցներ չդնելը, դեպքի վայրում մեծաքանակ, այդպես էլ դատաքննության ընթացքում չհետազոտված հետքերի առկայությունը։ Նմանապես, ինչպես մեղադրանքի կողմը, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանը չի պարզաբանել, եթե նախապես պլանավորված է եղել ավազակության, սպանության կատարումը խմբի կողմից, ապա ինչպես կարող էին առանձնապես ծանր հանցանքը խմբի կազմում կատարելու դեպքում խմբի անդամները թույլ տալ, որ հարձակման ժամանակ որևէ մասնակցի հագին եղած հագուստները վերցնեն իրենց հետ։
Գտնում է, որ սույն գործով հետազոտված փաստական տվյալների համակցությամբ այդպես էլ չեն բացահայտել վերագրվող մեղադրանքներով ինչպես կազմակերպված խումբը, այնպես էլ նախնական համաձայնությամբ հանցանք կատարելը որպես հանցակցության տեսակ բնութագրող հատկանիշները, այնպես էլ չեն բացահայտվել պաշտպանյալին վերագրվող մեղադրանքի փաստական հիմքը։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռով թեև ձևակերպել է, որ կազմակերպված խմբի գոյությունը չի հաստատվել, սակայն պաշտպանյալի վերաբերյալ եզրահանգումները կատարելիս թույլ է տրվել ենթադրությունների հիման վրա մեղադրական դատավճռի կայացում, քաևի որ դատական ակտի հիմքում դրված անթույլատրելի նյութերը չեն թույլատրել կատարել դատարանի գնահատականները։
Դատարանի դատավճռի հիմքում դրվել են արդար դատաքննության պահանջների անտեսմամբ, նույնիսկ դատարանի կողմից չհետազոտված հետքերի, նյութերի համադրում, ինչը Արաբական Միացյալ Էմիրությունների իրավապահների կողմից հարմարեցվել էր ամբաստանյալների մեղավորությունը հաստատելու նպատակով։
Դատարանի ուշադրությունը հրավիրվում է այն հանգամանքին, որ ինչպես պաշտպանյալի, այնպես էլ մյուս ամբաստանյալների դեպքում կրկին բացակայում են վերջիններիս վերագրվող կոնկրետ գործողությունների նկարագրությունները, մանրամասնորեն և հստակ չեն նշվել արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը, մասնավորապես, մինչ օրս թե նախաքննությամբ, թե դատաքննությամբ այդպես էլ չի պարզվել, թե պաշտպանյալը երբ, որտեղ, ինչ հանգամանքներում է ներգրավվել կազմակերպված հանցախմբի կազմում։ Չի պարզվել, թե Ս.Եդիգարյանը նշված դեպքերի ժամանակ կոնկրետ ինչ գործողություններ է կատարել, իսկ դրանք պարզված, կոնկրետացված լինելու դեպքում միայն պաշտպանական կողմը կարող էր հակափաստարկներ ներկայացնել։ Այդպես էլ դատաքննության ընթացքում որևէ ապացույցով չի հաստատվել, որ Ս.Եդիգարյանը բռունցքով հարվածել է տուժողին, կապել է տուժողի ոտքերը և այլն։
Այսինքն, ի սկզբանե ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները բարեխիղճ կերպով չի առաջադրվել, դատաքննության ժամանակ ես նշված թերությունները չեն վերացվել։ Ի վերջո, անբարեխիղճ առաջադրված մեղադրանքների արդյունքում պաշտպանական կողմը զրկվել է մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերն ամբողջությամբ հասկանալու հնարավորությունից, իսկ պաշտպանությունը հնարավորինս կազմակերպվել է վերացական, նույնական մեղադրանքների կապակցությամբ, այդ պատճառով էլ շատ դեպքերում մասնակից պաշտպանները դատաքննության ընթացքում բտցի կոնկրետ իրենց պաշտպանյալին պաշտպանելուց, ակամա ստիպված էին լինում պաշտպանել մյուս ամբաստանյալներին։
Այսինքն, կազմակերպված խմբի կազմում ավազակային հարձակում կատարելու, ավազակությամբ զուգորդված սպանություն կատարելու համար մեղադրանք առաջադրելու դեպքում մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր էր համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում արտացոլել, թե ինչպես է ձևավորվել կազմակերպված խումբը կամ խումբը հանցանք կատարելու համար, ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրն ինչպես է ներգրավվել այդ խմբի կազմում, կազմակերպված խմբի անդամներից յուրաքանչյուրն ինչպիսի մասնակցություն է ունեցել նախապատրաստված և իրականացված ավազակային հարձակմանը, ավազակային հարձակման ժամանակ հանցակիցներից յուրաքանչյուրն ինչպիսի կոնկրետ գործողություններ է կատարել, կոնկրետ ամբաստանյալը ինչպիսի բռնություն է զործադրել, տուժողի կոնկրետ որ մասերին է հարվածել, կոնկրետ ամբաստանյալներից ով և ինչ գործողությամբ է ապօրինաբար տուժողին կյանքից զրկել։
Այդ պատճառով ընդհանուր իրավասության դատարանը անհիմն կերպով նշել է, որ շահադիտական դրդումներով և ավազակությամբ զուգորդված տուժողի սպանությունը Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը կատարել են սկսած ավազակային հարձակման րեթացքում, սպանությունն ամբաստանյալները կատարել են համատեղ՝ փոխադարձաբար օգնելով միմյանց և փոխլրացնելով մեկը մյուս գործողությունները։
Ակնհայտ է, որ դատարանի ձևակերպումները ընդհանրական են, չեն բխել գործի նյութերից, կանխակալության պատճառով միայն փորձ է կատարվել հարմարեցնել օրենքի պահանջով անթույլատրելի նյութերին, անտեսել է պաշտպանյալի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության հետևությունները, առավել ևս՝ ներկա պայմաններում խոսք լինել չի կարող անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին համապատասխան չփարատված կասկածներն հօգուտ ամբաստանյալների մեկնաբանելու մասին, ինչը դատարանը նշել է դատական ակտում։
Դատարանը հանդես գալով մեղադրանքի կողմում, դատաքննության ընթացքում պաշտպանական կողմի միջնորդությունների քննարկումն անհիմն մերժելով կամ դրանք մերժելու համար հետաձգելով՝ պաշտպանական կողմին զրկել է մեղադրանքի վկայակոչած ապացույցների վերաբերյալ հակափաստարկներ ներկայացնելու հնարավորությունից և անթույլատրելի նյութերը, ինչպես նաև չհետազոտված նյութերը որպես ապացույցներ դրել է մեղադրական դատավճռի հիմքում:
Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությունն իրականացրել է արդար դատաքննության պահանջների անտեսմամբ, մրցակցության սկզբունքի անտեսմամբ, մեծամասամբ մեղադրանքի կողմում հանդես գալով։ Այդ պատճառով էլ դատարանը անհիմն կերպով մերժել է պաշտպանական կողմի՝ նոր ապացույցներ ներկայացնելու, փորձաքննություն կատարելու, մեղադրանքի կողմի վկայակոչված փաստական տվյալների որպես ապացույց օգտագործելու անթույլատրելիությունը հաստատելու միջնորդությունները։
Հատկանշական է, որ առաջին ատյանի դատարանը ակնհայտորեն հանդես դալով մեղադրանքի կողմում, նույնիսկ խուսափել է պաշտպանական կողմի ապացույցների անթույլատրելիության վերաբերյալ ներկայացված միջնորդությունները քննարկել։
Դատարանը, վկայակոչելով, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասը պարտավորեցնում է դատարաններին՝ նշելու իրենց վճիռների և որոշումների պատճառները, սակայն այն չի կարող հասկացվել որպես յուրաքանչյուր փաստարկին հանգամանալից պատասխան տալու պարտականություն։ Միաժամանակ, դատարանը նշել է, որ պաշտպանական ճառերում նշված այլ փաստարկները և վիճարկումները հատուկ վերլուծության ենթարկելու անհրաժեշտությունը բացակայել է, դրանք գործի լուծման տեսանկյունով էական նշանակություն չունեն, փաստերի և իրավական նորմերի յուրովի, ոչ օբյեկտիվ մեկնաբանության և գնահատման հետևանք են։
Ինչպես նշված է դատական ակտում, այնպես էլ բողոքում հարկ է նշել, որ պաշտպանյալը՝ ամբաստանյալ Սեմյոն Եդիգարյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում վերագրվող մեղադրանքներով իրեն մեղավոր չի ճանաչել, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից՝ հրաժարվել է ցուցմունք տալ։
Մյուս ամբաստանյալը՝ Հովհաննես Մելքոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել, որ առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչում։ 2013թ. սկսած արտագնա աշխատանքի Է մեկնել Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաք, որտեղ Էլ ծանոթացել Է ադամանդների վաճառքով զբաղվող ազգությամբ հնդիկ Վաիիհավի հետ։ Նրա համար գնորդներ Է գտել և ադամանդների վաճառքից հետո նրանից գումար Է ստացել։ 2014թ. հունվարին առանց իրեն նախորոք տեղեկացնելու, զբոսնելու և հանգստանալու նպատակով Դուբայ ժամանելուց հետո զանգահարել Է հորեղբոր որդին՝ Խոսրով Մելքոնյանը և հայտնել, որ Սեմյոն Եդիգարյանի հետ ժամանել են Դուբայ քաղաք։ Դրանից հետո օգնել Է նրանց իր հյուրանոցի մոտակայքում հյուրանոցային համար վարձակալել, որի համար վճարել են նրանք։ Ինքը զբաղված է եղել իր գործերով, օրական 1 անգամ հանդիպել է նրանց։ Ինքը Սեմյոն Եդիգարյանի և Խոսրով Մելքոնյանի հետ Վաիիհավի գրասենյակ չի գնացել, նրանք այնտեղ երբևէ չեն եղել, միմյանց չեն ճանաչել։ 2014թ. հունվարի 20-ին կամ 21-ին Սեմյոն Եդիգարյանի և Խոսրով Մելքոնյանի հետ Դուբայ-Երևան ինքնաթիռի տոմս են գնել, յուրաքանչյուրը վճարել է իր տոմսի դիմաց։ Նույն օրր Վաիիհավին տեղեկացրել է, որ Հայաստան է վերադառնում։ 2014թ. հունվարի 22-ի երեկոյան իրեն զանգահարել է Վաիիհավը, տեղեկացրել, որ ադամանդների նոր խմբաքանակ է բերել ու հրավիրել է դրանք տեսնելու։ Անմիջապես գնացել է Վաիիհավի գրասենյակ, որտեղ բացի Վաիիհավից ես մեկ անծանոթ տղամարդ է եղել, որն ազգությամբ կամ հնդիկ էր կամ պակիստանցի։ Վաիիհավն իրեն մաս-մաս 20-30 փաթեթ ադամանդներ է տվել զննելու, այդ ընթացքում մատուցողը Վաիիհավի պատվերով երկու կամ երեք անգամ սուրճ է մատուցել։ Ինքը գրասենյակում մնացել է մոտ մեկ ժամ և ամբողջ ընթացքում այնտեղ է եղել նաև անծանոթ տղամարդր։ Վաիիհավն իրեն առաջարկել է միասին Երևան քաղաքում ադամանդների վաճառքի գրասենյակ բացել, մեծ քանակությամբ ադամանդներ է տվել, որպեսզի դրանք իր հետ տեղափոխի Հայաստան, մինչև նա նույնպես գա Հայաստան՝ իր հետ բերելով ադամանդների վերաբերյալ փաստաթղթերը, և օրինական հիմունքներով ձեռնարկատիրական գործունեություն իրականացնեն։ Ադամանդները վերցնելով՝ Վաիիհավին հրաժեշտ է տվել և հեռացել։ Հասնելով հյուրանոց՝ ադամանդները լցրել է ճանապարհին գնած օճառահեղուկի տարաների մեջ, հավաքել է իրերը, զանգահարել Խոսրով Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին ու միասին մեկնել են Հայաստան։ Դուբայի օդանավակայանում մաքսավորներից թաքցրել է ադամանդների տեղափոխման փաստը։ Ադամանդների մասին Խոսրով Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին ոչինչ չի ասել՝ իր անվտանգությունից ելնելով։ Վաիիհավի սպանության մասին տեղեկացել է ոստիկաններից, նրա սպանության հետ որևէ առնչություն չունի։ Նշել է, որ Սեմյոն Եդիգարյանին երբևէ Դուբայ քաղաքից չի զանգահարել, որևէ մեկին Դուբայից գումար չի փոխանցել, ձեռքի վնասվածքներն էլ ստացել է Դուբայ քաղաքում ծովի ափին վայր ընկնելու հետևանքով։ Իր հագուստի վրա Վաիիհավ Սալոնկիի արյան հետքը հայտնաբերելու փաստի վերաբերյալ նշել է, որ երբ վերջինս օգնում էր ադամանդները պայուսակի մեջ դնել, արմունկով պատահաբար դիպել է նրա քթին և արյուն է եկել, հնարավոր է այդ ժամանակ նրա արյունն ընկել է իր հագուստին։
Երրորդ ամբաստանյալը՝ Խոսրով Մելքոնյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Ս.Եդիգարյանի հետ ԱՄԷ Դուբայ քաղաք գնացել են որպես զբոսաշրջիկ, յուրաքանչյուրն իր միջոցներով վճարել է ուղեորության համար։ Միայն Դուբայ հասնելուց հետո զանգահարել է հորեղբոր որդուն Հովհաննես Մելքոնյանին, ով իրենց միջոցների հաշվին վարձակալել է հյուրանոցի համարը։ Այնտեղ գտնվելու ընթացքում Հ.Մելքոնյանին հանդիպել են շատ հազվադեպ, քանի որ նա զբաղված է եղել իր գործերով։ Ինքն ու Ս.Եդիգարյանը հիմնականում զբոսնել են միասին։ 2016թ. հունվարի 22-ի երեկոյան ինքն առանձնացել է, քանի որ եղել է ժամադրության՝ հասարակաց տանը։ Հ.Մելքոնյանն իրեն գումար է ուղարկել՝ պարտքը մարելու, այլ ոչ թե դրանով ԱՄԷ Դուբայ քաղաք մեկնելու համար։ Ոչ մի անգամ չի հետաքրքրվել ադամանդներով, առավել ևս Հ.Մելքոնյանի հետ չի գնացել հանդիպման ադամանդներ զննելու կամ գնելու նպատակով։ Իր մատնահետքը չէր կարող հայտնաբերվել տուժողի գրասենյակում բաժակի վրայից, քանի որ ոչ մի առիթով այնտեղ չի գնացել։ Ընդհանրապես, ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել Հ.Մելքոնյանի կողմից օճառհեղուկի տարաների մեջ լցված ադամանդներ Երևան տեղափոխելու մասին։
Ակնհայտ է, որ նշված ցուցմունքներով ոչ միայն չի հաստատվում պաշտպանյալի մեղավորությունը, այլև դրանցով հերքվել են վերագրվող մեղադրանքները։
ա/ Ամբաստանյալների մեղավորություևը չի հաստատվել նաև դատաքննության ընթացքում հրապարակված տուժողի և վկաների ցուցմունքներով։ Դրանք չեն կարող դրվել ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում, քանի որ վերջիններս զրկվել են իրենց՝ ՀՀ Սահմանադրությամբ և <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ կետի դ/ ենթակետով երաշխավորված իրավունքներից։
Դատաքննության ընթացքում դատարանը ծանուցագրեր ուղարկելու, Ինտերպոլի ազգային գրասենյակի աջակցությամբ միջոցներ է ձեռնարկել ԱՄԷ-ի Դուբայ քաղաքի դատախազությունից ստացված քրեական գործով հարցաքննված տուժող Ռահով Ռաջենդրա Կառնավատին, վկաներ Մոհամեդ Ալի Իբրահիմին, Վինոդ Բհանդարի Մահավիր Բհանդարին, Դենիշ Կումար Բավի Լալ Բալյալին, Աբդովլահ Աբդուրահման Բոկար Մալաբարին դատաքննությանը հարցաքննության կանչելու համար, սակայն վերջիններս հրաժարվել են ներկայանալ ՀՀ դատարան։
Պաշտպանական կողմը նշված անձանց ցուցմունքները հրապարակելու վերաբերյալ միջնորդել է ապահովել վկաների և տուժողի ներկայությունը և դատական նիստի ժամանակ հարցաքննությունը, ի վերջո դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալների հակընդդեմ հարցման իրավունքի իրացումը։
Տվյալ պայմաններում դատարանն արձանագրելով, որ սպառվել են նշված անձանց հարցաքննության կանչելու հնարավորությունները, որոշել և դատաքննության ընթացքում հրապարակել է վերջիններիս ցուցմունքները, ընդ որում արձանագրելով, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում են վկաներ Դենիշ Կումար Բավի Լալ Բայլալի, Աբդովլահ Աբդուրահման Բոկար Մալաբարի հարցաքննության արձանագրությունները։ Այնուամենայնիվ, քանի որ մեղադրողը նշված անձանց ցուցմունքները վկայակոչել էր որպես ապացույցներ, վերջինիս պնդմամբ դատարանը թույլատրել է հրապարակել այդ ցուցմունքների մեջբերումները։
Գտնում է, որ մինչ օրս հայտնի չէ, թե նախ, իրականում նշված վկաները գոյություն ունեն, թե ոչ, երկրորդ, վկաների կողմից հարցաքննության ներկայանալուց հրաժարվելը չի կարող գնահատվել հարգելի այն պարզ տրամաբանությամբ, որ ազնիվ, ճշմարիտ տեղեկություններ հայտնած որևէ անձնավորություն չի կարող առանց որևէ պատճառի հրաժարվել ներկայանալ հարցաքննության։
Տվյալ պայմաններում մեղադրողն իրավասու էր առանց հարգելի պատճառների ցուցմունք տալուց հրաժարված վկաների նկատմամբ ՀՀ և ԱՄԷ միջև կնքված <<Հանձնման մասին>> պայմանագրի շրջանակներում քրեական հետապնդում հարուցելու համար։ Նշված վկաները ԱՄԷ դատախազությունից տեղեկանալով, որ իրականացվում է քրեական հետապնդում, դրանից ազատվելու համար շտապ կներկայանային ՀՀ դատարան։
Ակնհայտ է, որ նշված գործողությունները մեղադրողը չի կատարել և հավանաբար նույնիսկ չի էլ պատրաստվում կատարել, քանի որ մեղադրանքի կողմը վախեցել է այդ վկաների՝ դատարանի առաջ հարցաքննվելու հեռանկարից այն պարզ պատճառով, որ նշված անձինք եթե իրականում գոյություն ունեն, կարող են բացահայտել Դուբայի ոստիկանությունում տված ցուցմունքների՝ ամբաստանյալների մասով աղավաղված լինելը։ Բնականաբար, առանց հարգելի պատճառների հարցաքննության ներկայանալուց հրաժարվելը չի կարող գնահատվել որպես հարգելը բացակայություն։
Քննության ոչ մի փուլում ամբաստանյալները հնարավորություն չեն ունեցել առերես հարցաքննվել մեղադրական եզրակացությամբ նշված մեղադրանքի կողմի վկաներ հետ, ինչն էլ հանգեցնում է ամբաստանյալների <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ կետի դ/ ենթակետով երաշխավորված իրավունքների խախտման։
Գտնում է, որ սույն գործի և վկայակոչված նախադեպային որոշման պահանջները նույնական են, հետևաբար, առանց մեղադրյալների հակընդդեմ հարցման իրավունքի ապահովման, հնարավոր չէ եզրահանգել կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի պահանջի, այն է՝ արդարացի դատաքննության իրավունքը ապահովված լինելու մասին։
Գտնում է, որ տեսագրությունների ոչ ամբողջական լինելու, տուժողի գրասենյակ կողմնակի անձանց ելումուտի հևարավորությունը պարզաբանված չլինելու, դրանցում պատկերված անձանց դիմանկարները ցածրորակ լինելու, հևարավոր փորձաքննությամբ լուսանկարներում պատկերված անձանց ինքնությունը պարզաբանված չլինելու պայմաններում խոսք լինել չի կարող դրանց հավաստիության մասին, հետևաբար, առաջին ատյանի դատարանը դրանք իրավասու չէր դնել մեղադրական դատավճռի հիմքում։
Դատաքննության ընթացքում դատարանը մերժել է պաշտպաևական կողմի միջնորդությունը նշանակել համակարգչատեխնիկական փորձաքննություն։
Ամբաստանյալները դատաքննության ընթացքում այդ փաստական տվյալների առումով կրկին փաստացի զրկվել են իրենց պաշտպանական իրավունքները մրցակցության պայմաններում իրացնելու հնարավորությունից, այսինքն արդարացի դատաքննության իրավունքից, քանի որ հնարավորություն չեն ունեցել այդ տեղեկատվության աղբյուրը, դրանցում պարուևակվող մյուս տեղեկությունները ստուգելու, և արդյունքում, իրենց վերաբերյալ մեղադրանքի կողմի ներկայացրած փաստական տվյալ տեսագրությունների վերաբերյալ դրանք լրացուցիչ հետազոտելով հակափաստարկներ ներկայացնելու հնարավորությունից, իսկ առկա նյութը խիստ հեռու է հավաստի գնահատվելու չափանիշներից։
Գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ, 7-րդ կետերի պահանջով, առկա են անհրաժեշտ հիմքերը տեսագրություններով ապացույց ճանաչված կրիչի որպես ապացույց օգտագործելու անթույլատրելիությունը հաստատելու համար։
զ/ Անհասկանալի է, թե ինչ տրամաբանությամբ է առաջին ատյանի դատարանը հաստատել մեղադրողի վկայակոչած՝ որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց պաշտպանյալին ձերբակալելուց անմիջապես հետո նշանակված դատաբժշկական փորձագետի թիվ 188 եզրակացությունը սույն գործով որպես ապացույց օգտագործելու հանգամանքը, որով հաստատվել է Սեմյոն Եղիգարյանի աջ դաստակի 3-րդ մատի հիմնային ֆալանգի թիկնային մակերեսի քերծվածքների ձևերով մարմնական վնասվածքի առաջացումը ձեռքը պատին հարվածելու հանգամանքը։ Նշված եզրակացությունը անմեղության կանխավարկածի պրիզմայում հետազոտելու պայմաններում անթույլատրելի էր նման մոտեցումը։
Այսպիսով, գտնում է, որ պաշտպանյալի՝ Սեմյոն Եղիգարյանի նկատմամբ թե նախաքննությունը, թե դատաքննությունն ընթացել է արդարության պահանջների անտեսմամբ՝ վերը ներկայացված հիմնավորումներով։
Դատաքննության ընթացքում թեև պաշտպանական կողմը մի շարք միջնորդություններ ներկայացնելով արդարության պահանջների վերը ներկայացված խախտումները հաղթահարելու նպատակով փորձել է ապացուցել ամբաստանյալներին վերագրվող չապացուցված մեղադրանքների շինծու բնույթը, չնայած դրանց մեծ մասը մերժվել է, այնուամենայնիվ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածով սահմանված անմեղության կանխավարկածի պահանջների պահպանմամբ չի հիմնավորվել պաշտպանյալի՝ ամբաստանյալ Սեմյոն Եղիգարյանին վերագրվող մեղադրանքները։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևությունը հիմնված է ենթադրությունների վրա, դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ կետի իմաստով։
Դրա փոխարեն, դատարանն անտեսել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները և անհիմն ենթադրություններով կայացրել է ապօրինի մեղադրական դատավճիռ։
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի էությունը և բովանդակությունը պաշտպանված է ինչպես Եվրոպական կոնվենցիայով, ՀՀ սահմանադրությամբ, այնպես էլ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով։
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների պահանջով պարտավոր էր դատաքննությամբ ստուգել և գնահատել նախաքննական մարմնի կողմից ձեռք բերած փաստական տվյալները, լուծել դրանց թույլատրելիությունը և վերաբերելիությունը, իսկ դատավճիռ կայացնելու նպատակով գնահատել դրանց բավարար լինելը համակցության մեջ՝ ներքին համոզմամբ։
Դատարանը, դրսևորելով միակողմանիություն, նախաքննական մարմնի մի շարք էական խախտումները անտեսելու վարվելակերպ, խախտել է <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայով նշված՝ արդար դատաքննության, դատավարության մասնակիցների համար հավասար պայմաններ, մրցակցություն ապահովելու պահանջը, ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքը խախտելով՝ չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով նախատեսված դատարանի պարտականությունը, որի հետևանքով դատաքննության ընթացքում անհիմն մերժել է պաշտպանական կողմի վերը ներկայացված միջնորդությունները կամ ընդհանրապես դրանք չի քննարկել, չի լուծել, այնինչ դատական ակտի պատճառաբանվածության պահանջը պահպանելու համար դատարանը պարտավոր էր լուծել ներկայացված բոլոր միջնորդությունները։
Միաժամանակ, դատարանը արձանագրելով ամբաստանյալ Սեմյոն Եդիգարյանի անձը դրականորեն բնութագրող տվյալների, խնամքին 2-րդ խմբի հաշմանդամ հոր՝ Հարություն Սեմյոնի Եդիգարյանի առկայությունը, վատառողջ լինելը, որպես Ս.Եդիգարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք գնահատելով բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նշանակել է խիստ պատիժ։
87. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ սահմանադրության 20-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 379-րդ, 380.1-րդ, 381-րդ հոդվածների պահանջներով՝ բողոք բերած անձը դատարանից խնդրում է բավարարել վերաքննիչ բողոքը, ամբողջությամբ բեկանել թիվ ԵԿԴ/0117/01/15 քրեական գործով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.01.2017թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի վերաբերյալ մեղադրական դատավճիռը, հռչակել վերջինիս անմեղությունը, իսկ նշած պահանջը մերժելու դեպքում` պատժի մասով բեկանել ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի վերաբերյալ մեղադրական դատավճիռը և նշանակել մեղմ պատիժ:
88. Գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանի 26.01.2017թ. դատավճիռը Խոսրով Մելքոնյանի կողմից սպանության կատարմանը մասնակցելու դրվագով անպարտ ճանաչելու և արդարացնելու, ինչպես նաև ամբաստանյալներ Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի նկատմամբ ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու մասով անհիմն է և ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանություններով:
Դատարանը, յուրովի մեկնաբանելով մի շարք ներպետական և միջազգային իրավանորմեր, Խոսրով Մելքոնյանի կողմից դիտավորյալ սպանության կատարմանը հանցակից չլինելու վերաբերյալ իր եզրահանգումները հիմնավորելու նպատակով, բերել է որոշակի փաստարկներ, որոնք, ըստ էության, որևէ նշանակություն չունեն և չեն էլ կարող ունենալ վերջինիս կատարած արարքները որպես կազմակերպված խմբի կազմում շահադիտական դրդումներով, ավազակությամբ զուգորդված սպանություն որակելու համար։
Դատարանի կողմից հաստատված համարված դեպքի փաստական հանգամանքների, դրան նախորդող և հաջորդող ժամանակահատվածում ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանի գործողությունների, այդ կապակցությամբ հավաքված և դատարանում հետազոտված ապացուցների վերլուծությունն իրենց համակցության մեջ, ակնհայտորեն վկայում է այն մասին, որ Հովհաննես Մելքոնյանը, Սեմյոն Եդիգարյանը, ինչպես նաև Խոսրով Մելքոնյանը, ընդգրկված լինելով կազմակերպված խմբի կազմում, նախապես՝ մինչև ավազակային հարձակում կատարելը, հետագայում չբացահայտվելու նկատառումներից ելնելով, մշակված պլանի համաձայն որոշել էին ադամանդները հափշտակելուց հետո սպանել տուժողին։ Անվիճելի է, որ կենդանի մնալու դեպքում տուժող Վաիիհավ Սալոնկին կճանաչեր և մատնացույց կաներ ոչ միայն ավազակային հարձակումն անմիջականորեն իրականացրած ազգությամբ հայ Հ.Մելքոնյանին և Ս.Եդիգարյանին, այլ նաև նախորդող օրերին Հովհաննես Մելքոնյանի ուղեկցությամբ իր գրասենյակ որպես ադամանդների գնորդ այցելած, նույնպես ազգությամբ հայ Խոսրով Մելքոնյանին։
Ավելին, եթե, ինչպես փաստել է դատարանը, հանցակիցների դիտավորությամբ ընդգրկված չի եղել Վաիիհավ Սալոնկիի սպանությունը, այդպիսին առաջացել է ընդամենը ավազակային հարձակում կատարելու ընթացքում, ապա ինչու՞ վերջինիս կպչուն ժապավենով կապկպելուց և լոգարանում անշարժացնելուց հետո, զրկելով նրան որևէ դիմադրություն ցույց տալու հնարավորությունից, ձեռք բերելով գրասենյակում պահվող 1.700.000 ԱՄն դոլար արժողությամբ ադամանդները, այնումենայնիվ սպանել են նրան։
Այս հարցի պատասխանը ևս վկայում է այն մասին, որ կազմակերպված խմբի անդամները, այդ թվում Խոսրով Մելքոնյանը, նախապես որոշել էին ադամանդները հափշտակելուց հետո սպանել տուժողին։
Սպանություն կատարելու նախնական դիտավորության մասին է վկայում նաև հետևյալ հանգամանքը:
Դատարանի այն եզրահանգումը, որ պոլիէթիլենային տոպրակները նախապես հանցակիցների կողմից դեպքի վայր բերելու պարագայում՝ այդ հանգամանքը կարող էր անուղղակիորեն վկայել նաև Խոսրով Մելքոնյանի կողմից տուժողին սպանելու՝ մինչև ավազակային հարձակման սկիզբը ծագած միասնական հանցավոր դիտավորության առկայության մասին, իսկ ամբաստանյալների կողմից կպչուն ժապավենի դեպքի վայր բերելը /ինչպիսի հանգամանքը հաստատված է դատաքննությամբ/ որպես այդպիսին դիտվել չի կարող, անհիմն է, քանի որ, ինչպես հաստատվել է դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությամբ և դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, բացի ոտքերից և ձեռքերից, նույն կպչուն ժապավենով /դեմքի ներքևի հատվածում և վզի միջնամասում/ ամրացված են եղել նաև դիակի գլխին անցկացրած պոլիէթիլենային փաթեթների եզրերը։
Տվյալ ապացույցները վկայում են այն մասին, որ հանցակիցների կողմից դեպքի վայր բերված կպչուն ժապավենը օգտագործվել է ոչ թե բացառապես <<տուժողի դիմադրությունը կասեցնելու նպատակով>>, այլ հիմնականում ծառայել է տուժողին կյանքից զրկելու համար։ Այդ մասին է վկայում նաև նույն դատարանի հետևյալ եզրահանգումը, <<...տուժողին ապօրինաբար կյանքից զրկելու նպատակով Վաիիհավ Սալոնկիի գլխին են անցկացրել երկու պոլիէթիլենային փաթեթներ, որոնց եզրերն ամուր սեղմել և փաթեթավորել են կպչուն ժապավենով, այդ կերպ փակել թթվածնի հոսքը տուժողի շնչառական համակարգ, որի հետևանքով մեխանիկական շնչահեղձությունից տուժողը մահացել է>>։
Հարկ է փաստել նաև, որ ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանը դեպքի փաստական հանգամանքների շուրջ տվել է անարժանահավատ, հակասական ցուցմունքներ, մասնավորապես նշելով, թե իբև տուժող Սալոնկիին չի ճանաչել, նրա հետ երբևէ առնչություն չի ունեցել, նրա աշխատանքի վայր չի գնացել, չի հիշում, թե սպանության օրը որտեղ է եղել։
Փաստ է, որ Խ.Մելքոնյանը եղել է տուժող Վաիիհավ Սալոնկիի աշխատավայրում, քանի որ վերջինիս աշխատասենյակի սեղանի վրա գտնվող սուրճի բաժակի վրայից վերցված մատնահետքը համընկել է Խոսրով Մելքոնյանի աջ բթամատի հետքի հետ։
Վերը նշված, ինչպես նաև Խոսրով Մելքոնյանի կողմից Սեմյոն Եդիգարյանի հետ նույն ինքնաթիռով /Հ.Մելքոնյանի հրավերով և ֆինանսավորմամբ/ Դուբայ մեկնելու, սպանության օրը՝ Երևան վերադառնալուց առաջ դեպքի վայրի մոտակայքում հանցակիցներից հափշտակված ադամանդները վերցնելու, դրանցով և օճառհեղուկի տարաների պարունակությամբ սպիտակ տոպրակով միայնակ հյուրանոց մուտք գործելու, համարում ճամպրուկները դասավորելու, տարաների մեջ ադամանդները թաքցնելու, հյուրանոցային համարը հանձնելու, հանցակիցների ուղեբեռն օդանավակայան հասցնելու և նրանց հանձնելու փաստական տվյալները, ինչպես նաև դատարանում հետազոտված այլ ապացույցները անհերքելիորեն վկայում են Խոսրով Մելքոնյանի կողմից կազմակերպված խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ տուժող Վաիիհավ Սալոնկիին շահադիտական դրդումներով, ավազակությամբ զուգորդված սպանությանը հանցակից լինելու մասին։
Որևէ քննադատության չի դիմանում դատարանի այն փաստարկը, որ <<...եթե անգամ վերոեշյալ ապացուցողական զանգվածը բավարար էր ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին միեչդատական վարույթի ընթացքում մեղադրանք առաջադրելու և նրան նաև այդ հոդվածով դատի տալու միջնորդությամբ գործը դատարան ուղարկելու համար, ապա ներկայումս այդ մեղադրանքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու և նրան դատապարտելու համար բավարար չէ>>։
Ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորված են վերջինիս կողմից այդպիսիք կատարելու մասին վկայող բավարար ապացույցների համակցությամբ և կարող են նաև հիմք հանդիսանալ նույն մեղադրանքով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար։
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հովհաննես Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին նշանակված պատիժներին, նախ հարկ է նշել, որ սպանությունը մարդու դեմ ուղղված հանցագործություններից ամենածանրն է և դրա դեմ վճռական ու անզիջում պայքարը յուրաքանչյուր քաղաքացու, հասարակության և ցանկացած պետության առջև ծառացած կարևորագույն խնդիրներից մեկն է և ենթադրում է նաև ճիշտ պատժողական քաղաքականություն։
Քննարկվող դեպքում առկա է ծանրացուցիչ հանգամանքներում կատարված սպանություն։ Այն որակյալ դարձնող հատկանիշներն են սպանությունը կազմակերպված խմբի կողմից կատարելը, շահադիտական դրդումներով և ավազակությամբ զուգորդված լինելը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք֊Աարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, հիմնավոր համարելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, թեև գտել է, որ Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի մեղավորությունը նրանց կողմից կատարած արարքների մեջ ապացուցված է, սակայն վերջիններիս նշանակել է մեղմ պատիժներ։
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանի կողմից նշանակված պատիժները չեն համապատասխանում կատարած հանցագործությունների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանին, բնույթին և չեն կարող ծառայել պատժի նպատակներին։
Դատարանը, պատիժներ սահմանելիս, խախտել է պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները, հաշվի չի առել կատարած հանցանքի ծանրությունը։
Վերլուծելով գործի նյութերը, ուսումնասիրելով ինչպես նախաքննությամբ ձեռք բերված, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում, հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ տվյալ դեպքում դատարան կողմից նշված մեղմացուցիչ հանգամանքները /մասնավորապես նախկինում դատապարտված չլինելը, դրականորեն բնութագրվելը/ չեն կարող դրվել մեղմ պատիժ նշանակելու հիմքում։
Նշված դատական սխալը, որն ազդել է գործի արդյունքի վրա, խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի՝ որպես արդարադատության ակտի իմաստը, խախտում է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը։
Այսպիսով, ամփոփելով վերը շարադրվածը, գտնում է, որ Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի նկատմամբ պատիժները նշանակվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտմամբ։
Ինչ վերաբերում է Խոսրով Մելքոնյանի գործողություններին, ապա այդպիսիք ամբողջությամբ համապատասխանում են նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմի հատկանիշներին։
Դատարանը, զարմանալիորեն անտեսելով վերը նշված հանգամանքները, կայացրել է դատավճիռ, որը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածով սահմանված չափանիշներին։
89. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով, բողոք բերած անձը դատարանից խնդրում է մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Հ.Մելքոնյանի,Ս.Եդիգարյանի և Խ.Մելքոնյանի վերաբերյալ 26.01.2017թ. դատավճիռը` Խ.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ արդարացնելու մասով և վերջինիս մեղավոր ճանաչել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով` կայացնել մեղադրական դատավճիռ և դատապարտել ցմահ ազատազրկման, Հ.Մելքոնյանին և Ս.Եդիգարյանին նշանակված պատիժների մասով, դրանք փոփոխել և նրանց դատապարտել ցմահ ազատազրկման:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի և Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն և դատավճիռը փոփոխել ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով` հետևյալ պատճառաբանությամբ:

I. Ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանին, Ս.Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, իսկ Խ.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով արդարացնելու մասով.
90. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով քրեական պատասխանատվություն է նախատեսվում սպանության՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելու համար, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, շահադիտական դրդումներով, պատվերով, ինչպես նաև զուգորդված՝ շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով քրեական պատասխանատվություն է նախատեսվում ավազակության՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակման համար, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով, կազմակերպված խմբի կողմից:
91. Ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դատարանում հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հերքել է վերագրված արարքներին իր առնչությունը։ Մասնավորապես, Հ.Մելքոնյանը, նշել է, որ գործով տուժող Վաիիհավի հետ մտերիմ են եղել, միասին են աշխատել, որոշել են Հայաստանում թանկարժեք քարերի օֆիս բացել։ Հայտնաբերված քարերն իրեն իբր Վաիիհավն է տվել, որ բերի Հայաստան, այնուհետև պետք է նա գար Զվարթնոց մաքսատուն` համապատասխան փաստաթղթերով, որպեսզի օրինական ձևակերպեին և օրինական կարգով աշխատացնեին, դրանք անօրինական չէին կարող վաճառել, քանի որ քանակը շատ էր։ Մինչդեռ, դատաքննությամբ հաստատվել է, որ վերոնշյալ բնական ադամանդների նկատմամբ տնօրինման իրավունք տուժող Վ.Սալոնկին առհասարակ չի ունեցել, հետևաբար` դրանցով ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի հետ Հայաստանում համատեղ բիզնես, առավել ևս օրինական բիզնես ձեռնարկել չէր կարող։ Ամբաստանյալը նաև նշել է, որ իր վստահությունն ապահովելու նպատակով անգամ իր վարորդական իրավունքի վկայականն էր Վաիիհավի մոտ թողել, որպիսի փաստարկն ակնհայտ անարժանահավատ է` հաշվի առնելով մի կողմից տուժող հետո գործով ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի վկայակոչած ջերմ և վստահելի հարաբերությունները, մյուս կողմից անձը հաստատող այդ փաստաթղթի տեսակը և միաժամանակ նման փաստաթղթի դիմաց <<վստահված>> բնական ադամանդների քանակն ու մեծ արժեքը։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հայտնել է, որ Դուբայ հաճախ է գնացել, ադամանդների գործ է արել, տուժողին է օգնել, մոտ մեկ տարի է ճանաչել նրան։ Վերջին անգամ Դուբայ է գնացել 2013թ. փետրվարին, վիզայի ժամկետը լրանալու պատճառով երկու ամսից ավել չէր կարող այնտեղ մնալ, ուստի պարբերաբար վերադարձել է Հայաստան, վերջին անգամ` 2014թ. հունվարին։ Խոսրովն իր հորեղբորորդին է, իսկ Սեմյոնը` ընկերը։ Նրանց հետ Դուբայում հանդիպել է 2014թ. հունվարին, Խոսրովն է զանգել և տեղեկացրել, որ Դուբայում են, հեռախոսը փոխանցել են տաքսու վարորդին, որպեսզի ինքն իր գտնվելու վայրը նրան նկարագրեր։ Նախապես չէին հայտնել նրանց գալու մասին, անակնկալ են արել, եկել էին Դուբայում ժամանակ անցկացնելու։ Մինչև նրանք տաքսիով ճանապարհին էին, ինքն իր անձնագրով հյուրանոցի համար է պատվիրել, նախ՝ ինքն է վճարել հյուրանոցի համար, ապա` նրանք, հետագայում այդ գումարը վերադարձրել են իրեն։ Հանդիպելուց հետո մոտ տարածքներում զբոսնել են, տեսարժան վայրեր, առևտրի կենտրոններ են գնացել։ Խոսրովի հետ ոսկու կամ թանկարժեք քարերի առևտրի կետեր չեն այցելել։
2014թ. հունվարի 22-ին ինքը տանն էր, զանգել է Վաիիհավը, ասել, որ քարերը /ադամանդները/ ստացել է, կանչել է իրեն, որ միասին նայեն և որոշեն, գնացել և նրա աշխատասենյակում տեսել է նաև անծանոթ, ազգությամբ հնդիկ այլ անձի, երևի քար բերողն էր։ Ամբաստանյալ Հ.Մելքոյանի վերոնշյալ ցուցմունքը մասամբ չի համապատասխանում իրականությանը, հետապնդում է հանցակցին` Ս.Եդիգարյանին հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից զերծ պահելուն նպատակ, քանի որ հատկապես վերջինիս և Հ.Մելքոնյանին են քննվող դեպքի օրը, դեպքից անմիջապես առաջ տուժողի աշխատասենյակում տեսել վկա Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմին, այդ անձանց մուտք ու ելքն է արձանագրել համապատասխան տեսախցիկը։
Ինքն օգնել է Վաիիհավին, ադամանդները դասավորել են, վերջինս նշումներ է արել, լրացրել է այն` հետագայում ադամանդներն օրինականացնելու համար։ Առանց գումարի Վաիիհավն իրեն վստահել և ադամանդներ է տվել, քանի որ շուրջ մեկ տարի աշխատել են միասին, քարերը վերցրել է, մոտ ժամը 9-ին դուրս է եկել միայնակ, գնացել հյուրանոցային իր համար /նրա մուտքը հյուրանոց և համար քննվող դեպքից հետո այլևս չի արձանագրվել, արձանագրվել է բացառապես ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանի մուտքը վերոնշյալ հյուրանոց/, դրանք տեղավորել օճառի տուփերի մեջ, քանի որ առանց փաստաթղթի էին դրանք Դուբայից արտահանելու, հետագայում էին օրինականացնելու։ Հայաստանում դրանք ի պահ էր հանձնելու մաքսային մարմիններին` մինչև Վաիիհավը գար և դրանք օրինականացներ։ Իրեն ձերբակալել են հենց ինքնաթիռից անմիջապես դուրս գալու պահին, այդ ժամանակ են հայտնել հնդիկի սպանության մասին։ Բերման ենթարկելուց են ասել, որ սպանության մեջ իրեն են կասկածում, քանի որ դեպքի վայրում իր վարորդական իրավունքի վկայականն են հայտնաբերել / ՄԱԷ իրավապահների կողմից Ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրո ուղարկված Հ.Մելքոնյանին ձերբակալելու խնդրանքի մեջ նրա վարորդական իրավունքի հայտնաբերման մասին որևէ նշում բացակայում է, հետևաբար` նրան բերման ենթարկող իրավապահներին գործով ամբաստանյալներին բերման ենթարկելու պահին հայտնի չէր Հ.Մելքոնյանի վարորդական իրավունքի վկայականը քննվող սպանության դեպքի վայրում հայտնաբերվելու մասին/։ Ինքը նպատակ չի ունեցել գաղտնի ձևով որևէ ապրանք ներմուծել, չի հասցրել հայտարարագիր լրացնել` օդանավի դռան շեմին բռնվելու պատճառով։ Վերոնշյալը ևս հերքվում է ադամանդները հատկապես ձեռքի ուղեբեռով Հայաստան տեղափոխելու, ավելին` ադամանդները շամպույնների տարաների մեջ օճառահեղուկի հետ քողարկված վիճակում ՀՀ տեղափոխելու փաստով։
Հակասելով գործով մյուս ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի դատաքննական ցուցմունքներին՝ նշել է, որ Դուբայ գնալուց առաջ Խոսրովից պարտքով վերցրել էր ոչ թե 2.000 ԱՄՆ, այլ 1.000 ԱՄՆ դոլար, այն վերադարձրել է նրան Դուբայից բանկային փոխանցում կատարելով։ Նշել է, որ Սալոնկիի սպանության և ավազակային հարձակման հետ ինչպես ինքը, այնպես էլ Խոսրովն ու Սեմյոնը որևէ առնչություն չունեն, թեև դատանքնությամբ եհտազոտված ապացույցները վկայում են ճիշտ հակառակի մասին են /սպանության մեղադրանքով Խ.Մելքոնյանի վերաբերյալ վերապահմամբ/։
Ադամանդներն Հայաստան տեղափոխելու մասին Սեմյոնն ու Խոսրովը տեղյակ չեն եղել, վերադարձի տոմսերը գնել են երեքով, միասին, գնելուց առաջ Հայաստան հապճեպ վերադառնալու խնդիր չի եղել։ Ոստիկաններն են իրեն պատմել, որ ադամանդների տերը սպանված է, նրան կպչուն ժապավենով կապկպել են, նաև հայտնել են, որ կարևորը ադամանդներ են, ինքը գրի, թե իբր սպանել է հնդիկին, դրա համար իրեն որևէ պատիժ չի սպառնում, բաց են թողնելու։ Վերոնշյալ ցուցմունքը ևս Դատարանն արժանահավատ չի համարում, քանի որ ակնհայտ է, որ սպանություն կատարած անձի չէր կարող ազատ արձակվել, առավել ևս` ոստիկանների ենթադրյալ այդ խոստմանը հավատալ։ Իր հագուստի վրա հայտնաբերված արյան հետքերն ըստ ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի` առաջացել են այն ժամանակ, երբ հնդիկին օգնում էր քարերը դասավորելուց, սեյֆից հանելու ժամանակ իր արմունկով անզգուշորեն դիպչել է նրա քթին, ինչից արյուն է եկել։
Սեմյոնին ճանաչում է 6-7 տարի, մոտ ընկերներ չեն։ Նշել է, որ աշխատել է ոսկու շուկայում՝ որպես ոսկյա զարդերի վրա քար տեղադրող, Դուբայ առաջին անգամ մեկնել է 2006 թվականին, աշխատանք փնտրելու նպատակով, ընտանիքի անդամները մնացել են Հայաստանում։ Դուբայում մնացել է մոտ 2 ամիս, այդ ժամանակ տուժողին դեռևս չէր ճանաչում։ Գնացել է գործ փնտրելու, այդ նպատակով որևէ մեկին չէր դիմել։ Հաջորդ անգամ մեկնել է շուրջ վեց տարի անց` դարձյալ իր նախաձեռնությամբ, միայնակ, աշխատելու նպատակով։ Հնդիկ Սալոնկիի հետ ծանոթացել է Դուբայ երկրորդ այցելության ժամանակ, որևէ մեկը չէր ծանոթացրել, շփվել էին անգլերեն լեզվով։ Նա քարեր էր վաճառում, իր իմանալով` քարերը պատկանում էին նրա եղբորը։ Նա է առաջարկել իրեն հաճախորդներ գտնել՝ խոստանալով յուրաքանչյուր գործարքից գումարներ վճարել, հաճախորդներ հայթայթել է տուրիստներից, բիզնեսմեններից, տանում էր խանութ, ծանոթացնում հնդիկի հետ, նրանք գործարք էին անում, մնացած հարցերից տեղյակ չէր, քանի որ իր գործը միայն ծանոթացնելն էր։ Ազգությամբ հայ հաճախորդի չի հանդիպել։ Սպանվածը ծանոթացրել էր կնոջ հետ, տեղյակ չէր, թե նա որտեղ էր բնակվում։ Վաճառքի գումարից իրեն տոկոս էր տալիս, երկու ամիս աշխատել են, որից հետո վիզայի համար մեկ ամսով վերադարձել է Հայաստան, չի հիշում` մեկ տարվա ընթացքում որքան գումար է աշխատել։ Նշել է, որ հնդիկն ադամանդները պահում էր աշխատասենյակի դարակում կամ սեյֆում, սակայն տեղյակ չէ, աշխատանքային օրվա վերջում նա դրանք թողնում էր աշխատասենյակում, թե տանում էր իր հետ։
Հնդիկն իրեն ցույց է տվել ադամանդների այն քանակը, որը տվյալ պահին հաճախորդին հետաքրքրել է, եղել է դեպք, որ հաճախորդի հետ ներկա է գտնվել նաև ադամանդների ձեռքբերմանը։ Հաճախորդը, որպես կանոն, գումարը տեղում է վճարել, ադամանդի որակը ստուգել չի տվել։ Դուբայում ավտոմեքենա չի ունեցել, վարորդական վկայականը միշտ իր հետ էր տանում` մտածելով, որ պետք կգա։ Վերջին անգամ բնակվել է հինգ աստղանի հյուրանոցում` վճարելով օրական 30-ից 40 ԱՄՆ դոլար։ Շատ գումար չի վաստակել, եղել է, որ հնդիկը նյութապես օգնել է, սեպտեմբերից մինչև հունվար ամիսը մաս-մաս մոտ 5.000 ԱՄՆ դոլար պարտք էր իրեն տվել, սակայն այդ պարտքը վերադարձրել էր։ Նշել է, որ Դուբայում գտնվելիս տարբեր հյուրանոցներում է բնակվել։
Հաճախորդ գտնելու դեպքում հնդիկին նախօրոք էր զանգում, որից հետո այցելում նրան։ Վարորդական վկայականը հնդիկին հանձնելու պահին պարտք էր շուրջ 600 ԱՄՆ դոլար, իսկ ամբողջությամբ մարելուց հետո նա վկայականը չի վերադարձրել, ինքն էլ չի պահանջել, քանի որ իրեն պետք չէր։ Վկայականը մնացել է նրա մոտ` որպես ադամանդները տրամադրելու երաշխիք։ Իր հիշելով՝ Դուբայից Երևան` Խոսրովին և Սեմյոնին զանգահարել է` ողջությունը հարցնելու, սակայն նրանց իր հեռախոսահամարը չի հայտնել, հնարավոր է ուղղակի այն ֆիքսվել է։ Դուբայ գալուց նրանք են իրեն զանգահարել, չեն ասել, թե որքան գումար են հետները բերել։ Առաջին անգամ էին Դուբայ եկել, նրանց պետք է աջակցեր ինչով կարողանար, տեղավորել է հյուրանոցում, տարել է ծով, առևտրի կենտրոններ, եթե ոտքով հարմար չէր լինում, տաքսիով կամ մետրոյով են գնացել։ Նրանք նախապես չէին հայտնել, թե քանի օրով են եկել, չի հիշում` հյուրանոցը քանի օրով են ամրագրել, Հայաստան գալուց մեկ օր առաջ են հյուրանոցը փոխել, քանի որ սկզբնական համարն արդեն ամրագրված էր այլ անձի կողմից, այդ երկու հյուրանոցները ոսկու շուկայից նույն հեռավորության վրա էին։ Հակասելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին` նշել է, թե իբր նաև Խոսրովը հնդիկի գրասենյակում չի եղել, վերջինս և Սեմյոնը նույնիսկ այդ գրասենյակի տեղը չեն իմացել։ Մինչև Դուբայ մեկնելն է հնդիկին առաջարկել մեծ քանակությամբ ադամանդների գործ անել, քանի որ Հայաստանում ադամանդն ավելի թանկ է։ Վերջին անգամ խոսակցությունը հնդիկն է բացել` ասելով, որ սպասում է մեծ քանակությամբ քարերի, ինքը չի հետաքրքրվել, թե խոսքն ինչ քանակի մասին է։ Երևան վերադառնալուն նախորդող օրերին է հնդիկն իրեն զանգել ու ասել, որ քարերն արդեն ստացել է, այդ պահին Սեմյոնն ու Խոսրովը դեռևս Դուբայում էին։
Քարերը դասավորելիս գրասենյակում Վաիիհավի հետ եղած անձը իր հետ որևէ բան չի զրուցել, նա խոսում էր Վաիիհավի հետ, բովանդակությունը չի հասկացել, քանի որ իրենց լեզվով են զրուցել։ Գրասենյակում մնացել է շուրջ կես ժամ, ինքն ու անծանոթ անձը նստած են եղել կողք-կողքի, իսկ Վաիիհավը` իրենց դիմաց, իր մտնելուց հետո է Վաիիհավը հանել ադամանդները, սակայն չի տեսել, թե որտեղից է հանել։ Քարերն եղել են առանձին-առանձին, փոքր տոպրակների մեջ, Վաիիհավը քարերը կշռել է, ըստ կարատների և գույների, անգլերենով գրառումներ է կատարել։ Ինքը նույնպես հետևել է նրա գործողություններին և իր մոտ ևս գրառումներ է կատարել, իր հիշելով՝ ադամանդների քաշը գերազանցել է մեկ կիլոգրամը։ Հայաստան վերադառնալուց առաջ այդ թուղթն իր գրպանում էր, սակայն հետագայում թե ինչ է եղել, տեղյակ չէ։ Դասավորած ադամանդները տեղավորել են Վաիիհավի մոտ գտնվող սև պայուսակի մեջ, որից հետո այդ պայուսակով գրասենյակից դուրս է եկել։
Հստակեցրել է, որ Վաիիհավն ադամանդները սեյֆից էր հանում, կռացել էր, ինքը օգնում էր, որ դրանք դրվեն սեղանին, կշռում էր, այդ ընթացքում արմունկով պատահաբար դիպչել է Վաիիհավի քթին, ինչից նրա մոտ արյունահոսություն է սկսել, որից հետո Վաիիհավը լվացվել է և նոր միայն իրենց գործը շարունակել են։ Փաթեթների մեջ առկա քարերը և արժեքը համեմատել են, որոշել, թե որն արժե Հայաստան տանել։ Այդ ընթացքում մի մատուցող է մտել սենյակ, սուրճ բերել, ինքը խմել է, մյուսները խմել են, թե՝ ոչ, չի հիշում։ Հնդիկը նախապես իրեն հարցրել է, թե ապրանքը որ լինի, չի ցանկանա արդյոք Հայաստան գնալ, ուստի որոշել էր դեպի Երևան ավիատոմս գնել՝ գիտակցելով, որ Հայաստան չմեկնելու դեպքում նույնիսկ կարող էր վերադարձնել և նյութապես չտուժել։ Այդ պահին տոմսարկղի մոտ են եղել, տղաների համար էր տոմս գնում ու քանի որ տոմսերն էժան էին, իսկ Վաիիհավն էլ զանգել էր` որոշել է իր համար նույնպես գնել։ Վաիիհավը գրասենյակում ներկա անծանոթ հնդիկի հետ իրեն ծանոթացրել է, սակայն նրա տվյալները չի հիշում։ Հնդիկի սեյֆում իր ուղեբեռում հայտնաբերված ադամանդների քանակով ադամանդ էր մնացել։ Ադամանդների հետ մեկտեղ Վաիիհավն իրեն որևէ փաստաթուղթ չի հանձնել, գիտեր, որ կնիքն այդ պահին նրա մոտ չէր, ըստ էության` ապօրինի էր աշխատում։ Վաիիհավն իրեն ճանապարհել է մինչև գրասենյակի դուռը, այնտեղից միայնակ է դուրս եկել։
Այնուհետև գնացել է հյուրանոց, հյուրանոցի ճանապարհին գտնվող խանութից գնել է շամպույնի տարաներ։ Այդ պահին տղաները հյուրանոցում էին կամ զբոսնում էին, հստակ չի հիշում։ Օդանավակայան պետք է գնային լուսաբացին։ Վաիիհավի հետ էին որոշել, որ ադամանդները պետք է շամպույնի տարաների մեջ տեղավորվի։ Շամպույնները գնելուց հետո` մի քանի ժամ անց է զանգահարել տղաներին։ Քարերը տարաների մեջ տեղավորելը տևել է մոտ մեկ ժամ, տարայից հեղուկ օճառի մի մասը թափել է, մյուսը թողել տարայում և քարերը լցրել մեջը։ Ադամանդներով լի տարաները տեղավորել է իր ճամպրուկի մեջ։ Լողացել, հագուստները փոխել և համարից դուրս է եկել։ Նշել է, որ իր մարմնի վրա` աջ ձեռքին և ձախ ոտքին վնասվածքներ էին առաջացել ծովափին քարքարոտ տեղում ընկնելու հետևանքով։ Եթե իրեն չբռնեին, քարերը հանձնելու էր մաքսատուն, որից հետո Երևան ժամանող Վաիիհավը, համապատասխան փաստաթղթեր ներկայացնելով, այն օրինականացնելու էր։ Նշել է, որ մինչ իր ճամպրուկի բացումը հայտարարել է, որ տարաների մեջ ադամանդներ են։ Նշել է, որ դատաբժշկական փորձաքննությունն օբյեկտիվ է իրականացվել, իր վրա ճնշում չի գործադրվել, սակայն փորձագետի կողմից եզրակացության մեջ արտացոլված իր հայտարարությունն արվել է ոստիկանների թելադրանքով, ովքեր մինչ այդ իրեն տեղեկացրել էին սպանության հանգամանքների մասին։
Հարցերին պատասխանելիս հայտնել է, որ սպանված հնդիկը նորմալ անձնավորություն էր, իսկ իր մոտ հայտնաբերված ադամանդների քանակը շատ չէր Հայաստանում իրացվելու համար, Վաիիհավը տեղյակ էր, որ այստեղ ադամանդները թանկ արժեն։ Վաիիհավն իրեն վստահել է, ուստի այդ քանակությամբ ադամանդների դիմաց վարորդական վկայականը որպես երաշխիք նրա մոտ թողնելը նորմալ է համարում։
Սեմյոնն ու Խոսրովը Դուբայում, իրենից բացի, այլ ծանոթներ չեն ունեցել, նրանք այնտեղ ադամանդներով չեն հետաքրքրվել։ Իր ուղեբեռում հայտնաբերված կպչուն ժապավենը իրենց հետ վերցրել էին` հերթ լինելու դեպքում ուղեբեռը փաթեթավորելու նպատակով, չի կարող բացատրել, թե ինչու է այդ ժապավենը համընկնում սպանության դեպքի վայրում օգտագործված կպչուն ժապավենի հետ։ Չի կարող ասել` արդյոք Վաիիհավն իր հետ այդ գործարքն անում էր քարերի իրական սեփականատիրոջից գաղտնի, թե՞ նրա գիտությամբ։ Իրեն հայտնի չէ` Խոսրովն ու Սեմյոնն անգլերեն կամ արաբերեն լեզուներով հաղորդակցվում են, թե՝ ոչ, տեղյակ չէ, թե ինչ հանգամանքներում են նրանք Դուբայում հեռախոսահամար ձեռք բերել։ Հաճախորդներին ինքն է շուկայում մոտեցել և առաջարկել օգնել ադամանդներ ձեռք բերելու հարցում, անգլերեն լեզվով կարողանում է հաղորդակցվել։
91. Ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դատարանում հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հերքել է վերագրված արարքներին իր առնչությունը՝ պատճառաբանելով, որ տեսախցիկներն արձանագրել են, որ քննվող դեպքի վայր ինքը մուտք չի գործել, մինչդեռ նրան վերագրում են շահադիտական դրդումներով և ավազակային հարձակմամբ զուգորդված սպանության կատարում։ Խ.Մելքոնյանը, մասնավորապես, նշել է, որ որոշել է հանգստանալու նպատակով մեկնել Դուբայ, քանի որ հորեղբորորդի Հովհաննես Մելքոնյանը բազմիցս եղել է այնտեղ և գովել է, բացի այդ, սոցիալական կայքերով է լսել այդ քաղաքի մասին, որոշել էր մինչ Ամանորը մեկնել, սակայն չի ստացվել և տոներից հետո է մեկնել, իր միջոցներով է մեկնել։ Նշել է, որ 14 տարեկանից բազմաթիվ վայրերում է աշխատել և իր վաստակած գումարը բավարարել է այդ քաղաք հանգստի մեկնելու համար։ Իր և Հովհաննեսի միջև միշտ մտերիմ, այդ թվում` գործնական հարաբերություններ են եղել, իրար գումար են տրամադրել, մինչև Հովհաննեսի` Դուբայ մեկնելը նրան գումար էր անհրաժեշտ, նպատակն իրեն հայտնի չէր։ Հակասելով գործով մյուս ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի դատաքննական ցուցմունքին՝ նշել է, որ մինչ Ամանորը նրան տվել էր ոչ թե 1.000, այլ 2.000 ԱՄՆ դոլարի չափով պարտք, որը պետք է իրեն վերադարձվեր մինչև տոները, որ այդ գումարով Դուբայ մեկներ, սակայն չի ստացվել և միայն տոներից հետո փոխանցման եղանակով է ստացել 1.000 ԱՄՆ դոլար` որպես 2.000 ԱՄՆ դոլարի պարտքի մասնակի մարում։ Դատարանում նաև նշել է, որ պարտքի մնացած մասը Հ.Մելքոնյանի կողմից իրեն ուղարկելու միտք չկար, քանի որ միևնույն է, Դուբայում պետք է այդ գումարը միասին ծախսեին։ Մինչդեռ, վերոնշյալ ցուցմունքը հակասում է իր և գործով ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի դատաքննական ցուցմունքներին` այն մասին, որ Սեմյոնի հետ Դուբայ մեկնելու մասին Հովհաննես Մելքոնյանին նախապես չէին տեղեկացրել, ցանկացել են նրան անակնկալ մատուցել, այսինքն` Հ.Մելքոնյանը տեղյակ չէր և չէր կարող ենթադրել, որ 1.000 ԱՄՆ դոլարը Երևան փոխանցելու պարագայում պարտքի մնացած մասը Խ.Մելքոնյանին Դուբայում վերադարձնելու հնարավորություն է ունենալու։
Սեմյոն Եդիգարյանի հետ ծանոթացել է` որպես Հովհաննեսի ընկերոջ, մտերմացել են, խոսակցության ընթացքում Սեմյոնը, տեղեկանալով, որ Դուբայ է մեկնելու, հայտնել է, որ ցանկանում է նույն նպատակով այդ երկիր մեկնել, ուստի որոշել են մեկնել միասին։ Տոմսերը գնել են Սեմյոնի հետ միասին, վերջինս գումարը տվել էր իրեն` փոխանակելու, որից հետո նրա տված այդ գումարը արդեն ՀՀ դրամով իր մոտ է մնացել, տոմսը գնել է հենց այդ գումարով։ Քանի որ միասին էին մեկնելու, ընդհանուր էին ծախսելու, գումարն իր մոտ էր։ Հետադարձ տոմս չեն գնել, տեղյակ չէին, թե որքան ժամանակ են այնտեղ մնալու։ Դուբայ մեկնելուց առաջ Հովհաննեսը զանգահարել է իրեն և ասել, որ պարտքը փոխանցել է, սակայն նրան չի հայտնել իրենց մեկնելու մասին, անակնկալ էին մատուցելու և միայն ճանապարհից են զանգահարել Հովհաննեսին, խնդրել, որ իրենց համար հյուրանոց վարձի։ Պնդեց, որ տոմսերն ինքն ու Սեմյոնը գնել են իրենց գումարների հաշվին։ Դուբայում որևէ մեկն իրենց չի դիմավորել, Շարժայից են Հովհաննեսին զանգահարել, խնդրել, որ նա հյուրանոց վարձի, որ ժամանակ չկորցնեն ու քանի որ իրենք դեռ չէին հասել, Հովհաննեսն է համարը ձևակերպել և բացատրել, թե տաքսիով ինչպես այդ հյուրանոց հասնեն։
Դուբայում թանկարժեք քարերի առուվաճառքով չի հետաքրքրվել, այդ նպատակով որևէ տեղ չի այցելել, քարերից չի հասկանում, այնտեղ հանգստացել է, ծով, ռեստորաններ և այլ ժամանցի վայրեր այցելել, ինչպես՝ միայնակ, այնպես էլ՝ երեքով։ Բացի հյուրանոցի անձնակազմից որևէ մեկի հետ չի շփվել, տուժող Սալոնկիին չի ճանաչել, նրա հետ երբևէ առնչություն չի ունեցել, նրա աշխատանքի վայր չի գնացել /թեև այն հակասում է սպանության դեպքի վայրում նաև Խ.Մելքոնյանի մատնահետքն հայտնաբերվելու փաստով/։ Չի կարող բացատրել, թե դեպքի վայրում ինչպես է հայտնվել իր մատնահետքը, իր կարծիքով՝ այն կեղծվել է։ Հյուրանոցի համարը փոխել են, քանի որ այն նախապես ամրագրվել էր, իրերը տեղավորելու նպատակով են այլ հյուրանոց տեղափոխվել, որը նախկին հյուրանոցից հեռու չէր, իր հիշելով` այդ անգամ համարը ձևակերպել են իր անվամբ։
Հյուրանոցից ընդամենն անձնական իրերն է հանել, վերջին օրը՝ առավոտյան, յուրաքանչյուրն իր գործերով է գնացել։ Մեղադրանքում նշված սպիտակ տոպրակի մեջ ոչ թե շամպույնի տարաներ, այլ օծանելիք է եղել։ Տղաների խնդրանքով ինքն է համարից նրան ուղեբեռը վերցրել, քանի որ նրանք գնացել էին ժամանցի։ Բոլոր իրերը վերցրել է, տաքսի մեքենայով գնացել նրանց հետ հանդիպման, այնուհետև միասին գնացել են օդանավակայան։ Նրանց ուղեբեռը տվել է յուրաքանչյուրին։
Սեմյոնի և Հովհաննեսի հետ միասին որևէ մեկին չեն սպանել, այդ մասին իրեն հայտնի է դարձել ընդամենը մի քանի ամիս առաջ, իսկ բերման ենթարկելիս իրեն չեն հայտնել, որ սպանության մեջ են կասկածում, ինչը հակասում է նրան բերման ենթարկելու վերաբերյալ 2014թ. հունվարի 23-ին կազմված և վերջինիս ստորագրության հաստատված արձանագրության բովանդակությանը, որի համաձայն` Խ.Մելքոնյանը ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչություն է բերման ենթարկվել բացառապես սպանություն կատարելու կասկածանքով։ Իրեն հայտնի չի եղել, որ Հովհաննեսն ադամանդներ է տեղափոխել Հայաստան` շամպույնի ամանների մեջ։ Օդանավակայանից տաքսի մեքենայով գնացել է տուն, իր իրերի մեջ որևէ ադամանդ կամ շամպույնի տարա չի հայտնաբերվել։ Հայրը զանգահարել և ասել է, որ իրավապահ մարմնի աշխատակիցներն են իրեն հարցնում, ինքն ասել է, որ բաժին կներկայանա, սակայն աշխատակիցներն ասել են, որ կգան տուն։ Եկել է տուն, նրանց է ներկայացրել անձնագիրը, հաստատել են իր ինքնությունը, հարցրել են, թե ինչ է Դուբայից բերել, այդ իրերը վերցրել իրենց հետ, նստեցրել են մեքենա և բերման ենթարկել Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Իր ուղեբեռից ոչինչ չի հայտնաբերվել։ Չի հիշում, թե սպանության օրը որտեղ է եղել։
Հարցերին պատասխանել է, որ տեղյակ էր, որ Հովհաննեսը ոսկերիչ է և Դուբայում զբաղվել է այդ մասնագիտությամբ, այդ ընթացքում հեռախոսային կապ են պահպանել, փոխադարձաբար զանգահարել են, Հովհաննեսը շփվել է նաև Սեմյոնի հետ։ Վերջինս և Հովհաննեսը ընկերներ են, նա նույնպես տեղյակ էր, որ Հովհաննեսը Դուբայում է։ Նշել է, որ մոտ 4.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար էր տարել Դուբայ, այն հաշվարկով, որ Հովհաննեսը ևս 1.000 ԱՄՆ դոլար պարտքի մնացորդը պետք է իրեն վերադարձներ։ Առաջին հյուրանոցի անվանումը չի հիշում, սակայն բավականին մատչելի հյուրանոց էր։
Շարժայից հեռախոսաքարտ է գնել, զանգահարել Հովհաննեսին և միայն այդ ժամանակ է հայտնել, որ Դուբայում են։ Որոշել են վերադառնալ, երբ իրենց գումարները սպառվել են, 600 ԱՄՆ դոլարով է Երևան վերադարձել` հաշվի առնելով, որ նոր էր աշխատանքի անցնելու Երևանում և սկզբնական շրջանում գումար էր անհրաժեշտ։ Մինչ մեկնելը աշխատել է <<Մարիոթ>> հյուրանոցում։ Մեկ շիշ օճառահեղուկ է գնել իր օգտագործման համար, քանի որ հյուրանոցն էժանագին էր և չէր կարող օգտվել այնտեղի իրերից։ Իր նախաձեռնությամբ են նոր համար վերցրել` նկատի ունենալով, որ արդեն վերջին օրն էր և որոշել էին վայելել վերջին ժամերը, ցանկալի էր էժան հյուրանոցային համար գտնել, որ ուղեբեռը մի քանի ժամով այնտեղ տեղավորեին։ Նախորդ հյուրանոցում ուղեբեռն ի պահ հանձնելու հնարավորություն չկար։ 1-ին հյուրանոցի համար կանխավճարը կատարել է Հովհաննեսը, իսկ վերջնահաշվարկը` ինքը։ Երկրորդ հյուրանոցային համարը եղել է մեկ կամ երկու տեղանոց։
Դուբայում ինքը և Սեմյոնը, Հովհաննեսից բացի, այլ ծանոթ չեն ունեցել։ Իրենց և Հովհաննեսի միջև ադամանդների առքուվաճառքի վերաբերյալ որևէ խոսակցություն չի եղել։ Իրեն հայտնի չէ, թե Սեմյոնն ու Հովհաննեսը առանց իրեն` այլ վայրեր այցելել են, թե` ոչ։ Չի հիշում` Դուբայ մեկնելիս քանի կտոր ուղեբեռ ուներ, սակայն վերադառնալուց ուղեբեռն ավելացել էր, քանի որ գնել էր նավի տեսքով հուշանվեր։
Զվարթնոց օդանավակայանում իր ուղեբեռը ստուգել են ընդհանուր կարգով, Հովհաննեսին և Սեմյոնին չի սպասել, շտապում էր նոր աշխատավայր` բացվող ռեստորանի համար սարքավորումներ գնելու։ Դուբայից հեռախոսակապի միջոցով է հայտնել այդ նորաբաց ռեստորանի տիրոջը վերադառնալու օրվա մասին և պայմանավորվել էին, որ վերադառնալուն պես պետք է միասին գնումների գնային։ Տեսախցիկներով չի արձանագրվել իր` սպանության վայր մտնելու պահը, քանի որ ինքն այդտեղ չի եղել։ Չի հիշում` երկրորդ հյուրանոց Հովհաննեսի հետ են գնացել, թե`ոչ, սակայն տաքսիով է գնացել, քանի որ ուղեբեռ ունեին։
Հարցերին ի պատասխան՝ հայտնել է նաև, որ հեռախոսաքարտն օդանավակայանում գնել է առաջնահերթ Հովհաննեսի հետ կապ հաստատելու նպատակով, հետագայում Երևանում բնակվող ընկերուհու հետ է շփվել։ Եթե Հովհաննեսի հետ կապի դուրս չգար, միևնույն է, հյուրանոց կհասնեին, քանի որ տիրապետում էր անգլերենին, <<Մարիոթ>>-ում աշխատելու նպատակով անհատապես էր այդ լեզուն ուսանել։ Վերադառնալիս ինքն ունեցել է ուսապարկ` դյուրակիր համակարգչի համար նախատեսված պայուսակ, <<Դյութի ֆրի>> խանութի մի քանի տոպրակ, Հովհաննեսն ուներ ճամփորդական պայուսակ։
Ադամանդների ձեռքբերման ու Հայաստան տեղափոխման հանգամանքների մասին տեղյակ չէ, ինքը դրանց հետ որևէ առնչություն չունի։ Իր հիշելով` Դուբայում մնացել է 5-6 օր, որը ողջամիտ ժամկետ է։ Ոսկու սրահի սեփականատեր Ռ.Կառնավատի այն ցուցմունքը, թե սպանվածը դեպքից առաջա նրանց հայտնել էր այն մասին, որ Հայաստանից մարդիկ են գալու մեծ քանակով ադամանդներ ձեռք բերելու նպատակով, չի կարող բացատրել, գուցե այլ հայերի մասին է խոսքը։ Հովհաննեսն ու Սեմյոնը մշտապես իր տեսադաշտում չեն եղել, պատահել է՝ առանձին են ժամանակ անցկացրել, պատահել է նաև, որ միասին են եղել։ Վերադառնալու օրը չի հիշում, թե միասին են եղել, թե` ոչ։ Չի հիշում նաև, թե ուղեբեռը երկրորդ հյուրանոցից երբ է վերցրել, հավանաբար՝ մեկնելուց մոտ երկու ժամ առաջ։ Չի վիճարկում, որ Հովհաննեսի ուղարկած 1.000 ԱՄՆ դոլարն ինքն է ստացել։ Իրեն հայտնի չէ, թե Հովհաննեսն ինչ նպատակով է իրենց հետ Հայաստան վերադարձել։
Հարցերին` պատասխանել է, որ հենց տվյալ օրը Հայաստան վերադառնալու նախաձեռնությունն իրենն ու Սեմյոնինն էր, քանի որ երկար մնալու համար այլևս գումարը չէր բավականացնում։ Տեղյակ չէր, թե Դուբայ մեկնելիս Սեմյոնի մոտ որքան գումար կար։ Առաջին անգամ էր Դուբայ մեկնում և կարող էր իրեն թույլ տալ հանգստի և ժամանցի վրա շուրջ 4.000 ԱՄՆ դոլար ծախսել։ Երևան վերադառնալուց տղաների վրա մարմնական վնասվածքներ չի նկատել, հարբած էր, Դուբայում ալկոհոլը գնել է <<ՔեյԷֆՍի>> սննդի կետի վերևում գտնվող ռեստորանից, արժեր մոտ 100-ից 150 ԱՄՆ դոլար, այսինքն՝ ամեն օր հարբել է, Հայաստանում ևս հաճախակի է ալկոհոլ օգտագործում։
92. Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հերքել է վերագրված արարքներին իր առնչությունը և օգտվել է լռելու իրավունքից։
93. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանին, Խ.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, իսկ Ս.Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով արդարացնելու վերաբերյալ պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի և Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքներում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված են քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Դուբայի իրավապահների կողմից փորձագետների մասնակցությամբ 2014թ. հունվարի 23-ին իրականացված դեպքի վայրի զննության և դատակենսաբանական փորձաքննության եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<քննվող դեպքը տեղի է ունեցել Դեյրայի Ոսկու շուկայի տարածում գտնվող Մուհամմեդ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի 2-րդ հարկում` <<Քոլըր Սորս>> ՍՊ ընկերության թիվ 203 գրասենյակում։ Բնակարանը կազմված է մեկ գրասենյակից և լոգարանից։
- Առկա են կարմիր հետքեր բնակարանի դռան դրսի հատվածում։
- Բնակարանի մուտքի մոտ հայտնաբերվել է կապույտ պոլիէթիլենային փաթեթի մի մաս։
-Լոգարանը զննելու ընթացքում հայտնաբերվել է որովայնի վրա գետնին ընկած տղամարդու դիակ, որի հագին կար կապույտ գույնի <<Պոլո>> ֆիրմային վերնաշապիկ և կապույտ գույնի ջինսե տաբատ, որի վրա առկա էին կարմիր հետքեր, նրա գլուխը փակված է պոլիէթիլենային փաթեթով, որը ամրացված է շագանակագույն կպչուն ժապավենով, նաև հայտնաբերվել է, որ նրա ձեռքերն ու ոտքերը կապված են նրա մեջքի հատվածում շագանակագույն ժապավենով, որը կապված է նրա ոտքերից, որն էլ իր հերթին ամրացված էր լվացարանից։
- Կպչուն ժապավենը հայտնաբերվել է լոգարանի հատակին նշված լվացարանի ետևում։
- Կարմիր հետքեր են հայտնաբերվել նաև լոգարանի աջ հատվածում, ինչպես նաև լոգարանի դռան հատվածում դրսի կողմից, լոգարանի ներսի պատի աջ հատվածում, ինչպես նաև դիակի գլխի մոտակայքում և զուգարանի ներսում։
-Զննելով գրասենյակը, հայտնաբերվել է ձեռքի ժամացույց` աշխատասենյակի ներսի աջ կողմից։
-Կարմիր հետքեր են հայտնաբերվել բծերի և շիթերի տեսքով փոքր սեղանի վրա` ձախ հատվածում։
-Աղբամանում հայտնաբերվել է սպիտակ գույնի մեկանգամյա օգտագործման բաժակ, որը պարունակում էր սպիտակ ծխախոտներ, ինչպես նաև գրասեղանին հայտնաբերվել է սպիտակ գույնի ծխախոտ, սպիտակ գույնի մեկանգամյա օգտագործված բաժակ, մեկ ապակյա բաժակ և մեկ անգույն հեղուկով ջրի տարա։
-Կարմիր հետքեր են հայտնաբերվել գրասենյակում առկա սեղանի ձայնագրիչի մոտակայքում, ինչպես նաև կարմիր գույնի հետքեր կապույտ թղթի վրա։
- Գրասենյակի սեղանի ներքևի աջ հատվածում տեղակայված չհրկիզվող պահարանը զննելու ընթացքում կարմիր գույնի հետքեր են հայտնաբերվել չհրկիզվող պահարանի սեղմնակների վրա, նրա ներսում գտնվող կանաչ փաթեթի վրա։
Տեխնիկական փորձաքննությամբ ԴՆԹ առանձնացվել է վերը նշված նմուշներից Ֆենոլ - Խլորոֆորմ մեթոդի միջոցով։
-Մարդկային արյան ԴՆԹ նմուշներ են հայտնաբերվել՝
ա. դռան մոտակայքում՝ նմուշ թիվ 15, գրասենյակի սեղանի դիմաց՝ ձայնագրիչի մոտ՝ նմուշ թիվ 16, գրասենյակի սեղանի վրա գտնվող սպիտակ բաժակի մոտ՝ նմուշ թիվ 25, դրանք պատկանում են արական սեռի անհայտ ներկայացուցչի։
բ. լոգարանի դռան աջ կողմի դրսի հատվածում՝ նմուշ թիվ 2, պարզվել է, որ այն պատկանում է արական սեռի անհայտ ներկայացուցչի։
Մարդկային արյան ԴՆԹ նմուշներ են առգրավվել շագանակագույն ժապավենից, որը գտնվել է լոգարանում՝ լվացարանի ետևի մասում, այն համընկնում է տուժողի արյան նմուշների հետ>>։
Դուբայի իրավապահների կողմից իրականացված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ <<2014թ. հունվարի 23-ին` առավոտյան մոտավորապես ժամը 5-ին, տեղեկություն է ստացվել, որ խնդիրներ են առաջացել Ոսկե Շուկայի շրջանում՝ 312 շենքում։ Պարեկախումբը ժամանելով դեպքի վայր՝ Ոսկու շուկայի կենտրոնին հանդիպակաց Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի մոտ, հանդիպել է տիկին Տանուգա Ֆայեհաֆ Սալոնկի Կոնդիյա Մահադիվ Ֆեշեֆբելին։ Վերջինս հայտնել է, որ ամուսինը՝ Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկին, ով զբաղվում է թանկարժեք քարերի առևտրով, 22.01.2014թ. ժամը 21։30-ից իր հեռախոսազանգերին չի պատասխանում։ Ցույց է տվել նրա գրասենյակը, որի լույսերը միացված էին։ Ընդունելով սա ի գիտություն՝ պարեկախմբի անդամները տեղեկացնողի հետ գնացել են գրասենյակ, բացել մուտքի դուռը և տեսել են Վաիիհավ Սալոնկին գրասենյակի լոգասենյակի մուտքի դռան դիմաց` դեմքի վրա պառկած վիճակում։ Նրա դեմքը փաթաթված էր սպիտակ պոլիէթիլենային փաթեթով՝ վրան գրված <<Սենթր Փոյնթ>> /Center Point/, որը փաթաթված էր շագանակագույն կպչուն ժապավենով պարանոցի շրջանում՝ փակելով դեմքը տոպրակով, նույն ժապավենը ձգվում էր տուժողի մեջքին՝ շղթայելով ձեռքերը մեջքի կողմում։ Զննության արդյունքում պարզվել է, որ հանցագործության դեպքի վայր հանդիսացող բնակարանը՝ բաղկացած մեկ սենյակից և լոգասենյակից, օգտագործվում էր որպես <<Քոլըր Սորս>> /Color Source/ ընկերության գրասենյակ։ Այնտեղ առկա է մոխրագույն ուղղանկյուն սեղան, իսկ լոգասենյակի հետևի հատվածում կա պահարան, ինչպես նաև միջին չափի հրակայուն պահարան՝ գրասեղանի տակ՝ աջ կողմում։ Գրասեղանի վրա հայտնաբերվեցին թանկարժեք քարերի մի քանի կտորներ, պահարանի մեջ նույնպես կան ադամանդներ։ Բացի այդ, լոգասենյակում դիակի զննումից պարզ դարձավ, որ տուժողի ոտքերը կապվել են նույն ժապավենով և ամրացվել են լվացարանակոնքի հենարանին։ Տուժողի գլուխը ուղղված էր դեպի արևմուտք, իսկ ոտքերը՝ դեպի արևելք, նրա հագին կար կապույտ կիսաթև սպորտային վերնաշապիկ և կապույտ ջինսե տաբատ։ Գլխից ներքև նկատվում էին արյան հետքեր, որոնք հարձակման արդյունք են եղել։ Արյան հետքեր առկա էին առկա նաև դռան վրա՝ ներսի կողմից, հատակին և լոգարանի վրա։ Լոգասենյակի հատակին հայտնաբերվել են կոշիկի հետքեր։ Դեպքի վայրի զննման ընթացքում կիրառվել է լուսանկարահանում, իսկ հարևան խանութում տեղադրված անվտանգության տեսախցիկի տեսաձայնագրությունների զննմամբ պարզվել է, որ 2014թ. հունվարի 22-ին` երեկոյան ժամը 8-ին երկու տղամարդ են մտել տուժողի գրասենյակ և դուրս եկել այնտեղից երեկոյան ժամը երեկոյան 9-ի սահմաններում։ Բոլոր ապացույցները առգրավվել են, իսկ դիակը տեղափոխվել է դատաբժշկական փորձաքննության։ Հայտնաբերվել է հայկական վարորդական վկայական և անձը հաստատող փաստաթուղթ>>։
Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ <<գործով տուժող Վաիիհավ Սալոնկիի դիակն ընկած էր լոգարանում` դեմքով դեպքի լոգարանի հատակը, ոտաբոբիկ էր, առկա էր սպիտակ պոլիէթիլենային փաթեթ, դրանով փակված էր դիակի գլուխը մինչ վիզը, փաթեթի վրա առկա են արյան չորացած հետքեր, փաթեթն ամրացված էր դեմքի ներքևի հատվածում և վզի միջնամասում շագանակագույն կպչուն ժապավենով։ Նաև պարզվեց, որ նույն ժապավենով, որը գտնվում էր նրա վզի հատվածում, իսկ դիակի ձեռքերը կապված էին նրա մեջքի ետևի հատվածից, մի քանի անգամ։ Նրա վերջույթները նույնպես կապված էին նույնանման ժապավենով, որը կապված էր լվացարանի ոտնակից։ Մարմինն ամբողջովին անշարժացված, մահացած էր և արյան հետքերն ակնհայտ էին նրա առջևի հատվածում։ Հատակին նաև առկա էին արյան չորացած հետքեր։ Նրա հագին կար կապույտ գույնի կիսաթև շապիկ և կապույտ գույնի ջինսե տաբատ` սև գույնի գոտիով, նրա աջ ձեռքին կար մոխրագույն թելից թևնոց, արյան հետքեր կային տաբատի ոտքի ներքևի աջ և վերնաշապիկի վերևի հատվածներում։
Դեպքի վայրում փորձագետները հանեցին կպչուն ժապավենը, որը ամրացված էր տուժողի ձեռքերին և ոտքերին, որով նաև կապված էին նրա գլուխն ու վիզը, պարզվեց, որ այնտեղ նաև առկա էր մեկ այլ սպիտակ պոլիէթիլենային փաթեթ, որով փակված էր դիակի գլուխն ամբողջությամբ և վզի վերևի մասը։ Այնտեղ նաև կար նույնատիպ ժապավեն, որը կապված էր նույնատիպ ձևով, դեմքի վրա գտնվող փաթեթի վրա առկա էին արնանման հետքեր, այդ փաթեթը հեռացվեց։
Դեմքի վրա առկա են արյան հետքեր, դեմքի վրա և աչքերի մեջ առկա են արյան կուտակումներ, վնասվածքներ` ճակատի ձախ հատվածում և ձախ աչքի հատվածում։ Բերանում նկատվում էր վերին ձախ կենտրոնական ատամի բացակայությունը, ինչպես նաև վերին աջ հատվածի կենտրոնական ատամի սուր ծայրի մասնակի կորուստ, արմունկի ներքևի հատվածում և արմունկի ետևի մասում առկա էին շփման հետևանքով առաջացած վնասվածքներ։
Լոգարանի հատակին առկա են արյան հետքեր դիակի և զուգարանի միջև, ինչպես նաև հատակին գլխի դիմաց, լոգարանի դռան հատվածում, ինչպես նաև զուգարանի դրսի հատվածում, լոգարանի դռան վրա, հայտնաբերվել է մեկ այլ հետք լոգարանի պատի վրա՝ դիակի գլխի դիմաց։
Դիակի ճակատի վրա առկա են քերծվածքներ, որոնք ունեն 01.5 սմ մինչ 3/4 սմ երկարություն, նրանց միջև առկա է 3/4 սմ տարածք։ Շրթունքների արտաքին հատվածում առկա են քերծվածքներ, որոնք ուղեկցվել են վերևի կենտրոնական ատամի կորստով, կորստի վայրը արյունոտ է և վնասված։ Առկա է նաև ուսային ոսկորի վրա քերծվածք 12 սմ երկարությամբ, մեկ այլ քերծվածք, որն ունի 02x03 սմ երկարություն, նաև ուսային ոսկորների վրա երկու քերծվածքներ, որոնք ունեն 01.5 x 03 սմ և 02.5 x 03 սմ չափերով, նաև առկա է մեկ այլ վնասվածք ուսային ոսկորի ետևի մասում, որն ունի 05 x 09 սմ չափերով, մեջքի վրա առկա է մեկ այլ վնասվածք, որն ունի 08 սմ երկարությամբ։ Նախաուսային հատվածում կան վնասվածքներ, դաստակից վերև 04 սմ երկարությամբ, 01 սմ լայնությամբ, դրա տակ առկա է քերծվածք 01.05 սմ, երկարությամբ, մեկ այլ քերծվածք, որն ունի 1/2 սմ երկարություն, աջ դաստակի ետևի մասում առկա է քերծվածք 3/4 *01 սմ չափերով։
Վնասվածքներ կան ճակատի, ձախ աչքի և բերանի հատվածում, ուղեղը այտուցված է։
Հայտնաբերվել են արյան զեղումներ վզի վերևի հատվածի փափուկ հյուսվածքներում և մկաններում։
Հիմնվելով վերը նշվածի վրա՝ տուժողի մարմնի վրա առկա վնասվածքները թարմ են և կենսական նշանակություն ունեն, գլխի վրա առկա վնասվածքները կապտուկների բնույթ ունեն, որոնք առաջացել են կոպիտ առարկայի կամ առարկաների ներգործությամբ, կապտուկները և քերծվածքները վերևի վերջույթներում ունեն տրավմատիկ բնույթ, որոնց առաջացումը վկայում է ձեռքերով կռվելու և դիմադրություն ցույց տալու մասին։ Վերը նշված բոլոր վնասվածքները չէին կարող մահ առաջացնել։
Լաբորատոր քննությունը հաստատեց, որ տուժողը մահվան պահին ալկոհոլ կամ թմրանյութ չի օգտագործել։
Հերձումը, ինչպես նաև Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի դեմքի և վզի վրա առկա երկու փաթեթները և ժապավենը ցույց են տալիս, որ մահը գրանցվել է երկու փաթեթներով օդը փակելու և դրանցով ամուր սեղմելու-խեղդելու արդյունքում>>։
Ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանի դատաքննական ցուցմունքների ստուգման, այլ ապացույցների հետ համադրման և գնահատման արդյունքներով արժևորված փաստական տվյալներով.
Այսպես, վերջինս դատարանում հայտնել է, որ տուժողի հետ եղել են մտերիմ, միասին են աշխատել, որոշել են Հայաստանում թանկարժեք քարերի օֆիս բացել, Վաիիհավն իրեն ադամանդներ է տվել, որ ինքը բերի Հայաստան, այնուհետև նա պետք է գար մաքսատուն` համապատասխան փաստաթղթերով, որ օրինական կարգով մաքսազերծեին և օրինական կարգով աշխատեին։ Նրա վստահության արժանանալու համար նույնիսկ իր վարորդական իրավունքի վկայականն է թողել Վաիիհավի մոտ։
2014թ. հունվարի 22-ին, երբ գտնվել է հյուրանոցում, զանգել է Վաիիհավը, ասել, որ քարերը ստացել է, կանչել է իրեն, որ միասին նայեն և որոշեն։ Նրա հետ եղել է իրեն անծանոթ անձ, հավանաբար` ադամանդներ բերողն էր։ Օգնել է Վաիիհավին, դասավորել են քարերը, վերջինս նշումներ է արել, լրացրել է, որ հետագայում ադամանդներն օրինականացնեն։ Առանց գումար ստանալու` Վաիիհավն իրեն տվել է այդ քարերը, վստահել է, քանի որ շուրջ մեկ տարի է, ինչ միասին էին աշխատում։ Քարերը վերցրել և ժամը 21-ի սահմաններում գրասենյակից դուրս է եկել, գնացել հյուրանոցային իր համար, դրանք է տեղավորել օճառի տարաների մեջ, քանի որ Դուբայից դրանք առանց փաստաթղթի էր արտահանելու, հետագայում պետք է օրինականացնեին։ Հայաստանում ադամանդներն ի պահ էր հանձնելու մաքսային մարմիններին` մինչև Վաիիհավը գար Հայաստան և զբաղվեր դրանց օրինականացմամբ։ Իրեն ձերբակալել են հենց ինքնաթիռից անմիջապես դուրս գալու պահին, այդ ժամանակ և իրավապահների խոսքերից է տեղեկացել Վաիիհավին սպանված հայտնաբերվելու մասին։ Նշեց, որ ադամանդների ներմուծման մասին որևէ մեկին չի հայտնել։ Իր հագուստի վրա հայտնաբերված արյան հետքերն առաջացել են այն ժամանակ, երբ Վաիիհավն օգնում էր քարերը դասավորել, սեյֆից ադամանդները հանելու ժամանակ արմունկով դիպչել է նրա քթին, ինչից նրա արյունը թափվել է իր հագուստի վրա։
Գործով ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանի ձեռքի ուղեբեռի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն` <<Հ.Մելքոնյանի, մասնագետների և ընթերակաների մասնակցությամբ 2014թ. հունվարի 23-ին `ժամը 20.30-ից մինչև լույս 24-ի գիշերը` ժամը 02.00-ն ընկած ժամանակահատվածում ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության թիվ 21 սենյակ-լաբորատորիայում կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում և արդյունքներով պարզվել է հետևյալը. սև գույնի և բալագույն գծերով ճամփորդական ճամպրուկի հիմնական ճարմանդը բացելուց հետո այնտեղ հայտնաբերվել են՝ թափանցիկ կպչուն ժապավեն, <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիք, սև գույնի ջեմպր և այլ հագուստներ։ Ճամպրուկի մեջ գտնվող պոլիէթիլենային տոպրակից հայտնաբերվել էեն նաև տարբեր տեսակի շամպույնի 12 տարաներ։
Զննության մասնակից Հովհաննես Մելքոնյանը հայտարարել է, որ նշված շամպույնի տարաներում թաքցրել է իր կողմից ՄԱԷ Դուբայ քաղաքում ոմն Վաիիհավից հափշտակված ադամանդյա տարբեր գույների և չափերի քարերը։ Դրանք ազգությամբ հնդիկ վերոնշյալ քաղաքացուց ձեռք է բերել նրան կապելու և կողոպտելու միջոցով։ Դրանից հետո նշված շամպույնների պարունակությունը դատարկվել է մասնագետների կողմից, 0.25մմ, 0.2մմ և 0.3մմ չափերի մաղերով ջրով մաղվել և մաքրվել շամպույնից։ Ադամանդները խմբավորվել են ըստ գույների, չորացվել են տաք օդի հոսանքով և կշռվել են <<Elektronic Balanss>> էլեկտրական կշեռքով /այն վերջին ստուգաչափումն անցել էր 2013թ.սեպտեմբերի 26-ին/։ Պարզվել է, որ դրանք հետևյալ քաշերի են` սև գույն` 338.12 գրամ, կապույտ գույն` 94.83 գրամ, սպիտակ գույն` 60.13 գրամ, դեղին եզակի սպիտակով` 68.62 գրամ, խառը գույներ` 324.8 գրամ, խառը գույներ` 152.308 գրամ և կանաչ գույն` 19.34 գրամ, ընդհանուրը` 1058.148 /հազար հիսունութ ամբողջ հարյուր քառասունութ/ գրամ։ Արձանագրությունն իրենց ստորագրություններով հաստատել են տվյալ քննչական գործողությանը մասնակցած բոլոր անձինք, այդ թվում` ուղեբեռի տեր, գործով ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանը։ Առանձին պոլիէթիլենային տոպրակների մեջ խմբավորված ադամանդները փաթեթավորվել են մեկ ծրարով և կնքվել են <<ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետի թիվ 18 կնիքով>>։
Տուժողի ներկայացուցիչ Ռահուլ Ռաջենդրա Կառնավատի` հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքով` այն մասին, որ <<աշխատում է որպես ինվեստոր, գնում է ադամանդներ և դրանք վերավաճառում իր երկու խանութներից։ Վաիիհավ Սալոնկին աշխատում էր իր <<COLOR SOURCE JEWELLERY>> խանութում` որպես վաճառող։ Վերջինս ՄԱԷ բնակիչ էր, նրա անունն ավելացրել է որպես գործընկեր` գործարքների հետ կապված հարցերը հեշտացնելու նպատակով, սակայն նա իրականում միայն վաճառող էր, ամսեկան ստանում էր 17.000 ՄԱԷ դիրախմի չափով աշխատավարձ, իսկ խանութում վաճառվող գույքի նկատմամբ սեփականության իրավունք չի ունեցել։ Ունի տեղացի գործընկեր` Սուլթան Համզա անունով։
2014թ. հունվարի 23-ին` ժամը 03։45-ի սահմաններում, իրեն է զանգել Վաիիհավ Սալոնկիի կինը, սակայն քնած լինելու պատճառով նրա հեռախոսազանգին չէր պատասխանել։ Դրանից հետո ԱՄՆ-ից իրեն է զանգահարել Վաիիհավ Սալոնկիի հորեղբոր որդի Ջաիվանտը, և հայտնել, որ Վաիիհավ Սալոնկիի կինը զանգահարել է իրեն, սակայն չի կարողացել խոսել, նա ցանկանում է խոսել իր հետ։ Ինքը զանգահարել է Վաիիհավ Սալոնկիի կնոջը, ով հայտնել է, որ նախորդ օրը` ժամը 21.50-ի սահմաններում զանգահարել է Վաիիհավ Սալոնկին, տեղեկացել, որ նա մոտ 10 րոպեից պատրաստվում է լքել աշխատավայրը, սակայն այդպես էլ տուն չի գնացել և հեռախոսազանգերին էլ չի պատասխանում։ Այդ ամենը լսելով` զանգահարել է Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի անվտանգության աշխատակցին և խնդրել տուժողի կնոջն ուղեկցել գրասենյակ, նրանք գնացել են այնտեղ և զանգահարել ոստիկանություն։ Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի 203-րդ գրասենյակ մտնելով` պարզվել է, որ Վաիիհավ Սալոնկին սպանված է։ Սպանության մասին տեղեկանալով` գնացել է խանութ և պարզել, որ հափշտակել են սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 1.700.000 ԱՄՆ դոլարի 6.800 կարատ սպիտակ և գունավոր ադամանդներ, ինչը պարզել են ադամանդների գույքագրման արդյունքներով։ Իր կարծիքով տուժողին սպանել և ադամանդները հափշտակել են ազգությամբ հայեր, քանի որ հանցագործության օրը Վաիիհավ Սալոնկին նախապես զանգահարել էր իր հորը. տեղեկացրել, որ երեկոյան այդ երկրից մարդիկ են խանութ այցելելու` 100 կարատ սև ադամանդ գնելու նպատակով, տեղեկացրել, որ պատրաստվում է նրանց 1 կարատը վաճառել 80 ԱՄՆ դոլարով։ Վաիիհավ Սալոնկին նախքան այդ էլ իրենց տեղեկացրել էր, որ հայերը մշտապես գնում են սև և շագանակագույն ադամանդներ>>։
Դատարանը թեև չի ապահովել պաշտպանական կողմի` վերոնշյալ անձին հակընդդեմ հարցման ենթարկելու իրավունքը, սակայն տուժողի ներկայացուցիչ Ռահուլ Կառնավատի ցուցմունքներն ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված միակ կամ վճռորոշ ապացույցը չեն, քննվող դեպքի հանգամանքներին, հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափի, հափշտակվածի ընդհանուր արժեքի վերաբերյալ հանգամանքները հաստատվել են վերոնշյալ ապացույցների համադրությամբ, իսկ ուղեբեռում հայտնաբերված ադամանդների և տուժողի գրասենյակից անհետացած ադամանդների նույնականությունը` նաև ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի դատաքննական ցուցմունքներով։
Դատաապրանքագիտական և դատահեմոլոգիական փորձաքննության 2014թ. հունիսի 23-ի թիվ 02601404 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<փորձաքննությանը տրամադրված ծրարի զննությամբ փաթեթավորման և ամրակնքման խախտումներ չեն հայտնաբերվել։ Այն բացելուց հետո քարերն առանձին-առանձին, ինչպես նաև ընդհանուր կշռվել են։ Փորձաքննությանը ներկայացված 5290.715 կարատ 1058.143 գրամ քաշով քարերը հանդիսանում են բնական ադամանդներ և դրանց միջին շուկայական արժեքը 2014թ. հունվարի 23-ի դրությամբ կազմել է 640.723.082 ՀՀ դրամ /2014թ. հունվարի 23-ի դրությամբ ՀՀ կենտրոնական բանկի սահմանած 1 ԱՄՆ դոլարը 407.56 ՀՀ դրամ փոխարժեքի հաշվարկով/>>։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. փետրվարի 1-ի թիվ 190 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Հովհաննես Մելքոնյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ դաստակի 3-րդ մատի հիմնային ֆալանգի թիկնային մակերեսի, ձախ ազդրի վերին երրորդականի հետին մակերեսի քերծվածքների ձևերով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է դատաբժշկական փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշման մեջ նշված ժամկետում, չի բացառվում` որոշման մեջ նշված հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։ Ըստ Հ.Մելքոնյանի խոսքերի՝ 2014թ. հունվարի 22-ին` ժամը 20։30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Դուբայում, մտել է հնդիկ Վաիիհավի օֆիս` զննել է ապրանք և երբ ցանկացել է դուրս գալ, դրանք գողանալու նպատակով մի քանի անգամ ձեռքով հարվածել է վերջինիս գլխին>>։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված՝ ՀՀ ոստիկանության հասարակական կապերի և լրատվության վարչությունից ստացված տեսաձայնագրության /տեսաերիզի/ առկայությամբ և դրա զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ <<գործով ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու ժամանակ հայտնում է, որ հնդիկը զանգել և կանչել է, հայտնել, որ ապրանք է ստացել, առաջարկել գալ այն նայելու։ Գնացել և ամբողջությամբ նայել է, ահագին ապրանք էր, խոստացել է նորից գալ ապրանքը նայելու։ Տեղից վեր է կացել, որ դուրս գա, դռան մոտ հարվածել է հնդիկի դեմքին, խփել, նա ընկել է, ընկած տեղն էլ մի երկու հատ խփել է նրան, <<սկոչով>> կապել, գցել է <<տուալետը>>, ու ապրանքները վերցնելով՝ դուրս է եկել։ Գնացել է նախ՝ շորերը վերցնելու, ապա՝ օդանավակայան ու եկել Հայաստան>>։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի՝ <<Արարատբանկ>> ԲԲ ընկերությունից առգրավված տեղեկության առկայությամբ և այն զննելու արձանագրությամբ, որոնց համաձայն` <<2014թ. հունվարի 13-ին, այսինքն՝ Դուբայ մեկնելուց ընդամենը 4 օր առաջ՝ ժամը 13։24-ին <<Արարատբանկ>> ԲԲ ընկերության Կենտրոն մասնաճյուղից գործով ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանը ստացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը <<Մանիգրամ>> համակարգի միջոցով Միացյալ Արաբական Էմիրություններից նրան է փոխանցել գործով մյուս ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանը>>։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերով, մասնավորապես՝
<<- ՍԷԿՏ համակարգում պահպանված տվյալներով՝ այն մասին, որ Հովհաննես Մելքոնյանը սկսած 2012թ. դեկտեմբերի 20-ից մինչև 2014թ. հունվարի 23-ն ընկած ժամանակահատվածում 5 անգամ գտնվել է Միացյալ Արաբական Էմիրություններում։ Վերջին անգամ վերջինս վերոնշյալ երկիր մուտք է գործել 18.12.2013թ.` Դուբայի միջազգային օդանավակայանով, ապա <<Զվարթնոց>> օդանավակայանով ՀՀ է վերադարձել 23.01.2014թ.` ժամը 10։47։29-ին թիվ FZ 715 չվերթով։ Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը ՀՀ-ից <<Զվարթնոց օդանավակայանով>> մեկնել են թիվ G 242 չվերթով 17.01.2014թ.` ժամը 10։25։29-ին և ՀՀ են վերադարձել 23.01.2014թ.` ժամը 10։42։16, ընդ որում՝ վերջիններս ևս վերադարձել են թիվ FZ 715 չվերթով, այն չվերթով, որով և գործով ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանը։
- Միացյալ Արաբական Էմիրությունների մուտքի վիզա տրամադրելու փաստաթղթերով, համաձայն որոնց՝ Հովհաննես Մելքոնյանին վիզա է տրվել է 04.12.2013թ. մինչև 01.02.2014թ. ընկած ժամանակահատվածի, իսկ Խոսրով Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին՝ 16.01.2014թ. մինչև 16.03.2014թ. ընկած ժամանակահատված համար։
- ՄԱԷ իրավապահների կողմից քրեական գործի հետ ՀՀ իրավապահներին փոխանցված թվային կրիչով, որում առկա են հետևյալ տվյալները.
Դուբայ քաղաքի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի թիվ 203 գրասենյակում կատարված սպանության դեպքի վայրի զննության ընթացքում կատարվել է լուսանկարահանում, իսկ զննության ժամանակ, ի թիվս այլնի, հայտնաբերվել է նաև կպչուն ժապավեն, որի ներսի հատվածում սպիտակ թղթի վրա առկա է կապույտ գույնի <<Dolphin R>> գրառումներ, որի կազմում առկա <<L>> տառի վերևի հատվածը նմանեցված է դելֆի պատկերին։ Թվային կրիչում առկա են նաև տեսախցիկների ձայնագրառումները, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված թիվ 18, 19, 24, 32, 42, 44, 50, 51, 52, 53, 58, 60, 70, 82, 83, 84, 85, 86, 88 և 89 մատնահետքերը, դեպքի վայրի և դիակի լուսանկարները, որոնք արտատպվել են և լուսանկարչական հավելվածի տեսքով կցվել նույն արձանագրությանը։ Հայտնաբերվել և առգրավվել են Հովհաննես Մելքոնյանին հատկացված <<BC>> կարգի վարորդական իրավունքի <<MI>> սերիայի 785370 համարի պլաստիկ վկայական՝ տրված 2012թ. հունիսի 13-ին, սեղանի երկու բաժակ՝ սպիտակ և անգույն, սպիտակի մեջ՝ սուրճի հետքեր և երկու ծխուկ>>։
Հովհաննես Մելքոնյանի ուղեբեռի զննությամբ հայտնաբերված կպչուն ժապավենի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ <<կպչուն ժապավենի ներսի հատվածում սպիտակ գույնի թղթի վրա առկա է ըստ շարքերի կատարված կապույտ գույնի <<Dolphin R>> գրառումներ, որի կազմում առկա <<L>> տառի վերևի հատվածը նմանեցված է դելֆինի պատկերին։ Զննման ընթացքում վերոնշյալ կպչուն ժապավենը համադրվել և համեմատվել է Դուբայ քաղաքում Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի սպանության դեպքի վայրում զննության ժամանակ կիրառված լուսանկարում արտացոլված կպչուն ժապավենի հետ, պարզվել է, որ դրանք նույն ապրանքանիշի են, նման են նաև արտաքնապես>>։
Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածով, վերոնշյալ կպչուն ժապավենը ճանաչել է որպես իրեղեն ապացույց /մեղադրական եզրակացությունում այն վկայակոչված էր որպես իրեղեն ապացույց, սակայն այն որպես իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը քրեական գործի նյութերում բացակայում էր/՝ հաշվի առնելով, որ այն ինքնին հաստատում է ոչ միայն քննվող դեպքի վայրում գործով ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի գտնվելու փաստը, այլ նույնաբովանդակ գրառումներով կպչուն ժապավենով տուժողին կապելու փաստարկով՝ նաև քննվող ավազակային հարձակմանն ու սպանությանը Հ.Մելքոնյանի ուղղակի առնչությունը։
Մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ <<Ոսկու Շուկայի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի երկրորդ հարկի 203 գրասենյակում հնդիկ Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի դիտավորյալ սպանության և կողոպուտին վերաբերող դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերվել են 88 մատնահետքեր, որոնց տրվել են 1-ից 88 գաղտնաբառերը և այն վայրի նկարագրությունը, որտեղից դրանք վերցվել են։ Փորձաքննությամբ պարզվել է, որ մատնահետքերից 24-ը պիտանի չեն համեմատական հետազոտման համար, իսկ 64 հետքերը՝ 3, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 18, 44, 42, 41, 39, 38, 37. 36, 34, 32, 29, 28, 27, 26, 24, 23, 22, 21, 20, 19, 73, 72, 71, 70, 69, 68, 65, 63, 62, 61, 58, 57, 54, 53, 52, 51, 50, 49, 48, 46, 88, 87, 86, 85, 84, 83, 82, 81, 80, 79, 78, 77, 76, 75, 74 պիտանի են տեխնիկական համեմատության համար։ 27 մատնահետքերը պատկանում են տուժող Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիին, իսկ 19 հետքերի՝ թիվ 18, 19, 24, 32, 88, 87, 86, 85, 84, 83, 82, 70, 58, 53, 52, 51, 50, 44 և թիվ 42 հետքի <<Ա>> մասի պատկանելիությունն անհայտ է>>։
Լրացուցիչ մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ <<քննվող հանցագործության դեպքի վայրից՝ Ոսկու Շուկայի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի երկրորդ հարկի 203 գրասենյակից վերցված և չպարզված անձանց մատնահետքերը համեմատվել են ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության պետի 2014թ. հուլիսի 1-ով թվագրված նամակին կից ՄԱԷ իրավապահներին ուղարկված Հովհաննես Մելքոնյանի, Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի մատնադրոշմային քարտերում առկա վերջիններիս մատնահետքերի հետ, որի արդյունքում պարզվել է, որ՝
թիվ 42 հետքի <<Ա>> մասի հետքն համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի ձախ բթամատի մատնահետքի հետ,
թիվ 86 հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի ձախ ցուցամատի հետքի հետ,
թիվ 52 հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի աջ բթամատի հետքի հետ,
թիվ 53 <<AB>> հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի աջ ցուցամատի հետքի հետ,
թիվ 51 <<Ա>> հետքը համընկել է մեղադրյալ Հովհաննես Մելքոնյանի աջ միջնամատի հետքի հետ,
իսկ թիվ 19 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ ափի մատնահետքի հետ,
թիվ 70 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ բթամատի հետքի հետ,
թիվ 85 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ ցուցամատի հետքի հետ,
իսկ թիվ 53 <<C>> հետքը համընկել է ձախ ցուցամատի հետքի հետ,
թիվ 32 հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի ձախ ափի հետքի հետ,
թիվ 51 <<B>> հետքը համընկել է մեղադրյալ Սեմյոն Եդիգարյանի աջ ցուցամատի հետքի հետ,
թիվ 50 հետքը համընկել է մեղադրյալ Խոսրով Մելքոնյանի աջ բթամատի հետքի հետ։
Թիվ 18, 24, 58, 60, 82, 83, 84, 87 և 88 հետքերի պատկանելիությունը չի պարզվել>>։
Դատարանը փաստել է, որ գործով ամբաստանյալների մատնահետքերը չեն ստացվել համապատասխան քննչական գործողության` նմուշներ ստանալու որոշման կայացմամբ և արձանագրության կազմմամբ, ՄԱԷ իրավապահների նախաձեռնությամբ նրանց են փոխանցվել քրեակատարողական հիմնարկ ընդունված գործով ամբաստանյալների անձնական գործերում առկա նրանցից յուրաքանչյուրի մատնադրոշմային քարտերը, որոնք և համապատասխան փորձաքննության շրջանակներում ՄԱԷ-ում համադրվել և համեմատվել են դեպքի վայրից հայտնաբերված մատնահետքերի հետ։ Սակայն պաշտպանի վկայակոչած վերոնշյալ հանգամանքը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չէ, այն չի ազդել գործի ելքի վրա, քանի որ դրա հիման վրա տրված այդ ապացույցի` լրացուցիչ մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացության հետևությունները` քննվող դեպքի վայրում ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի գտնվելու վերաբերյալ, առանց այդ ապացույցի էլ հաստատված են սույն դատական ակտում ներկայացված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, այդ թվում` դատագենետիկական փորձաքննությունների եզրակացություններով, որպես ապացույց ճանաչված և գործի կցված` տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների առկայությամբ և դրանց զննության զեկույցով, հափշտակված ադամանդներն ՀՀ վերադարձող ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի ուղեբեռում հայտնաբերվելու, քննվող դեպքի վայրում Հ.Մելքոնյանի վարորդական իրավունքի վկայականը հայտնաբերվելու փաստերով։ Դատարանը փաստել է, որ վերոնշյալ փորձագիտական եզրակացությունը թույլատրելի և վերաբերելի ապացույց է, այն կարող է այլ ապացույցների հետ համադրությամբ դրվել դատավճռի հիմքում։
Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 59 եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ <<Հովհաննես Մելքոնյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագիրն համընկնում է Դուբայի ոստիկանության դատաբժշկական և քրեագիտական գլխավոր վարչության եզրակացության աղյուսակում նշված <<բնակարանի դռան ներսի հատվածի վրա առկա արյան նմուշ 15>> ԴՆԹ, <<գրասենյակի սեղանի ձայնագրիչի մոտ առկա արյան նմուշ 16>>, <<սեղանի համակարգչի մոտ գտնվող սպիտակ բաժակի վրա առկա արյուն>> ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի և համապատասխան 7 գենետիկական լոկուսների հետ՝ 99.99 տոկոս հավանականությամբ։ <<Լոգարանում ժապավենի վրա առկա արյան>> հետքից անջատված ԴՆԹ խառնուրդի մեջ <<TROX>>, <<TH01>> և <<WA>> լոկուսներում դիտվում են Հովհաննես Մելքոնյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի համապատասխան լոկուսներ։ <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիքի արյան հետքերից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագիրը 7 գենետիկական լոկուսներով համընկնում է Հովհաննես Մելքոնյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի հետ՝ 99.99 տոկոս հավանականությամբ>>։
Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 61 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Հովհաննես Մելքոնյանի սև գույնի ջեմպրի արյան հետքերից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագիրը հետազոտված 7 գենետիկական լոկուսներից 7-ով համընկնում է տուժող Վաիիհավ Սալոնկիի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի հետ՝ 99.99 տոկոս հավանականությամբ։
Դատանյութագիտական և դատահետքաբանական փորձաքննության 2014թ. մարտի 14-ի թիվ 14-0293 եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ <<Հովհաննես Մելքոնյանի հագուստի` սև գույնի <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիքի առաջամասի աջ հատվածի գոտկատեղի ազատ եզրից 200 մմ դեպի ներքև և աջ կողակարից 120 մմ դեպի առաջ 40 մմ X 30 մմ չափերի վրա առկա են շագանակագույն երանգի չորացած նյութի հետքեր։ Սև գույնի կաշվետիպ բաճկոնի առաջամասի ձախ գրպանի անմիջապես ստորին ամրացման կարից առկա է 25 մմ երկարությամբ բեկյալ գծանման տեսքի միջանցիկ վնասվածք, այն իր բնույթով պատռվածք է և կարող էր առաջանալ մեխանիկական ձգվածության հետևանքով։ Բաճկոնի ետնամասի աջ հատվածի ուսակարից 560 մմ դեպի ներքև և աջ կողակարից 105 մմ դեպի հետ առկա է կաշվե 40 մմ երկարությամբ միջանցիկ վնասվածք, այն իր բնույթով պատռվածք է և կարող էր առաջանալ համեմատաբար սուր ծայր ունեցող առարկայի հետ փոխազդեցության հետ մտնելու, կպչել-ձգելու հետևանքով>>։
Քննվող դեպքի պահին Հովհաննես Մելքոնյանից կրած և որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված <<VKING>> գրառմամբ պիտակով ջինսե անդրավարտիքի և սև գույնի ջեմպրի առկայությամբ, որոնցից ջեմպրի վրա հայտնաբերվել են տուժող Վաիիհավ Սալոնկիի արյան հետքերը։
Դատագենետիկական փորձաքննության 2014թ. հոկտեմբերի 8-ի թիվ 58 եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ <<Սեմյոն Եդիգարյանի արյան նմուշից անջատված ԴՆԹ գենետիկական բնութագիրը համընկնում է Դուբայի ոստիկանության դատաբժշկական և քրեագիտական գլխավոր վարչության եզրակացության աղյուսակում նշված <<լոգարանի դռան վրա գտնվող արյան նմուշ 2>> ԴՆԹ գենետիկական բնութագրի համապատասխան 7 գենետիկական լոկուսների հետ՝ 99.99 տոկոս հավանականությամբ>>։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. փետրվարի 1-ի թիվ 188 եզրակացությամբ, որի համաձայն` <<Սեմյոն Եդիգարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ դաստակի 3-րդ մատի հիմնային ֆալանգի թիկնային մակերեսի քերծվածքների ձևերով, հասցվել են բութ առարկաներով, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։ Ըստ վնասվածքների բնույթի և տեղակայության` վերջիններիս կարող էին պատճառված լինել ինչպես որոշման մեջ նկարագրված, այնպես էլ ըստ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում /2014թ. հունվարի 23-ին իրենց բակում պատին կպնելու հետևանքով/>>։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործի կցված` տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների առկայությամբ և դրանց զննության զեկույցով /ըստ էության արձանագրությամբ/` այն մասին, որ <<2014թ.հունվարի 23-ին` ժամը 05։00-ին, Դուբայի ոստիկանություն հաղորդում է ստացվել Ոսկու Շուկայում խնդրի առաջացման վերաբերյալ, գնացել են նշված վայր և Ոսկու Կենտրոնի տարածքի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի ներքևի հատվածում հանդիպել են Տանուգա Վաիիհավին, ով հայտնել է, որ տվյալ շենքի թիվ 203 գրասենյակում զարդերի բիզնեսով զբաղվող իր ամուսնու` Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի հեռախոսը 22.01.2014 թվականի երեկոյան ժամը 09։30-ից անջատված է։ Գրասենյակի լույսերը միացված էին և դուռը բացելով՝ տեսել են, որ Վաիիհավ Սալոնկին ընկած է դեմքի վրա, նրա դեմքը պատված էր սպիտակ պոլիէթիլենային փաթեթով, այն կապված է շագանակագույն կպչուն ժապավենով նրա վզի հատվածում, ձեռքերը կապված են նրա մեջքի հատվածում։ Տեսախցիկների տեսագրությունները ստուգելիս հայտնաբերել են կասկածյալների լուսանկարները, որոնք նկատվել են Ոսկու Շուկայի Ոսկու Կենտրոնի դիմաց տեղակայված Մուհամմադ Բին Դուխան շենքի մոտակայքում։ Հայտնաբերվել են 2 անձինք, առաջին մեղադրյալի նկարագիրն է` միջահասակ, միջին կազմվածքով, սպիտակամաշկով, նրա գլխին կար կարմիր և սև գույնի գլխարկ, հագին կար սև ջինսե տաբատ և սև շապիկ, դեպքի հանգամանքները քննելուց հետո, պարզվել է, որ առաջին մեղադրյալը Հովհաննես Մելքոնյանն է, երկրորդը` Սեմյոն Եդիգարյանը, երկուսն էլ հայազգի են։ Հանցագործությունը կատարվել է 22.01.2014թ.` երեկոյան ժամը 08։00-ից 09։30-ն ընկած ժամանակահատվածում, երկու անձինք ներկա են եղել նույն վայրում, և տեսախցիկներով հետևելով նրանց շարժումներին՝ դեպքի վայրի մոտակայքում հայտնաբերվել են նրանց քայլերը մինչ հանցագործության կատարումը և դրանից հետո, արձանագրվել է, թե ինչպես են նրանք գնացել տվյալ վայր և նույն օրը` երեկոյան ժամը 20։14-ին, Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքում տեղադրված տեսախցիկներն արձանագրել են նույն նկարագիրն ունեցող անձանց, որոնք մուտք են գործել <<Color Source Company>> ընկերությանը պատկանող գրասենյակ և ժամը երեկոյան 21։31-ին նույն նկարագիրն ունեցող անձինք դուրս են եկել նշված գրասենյակից` տանելով իրենց հետ սև փոքր պայուսակ։
Հանցագործությունը կատարելուց հետո մեղադրյալների քայլերին հետևելով՝ պարզվել է, որ Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից դեպքի վայրը լքելուց հետո նաև եղել է 3-րդ անձը` Խոսրով Մելքոնյանը, քանի որ նա մտել է <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց /նրանց կանգ առնելու վայրն Ալ-Սաբխա հատվածում է, որը մոտ է դեպքի վայրին/, Խոսրով Մելքոնյանի ձախ ձեռքին եղել է սպիտակ միջին չափի պայուսակ, նրա մուտքը տեղի է ունեցել երեկոյան ժամը 21։40-ին, հանցագործությունը Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից կատարելուց հետո երկուսն էլ լքել են շենքը 22.01.2014 թվականին՝ երեկոյան ժամը 21։30-ին։ Դուբայի <<Ֆլորիդա>> հյուրանոցի տեսախցիկները զննելուց հետո պարզ է դարձել, որ հյուրանոցում գրանցվելու գործընթացը կատարել է Խոսրով Մելքոնյանը, սակայն հյուրանոցի վճարը կատարվել է Հովհաննես Մելքոնյանի կողմից, հյուրանոցի գրանցումը եղել է Խոսրով Մելքոնյանի անվամբ։ Դուբայի <<Ֆլորիդա>> հյուրանոցի տեսախցիկների ձայնագրությունները զննելիս պարզ է դարձել նաև, որ հանցագործության կատարման պահին Հովհաննես Մելքոնյանը, Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը հյուրանոցում չեն եղել, նրանք լքել են հյուրանոցը 23.01.2014թ.` ժամը 12։35-ին, նրանց հագին եղել են նույն հագուստները, ինչով նկատվել էին դեպքի վայրում։ Պարզվել է, որ Հովհաննես Մելքոնյանը, Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը <<Ֆլորիդա>> հյուրանոցում եղել են 22.01.2014 թվականին՝ առավոտյան ժամը 11։17-ից մինչև 12։35-ը, այնուհետև նրանք լքել են հյուրանոցը և դրանից հետո հյուրանոց չեն վերադարձել։ Միայն հանցագործությունը կատարելուց հետո Խոսրով Մելքոնյանը 21։40-ին միայնակ մտել է <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց` ձեռքին ունենալով սպիտակ միջին չափի պայուսակ և ժամը 21։55-ին դուրս է եկել, կատարել է բոլոր հյուրանոցից դուրս գրվելու գործընթացները` իր հետ տանելով միջին չափի 2 պայուսակ։ Տեսախցիկների զննությամբ հիմնավորվել է, որ Հովհաննես Մելքոնյանը, Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը 17.01.2014 թվականից մինչև 22.01.2014 թվականը բնակվել են Դուբայի <<Լաբազ>> հյուրանոցում, այնուհետև 22.01.2014թ. տեղափոխվել են <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց, որը գտնվում է դեպքի վայրից 474<<82 մետր հեռավորության վրա։>>
Հովհաննես Մելքոնյանից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված ճամփորդական ճամպրուկի և օճառահեղուկի 12 տարաների /ներկայումս` օճառահեղուկի տարաների 34 մասնատված կտորների/ առկայությամբ, որոնց մեջ հայտնաբերվել էին հափշտակված ադամանդները։
Վկա Լիդա Հարությունյանի դատարանում տված ցուցմունքով այն մասին, որ <<2013թ. հունվար ամսից աշխատում է <<Հայք ավիա>> ՓԲ ընկերությունում` որպես տուրիզմի գծով մենեջեր։ Ամբաստանյալներից հիշում է Խոսրովին, ում առաջին և վերջին անգամ տեսել է իրենց գրասենյակում։ Նիստերի դահլիճում ներկա մյուս ամբաստանյալներին չի հիշում, բայց չի բացառում, որ իր գրասենյակ կարող էին նաև նրանք եկած լինեն։ 2014թ. հունվար ամսին, օրը կոնկրետ չի հիշում, Միացյալ Արաբական Էմիրությունների մուտքի վիզա ստանալու նպատակով իրենց կազմակերպությանն են դիմել Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը, խոսակցությունն իր հետ վարել է Խոսրով Մելքոնյանը։ Վերջինս և մյուս անձը դիմել են գրասենյակ Էմիրությունների մուտքի վիզաներ և ավիատոմսերի ձեռք բերելու նպատակով, ինքը զբաղվել է միայն վիզաների հարցով։ Վիզաների գումարն ընդունել է, վճարումը կատարվել է նախապես, կարծում է, որ Խոսրովի կողմից, քանի որ նրա հետ է բոլոր պայմանավորվածությունները ձեռք բերել։ Վերհիշեց, որ վիզաները ստանալուց իր գրասենյակ Խոսրովն ու Սեմյոնը միասին են եկել։ Նշեց, որ հիշում է Խոսրովին, քանի որ վիզաների համար գործարքները նա է կատարել, իսկ Սեմյոնին դեմքով չի հիշում։ Տղաները չեն ցանկացել Դուբայում հյուրանոց ամրագրել, դիմավորման ծառայություն նույնպես չեն պատվիրել, պատվիրել են միայն վիզա և ինքնաթիռի տոմս։ Նշեց նաև, որ Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի` Միացյալ Արաբական Էմիրությունների մուտքի վիզան բացվել է 2014թ. հունվարի 16-ից, իրենց դիմելուց մի քանի օր հետո, իսկ Դուբայ նրանք մեկնելու էին հունվարի 17-ին։
Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները՝
Վկա Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմի ցուցմունքն այն մասին, որ <<աշխատում է <<Ջյուվլ>> սրճարանում` որպես մատուցող։ 2014թ. հունվարի 22-ին` ժամը 20։50-ի սահմաններում, Վաիիհավ Սալոնկին, ով ադամանդների խանութում զբաղվել էր ադամանդների վաճառքով, զանգահարել է իրեն և խնդրել սև սուրճ մատուցել։ Ինքը սուրճը տարել է <<Muhammad Bin Dhukkan>> շենքի երկրորդ հարկի թիվ 203 խանութ, որի դուռը բացել է Վաիիհավը, խնդրել սուրճը դնել սեղանին։ Խանութ մտնելուն պես նկատել է երկու տղամարդկանց, ովքեր, սեղանի շուրջ նստած, մոտ 100 կտոր սև ադամանդներ էին ուսումնասիրում։ Խանութից դուրս գալուց մոտ 15 րոպե անց Վաիիհավ Սալոնկին զանգահարել է իրեն և խնդրել կրկին սուրճ մատուցել։ Երբ ներս է մտել խանութ, Վաիիհավ Սալոնկին խնդրել է սուրճ բերել։ Այն տարել և մատուցել է խանութում ներկա անձանցից մեկին, սուրճը տվել է այդ անծանոթին և դուրս եկել։ Տեսնելով Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի լուսանկարները` հայտարարել է, որ կարծում է, որ լուսանկարներում պատկերված անձինք հանդիսանում են վերը նշված երկու անծանոթները, ովքեր Վաիիհավ Սալոնկիի խանութում սև ադամանդներ են ուսումնասիրել։
Լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, որի համաձայն` վկա Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմին լուսանկարներով ճանաչել է Հովհաննես Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին ու նշել, որ այդ երկու անձինք էին 2014թ. հունվարի 22-ի երեկոյան գտնվել Վաիիհավ Սալոնկիի խանութում>>։
Վկա Վինոդ Բհանդարի Մահավիր Բհանդարի ցուցմունքն այն մասին, որ <<աշխատում է առևտրային ընկերությունում` որպես վաճառող։ Վաիիհավ Սալոնկին իր ընկերն է, նա աշխատել է <<Colour Sources>> խանութում՝ որպես ադամանդներ վաճառող, միաժամանակ ղեկավարել է խանութի աշխատանքը։ <<Colour Sources>> խանութը պատկանում է Ռահուլ Կառնավատին։ 2014թ. հունվարի 23-ին` ժամը 04։00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, հեռախոսային զանգ է ստացել պարոն Ռահուլ Կառնավատից, ով խնդրել է գնալ նրա խանութ և պարզել Վաիիհավ Սալոնկին այնտեղ է, թե` ոչ, քանի որ վերջինս տուն չէր վերադարձել, իսկ հեռախոսազանգերին չէր պատասխանում։ Ինքը գնացել է խանութ եղբոր և Վաիիհավ Սալոնկիի կնոջ հետ, հասնելով այնտեղ` տեսել են, որ խանութի լույսը վառ է և այնտեղ են արդեն ոստիկանության աշխատակիցները։ Վաիիհավ Սալոնկիի կնոջից վերցրած բանալիով ոստիկանները բացել են խանութի դուռը և տեսել են, որ Վաիիհավ Սալոնկին ընկած է գետնին` սպանված վիճակում։ Վաիիհավ Սալոնկիի դին գտնվում էր լոգարանի հատակի վրա, նրա ձեռքերը և ոտքերը կապված էին, իսկ գլուխը փաթաթված էր պոլիէթիլենային տոպրակով>>։
Վկա Դենիշ Կումար Բավի Լալ Բալյալի ցուցմունքն այն մասին, որ <<աշխատում է որպես վաճառող <<Sawraj gold and Dimonds>> ընկերությունում, իր գործը կապված է ադամանդների հետ։ Վաիիհավ Սալոնկին իր ընկերն էր, աշխատում էր Ռուհուլ Կառնավատին պատկանող <<Color Sources>> խանութում, որտեղ վաճառում էր ադամանդներ և հետևում էր խանութին։ 2014թ. հունվարի 23-ին` ժամը 04։00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, հեռախոսային զանգ է ստացել եղբորից, ով փոխանցել է, որ Ռահուլ Կառնավատը խնդրել է գնալ վերջինիս խանութ և պարզել Վաիիհավ Սալոնկին այնտեղ է, թե` ոչ, քանի որ վերջինս խանութից տուն չէր վերադարձել։ Ինքը գնացել է խանութ եղբոր և Վաիիհավ Սալոնկիի կնոջ հետ, հասնելով այնտեղ, տեսել են, որ այնտեղ են ոստիկանության աշխատակիցներ։ Խանութի դուռը բացելով` տեսել են, որ Վաիիհավ Սալոնկին ընկած է լոգարանի գետնին` մահացած վիճակում։ Նրա երկու ձեռքերը և ոտքերը կապված էին, իսկ գլուխը փակված էր պոլիէթիլենային փաթեթով>>:
Առաջին ատյանի դատարանը թեև չի ապահովել պաշտպանական կողմի` վկաներ Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմի, Վինոդ Բհանդարի Մահավիր Բհանդարին և Դենիշ Կումար Բավի Լալ Բալյալին հակընդդեմ հարցման ենթարկելու /կոնֆրոնտացիայի/ իրավունքը, սակայն վերոնշյալ անձանց ցուցմունքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ ամբողջությամբ վերցված ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված միակ կամ վճռորոշ ապացույցները չեն, քննվող դեպքին ամբաստանյալների առնչությունը, նրանցից յուրաքանչյուրի դերակատարությունը, մեղավորությունը, դատաքննությամբ հաստատված այլ հանգամանքները հաստատվել են վերը թվարկված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ և համադրությամբ, հետևաբար կարող են և դրվել են կայացված դատավճռի հիմքում։
94. Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման հիման վրա հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանը Միացյալ Արաբական Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում ավազակային հարձակմամբ առանձնապես խոշոր չափերով բնական ադամանդների տիրանալու նպատակով ստեղծել է կազմակերպված խումբ, որի կազմում ընդգրկել է ընկերոջը՝ Սեմյոն Եդիգարյանին և հորեղբոր որդուն՝ Խոսրով Մելքոնյանին, ապա վերջիններիս հրավիրելով Դուբայ՝ կազմակերպված խմբով, համապատասխան դերաբաշխմամբ կատարել են ավազակային հարձակում, որի ժամանակ Հովհաննես Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը սահմազանցմամբ, ավազակային հարձակում կատարելու վայրում ձևավորված համաձայնությամբ կատարել են շահադիտական դրդումներով և ավազակությամբ զուգորդված սպանություն, որի արդյունքներով հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի վերոնշյալ գույքը՝ կազմակերպված խմբի անդամներով վերադառնալով Հայաստան և տեղափոխելով հափշտակված գողոնի գերակշռող մասը, սակայն ձերբակալվել են վերոնշյալ հանցագործության դեպքերի մասին իրազեկված ՀՀ իրավապահների կողմից։
Այսպես, Հովհաննես Մելքոնյանը, 2012-2013թթ. ընթացքում տևական ժամանակ գտնվելով Միացյալ Արաբական Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում, գործնական և վստահելի հարաբերություններ է հաստատել <<Դեյրա>> թաղամասի ոսկու առևտրի կենտրոնի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան կոչվող շենքում գործող ադամանդների վաճառքով զբաղվող <<Color Creations FZE>> ընկերությանը պատկանող թիվ 203 գրասենյակի աշխատակից, ազգությամբ հնդիկ Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի հետ, նրան ապահովել ադամանդներ գնելու ցանկություն հայտնած հաճախորդներով, այդ գործարքներից Վ.Սալոնկիից ստացել իր միջնորդավճարները։
2013 թվականի դեկտեմբերի 18-ին վերստին մեկնելով Դուբայ՝ Հովհաննես Մելքոնյանը մտադրվել է Վաիիհավ Սալոնկիի նկատմամբ ավազակային հարձակում գործելով՝ տիրանալ գրասենյակում գտնվող ադամանդների ողջ քանակությանը և դրանով հանդերձ՝ հնարավորինս արագ կերպով վերադառնալ Հայաստանի Հանրապետություն։ Նշված հանցավոր գործողությունների իրականացումը հեշտացնելու նպատակով Հովհաննես Մելքոնյանը ծրագրավորել է հանցագործության ընթացքը, ստեղծել է կազմակերպված խումբ, այդ խմբում ընդգրկել է Հայաստանի Հանրապետությունում բնակվող ընկերոջը՝ Սեմյոն Եդիգարյանին, իր հորեղբոր որդի Խոսրով Մելքոնյանին, որոնց հրավիրել է Դուբայ, հոգացել ճանապարհածախսի հարցը, ապա կատարել է դերաբաշխում, սահմանել խմբի անդամներից յուրաքանչյուրի դերակատարությունը։ Ըստ Հ.Մելքոնյանի դերաբաշխման՝ վերջինս, Սեմյոն Եդիգարյանը և Խոսրով Մելքոնյանն այցելելու էին տուժողի գրասենյակ, որտեղ նրանց ներկայացնելու էր որպես մեծ քանակությամբ սև ադամանդներ գնելու նպատակով Հայաստանից ժամանակ հաճախորդների, ապա կոնկրետ գործարքի օրը՝ աշխատանքային օրվա վերջում, գրասենյակ էին այցելելու և ավազակային հարձակումը կատարելու Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը, իսկ Խ.Մելքոնյանը ապահովելու էր հափշտակված ադամանդները ստանալու, շամպույնների տարայի մեջ քողարկելու, ադամանդները խմբի անդամների ուղեբեռի մեջ տեղավորելու, հյուրանոցային համարը հանձնելու, և կազմակերպված խմբի անդամների հետ Դուբայի օդանավակայանում հանդիպելու գործը, որից հետո ընդհանուր ուղեբեռով խմբի անդամները վերադառնալու էին Հայաստան՝ բացառելով կամ նվազեցնելով ՄԱԷ իրավապահների կողմից բացահայտվելու և այդ երկրում քրեական պատասխանատվությունն ենթարկվելու հնարավորությունը։
2014թ. հունվարի 17-ին Սեմյոն Եդիգարյանը և Խոսրով Մելքոնյանը մեկնել են Միացյալ Արաբական Էմիրություններ, հանդիպել կազմակերպված խմբի ղեկավար Հովհաննես Մելքոնյանին, ստացել համապատասխան ցուցումներ և մինչև 2014թ. հունվարի 22-ը վերջինիս հետ բնակվել են նրա վարձակալած հյուրանոցային համարում։ Մինչև ավազակային հարձակման օրը Հ.Մելքոնյանը Վաիիհավ Սալոնկիի մոտ պատվիրել է մեծ քանակությամբ՝ 100 կարատ բնական սև ադամանդներ՝ պատճառաբանելով, թե իբր Հայաստանից գնորդներ են ժամանել, ովքեր մտադրություն ունեն 2014թ. հունվարի 22-ի երեկոյան այցելել գրասենյակ, ուսումնասիրել և գնել դրանք։ Խոսքերին արժանահավատություն տալու նպատակով Հ.Մելքոնյանը ավազակային հարձակմանը նախորդող օրերին նշված գրասենյակ է այցելել նաև Խոսրով Մելքոնյանի հետ, տուժող Վ.Սալոնկիի մոտ նրան ևս ներկայացրել որպես ադամանդների գնորդ։
2014թ. հունվարի 22-ին՝ ժամը 20։15-ին, գրեթե աշխատանքային օրվա վերջում, կազմակերպված խմբի ղեկավար Հովհաննես Մելքոնյանը և անդամ Սեմյոն Եդիգարյանը նախապես պատվիրած ադամանդները տեսնելու, ուսումնասիրելու և գնելու պատրվակով այցելել են <<Դեյրա>> թաղամասի ոսկու առևտրի կենտրոնի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան կոչվող շենքի թիվ 203 գրասենյակ, որտեղ Ս.Եդիգարյանը ներկայացվել է որպես ադամանդները գնող անձ, իրականացրել ստանձնած դերակատարությունը, իսկ Հ.Մելքոնյանը հանդես եկել այդ գործարքի միջնորդի դերում, որի հետևանքով տուժող Դհոնդիբա Սալոնկին, հայտնվելով բարեխիղճ մոլորության մեջ, աշխատասենյակի չհրկիզվող պահարանից հանել և ուսումնասիրության համար նրանց է ներկայացրել վաճառվող սև ադամանդներ։
Վերոնշյալ և գրասենյակում գտնվող այլ ադամանդները հափշտակելու նախնական հանցավոր դիտավորությունն իրականացնելով և պատեհ պահը՝ աշխատանքային օրվա վերջն օգտագործելով՝ կազմակերպված խմբի ղեկավար Հ.Մելքոնյանը և անդամ Ս.Եդիգարյանը հարձակում են գործել Վաիիհավ Դհոնդիբա Սալոնկիի վրա, նրա կյանքի ու առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` բռունցքներով հարվածել են նրա մարմնի տարբեր մասերին, քարշ տվել լոգարան, կպչուն ժապավենի օգտագործմամբ անշարժացրել նրան՝ առանձին-առանձին կապելով Վաիիհավ Սալոնկիի ձեռքերը և ոտքերը, ոտքերը կապելով նաև լվացարանի ոտնակին, ապա ձեռք բերելով գրասենյակում պահվող, տուժող <<Color Creations FZE>> պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 691.883.000 ՀՀ դրամին համարժեք 1.700.000 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ 6.800 կարատ տարբեր գույների ադամանդները, սահմանազանցմամբ կատարել են ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված, սակայն հարձակմանը չմասնակցող Խոսրով Մելքոնյանի դիտավորությամբ չընդգրկված այլ հանցագործության, այն է՝ տուժողին ապօրինաբար կյանքից զրկելու նպատակով Վաիիհավ Սալոնկիի գլխին են անցկացրել երկու պոլիէթիլենային փաթեթներ, որոնց եզրերն ամուր սեղմել և փաթեթավորել են կպչուն ժապավենով, այդ կերպ փակել թթվածնի հոսքը տուժողի շնչառական համակարգ, որի հետևանքով մեխանիկական շնչահեղձությունից տուժողը մահացել է, իսկ Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը ժամը 21։31-ին դեպքի վայրից դիմել են փախուստի՝ հափշտակված ադամանդները, նախապես մշակված ծրագրի համաձայն, փոխանցելով դրսում նրանց սպասող կազակերպված խմբի մյուս անդամին՝ Խոսրով Մելքոնյանին։ Վերջինս ընդամենը 9 րոպե անց՝ ժամը 21։40-ին վերադարձել է <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց, հափշտակված ադամանդյա քարերը մաքսանենգ ճանապարհով ՀՀ տեղափոխելու նպատակով լցրել է տարբեր տեսակի շամպույնների տարաների մեջ և դրանք տեղավորել Հովհաննես Մելքոնյանի ձեռքի ուղեբեռում՝ ճամփորդական ճամպրուկի մեջ, ապա իր և խմբի մյուս անդամների իրերը վերցնելով՝ ընդամենը ժամեր առաջ վարձած հյուրանոցային համարը ժամը 21։55-ին հանձնել և Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի հետ ի վերջո հանդիպել է Դուբայի միջազգային օդանավակայանում։
Իր հերթին Հովհաննես Մելքոնյանը վերոնշյալ դեպքից ժամեր անց իր, Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի համար գնել է դեպի Երևան առաջին իսկ չվերթի տոմսեր և կազմակերպված խմբի անդամները 2014թ. հունվարի 23-ին` ժամը 10։26-ին, Դուբայ-Երևան թիվ 715 չվերթով ժամանել են Հայաստանի Հանրապետություն, սակայն <<Զվարթնոց միջազգային օդանավակայանում>> Հովհաննես Մելքոնյանը բռնվել և վերջինիս ուղեբեռի՝ ճամփորդական պայուսակի զննությամբ շամպույնների 12 տարաների մեջ, օճառահեղուկով քողարկված վիճակում հայտնաբերվել և առգրավվել է հափշտակված բնական ադամանդների միայն մի մասը` 640.723.082 ՀՀ դրամ արժողությամբ 5.290.715 կարատը։
95. Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալներ Հովհաննես Մելքոնյանը, Սեմյոն Եդիգարյանը և Խոսրով Մելքոնյանը մեղավորությամբ կատարել են հանցագործություն, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ Հովհաննես Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը նախնական համաձայնությամբ՝ հանցագործություն, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով։ Վերջին արարքը թեև Հովհաննես Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը կատարել են նախնական համաձայնությամբ, սակայն դեպքի վայրում ավազակություն կատարելու ընթացքում ծագած դիտավարությամբ, հանցակից Խոսրով Մելքոնյանի սահմանազանցմամբ, քանի որ այն ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով ստեղծված խմբի կազմում գործած խմբի անդամների, այդ թվում` ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանի դիտավորության մեջ սպանության կատարումը ևս ընդգրկված լինելու վերաբերյալ բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։
96. Դեպքի վայրում ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի հանցավոր գործողությունների բնույթն ու տրամաբանությունը, դրանց հետևանքով առաջացած հանցագործության նյութական հետքերը համադրելու և քննվող դեպքերի իրական պատկերը մտովի վերականգնելու արդյունքներով՝ դատարանը պատճառաբանված կերպով փաստել է, որ շահադիտական դրդումներով և ավազակությամբ զուգորդված տուժողի սպանությունը Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը կատարել են սկսած ավազակային հարձակման ընթացքում, ինչի մասին են վկայում տուժողի մարմնին հայտնաբերված բազմաթիվ մարմնական վնասվածքները, նրան ձեռքերից և ոտքերից կպչուն ժապավենով կապկպելու և անշարժացնելու փաստը, որպիսի գործողությունները չէին կարող հաջորդել սպանությանը։ Սակայն, սպանությունն ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը կատարել են համատեղ` փոխադարձաբար օգնելով միմյանց և փոխլրացնելով մեկը մյուս գործողությունները, որի մասին է վկայում նրանց մարմիններին հայտնաբերված մարմնական վնասվածքները, դրանց պատճառման վաղեմությունը, դեպքի վայրում, այդ թվում՝ լոգարանում հայտնաբերված նրանց երկուսի արյան և մատնադրոշմային հետքերը, ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի հագուստի վրա հայտնաբերված տուժող Վ.Սալոնկիի արյան հետքերը։ Ավելին, վերջիններս դեպքի վայրից հեռացել են միաժամանակ՝ գիտակցելով պոլիէթիլենյանին տոպրակներով և կպչուն ժապավենով փաթեթավորված և միաժամանակ անշարժացված տուժողի մահվան անփուսափելիությունը, երկուսով նաև նախատեսել և ցանկացել են տուժողի մահը, այսինքն՝ գործել են նրան սպանելու ուղղակի դիտավորությամբ, ադամանդներին ավազակությամբ տիրանալու շահադիտական դրդումներում։
97. Դատաքննությամբ չի հիմնավորվել նաև, որ որպես սպանության գործիք օգտագործված երկու պոլիէթիլենային տոպրակները, որոնցով սեղմվել էր տուժող Վաիիհավ Սալոնկիի գլուխը, դեպքի վայր են բերվել հատկապես խմբի կազմում սպանությունն իրականացրած գործով ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի կողմից /ինչը կարող էր անուղղակիորեն վկայել կազմակերպված խմբի անդամների, այդ թվում` ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի կողմից տուժողին սպանելու` մինչև ավազակային հարձակման սկիզբը ծագած միասնական հանցավոր դիտավորության առկայության մասին/ և ոչ թե վերցվել են ադամանդների վաճառքի գրասենյակից /այդ վարկածը չի ստուգվել և հերքվել, այդ թվում՝ ՄԱԷ-ում իրականացված վարույթի ընթացքում/։ Ինչ վերաբերում շագանակագույն կպչուն ժապավենին, որը նույն գրասենյակ էր բերվել գործով ամբաստանյալների կողմից /դրա մասին է վկայում Հ.Մելքոնյանի ուղեբեռում նույն ապրանքանիշի և արտաքին տեսքի կպչուն ժապավենի հայտնաբերման փաստը, որն իրեն պատկանելու հանգամանքն ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանը Դատարանում չվիճարկեց/ և օգտագործվել էր տուժողի գլխին քաշված պոլիէթիլենային երկու տոպրակների եզրերը ամրացնելու նպատակով, ապա կպչուն ժապավենը նախևառաջ օգտագործվել է տուժողի ձեռքերը և ոտքերը միմյանց, իսկ ոտքերը նաև լվացարանի ոտնակին կապելու, այսինքն՝ նրան անշարժացնելու և այդ կերպ հափշտակության իրականացման ընթացքում տուժողի դիմադրությունը կասեցնելու նպատակով /տուժողի, ինչպես նաև ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի մարմիններին հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների բնույթը, տեղակայումը և պատճառման վաղեմությունը վկայում են տուժողի կողմից հարձակվողներին որոշակիորեն դիմադրելու վերաբերյալ/։
98. Վերոնշյալ դատողությունների լույսի ներքո, չփարատված կասկածներն հօգուտ ամբաստանյալների մեկնաբանելով՝ դատարանը հիմնավորված կերպով արձանագրել է, որ թեև տուժող Վ.Սալոնկիի սպանությունը ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանը և Ս.Եդիգարյանը կատարել են նախնական, սակայն հանցանքի կատարման վայրում ծագած հանցավոր համաձայնության շրջանակներում։ Նշված հետևության հանգելիս` դատարանը նաև հաշվի է առել այն, որ վերջիններս մինչև սպանությունը դեռևս ձեռք չէին բերել Դուբայից Երևան հերթական չվերթի ավիատոմսերը և ենթադրաբար չեն իմացել այդ թռիչքի ժամը /նախաքննությամբ և դատաքննությամբ նման ապացույց ևս ձեռք չի բերվել/, հետևաբար՝ <<տաք>> հետքերով բացահայտվելու և ՄԱԷ իրավապահների կողմից բռնվելու վտանգը չեզոքացնելու կամ նվազեցնելու, ադամանդներով հանդերձ Երևան մեկնելու շարժառիթով տուժողին սպանելու նախնական դիտավորության առկայության վարկածը թեև տեսականորեն կարող է գոյություն ունենալ, սակայն դատաքննությամբ չի հաստատվել։
98. Այսպիսով, սպանությունն ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված ամբաստանյալների, այդ թվում՝ ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի դիտավորության մեջ ընդգրկված լինելու, սպանության կատարման հնարավորության կամ անխուսափելիության մասին նախապես իրազեկված լինելու կամ ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանին և/կամ Ս.Եդիգարյանին այդ կապակցությամբ իր համաձայնությունը տալու վերաբերյալ ապացույցներ նախաքննության և դատաքննության արդյունքներով ձեռք չեն բերվել, տուժող Վ.Սալոնկիին դիտավորությամբ կյանքից ապօրինաբար զրկելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող վերոշարադրյալ գործողությունների կատարմանն ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանը անմիջականորեն չի մասնակցել, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 40-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավորության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուժով տուժողի սպանության համար քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա չէ։
100. Ինչ վերաբերվում է գործի քննությանը ոչ պատշաճ անձի կողմից կատարված լինելու վերաբերյալ պաշտպան Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ 2014թ. հունվարի 24-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչություն է մուտք եղել մաքսանենգության կապակցությամբ Հովհաննես Մելքոնյանի և մյուսների վերաբերյալ նախապատրաստված և ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչությունից նախաքննական վերոնշյալ մարմին ուղարկված նյութերը։
2014թ. հունվարի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչության 2-րդ բաժնում, բաժնի պետի տեղակալ Արման Կարապետյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 69100414 քրեական գործը` մաքսանենգությամբ Միացյալ Արաբական Էմիրություններից 1058.148 գրամ ադամանդներ ՀՀ տարածք տեղափոխելու դեպքի առթիվ, որը նույն որոշմամբ ընդունվել է վարույթ։
Նույն օրը առանձին որոշմամբ թիվ 69100414 քրեական գործով կազմվել է քննչական խումբ, խմբի ղեկավար է նշանակվել Արման Կարապետյանը, ով քրեական գործը նույն օրը կայացրած որոշմամբ ընդունել է վարույթ և նախաքննությունը շարունակել։
2014թ. փետրվարի 1-ին նախաքննական վերոնշյալ մարմին է մուտք եղել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի 2014թ. հունվարի 30-ի ցուցումը, որով 2014թ. հունվարի 24-ին հարուցված թիվ 69100414 քրեական գործի նախաքննության կատարումը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 53-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի և 190-րդ հոդվածի 10-րդ մասի համաձայն, հանձնարարվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությանը` <<նկատի ունենալով, որ գործով տվյալներ կան նաև մեղադրյալ Հ.Մելքոնյանի և մյուսների կողմից սպանություն կատարելու վերաբերյալ>>։
Այսպիսով, Դատարանը փաստում է, որ քրեական գործը ոչ պատշաճ մարմնի և քննիչի կողմից կատարվելու վերաբերյալ պաշտպան Կ.Հակոբյանի պատճառաբանություններն անհիմն են, չեն բխում ՀՀ քրեական դատավարության գործող իրավակարգավորումներից. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի ցուցումը ստանալու պահին քրեական գործը գտնվում էր այն հարուցած և նախաքննություն իրականացնող իրավասու պաշտոնատար անձի վարույթում, այդ ցուցումով վերահաստատվել էր նախաքննությունը տվյալ մարմնում շարունակելու անհրաժեշտությունը, հետևաբար` քրեական գործը վերստին վարույթ ընդունելու անհրաժեշտությունը և դատավարական օրենքի պահանջը բացակայում էր։
101. Անհիմն է նաև վերաքննիչ բողոքի այն պնդումը, թե <<… ՀՀ գլխավոր դատախազը խախտել է Հայաստանի Հանրապետության և Միացյալ Արաբական Էմիրությունների միջև <<Հանձնման մասին>> պայմանագրի պահանջները, իր պաշտպանյալի և այլոց նկատմամբ քրեական գործը հարուցել և քրեական հետապնդում է իրականացրել ապօրինի, քանի որ այդ պահին ՄԱԷ-ից քրեական գործի նյութերը դեռևս չէին ստացվել /այն ՀՀ իրավապահները ստացել են միայն 2014թ. դեկտեմբերի 15-ին/, որն անհրաժեշտ պայման էր քրեական հետապնդումը սկսելու համար>>: Մինչև ՄԱԷ-ից վարույթի փոխանցումը քրեական գործ հարուցելու և հետապնդում իրականացնելու վերաբերյալ պաշտպանի մեկնաբանությունները յուրովի են, այդ ժամանակահատվածում ՀՀ գլխավոր դատախազը գործել է միջազգային և ներպետական օրենքներով իրեն վերապահված լիազորությունների շրջանակներում։

II. Ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու, ինչպես նաև ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները խստացնելու մասով.
102. Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության արդյունքներով փաստել է, որ մեղադրող կողմն ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով մեղսագրած արարքը բավարար ապացուցողական զանգվածով չի ապացուցել, բացակայում են վերագրված այդ հանցագործությանն ամբաստանյալ Խոսրով Մելքոնյանի առնչությունը հաստատող ապացույցները։ Դատարանը նաև փաստել է, որ սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանն ենթակա է արդարացման՝ Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ շահադիտական դրդումներով և ավազակային հարձակմամբ զուգորդված սպանությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Դատարանը տվյալ մեղադրանքի համատեքստում նաև փաստել է, որ ամբաստանյալի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը, քանի որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել, որ նրան հաստատապես հայտնի էր կամ կարող է հայտնի լինել գործով ամբաստանյալներ Հովհաննես Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի կողմից սպանություն կատարելու մտադրության մասին։
Վերոնշյալ հետևությունների դատարանը հանգել է հետևյալ իրավական վերլուծությունների և դատողությունների արդյունքներով.
Այսպես, ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին սպանության համար առաջադրված մեղադրանքի և մեղադրական եզրակացության հիմքում մեղադրող կողմը դրել է նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցները՝
- <<Արարատբանկ>> ԲԲ ընկերությունից առգրավված և ապացույց ճանաչված բանկային գաղտնիք պարունակող տեղեկությունները, ըստ որի՝ Խոսրով Մելքոնյանը 2014թ. հունվարի 13-ին ժամը 13։24-ին <<Արարարտբանկ>> ԲԲԸ-ի Կենտրոն մասնաճյուղից ստացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, որը <<Մանիգրամ>> համակարգի միջոցով Միացյալ Արաբական Էմիրություններից նրան է փոխանցել Հովհաննես Մելքոնյանը։
- Խոսրով Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին տրամադրված և որպես ապացույց ճանաչված՝ Միացյալ Արաբական Էմիրություններ մուտքի վիզաները, համաձայն որոնց՝ Խոսրով Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին Միացյալ Արաբական Էմիրություններ մուտք գործելու թույլտվություն է տրվել 16.01.2014թ. մինչև 16.03.2014թ. ժամանակահատվածի համար։
- Վկա Լիդա Աղասի Հարությունյանի ցուցմունքը. Վերջինս հայտնել էր, որ 2013թ. հունվար ամսից աշխատում է <<Հայք ավիա ավիաընկերություն>> ՓԲ ընկերությունում որպես տուրիզմի գծով մենեջեր։ 2014թ. հունվար ամսին, օրը կոնկրետ չի հիշում, Միացյալ Արաբական Էմիրությունների մուտքի վիզա ստանալու նպատակով իրենց կազմակերպությանն են դիմել Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը, խոսակցությունն իր հետ վարել է Խոսրով Մելքոնյանը։ Նրանք չեն ցանկացել հյուրանոց ամրագրել, դիմավորման ծառայություն նույնպես չեն պատվիրել, պատվիրել են միայն վիզա և ինքնաթիռի տոմս։ Երկուսի վիզայի համար էլ վճարումը կատարել է Խոսրով Մելքոնյանը` կանխիկ եղանակով։ Խոսրով Մելքոնյանի և Սեմյոն Եդիգարյանի Միացյալ Արաբական Էմիրությունների մուտքի վիզան բացվել է 2014թ հունվարի 16-ից, նրանք Դուբայ մեկնել են հունվարի 17-ին, իսկ իրենց դիմել էին դրանից մի քանի օր առաջ։ Վիզան բացելուց հետո Խոսրով Մելքոնյանը և Սեմյոն Եդիգարյանը մոտեցել են ավիատոմսերի վաճառքի գծով աշխատակցին, որտեղ էլ կատարել են ավիատոմսերի համար վճարումները և ստացել են ավիատոմսերը։
- ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ից ստացված և ապացույց ճանաչված ՍԷԿՏ համակարգում առկա տվյալները, համաձայն որոնց՝ Հովհաննես Մելքոնյանը 18.12.2013թ.` ժամը 02։23։18-ին, <<Զվարթնոց>> օդանավակայանից մեկնել է թիվ FZ 718 չվերթով և վերադարձել է 23.01.2014թ.` ժամը 10։47։29 թիվ FZ 715 չվերթով։ Խոսրով Մելքոնյանը` 17.01.2014թ.` ժամը 10։25։29-ին, <<Զվարթնոց օդանավակայանից>> մեկնել է թիվ G 242 չվերթով և վերադարձել է 23.01.2014թ.` ժամը 10։42։16 թիվ FZ 715 չվերթով։ Սեմյոն Եդիգարյանը` 17.01.2014թ.` ժամը 10։26։50-ին, <<Զվարթնոց>> օդանավակայանից մեկնել է թիվ G 242 չվերթով և վերադարձել է 23.01.2014թ.` ժամը 10։42։29 թիվ FZ 715 չվերթով։
- Ապացույց ճանաչված <<Էստալատ>> բջջային օպերատորին հասցեագրված դիմումները, ըստ որոնց՝ Դուբայում գործող վերոնշյալ բջջային օպերատորի կողմից Հովհաննես Մելքոնյանին տրամադրվել է 0569358432 բջջային հեռախոսահամարը, իսկ Խոսրով Մելքոնյանին՝ 0569358434 հեռախոսահամարը։
- Լրացուցիչ մատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ոսկու Շուկայի Մուհամմադ Իբրահիմ Բին Դուխան շենքի երկրորդ հարկի 203 գրասենյակում տեղի ունեցած դիտավորյալ սպանության և կողոպուտին վերաբերող դեպքի վայրից վերցված մատնահետքերից թիվ 50 հետքը /վերցվել է աշխատասենյակի սեղանի վրա գտնվող սուրճի բաժակի վրայից/ համընկել է մեղադրյալ Խոսրով Մելքոնյանի աջ բթամատի հետքի հետ։
- Տեսախցիկների տեսաձայնագրությունը պարունակող թվային կրիչը /ճանաչել է որպես ապացույց/ և տեսախցիկների զննության արձանագրությունը, համաձայն որոնց՝ հանցագործությունը կատարելուց հետո Խոսրով Մելքոնյանը 21։40-ին միայնակ մտել է <<Ֆլորիդա>> հյուրանոց` ձեռքին ունենալով սպիտակ միջին չափի պայուսակ և ժամը 21։55-ին դուրս է եկել, կատարել է հյուրանոցից դուրս գրվելու ողջ գործընթացները` իր հետ տանելով միջին չափերի 2 պայուսակ։
- Տուժողի ներկայացուցիչ Ռահուլ Ռաջենդրա Կառնավատի ցուցմունքը. Վերջինս, որպես ադամանդների սեփականատեր, կարծիք էր հայտնել, որ տուժող Վաիիհավ Սալոնկին սպանել և ադամանդները հափշտակել են ազգությամբ հայեր, քանի որ հանցագործության օրը Վաիիհավը նախապես զանգահարել էր իր հորը. տեղեկացրել, որ երեկոյան այդ երկրից մարդիկ են այցելելու աշխատասենյակ` 100 կարատ սև ադամանդ գնելու նպատակով, տեղեկացրել, որ պատրաստվում է նրանց 1 կարատը վաճառել 80 ԱՄՆ դոլարով։
Դատաքննությամբ պարզվել է նաև, որ քննվող սպանության դեպքին ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի առնչության վերաբերյալ որևէ ցուցմունքներ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ինչպես ամբաստանյալ Հովհաննես Մելքոնյանը և Խոսրով Մելքոնյանը, այնպես էլ ամբաստանյալ Սեմյոն Եդիգարյանը չեն տվել /վերջինս նախաքննության և դատաքննության ընթացքում օգտվել է լռելու իրավունքից/։
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցի՝ դատաբժշկական փորձաքննության 2014թ. փետրվարի 1-ի թիվ 189 եզրակացության համաձայն /մեղադրական եզրակացությունում վկայակոչված չէ՝ հավանաբար ապացուցողական արժեք չներկայացնելու պատճառով/` Խոսրով Մելքոնյանի ստացված մարմնական վնասվածքները` ձախ սրունքի միջին երրորդականի առաջային մակերեսի քերծվածքի ձևով հասցվել է բութ առարկայով, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։ Ելնելով վնասվածքի բնույթից` վերջինս հին է և չի համապատասխանում քննվող դեպքի ժամանակահատվածին։
Այսպիսով, տուժողի սպանության համար ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը մեղադրող կողմը հաստատված է համարել գլխավորապես` գրասենյակի աշխատասեղանի սուրճի բաժակի վրա հայտնաբերված Խ.Մելքոնյանի միակ մատնահետքի հիման վրա։ Նշված մատնահետքի առկայությունը, ինչպես նաև ավազակային հարձակում կատարելու համար ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի ներգրավված լինելու փաստը հաշվի առնելով՝ մեղադրող կողմը փաստել է, որ <<Խոսրով և Հովհաննես Մելքոնյանները, միմյանց միջև նախապես կատարված դերաբաշխման համաձայն, թիվ 203 գրասենյակում հանդիպել են Վաիիհավ Սալոնկիի հետ՝ նպատակ ունենալով պատվիրել և հանցանքի կատարման օրն ադամանդների հնարավորինս մեծ խմբաքանակ կենտրոնացնել այդտեղ, այն է՝ պայմանավորվել են, որ 2014թ. հունվարի 22-ի երեկոյան կկատարեն դրանց առք ու վաճառքի գործարքը>>։
Մինչդեռ, ի տարբերություն մյուս երկու ամբաստանյալների, ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանը քննվող դեպքի օրը սպանության դեպքի վայրում / գրասենյակում/ առհասարակ չի եղել, ինչն արձանագրվել է տուժողի գրասենյակ տանող ուղին հսկող տեսախցիկների տեսաձայնագրություններով /համաձայն որպես ապացույց ճանաչված և գործի կցված` տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների և դրանց զննության զեկույցի/, որոնցով ֆիքսվել է բացառապես ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի մուտքը քննվող դեպքի վայր և ելքն այդտեղից /տեսաձայնագրությունները Դատարանում զննվել և հետազոտվել են/։ Քննվող դեպքի վայրի մատակայքում ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանից և Ս.Եդիգարյանից հափշտակված ադամանդները վերցնելը հիմնավորում է ավազակային հարձակմանը Խ.Մելքոնյանի մասնակցելու փաստը / ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով ստեղծված կազմակերպված խմբի կազմում ստանձնած դերակատարությանը համապատասխան/ և ոչ ավելին։
Դատակոչված վկան` Աբդուլլահ Աբդուրահման Բոկար Մալաբարիին /Դատարանը հետազոտած այդ ապացույցը ճանաչել է որպես անթույլատրելի ապացույց/, ով դեպքի օրը՝ 2014թ. հունվարի 22-ին` ժամը 20։30-ին, իսկ վկա Մոհամմեդ Ալի Իբրահիմին՝ նույն օրվա ժամը 20։50-ին, ապա 21.05-ին սուրճ մատուցելու նպատակով եղել են վերոնշյալ գրասենյակում, նկարագրել և ճանաչել են Հովհաննես Մելքոնյանին և Սեմյոն Եդիգարյանին։ Դատարանը փաստել է, որ հիմքեր չկան անարժանահավատ համարելու լրացուցիչ դատամատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությունը /փաստարկները սույն դատական ակտով ներկայացվել են/, այդ թվում՝ Խ.Մելքոնյանի վերաբերյալ հետևությունը, սակայն քննվող դեպքին նախորդող օրերից մեկի ժամանակ վերոնշյալ գրասենյակում գտնվելը վերոնշյալ սպանությանն ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի առնչությունը հաստատող բավարար և հիմնավոր փաստարկ չէ։ Այն հանդիսանում է կազմակերպված խմբի կազմում ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով այդ խմբի անդամ Խ.Մելքոնյանի ստանձնած և իրականացրած դերակատարության էդիզոդիկ դրսևորում։ Դատարանն արձանագրում է նաև, որ ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի կողմից վերոնշյալ մատնահետքի հայտնաբերման հանգամանքի վերաբերյալ ողջամիտ պարզաբանում չտալը, այդ կապակցությամբ լռելու իրավունքից օգտվելը, նույնիսկ պաշտպանական ոչ ճիշտ մարտավարություն ընտրելը՝ վերագրված սպանության կատարմանը նրա առնչությունը հիմնավորող բավարար ապացուցողական զանգվածի բացակայության պայմաններում, չի կարող օգտագործվել ի վնաս ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի և նրա համար առաջացնել անբարենպաստ հետևանքներ։
103. Բացի այդ, ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում մեղադրող կողմը դրել է հետևյալ փաստարկները՝ Սեմյոն Եդիգարյանի հետ նույն ինքնաթիռով` Հովհաննես Մելքոնյանի կանչով և ֆինանսավորմամբ Երևանից Դուբայ մեկնելու հանգամանքը, ինչպես նաև՝ Երևան վերադառնալուց առաջ բնական ադամանդները հանցակինցներից վերցնելը, դրանցով և շամպույնների տարաների պարունակությամբ սպիտակ տոպրակով միայնակ հյուրանոց մուտք գործելը, հյուրանոցային համարում ճամպրուկները դասավորելը, շամպույնների տարաների մեջ ադամանդները թաքցնելը, հյուրանոցային համարը հանձնելը և բոլոր ամբաստանյալների ուղեբեռն ի վերջո օդանավակայան հասցնելը և նրանց հանձնելը՝ հաշվի առնելով, որ <<Զվարթնոց միջազգային օդանավակայանում>> Հովհաննես Մելքոնյանի ձեռքի ուղեբեռ-ճամպրուկից շամպույնների տարաների մեջ է հայտնաբերվել օճառահեղուկով քողարկված ադամանդները։ Մեղադրող կողմը որպես հիմք է ընդունել նաև այն, որ կազմակերպված խմբի անդամները Դուբայում բջջային հեռախոսահամարներ են ունեցել, որոնք հաշվառվել և շահագործվել են Հովհաննես և Խոսրով Մելքոնյանների կողմից, սակայն ենթադրություններից բացի, բացակայում է որևէ փաստ կամ դատողություն առ այն, թե վերոնշյալ հեռախոսահամարներն արդյոք օգտագործվել են սպանությունը ծրագրավորելու և իրականացնելու համար։
Վերոշարադրյալներ հանգամանքները դատարանի համոզմամբ կազմակերպված խմբի կազմում ավազակային հարձակում կատարելու փաստը և դրան նաև ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի մասնակցությունը հիմնավորող փաստարկներ են և ոչ ավելին։
Մինչդեռ, ինչպես արդեն փաստվեց, ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանը քննվող դեպքի օրն սպանության դեպքի վայրում` գրասենյակում առհասարակ չի եղել, իսկ սպանությունն ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի կողմից խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ կատարվելու վերաբերյալ հետևության Դատարանը, հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը կազմող հատկանիշների վերաբերյալ սուղ փաստական տվյալների առկայության պայմաններում, հանգել է տուժողի սպանության իրականացման ընթացքում խմբի անդամներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի գործողությունների և դրանց հետևանքների վերլուծության և համադրման արդյունքներով, քանի որ ողջ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներից գեթ մեկը չի ընդունել սպանությունը կատարելու միասնական դիտավորության առկայությունը, այն իրականացնելու համար նախապես համախմբվելու հանգամանքը։
104. Ինքնին և այլ ապացույցների հետ համադրությամբ ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին սպանության համար առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող բավարար փաստական տվյալներ չի բովանդակում նաև տուժողի ներկայացուցիչ Ռահուլ Ռաջենդրա Կառնավատի ցուցմունքը, որի համաձայն` հանցագործության օրը տուժող Վաիիհավը նախապես զանգահարել էր իր հորը. տեղեկացրել, որ երեկոյան Հայաստանից հայեր են այցելելու աշխատասենյակ` 100 կարատ սև ադամանդ գնելու նպատակով։ Նշված ցուցմունքից հնարավոր չէ եզրակացնել, որ խոսքը գնում է աշխատասենյակ այցելող ազգությամբ հայ նաև երրորդ անձի` Խոսրով Մելքոնյանի մասին, թեև քննվող դեպքի օրը վերջինիս մուտքն ու ելքը տուժողի աշխատասենյակ հերքվել էր ինչպես օբյեկտիվ ֆիքսման սարքերով, այնպես էլ այդ աշխատասենյակ սուրճ մատուցած, գործով որպես վկա հարցաքննված անձանց ցուցմունքներով։
105. Նման պայմաններում մեղադրող կողմն ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին մեղսագրել է կազմակերպված խմբի կազմում սպանության կատարում, ինչն իրականացվել է բացառապես չփարատված կասկածների և ենթադրությունների հիման վրա։ Դատարանը փաստել է, որ եթե անգամ վերոնշյալ ապացուցողական զանգվածը բավարար էր ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին մինչդատական վարույթի ընթացքում մեղադրանք առաջադրելու և նրան նաև այդ հոդվածով դատի տալու միջնորդությամբ գործը դատարան ուղարկելու համար, ապա ներկայում այդ մեղադրանքով մեղադրող դատավճիռ կայացնելու և նրան դատապարտելու համար բավարար չէ։
106. Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանների համար նույնանման փաստական հանգամանքներով այլ գործի քննության ժամանակ։
107. Արարատ Ավագյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ սահմանվել է հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության չափանիշները։
Այսպես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ <</…/ 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` <<Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1/ դեպքը և հանգամանքները /կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2/ կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3/ հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4/ անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5/ քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6/ այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ <<Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1- 4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում /.../ 3/ այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները>>։
<<Ապացույցների բավարարություն>> հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով <<ապացուցման առարկա>> և <<ապացույցների բավարարություն>> հասկացությունները, նշել է. <</…/ եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարըի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարըերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վերոնշյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ <<ապացույցների բավարարությունը>> որոշելու չափանիշներն են.
1/ անմեղության կանխավարկածը,
2/ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3/ դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. <</…/ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը /…/>> /տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013թ. մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը/։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ /Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ/։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ /հիմնավոր/ կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ <</…/ ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ /…/>> /տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը/։
Այսպիսով, <<ներքին համոզմունքը>> սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ /սուբյեկտիվ բնույթ/։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը /օբյեկտիվ բնույթ/։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր՝ անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց` ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցներն ենթակա են գնահատման։
Վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշման համաձայն` ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս/,
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա/ ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները /օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա/,
բ/ ապացույցի ձևավորման հանգամանքները /օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն/,
գ/ ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ/ ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե/ նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով /սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը/։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքն ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ <<Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>։
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</…/ Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։
/…./ Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար՝ դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
/…/ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել է <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում /տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի /Salov v. Ukraine/ 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի /Boldea v. Romania/ 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի /Gradinar v. Moldova/ 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02/>> /տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը/։
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ/։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը։
Վերոնշյալ իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց։ Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. <<Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով /…/։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1/ գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2/ եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3/ այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում>> /տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը/։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների /ապացույցների/ այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան /խիստ ցածր/։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Սույն դատական ակտում շարադրված ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի կողմից տուժող Վ.Սալոնկիի սպանությանն ուղղակի կամ անուղղակի առնչությունը։
108. Դատարանը հիմնավորված կերպով փաստել է, որ մեղադրական եզրակացությունում վկայակոչված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի մեղավորությունը սպանության մեղադրանքում փաստելու և ապացուցված համարելու համար։ Դատաքննությամբ հետազոտված վերաբերելի, թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համակցությունը բավարար չէ սպանության մեղադրանքով ամբաստանվող Խ.Մելքոնյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անաչառ դիտորդի մոտ ձևավորելու հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան համոզվածություն առ այն, որ տուժողի սպանությունը ևս ընդգրկված է եղել ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանի դիտավորությամբ, վերջինս կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով նրան վերագրված հանցավոր արարքը կամ օժանդակել դրա կատարմանը։ Դատաքննության ընթացքում հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքները թույլ չեն տալիս պարզել վերոնշյալ հանգամանքներն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ, այդ հանգամանքների ապացուցվածությունը ողջամտորեն կասկած է հարուցում։
Այսպիսով, Դատարանը փաստել է, որ բացակայում են ամբաստանյալ Խ.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ բավարար ապացույցները, որպիսի պայմաններում նրա մեղավորության փաստումը կհանգեցնի անմեղության կանխավարկածի, ապացույցները գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 25-րդ, 127-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջների խախտման։
109. Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները խստացնելու, վերջիններիս նկատմամբ ցմահ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու վերաբերյալ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին, ապա դրանք հիմնավորված են, սակայն վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի է առել վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է ամուսնացած, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությունը, բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, որպես պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել կազմակերպված խմբի կազմում առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հափշտակելիս առանձնապես ակտիվ դերը՝ հաշվի առնելով այն, որ նա է ստեղծել կազմակերպված խումբը, ղեկավարել ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով ստեղծած այդ խմբի աշխատանքները, նախապես ընտրել թիրախին, ծրագրավորել հարձակումը, ավազակային հարձակումն իրականացնելու համար կազմակերպել խմբի անդամի ժամանում Դուբայ քաղաք, կատարել խմբի անդամների դերաբաշխում, տուժողին մոլորության մեջ գցելու եղանակով ընտրել հարձակումն իրականացնելու՝ հնարավորինս շատ ադամանդների հափշտակելու հարմար օրն ու ժամը, ապահովել գողոնով հանդերձ խմբի անդամների անվնաս փախուստը Դուբայից:
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, խնամքին երկրորդ խմբի հաշմանդամ հոր առկայությունը, վատառողջ լինելը, որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
110. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
2. Արգելվում է անձին երկրորդ անգամ դատապարտել նույն հանցագործության համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ է նախատեսվում ազատազրկում՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով պատիժ է նախատեսվում ազատազրկում՝ տասներկուսից քսան տարի ժամկետով, կամ ցմահ ազատազրկում:
111. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն`
<<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:
112. Վճռաբեկ դատարանը Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009թ. փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<…14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը: /տե´ս Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-15-րդ կետերը/:
Նարեկ Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</.../ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը կարող է փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը, եթե այն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով։
/…/ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1/ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2/ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3/ առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք/ներ/ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։
/…/ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս վերոնշյալ պահանջների չպահպանման վերաբերյալ վերաքննիչ դատարանի հետևությունները պետք է լինեն պատճառաբանված։ Այլ կերպ ասած՝ պատիժն ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը փոփոխելիս վերաքննիչ դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե պատժի նշանակման հատկապես որ սկզբունքը կամ սկզբունքները չեն պահպանվել, հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որ հանգամանքները հաշվի չեն առնվել, և արդյոք այդ հանգամանքները հաշվի չառնելն է հանգեցրել անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման։ Այսինքն` եթե վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, պետք է պատճառաբանի, թե ինչում է արտահայտվել պատժի խստության կամ մեղմության ակնհայտությունը>> /տե՛ս Նարեկ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 24-րդ կետը/։
113. Սույն որոշման 110-112-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն որոշման 109-րդ կետում մեջբերված և վերլուծված փաստական հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով պատիժներ նշանակելիս, առաջին ատյանի դատարանն արձանագրելով վերջիններիս անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբողջությամբ չի բացահայտել և հաշվի չի առել կատարված արարքների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը`այն, որ սպանությունը կատարվել է շահադիտական դրդումներով և ավազակությամբ զուգորդված, այնուհետև`ավազակային հարձակմամբ հափշտակվել է գույքի առանձնապես խոշոր չափը բազմակիորեն գերազանցող գույք` 691.883.000 ՀՀ դրամին համարժեք 1.700.000 ԱՄՆ դոլլարի արժողության 6.800 կարատ տարբեր գույնի ադամանդներ, որի արդյունքում ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժներ:
114. Վերոգրյալներից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժներն անարդարացի են` ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չեն համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալների անձին, ինչը հիմք է դատավճիռը պատժի մասով փոփոխելու և ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով նշանակված պատիժները խստացնելու համար` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:
Միևնույն ժամանակ, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ սույն գործով բացակայում են ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով նախատեսված` ցմահ ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն չափը նշանակելու հիմքերը:
115. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները խստացնելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
116. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի, Կ.Հակոբյանի և գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի և Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն և դատավճիռը փոփոխել ամբաստանյալներ Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժներ նշանակելիս դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում` վերջիններիս նկատմամբ նշանակելով ակնհայտ մեղմ պատիժներ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ և 399-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի և Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
2. Գործով մեղադրող, ՀՀ Գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
3. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017թ. հունվարի 26-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի մեղադրանքի Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Սեմյոն Հարությունի Եդիգարյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և Խոսրով Ժիրայրի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ, 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` փոփոխել Հ.Մելքոնյանի և Ս.Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով.
4. Հովհաննես Մյասնիկի Մելքոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման 15/տասնհինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով` ազատազրկման 20 /քսան/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժները լրիվ գումարելով` Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 25 /քսանհինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով։
Սեմյոն Հարությունի Եդիգարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման 15/տասնհինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ և 8-րդ կետերով` ազատազրկման 20 /քսան/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժները մասնակիորեն, իսկ լրացուցիչ պատիժները լրիվ գումարելով` Հ.Մելքոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 25 /քսանհինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի բռնագրավմամբ՝ 230.627.667 /երկու հարյուր երեսուն միլիոն վեց հարյուր քսանյոթ հազար վեց հարյուր վաթսունյոթ/ ՀՀ դրամի չափով։
5. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
6. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ

Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ