ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵԿԴ/0107/01/15

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
դատախազ` Վ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
պաշտպաններ` Հ.ԲԱԲԱՅԱՆԻ
Վ.ԱՐՄԵՆԱԿՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ` Վ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

2016 թվականի մարտի 29-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի և ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.15103014 քրեական գործը հարուցվել է 2014թ. հունիսի 07-ին` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննաչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Նազայանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործություների հատկանիշներով:
2. 2014 թվականի հունիսի 07-ին Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանը ձերբակալվել է:
3. 2014 թվականի հունիսի 10-ի որոշմամբ Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
4. 2014 թվականի հունիսի 23-ի որոշմամբ Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5. 2014 թվականի հունիսի 25-ին Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
6. 2014 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Վահե Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ ու 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
7. 2015 թվականի հունվարի 16-ին Անդրանիկ Մարտիրոսյանը հայտնաբերվել է և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
8. 2015 թվականի ապրիլի 09-ին Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ ու 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
9. 2015 թվականի ապրիլի 09-ին որոշում է կայացվել հ.15103014 քրեական գործով մեղադրյալներ Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի մասով քրեական գործից գործ անջատելու, այն առանձին վարույթում առանձնացնելու մասին, որին շնորհվել է 90150615 համարը:
10. 2015 թվականի ապրիլի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
11. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան) 2015թ. նոյեմբերի 16-ի դատավճռով`
1. Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով։
Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հունիսի 07-ից։
2. Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով։
Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2015թ. հունվարի 15-ից։
Վճռվել է քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ փայտյա սպորտային ծեծանակը, տուժողներ Վահագն Պռոշյանի, Արսեն Աղասարյանի, Արթուր Ավետիսյանի և ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանի հագուստները՝ ոչնչացնել, իսկ փայտի երկու կտորներն ուղարկել ՀՀ քննչական կոմիտեի զինվորական քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչություն, հիշյալ վարչության վարությում քննվող թիվ 15103014 քրեական գործին կցելու և օրենքով սահմանված կարգով հետագա ընթացքը լուծելու համար։
Վճռվել է նաև Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանից և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանից համապարտության կարգով հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 542.020 (հինգ հարյուր քառասուներկու հազար քսան) ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախսեր։
12. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 16-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանը և ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանը:
13. Պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները, Վերաքննիչ դատարանի 25.12.2015թ. որոշմամբ, ընդունվել են վարույթ, և գործը նշանակվել է քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2015թ. հունվարի 13-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
14. Նախաքննության մարմնի կողմից Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ ու 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2014թ.-ի հունիսի 7-ին, ժամը 00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 41/2 հասցեում գտնվող «Կալիենտե» պարային ակումբի հարակից տարածքում, մի խումբ անձանց՝ իր հորեղբոր որդի Անդրանիկ Մարտիրոսյանի և քրեական գործի նախաքննությամբ դեռևս ինքնությունները չպարզված ևս երկու այլ անձանց հետ կատարել է խուլիգանություն, այն է՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, խուլիգանական դրդումներով՝ անտեսելով առաջացած տարաձայնության արդեն իսկ հարթված լինելու հանգամանքը, 10-15 րոպե տևողությամբ վիճաբանել է պարային ակումբի այցելուներ Վազգեն Հարությունյանի, Արմեն Գասպարյանի և Արսեն Աղասարյանի հետ, բարձր գոռգռոցներով խանգարել է ներկաների հանգիստը, խաթարել «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը, ապա իր Վազ 2121 մակնիշի 34 MP 284 հ/հ ավտոմեքենայից վերցնելով սպորտային ծեծանակը, նկարագրված խուլիգանական գործողությունները շարունակել է որպես զենք օգտագործվող նշված առարկայի գործադրմամր, կռվելով խմբի կազմում ծեծանակով հարվածել է ինչպես նշված անձանց, այնպես էլ ընկերներին օգնության հասած, խուլիգանական գործողությունները խափանող Վահագն Պռոշյանին և նրանց մյուս ընկեր Արթուր Ավետիսյանին՝ վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով՝ ճակատոսկրի կոտրվածքի և այլ վնասվածքների ձևով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, իսկ Արմեն Գասպարյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով։
Այնուհետև Վահե Մարտիրոսյանը, շարունակելով հասարակական կարգի կոպիտ խախտում հանդիսացող և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտող իր գործողությունները, սպորտային ծեծանակը ձեռքին սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, հետապնդել է՝ Տերյան փողոցով դեպի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկը փախչող Արթուր Ավետիսյանին և նշված հատվածում բռնվել ու բերման է ենթարկվել ոստիկանության ծառայողների կողմից։
Նախաքննության մարմնի կողմից Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ ու 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2014թ.-ի հունիսի 7-ին, ժամը 00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 41/2 հասցեում գտնվող «Կալիենտե» պարային ակումբի հարակից տարածքում, մի խումբ անձանց՝ իր հորեղբոր որդի Վահե Մարտիրոսյանի և քրեական գործի նախաքննությամբ ինքնությունները չպարզված երկու այլ անձանց հետ որպես զենք օգտագործվող դանակի գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն, այն է՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, խուլիգանական դրդումներով՝ անտեսելով առաջացած տարաձայնության արդեն իսկ հարթված լինելու հանգամանքը, կռվի մեջ է մտել և շուրջ 10-15 րոպե խմբի կազմում կռվել է պարային ակումբի այցելուներ Վազզեն Հարությունյանի, Արմեն Գասպարյանի և Արսեն Ադասարյանի, ինչպես նաև ընկերներին օգնության հասած, խուլիգանական գործողությունները խափանող Վահագն Պռոշյանի և Արթուր Ավետիսյանի հետ, որի ընթացքում բարձր գոռգոոցներով խանգարել է ներկաների հանգիստը, խաթարել «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը, դանակով հարվածներ է հասցրել Ա.Ավետիսյանին՝ վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճատելով կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի թափանցող և չթափանցող վնասվածքների ձևով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, իսկ Վ.Մարտիրոսյանն այդ ընթացքում Ա.Ավետիսյանին հարվածել է սպորտային ծեծանակով և նրա առողջությանը նույնպես պատճառել ծանր վնաս։
Այնուհետև, Ա.Մարտիրոսյանը, շարունակելով հասարակական կարգի կոպիտ խախտում հանդիսացող և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք արտահայտող իր գործողությունները դանակը ձեռքին հայհոյանքներ տալով, հետապնդել է Տերյան փողոցով դեպի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկը փախչող Ա.Ավետիսյանին ու նշված հատվածում ոստիկանության ծառայողների նկատելով՝ դիմել փախուստի:
15. Առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) [Դ]ատարանն արձանագրում է, որ Վահե Մարտիրոսյանը և Անդրանիկ Մարտիրոսյանը, կատարել են հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։ (…)»:

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
16. Բողոք բերած անձը` ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կայացրած դատական ակտով թույլ են տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի: Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ,18-րդ, 23-րդ և 25-րդ հոդվածներով սահմանված մի շարք սկզբունքներ, ինչն իր հերթին հանգեցրել է նյութական իրավունքի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ, 64-րդ հոդվածների) խախտման՝ քրեական օրենքի սխալ կիրառմամբ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ խիստ պատիժ։ Այդ խախտումներն ամբաստանյալի համար կարող են առաջացնել ծանր հետևանքներ:
Ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում.
«Մեղադրանքի կողմը, իսկ դատավճիռ կայացնելիս նաև Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էր մեղադրանքում շարադրված յուրաքանչյուր հանգամանք հիմնավորել պատշաճ ապացույցներով։ Այսպես.
Մեղադրանքի որոշման համաձայն «...Անդրանիկ Մարտիրոսյանի և քրեական գործի նախաքննությամբ դեռևս ինքնություններր չպարզված ևս երկու այլ անձանց հետ կատարել է խուլիգանություն, այն է՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, խուլիգանական դրդումներով՝ անտեսելով առաջացած տարաձայնության արդեն իսկ հարթված լինելու հանգամանքը, 10-15 րոպե տևողությամբ վիճաբանել է պարային ակումբի այցելուներ Վազզեն Հարությունյանի, Արմեն Գասպարյանի և Արսեն Աղասարյանի հետ, բարձր գոռգոռոցներով խանգարել է ներկաների հանգիստը, խաթարել «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը, …»:
Այս պարբերությունից հետևում է, որ Վ.Մարտիրոսյանդ կատարել է խուլիգանություն, ապա քննիչը պարզաբանել է, թե ինչում է դա արտահայտվել և օգտագործել է «այն է» բացահայտիչը, որից հետո նշել է «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, խուլիգանական դրդումներով՝ անտեսելով առաջացած տարաձայնության արդեն իսկ հարթված լինելու հանգամանքը, վիճաբանել է պարային ակումբի այցելուներ Վագգեն Հարությունյանի, Արմեն Գասպարյանի և Արսեն Աղասարյանի հետ, բարձր գոռգոռոցներով խանգարել է ներկաների հանգիստը, խաթարել «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը»։ Այս ձևակերպումից հետևում է, որ Վ.Մարտիրոսյանը խուլիգանական դրդումներով խուլիգանություն է կատարել, ինչը լիովին իմաստազուրկ է խուլիգանության հանցակազմի դեպքում։ Բացի այդ, այս ձևակերպումից անհայտ է, թե ինչն է եղել վիճաբանելու, առավել ևս խուլիգանություն կատարելու պատճառը կամ շարժառիթը, դրա հետ միաժամանակ նշվել է՝ անտեսելով առաջացած տարաձայնության արդեն իսկ հարթված լինելու հանգամանքը, սակայն որոշումից անհասկանալի է խոսքը ինչ տարաձայնության, ում միջև առաջացած տարաձայնության մասին, ով էր այն հարթել, ում հետ էր հարթել և այլն։ Այժմ անդրադառնամ խուլիգանության ենթադրյալ հանցակազմին, մասնավորապես մեղադրանքի որոշմամբ նշվել է, որ Վ.Մարտիրոսյանը բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, բարձր գոռգռոցներով խանգարել է ներկաների հանգիստը, խաթարել «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը։ Գործի ոչ նախաքննության և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում այդպես էլ չպարզվեց, թե ինչում է արտահայտվել հասարակական կարգը, ովքեր են այն ներկաները, որոնց հանգիստտ իր գոռգոռոցներով խանգարել է Վ.Մարտիրոսյանը, ինչպես է խաթարել «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը, ինչում է դա արտահայտվել։
Մեդադրանքում առկա է նաև հետևյալ ձևակերպումը. «կռվելով խմբի կազմում ծեծանակով հարվածել է ինչպես նշված անձանց (խոսքը Վազզեն Հարությունյանի, Արմեն Գասպարյանի և Արսեն Աղասարյանի մասին է), այնպես էլ ընկերներին օգնության հասած, խուլիգանական գործողությունները խափանող Վահագն Պռոշյանին և նրանց մյուս ընկեր Արթուր Ավետիսյանին՝ վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով՝ ճակատոսկրի կոտրվածքի և այլ վնասվածքների ձևով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, իսկ Արմեն Գասպարյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով»։ Այս ձևակերպումից հետևում է, որ Վ.Մարտիրոսյանը ծեծանակով հարվածել է Վազզեն Հարությունյանին, Վահագն Պռոշյանին և Արսեն Աղասարյանին, սակայն հետևանքի մասով, այն է՝ վերջիններիս ստացած մարմնական վնասվածքների մասով որևէ նշում մեղադրանքի որոշման մեջ չկա։ Այսինքն, ստացվում է, որ Վ.Մարտիրոսյանը ծեծանակով հարվածել է նշված անձանց, սակայն դա որևէ հետևանք չի առաջացրել, այդ դեպքում ինչպես և ում գործողությունների հետևանքով են առաջացել Վահագն Պռոշյանի մոտ հայտնաբերված կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի շրջանի ճանկռվածքի, պարանոցի շրջանի հետին մակերեսի աջ կեսի սալջարդ վերքի և ձախ կեսի ծակած-կտրած վերքի ձևով վնասվածքները և Արսեն Աղասարյանի մոտ հայտնաբերված աջ ուսագոտու շրջանի ծակած-կտրած վերքի ձևով վնասվածքները։
Այս ձևակերպումից նույնիսկ կարելի է ենթադրել, որ ծեծանակով կարելի է կտրած-ծակած վերքեր առաջացնել, ինչը անհեթեթություն է։
Դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվել Վ.Մարտիրոսյանին մեղսագրվող արարքը կատարելը։
Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատել է յուրովի ու անհիմն մեկնաբանություններով և դրանք մեկնաբանել է որպես բացառապես մեղքը հաստատող և վերաբերելի ապացույցներ։
Այպես. դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» բաժնում դատարանը գնահատել է հետևյալ ապացույցները.
1) Ամբաստանյալների ցուցմունքները,
2) Տուժողների ցուցմունքները,
3) Վկաներ Յու.Միքայելյանի, Ֆ.Առաքելյանի, Հրանուշ Հայդեյանի, Գ.Մաթևոսյանի, Տ.Միհրանյանի Ա.Վանեսյանի, Գ.Թևանյանի, Հ.Արզումանյանի, Գ.Ղասաբյանի, Է.Սարիբեկյանի, Ա.Մալաքյանի, ցուցմունքները,
4) Փորձաքննության եզրակացությունները,
5) Զննության արձանագրությունները,
6) Իրեղեն ապացույցները։
Հաշվի առնելով, որ մեղադրանքի մի մասը վերաբերվում է անձանց մարմնական վնասվածքներ պատճառելուն, ուստի սույն գործով կարևորագույն ապացույցներ են տուժողների ցուցմունքները։
Մասնավորապես, դեռևս նախաքննության ընթացքում տուժողներն իրենց ցուցմունքներում չեն մատնանշել Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին որպես իրենց հետ վիճաբանած, առավել ևս իրենց մարմնական վնասվածք պատճառած անձի։ Նախաքննական մարմինը, հասկանալով, որ տուժողները մեղադրյալներին չեն մատնանշում որպես իրենց վնասվածքներ պատճառած անձանց, նախաքննությունը վարել է խիստ միակողմանի, բացառապես մեղադրական թեքումով և իրենց ենթադրությունն առ այն, որ Մարտիրոսյաններն են վնասվածքներ պատճառել տուժողներին, այդպես էլ պատշաճ չեն ստուգել, տուժողներին հանգամանորեն չեն հարցաքննել, միտումնավոր չեն կատարել ճանաչումներ, առերեսումներ և համանման այնպիսի գործողություններ, որոնք կհաստատեին, որ անբաստանյալները հատկապես տուժողների ցուցմունքներում նշված անձինք են։ Այդ բացը հնարավոր եղավ լրացնել միայն դատաքննության ընթացքում, որի ժամանակ բոլոր տուժողները, տեսնելով ամբաստանվող անձանց, միաբերան պնդեցին, որ ամբաստանյալներին չեն ճանաչում, նրանց կռվի ընթացքում չեն տեսել և նրանք իրենց մարմնական վնասվածքներ պատճառող անձինք չեն։ Դեռևս նախաքննության ընթացքում տուժողները, նկարագրելով իրենց վնասվածքներ պատճառող անձանց, օգտագործել են «առաջին երիտասարդը», «այն երիտասարդը, որն ավելի ուշ դուրս եկավ», «այն երիտասարդը, որը բարձրաձայն էր խոսում» և նմանատիպ արտահայտություններ։ Այդպիսի ձնակերպումներով տուժողները ցուցմունքներ տվեցին նաև դատարանում, սակայն դատարանում հարցադրումների միջոցով պարզվեց, որ տուժողների նկարագրած անձինք ամբաստանյալները չեն հանդիսանում։ Չնայած տուժողներր նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ իրենց հետ վիճաբանել են 10-15 անձինք, սակայն նախաքննական մարմինն այս հանգամանքին ընդհանրապես ուշադրություն չի դարձրել, թեև այս մասին տուժողները հայտնեցին նաև դատարանում, սակայն այս կարևոր հանգամանքը անտեսել է նաև դատարանը։ Մասնավորապես, տուժող Վահագն Պռոշյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ վիճաբանողները եղել են շուրջ 15-20 հոգի, իրենցից յուրաքանչյուրի հետ առնվազն 1-2 հոգի կռվում էին և իրենցից գոնե մեկը ազատ չէր, որ օգներ մյուսին։ Այս հանգամանքը հաստատեցին նաև մյուս տուժողները։ Սա ինքնին վկայում է այն մասին, որ տուժողների հետ վիճած անձինք եղել են 5 և ավելի հոգի, ովքեր կարող էին գործադրած լինել ինչպես փայտեր, այնպես էլ այլ առարկաներ։ Սակայն դատարանը ցուցաբերելով կանխակալ մոտեցում ամբաստանյալների նկատմամբ գտել է, որ տուժողներին, մասնավորապես Արթուր Ավետիսյանին փայտյա ծեծանակով մարմնական վնասվածք է հասցրել Վահե Մարտիրոսյանը։ Այն որ, տուժող Ա.Ավետիսյանին կարող էին մարմնական վնասվածք պատճառել այլ անձինք, ընդունել է նաև նախաքննական մարմինը՝ մեղադրանքի որոշման մեջ նշելով, որ վիճաբանողների շարքում են եղել նաև ևս երկու անհայտ անձինք, որոնց վերաբերյալ էլ քրեական գործից մաս է անջատվել: Սակայն դատարանն այս կարևոր հանգամանքի մասին դատավճռում նույնիսկ անդրադարձ չի կատարել և այս փաստական տեղեկության պայմաններում չի հիմնավորել, թե հատկապես ինչպես է հանգել այն հետևության, որ Վ.Մարտիրոսյանն է ծանր մարմնական վնաս պատճառել Ա.Ավետիսյանին և այդ դեպքում մեղադրանքի որոշման մեջ նշված երկու անձինք ինչ գործողություններ են կատարել։ Եվ եթե ծանր մարմնական վնասվածքը Վ.Մարտիրոսյանն է պատճառել, ապա մյուս երկու անհայտ անձինք ինչ վնասվածքներ են պատճառել, ինչո ւ է նրանց վերաբերյալ մաս անջատվել նույն մեղադրանքով։ Սույն գործով ձեռք չի բերվել գոնե մեկ ապացույց, որով կարող էր հաստատվել, որ Վ.Մարտիրոսյանն իր ձեռքին եղած ծեծանակով որևէ անձի, առավելևս, Ա.Ավետիսյանին մարմնական վնասվածք է հասցրել։ Եթե վկա Յու.Միքայելյանն իր նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքին ծեծանակ է տեսել, ապա դա ինքնին չի նշանակում, որ Վ.Մարտիրոսյանը դրանով որևէ մեկին վնասվածք է հասցրել։ Այն, որ Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքին ծեծանակ է եղել չի հերքում նաև Վ.Մարտիրոսյանը և իր ցուցմունքով բացատրել է, թե ինչ հանգամանքներում է այն հայտնվել իր ձեռքում։ Ավելին, վնասվածք ստացած անձը՝ Արթուր Ավետիսյանը, բացատրելով իր վնասվածք ստանալու հանգամանքները և մեխանիզմը, թե քննիչի մոտ, թե դատարանում ցուցմունք է տվել, որ իրեն հարվածել են տախտակ հիշեցնող փայտե առարկայով, իսկ դատարանում զննելով իրեղեն ապացույցները, տեսնելով փայտյա ծեծանակի չափը և տեսքը, բացառեց այն հանգամանքը, որ իրեն կարող է մարմնական վնասվածք հասցրած լինեն այդ ծեծանակով, պատճառաբանելով, որ այն շատ կարճ է և դրանով հարված ստանալու ղեպքում նա իրեն շատ մոտ կնկատեր հարվածող անձին, իսկ իր դեպքում հարվածողը հեռու է կանգնած եղել և ձեռքին ունեցել է տախտակին նման առարկա, ինչը կարող էր լինել իրեղեն ապացույց ճանաչված տախտակի կտորները։ Մինչդեռ, տուժողի հայտնած այս կարևոր տեղեկությունը դատավճռում չի արտացոլվել։ Այն, որ Արթուր Ավետիսյանի ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը և նրա ստացած մարմնական վնասվածքը կարող էր պատճառված լինել փայտյա տախտակի կտորներով, հաստատվել է նաև դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննություններով։ Այսպես, թիվ 14-3091 կրկնակի դատաբժշկական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության եզրակացության համաձայն Ա.Ավետիսյանի գլխի շրջանի մարմնական վնասվածքները պատճառվել են սահմանափակ ազդեցության մակերես ունեցող կոշտ առարկաների, հնարավոր է փորձաքննությանը ներկայացված ծեծանակի, այնպես էլ փայտի կտորի, չի բացառվում նաև այլ առարկաների ներգործության արդյունքում։
Այս հարցում կարևոր նշանակություն ունի նաև համալիր դատանյութագիտական և դատաբժշկակենսաբանական փորձաքննության թիվ 14-1796 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Վահագն Պռոշյանի, Արսեն Աղասարյանի և Արմեն Գասպարյանի արյան նմուշները պատկանում են A խմբին, Վազզեն Հարությունյանի և Արթուր Ավետիսյանի արյան նմուշները պատկանում են B խմբին, իսկ Վ.Մարտիրոսյանի արյան նմուշը՝ Օ խմբիև։
Փորձաքննության ներկայացված Ա.Ավետիսյանի մոխրագույն տաբատի, վերնազգեստի, (...) երկու կանաչավուն գույնի փայտերի, փայտյա մահակի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի B խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից, կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ ինչպես Ա.Ավետիսյանից, այնպես էլ Վ.Հարությունյանից։
Բացի այդ, կրկնակի դատաբժշկական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության եզրակացությամբ հաստատվել է նաև, որ Վ.Մարտիրոսյանը ստացել նույնպիսի գործիքի, այդ թվում բութ գործիքի վնասվածքներ, ինչպիսին ստացել են մյուս անձինք, այսպես. Վահե Մարտիրոսյանի հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքը պատճառվել է միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2 մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությամբ։ Վ.Մարտիրոսյանի մոտ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքներից բութ առարկաներով պատճառված վնասվածքները կարող էին պատճառվել սահմանափակ ազդեցության մակերեսներ ունեցող բութ կոշտ առարկաների ներգործություններով, մասնավորապես կարող էին առաջանալ փորձաքննությանը ներկայացված հեծանակի կամ փայտերի կտորների կողային հարվածների ներգործությունից։
Արսեն Աղասարյանի հագուստների ծակած-կտրած վնասվածքները և աջ ուսագոտու շրջանի ծակած-կտրած բնույթի մարմնական վնասվածքը պատճառվել են միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2 մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով։
Արթուր Ավետիսյանի հագուստներին առկա վնասվածքները և մարմնական վնասվածքները պատճառվել են միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2 մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով։
Դեպքի վայրի տեսագրությունների վերարտադրությամբ պարզորոշ երևում է, որ վիճաբանությանը մասնակից անձանց շարքում է կարճաթև վերնաշապիկով, հաստ հոնքերով մի երիտասարդ, որի ձեռքում է իրեղեն ապացույց ճանաչված փայտե տախտակը։ Այս բնորոշումն առկա է նաև տեսաձայնագրառային փորձաքննության եզրակացությամբ. «00:04:46 պահին, տեսախցիկի («CAM02») տեսադաշտում է հայտնվում ճաղատ տղամարդը, որը վազում է փողոցով։ Տղամարդու հետևից վազում են նրան հետապնդում են 4 այլ տղամարդիկ։ Հետապնդող երկրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է բեյսբոլային ծեծան (бейсбольная бита)։ Հետապնդող երրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է փայտի երկար կտոր»։
Դեռևս նախաքննության ընթացքում տուժող Արմեն Գասպարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ փայտով կռիվ անող և վնասվածքներ հասցնող անձը կարճաթև վերնաշապիկով է եղել։ Նույն ցուցմունքը տուժողը հաստատեց նաև դատարանում։ Ինչպես նույն տեսագրությամբ, այնպես էլ իրեղեն ապացույցների զննությամբ հաստատված է, որ Վահե Մարտիրոսյանը, եղել է երկարաթև վերնաշապիկով։ Սակայն ի հակադրություն այս անհերքելի և Վ.Մարտիրոսյանի մեղքը հերքող տվյալների, դատարանը նույն տեղեկությունը դրել է դատավճռի հիմքում, սակայն այն անհասկանալի պատճառներով օգտագործել է որպես մեղքը հաստատող ապացույցներ։ Այսպես. վերլուծելով տուժող Ա.Գասպարյանի ցուցմունքները դատարանը նշել է. «Դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության ընթացքում տուժող Արմեն Գասպարյանն ի տարբերություն դատարանում հայտնած իր տեղեկությունների, հայտնել է այլ՝ ավելի մանրամասն հանգամանքների և փաստերի մասին։ Մասնավորապես, վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացնելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, նշել է՝
«(...) Ակումբից իրենց էր միացել Արսենը, իսկ Վազգենի կողքին կար մեկ այլ անծանոթ երիտասարդ։ Նշված երիտասարդի ձեռքի հարվածից Վազգենն ընկել է գետնին, այնուհետև վեր է կացել և հարցրել է՝ «ինչու ես հարվածում»։ Այդ ժամանակ Վազգենին հարված հասցրած, նույն ինքը՝ բղավող երիտասրդը, ով կրում էր կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկ (գնացել է մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա՝ Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի մոտ, բացել դուռը և այնտեղից վերցնելով «բեյսբոլի բիտա», հարձակվելով հարվածել է Վազգենին։ Հարվածից Վազգենն ընկել է գետնին։ Ինքն անմիջապես մոտեցել է, որպեսզի օգնի։ Վերջինս (նույն երիտասարդը) այդ ժամանակ բիտայով հարվածել է նաև իրեն, և քանի որ նկատել է, որ ցանկանում է հարվածել նաև իր գլխին, պաշտպանվելու համար ձեռքով պահել է գլուխը, ուստի հարվածը դիպել է ձախ ձեռքին՝ կոտրելով այն։
... Հետագայում տաքսիի միջից տեսել է, որ Տերյան-Կորյուն խաչմերուկի մոտ Արթուրը կքանստած է, իսկ նրա ետևից դեպի խաչմերուկ էին գալիս բիտայով երիտասարդ, իսկ վերջինիս հետևից փայտը ձեռքին ևս մի երիտասարդ, սակայն չի հիշում, թե ովքեր էին (...)»:
Նախաքննական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ նկարագրելով իրադարձությունները, տուժող Գասպարյանը նշել է անձի, ով վիճաբանության ընթացքում փայտե ծեծանակով՝ բիտայով, հարվածել է Վազգենին։ Մասնավորապես հայտնել է, որ տվյալ անձը կրել է կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկ։ Բացի այդ, նկարագրել է մեկ այլ իրադարձություն, այն է՝ տվյալ անձը գնացել և մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա՝ Ազգային գրադարանի պատի տակ կայանած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայից վերցնելով «բեյսբոլի բիտան», այն բերել ու դրանով հարվածել է Վազգենին։
Դատարանը փաստում է, որ տուժողը նախաքննական մարմնին հայտնել է փաստ, իրողություն առ այն, որ իրականում տեսել է, թե ինչպես է կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկով երիտասարդը գնում դեպի Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի մոտ և մեքենայից վերցնելով «բեյսբոլի բիտա», դրանով հարվածում Վազգենին։
Այլ խոսքով, «բեյսբոլի բիտան» վիճաբանության սկզբից հայտնվել է հենց կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկով երիտասարդի մոտ, քանի որ հենց նա այն վերցրել է Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայից։ Ավելին, դատարանն արձանագրում է, որ հենց այդ անձն է տվյալ բիտայով հարվածել Վազգենին, ապա նաև իրեն՝ կոտրելով ձախ ձեռքը։
Այլ խոսքով, դատարանը չի կարող կասկածի տակ դնել տուժողի նախաքննական ցուցմունքը...» (տես դատավճռի 50-51-րդ էջեր)։
Ստացվում է, որ այս դատողությամբ դատարանը հանգել է հետևության, որ բիտան օգտագործել է կարճաթև վերնաշապիկով անձը։ Սակայն և տեսագրությամբ և իրեղեն ապացույց ճանաչված հագուստների զննությամբ հաստատված է, որ Վ.Մարտիրոսյանը եղել է երկարաթև վերնաշապիկով, իսկ կարճաթև վերնաշապիկով եղել է փայտե մահակով անհայտ անձը, ում վերաբերյալ քրեական գործով մաս է անջատվել:
Ինչ վերաբերվում է վկա Յու.Միքայելյանի ցուցմունքներին, ապա հենց դատարանն ինքն է արձանագրել, որ Յու.Միքայելյանը տվել է հակասական, իրարամերժ ցուցմունքներ և այդ պատճառով դատավճռում վերարտադրել է նրա տրված բոլոր ցուցմունքները, որոնք բոլորը հակասում են նախորդ կամ հաջորդ ցուցմունքին։ Այդուհանդերձ, դատարանը գտել է, որ արժանահավատ է համարում և հիմք չունի կասկածի տակ դնելու վկայի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և գտնում է, որ դրանք վերաբերելի են գործի քննությանը։ Եթե նույնիսկ, այս հարցում համաձայնենք դատարանի հետ և պայմանականորեն ընդունենք, որ վկա Յու.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներն արժանահավատ են, ապա նույնիսկ այս դեպքում, վկայի ցուցմունքում չկա որևէ տեղեկություն այն մասին, որ Վ.Մարտիրոսյանը փայտով հարվածել, առավել ևս մարմնական վնասվածք է պատճառել Ա.Ավետիսյանին։ Հակառակը, վկան նկարագրելով իրավիճակը, նշել է, որ Վահեն և Անդրանիկը խմած չեն եղել, չգիտի, թե ինչն է հանդիսացել կռվի առիթը, չգիտի, թե ինչպես է Վահեի ձեռքում հայտնվել բեյսբոլի մահակը։
Դատական քննությամբ հաստատվեց նաև, որ «Կալիենտե» պարային ակումբի ներսում որևէ անախորժություն, առավելևս վիճաբանություն չի եղել, ինչն առիթ կարող էր հանդիսանալ ակումբի աշխատանքը դադարացնելու հարցում։ Ավելին՝ կոնկրետ ակումբի փոխտնօրեն Հովսեփ Արզումանյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ դեպքի օրը որպես ղեկավար անձ ինքն է եղել ակումբում և ինքն աշխատակիցներին ակումբի աշխատանքները դադարացնելու որևէ ցուցում չի տվել։ Ակումբի աշխատանքը ավարտվել է իր բնականոն ընթացքով և այն, որ ակումբից դուրս վիճաբանություն է եղել, ինքը տեղեկացել է միայն ոստիկանների ակումբ գալուց հետո։ Նույնիսկ ոստիկանների ակումբ գալու պահին դեռևս մեկ-երկու հաճախորդ է եղել։ Իսկ դրսում տեղի ունեցած վիճաբանությանը ոչ ոք ականատես չի եղել, դրանով որևէ հասարակական կարգի խախտում տեղի չի ունեցել:
Հատուկ ցանկանում եմ անդրադառնալ մեղադրանքի այն ձևակերպմանր, ըստ որի Վ.Մարտիրոսյանը խաթարել է «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը։ Խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակակա հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվաթյան, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են։ Վերը նշված մեղադրանքի ձևակերպումից և մեջբերված մեկնաբանությունից պարզ է, որ «Կալիենտե» պարային ակումբի աշխատանքը խաթարվելու հետևանքով, ակումբը տուժել է «հանցանք» գործած անձանց գործողություններից, ինչով պայմանավորված ակումբը պետք է տուժող ճանաչվեր, պարզվեր ինչում է արտահայտվել բնականոն աշխատանքի խաթարումը, դրանով ինչ գույքային վնաս է պատճառվել ակումբին, ակումբը բողոք, քաղ.հայց կամ այլ պահանջներ ունի, թե ոչ։ Այնինչ, մեղադրանքի որոշմամբ նկարագրված է հանցագործություն, սակայն առկա չէ տուժողը և անտեսվել են ենթադրյալ տուժողի իրավունքները։
Ինչպես արդեն նշվեց վերևում, նախաքննական մարմինը Վ.Մարտիրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել խուլիգանական դրդումներով խուլիգանություն կատարելու համար, սակայն արարքի իրավաբանական որակումից երևում է, որ Վ.Մարտիրոսյանը մեղադրվում է նաև խուլիգանական դրդումներով ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու մեջ։ Հանրաճանաչ է, որ հանացանքը խուլիգանական դրդումներով կատարված կարող է համարվել այն դեպքում, երբ չնա շարժառիթը կամ եղածն աննշան է։ Սակայն, եթե մենք պայմանականորեն ընդունենք մեղադրանքի կողմի տրամաբանությունը, ապա, ըստ մեղադրողի վարկածի, Արթուր Ավետիսյանը սկսել է վիճաբանել Անդրանիկ Մարտիրոսյանի հետ և նրան վնասվածքներ է հասցրել, ինչն էլ իր հերթին նկատել է Վահե Մարտիրոսյանը և միջամտել: Ինքնին այս տվյալները բավարար են հասկանալու համար, որ վիճաբանության առիթ է եղել և հետագա գործողությունները չէին կարող բնութագրվել որպես խուլիգանական դրդումներով կատարված։
Ինչ վերաբերում է 10-15 րոպե տևողությամբ վիճաբանելուն, ապա սա ևս արհեստական, մտացածին տվյալ է և հերքվել է հենց նախաքննության ընթացքում։ Տուժողները դատարանում նաև իրենց ցուցմունքներով հաստատեցին, որ վիճաբանությունը տևել է մոտ 5 րոպե։ Այդ տվյալը հաստատվեց նաև տեսագրող սարքերի կողմից տեսագրած ձայնագրությունները վերարտադրելու միջոցով։
Վերարտադրությամբ պարզվեց, որ վիճաբանության վերջին գործողությունները ավարտվում են ժամը 00:04:46 րոպեին, քանի որ հենց այդ պահին են մոտեցել ՊՊԾ ոստիկանները։ Ըստ գործի բոլոր տվյալների և տուժողների ցուցմունքների վիճաբանությունը սկսվել է 00:00 ժամից հետո, երբ տուժողներր միմյանց վրա շամպայն են լցրել։ Այն, որ վիճաբանությունը սկսվել է 00:00 ժամից հետո, նշվել է մեղադրական եզրակացության նկարագրական մասում, սակայն նույն եզրակացության եզրափակիչ մասում նշված է, որ Վ.Մարտիրոսյանը 10-15 րոպե տևողությամբ վիճաբանել է տուժողների հետ, ինչն ակնհայտ սուտ տվյալ է, նպատակ ունենալով ապահովել գոյություն չունեցող խուլիգանության բավարար տևողությունը։
Իսկ դատավճռի «Իրավական վերլուծություններ» բաժնում (դատավճռի 78-80 էջեր) դատարանը նկարագրել է ամբաստանյալներին մեղսագրվող արարքը, սակայն հասկանալով, որ չի ապացուցվել ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված, 10-15 րոպե տևողությամբ վիճաբանելու հանգամանքը, այն ուղղակի անտեսել է և անհայտ է մնում, թե դատարանն արդյունքում ինչ է պարզել ենթադրյալ խուլիգանության տևողության մասով։
Ինչ վերաբերվում է ակումբի տնօրեն Արթուր Մալաքյանի նախաքննական ցուցմունքին, ապա վերջինս դեպքի պահին ակումբում չի գտնվել և դեպքի հանգամանքների մասին ցուցմունք է տվել ընդամենը ակումբի աշխատակիցների պատմելով։ Վկա Ա.Մալաքյանի ցուցմունքը, ակումբի աշխատանքը խաթարվելու վերաբերյալ, հիմնված է այլ անձաևց հայտնած տեղեկությունների վրա, դա նաև այն դեպքում, երբ այդ անձինք, որպես ակումբի աշխատակիցներ, չեն մատնանշում ակումբի աշխատանքը խաթարված լինելու մասին։ Ակումբի տնօրեն Ա.Մալաքյանի և նույն ակումբի աշխատակիցների միջև առկա հակասությունը եղել է նաև նախաքննության ընթացքում, սակայն այդ հակասությունը չի պարզվել, իսկ վկա Ա.Մալաքյանին դատարանում հարցաքննել չհաջողվեց պայմանավորված նրա ՀՀ–ից բացակայելու հանգամանքով։ Հաշվի առնելով, որ վկա Ա.Մալաքյանը դատարանում չի հարցաքննվել և ամբաստանյալները չեն կարողացել իրացնել իրենց դեմ վկայած անձին հարցաքննելու իրենց իրավունքը, ուստի վկա Ա.Մալաքյանի ցուցմունքը չի կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում»։
Բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ կանխակալ վերաբերմունք է ցուցաբերել նաև ամբաստանյալների ցուցմունքներին և առանց հիմնավոր պատճառաբանության, արձանացրել է, որ ամբաստանյայների դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, և նշել հետևյալը.
«Ավելին, դատարանը փորձելով Վ.Մարտիրոսյանի ցուցմունքին մեղքն ապացուցելու նշանակություն տալ, նշել է. «Դատարանում, դիտելով իրեն առաջադրված մեդադրանքի հիմքում դրված ապացույցը՝ տեսաձայնագրությունը, ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը ճանաչել է իրեն, հայտնելով, որ տեսաերիզում պատկերված փայտը ձեռքին քայլող տղան հանդիսանում է ինքը և դատարանի ուշադրությունն է հրավիրել այն հանգամանքի վրա, որ այդ պահին հանդարտ քայլում է վիճող անձանցից մեկի ետևից և, փորձելով հեռվացնել նրան, իրենցից բղավում է՝ «հեռու գնա, մոտիկ չգաս»։» Սակայն սրա հետ մեկտեղ անտեսել է այն էական հանգամանքը, որ տեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացության համաձայն, «... տղամարդու հետևից վազում են նրան հետապնդում են 4 այլ տղամարդիկ։ Հետապնղող երկրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է բեյսբոլային ծեծանակ (бейсбольная бита)։ Հետապնղող երրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է փայտի երկար կտոր»։ Այս հանգամանքը պարզ երևում է նաև եզրակացությանը կցված լուսանկարներով։
Առանձին ուշաղրության է արժանի դատարանի կողմից իրեղեն ապացույց ճանաչված փայտերի և հագուստների գնահատումը։
Դատաքննության ընթացքում հաստատվեց, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված, նախաքննության ընթացքում «սպորտային ծեծանակ» անվանված մահակը քրեական գործում է հայտնվել անհասկանալի, անհայտ հանգամանքներում։ Եթե ընդունենք, որ քրեական գործով ապացույց ճանաչված սպորտային ծեծանակը, դա այն մահակն է, որ Վ.Մարտիրոսյանը հանձնել է ոստիկանության աշխատակիցներ Ա.Վանեսյանին և Գ.Մաթևոսյանին, ապա նույն այդ ոստիկանների ցուցմունքների համաձայն, իրենք պարեկային մեքենայով այդ մահակը տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ առանց որևէ արձանագրության այն թողել են հերթապահ մասում։ Այս վկաները հաստատեցին, որ նշված մահակը չեն զննել, չեն փաթեթավորել և արձանագրային որևէ ձևով այն որևէ պաշտոնատար անձի չեն հանձնել։ Այդպիսի արձանագրություն չհայտնաբերվեց նաև դատարանում՝ քրեական գործի փաստաթղթերի ուսումնասիրությամբ։
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությամբ պարզվեց նաև, որ ՀՀ ՊՆ քննչական վարչության ավագ քննիչ Պ.Պետրոսյանը 17.06.2014թ. զննության է ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնական քննչական բաժնից ստացված փաթեթները և դրանց շարքում առկա են եղել երկու փայտեր։ Մասնավորապես, այդ զննությամբ քննիչ Պ.Պետրոսյանը պարզել է, որ փայտերից 2-րդի (որը հետո անվանվել է սպորտային ծեծանակ) վրա առկա են սպիտակ թղթի երկու կտորներ, որոնց վրա կան կնիքների դրոշմներ և ստորագրություններ, իսկ մյուսի վրա «քրեական գործ 15103014 Վահե Մարտիրոսյանի մահակը» ձեռագիր գրառումը։ Եթե ենթադրենք, որ ՀՀ ՊՆ քննչական վարչություն ուղարկված այս իրեղեն ապացույցը իրականում Վ.Մարտիրոսյանի հանձնած մահակն է, ապա արդեն նշեցի, որ նախ անհասկանալի է, թե այն ինչպես է հայտնվել ոստ. քննիչ Ռ.Նազարյանի մոտ, ով է կնիքել և ստորագրել դրա վրա առկա թղթե կտորները։ Նույն՝ 17.06.2014թ. զննությամբ ավագ քննիչ Պ.Պետրոսյանը զննել է նաև փայտյա երկայնական կտորը, որի վրա նույնպես հայտնաբերել է թղթի սոսնձված հատված «քրեական գործ 15103014 դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված նստարանի փայտ» գրառմամբ։ Այս գրառումից կարելի է ենթադրել, որ այս փայտե հատվածը քննիչը հայտնաբերել է դեպքի վայրի զննության ժամանակ, քանի որ նույն այդ զննությամբ քննիչ Ռ.Նազարյանը արձանագրել է, որ հայտնաբերել է նստարանի փայտ։ Նույն արձանագրությամբ քննիչը նշել է, որ փայտը փաթեթավորվեց և կնքվեց Կենտրոնականի քննչական բաժնի ծրարների համար կնիքով։
Հանրաճանաչ է, որ իրեղեն ապացույցի փաթեթավորելը ենթադրում է, որ առարկան դրվում է որևէ տոպրակի, ծրարի կամ արտաքին ազդեցությունից պաշտպանող նման պարկի մեջ, ինչը նպատակ է հետապնդում ապացույցի հատկանիշների պահպանումը և այլ միջամտության բացառումը։ Սակայն, ինչպես պարզվել է, ավագ քննիչ Պ.Պետրոսյանի զննությամբ և դրան կից լուսանկարներով, վերը նշված երկու փայտերը փաթեթավորված չեն եղել, այդ փայտերի մակերեսները որևէ կերպ պաշտպանված չեն եղել արտաքին ազդեցությունից։ Դրանք պատշաճ փաթեթավորվել են միայն ՊՆ քննչական վարչության քննիչ Պ.Պետրոսյանի կողմից։
Բացի այդ, դեպքի վայրի զննությունը քննիչ Ռ.Նազարյանն ավարտել է 07.06.2015թ. ժամը 05:00-ին։ Դեպքի վայրի զննության արձանագրությանն անմիջապես հաջորդում է քրեական գործ հարուցելու մասին որոշումը՝ 15103014 հերթական համարով։ Այս որոշման ներածական մասում քննիչը նշել է, որ քրեական գործ հարուցելու առիթ է ոստիկանության Կենտրոնական բաժնից ստացված նյութերը։ Հարուցման որոշմանն իրականում հաջորդում են ոստիկանության բաժնից ստացված նյութերը, որոնք նախապատրասվել են ՊՊԾ ոստիկան Գ.Մաթևոսյանի զեկուցագրի հիման վրա։ Այդ նյութերում առկա փաստաթղթերի համաձայն, հետաքննության մարմինը մինչև հունիսի 7-ի առնվազն ժամը 07։20-ը զբաղվել է անհրաժեշտ անհետաձգելի գործողություններ կատարելով։ Սա ողջամտորեն ենթադրում է, որ քննիչ Ռ.Նազարյանը ոստիկանության բաժնից ստացված նյութերը կարող էր քննարկել և քրեական գործ հարուցել նույն օրը ժամր 07:20-ից հետո միայն: Սակայն այս դեպքում անհասկանալի է մնում, թե ինչպես է քննիչ Ռ.Նազարյանը մինչև քրեական գործ հարուցելը դեպքի վայրում հայտնաբերված փայտե կտորի վրա կատարել գրառում քրեական գործի համարի մասին։ Այս հանգամանքը բացահայտվում է ոստիկաններ Ավանեսյաևի և Գ.Մաթևոսյանի ցուցմունքներով, ովքեր ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատարանում հայտնեցին, որ դեպքի վայրից մեկ այլ փայտ են գտել և այն նույնպես տարել են ոստիկանություն։ Բացի այդ, իբրև թե դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված այս փայտի արտաքին նկարագիրը և չափերը չեն համապատասխանում ՀՀ ՊՆ քննիչի զննության ընթացքում արձանագրած տվյալներին, ինչը վկայում է այն մասին, որ փայտե կտորը իրականում չի հայտնաբերվել քննիչ Ռ.Նազարյանի կողմից և վերջինս կեղծ տեկեկություն է մտցրել դեպքի վայրի զննության արձանագրության մեջ։
Բացի այդ, 1-ին հատորի 25-րդ թերթում առկա է «Հագուստ ներկայացնելու մասին» վերնագրված արձանագրություն, որի կազմողը հանդես է եկել քննիչ Ռ.Նազարյանի անվամբ և թիվ 1 հիվանդանոցային համալիրից վերցրել է հետագայում տուժող ճանաչված Արթուր Ավետիսյանի հագուստները, սակայն քանի որ այդ արձանագրությունը ստորագրված չէ, ուստի դժվար է դատել, որ արձանագրությունն իրականում քննիչ Ռ.Նազարյանն է կազմել։
Բացի այդ, քննիչն ըստ էության կատարել է առգրավման գործողություն առանց ընթերակաների։ Ինչպես հայտնի է քրեական գործի վարույթում առգրավումը կատարվում է ՀՀ քր.դատ.օր. 226-228-րդ հոդվածների պահանջների պահպանմամբ։ Այդ հոդվածները սահմանում են, որ գործի համար նշանակություն ունեցող որոշակի առարկաներ և փաստաթղթեր վերցնելու անհրաժեշտության դեպքում և, եթե ստույգ հայտնի են, թե որտեղ և ում մոտ են դրանք գտնվում, քննիչը կատարում է առգրավում։
Վերցված բոլոր առարկաները և փաստաթղթերը ներկայացվում են քննչական գործողության մասնակիցներին, մանրամասն նկարագրվում են արձանագրության մեջ, իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ կնքվում քննիչի կնիքով։
Տվյալ դեպքում քրեական գործում բացակայում է քննիչի պատճառաբանված որոշումը առգրավում կատարելու մասին, սակայն միայն որոշման բացակայությամբ չի պայմանավորված քննիչի կողմից քրեադատավարական նորմերի կոպիտ խախտումներ թույլ տալը։ Նույն արձանագրություններում ընդհանրապես բացակայում է ներկայացված հագուստների նկարագրությունը, անհայտ է, թե այդ հագուստները տղամարդու են, թե կանացի, վնասվածքներ ունեն, թե ոչ, եթե այդպիսիք առկա են, ապա որ հատվածներում, արնանման հետքեր պարունակում են, թե ոչ։ Այս դեպքում ավելորդ է խոսել օրենքով ամրագրված, առարկայի մանրամասն նկարագրության մասին, որոնց բացակայության պայմաններում անհնար է գնահատել այս ապացույցները և հաստատել դրանց վերաբերելիությունը։
Այսպիսով, վերը շարադրվածից ակնհայտ է, որ գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ծեծանակը, փայտե կտորը և Ա.Ավետիսյանի հագուստները ձեռք են բերվել և գործին են կցվել քրեական դատավարության նորմերի կոպիտ խախտումներով, դրանք չեն զննվել, չեն արձանագրվել այդ առարկաների անհատական հատկանիշները, տեսակը և այլն։
Նախաքննության ավելի ուշ փուլում այս առարկաներով նշանակվել են դատակենսաբանական, հետքաբանական և այլ փորձաքննություններ։
Վերը նշված հիմնավորումներով պաշտպանության կողմը միջնորդել է անթույլատրելի ճանաչել գործին կցված, վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իրեղեն ապացույց ճանաչված սպորտային ծեծանակը, փայտյա հատվածը, տուժող Ա.Ավետիսյանի հագուստները։ Դատարանը, չկարողանալով հերքել միջնորդության մեջ նշված պաշտպանական կողմի փաստարկները, անտեսելով և ըստ էության չքննարկելով ապացույցների ձեռք բերման ընթացքում թույլ տրված բազմաթիվ խախտումները, զտել է, որ հիշյալ իրեղեն ապացույցները, անկախ այն ձեռք բերելու ընթացքում թույլ տրված դատավարական խախտումներից, որոնք չնայած կան, սակայն կոպիտ և էական չեն, կարող են գործով դիտարկվել որպես իրեղեն ապացույցներ և գնահատվել ապացույցների ընդհանուր համակցության մեջ։
Ավելին, դատարանը, ձգտելով մեղադրական դատավճիռ կայացնել, անտեսելով և խեղաթյուրելով գործում առկա տվյալները, նշել է՝ «Ինչ վերաբերվում է պաշտպանի այն դիրքորոշմանը, որ ոստիկանները տվյալ առարկան առանց փաթեթավորելու են հանձնել Կենտրոնականի բաժնի հերթապահ մասին, ինչը չի բացառել դրա շփումն այլ առարկաների հետ և չի բացառվում, որ շփման ընթացքում դրանց վրա հայտնված լինի տուժող Ա.Ավետիսյանի արյան հետքերը, ապա դատարանը դա դիտարկում է որպես պաշտպանության կողմի ենթադրություն և արձանագրում, որ ասվածի վերաբերյալ որևէ ապացույց դատարանին չներկայացվեց»։
Հաշվի առնելով, որ դատարանն անհիմն մերժել է վերը նշված միջնորդությունը, ուստի վերաքննիչ դատարանին միջնորդում եմ անթույլատրելի ճանաչել գործին կցված, վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իրեղեն ապացույց ճանաչված սպորտային ծեծանակը, փայտյա հատվածը։
Այսպիսով, դատարանն իր դատավճռում ընդամենը բավարարվել է ապացույցները շարադրելով, հաստատված է համարել, որ տեղի է ունեցել դեպքը, սակայն օբյեկտիվ չի գնահատել և չի պատճառաբանել, թե այդ ապացույցներից որոնցով է հաստատվել ամբաստանյալների կողմից քրեական օրենքով արգելված արարքները՝ ծանր մարմնական վնաս հասցնելը և խուլիգանություն կատարելը։ Մասնավորապես.
- ինչ ապացույցով է հաստատվել, որ տուժող Ա.Ավետիսյանին մարմնական վնասվածք է հասցրել Վ.Մարտիրոսյանը,
- ինչ ապացույցով է հաստատվել, որ տուժող Ա.Ավետիսյանի մարմնական վնասվածքը հասցվել է Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքին եղած ծեծանակով,
- ինչ ապացույցով է հաստատվել, որ եղած ծեծանակը մինչ Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքին հայտնվելը չի եղել և չի գործածվել այլ անձի կողմից,
- եթե տուժող Ա.Ավետիսյանի մարմնական վնասվածքները հասցվել են Վ.Մարտիրոսյանի կողմից, ապա ինչ գործողություններ են կատարել երկու անհայտ անձինք, որոնցից մեկը հենց կարճաթև հագուստով է, ձեռքին՝ տախտակե հատված։
- ինչ ապացույցներով է դատարանը միմյանցից զատել դատահետքաբանական փորձաքննությամբ հաստատված այն տվյալը, որի համաձայն Ա.Ավետիսյանի գլխի շրջանի մարմնական վնասվածքները պատճառվել են սահմանափակ ազդեցության մակերես ունեցող կոշտ առարկաների, հնարավոր է փորձաքննությանը ներկայացված ծեծանակի, այնպես էլ փայտի կտորի, չի բացառվում նաև այլ առարկաների ներգործության արդյունքում։
Դատարանն այս չփարատված տվյալները որևէ ապացույցով չի հատատել կամ չի հերքել»:
Պաշտպանը փաստել է, որ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր մի քանի որոշումներով անդրադարձել է խուլիգանության հանցակազմին և զարգացրել է այն գնահատելու իրավաչափությունները և վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ հայտնած իրավական դիրքորոշումը, ինչպես նաև ապացույցի գնահատման իրավաչափության վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Ա.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 և Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումներում արտահայտ իրավական դիրքորոշումները ու ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը, բողոքի հեղինակը գտել է, որ մեջբերված սահմանադրական և քրեադատավարական դրույթներր մեկնաբանելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռր կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։
Պաշտպանը նշել է նաև, որ այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես՝ Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և վկայակոչել Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (Telfner v. Austria) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (Natunen v. Finland) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)) նախադեպային որոշումներում արտահայտած դիրքորոշումը։
17. Վերոգրյալի հիման վրա, պաշտպան Հ.Բաբայանը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Բեկանել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.11.2015թ. դատավճիռը, Վահե Մարտիրոսյանին մեղսագրվող արարքներում ճանաչել անպարտ և արդարացնել կամ գործը վերադարձնել ստորադաս դատարան նոր քննության»:
18. Նույն դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանը, որը ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 16.11.2015թ. դատավճիռը հիմնավորված չէ և ենթակա է բեկանման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության 127-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի (Մակար Հովհաննիսյանի և Մշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔԴ/0632/01/08 (14-րդ կետ), Հմայակ Դավթյանի վերաբերյալ գործով ՇԴ/01236/01/12 2013թ. մայիսի 08-ի, Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2013թ. մայիսի 08-ի ԵԿԴ/0168/01/12, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13) մի շարք նախադեպային որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հիմնավորվել է իր պաշտպանյալին վերագրվող արարքների կատարումը և այն ապացուցվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, մինչդեռ, ըստ պաշտպանի, վերագրվող մեղադրանքի իրավական որակումներն ակնհայտորեն չեն համապատասխանում իրականությանը, քանի որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով որևէ կերպ չի հիմնավորվել Անդրանիկ Մարտիրոսյանի կողմից 2014թ. հունիսի 07-ին՝ ժամը 00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 41/2 հասցեում գտնվող «Կալիենտե» պարային ակումբի հարակից տարածքում որպես զենք օգտագործվող դանակի գործադրմամբ կատարած խուլիգանությունը, ինչպես նաև դանակի հարվածներով գործով տուժող Ա.Ավետիոսյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու հանգամանքը։ Այսինքն, ըստ բողոքաբերի, դատաքննությամբ չի հետազոտվել որևէ օբյեկտիվ ապացույց, որը հնարավորություն տար Առաջին ատյանի դատարանին առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված համարելու և այդ մեղադրանքով իր պաշտպանյալին մեղավոր ճանաչելու առումով։
Ըստ բողոքաբերի, այն հանգամանքը, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի նկատմամբ ակնհայտ անհիմն մեղադրանք է առաջադրված, ըստ բողոքաբերի, ակնհայտորեն հիմնավորվել է Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ, մինչդեռ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության իմաստով ցանկացած մեղադրանք պետք է լինի օրինական, բխի գործով ձեռք բերված ապացույցներից, իսկ դատաքննության ավարտին այն պետք է հաստատվի միայն դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։ Հակառակ պարագայում քրեական հետապնդումը վեր է ածվում ուղղակիորեն անձին պատժելու գործընթացի, այլ ոչ թե կատարածի համար պատասխանատվության ենթարկելու քրեադատավարական գործողության։
Պաշտպանը նշել է նաև հետևյալը.
«Պաշտպանական կողմն ակնկալում էր, որ դատաքննության արդյունքներն այլընտրանք չեն թողնի հարգելի դատարանին՝ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու առումով, սակայն ականատես եղանք այն փաստին, որ կարևորը ոչ թե դատաքննության արդյունքներն են, այլ առաջադրված մեղադրանքը, որով հերթական անգամ նսեմացվեց դատական քննության դերն՝ արդարադատության գործընթացում։
Դատաքննությամբ հարցաքննվեցին ամբաստանյալները, տուժողները, վկաները և հետազոտվեցին քրեական գործի նյութերը, սակայն դատաքննությամբ չհետազոտվեց գոնե մեկ ապացույց, որն ինչ-որ առումով կասկածի տակ դներ իմ պաշտպանյալի ցուցմունքների ճշմարտացիությունը կամ հակառակ դրան որևէ կերպ մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց հանդիսանար։
Բոլորի ուշադրությանն եմ ներկայացնում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, համաձայն որի հիմնավորվում է Անդրանիկ Մարտիրոսյանի անմեղությունը։ Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258 հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում խուլիգանության համար։ Օրենսգրքում խուլիգանությունը բնորոշվում է, որպես դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում, որն արտահայտվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով և զուգորդվում է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։ Խուլիգանության հիմնական անմիջական օբյեկտը հասարակական կարգն է։ Լրացուցիչ օբյեկտ են հանդիսանում անձի անձեռնմխելիությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը, առողջությունը, քաղաքացիների ու կազմակերպությունների գույքային շահերը։
Հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով և զուգորդվում է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դրա գործադրման սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։
Խուլիգանության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, հանցավորը գիտակցում է, որ իր արարքները կոպիտ կերպով խախտում են հասարակական կարգը, և որ դրանք բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք են դրսևորում հասարակության նկատմամբ և ցանկանում է կատարել այդ արարքները։
Քանի որ խուլիգանության սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումը հասարակության նկատմամբ, որն ի դեպ խուլիգանության իմաստն է, ապա անձնական դրդումներով նույնիսկ հասարակական վայրերում ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունները միշտ չէ, որ կարող են որակվել որպես խուլիգանություն։ Նման իրադրություններում խուլիգանության հանցակազմը կարող է առկա լինել միայն այն դեպքերում, երբ նշված արարքները զուգորդվում են հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքն այդ դեպքերում կարող է դրսևորվել կատարվող արարքների տևականությամբ, իրադրությանը միջամտող քաղաքացիների և իրավապահ մարմինների աշխատակիցների նկատմամբ դրսևորած արհամարհական, կոպիտ վերաբերմունքով և այլն։
Այժմ փորձենք այս դրույթները համեմատել սույն քրեական գործում առկա փաստական հանգամանքների և ապացույցների հետ։ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը քրեական գործով ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2014թ.-ի հունիսի 6-ին հորեղբոր որդու՝ Վահե Մարտիրոսյանի հետ գտնվել է Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի վրա գտնվող «Կալիենտե» պարային ակումբում։ Այնտեղ եղել են շուրջ 20-25 երիտասարդներ և աղջիկներ։ Նրանցից մի քանիսը պարահրապարակում պարելու ընթացքում իրար վրա շամպայն են լցրել։ Շամպայնը լցվել է նաև իրեն անծանոթ պարողների վրա։ Այդ ընթացքում գնացել է զուգարան լվացվելու, որտեղից դուրս է եկել մաքուր օդ շնչելու։ Դրսում, ակումբի մուտքից շուրջ 10 մետր հեռավորության վրա, մոտ 12 երիտասարդներ իրար քաշքշելով և հարվածելով վիճաբանելիս են եղել։ Մտածելով, որ Վահեն հնարավոր է վիճաբանողների մեջ լինի, մոտեցել է նրանց։ Շուրջ 5-6 երիտասարդներ առանձին և նրանցից մի քանի մետր հեռավորության վրա նույնքան երիտասարդներ առանձին, իրար հարվածելով վիճաբանելիս են եղել։ Նրանց ձեռքերին նկատել է փայտեր։ Տեսնելով, որ Վահեն կռվողների մեջ չէ, ցանկացել է վերադառնալ ակումբ, սակայն այդ պահին անծանոթ մի երիտասարդ, մի ձեռքով բռնել է պարանոցից, իսկ մյուս ձեռքով՝ բռունցքով ուժեղ և ծանր հարվածներ հասցրել գլխի շրջանում։ Հարվածներից կորցրել է հավասարակշռությունը և կիսաանգիտակից վիճակում ընկել է գետնին։ Ուժգին հարվածներից ցնցումներ ստացած վիճակում, որևէ մեկին չի հիշել, չգիտի, թե ովքեր են կռիվ անողները եղել և ինչի համար։ Միայն սկզբում թեթևակի տեսել է իրեն հարվածողին և նրա կառուցվածքից ու արտաքին տեսքից միանշանակ ասել է, որ գործով տուժողներից որևէ մեկը չի հանդիսացել այդ երիտասարդը։ Կիսաանգիտակից վիճակում մի պահ հարմարեցրել է և սկսել վազել անկանոն ուղղություններով։ Հայտնել է, որ այդ ամբողջ ընթացքում որևէ մեկին չի հայհոյել, չի հարվածել և ձեռքին դանակ, կտրող-ծակող առարկա կամ փայտ չի եղել և չէր էլ կարող լինել, քանի որ այդ ուժգին հարվածներից գտնվել է կիսաանգիտակից վիճակում ու միայն մտածել է փախչելու մասին։ Իսկ եթե վազելու ընթացքում իր ձեռքին բան է եղել, ապա դա կարող է եղած լինի միայն հեռախոսը, քանի որ իր մոտ միայն եղել է դա։ Հայտնել է նաև, որ ինքը կամ Վահեն պարային ակումբում որևէ մեկի հետ վիճաբանություն կամ լարված խոսակցություն չեն ունեցել։ Չի վստահել քննիչին, քանի որ վերջինս առանց հիմքերի որոշել է, որ իրեն հարվածներ հասցնողը եղել է գործով տուժող Արթուր Ավետիսյանն, այն դեպքում երբ նրան նույնիսկ իրեն ճանաչման չեն ներկայացրել։ Ցանկանում եմ նշել, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ցուցմունքների արժանահավատ լինելը հիմնավորվեց նաև դատաքննության ընթացքում հետազոտված այլ ապացույցներով։
Վահե Մարտիրոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ, երբ պարային ակումբից դուրս է եկել, նկատել է, որ Անդրանիկին իրեն անծանոթ երիտասարդներ գետնին գցած ծեծում են։ Փորձել է պաշտպանել եղբորը և ակամայից հայտնվել է կռվի մեջ։ Այդ ամբողջ ընթացքում իրենք հայհոյանքներ չեն տվել և Անդրանիկի ձեռքին դանակ, կտրող-ծակող առարկա կամ փայտ չի տեսել։
Քրեական գործով տուժողներ Վազգեն Հարությունյանը, Արմեն Գասպարյանը, Վահագն Պռոշյանը, Արթուր Ավետիսյանը և Արսեն Աղասարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք են տվել այն մասին, որ դեպքի օրը մասնակցել են ծեծկռտուքին, ստացել են վնասվածքներ, սակայն բոլորը միաբերան պնդեցին, որ քրեական գործով ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին չեն տեսել վիճաբանության մասնակիցների մեջ, չեն տեսել նրա ձեռքին փայտ, դանակ կամ կտրող ծակող այլ առարկա, չեն լսել նրանից հայհոյանքներ։ Հայտնեցին նաև, որ իրենց վնասվածքներ հասցնողը նա չի եղել։
Մասնավորապես գործով տուժող Արթուր Ավետիսյանը, որին դատարանը վերագրում է, որ նրան հասցված մարմնական վնասվածքների մի մասը կատարել է իմ պաշտպանյալը, հերքվեց նույն Արթուր Ավետիսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով՝ այն մասին, որ իրեն մարմնական վնասվածքներ հասցնողը միանշանակ չէր կարող լինել Անդրանիկ Մարտիրոսյանը, քանի որ նրա արտաքին տվյալները չեն համապատասխանում իր տեսած անձնավորության արտաքին տվյալներին։ Ինչպես նաև հայտնեց, որ վիճաբանության ժամանակ չի տեսել Անդրանիկ Մարտիրոսյանին։
Գործով վկաներ Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի աշխատակիցներ Գարիկ Մաթևոսյանը և Արկադի Վանեսյանը ցուցմունք են տվել այն մասին, որ դեպքի օրը ծառայություն են իրականացրել Կորյուն-Տերյան խաչմերուկում, որի ընթացքում նկատել են, որ արյունոտ վերնաշապիկով մի երիտասարդ է վազել դեպի իրենց, իսկ նրան հետապնդել են մի քանի այլ երիտասարդներ։ Դատաքննության ընթացքում, պատասխանելով հարցերին, հայտնել են, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին դանակով հետապնդելիս կամ հայհոյանքներ տալուց չեն տեսել։
Վկաներ Ֆենյա Առաքելյանը և Հրանուշ Հայդեյանը ցուցմունք են տվել այն մասին, որ 06.06.2014թ.-ին այցելել են «Կալիենտե» գիշերային ակումբ՝ ծննդյան արարողության մասնակցելու համար, մտնելով ակումբ, Հրանուշ Հայդեյանը նկատել է իր ամուսնու բարեկամին, որից հետո անմիջապես դուրս են եկել ակումբից և շարժվել ակումբի դիմացի մայթ։ Այնուհետև լսել են ակումբի մոտակայքից աղմուկի և վիճաբանության ձայներ։ Գիշերային տեսանելիության պայմաններում տեսել են շուրջ 15-20 վիճաբանող երիտասարդների։ Դատաքննության ընթացքում պատասխանելով հարցերին հայտնել են, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին չեն տեսել, չեն ճանաչում։ Հայտնել են նաև, որ հայհոյանքներ չեն լսել։
Վկաներ՝ «Կալիենտե» գիշերային ակումբի աշխատակիցներ Տիգրան Միհրանյանը, Էմմա Սարիբեկյանը և Գայանե Ղասաբյանը դատաքննական ցուցմունքներով հայտնել են, որ դեպքի օրը կատարել են իրենց առօրյա աշխատանքները։ Նկատել են, որ ակումբի հաճախորդներից մի քանի հոգի ծնունդ են նշել և պարահրապարակում նրանցից մեկը պարելու ընթացքում մյուսի վրա շամպայն է լցրել։ Տեղեկացել են, որ ակումբից դուրս ծեծկռտուք է տեղի ունեցել։ Ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, իրենք շարունակել են կատարել իրենց աշխատանքը և սպասարկել ներսում մնացած հաճախորդներին, հայհոյանքներ չեն լսել։ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին որևէ մեկի հետ վիճաբանելիս չեն տեսել։
Վկա՝ «Կալիենտե» գիշերային ակումբի փոխտնօրեն Հովսեփ Արզումանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ճանաչում է Անդրանիկ Մարտիրոսյանին, որպես իրենց ակումբի հաճախորդ։ Դեպքի օրը տեղեկացել է, որ պարահրապարակում շամպայն լցնելու հետևանքով, ակումբից դուրս վիճաբանություն է ծագել։ Վիճաբանության պատճառով ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել, ինքը շարունակել է կատարել իր աշխատանքը։ Հայհոյանքներ չի լսել։ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին որևէ մեկի հետ վիճաբանելիս չի տեսել։
Հարկ եմ համարում նշել, որ քրեական գործով ամբաստանյալները, դեպքին ականատես վկաները և տուժողները ցուցմունք են տվել, որ վիճաբանությանը մասնակցել են 15-ից մինչև 25 երիտասարդներ, այսինքն՝ դեպքի մասնակիցների թիվն ավելին է եղել, քան քրեական գործով ներգրավված անձանց թիվը։ Հետևապես անհերքելի է, որ Արթուր Ավետիսյանի վնասվածքները չի հասցրել Անդրանիկ Մարտիրոսյանը, քանի որ, ինչպես նշեցի, տուժողները և գործով անցնող բոլոր վկաները հստակ ցուցմունք են տվել, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին ծեծկռտուքի մասնակիցների մեջ չեն տեսել, չեն տեսել նրան հայհոյելուց կամ առավել ևս ինչ-որ մեկին դանակահարելուց։
Ուսումնասիրելով ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը, ըստ էության պարզ դարձավ, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ ու 9-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանքը փորձել է հիմնավորել դատատեսաձայնագրային փորձաքննության արդյունքներով և քրեական գործով վկա Յուրիկ Միքայելյանի կողմից տրված հակասական, իրարամերժ ցուցմունքներով։
Բառացի ներկայացնում եմ եմ դատավճռում տեղ գտած մեկնաբանությունը.
«Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքում վիճաբանության և ծեծի ընթացքում և դրանից անմիջապես հետո տուժող Ավետիսյանին հետապնդելիս դանակի առկայության փաստի հաստատումը պետք է դիտարկել՝
ա) այդ մասին վկա Յուրիկ Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքների, բ) Ա.Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքների բնույթի և դրանց վերաբերյալ տրված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության, գ) և որպես դրանց ոչ պակաս արժանահավատ ու կարևոր լրացում դատատեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացությամբ ու դրան կից պատկերված տեսանյութի ու լուսանկարների փոխկապակցված ամբողջությամբ։»
Այժմ մեկնաբանեմ նշված ապացույցները։ Այսպես.
Տեսաձայնագրային փորձաքննության թիվ 25361406 եզրակացության մեջ նշված է, որ՝ «Տղամարդու հետևից վազում են նրան հետապնդող 4 այլ տղամարդիկ։ Հետապնդող առաջին տղամարդու աջ ձեռքին առկա է դանակի նմանվող առարկա, որը միանշանակ տեսագրություններից պարզել հնարավոր չէ»։
Այս տեսագրությունն ուսումնասիրվեց նաև դատաքննության ժամանակ և բոլորն էլ համակարծիք եղան, որ տեսաերիզում պատկերվածից հնարավոր չէ պարզել՝ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքին գտնվող առարկան դանակ է, թե հեռախոս։
Այդ կապակցությամբ Անդրանիկ Մարտիրոսյանն իր ցուցմունքով բացառել է, որ իր ձեռքինը դանակ է, նա նշել է, որ դա հնարավոր է եղած լինի իր բջջային հեռախոսը։
Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքին դանակ կամ կտրող ծակող առարկա չեն տեսել նաև գործով անբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը, ինչպես նաև տուժողները և վկաները, որոնք հաստատել են իրենց ցուցմունքներով։
Նման պայմաններում այս փորձաքննության արդյունքը դնել դատավճռի հիմքում, մեղմ ասած, հակասում է քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներին և ապօրինի է»։
Անդրադառնաով նաև գործով վկա Յուրիկ Միքայելյանի ցուցմունքներին, պաշտպանը նշել է հետևյալը.
«Յուրիկ Միքայելյանը դեպքից անմիջապես հետո հարցաքննվել է 2014թ.-ի հունիսի 7-ին, այնուհետև լրացուցիչ հարցաքննվել է հունիսի 12-ին, իսկ 2015թ.-ի մարտի 26-ին հարցաքննվել է առերես պաշտպանյալիս հետ և նույն օրն էլ կրկին անգամ հարցաքննվել լրացուցիչ։
Ուսումնասիրելով Յու.Միքայելյանի ցուցմունքները պարզվում է հետևյալը դեպքից անմիջապես հետո տրված ցուցմունքով, նա մանրամասն նկարագրում է իրեն հայտնի հանգամանքները և մատնանշում, որ կռվի ժամանակ թիկնեղ կազմվածքով, բարձրահասակ ճաղատ մի երիտասարդ, մի ձեռքով բռնել է Անդրանիկ Մարտիրոսյանի գլխից, իսկ մյուս ձեռքով ծանր հարվածներ հասցրել վերջինիս գլխի շրջանում։ Ընդհանրապես Անդրանիկի ձեռքին դանակ, կտրող ծակող առարկա կամ փայտ չի նկատել։ Չի լսել նաև, որ Անդրանիկը որևէ մեկին հայհոյի։ Ավելին՝ հայտնել է, որ Անդրանիկը գլխի շրջանում հարվածներ ստանալու ժամանակ գտնվել է կռացած կիսագետնին ընկած վիճակում, նույնիսկ չի կարողացել հարվածել իրեն հարվածողին։ Իրեն անծանոթ կռվողների ձեռքերին նկատել է փայտեր և քարեր: Այնուհետև, անհասկանալի պատճառներով, հունիսի 12-ին տրված ցուցմունքով Յու.Միքայելյանը հանկարծ հիշում է նոր փաստեր և հայտնում, որ ծեծկռտուքի ընթացքում ինքը նկատել է, թե Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքին դանակ է եղել։
Ցուցմունքի բովանդակությունից ակնհայտ երևում է, որ այն հորինված է։
Դրանից հետո, 2015թ.-ի մարտի 26-ին, պաշտպանյալիս հետ առերես հարցաքննման ժամանակ պնդել է 2014թ.-ի հունիսի 7-ի տրված ցուցմունքը, հատնելով, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի մոտ դանակ չի նկատել։ Նախաքննական մարմնին պատճառաբանված բացատրել է, որ հունիսի 12-ին տրված ցուցմունքով դանակի վերաբերյալ գրածն ուղղակի եզրակացրել է և հայտնել, որ իր եզրակացությունը սխալ է եղել։
Իսկ առերես հարցաքննությունից 1 ժամ 45 րոպե անց քննիչը կրկին անգամ լրացուցիչ հարցաքննել է Յու.Միքայելյանին, որի ժամանակ վերջինս պնդել է 2014թ.-ի հունիսի 12-ի ցուցմունքը։
Ցուցմունքը գրված է մեկ էջ և ուսումնասիրելով, ակնհայտ երևում է, որ այն գրված է պարտադրանքի արդյունքում։ Մեկ նկատառում, որ ցուցմունքով պատճառաբանված է, որ իբր առաջին անգամ է առերես հարցաքննվել այդ իսկ պատճառով շփոթվել է և պնդել 2014թ.-ի հունիսի 7-ի տրված ցուցմունքը, որտեղ նշել է, որ Անդրանիկի ձեռքին դանակ չի եղել։ Ավելորդ եմ համարում նույնիսկ մեկնաբանել նման անհեթեթ պատճառաբանությունները։
Այնուհետև 2015թ.-ի հուլիսի 3-ին դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով և հարցերին պատասխանելով վկա Յուրիկ Միքայելյանը բազմիցս պնդեց, որ ինքը ծեծկռտուքի ժամանակ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի մոտ դանակ կամ այլ առարկա չի տեսել, չի նկատել, որ նա հայհոյի։ Հայտնեց, թե չգիտի որտեղից են առաջացել տուժողների և Վահե Մարտիրոսյանի մոտ առկա կտրող ծակող առարկայով հասցված վնասվածքները։ Ինչպես նաև նշեց, որ 2014թ.-ի հունիսի 12-ի և 2015թ.-ի մարտի 26-ի լրացուցիչ ցուցմունքները տվել է ավելորդ քաշքշուկի մեջ չընկնելու, բռնության սպառնալիքի ազդեցության հետևանքով։
Վկան ցուցմունք տվեց նաև այն մասին, որ հունիսի 12-ի լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ ՊՆ քննչական մարմնում իր համար վերարտադրել են դեպքի օրվա տեսաձայնագրությունները։ Իր բոլոր այն պատասխաններին, որ այս կամ հանգամանքը չի հիշում, գործը քննող քննիչներն առաջարկել են այդպիսիք վերականգնել տեսագրության միջոցով և ինչպես վկան հայտնեց, պահանջել են նկարագրել տեսագրությունում առկա գործողությունները։ Վկան հայտնեց, որ շատ հանգամանքների վերաբերյալ ընդամենը ենթադրություն է ունեցել, սակայն քննիչները պահանջել են այդ ենթադրությունները արձանագրել որպես իր տեսածը և որպես դրա ապացույց մատնանշել են տեսագրությունում իր մասնակցությունը։ Ստացվում է, որ վկա Յու.Միքայելյանն իր նախաքննական ցուցմունքներում նշել է ոչ թե որպես վկա իր տեսած և իրեն հայտնի դարձած հանգամանքները, այլ վերարտադրել է տեսագրությամբ արտացոլված անձանց գործողությունները։
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությամբ պարզվեց նաև, որ ՀՀ ՊՆ քննչական վարչությունում վկաների և տուժողների հարցաքննության ընթացքում օրենքով սահմանված կարգով տեսագրության վերարտադրություն չի կատարվել, ինչը վկայում է այն մասին, որ տեսագրությունը վկա Յու.Միքայելյանին ցուցադրվել է ապօրինի եղանակով՝ նպատակ ունենալով ազդել վկայի ցուցմունքի օբյեկտիվության վրա և վկայից մեղադրանքի համար նպաստավոր ցուցմունք ստանալ։ Այն, որ տեսագրությունն օրենքի խախտմամբ և մեղադրանքը հիմնավորելու նկատառումներով վերարտադրվել է, հաստատեց նաև տուժող Արթուր Ավետիսյանը։
Շարադրաված քրեադատավարական էական խախտումների վերաբերյալ Վահե Մարտիրոսյանի շահերի պաշտպան Հունան Բաբայանը, օրենքի պահանջներին համապատասխան, պատճառաբանված միջնորդություն ներկայացրեց հարգելի դատարանին, որ 12.06.2014թ.-ի և 26.03.2015թ.-ի վկա Յու.Միքայելյանի որպես վկայի հարցաքննության արձանագրությունները ճանաչել որպես անթույլատրելի ապացույցներ։ Հարգելի պաշտպանը նմանատիպ միջնորդություն ներկայացրեց նաև իրեղեն ապացույցների հետ կապված։ Ցավոք, նման հիմնավորվածության դեպքում միջնորդությունների պատասխանը հետաձգվեց վերջնական դատական ակտ կայացնելու օրը։ Իսկ դատական ակտով միջնորդություններին տրվել է չպատճառաբանված անհիմն պատասխան։
Այս ամենը վերլուծելով, պարզ երևում է, որ վկան տվել է իրարամերժ և հակասական ցուցմունքներ, ակնհայտ է, որ նման ցուցմունքներ տրվում են պարտադրանքի ազդեցության ներքո և նման փաստը դիտարկել որպես ապացույց ապօրինի է և այն չի կարող օգտագործվել որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց և դրվել դատավճռի հիմքում։
Նշեմ նաև, որ Յուրա Միքայելյանի 03.07.2015թ.-ի դատարանում տրված ցուցմունքների իսկությունն իբրև թե ճշտելու համար ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստվել են նյութեր, որի շրջանակներում բացատրություններ են տվել քրեական գործը քննող քննիչները և ոստիկանության մյուս աշխատակիցները, ովքեր առնչություն են ունեցել Յու.Միքայելյանի հետ։ Բացատրություններով, հասկանալի պատճառներով բոլորն անխտիր հերքել են, որ վկայի նկատմամբ ճնշում են գործադրել, որով համարվել է նյութերի նախապատրաստումն ավարտված և 23.07.2015թ.-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին»։
Բողոքաբերը գտել է, որ այս քննությունը ևս թերի է, քանի որ դրան չի մասնակցել Յուրիկ Միքայելյանը, իսկ բացատրություն տված մյուսները, լինելով իրավապահ մարմինների աշխատակիցներ, տվել են իրենց ձեռնտու տեղեկություններ, այսինքն՝ քննությունը կրել է ձևական բնույթ և այն չի կարող հերքել վկայի նախաքննության և առավել ևս դատաքննության ընթացքում հայտնած օբյեկտիվ տեղեկությունները, համաձայն որի՝ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի մոտ դանակ չի տեսել և չի լսել, որ նա որևէ մեկին հայհոյի։
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև հետևյալը.
«Ավելորդ չեմ համարում անդրադառնալ այն հանգամանքին, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի հորեղբոր որդին՝ Վահե Մարտիրոսյանը նույնպես կտրող ծակող առարկայով ստացել է մարմնական վնասվածքներ։ Ինչ է նույն տրամաբանությամբ հարգելի դատարանը կարող էր մեկնաբանել և ասել, որ Անդրանիկն է հարվածել իր եղբորը։
Դատարանը Յուրիկ Միքայելյանի ցուցմունքները մեկնաբանել է յուրովի, մասնավորապես նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների մասով, այնինչ նրա ցուցմունքները պետք է գնահատվեին և համադրվեին գործով ձեռք բերված այլ ապացուցների հետ միասին։
Դատարանը յուրովի է մեկնաբանել նաև տեսաձայնագրային փորձաքննության թիվ 25361406 եզրակացությունը։
Բառացի մեջբերում դատավճռից. «Կապված դատատեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացության արդյունքերը որպես սույն գործին վերաբերելի համարելու հետ այն համատեքստում, որ նույնիսկ փորձաքննությունը չի կարողացել հստակ պատկերացնել և եզրակացնել, թե արդյոք նկարում պատկերված ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքում եղել է դանակ, թե բջջային հեռախոս ինչպես ինքն է պնդում, ապա դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ինչ խոսք, հիշյալ փորձաքննության եզրակացությունը օրենքով նախատեսված ապացույցի տեսակ է և պետք է գնահատվի մյուս ապացուցների հետ համադրելու միջոցով»:
Սակայն գործում առկա որևէ ապացույցով չի հիմնավորվում Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքում դանակի առկայությունը։
Դատարանը կամայական մեկնաբանություն է տվել նաև, գործով մյուս վկաների և գործով ձեռք բերված ապացույցների նկատմամբ։
Ինչ վերաբերվում է Ա.Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքների բնույթի և դրանց վերաբերյալ տրված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությանը, ապա դրանով հիմնավորվում է միայն ստացած մարմնական վնասվածքները, այլ ոչ թե Անդրանիկ Մարտիրոսյանի կողմից ինչ-որ հանցավոր արարքի կատարում։ Ինչպես նաև դա կապել Անդրանիկ Մարտիրոսյանի հետ՝ անհիմն է։
Յուրաքանչյուր ապացույց իր համակցության մեջ վերլուծելով պարզ է դառնում, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը որևէ հանցավոր արարք չի գործել»։
Պաշտպանը, վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածը, նշել է նաև հետևյալը.
«Դատարանի ուշադրությունն եմ հրավիրում այն հանգամանքին, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ հոդվածի 1-ին մասը համաձայն, «...անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու հիմքը նրա կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունն է...»։ Այնինչ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները ներկայացնելով և մեկնաբանելով բոլորս ականատես եղանք, որ ոչ միայն բացակայում է Անդրանիկ Մարտիրոսյանի կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունն, այլև նույնիսկ չկա գեթ մեկ անուղղակի ապացույց, որ հիմնավորի պաշտպանյալիս առաջադրված մեղադրաքը»։
Ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանը չի հետևել ապացույցների գնահատման ընդհանուր կանոնները սահմանող քրեադատավարական նորմերին և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներին՝ այդպիսով թույլ տալով դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը դատական ակտը բեկանելու հիմք է։ Սույն քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանը չի հետևել Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտրրոսյանի, Հ.Դավթյանի, Մ.Հակոբյանի վերաբերյալ գործով որոշումներում ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին։ Առաջին ատյանի դատարանը հակառակ նշված իրավական դիրքորոշումներին՝ իրականացրել է ապացուցների կամայական գնահատում՝ դատական ակտերի հասցեատերերին ընկալելի չդարձնելով ապացույցների մի մասին, մյուսների համեմատությամբ առավելություն տալու պատճառն, ինչպես նաև ապացույցների շրջանակից հանելով գործով առկա ապացուցները և փաստելով, իբր դրանք առկա կամ էական չեն, իսկ մյուսի մասին ընդհանրապես չի անդրադարձել։
Բողոքաբերը գտել է, որ դատաքննությամբ հարցաքննված տուժողներից և վկաներից գոնե մեկը չի հայտնել այնպիսի տեղեկություն, որը հնարավորություն տար Առաջին ատյանի դատարանին այդ ապացույցը գնահատելու որպես իր պաշտպանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույց։ Այսինքն, ըստ բողոքաբերի, իր պաշտպանյալի մեղադրանքը հիմնված է ոչ թե հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջության վրա, այլ անհիմն ենթադրությունների վրա։ Մինչդեռ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Բողոքաբերը նշել է, որ թեև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրությամբ ամբաստանյալի վրա իր անմեղությունն ապացուցելու պարտավորություն դրված չէ, սակայն ուսումնասիրելով դատավճիռը, ըստ բողոքաբերի, տպավորություն է, որ Հայաստանի Հանրապետությունում ոչ թե գործում է անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, այլ՝ մեղավորության կանխավարկածի, այսինքն՝ քանի դեռ անձը չի ապացուցել իր անմեղությունը, ուրեմն նա մեղավոր է։
Բողոքի հեղինակը վկայակոչել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասը և 358-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերը:
Պաշտպան Վ.Արմենակյանը գտել է նաև, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին դատապարտելով 6 տարի ժամկետով ազատազրկման Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ոչ իրավաչափ եզրահանգման և վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը, նշել է հետևյալը.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները, կարծում եմ, դատարանը հաշվի կառնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի՝ պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Հետևապես, դատարանը կաշկանդված չէ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պատիժ նշանակել և պատժի կրումից պայմանականորեն ազատել՝ սահմանելով փորձաշրջան։
Ավելորդ չեմ համարում հայտնել նաև, որ պաշտպանյալս նախկինում դատապարտված և որևէ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն։ Նա ի սկզբանե տվել է ճիշտ ցուցմունքներ։ Ինչպես նաև պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Անհրաժեշտ եմ համարում նշել նաև, որ անհիմն մեղադրանքի պատճառով 2015-ի հունվարից մինչ օրս ապօրինի անազատության մեջ է գտնվում Անդրանիկ Աարտիրոսյանը»:
Բողոքի հեղինակը գտել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանի 16.11.2015թ. դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նութական և դատավարական իրավուքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, սխալ է գնահատել գործում առկա ապացույցները և կայացրել է թերի պատճառաբանված դատական ակտ:
19. Վերոգրյալի հիման վրա, պաշտպան Վ.Արմենակյանը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.11.2015թ.-ի թիվ ԵԿԴ/0107/01/15 դատավիճը բեկանել՝ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին ճանաչել անպարտ և արդարացնել՝ արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Այնուամենայնիվ, եթե դատարանը գտնի, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանն արդարացման ենթակա չէ, ապա խնդրում եմ նրա նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթը՝ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը պայմանականորեն չկիրառել»։

4. Վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ ներկայացված գրավոր պատասխանների փաստարկները.
20. Ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան է ներկայացրել ՀՀ զինվորական կենտրոնական դատախազության դատախազ Վ.Հարությունյանը, որը գտել է, որ պաշտպան Հ.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, ենթակա է մերժման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
«Գործով տուժողների ցուցմունքները դատարանի կողմից ենթարկվել են մանրամասն վերլուծության և դրանց գնահատման արդյունքում դատարանն իրավացիորեն եկել է այն եզրահանգման, որ տուժողների այն հայտարարությունը, որ իրենց վնասվածքներ պատճառողներն ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյանները չեն եղել, հիմնավոր չէ։
Հաշվի առնելով, որ գործով տուժողներից որևէ մեկը նախկինում ամբաստանյալներին չի ճանաչել և ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում չի կարողացել նույնացման համար բավարար հատկանիշների մատնանշմամբ նկարագրել իրենց վնասվածք պատճառած անձանց, ուստի չէր էլ կարող ողջամտորեն բացառել, որ իրեն կամ ընկերներին վնասվածք պատճառողներն ամբաստանյալները չեն եղել։ Իսկ այն, որ տուժողներն ուղղակիորեն չեն մատնաշել ամբաստանյալներին որպես իրենց վնասվածք պատճառած անձանց, դեռևս չի նշանակում, որ դրանք ամբաստանյաները չեն եղել։
Այս պարզ պատճառով քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալները տուժողներին ճանաչման չեն ներկայացվել։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալների հետ առերես հարցաքննություններին, որոնց իբրև թե կատարված չլինելուց դժգոհում է պաշտպանը, ապա դրանք, անշուշտ, կազմակերպվել են այն բոլոր դեպքերում, երբ առկա են եղել այդ գործողության կատարման դատավարական հիմքերը։ Չի կարելի չնշել, որ ամբաստայալ Վահե Մարտիրոսյանի և տուժողների միջև կատարված առերես հարցաքննությունների ժամանակ պաշտպան Բաբայանը, տուժողների ներկայացուցիչ Սեդա Սաֆարյանի հետ միասին, առարկություն է ներկայացրել դրանց կատարման կապակցությամբ՝ նշելով, թե առերես հարցաքննվողների այն հայտարարությունը, որ նրանք չեն ճանաչում միմյանց, բացառում է քննչական գործողությունը շարունակելու հնարավորությունը, մինչդեռ քննիչը շարունակել է գործողությունը։ Հայտնի չէ, թե այս պայմաններում պաշտպանը նախաքննական մարմնի ինչպիսի գործողությունից կամ անգործությունից է դժգոհում։
Պաշտպանը շարունակ պնդում է, որ տուժողների հետ վիճաբանած անձինք եղել են 5 և ավելի հոգի՝ հիմք ընդունելով այդ կապացությամբ առկա հակասական տեղեկություններից նրանք, որոնք ավելի շատ ենթադրական ու քիչ արժանահավատ են։ Բոլոր դեպքերում՝ այստեղ ձեռնպահ մնալով այդ հանգամանքի կապակցությամբ առկա ապացույցների վերլուծությունից, հարկ է նշել, որ տուժողների հետ վիճաբանած անձանց քանակի՝ մեկ-երկուսով ավել կամ պակաս լինելը որևէ կերպ չի բացառում ամբաստանյալներին, կոնկրետ դեպքում՝ Վահե Մարտիրոսյանին մեղսագրվող հանցանքի կատարումը նրա կողմից։ Այդ փաստը բացառող հանգամանք չի կարող դիտվել նաև Վահե Մարտիրոսյանի ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներ ստացած լինելու հանգամանքը, ինչպես նաև ինքնությունը չպարզված երկու անձանց վերաբերյալ քրեական գործի մասի առկայությունը։ Վերջինի հետ կապված հարկ է փաստել, որ ճիշտ չէ նաև պաշտպանի այն պնդումը, որ ինքնությունը չպարզված երկու անձանց վերաբերյալ գործի մասն անջատվել է նույն մեղադրանքով, ինչի մեջ համոզվելու համար բավարար է միայն ծանոթանալ քրեական գործից գործ անջատելու մասին որոշմանը։
Անդրադառնալով պաշտպանի մյուս փաստարկներին, հարկ է նշել, որ ոչ մի տարօրինակություն չկա նրանում, որ Վահե Մարտիրոսյանին մեղսագրվել է խուլիգանական դրդումներով հանցավոր արարքների, այդ թվում նաև խուլիգանության կատարում։ Այն, որ խուլիգանական դրդումները (մղումները) խուլիգանական արարքի պարտադիր հատկանիշ են, ուղղակիորեն նշված է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի որոշումներում, որոնք որպես բողոքի հիմնավորում վկայակոչել է պաշտպանը։
Անտեղի է նաև առաջադրված մեղադրանքի հետ կապված պաշտպանի այն քննադատությունը, թե պարզաբանված չէ, թե ինչ տարաձայնության մասին է խոսքը, ինչպես է այն հարթվել և այլն։ Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ վիճաբանության շարժառիթի մասին նշումը տեղ է գտել այնքանով, որքանով դա անհրաժեշտ է եղել այդ դատավարական փաստաթուղթը օրենքի պահանջներին համապատասխան կազմելու համար և որքանով դա թույլ է տվել այդ փաստաթղթի կառուցվածքը, սակայն գործի այլ փաստաթղթերում, մասնավորապես՝ մեղադրական եզրակացության նկարագրական մասում հստակ նկարագրվել են մեղադրանքի հիմք հանդիսացած իրադարձությունները, որոնք պարունակում են պաշտպանի բարձրացրած նշված հարցերի պատասխանները։
Ի հակադրություն դրա՝ ինչպես մեղադրանքի ձևակերպման մեջ, այնպես էլ որևէ դատավարական փաստաթղթում, այդ թվում նաև դատավճռում, որևէ նշում չկա այն մասին, որ Վահե Մարտիրոսյանը գործով տուժողներ Վահագն Պռոշյանին ու Արսեն Աղասարյանին ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներ է պատճառել, այն էլ ծեծանակով։ Անհասկանալի է, թե պաշտպանը ինչից ելնելով է նախ այդ պնդումը վերագրել մեղադրանքի կողմին, ապա այն հերքել և անվանել անհեթեթություն։
Գործի քննությամբ իրենց պատասխաններն են ստացել նաև այն հարցերը, թե ինչումն է կայացել հասարակական կարգի խախտումը, ովքեր են հանդիսացել դեպքի վայրի հասարակությունը ներկայացնող անձինք, ինչումն է արտահայտվել ակումբի գործունեության խաթարումը և այլն։ Վերջինիս հետ կապված հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում նշանակություն ունի «Կալիենտե» ակումբի բնականոն գործունեությունը որպես հասարակական կարգի տարր և դրա խաթարումը՝ որպես հասարակական կարգի խախտում, իսկ ակումբին հանցագործությամբ անմիջականորեն գույքային կամ բարոյական վնասի պատճառումն այլ հարց է, որը ամբաստանյալներին մեղսագրվող արարքների գնահատման համար որևէ նշանակություն չունի։
Փաստը, որ տուժողների հետ դեպքի վայրում վիճաբանել ու նրանց մարմնական վնասկածքներ են պատճառել հենց ամբաստանյալները, հաստատվել է գործի քննությամբ ձեռքբերված ապացույցների բավարար համակցությամբ։ Գործում եղած մի շարք ապացույցների համակարգային վերլուծությունից, որոնց թվում՝ տուժող Արմեն Գասպարյանի, վկա Յուրիկ Միքայելյանի ցուցմունքներից պարզ է դառնում, որ պարասրահում բացված շամպայնի կաթիլները թափվել են Վահե Մարտիրոսյանի վրա, ինչի կապակցությամբ Արմեն Գասպարյանի ու այդ պահին նրա հետ գտնվող ընկերների հետ զրուցել ու պարզաբանումներ է պահանջել նախ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը, իսկ դուրս գալուց հետո, երբ Գասպարյանն Անդրանիկ Մարտիրոսյանին հայտնել է, որ իր ծննդյան օրն է՝ ըստ էության տեղի ունեցածի համար ներողություն հայցելով, Վահե Մարտիրոսյանը դուրս է եկել պարասրահից ու վիճաբանություն սկսել, որին և միացել են Անդրանիկ Մարտիրոսյանն ու նրանց հետ եղած երկու անձինք։
Դեպքի այսպիսի փաստական հանգամանքներն են հաստատված համարվել ու նկարագրվել քննիչի կողմից մեղադրական եզրակացությունում և մեղադրողի կողմից՝ իր ճառում, սակայն պաշտպանը, չգիտես որտեղից, վերցրել է, որ «...ըստ մեղադրողի վարկածի՝ Արթուր Ավետիսյանը սկսել է վիճաբանել Անդրանիկ Մարտիրոսյանի հետ և նրան վնասվածքներ է հասցրել, ինչն էլ իր հերթին նկատել է Վահե Մարտիրոսյանը և միջամտել»։
Գործով հաստատվել է նաև, որ Արթուր Ավետիսյանը և Վահագն Պռոշյանը բաժանելու նպատակով միջամտել են արդեն իսկ սկսված կռվին, սակայն Մարտիոսյաններն իրենց գործողություններն ուղղել են նաև նրանց դեմ ու հարվածներ հասցրել նրանց։ Ընդ որում՝ ինչպես պարզվել է գործի քննությամբ, Արթուր Ավետիսյանն ու Վահագն Պռոշյանը ծեծի են ենթարկվել ու մարմնական վնասվածքներ ստացել բացառապես այն «պատճառով», որ հանդիսացել են Արմեն Գասպարյանի ու մյուսների ընկերները, ինչը, կարծում եմ, որ ոչ այլ ինչ է, քան խուլիգանության մասին ուղղակիորեն վկայող հատկանիշ։
Կրկին անդրադառնալով դեպքի փաստական հանգամանքներին՝ հարկ է նշել, որ գործի քննությամբ պարզվել է, որ կռվի ընթացքում Վահե Մարտիրոսյանը դեպքի վայրում գտնվող իր «ՎԱԶ 2121» մակնիշի ավտոմեքենայից վերցրել է սպորտային ծեծանակը, կռիվը շարունակել դրանով, հարվածել Արթուր Ավետիսյանին ու մյուսներին, իսկ վերջում էլ ծեծանակը ձեռքին հետապնդել է նրանց՝ հայհոյելով ու կանգնելու պահանջներ ներկայացնելով։
Նման հետևությունները միանշանակ կերպով բխում են գործի ապացույցների համադրությունից, որոնք և թույլ են տալիս նույնացնել ու անհատականացնել դեպքին մասնակից անձանց, այդ թվում՝ Վահե Մարտիրոսյանի գործողությունները, մինչդեռ պաշտպանը, մի կողմ դնելով այդ մասին վկայող ապացույցների համակցություն. որպես արդարացնող փաստարկ է ներկայացնում տուժող Ա.Գասպարյանի ցուցմունքի այն մասը, որ իրենց հարվածող անձը եղել է կարճաթև վերնաշապիկով, ինչը, տվյալ պայմաններում, գտնում եմ, որ էական չի, առավել ևս, որ այդպիսի ոչ էական հանգամանքի վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող տվյալի հաղորդումը տուժողի կողմից կարող է բազմաթիվ պատճառներ ունենալ, այդ թվում լինել շփոթմունքի կամ չհիշելու արդյունք։
Ինչ վերաբերում է վիճաբանության մասնակիցների թվում եղած, ինքնությունը չպարզված անձին, ապա գործով նշանակված տեսաձայնագրային փորձաքննությամբ պարզվել է, որ նրա ձեռքին եղած առարկան փայտի երկար կտոր է, այլ ոչ թե մահակ, ինչպես ներկայացնում է պաշտպանը։
Ինչպես մեղադրանքի կողմը համապատասխան դատավարական որոշումներ կայացնելիս, այնպես էլ դատարանը՝ դատավճիռ կայացնելիս, գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները հաստատված է համարել փոխկապակցված ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքում։ Բնականաբար քրեական գործում եղած բազմաթիվ ապացույցներից միայն մեկը չի կարող հաստատել գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող բոլոր հանգամանքները կամ ամբողջությամբ նկարագրել մեղադրանքի հիմքում դրված իրադարձությունները։ Այդ տրմաբանությամբ է ենթակա գնահատման նաև վկա Յուրիկ Միքայելյանի ցուցմունքը, որում թեև ուղղակի և տառացի նշում չկա այն մասին, որ Վահե Մարտիրոսյանը մահակով հարվածել է Արթուր Ավետիսյանի գլխին և պատճառել վնասվածք, սակայն, նշված է, որ Վ.Մարտիրոսյանը մահակով հարվածել է իր հետ վիճաբանող անձանց։ Ինչպես Յու.Միքայելյանի ցուցմունքում, այնպես էլ դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցներում պարունակվում են այնպիսի տեղեկություններ, որոնց համադրումից բխում է այն գործողությունների նկարագրությունը, որը դրվել է մեղադրանքների հիմքում։
Տեղին չէ նաև պաշտպանի այն պնդումը, որ դեպքը տևել է ժամը 00.00-ից մինչև 00.04.46-ը, քանի որ հենց նույն պաշտպանի կողմից վկայակոչված տեսագրություններից պարզ է դառնում, որ իրադարձությունները շարունակվում են նաև հաջորդող ժամանակահատվածում, բացի այդ, դեպքի ավարտի պահ կարող է համարվել այն պահը, երբ Վ.Մարտիրոսյանին բռնել են ոստիկանության ծառայողները, ինչը, սակայն, տեսագրությունում չի երևում և տեղի է ունեցել տեսագրող սարքերի տեսադաշտից բավական հեռավորության վրա, հետևաբար գործողություններ կատարող անձանց՝ տեսախցիկներից ընդամենը մեկի տեսադաշտից դուրս գալու պահը համարել որպես դեպքի ավարտ ու դրանով որոշել դեպքի տևողությունը, սխալ կլինի։
Դատարանը պատշաճ գնահատականի է արժանացրել գործով վկա Արթուր Մալաքյանի ցուցմունքները, ինչպես նաև հիմնավոր կերպով պատճառաբանել, թե ինչու պետք է ոչ հավաստի ու անարժանահավատ համարվեն ամբաստանյալների ցուցմունքները, որի պայմաններում անհիմն են թվարկված ապացույցների ապացուցողական նշանակության վերաբերյալ պաշտպանի փաստարկները։
Նույնը կարելի է ասել նաև գործով իրեղեն ապացույցների ու դրանց նշանակության կապակցությամբ։ Հարկ է ավելացնել միայն, որ դեպքի հանգամանքներից ելնելով՝ գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված սպորտային ծեծանակը վերցնելիս ոստիկանների կողմից արձանագրություն կազմվել չէր կարող, քանի որ այն վերցվել է հանցանք կատարած անձին բռնելիս և նրա հետագա գործողությունները կանխելիս, որի ժամանակ համապատասխան արձանագրության կազմումը, մեղմ ասած, դժվար է պատկերացնել։ Ծեծանակը ոստիկանության բաժին տանելուց հետո ոստիկանները բաժնի պետի անունով ներկայացրել են զեկուցագիր և ներկայացրել ծեծանակը։ Հետագայում այն քննիչի կողմից զննվել և ենթարկվել է փորձաքննությունների, որոնց թվում՝ դատակենսբանական փորձաքննության, որով և հաստատվել է մահակի վրա առկա արյան պատկանելիությունը գործով տուժող Արթուր Ավետիսյանին։ Ընդ որում, Վահե Մարտիրոսյանին բռնած ոստիկանության ծառայողների ցուցմունքներով հաստատվել է, որ նշված ծեծանակի վրա արյուն է եղել ի սկզբանե՝ այն պահին, երբ իրենք վերցրել են այն Մարտիրոսյանից, հետևաբար անհիմն է պաշտպանի այն պնդումը, որ իրեղեն ապացույցն իր նշանակությունը կորցրել է պարունակող հետքերը փոփոխելու հնարավորությամբ պայմանավորված»։
Դատախազ Վ.Հարությունյանը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ գնահատականի է արժանացրել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, պարզել է ամբաստանյաներին մեղսագրվող արարքները նրանց կողմից կատարված լինելու, դրանց քրեաիրավական որակման, ամբաստանյալների մեղավորության, նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակելու, այն կրելու անհրաժեշտության և գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող մյուս բոլոր հարցերը, ինչի արդյունքում կայացրել է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված դատավճիռ, որը բեկանելու հիմքեր չկան։
21. Ելնելով վերոգրյալից մեղադրողը խնդրել է ամբաստանյալ Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանի պաշտպան Հունան Բաբայանի՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 16-ի թիվ ԵԿԴ/0107/01/15 դատավճռի դեմ բերված բողոքը մերժել և դատավճիռը թողնել անփոփոխ։
22. Դատախազ Վ.Հարությունյանը գրավոր պատասխան է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, և գտել, որ պաշտպան Վ.Արմենակյանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, ենթակա է մերժման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
«Նախևառաջ հարկ է նշել, որ պաշտպան Արմենակյանի կողմից որպես բողոքի հիմնավորում ներկայացված փաստարկների գերակշիռ մասը քննարկվել են առաջին ատյանի դատարանում գործի քննության ժամանակ և դատավճռով ստացել են համապատասխան գնահատական, սակայն դրանից հետո էլ պաշտպանը, վերաքննիչ բողոքում կրկին ներկայացրել է նույն փաստարկները՝ առանց անդրադառնալու դատարանի վերլուծություններին ու պատճառաբանություններին կամ էլ դրանց անդրադարձել է մակերեսորեն՝ առանց քիչ թե շատ հիմնավորելու, թե ինչու է դատարանի եզրահանգումները համարում անհիմն։
Մասնավորապես՝ պաշտպանն իր բողոքում վկայակոչելով գործով տուժողների ցուցմունքները, նշել է, որ նրանք բոլորը պնդել են, որ իրենց վնասվածք պատճառողն Անդրանիկ Մարտիրոսյանը չի եղել։
Դրա հետ կապված անհրաժեշտ է նշել, որ գործով տուժողների ցուցմունքները դատարանի կողմից ենթարկվել են մանրամասն վերլուծության և դրանց գնահատման այն հայտարարությունը, որ իրենց վնասվածքներ պատճառողներն ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյանները չեն եղել, հիմնավոր չէ։
Հաշվի առնելով, որ գործով տուժողներից որևէ մեկը նախկինում ամբաստանյալներին չի ճանաչել և ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալուց չի կարողացել նույնացման համար բավարար հատկանիշների մատնանշմամբ նկարագրել իրենց վնասվածք պատճառած անձանց, ուստի չէր էլ կարող ողջամտորեն բացառել, որ իրեն կամ ընկերներին վնասվածք պատճառողներն ամբաստանյալները չեն եղել։ Իսկ այն, որ տուժողներն ուղղակիորեն չեն մատնաշել ամբաստանյալներին որպես իրենց վնասվածք պատճառած անձինք, դեռևս չի նշանակում, որ դրանք ամբաստանյաները չեն եղել։ Նույն կերպ չի կարելի որպես Անդրանիկ Մարտիրոսյանին արդարացնող ապացույցներ դիտել այն վկաների ցուցմունքները, որոնք չեն կարողացել նրան ուղղակիորեն մատնանշել որպես դեպքի մասնակից կամ էլ այդպիսի ապացույց դիտել այն, որ կռվի մասնակիցների թիվը գործով անցնող անձանց թվից ավելին է եղել, հետևաբար Արթուր Ավետիսյանին վնասվածք պատճառողն Անդրանիկ Մարտիրոսյանը չի եղել։
Գործով վկա Յուրիկ Միքայելյանի ցուցմունքները նույնպես մանրամասն վերլուծվել ու գնահատվել են դատավճռով, որի շրջանակներում դատարանը պատշաճ կերպով պատճառաբանել է, թե ինչու պետք է արժանահավատ համարվեն վկայի այն ցուցմունքները, որոնք դրվել են դատավճռի հիմքում։ Դրանց թվում մասնավորապես դատարանը նշել է այն, որ դեպքի վերաբերյալ իր տված նախաքննական մանրամասն ցուցմունքները Յուրիկ Միքայելյանը պատճառաբանել է դրանք բռնության, սպառնալիքի և այլ անօրինական գործողությունների ազդեցությամբ տալու հանգամանքով, իսկ դա փաստորեն հերքվել է ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերով, որոնցով և որոշում է կայացվել է քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին։
Պաշտպան Վ.Արմենակյանը, իր բողոքում մեջբերելով վկա Յու.Միքայելյանի ցուցմունքները, առանց որևէ հիմքի կասկածի տակ է դրել ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության քննիչի կողմից կայացված որոշմամբ հաստատված համարված հանգամանքները, միևնույն ժամանակ խիստ սուբյեկտիվ կերպով գնահատել վկա Յու.Միքայելյանի ցուցմունքները, առանց հիմքերի եզրահանգել, որ ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող Յու.Միքայելյանի ցուցմունքները հորինված են, տրվել են ուղդորդմամբ և պարտադրանքի ազդեցության տակ։
Վկա Յու.Միքայելյանի ցուցմունքներին անդրադառնալով՝ պաշտպանը չի նշել դրանք գնահատելու առումով կարևոր նշանակություն ունեցող մի շարք կարևոր հանգամանքներ.
Մասնավորապես՝ Յուրիկ Միքայելյանը, դատաքննությանը նախորդող ժամանակահատվածում բացակա լինելով ՀՀ-ից, դատական նիստի օրը վերադարձել է ՀՀ, իսկ երկու օր անց կրկին մեկնել, վկան նախաքննական ցուցմունքներում մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները և հայտնել այնպիսի տեղեկություններ, որպիսիք կարող էին հայտնի լինել միայն ամբողջ դեպքին անմիջականորեն ականատես եղած անձին, ինչպիսին հանդիսացել է ինքը, դատարանում տալով «հօգուտ» ամբաստանյալների ցուցմունքներ՝ Յու.Միքայելյանը հերքել է նույնիսկ կռվողներին բաժանելիս իր մարմնական վնասվածք ստանալու հանգամանքը, ինչի մասին նշել է իր նախաքննական ցուցմունքներում, որն էլ հաստատվել է դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ։
Այս բոլոր հանգամանքները պատշաճ ուշադրության արժանացնելու դեպքում ակնհայտ է դառնում, որ պետք է արժանահավատ համարվեն Յու.Միքայելյանի նախաքննական համապատասխան ցուցմունքները, ինչը և կատարվել է դատարանի կողմից։
Այսինքն՝ դատավճոի հիմքում դրված վկա Յու.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներն արժանահավատ համարելը պայմանավորված է մի շարք օբյեկտիվ պատճառներով, մինչդեռ վկայի այն ցուցմունքները, որոնք ըստ պաշտպանի պետք է արժանահավատ համարվեն, ոչ միայն չեն համապատասխանում գործի քննությամբ ձեռքբերված ու հետազոտված ապացույցներին, այլև զուրկ են տրամաբանությունից, հակասական են ու չպատճառաբանված, և ակնհայտ է, որ այդ ցուցմունքները հետապնդում եմ ամբաստանյալներին օգնելու նպատակ։
Ինչ վերաբերում է տեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացությանը, ապա այն որպես ապացույց ինչպես առանձին, այնպես էլ այլ ապացույցների հետ համակցությամբ նույնպես գնահատվել է դատարանի կողմից, որի ընթացքում դատարանն անդրադարձել է նաև պաշտպանական կողմի վերը բերված փաստարկին։
Այն, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանն իր ցուցմունքում նշել է, թե իր ձեռքին կարող է եղած լինել (և ոչ միանշանակ եղել է) իր բջջային հեռախոսը, հիմք չէ կասկածի տակ դնելու փորձաքննության եզրակացությունը կամ այլ մեկնաբանություն տալու դրան, այն դեպքում, երբ փորձագետի եզրակացությունում ուղղակի նշվել է, որ վազող տղամարդու, այսինքն՝ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքին առկա է դանակի (և ոչ բջջային հեռախոսի) նմանվող առարկա։ Ի վերջո տեսագրության դիտմամբ էլ պարզ է դառնում, որ այդ անձի ձեռքին եղած առարկան բջջային հեռախոս չէ։
Պաշտպան Արմենակյանն իր բողոքը կառուցել է հիմք ընդունելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիոսյանի ցուցմունքները, որպես դրանց հաստատում նշել է մյուս ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանի ցուցմունքները, այնուհետև փորձել է գործի մյուս ապացույցները «հարմարեցնել» դրանց կամ մենաբանել այդ ցուցմունքներին համապատասխան, սակայն սույն գործով ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն իրենց բերված փաստարկները հերքվել և նրանց մեղսագրվող հանցաքները հիմնավորվել են քննությամբ ձեռքբերված ու հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ»։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ բողոքի պահանջին, մեղադրողը գտել է, որ դրա իրավական հիմքերը բացակայում են ընդհանրապես, և, ըստ ամենայնի, դրանով է պայմանավորված, որ պաշտպանի բողոքն այդ մասով որևէ հիմնավորում չի պարունակում։
Դատախազ Վ.Հարությունյանը գտել է, Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատականի է արժանացրել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, պարզել է ամբաստանյալներին մեղսագրվող արարքները նրանց կողմից կատարված լինելու, դրանց քրեաիրավական որակման, ամբաստանյալների մեղավորության, նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակելու, այն կրելու անհրաժեշտության և գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող մյուս բոլոր հարցերը, ինչի արդյունքում կայացրել է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված դատավճիռ, որը բեկանելու հիմքեր չկան։
23. Ելնելով վերոգրյալից, մեղադրողը խնդրել է ամբաստանյալ Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանի՝ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 16-ի թիվ ԵԿԴ/0107/01/15 դատավճռի դեմ բերված բողոքը մերժել և դատավճիռը թողնել անփոփոխ։
24. Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանն ամբողջությամբ պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքն ու խնդրեց բավարարել այն: Ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանը միացավ պաշտպանի բողոքին:
Ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանն ամբողջությամբ պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքն ու խնդրեց բավարարել այն: Ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Դատախազ Վ.Հարությունյանն առարկեց պաշտպանների վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել դրանք՝ օրինական ուժի մեջ ոթղնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահան-գումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ մեղադրողի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
25. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն.
«(...) 2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
«Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ.
«(…) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, (…):
(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)» (տե´ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
Ապացույցների գնահատման իրավաչափության հարցի առնչությամբ իր իրավական դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` միաժամանակ արձանագրելով հետևյալը.
«(…) [Ա]պացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով (…)» (տե´ս Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշման 27-րդ կետը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
(…)
3. Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքները ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք, և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել: (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
26. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում՝
(…)
2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
6) մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
(…)
9) խուլիգանական դրդումներով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով:
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից յոթ տարի ժամկետով>>:
Վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում հանգամանորեն անդրադարձել ու հստակ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ինչպես խուլիգանության հանցակազմի, այնպես էլ խուլիգանական դրդումներով կատարվող հանցագործությունների որակման առանձնահատկությունների առնչությամբ:
Այսպես, Վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշմամբ ձևավորել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...) [Խ]ուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն:
24. Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն:
25. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից:
26. Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է:
27. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
28. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 22-րդ և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, խուլիգանության վերաբերյալ գործերով անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև տուժողի վարքագիծը: Զարգացնելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ խուլիգանական գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի արդյունքում, ապա նախ անհրաժեշտ է պարզել, թե ով է հանդիսացել վեճը նախաձեռնողը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն, եթե վիճաբանությունն առաջանում է տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով և, հետևաբար, հանցանք կատարած անձի մոտ բացակայում են խուլիգանական դրդումները: Նման պարագայում արարքը կարող է խուլիգանություն որակվել միայն այն դեպքում, երբ խուլիգանական դրդումներն առաջանան հետագայում և արարքը վերաճի խուլիգանության (տե՛ս սույն որոշման 27-րդ կետը):
29. Ելնելով սույն որոշման 14-28-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունից՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (...)» (տե´ս Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի ԱՎԴ/0014/01/11 որոշման 23-29-րդ կետերը):
Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի ՎԲ-04/10 որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ.
«(…) Խուլիգանական դրդումներն իրենցից ներկայացնում են բովանդակությամբ բարդ շարժառիթ, որի մեջ միահյուսվում են անսահման եսամոլությունը, խեղաթյուրված պատկերացումներն անձնական ազատությունների սահմանների մասին, բիրտ ուժի պաշտամունքը, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքը, «ինքնահաստատման» պահանջը, սանձարձակությունը, անպարկեշտ վարքագիծը, ցինիզմը, դաժանությունը, հանդգնությունը, վիրավորանքը, չնչին առիթով արված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն: Նշված շարժառիթների ամբողջությունը բնորոշ է յուրաքանչյուր խուլիգանության, սակայն խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս դրանց միանում է նաև մարդկային կյանքի նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքն ընդհանրապես` անկախ տուժողի անձից:
Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը հաճախ կատարվում է առանց տեսանելի առիթի կամ աննշան առիթն օգտագործվում է որպես պատրվակ սպանություն կատարելու համար: Որպես հանցագործության արտաքին պատճառ` առիթը սերտորեն կապված է հանցավորի ներքին դրդումների հետ: Ընդ որում, արարքը խուլիգանական դրդումներով սպանություն որակելու համար սպանության կատարման տեղը (վայրը) նշանակություն չունի: Այդպիսի սպանությունը կարող է կատարվել ոչ միայն հասարակական վայրում, պարտադիր չէ նաև մարդկանց ներկայությունը:
(…)
21. Սույն որոշման 19-րդ և 20-րդ կետերի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, շարադրված հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման արդյունքում իրավացիորեն նշել է, որ Ալիկ Մաթևոսյանի գործողություններն իրենցից ներկայացնում են հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերին նետված մարտահրավեր, իրեն շրջապատին և հասարակությանը հակադրելու և հակազդելու ցանկություն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցք, ինքնահաստատման պահանջ, ցինիզմ և դաժանություն, աննշան առիթը սպանության պատրվակ օգտագործել, և արդյունքում դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ դատապարտյալը տուժող Աղվան Հարությունյանին դիտավորությամբ կյանքից զրկել է խուլիգանական դրդումներով: Այսինքն` նա կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգքրի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով (...)»: (տե´ս Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի ՎԲ-04/10 որոշման 19-րդ և 21-րդ կետերը):
27. Վերը շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանների` վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, ամբաստանյալներ Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրանց մեղքը հաստատված է, ամբաստանյալների արարքներին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից տրվել է քրեաիրավական ճիշտ գնահատական և այն ճիշտ է որակվել, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանությունները հերքված են` քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ու վիճարկվող դատական ակտում շարադրված ապացույցներով: Այսպես.
Առաջին ատյանի դատարանը, «Ապացույցների հետազոտում» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հորեղբոր որդու՝ գործով մյուս ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի, հետ միասին, 2014թ. հունիսի 6-ին իր անձնական օգտագործման «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքում գործող «Կալիենտե» ակումբ՝ ժամանակ անցկացնելու։ Ավտոմեքենան կայանել է բնակելի շենքի դիմաց` ակումբից 5-6 մետր հեռավորության վրա։ Երբ գտնվել են «Կալիենտե» պարային ակումբում, այնտեղ եղել են այլ հաճախորդներ` ևս 20-25 հոգի, որոնց թվում եղել են իրեն ածնանոթ անձինք, ովքեր նշել են ծննդյան տարեդարձ։ Գիշերվա ժամը 12-ի սահմաններում, տվյալ տարեդարձի կապակցությամբ, այն նշող անձանցից մեկը բացել է շամպայնի շիշ, ապա թափահարելով այն սկսել է լցնել (ցողել) հոբելյարի վրա։ Դրա հետևանքով շամպայնի կաթիլներ են լցվել ինչպես իր և Անդրանիկի, այնպես էլ ակումբում գտնվող այլ անձանց վրա։ Չնայած կատարվածն իրեն այդքան էլ դուր չի եկել, սակայն այդ ամենի վերաբերյալ ինքը որևէ դժգոհություն չի հայտնել, միայն նկատել է, որ եղբայրը դուրս է եկել պարասրահից։ 5-10 րոպե անց, հասկանալով, որ Անդրանիկ Մարտիրոսյանն այդքան ժամանակ արդեն ակումբ չէ, դուրս է եկել նրա ետևից, որպեսզի տեսնի, թե որտեղ է նա։ Երբ դուրս է եկել ակումբից տեսել է, որ դրսում տեղի է ունենում վիճաբանություն, ծեծկռտուք։ Մոտենալով վիճաբանող անձանց, տեսել է, որ վիճաբանողների մեջ է նաև Անդրանիկը։ Մանավորապես, տեսել է, թե ինչպես են իրեն անծանոթ մի քանի անձինք հարվածներ հասցնում Անդրանիկ Մարտիրոսյանի գլխի հատվածին, ով այդ պահին ընկել էր գետնին` դեմքը դեպի վեր բարձրացրած վիճակում։ Անմիջապես միջամտել և փորձել է օգնել, պաշտպանել եղբորը։ Ուստի, բռնելով Անդրանիկին հարվածող անձանցից մեկի կրծքավանդակից, հրել է նրան մի կողմ, ապա հարվածել է վիճաբանող մյուս անձի ձեռքերին, ով բռնել էր Անդրանիկի վզի հատվածից։ Այդ պահին վիճաբանող անձանցից երկուսն իրեն մի կողմ են հրել։ Չունենալով այլ ելք, կռվի է բռնվել նրանց հետ, որի ժամանակ, փորձելով պաշտպանվել, հարվածներ է հասցրել նրանց՝ ձեռքերի բաց ափերով։ Բացի այդ, տեսել է մի քանի այլ անձանց, ում ձեռքին առկա են եղել փայտեր։ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը կռվելիս է եղել իրեն անծանոթ 3 անձանց հետ, որոնց տվյալ պահին չի կարող մտաբերել, սակայն պնդում է, որ այդ անձանցից ոչ մեկը չի հանդիսանում քրեական գործով տուժողներից և ոչ մեկը։ Վիճաբանության մասնակիցների թիվը ընհանուր առմամբ եղել են մոտ 10-15 հոգի։ Վիճաբանության ու կռվի ժամանակ, երբ ինչ-որ առարկայով հարվածել են իր մեջքին, հավասարակշռությունը կորցնելով, տեսել է, որ վիճող անձանցից ինչ-որ մեկի ձեռքից (չի կարող մտաբերել, թե կոնկրետ ում ձեռքից) գետնին վայր է ընկել փայտ` մահակ, որն այդ պահին վերցրել է, որպեսզի ինչ-որ կերպ կարողանա պաշտպանվել դրանով։ Սակայն տվյալ փայտով որևէ անձի, մասնավորապես քրեական գործով տուժող ճանաչված անձանցից որևէ մեկին չի հարվածել։ Ինչ վերաբերվում է տեսանյութում և լուսաանկարներում պատկերված այն տեսարանին, որ ինքը Տերյան փողոցով փայտը ձեռքին քայլում է, ապա այդ պահին փորձել է հեռացնել իրեն անծանոթ անձին՝ նրա ետևից բղավելով «հեռու գնա, մոտիկ չգաս», այդ կերպ փորձելով պաշտպանել իրեն և եղբորը։ Նույն պահին փողոցի դիմացի մայթին տեսել է ծառայություն իրականացնող ոստիկանների, ովքեր կարգադրել են իրեն և այդ պահին իր հետ գտնվող անձին` Յուրա Միքայելյանին, կանգնել։
Ենթարկվելով ոստիկանի պահանջին, կանգնել է։ Վերջիններս իր ձեռքից վերցրել են փայտը, դրել պատի տակ, սակայն, երբ իրեն և Յու.Միքայելյանին նստեցրել են ոստիկանական ավտոմեքենան, նույն փայտը տեսել է մեքենայի հատակին` իր ոտքերի տակ ընկած։ Քանի որ ծեծկռտուքի ժամանակ եղել է խառն իրավիճակ և ինքը զբաղված է եղել իրեն ու եղբորը պաշտպանելով, չի զգացել, որ մարմնական վնասվածքներ է ստացել նաև ինքը։ Մասնավորապես, վիճաբանության ժամանակ ցավ է զգացել մեջքի և ոտքի հատվածում, իսկ արդեն ոստիկանության բաժնում, ոստիկանի ներկայությամբ նկատել է, որ ունի մարմնական վնասվածք նաև դանակով հարվածելի տեսքով։
Ամբաստանյալը դատարանում ցումունք է տվել ու հայտնել նաև, որ վիճաբանության ընթացքում եղբոր` Անդրանիկ Մարտիրոսյանի, ձեռքին դանակ կամ այլ առարկա չի նկատել, և քանի որ նա ենթարկվել է դաժան ծեծի մի քանի հոգու կողմից՝ ուժգին հարվածներից գտնվել է ոչ ադեկվատ վիճակում։ Ակումբի ներսում ինչպես իրենց, այնպես էլ այլ անձանց կողմից որևէ վիճաբանություն, միջադեպ տեղի չի ունեցել, այնտեղ հասարակական կարգ չի խախտվել։ Գործով տուժող ճանաչված անձանց հետ ոչ ինքը, ոչ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը չեն վիճաբանել, ավելին՝ միջադեպից մինչ այսօր իրեն և Անդրանիկ Մարտիրոսյանին հայտնի չէ, թե ինչն է հանդիսացել տվյալ վիճաբանության առիթը։
Դատարանում, դիտելով իրեն առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցը` տեսաձայնագրությունը, ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը ճանաչել է իրեն, հայտնելով, որ տեսաերիզում պատկերված՝ փայտը ձեռքին քայլող տղան հանդիսանում է ինքը և դատարանի ուշադրությունն է հրավիրել այն հանգամանքի վրա, որ այդ պահին հանդարտ քայլում է վիճող անձանցից մեկի ետևից և փորձելով հեռվացնել նրան իրենցից՝ բղավում է` «հեռու գնա, մոտիկ չգաս»։ Ինչ վերաբերվում է տեսաերիզում պատկերված այն հատվածին, որ ինքը մետոնում է իր «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենային, ապա դա այն պահն է, երբ գնում է դեպի մեքենան` բանալիները վերցնելու և Անդրանիկին ավտոմեքենան նստեցնելու համար։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Ամբաստնյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներում, ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ. հունիսի 6-ին գտնվել է Երևան քաղաքում գործող «Կալիենտե» պարային ակումբում` հորեղբոր որդի, գործով մյուս ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանի հետ։ Ակումբում են եղել նաև իրեն անծանոթ ևս 20-25 երիտասարդներ, ովքեր նշել են ծննդյան տարեդարձ։ Ակումբում գտնվելու ընթացքում, կեսգիշերին մոտ, ծննդյան տարեդարձ նշող անձինք բացել են շամպայնի շիշ, այդ կերպ շնորհավորելով հոբելյարին և այն լցրել են վերջինիս գլխին։ Շամպայնի կաթիլները թափվել են ոչ միայն հոբելյարի, այլ նաև ակումբում գտնվող այլ հաճախորդների, այդ թվում նաև իրենց վրա։ Ինքը գնացել է զուգարան` շամպայնի կաթիլները հագուստի և դեմքի վրայից լվանալու համար, ապա դուրս է եկել ակումբից` մաքուր օդ շնչելու։ Դուրս գալով ակումբից, տեսել է, որ մոտ 10 մետր հեռավորության վրա հավաքված են անձինք, ովքեր վիճաբանում են միմյանց հետ։ Այդ անձանց ձեռքներին նկատել է նաև փայտեր։ Կարծելով, որ վիճաբանող անձանց մեջ կարող էր լինել նաև եղբայրը` Վահեն, անմիջապես մոտեցել է նրանց, սակայն տեսնելով և հասկանալով, որ վերջինս վիճաբանողների մեջ չկա, ցանակացել է վերադառնալ ակումբ։ Այդ ժամանակ իրեն անծանոթ մի անձ մեկ ձեռքով բռնելով պարանոցից, սկսել է մյուս ձեռքով հարվածներ հասցնել իր գլխի շրջանին, ինչի հետևանքով ընկել է գետնին։ Չի կարող հաստատպես ասել, թե ով է եղել իրեն հարվածներ հասցնողը, սակայն միայն կարող է ասել, որ նա եղել է ավելի հաղթանդամ, քանի տուժող Արթուր Ավետիսյանը։ Այնուհետև, վեր կենալով գետնից, և այդ ուժգին հարվածներից գտնվելով ոչ ադեկվատ վիճակում, սկսել է վազել տարբեր` անկանոն ուղղություններով։
Պնդել է, որ վիճաբանող անձանց մեջ չի տեսել գործով տուժող ճանաչված անձանցից և ոչ մեկին։ Վիճաբանության ժամանակ որևէ մեկին չի հարվածել, որևէ մեկի նկատմամբ հայհոյանք չի հնչեցրել։ Ավելին` այդ ընթացքում իր ձեռքում կտրող-ծակող որևէ առարկա չի եղել, իսկ տեսասկավառակում պատկերված իրը կարող էր լինել միայն իր բջջային հեռախոսը, քանի որ դրանից բացի իր մոտ ոչինչ չի եղել։
Հայտնել է նաև, որ ակումբում գտնվելու ընթացքում ինքը և Վահեն որևէ մեկի հետ վիճաբանություն, լարված խոսակցություն չեն ունեցել։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Տուժող Վազգեն Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընկերների` Արսեն Աղասարյանի, Վահագն Պռոշյանի, Արթուր Ավետիսյանի և Արմեն Գասպարյանի հետ միասին 2014թ.-ի հունիսի 6-ին գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Երևան պանդոկ»։ Այնտեղ որոշակի քաբակությամբ ալտոհոլ օգտագործելուց հետո, դուրս են եկել «Երևան պանդոկից», գնացել են «Կալիենտե» պարային ակումբ` ժամանցը շարունակելու և ընկերոջ` Արմենի, ծննդյան տարեդարձը նշելու։ Ակումբում գտնվելու ընթացքում, ժամը 24։00-ի սահմաններում, երբ բերել են ծննդյան տարեդարձի տորթը, վերցրել է մի շիշ շամպայն և այն թափահարելուց հետո բացել և լցրել է (ցողել է) ակումբի պարահրապարակում գտնվող ընկերոջ` նույն ինքը հոբելյարի` Արմենի, վրա։ Այդ ընթացքում պարահրապարակում է գտնվել նաև մյուս ընկերը` Արսենը, իսկ Արմենի ետևի մասում կանգանած է եղել իրեն անծանոթ մի երիտասարդ։
Դրանից հետո տեսել է, որ Արսենը գնացել է զուգարան՝ լվացվելու, իսկ մյուս ընկերոջը` Արմենին, մոտեցել է իրեն անծանոթ մի տղա, ում հետ միասին նրանք դուրս են եկել ակուբից։ Տեսնելով այդ ամենը, ինքը նույնպես դուրս է եկել ակումբից և տեսել, որ դրսում Արմենն իրեն անծանոթ տղայի հետ կանգնած զրուցում է, ուստի մոտեցել է վերջիններս, հարցրել, թե ինչ է պատահել, ինչումն է խնդիրը, սակայն նրանք ասել են «ամեն ինչ լավ է, նորմալ»։ Ինքը դարձյալ վերադարձել է ակումբ։ Քիչ անց, երբ նորից գնացել է ակումբի մուտքի կողմը, տեսել է մի երիտասարդի, ով այդ պահին բղավելով, դուրս էր գալիս ակումբից։ Երբ վերջինիս հարցրել է, թե ինչու է բղավում, անծանոթ տղան՝ իր համար անսպասելի, ձեռքով հարվածել է իրեն` ուսի շրջանում, իսկ ինքը ձեռքով հակահարված է հասցրել նրան, սակայն հարվածելու ընթացքում, ընկել է գետնին։ Գետնին ընկնելուց հետո ինչ-որ անձ, ում ներկա պահին չի կարող մտաբերել, ինչ-որ առարկայով (առարկան նույնպես տուժողը չկարողացավ մտաբերել) հարվածել է իրեն` գլխի շրջանում, որի հետևանքով կորցրել է գիտակցությունը։ Երբ եկել է գիտակցության, տեսել է, որ ընկերոջ` Վահագնի, հետ միասին արդեն գտնվում են Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում։ Ակումբի դրսում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ գտնվել են ինքը և ընկերը` Արմենը, ինչպես նաև ևս անծանոթ 3 անձինք` հակառակ` վիճող, կողմից։ Ակումբի դրսում տեղի ունեցած վիճաբանությունը տևել է 5-10 րոպե, այդ ընթացքում որևէ մեկի կողմից հայհոյանք չի լսել։ Սակայն, երբ Վահագնի հետ միասին գտնվել են Աբովյան փողոցում, լուսավորության ներքո հեռվից տեսել է իրեն անծանոթ մի երիտասարդի` ինչ-որ առարկա ձեռքին։ Քանի որ այդ երիտասարդին տեսել է հեռվից, այն էլ մթության մեջ, չի ճանաչել նրան, ուստի չի կարող հայտնել նաև, թե ով է հանդիսանում տվյալ անձը։ Պնդել է, որ վիճաբանության ընթացքում չի տեսել ամբաստանյալներ Անդրանիկ և Վահե Մարտիրոսյաններին, ավելին, նրանց կողմից որևէ հարված, վնասվածք չի ստացել։ Մտաբերում է միայն, որ իր հետ վիճաբանող անձը մոտավորապես իր հասակին էր։
Ամբաստանյալներ Անդրանիկ և Վահե Մարտիրոսյանների նկատմամբ որևէ բողոք, քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի, քանի որ չի ճանաչում վերջիններիս, նրանց հետ չի վիճաբանել։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Հարությունյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…)Հենց այդ պահին, բաց գույնի գիշերային լուսավորության պայմաններում տեսել է, որ մի երիտատարդի ձեռքում սպիտակավուն տեսք ունեցող «բիտա» կար (…)։
(…) Իրեն հարված հասցրած երիտասարդը ևս մեկ անգամ հարվածել է իրեն` ձեռքով կամ ոտքով, որի հետևանքով ընկել է գետնին (…)»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, Հարությունյանը պնդել է որպես տուժող նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ` «Աբովյան փողոցում, հեռվից տեսել է իրեն անծանոթ երիտասարդի` ինչ-որ առարկա ձեռքին, սակայն հստակ չի կարող մատնանշել, թե դա ինչ տեսակի առարկա է հանդիսացել, մասնավորապես «բիտա է», թե ոչ»։
Պնդել է նաև որպես տուժող դատաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ այս պահին հաստակ չի կարող մտաբերել, թե իրեն հարվածող անձը, որի հետևանքով ընկել է գետնին, արդյոք հանդիսանում է այն նույն անձը, ով առաջին հարվածն է հասցրել իրեն։ Ինքը և իր ընկերները վարույթն իրականացնող մարմնից են տեղեկացել, որ իրենց հետ վիճող անձանցից մեկը ժամկետային զինծառայող է։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Տուժող Վահագն Պռոշյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ.-ի հունիսի 6-ին եղել է ընկերոջ` Արմեն Գասպարյանի, ծննդյան տարեդարձը և այդ կապակցությամբ մյուս ընկերների` Արսեն Աղասարյանի, Վազգեն Հարությունյանի և Արթուր Ավետիսյանի, հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Երևան պանդոկ»` ռեստորան։ «Երևան պանդոկում» գտնվելու ընթացքում հաց են կերել և օգտագործել են մի քանի բաժակ ոգելից խմիչք` օղի։ Ժամը 24։00-ի սահմաններում դուրս են եկել և գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Կալիենտե» պարային ակումբ։ Զանգահարել է նաև իրեն ծանոթ աղջիկների, հրավիրել պարային ակումբ, այնուհետև, ընկերոջ` Արթուրի, հետ միասին դուրս են եկել ակումբից` նրանց դիմավորելու նպատակով։ Երբ դիմավորել են աղջիկներին, վերջիններս ինչ-ինչ պատճառներով չեն ցանկացել մտնել ակումբ, և որպեսզի պարզեն նրանց` ակումբ չմտնելու պատճառը, միասին քայլել են Աբովյան փողոցի կողմ։ Այդ ժամանակ լսել է իրեն ծանոթ ձայներ, բղավոցներ, գոռգոռոցներ, հասկացել է, որ բղավում են իր ընկերները, ուստի Արթուրի հետ միասին վազել են դեպի ակումբի կողմ։ Հասնելով ակումբի մոտ, տեսել է, որ հարաբերական խաղաղ վիճակ է, սակայն, հրահրումներից վիճաբանությունը կրկին վերսկսվել է։ Ակումբի մոտ տեսել է ընկերներին` Արմենին, Արսենին, Վազգենին, բացի նրանցից, տեսել է նաև այլ անձանց, որոնց թիվը կազմել է մոտ 15-20 հոգի։ Այդ անձանցից ոմանք ակումբից դուրս էին եկել` ծխելու, մյուսները` դիտորդներ էին և հետևում էին կռվի ընթացքին ու չէին խառնվում։
Իր մտաբերմամբ` իր և ընկերներից յուրաքանչյուրի հետ վիճաբանել է մեկ անձ, հնարավոր է նաև մեկ հոգու հետ 2 անձ, ընդհանուր առմամբ վիճաբանողների թիվը եղել է հինգը, որոնց, սակայն, ներկա պահին, չի կարող նկարագրել։ Վիճաբանությունը վերսկսվելուց հետո հարվածել են Վազգենին, ով այդ հարվածից վայր է ընկել գետնին, իսկ ինքը, տեսնելով ընկերոջը գետնին ընկած վիճակում, փորձել է բարձրացնել նրան։
Ինչ վերաբերում է ընկերոջը` Արթուրին, հիշում է, որ նրա դեմքն ամբողջությամբ արյունոտված է եղել, սակայն չի կարող մտաբերել, թե նրանց ով է հարվածել։ Իրեն նույնպես հարվածել են, մասնավորապես, ուժեղ հարված է ստացել ծոծրակի շրջանում, սակայն այդ պահին չի զգացել, որ այդ հարվածից ստացել է բաց վնասվածք։ Հաջորդ օրը, տանը նկատել է, որ, ունի նաև մեկ այլ վնասվածք։ Վիճաբանության ժամանակ չի հիշում Արմենի և Արսենի գործողությունները։ Պնդել է, որ վիճաբանության ժամանակ ինչպես իրենց, այնպես էլ հակառակ կողմի մոտ որևէ բութ, սուր առարկաներ չեն եղել, ինքը որևէ մեկի մոտ սառը զենք հանդիսացող առարկա` դանակ, չի տեսել։ Այդ ժամանակ լսել է ձայներ «մի խփեք, մի խփեք»։ Վիճաբանությունն իր պատկերացմամբ տևել է 5-10 րոպե, որի ընթացքում հայհոյանքներ չեն հնչել։
Վիճաբանության ընթցացքում որևէ մեկին չի հարվածել, սակայն հրել է միայն Վազգենին հարվածող անձին, կարծում է, որ մյուս հարվածը ստացել է հենց այդ պահին։ Երբ եկել է ակումբի մոտ, նախապես չի իմացել ծագած վիճաբանության առիթը, սակայն հետագայում ընկերներից տեղեկացել է, որ վիճաբանության առիթ է հանդիսացել ակումբի ներսում բացված և իրենց ծննդյան արարողության հետ կապ չունեցող անձանց վրա ցողված շամպայնը։ Նախաքննության ժամանակ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իրեն ճանաչման է ներկայացվել փաթեթավորված փայտ, որը քննիչի խոսքերով, հանդիսացել է նստարանի ձող։ Տուժողը հայտել է, որ քրեական գործով ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին վիճաբանության ժամանակ չի տեսել, նրանց չի ճանաչում, ուստի և նրանց նկատմամբ որևէ բողոք կամ քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Պռոշյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Իր հետ միասին ընկերներին մոտեցել է նաև Արթուրը, հասկացել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունենում, սակայն մինչ իր և Արթուրի ակումբ հասնելը ծեծկռտուք է սկսվել իր 3 ընկերների և իրեն անծանոթ տղաների միջև, որոնցից 3-ը ծեծի են ենաթարկել Վազգենին, ով այդ ժամանակ ընկած է եղել գետնին` ակումբի ձախակողմյան պատի տակ։ Մոտեցել ու հրել է Վազգենին ծեծի ենթարկող 3 անձանց, Վազգենին բարձրացրել է գետնից և բղավել է։ Իր բղավոցներից բոլորը մի պահ հանդարտվել են, սակայն վայրկյաններ անց ծեծկռտուքը վերսկսվել է և այդ ժամանակ ինքը ծոծրակի շրջանում ստացել է ուժեղ հարված` ինչ-որ բութ, կոշտ առարկայով։ Հարվածի հետևանքով ուժեղ ցավ է զգացել, շրջել է գլուխը և տեսել միջին մարմնակազմության մի երիտասարդի, որի դեմքը չի հիշում։ Նրա ձեռքին եղել է սպորտային «բիտա», որով էլ նա, իր կարծիքով հարվածել է իրեն (…)։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, տուժող Պռոշյանը պնդել է որպես տուժող նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ` «Իր հետ միասին ընկերներին է մոտեցել նաև Արթուրը, հասկացել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունենում, սակայն մինչ իր և Արթուրի ակումբ հասնելը ծեծկռտուք է սկսվել իր 3 ընկերների և իրեն անծանոթ տղաների միջև։ Պնդել է նաև նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ միջին մարմնակազմության երիտասարդի ձեռքին տեսել է «բիտա»։ Ըստ իրեն` միջին մարմնակազմության ասելով հասկանում է իր կառուցվածքի նման կառուցվածք։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Տուժող Արսեն Աղասարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ.-ի հունիսի 6-ին նշել են ընկերոջ` Արմեն Գասպարյանի, ծննդյան տարեդարձը։ Այդ կապակցությամբ մյուս ընկերների` Վահագն Պռոշյանի, Վազգեն Հարությունյանի և Արթուր Ավետիսյանի, հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Երևան պանդոկ» խորտկարան` տարեդարձը նշելու։ Այնուհետև, ինչ-որ մեկը զանգահարել է Արթուրին և իրենց բոլորին հրավիրել պարային ակումբ, ուստի իրենք դուրս են եկել «Երևան պանդոկից» և գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Կալիենտե» պարային ակումբ։ Ակումբում, ժամը 24։00-ի սահմաններում, երբ մատուցողուհին բերել է ծննդյան տարեդարձի տորթը, ընկերը` Վազգենը, բացելով շամպայնի շիշը, լցրել է Արմենի վրա։ Ինքը, վերցնելով արդեն կիսով չափ դատարկ շամպայնի շիշը, շնորհավորելու ակնկալիքով ինքն այն ևս լցրել է Արմենի վրա։ Ապա, Արմենը սկսել է մաքրել աչքերը, որոնք լցված են եղել շամպայնի կաթիլներով, իսկ Վազգենը, իր ձեռքից վերցնելով շամպայնի շիշը, դրել է սեղանին։ Այնուհետև, Արմենը գնացել է մուտքի կողմ։ Ինքը նրա ետևից գնացել է զուգարան, ենթադրելով, որ Արմենը գնում է լվացվելու, քանի որ, երբ շամպայնը լցրել են նրա վրա, վերջինս սկսել է մաքրել, տրորել աչքերը։ Սակայն, երբ դուրս է եկել զուգարանից, նկատել է Արմենին` ակումբի դրսում կանգնած, որտեղ այդ պահին ծագել էր վիճաբանություն։ Դրսում տեսել է նաև Վազգենին` գետնին ընկած վիճակում, ում` իրեն անծանոթ երկու անձինք ձեռքերով, ոտքերով հարվածներ էին հասցնում, իսկ Արմենը կանգնած է եղել մեկ այլ անձի հետ, ով փորձում էր հանդարտեցնել իրավիճակը։ Տեսնելով Վազգենին` գետնին ընկած, փորձել է մոտենալ նրան, սակայն ձախ կողմից 2-3 անձանց հրմշտոցի հետևանքով չի կարողացել մոտենալ վերջինիս։ Հիշում է, որ այդ ընթացքում լսել է ձայներ, մասնավորապես բխավել են` «մի խփեք, մի խփեք»։ Ապա, Արմենը ամբոխի հետ միասին հետ-հետ եկել է դեպի իրեն, ինչի հետևանքով իրենք երկուսով ընկել են գետնին։ Ամբոխի մեջ փորձել է փնտրել մյուս ընկերներին, որպեսզի հասկանան, թե ինչ է կատարվում և ինչից է ծագել վիճաբանությունը։ Ակումբի ներսում որևէ վիճաբանություն տեղի չի ունեցել, իսկ դրսում ծագած վիճաբանությունը տևել է մոտավորապես 5 րոպե։ Այդ ընթացքում հայհոյանքներ չեն հնչել, վիճաբանողների ձեռքին որևէ բութ կամ սուր առարկաներ չի տեսել, միայն լուսավորության ներքո մոտիկից տեսել է բաց գույնի, փայտի նմանվող առարկա։ Չի նկատել, թե Վազգենը ինչպես է դուրս եկել ակումբից։ Դրսում, վիճաբանության ժամանակ, նկատել է մյուս ընկերոջը` Արթուրին, ով ընկած է եղել գետնին, իսկ Վահագնին ընդհանրապես չի տեսել։ Վիճաբանության ժամանակ որևէ մեկին չի հարվածել։ Նախապես չի իմացել, թե որն է վիճաբանության առիթը, սակայն հետագայում, ընկերների հետ քննարկելուց հետո, կարծել են, որ այդ վեճի առիթ կարող էր հանդիսանալ միայն շամպայնը, որը լցրել են Արմենի վրա` ակուբի պարասրահում։
Վիճաբանությունից հետո ինքը Արմենի հետ միասին վազել են դեպի Տերյան փողոց, որտեղ կանգնեցրել են պատահական տաքսի ավտոմեքենա։ Տաքսու մեջ է միայն նկատել, որ ուսի շրջանում ունի վնասվածք և այդ հատվածն արյունահոսում է։ Այդ իսկ պատճառով գնացել է «Մալաթիա» ԲԿ, որտեղ ստացել է բուժօգնություն։ Վնասվածքը նկատել է տաքսու մեջ, չի տեսել, թե ով է իրեն հարվածել և ինչ առարկայով։
Երբ շամպայնը լցրել է Արմենի վրա, չի մտածել, որ այն կարող էր թափվել նաև այլ անձի վրա։ Պնդել է, որ ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին չի ճանաչում, նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր կանգնած են եղել Արմենի մոտ։ Ամբաստանյալներին այդ վիճաբանության ընթացքում չի տեսել, ավելին, նրանց առաջին անգամ տեսել է դատարանում` սույն քրեական գործի քննության ժամանակ։ Նախկինում նրանցից որևէ մեկին չի ճանաչել և նրանց նկատմամբ որևէ բողոք կամ քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Տուժող Արմեն Գասպարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ծննդյան նախօրեին` 2014թ.-ի հունիսի 6-ին, ընկերներ` Արսեն Աղասարյանի, Վահագն Պռոշյանի, Արթուր Ավետիսյանի և Վազգեն Հարությունյանի հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Երևան պանդոկ», որտեղ հաց են կերել և ոգելից խմիչք օգտագործել։ Որոշ ժամանակ անց, դուրս են եկել «Երևան պանդոկից» և գնացել են «Կալիենտե» պարային ակումբ` իր ծննդյան տարեդարձը տոնելու։ Ակումբում գտնվելու ընթացքում նույնպես օգտագործել են օգելից խմիչք։ Ժամը 24։00-ին ընկերը` Արսեն Աղասարյանը, բացել է շամպայնի շիշը և, թափահարելով այն, լցրել իր վրա։ Այդ ընթացքում պարասրահում կանգնած է եղել մեջքով, ուստի չի նկատել, թե շիշը թափահարելու ժամանակ շամպայնի կաթիլները թափվել են արդյոք այնտեղ գտնվող այլ անձանց վրա, թե ոչ։ Այնուհետև, ակումբի հաճախորդներից իրեն անծանոթ անձ` փոքր-ինչ գեր, իրենից բարձրահասակ, դուրս է հրավիրել իրեն։ Կարծել է, որ պատճառը կարող է հանդիսանալ շամպայնի կաթիլների թափվելը, ուստի, զրույցի ընթացքում ներողություն է խնդրել վերջինից։ Ապա, տեսել է, որ ակումբից բղավելով դուրս են գալիս Վազգենը և իրեն անծանոթ տղաներ, որից հետո վիճաբանություն է սկսվել Վազգենի և իրեն անծանոթ 2 տղաների միջև։ Ընկերոջը` Վազգենին, տեսնելով գետնին ընկած, անմիջապես մոտեցել է նրան, որպեսզի օգնություն ցուցաբերի, սակայն այդ պահին, ինչ-որ անձ, առջևից «բիտայով» հարվածել է իր ձախ ձեռքին, որի հետևանքով կոտրվել է ձեռքը։ Տվյալ` հարվածող անձը, կրել է կարճաթև հագուստ, սակայն քանի որ այդ վիճաբանությունը եղել է դրսում` մթության մեջ, չի տեսել իրեն հարվածող անձին։
Այնուհետև, Արսեն Աղասարյանի օգնությամբ վեր է կացել գետնից և միասին հեռացել են` առանց որևէ հետապնդումների, սակայն, այդ ընթացքում հեռվից տեսել է տախտականման ինչ-որ առարկա։ Վիճաբանության ընթացքում ոտքով հարվածել է Վազգենին հարվածող անձին, մասնավորապես, ոտքի հատվածին, սակայն, ներկա պահին չի մտաբերում, թե ով է հանդիսացել այդ երիտասրադը։ Վիճաբանության ընթացքում որևէ հայհոյանք չի լսել, ինքը նույնպես չի հայհոյել, իսկ ընդհանուր վիճաբանությունը տևել է մոտ 5 րոպե։ Հետագայում տեղեկացել է, որ ընկերներ` Արթուր Ավետիսյանը և Արսեն Աղասարյանը, վիճաբանության ժամանակ ստացել են մարմնական վնասվածքներ կտրող-ծակող առարկայով` դանակով, Վահագն Պռոշյանի ստացած վնասվածքը եղել է վզի հատվածում, իսկ Վազգեն Հարությունյանին հարվածել են «բիտայով»։ Դրսում եղել է խառնաշփոթ, որի ժամանակ եղել են 10 և ավելի անձինք, սակայն չի կարող հստակ նշել, թե նրանցից յուչաքանչյուրը ինչ գործողություն է կատարել։ Վիճաբանության պատճառը մինչ այսօր իրեն հայտնի չէ։ «Կալիենտե» պարային ակումբի ներսում վիճաբանություն, իրարանցում չի եղել, իրենց` ակումբի տնօրինության կողմից դիտողություն չի կատարվել, իսկ ակումբի բնականոն գործունեությունը չի խաթարվել։
Ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին վիճաբանության ժամանակ չի տեսել, վերջիններիս հետ որևէ առնչություն չունի։ Քանի որ չգիտի, թե ովքեր են հանդիսանում իրականում իրենց մարմնական վնասվածքներ պատճառած անձինք, իսկ ամբաստանյալներին չի ճանաչում, ուստի նրանց նկատմամբ որևէ բողոք, քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։
Բացի վերը նշվածից, ամբաստանյալը դատարանում հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում որպես վկա առաջին անգամ հարցաքննվել և ցուցմունք տվել է այն ժամանակ, երբ գտնվել է հիվանդանոցում և ունեցել է բարձր ջերմություն։ Խնդրել է, որպեսզի այդ ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմնինն իրեն չհարցաքննի, քանի որ ջերմել է, սակայն քննիչի պնդմամբ իրականացվել է հարցաքննությունը։ Հարցաքննությանը ներկա է գտնվել նաև իր պաշտպանը, սակայն վերջինս միացել և մասնակցել է այն ժամանակ, երբ համարյա թե ավարտին է մոտեցել քննչական գործողությունը։
Դատարանն արձանագրելով, որ տուժող Արմեն Գասպարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Ակումբից իրենց էր միացել Արսենը, իսկ Վազգենի կողքին կար մեկ այլ անծանոթ երիտասարդ։ Նշված երիտասարդի ձեռքի հարվածից Վազգենն ընկել է գետնին, այնուհետև վեր է կացել և հարցրել է «ինչու ես հարվածում»։ Այդ ժամանակ Վազգենին հարված հասցրած, նույն ինքը բղավող երիտասարդը, ով կրում էր կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկ գնացել է մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա` Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի մոտ, բացել դուռը և այնտեղից վերցնելով «բեյսբոլի բիտա», հարձակվել է Վազգենի վրա` բիտայով հարվածելով նրան։ Հարվածից Վազգենն ընկել է գետնին, իսկ ինքն անմիջապես մոտեցել է, որպեսզի օգնի։ Վերջինս այդ ժամանակ բիտայով հարվածել է իրեն, և քանի որ հասկացել է, որ ցանկանում է հարվածել գլխին, պաշտպանվելու համար ձեռքով պահել է գլուխը, ուստի հարվածը դիպել է ձախ ձեռքին` կոտրելով այն։
Հետագայում, տաքսու միջից տեսել է, որ Տերյան-Կորյուն խաչմերուկի մոտ Արթուրը կքանստած է, իսկ նրա ետևից դեպի դեպի խաչմերուկ էին գալիս բիտայով երիտասրդը, իսկ վերջինիս հետևից փայտը ձեռքին մի այլ երիտասարդ, սակայն չի հիշոիմ, թե ովքեր էին նրանք (…)»
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, տուժող Արմեն Գասպարյանը պնդել է որպես տուժող դատաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ ինքն անձամբ չի տեսել, թե ինչպես են հարվածում Վազգենին, միաժամանակ հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում վերը շարադրված հանգամանքները գրել է վարույթն իրականացնող մարմնի` քննիչի, թելադրանքով, ով նախապես իրեն պատմել է դեպքի՝ վերը նշված մանրամասները։
Նշել է, որ դրանք հանդիսանում են քննիչի ենթադրությունները, ով նախապես, մինչ հարցաքննությունը սկսելը, արդեն տեղյակ էր գործի հանգամանքներից։ Սակայն պնդել է այն, որ Վազգենին հարված հասցրած, նույն ինքը բղավող երիտասարդը կրել է կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկ։
Պաշտպանության կողմից առաջարդված հարցին պատասխանել է, որ չի կարող մտաբերել, թե տաքսիի մեջից տեսած բիտայով երիտասարդը նույն տղան է, թե ոչ, ով պարային ակումբի մոտ վիճաբանել է իրենց հետ։ Վիճաբանության ժամանակ որևէ հայհոյանք չի լսել։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Տուժող Արթուր Ավետիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ.-ի հունիսի 6-ին, ընկերների` Արսեն Աղասարյանի, Վահագն Պռոշյանի, Արմեն Գասպարյանի և Վազգեն Հարությունյանի, հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքում գտնվող «Երևան պանդոկ» ռեստորան` Արմեն Գասպարյանի ծննդյան տարեդարձը նշելու։ Այնուհետև, որոշակի ժամանակ անց, դուրս են եկել և տաքսիով գնացել են «ՍԱՍ» սուպերմարկետ, որտեղից գնել են տորթ և գնացել «Կալիենտե» պարային ակումբ` ծննդյան տարեդարձի խնջուքը շարունակելու։ Ակումբում գտնվելու ընթացքում ինքը և Վահագն Պռոշյանը դուրս են եկել ակումբից, որպեսզի դիմավորեն իրենց ծանոթ աղջիկներին։ Դիմավորելով վերջիններիս, եկել են ակումբի կողմ, սակայն ինչ-ինչ պատճառներով ակումբ չեն մտել և ցանկություն են հայտնել հեռանալ այդտեղից։ Որպեսզի պարզեն նրանց` ակումբ չմտնելու պատճառը, վերջիններիս հետ գնացել են Աբովյան փողոցի ուղղությամբ։ Երբ դրսում զրուցելիս են եղել աղջիկների հետ, հանկարծ լսել է բարձր տոնայնությամբ խոսակցություն։ Նայելով այդ կողմ ու մոտնալով նկատել է, որ այդ հատվածում կայանված են մեքենաներ, իսկ դրանց մոտ հավաքված են եղել 4-5 անձ։ Բացի այդ, տեսել է գետնին ընկած մի երիատասարդի և կարծելով, որ այդ երիտասրդն ընկերն է` Վազգեն Հարությունյանը, փորձել է մոտենալ և օգնություն ցուցաբերել նրան։ Այն ժամանակ, երբ մոտեցել և փորձել է օգնել իր պատկերացմամբ ընկերոջը` Վազգենին, ինչ-որ անձ հարվածել է իրեն։ Հարվածը հասցրել են ինչ-որ երկար առարկայով, չի բացառում, որ կարող էր տախտականման առարկի լինել, սակայն հաստատապես չի կարող ասել, քանի որ չի տեսել ինչպես իրեն հարվածող անձին, այնպես էլ այն առարկան, որով հարվածել են իրեն։ Կարող է ասել միայն, որ այդ ամենը տեսել է «կողային տեսողությամբ»։ Հասցված հարվածից մարմնական վնասվածք է պատճառվել իր գլխի և երեսի հատվածում։ Գլխի հարվածից հետո ոչնինչ չի հիշում` կապված միջադեպի հետ։
Այդ միջադեպից հետո, հիշում է որ ուշքի է եկել ակումբից մոտ 800-900 մետր հեռավորության վրա` Կորյուն-Տերյան խաչմերուկների մոտ, սակայն չի մտաբերում, թե ինչպես է այնտեղ հայտնվել։ Հետագայում, նախաքննության ժամանակ, վարույթն իրականացնող մարմնի ներկայությամբ, դիտելով տեսաձագրությունները, հասկացել է, որ Կորյուն-Տերյան խաչմերուկ գնացել է ինքնուրույն։
Ակումբում գտնվելու ընթացքում որևէ միջադեպ չի եղել, իրենց ոչ ոք դիտողություններ չի կատարել։
Ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին վիճաբանության ժամանակ չի տեսել, նախկինում չի ճանաչել, առաջին անգամ տեսել է սույն գործով դատաքննության ժամանակ։
Ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին նկատմամբ որևէ բողոք, քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Յուրիկ Միքայելյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տեղի ունեցած դեպքի ժամանակահատվածում աշխատել է Երևան քաղաքում գործող «Կալիենտե» պարային ակումբում` որպես անվտանգության աշխատակից։
2014թ.-ի հունիսի 6-ին գտնվել է ակումբում և իրականացրել իր ծառայողական պարտականությունները։ Ակումբում գտնվելու ընթացքում (կոնկրետ ժամը չի հիշում) տեսել է, որ հեռվից դեպի ակումբի մուտք է գալիս իր հորեղբոր որդու կինը` Հրանուշ Հայդեյանը։ Քանի որ չի ցանկացել, որպեսզի վերջինս իրեն նույնպես տեսնի, գնացել է ակումբի վերևի հարկ։ Այնուհետև, ցանկացել է պարզել, թե արդյոք Հրանուշը գտնվում է ակումբում, թե ոչ և իջել է ներքև։ Այդ ընթացքում լսել է, որ դրսում հնչում են բարձր ձայներ, գոռգոռոցներ։ Շրջվելով տեսել է, որ ակումբից մոտ 10 մետր հեռավորությամբ հավաքված են մի խումբ տղաներ և նրանց միջև ծագել է վիճաբանություն։ Տենելով, որ տղաները վիճում են, որպես ակումբի անվտանգությունն ապահովող անձ, անմիջապես միջամտել է` իրավիճակը հանդարտեցնելու նպատակով։
Վիճաբանության ընթացքում տեսել է իրեն անծանոթ, ճաղատ գլխով, թիկնեղ մի երիտասարդի, ով մի ձեռքի տակ առնելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին, մյուս ձեռքով, բռունցքով, հարվածելիս է եղել էր նրա գլխին։ Բացի դա, ճաղատ գլխով երիտասարդը Անդրանիկին վայր է գցել գետնին ու սկսել հարվածներ հասցնել նրան։ Միջամտելով, այդ անձնավորությանը քաշել է մի կողմ։
Խառնաշփոթ իրավիճակում տեսել է նաև մյուս ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին, ում ձեռքին վիճաբանության ժամանակ եղել է կլորավուն փայտ։
Վերջինս այդ փայտը թափահարում էր օդում, այսինքն, տեսել է միայն Վահեի կողմից փայտը թափահարելու պահը, և չի տեսել, արդյոք որևէ մեկին նա դրանով հարվածել է, թե ոչ։ Վիճաբանությունը տևել է մոտ հինգ րոպե, որից հետո վիճաբանողները շարժվել, վազել են «Յանս» ակումբի ուղղությամբ։ Ինքը, վազքով նույնպես գնացել է նրանց ետևից։ Վազողները եղել են երեքը, որոնցից մեկը, իր մտաբերմամբ, հանդիսացել է Անդրանիկը, մյուսը` Վահեն, իսկ երրորդը, ով եղել է նրանց առջևում, ճաղատ գլխով երիտասարդը։ Քիչ անց, հայտվել են ոստիկաններ, ովքեր իրեն և Վահեին, նստեցնելով ծառայողական ավտոմեքենան, բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Ոստիկանական ավտոմեքենայում գտնվելու ընթացքում նկատել է, որ Վահեն վնասված է, ունի մարմնական վնասվածք, իսկ հագուստը արյունոտ է։ Բացի այդ, ավտոմեքենայից նկատել է նաև աստիճանների վրա նստած ճաղատ գլխով այն նույն անձնավորությանը, ով վազելիս է եղել «Յանս» ակումբի ուղղությամբ։
Ոստիկանությունում գտնվելու ընթացքում իրավապահ մարմիններից տեղեկացել է, որ վիճաբանության ընթացքում տեղի է ունեցել դանակահարություն, սակայն ինքը վիճաբանության ընթացքում որևէ մեկի մոտ դանակ կամ այլ առարկա որևէ մեկի ձեռքում չի տեսել։
Վկան հավելել է, որ Վահեն և Անդրանիկը հանդիսացել են իրենց ակումբի մշտական հաճախորդներ, ովքեր, իր մտաբերմամբ, տվյալ օրը ակումբ են եկել ուշ ժամին։ Ակումբում, ընդհանուր առմամբ եղել են մոտ քսան հաճախորդներ, որոնց մեջ եղել են անձինք, ովքեր նշել են ծննդյան տարեդարձ։ Ակումբի ներսում որևէ միջադեպ, տարաձայնություն չի եղել, իսկ հայհոյանքներ, թե ներսում, թե դրսում ընդհանրապես չեն եղել։ Ինչ վերաբերվում է դրսում ծագած վիճաբանությանը, ապա այդ ընթացքում այնտեղ են գտնվել 15-17 անձինք, որոնց մեջ են եղել նաև Վահեն, Անդրանիկը, ինչպես նաև իրեն անծանոթ այլ անձինք։ Իր կողմից նշված` ճաղատ գլխով երիտասարդին այդ օրը տեսել է առաջին անգամ։ Բացի Վահեի ձեռքում առկա փայտից, տեսել է նաև մեկ այլ` քառակուսի փայտ, սակայն չի կարող մտաբերել, թե կոնկրետ վիճաբանողներից ում ձեռքում է այն եղել և ինչ տեսակի փայտ է եղել այն ու որտեղից վերցված։ Այդ փայտը նկատել է մեկ ակնթարթ, այն էլ` օդի մեջ թափահարելիս։ Հետագայում այն տեսել է նաև ոստիկանությունում` քննիչի սենյակում` մի անկյունում դրված։ Վկան պնդել է, որ վիճաբանության ընթացքում հահոյանքներ չեն հնչել։ Հիշում է, որ այդտեղ տեսել է նաև հաստ հոնքերով, մեծ գլխով մի տղայի, ում գործողությունները չի մտաբերում։ Հաստատապես հայտնել է, որ ակումբի ներսում որևէ վիճաբանություն չի եղել, իսկ ամբաստանյալներին ճանաչում է որպես ակումբի հաճախորդների։
Իր կողմից նախկինում` նախաքննության ընթացքում, տրված ցուցմունքներում արտահայտված և դատաքննական ցուցմունքներից խիստ տարբերվող տեղեկությունները հայտնելիս գտնվել է ՀՀ ՊՆ քննչական բաժնում, եղել է հոգեբանորեն ճնշված և քանի որ այդ վիճակում չի կարողացել հարցաքննվել, իրեն են ներկայացրել տեսախցիկներ և հորդորել, որպեսզի դիտելուց հետո ցուցմունք տա այնպես, ինչպես որ պատկերված է տեսանյութում։ Այլ խոսքով, ցուցմունքները հիմնականում գրել է քննիչի ուղղորդմամբ, նրա թելադրանքով ու սպառնալիքի ազդեցության տակ։ Իրականում ինքն Անդրանիկի ձեռքում որևէ առարկա, մասնավորապես դանակ, չի տեսել, սակայն տեսանյութը դիտելուց հետո միայն, առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է, որ Անդրանիկի ձեռքի փայլուն առարկան հնարավոր է, որ դանակ եղած լինի, այսինքն, դա ընդամենը հանդիսացել է իր ենթադրությունը։ Հիշում է, որ այդ տեսագրությունում պատկերված է եղել Անդրանիկը, այն էլ` վազելու ընթացքում և նման պայմաններում ինքը ոչ մի կերպ չէր կարող նրա ձեռքին դանակ տեսնել։ Տեղեկացված չէ նաև, թե դեպքի օրը ամբաստանյալները ինչ ավտոմեքենաներ են եկել վարել և ինչ մակնիշի ավտոմեքենաներով են եկել ակումբ։ Իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում ակումբում եղել են շատ դեպքեր, երբ հաճախորդին կարգի հրավիրելու համար տարբեր անձանց կատարել է դիտողություն, սակայն չի հիշում, 06.06.2014թ.-ին տարեդարձ նշող անձանց` իրենց վատ պահելու համար դիտողություն արել է, թե ոչ։
Վկան պնդել է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ ներկայումս, իրեն հայտնի չէ, թե որն է եղել տեղի ունեցած վիճաբանության շարժառիթը, պատճառը։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Յու.Միքայելյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքները։ Այսպես.
07.06.2014թ.-ին վկան Կենտրոնականի քննչական բաժնում, քննիչ Ռ.Նազարյանի մոտ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Աշխատում է «Կալինետե» պարային ակումբում` որպես անվտանգության աշխատակից։ Իր աշխատանքային ժամերն են` երեկոյան ժամը 20։00-ից մինչև 24։00-ն։ Իր պարտականությունների մեջ է մտնում հետևել ակումբի կարգ ու կանոնին, ապահովել ակումբի բնականոն աշխատանքը։ «Կալիենտե» ակումբը ղեկավարում են Արթուրը և Հովսեփը։
2014թ. հունիսի 6-ին ժամը 20.00-ին ներկայացել է ակումբ և կատարել իր առօրյա պարտականությունները։ Մինչև ժամը 24։00-ն ամեն ինչ եղել է նորմալ։ Այդ օրը, որպես ակումբի մշտական հաճախորդների, տեսել է Անդոյին և ընկերոջը` Վահեին, եղել են նաև իրեն անծանոթ այլ հաճախորդներ։ Նրանք հաճախ են եկել ակումբ և մշտապես նորմալ վարքագիծ են դրսևորել։ Վահեն վարում է սպիտակ գույնի «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենա, որն այդ օրը տեսել է դեպքի վայրում։ Ժամը 21։00-ի սահմաններում ակում են եկել մի խումբ անծանոթ տղաներ, ովքեր նշել են ծննդյան տարեդարձ, իսկ նրանցից երկուսը գտնվել են խմած վիճակում և իրենց պահել շատ ազատ։ Ժամը 23։30-ից 24։00-ի սահամններում, երբ գտնվել է դեպի խոհանոց տանող աստիճանների վրա, դրսի կողմից լսել է գոռգոռոցներ։ Դուրս է եկել փողոց ու տեսել, որ Վահեի «Նիվա» ավտոմեքենայի մոտ իրեն անծանոթ մի տղամարդ` մոտ 35 տարեկան, բարձրահասակ, թիկնեղ կազմվածքով, ճաղատ գլխով, մի ձեռքով Անդրանիկի գլուխը սեղմել է իր կրծքին, իսկ մյուս ձեռքով հարվածելիս է եղել նրա գլխին։ Վահեն, իր հերթին, կռվել է իրեն անծանոթ 3-4 տղաների հետ։ Կռվողների ձեռքին եղել են փայտեր ու քարեր, իսկ Անդրանիկի ու վերջինիս հետ կռվողի մոտ որևէ առարկա չի նկատել։ Անդրանիկի ու Վահեի հետ կռվողները հանդիսացել են այն հինգ անձինք, ովքեր ծնունդ էին նշել և գտվել խմած վիճակում։ Անդոն ու Վահեն խմած չեն եղել և իրեն հայտնի չէ, թե ինչն է եղել կռվի առիթը։ Վիճաբանության ժամանակ հնչել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Բռնել է թիկնեղ տղային, և մի կողմ քաշել Անդրանիկից, այնուհետև սկսել է բաժանել Վահեի հետ կռվողներին։ Իրեն ոչ ոք չի օգնել, իրենից բացի չեզոք` վիճաբանողներին միմյանցից բաժանող, որևէ այլ անձ չի եղել։ Այսինքն, այդ պահին այդտեղ գտնվող բոլոր անձինք հանդիսացել են վիճաբանության ու կռվի մասնակիցներ։ Այն պահին, երբ թիկնեղ տղան հարվածելիս է եղել Անդրանիկին, վերջինս նրան չի կարողացել պատասխան հարվածներ տալ, քանի որ գտնվել է կռացած վիճակում։ Տեսել է, որ Վահեն փայտով հարվածել է իր հետ վիճող անձանց, վերջիններս էլ իրենց հերթին։ Բացի այդ, Վահեին են հարվածել նաև փայտով ու քարերով։ Այդ ամենը տևել է մոտ վեց րոպե, որից հետո Անդոյին և Վահեին հարվածող անձինք փախել են դեպի Տերյան փողոց, իսկ վերջիններս վազել են նրանց ետևից։ Պարային ակումբի դիմաց` Ազգային գրադարանի շենքի պատի տակ, առկա է կրպակ, որի կողքին կա փայտյա նստարան։ Նստարանի փայտերից մեկն այդ օրը ամրացված չի եղել։ Այդ օրը Վահեի «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենան կայանված է եղել այդ կրպակի մոտ և երբ Անդրանիկն ու Վահեն վազել են այդ տղաների ետևից, Վահեի ձեռքին եղել է փայտ` բեյսբոլի «բիտա», իսկ Անդրանիկի ձեռքին` նշված նստարանի փայտը։ Վիճաբանության ընթացքում տեսել է նաև, որ նստարանի փայտը հաջորդաբար հայտնվել է տարբեր անձանց ձեռքերում։ Հասնելով Տերյան փողոց, թեքվել են դեպի ձախ` վազելով Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկի ուղղությամբ, սակայն դիմացի մայթում գտնվող «Ցիտադելի» կողմից դեպի իրենց են վազել կարմիր բերետավոր ոստիկաններ և նրանց տեսնելուն պես կռվողների մեծ մասը դիմել են փախուստի։ Ոստիկաններին հաջողվել է բռնել միայն Վահեին, ինքը չի փախել և մնացել է այնտեղ, մինչ եկել են Կենտրոնի ոստիկաններից և իրեն ու Վահեին բերման ենթարկել բաժին։ Կորյուն Տերյան խաչմերուկում` «Ցիտադելի» դիմացի մայթում, Տերյան փողոցի շենքի տակ եղել է գետնին ընկած նստարանի փայտ, սակայն չգիտի, թե ի վերջո կռվող անձանցից ով է այն թողել այդտեղ։ Տեսել է, որ խաչմերուկի շենքի աստիճաններին նստած է եղել Անդրանիկին ակումբի մոտ հարվածող անձը, որի գլուխը եղել է վնասված ու արյունոտ։ Ոստիկանները, կանչելով «շտապօգնություն», նրան տարել են հիվանդանոց։
Հետագայում ոստիկանությունում լսած խոսակցություններից հասկացել է, որ բացի այդ` գլխի վնասվածքից, տվյալ անձը ստացել է նաև կրծքավանդակի շրջանում ծակած-կտրած վնասվածքներ։ Դանակ կամ այլ առարկա ոչ ոքի մոտ չի տեսել։ Դեպքի օրը ակումբում են գտնվել իր ղեկավարներ Հովսեփը և Արթուրը և բարմեն Տիգրանը։ Նրանցից ոչ մեկին սակայն փողոցում չի նկատել և առհասարակ, այլ անցորդներ չեն եղել։ Ինքը վիճաբանության ընթացքում ոչ մեկին չի հարվածել, չի հայհոյել, իր մոտ երբևէ գործիք կամ այլ առարկա չի եղել։ Ակումբի ներսում Վահեն և Անդոն իր ներկայությամբ այլ հաճախորդների հետ չեն վիճել։ Անդոն 27 կամ 28 տարեկան է, Վահեն` 23 կամ 24։ Նրանք միջին կազմվածքով են, նիհարավուն, երկար դեմքով, կարճ կտրած մազերով։ Անդրանիկը ինչ հագուստներ է կրել այդ օրը չի մտաբերում, իսկ Վահեն կրել է ջինսե տաբատ, պուտիկավոր վերնաշապիկ։ Չի մտաբերում նաև, թե Վահեն արդյոք կռվել է Անդոյի հետ կռվողների հետ, թե ոչ։ Իրենց ակումբում տեսադիտման սարքեր չկան»։
07.06.2014թ. ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնում քննիչ Ռ.Նազարյանի կողմից վկաներ Յուրա Միքայելյանի և Վահե Մարտիրոսյանի միջև իրականացված առերես հարցաքննության ժամանակ, վկա Միքայելյանը Վահե Մարտիրոսյանին առերես ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«Վահե Մարտիրոսյանին ճանաչում է մոտ 5 ամիս` որպես «Կալիենտե» ակումբի հաճախորդ։ Իրենց միջև թշնամանք կամ բարեկամական հարաբերություններ չկան։
Դեպքի օրը գտնվել է դեպի խոհանոց տանող աստիճաններին, երբ լսել է գոռգոռոցներ։
Դուրս է եկել փողոց և տեսել, որ դրսում կռիվ է։ Կռվողների մեջ են եղել ծնունդ նշող հինգ անձինք, որոնց չի ճանաչում, իսկ կռվի մյուս մասնակիցները եղել են Վահեն ու Անդրանիկը, որոնց նախկինում տեսել է ակումբում։ Տեղեկացված չէ, թե ակումբի ներսում ինչ է տեղի ունեցել, որի հետևանքով նրանց միջև ծագել է վիճաբանություն։ Թիկնեղ տղամարդը, բռնելով Անդոյի գլուխը, մյուս ձեռքով հարվածում էր նրան` գլխի շրջանում։ Վահեն այդ ժամանակ կռվել է մնացած անձանց հետ և նրա ձեռքում եղել է բեյսբոլի մահակ, իսկ հակառակորդ կռվողների ձեռքերում եղել են քարեր։ Չգիտի, թե ինչպես է այդ բեյսբոլի մահակը հայտնվել Վահեի ձեռքին։ Վիճաբանության մասնակիցները այդ ընթացքում հնչեցրել են հայհոյանքներ։ Միջամտել է, փորձել է վերջիններին բաժանել միմյանցից։ Ստեղծվել է խառը իրավիճակ։ Կռվի մասնակիցները տեղափոխվել են Տերյան փողոց, ինքը նույնպես գնացել է, որպեսզի բաժանի նրանց։ Տերյան փողոցում տեսել է Անդոյի հետ կռվող անձին, ում գլուխը վնասված էր` վերջինս արնահոսելով վազելիս է եղել դեպի Տերյան փողոցի խաչմերուկ, իսկ նրա ետևից` բեյսբոլի մահակ ձեռքին, վազելիս է եղել Վահեն` գոռալով` «կանգնիր, կանգնիր»։ Վազել է նրանց ետևից, որպեսզի բռնի Վահեին, մտածելով, որ կարող է վնասել նրան։ Կռվի բոլոր մասնակիցները հնչեցրել են հայհոյանքներ, այնուհետև եկել են ոստիկաններ և Վահեն նրանց է հանձնել ձեռքի մահակը, ապա իրեն և Վահեին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Միջադեպը տևել է 6-8 րոպե։
Պնդել է, որ Անդրանիկը հանդիսացել է Վահեի ծանոթը, իրենք ակումբում են գտնվել միասին։ Կռվի մասնակիցներ են եղել Անդրանիկը և Վահեն։ Վահեն դուբինկայով հարվածներ է հասցրել իրենց հետ վիճաբանող անձանց։ Տերյան փողոցում վազել է Վահեի հետևից, որպեսզի բռնի նրան։ Ինքը չի լսել, որ Վահեն ճաղատ անձին առաջարկած լինի տանել հիվանդանոց։ Չի տեսել նաև, թե դուբինկան ինչպես է հայտնվել Վահեի ձեռքին»։
12.06.2014թ.-ին, արդեն ՀՀ ՊՆ ՔԾ չորրորդ կայազորային քննչական բաժնում վկա Յուրիկ Միքայելյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«2014թ. հունվարի կեսից աշխատում է Կալինետե պարային ակումբում` որպես անվտանգության աշխատակից։ Աշխատել է առանց գրանցվելու։ Աշխատանքի ընդունվելու պահից մինչ 2014թ. հունիսի 3-ը աշխատել է միայն ուրբաթ և շաբաթ օրերին, ամեն օրվա համար ստացել է 10.000-ական ՀՀ դրամ, իսկ հունիսի 3-ից աշխատել է մինչև 06.06.2014թ. գիշերը լույս 07.06.2014թ.։ Ուրբաթ և շաբաթ օրերի համար վարձատրվել է 10.000-ական ՀՀ դրամ, իսկ երեքշաբթիից մինչև հինգշաբթի վարձատրվել է օրեկան 5000 դրամ։ Աշխատանքային ժամը սկսվել է 20։00-ից մինչև վերջին հաճախորդը։
06.06.2014թ. ժամը 20։00-ի սահմաններում գնացել է «Կալիենտե» պարային ակումբ` աշխատանքի։ Կրել է սև գույնի երկարաթև մայկա, որի թևերը կարճանում և կոճկվում է կոճակով, վզի հատվածում ունի մի քանի կոճակներ։ Կրել է նաև կապտասպիտակագույն ջինսե տաբատ և սև կոշիկներ։ Ձախ ձեռքին կապել է արծաթագույն, սև գոտիով ժամացույց։ Տվյալ օրը եղել է ուրբաթ և ակումբում եղել է «փարթի»։ Աշխատանքի վայրում գտնվել են փոխտնօրեն Հովսեփը և տնօրեն Արթուրը, մատուցողուհի Գայանեն, բարմեն Տիգրանը, DJ Արկադին և հավաքարար Էմման։ Ժամը մոտավորապես 21։00-ի սահմաններում ակումբ է եկել ակումբի մշտական հաճախորդներից Վահեն, ով եղել է միայնակ` իր` սպիտակ գույնի «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայով, որի պետհամարանիշները չի հիշում։ Իր մտաբերմամբ, Վահեն կրել է պուտերով մանուշակագույնին մոտ երկարաթև վերնաշապիկ, կապույտ ջինսե տաբատ։ Նրա գալուց մոտ 10 րոպե հետո ակումբ են եկել հինգ տղաներ։ Մինչ նրանց գալը, իրեն է զանգահարել տնօրեն Արթուրը և զգուշացրել, որ իրեն զանգահարել են և պատվիրել հինգ հոգու համար նախատեսված սեղան` տարեդարձ նշելու նպատակով, ուստի նախազգուշացրել է նրանց ներս թողնել։ Այդ հինգ տղաների ակումբ գալուց հետո, հիշել է, որ նրանցից մեկին նախկինում մի քանի անգամ տեսել է ակումբում, ով այդ օրը կրել է սպիտակ գույնի վերնաշապիկ, մազերը եղել են ետ սանրված։ Այդ անձանցից մեկը մյուսների համեմատ եղել է բարձրահասակ, կրել շագանակագույն վերնաշապիկ և տաբատ, մյուսը ավելի ամրակազմ է եղել, գլխի գագաթային հատվածում` ճաղատ, կրել է մոխրագույն կարճաթև մայկա, իր մտաբերմամբ` նույն գույնի տաբատ։ Նրանցից մյուսի մազերը եղել են երկար, առաջ սանրված, երեսին եղել է մի քանի օրվա մորուք, կրել է կապտավուն կարճաթև մայկա, իսկ հինգերորդ անձին չի կարող մտաբերել։ Նրանք հինգ անձանցով մտել են ակումբ։ Նրանցից մեկի ձեռքին եղել է կլոր տորթի տուփ, ինչպես նաև սև գույնի ձվաձև փուչիկ։ Տղաներից մեկն իրեն հայտնել է, որ «Արթուրը տեղյակ է», ուստի հասկացել է, որ հանդիսանում են այն նույն անձինք, ում համար նախապես իրեն զգուշացրել էր տնօրենը։ Նստել են մուտքից ձախ մինչև վերջ պատի տակ գտնվող բեմահարթակի վրա առկա ձախակողմյա երկու սեղանների մոտ, որոնք միացրել էին իրար։ Իր մտաբերմամբ, բեմահարթակի վրա այլ սեղաններ զբաղեցրած չեն եղել։ Ակումբում գտնվել են 20-25 հաճախորդներ։ Նշված հինգանձանց գալուց 10-15 րոպե հետո ակումբ է եկել ևս մեկ մշտական այցելու` Անդոն, ով սովորաբար գալիս էր Վահեի հետ, և միացել է Վահեին։ Նրանք հիմնականում կանգնած են եղել բարի մոտ, որը գտնվել է պարասրահի մուտքից աջ կողմում կամ նստել են բարի կողքի սեղանին։ Անդոն ակումբ է եկել իր «Lexus» մակնիշի ջիպ ավտոմքենայով, որը մուգ արծաթագույն է, սակայն չի կարող մտաբերել մեքենայի պետհամարանիշները։ Անդրանիկը ակումբ էր եկել իրեն անծանոթ տղայի հետ, ով փոքրամարմին էր, նրանից ցածրահասակ, կրում էր սպիտակավուն մայկա։ Անդրանիկը կրել է երկարաթև սպիտակավուն վերնաշապիկ։ Անդոն և այդ տղան միացել են Վահեին։ Պարասրահում հաճախորդները պարել են, իսկ ինքը հսկել է ներսի և դրսի հատվածները։ Պարասրահում գտնվելու ընթացքում տեսել է, որ նշված` ծնունդ նշող անձինք, ուս-ուսի տված պարելով շրջում էին մյուս հաճախորդների մեջ, նրանց շուրջը, խանգարում մնացած հաճախորդներին, այդ թվում նաև Վահեին, Անդոյին և նրանց հետ գտնվող մյուս երիտասարդին։ Նկատելով այդ ամենը, ծնունդ նշող անձանցից մեկին` մազերը ետ սանրածին, դուրս է հրավիրել և խնդրել, որպեսզի այնպես պարեն, որ մյուս հաճախորդներին չխանգարեն։ Վերջինս ընդունել է խնդրանքը, և մտել պարասրահ։ Երբ գտնվել է դրսում, իրեն է մոտեցել Անդոն, հայտնել, որ տղաները պարելուց խանգարում են։ Ինքը նրան պատասխանել է, որ արդեն զգուշացրել է վերջիններիս։ Ժամը 23։50-ի սահմաններում տեսել է, որ տարեդարձ նշող անձանից ճաղատ անձը և փոքր-ինչ բարձրահասակ տղան միասին դուրս են եկել ակումբից, և քայլել են դեպի Տերյան փողոց։ Դրանից մոտ հինգ րոպե հետո, երբ ցանկացել է դուրս գալ ակումբից, մուտքի վարագույրի մոտ իրեն ընդառաջ են դուրս եկել երկու աղջիկներ, և դեպի Տերյան փողոց քայլող տղաները։ Այդ աղջիկներից մեկը հանդիսացել Է իր հորեղբոր որդու` Սուրեն Հովսեփյանի կինը` Հրանուշը։ Տեսնելով նրան, անմիջապես բարձրացել է պարասրահի մուտքից դեպի ձախ տանող աստիճաններով վերև, որտեղ գտնվում է չգործող մեկ այլ պարասրահ և խոհանոցը։ Այնտեղ հանդիպել է տնօրեն Արթուրին, և հայտնել, որ չի կարող իջնել պարասրահ, քանի որ հանդիպել է իր բարեկամուհուն։ 1-2 րոպե նրա հետ զրուցելուց հետո, ակումբի մուտքի մոտից լսել է բարձր գոռգոռոցներ և անմիջապես իջել ներքև։ Պարասրահի մուտքի մոտից տեսել է Վահեի «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենայի մոտ հավաքված 6-7 անձանց, նրանց մեջ տեսել է Անդոյին, Վահեին, նրանց հետ ակումբ եկած նիհար տղային, ովքեր մեջքով կանգնած են եղել դեպի ավտոմեքենան, իսկ նրանց դիմաց` տարեդարձ նշող անձանցից մի քանիսին, ովքեր բարձր զրուցելիս են եղել։ Լսել է որ Վահեենց կողմից ներողություն են խնդրել, իսկ Վահեենք պատասխանել են «ինչ կներեք, արա»։ Այդ արտահայտությունից հետո սկսել են միմյանց հրել և խառը հարվածել։ Անմիջապես մոտեցել է նրանց ու տեսել, որ Անդոն ձեռքերով հարվածում է հակառակ կողմից։ Բռնել է Անդոյին, ետ հրել, նկատել է, որ Վահեի ձեռքին առկա է բեյսբոլի բիտա, որով վերջինս խառը հարվածներ է հասցրել հակառակ կողմին։ Անդոյին է մոտեցել ճաղատ, ամրակազմ տղան ու ասելով` «Էդ ու՞մ ընկերոջն ես խփում», աջ ձեռքով բռնել է Անդոյի գլուխը։ Այդ տղան կռացել ու ձախ ձեռքով հարվածել է Անդրանիկի գլխին։ Անմիջապես մոտեցել է նրանց, բռնել ճաղատի թևերից, մի կողմ տարել, որի ընթացքում սայթաքել է և հարվածվել գետնին։ Հարվածից թողել է ճաղատ անձնավորությանը, ով շարունակել է կռվել Վահեենց հետ։ Այդ խառնաշփոթի մեջ նկատել է նաև, որ կողմերը միմյանց հարվածում են քարերով։ Տեսել է կանաչ գույնի երկար փայտ, որը կողմերը նետում էին միմյանց վրա և այդ կերպ հարվածներ հասցնում իրար։ Տեսել է նաև իրենց ակումբի հաճախորդներից մեկին, ում անունը չի մտաբերում։ Վերջինս կրել է սպիտակավուն մայկա, եղել է փոքր-ինչ մեծ գլխով, հաստ հոնքերով։ Վերջինս ճանաչել է Վահեին ու Անդոյին և կռվելիս է եղել նրանց կողմից։ Կռվողները հիմնականում իրար հարվածել են ձեռքերով, նաև` կանաչ փայտով։ Խառնաշփոթ իրավիճակի հետևանքով չի կարող մտաբերել տարեդարձ նշող անձանց գործողությունները, սակայն հաստատպես պնդել է, որ բեյսբոլի բիտան գտնվել է միայն Վահեի ձեռքում։ Ծեծկռտուքը տևել է 5-6 րոպե, սակայն մի պահ այն դադարել է, որի ընթացքում տարեդարձ նշողներից մեկը փախել է, սակայն չի տեսել նրա հեռանալու ուղղությունը։ Այդ պահին այդտեղ են գտնվել Վահեի կողմնակիցները և ճաղատ անձը, ով նույնպես դիմել է փախուստի դեպի Տերյան փողոց, իսկ նրա ետևից գնացել են Անդոն և Վահեն` բիտան ձեռքին։ Հաստ հոնքերով և մեծ գլխով տղան, կանաչ փայտը ձեռքին, նույնպես վազել է նրանց ետևից։ Ինքը նույնպես վազել է վերջիններիս ետևից, որպեսզի թույլ չտա, որ վեճը շարունակվի։ Ճաղատ անձնավորությունը վազել է դեպի Տերյան-Կորյուն խաչմերուկ, իսկ Վահեն, Անդոն և մյուս անձը վազել են նրա ետևից` բղավելով «կանգնիր, կանգնիր»։ Միաժամանակ, նրանք հնչեցրել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Հասնելով նրանց, Անդոյի ձեռքին նկատել է փայլուն առարկա, իսկ ավելի մոտենալով տեսել է, որ այդ առարկան դանակ է։ Իր մտաբերմամբ դանական Անդրանիկը բռնել էր աջ ձեռքով, սակայն չի կարող մտաբերել այդ դանակի կառուցվածքը, բռնակը, քանի որ այն տեսել է ակնթարթորեն, և չի հիշում, արդյոք դրա վրա արյան հետքեր կային, թե ոչ։ Տեսել է, որ Վահեն, բիտան ձեռքին բոլորից առաջ է, ընկել է ճաղատ անձնավորության ետևից բղավում է «կանգնիր արա, կանգնիր արա», և հնչեցնում սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նկատելով այդ ամենը վազել է Վահեի հետևից, որպեսզի չշարունակի կռիվը և համարյա թե հասնելով Տերյան-Կորյուն խաչմերուկ, տեսել է Անդոյին ու նրանց հետ վազող հաստ հոնքերով, մեծ գլխով երիտասարդի, ովքեր Վահեից ետ էին մնացել։ Տեսել է նաև, որ Ցիտադելի կողմից իրենց ուղղությամբ են գալիս և մոտենում երկու կարմիր բերետավոր ոստիկաններ։ Նրանք բռնել են Վահեին` բիտան ձեռքին, իսկ իրենց ետևից վազող անձինք, նկատելով այդ ամենը շրջվել և վազել են այն ուղղությամբ, որով եկել էին։ Ոստիկանները մնացել են իր, Վահեի և ճաղատ գլխով անձի հետ, այնուհետև եկել են նաև այլ ոստիկաններ` ծառայողական ավտոմեքենայով։ Ճաղատ գլխով երիտասարդը նստած էեղել խաչմերուկում գտնվող աստիճանների վրա, գլուխը, երեսը և հագուստն ամբողջությամբ արյունոտված և նա ոչինչ չէր խոսում։ Ոստիկանները իրեն և Վահեին ծառայողական ավտոմեքենայով բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, ենթարկել անձնական խուզարկության, սակայն իր մոտ ոչինչ չեն հայտնաբերել, քանի որ իր անձնական իրերը գտնվել են ակումբում։
Պնդել է, որ տեսել է Վահեին, Անդրանիկին և նրանց հետ եկած փոքրամարմին անձին ակումբից դուրս տարեդարձ նշող անձանց հետ, ովքեր բարձր զրուցել են, գոռացել, ապա սկսել են միմյանց հարվածել և առաջացել է ծեծկռտուք, որի պատճառներն իրեն հայտնի չեն։ Ակումբում ընդհանուր խոսակցություններից լսել է, որ տարեդարձ նշողները շամպայն են թափահարել ակումբի ներսում, որի հետևանքով վիճաբանություն է առաջացել, և դուրս են եկել, որքանով իրեն հայտնի է, ակումբի ներսում ծեծկռտուք չի առաջացել։
Դանակ նկատել է միայն Անդրանիկի մոտ այն պահին, երբ նա հետապնդել է ճաղատ անձնավորությանը, եզրակացնում է, որ հնարավոր է, որ Անդոն է դանակով հարվածել նրան։ Վերջիններս միմյանց մոտ են գտնվել այն պահին, երբ ճաղատ գլխով անձը` Անդոյի գլուխը բռնած, հարվածում էր նրան ձախ ձեռքով։ Երբ այդ անձը վազում էր, հետապնդողներից ոչ ոք չի հասել նրան և չեն հարվածել։ Երբ տեսել է ոստիկաններին կանգնել է, քանի որ փախնելու պատճառ չի ունեցել, իսկ ոստիկանները Վահեի ձեռքից վերցրել են բիտան։ Մինչ ծեծկռտուքը սկսվելը, Վահեի ձեռքին բիտա չի տեսել, արդեն խառնաշփոթի ժամանակ տեսել է, թե Վահեն ինչպես է թափահարում այն, սակայն չգիտի, թե որտեղից է վերցրել այն։ Ինչ վերաբերվում է կանաչ փայտին, դա ակումբի դիմացի նստարանի մի մասն է, սակայն չի տեսել, թե ով է պոկել այն նստարանից։ Այդ փայտը տեսել է նաև տարեդարձ նշող անձանց մոտ, ովքեր հարվածում և շպրտում էին իրար վրա։ Կարծում է, որ այդ պահին է հաստ հոնքերով, մեծ գլխով տղան վերցրել այն։ Վիճաբանության ժամանակ տեսել է Վահեին պատկանող «Նիվա» ավտոմեքենան, Անդոյի` «Lexus», և փոխտնօրեն Հովսեփի` սև գույնի «BMW» ավտոմեքենաները։ Խառնաշփոթի հետևանքով չի տեսել արդյոք Վահեն և Անդրանկը մոտեցել են իրենց ավտոմեքենաներին, թե ոչ կամ ինչ-որ առարկա վերցրել են, թե ոչ։ Չի հիշում նաև, թե արդյոք լսել է մեքենայի դռան կամ բեռնախցիկի բացվել կամ փակվելու ձայն։ Տարեդարձ նշողները ավտոմեքենայով չեն եկել։ Տեսել է, որ Անդոյի գլխի վնասվածքները պատճառել է ճաղատ գլխով տղան, սակայն չի հիշում, թե վերջինիս ով է պատճառել մարմնական վնասվածքները»։
18.03.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի ԶՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությունում վկաներ Յուրիկ Միքայելյանի և Արթուր Ավետիսյանի միջև կայացել է առերես հարցաքննություն, որի ժամանակ Միքայելյանը ցուցմունք էտվել, որ`
«… չի ճանաչում Արթուր Ավետիսյանին, վերջինիս հետ որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում։ Դեպքի օրվա հետ կապված հիշում է, որ ճաղատ գլխով մի տղա մոտեցել է Անդրանիկ Մարտիրոսյանին ու ասել` «ու՞մ ես խփում»։ Հետո նկատել է, որ նա բռնել է Անդոյի գլուխը` ծնկած վիճակում և այդպես ձեռքով հարվածել է Անդրանիկի գլխի հատվածին։ Այնուհետև մոտեցել է ինքը, որպեսզի բաժանի նրանց։ Նկատել է, որ այդ ճաղատ գլխով երիտասարդը, Անդրանիկը Վահեն և հաստ հոնքերով ինչ-որ տղա վազել են դեպի Տերյան փողոց։ Նրանց հետևից գնացել է նաև ինքը։ Հիշում է, որ այդ ճաղատ գլխով երիտասարդը նստել էր խաչմերուկում գտնվող աստիճանների վրա։ Վերջինիս գլուխը և հագուստները արյունոտված են եղել»։
26.03.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի ԶՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությունում վկա Յուրիկ Միքայելյանը տվել է լրացուցիչ ցուցմունք, համաձայն որի`
«…12.06.2014թ. իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքը լիովին համապատասխանում է իրականությանը, այն ճիշտ է, գրված է իր կամքով, իր բառերով։ Նախկինում իր տրված ցումուքններում նշել է, որ Անդոյի ձեռքում նկատել է փայլուն առարկա, նմանեցրել դանակի, սակայն այդ ամենն իր եզրակացությունն է, այդ իսկ պատճառով նշվածը չի պնդել վերջինիս հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։ Քանի որ անցել է բավականին ժամանակ, շատ մանրամասնություններ չի հիշում»։
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան դատարանում պնդել է, որ նախաքննության ընթացքում Կենտրոնականի քննչական բաժնում գտնվել է վախեցած, հոգեբանորեն ճնշված վիճակում, բացի այդ իրեն վիրավորել և հարվածել է այդ պահին գործը քննող քննիչը։ Ցուցմունքը գրել է քննիչի թելադրանքով, իսկ ՀՀ ՊՆ քննչական բաժնում վարույթն իրականացնող մարմինը միացրել է տեսախցիկներ, որոնք դիտելուց հետո իրեն, թելադրել են` արձանագրելով փաստերը։
Պնդել է դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ տեղեկացված չէ ամբաստանյալների ավտոմեքենաների մասին, բացի այդ լսել է գոռգոռոցներ և ոչ թե հայհոյանքներ։ Հետագա ցուցմունքներում գրել է հիմնականում նույնը, որպեսզի որևէ փոփոխություն չլինի ցուցմունքների բովանդակության մեջ։ Անձանց հագուստները նկարագրել է` դիտելով տեսախցիկները։ Վահեի ձեռքին փայտը տեսել է միայն օդում թափահարելիս, չի տեսել, որ որևէ մեկին այդ փայտով հարվածի։ Ճաղատ գլխով անձին տեսել է արնաշաղախ վիճակում, սակայն չի տեսել, թե ինչ պայմաններում է վերջինս ստացել այդ մարմնական վնասվածքները։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Ֆենյա Առաքելյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ.-ին հունիսի 6-ին, երբ ընկեուհու` Հրանուշ Հայդեյանի հետ գնտվել են սրճարանում, իրեն է զանգահարել իր ընկերներից Վահագնը և հրավիրել ընկերոջ ծննդյան տարեդարձին։ Հեռախոսազանգից հետո ինքը` Հրանուշ Հայդեյանի հետ միասին, գնացել են Վահագի հրավիրած վայր` «Կալիենտե» պարային ակումբ, որտեղ իրենց դիմավորել է Վահագնը` ընկերոջ հետ, ում անունը ներկա պահին չի հիշում։ Ապա, միասին քայլել են դեպի ակումբի մուտքը, սակայն այնտեղ, տեսելով Հարանուշ Հայդեյանի ամուսնու ազգականներից մեկին, անմիջապես դուրս են եկել ակումբի նախասրահից և այլևս ներս չմտնելով անմիջապես գնացել են ակումբի ձախակողմյա հատված՝ այդտեղից հեռանալու համար։ Դրանից հետո Վահագնը և ընկերը հարցրել են, թե որն է իրենց` ակումբից դուրս գալու պատճառը և իրենք պատասխանել են, որ ակումբում տեսել են Հարանուշի ամուսնու ազգականներից մեկին, ուստի չեն կարող ներս մտնել։ Մոտ 15 րոպե դրսում զրուցելուց հետո, ակումբի մուտքի մոտից լսել են աղքուկ և շրջվելով և տեսել են, որ ինչ-որ տղաներ վիճաբանում, ծեծի են ենթարկում միմյանց։ Այդ ամենը տեսնելով, Վահագնը և ընկերը վազել են դեպի ակումբի մուտքը, որտեղ տեղի էր ունենում վիճաբանությունը։ 15 րոպե անց տեսել են, որ Վահագնը գալիս է` ուսի հատվածում վնասվածքով։ Ինքը և ընկերուհին փորձել են օգնություն ցուցաբերել նրան, ապա, համոզելով Վահագնին, տաքսիով ուղեկցել են նրա ընկերոջ բակ, որտեղից ինքը և ընկերուհին հեռացել են։ Չի տեսել, թե ով է Վահագնին պատճառել մարմնական վնասվածքը։
Վիճաբանության ժամանակ օդում նկատել է առարկա` փայտ, որոնցով վիճաբանողները հարվածում էին միմյանց, իսկ սուր կտրող ծակող որևէ առարկա, ինչպես նաև դանակ՝ չի նկատել։ Վիճաբանության ընթացքում եղել են 15-20 անձ, սակայն չի մտաբերում, թե նրանք բոլորը վիճաբանության մասնակից էին, թե ոչ։ Այդ ընթացքում հայհոյանքներ չի լսել, միայն հնչել են գոռգոռոցներ։ Վիճաբանության մասնակիցներից որևէ մեկին չի ճանաչում, իսկ ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին վիճաբանության ժամանակ չի տեսել, նրանց նույնպես չի ճանաչում։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Առաքելյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Վիճաբանության ընթացքում նկատել է միջին մարմնակազության մի երիտասարդի, ով փայտով հարվածում էր վիճաբանողներին։ Փայտով հարվածող երիտասարդը մուգ գույնի հագուստներ է կրել։
Երբ փողոցում կանգնած սպասել են, որպեսզի վարձակալեն տաքսի, ակումբի դիմացից լսել են վիճաբանության` կռվի և հայհոյանքի ձայներ, իսկ երբ շրջվել է, տեսել է, որ փողոցի մայթեզրին նստած է վիճաբանությանը մասնակից մի երիտասարդ` շնչակտուր վիճակում։ Վայրկյաններ անց մոտեցել է Վահագնը և տեղեկացրել, որ մայթեզրին նստած երիտասարդը նրա ընկեր Վազգենն է (…)»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Առաքելյանը պնդել է որպես վկա նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ` տեսել է միջին մարմնակազության մի երիտասարդի` փայտը ձեռքին, ով կրել է մուգ գույնի հագուստներ։ Պնդել է, որ ներկա պահին ստույգ չի հիշում, թե իրականում վիճաբանության ճամանակ հայհոյանքներ հնչել են, թե ոչ, սակայն հայտնել է, որ եթե նախաքննության ժամանակ իր կողմից տրված ցուցմունքում այդպես է նշել, ապա իրականում այդպես է եղել։ Պնդել է, որ Վահագնը վիճաբանությունից հետո եկել է միայնակ, և հայտնել, որ մայթեզրին նստած երիտասարդը նրա ընկեր Վազգենն է։ Վկան պարզաբանել է նաև, որ հայհոյանք ասելով հասկանում է անբարո խոսքեր։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Հրանուշ Հայդեյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ.-ի հունիսի 6-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում զանգահարել է իր ընկեր Վահագնը և հրավիրել է «Կալինետե» պարային ակումբ` ծննդյան տարեդարձ տոնելու։ Ինքը ընկերուհու` Ֆենյա Առաքելյանի, հետ միասին գնացել են տվյալ ակումբ։ Ակումբի մուտքի մոտ տեսնելով իր ամուսնու մերձավոր ազգականներից մեկին, և չցանկանալով, որպեսզի վերջինս իրեն նույնպես տեսնի՝ ակումբի շեմից անմիջապես ետ է դարձել ու հեռացել է։ Իր ետևից դուրս են եկել նաև Ֆենյան և Վահագնը` ընկերոջ հետ, ում անունը տվյալ պահին չի հիշում։ Վերջիններս ուղեկցել են իրենց տաքսիով տուն ճանապարհելու նպատակով։ Երբ գտնվել են դրսում` փողոցում, ակումբի բակի կողմից լսել են ձայներ, աղաղակներ, ապա Վահագնը և ընկերը, նույնպես լսելով այդ աղմուկը, հասկանալով, որ աղմկում են նաև իրենց ընկերները, ճանաչելով նրանց ձայները վազել են ակումբի կողմ։
Ակումբի մոտ կոնկրետ որևէ անձի գործողություններ չի տեսել, քանի որ մութ եղել է, այլ ընդամենը լսել է բարձր ձայներ։ Ինքը հայհոյանքներ չի լսել, սակայն չի բացառում, որ դրանք հնչած լինեն։ Այդ ամենը տևել է շուրջ 10 րոպե, որից հետո տեսել է Վահագնին, ով միայնակ, վզի հատվածում վնասվաքծով, վերադառնալիս է եղել իրենց մոտ։ Վահագնից հետո եկել է նրա ընկերներից մեկը, ում անունը չի հիշում։
Վահագնին ցուցաբերել է առաջին օգնություն, ապա վերջինս տաքսիով հեռացել է։ Միջադեպի ժամանակ որևէ առարկա, փայտ չի տեսել, սակայն նկատել է երկար ձող, որով ինչ-որ անձ հարվածում էր մյուսներին, իսկ մասնակիցները ընդհանուր թիվը եղել է մոտ 10 հոգի։
Վիճաբանության մասնակիցներից որևէ մեկին չի ճանաչում, իսկ ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին վիճաբանության ժամանակ չի տեսել։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Հայդեյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Երբ ակումբից հասել են Տերյան փողոց և դեռ տաքսի չէին վարձել, ակումբի դիմացից լսել են վիճաբանության, կռվի և հայհոյանքների ձայներ։ Նկատել է, որ ակումբից մարդիկ են դուրս գալիս, մեծ կռիվ է եղել, աղմուկ և աղաղակ, իրեն լսելի են եղել փայտի ճտճտոցի ձայներ, հնարավոր է, որ կռվողները միմյանց փայտերով խփում էին։ Վահագնը վիճաբանողների ձայներից ճանաչել է ընկերների ձայները ու ասել. «Վայ մերոնք են», որից հետո ընկերոջ հետ վազել են վիճաբանողների մոտ, իսկ ինքը և ընկերուհին վախեցած ու կանգնած են մնացել Տերյան փողոցում։ Կռիվը շարունակվել է մոտ 10 րոպե, որի ընթացքում մի խումբ տղաներ հայրոյել և ծեծել են միմյանց։
Կռվի ժամանակ լսել է նաև մի ձայն, որը նմանեցրել է ավտոմեքենայի դռան կամ բեռնախցիկի բացման և փակման ձայների»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Հայդեյանը պնդել է որպես վկա դատաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ լսել է ձայներ, հայհոյանքներ, սակայն կոնկրետ հնչեցրած հայհոյանքի բնույթը, բառը չի լսել։
Վկան, սակայն, չի կարողացել դատարանին տալ հիմնավոր պարզաբանումներ, թե այդ դեպքում ինչու է նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել նմանօրինակ տեղեկություններ։
Հայտնել է, որ եթե նախաքննության ընթացքում նշել է, թե իբրև լսել է բեռնախցիկի բացելու կամ փակելու ձայն, ուրեմն իրականում այդպես է եղել, քանի որ դեպքից անցել է մոտ 1 տարի, իսկ ինքը մանրամասներ չի հիշում։ Նշել է, որ լսած ձայնը ընդամենը նմանեցրել է բեռնախցիկ բացելու ձայնին։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Գարիկ Մաթևոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում։
2014թ.-ին (օրը և ամիսը չի հիշում) Երևան քաղաքի Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկում ծառայություն է իրականացրել իր համածառայակից Արկադի Վանեսյանի հետ։ Ծառայության իրականացման ընթացքում նկատել են Ազգային գրադարանի մոտից վազող մի երիտասարդ տղայի` դեմքը ամբողջությամբ արյունոտ, գլուխը վնասված, ով վազելով գալիս էր դեպի այդ խաչմերուկների ուղղությամբ, իսկ նրա ետևից վազում, հետապնդում էին այլ անձինք` թվով 2 հոգի, ովքեր բղավում էին «կանգնիր, կանգնիր»։ Դատարանում մատնացույց անելով ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին, նշել է, որ նա հաստատապես հանդիսացել է այն երիտասրադներից մեկը, ովքեր հետապնդում էին մյուս` վիրավոր երիտասարդին։ Այդ` հետապնդողներից մեկի ձեռքին եղել է փայտե մահակ, սակայն չի հիշում, թե կոնկրետ ում ձեռքին է եղել այդ առարկան, ինչպես նաև լսել է, որ այդ անձինք հետապնդման ընթացքում հնչեցրել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սակայն չի հիշում և չի կարող մտաբերել, որդյոք ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանն է հանդիսանում հայհոյանք հնչեցրած անձը, թե ոչ։ Ինքը և Արկադին վիրավոր երիտասարդին փորձել են ցուցաբերել առաջին բուժօգնություն` կանչելով շտապ օգնություն, իսկ մյուս 2 անձանց պարեկային ավտոմեքենայով տեղափոխել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։
Մահակը եղել է հաստ, ծայրը բարակ, որի վրա եղել են արյան հետքեր, որն էլ ինքը, պարեկային ավտոմեքենայով տեղափոխել է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ զեկուցագրի հետ միասին ներկայացրել է հերթապահ մաս։ Հետապնդողներից մեկի հագին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ։ Բացի այդ, հետապնդող և հետապնդվող անձանցից զատ այլ անձանց չի նկատել, ինչպես նաև այդ անձանցից որևէ մեկի կողմից ագրեսիվ պահվածք, վարքագիծ չի տեսել։ Երիտասարդներին բերման ենթարկելուց և փայտե մահակները ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին ներկայացնելուց հետո, ինքը և համածառայակիցը վերադարձել են իրենց ծառայության` շարունակելով երթուղին։
Վահե Մարտիրոսյանի հետ հետապնդող մյուս երիտասարդը, ի տարբերություն Վահե Մարտիրոսյանի, եղել է ավելի հաղթանդամ, իսկ հետապնդվողը, ում դեմքն ամբողջությամբ այունոտ էր, եղել է ճաղատ և հաղթանդամ։ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին ընդհանրապես չի հիշում, չի կարող ասել, թե տեսել է նրան ընդհանրապես այդ ժամանակ, թե ոչ։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Մաթևոսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություներ՝ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Տերյան փողոցի վերմնամասից` «Յանս» ռեստորանային համալիրի կողմից դեպի հիշյալ խաչմերուկ վազքով գալիս էր մի երիտասարդ, ում դեմքը արյունոտ վիճակում է եղել։ Նրան վազելով հետապնդել են 5 երիտասարդներ, որոնցից 2-ին բռնել և բերման են ենթարկել։ Այդ 2 երիտասարդներից մեկը հանդիսանում է Յուրա Միքայելյանը, իսկ մյուսը` Վահե Մարտիրոսյանը։ Երիտասարդը, որի դեմքն արյունոտ էր, հանդիսանում է Արմեն Ավետիսյանը, ում այդ նույն վայրից շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխել են թիվ 1 հիվանդանոց, իսկ Յուրային և Վահեին տեղափոխել են բաժին։ Արմեն Ավետիսյանի հետևից վազող մյուս 3 երիտասարդներին հաջողվել է դիմել փախուստի։
Դեպքից հետո վերադարձել են դեպքի վայր, Արկադին նշված խաչմերուկի գետնից գտել է կապույտ գույնի փայտ, որի մի ծայրը արյունոտ էր, որը նույնպես ներկայացվել է ոստիկանության բաժին (…)։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Մաթևոսյանը պնդել է որպես վկա նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, տեսել է հետապնդող 5 անձանց, սակայն իրենց հաջողվել է բռնել և բերման ենթարկել ընդամենը երկուսին։ Պնդել է նաև այն, որ դեպքից հետո համածառայակցի հետ վերադարձել են դեպքի վայր, որտեղ գետնից գտել են կապույտ գույնի փայտ, որի մի ծայրը արյունոտ էր։ Այդ փայտը գտել են` երիտասարդներին բռնելու վայրից 20 մետր հեռավորության վրա։ Այդ գտած փայտերը ինքը և համածառայակիցը չեն կնքել, չեն փաթեթավորել, ընդամենը զեկուցագրի հետ միասին ներկայացրել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի հերթապահ մաս։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Արկադի Վանեսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում` որպես ոստիկան։
2014թ.-ի հունիսի 6-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում 4 համածառայակիցների հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կորյուն-Տերյան փողոցներում։
Ծառայության իրականացման ընթացքում նկատել են քայլող մի երիտասարդի, ով վիրավոր էր, մասնավորապես, նրա վրա կային արյան հետքեր։ Մոտենալով նրան, ցուցաբերել են առաջին բուժօգնություն, ապա ինքը շտապ օգնության ավտոմեքենայով ուղեկցել է վերջինիս հիվանդանոց։ Բացի այդ, նկատել են նաև մի խումբ երիտասարդների, ովքեր արագ քայլերով հետապնդում էին վիրավոր երիտասարդին։ Այդ երիտասարդներից մեկին ձեռքին նկատել է փայտ, որը ներկա պահին նմանեցնում է բեսբոլ սպորտաձևում օգտագործվող «բիտայի»։ Համածառայակիցների մի մասը մնացել են վիրավոր անձի կողքին, իսկ մյուսները` մոտեցել են նրան հետապնդող երիտասարդներին։ Ապա, կանչել են պարեկային ավտոմեքենա, որպեսզի նրանց տեղափոխեն տարածքային բաժանմունք` դեպքի հանգամանքները պարզելու համար։ Իր մտաբերմամբ, ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկել վիրավոր անձին հետապնդող երիտասարադների` մոտ 3 և ավելի անձանց, որի վերաբերյալ կազմվել է համապատասխան զեկուցագիր։
Այդ ընթացքում հետապնդող երիտասարդների կողմից որևէ գործողություն չի տեսել, մասնավորապես երիտասարդները չեն դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ, դիմադրություն, ընդամենը տեսել է, թե ինչպես են նրանք արագ քայլելով գալիս դեպի վիրավոր երիտասարդը։ Հետապնդող երիտասարդների մեջ տեսել է ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին, ով կրել է բաց գույնի` վարդագույն, ծաղկավոր վենաշապիկ։
Այդ ընթացքում հնչել են հայհոյանքներ, սակայն չի մտաբերում, թե կոնկրետ ում կողմից են հնչեցվել, քանի որ այդ պահին փողոցում գտնվել նաև այլ անձինք։
Հետապնդող երիտասարդների և վիրավոր անձի կողմից դրսում հասարակական կարգ չի խախտվել։
Չի կարող մտաբերել, թե հետապնդող անձանցից ում ձեռքին է նկատել փայտ` բիտա։ Միայն ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայությունում ցուցմունք տալու ժամանակ է տեղեկացել, որ այդ փայտը տարել են ոստիկանության բաժանմունք։ Վիրավոր անձին հիվանդանոց տանելուց հետո` 2-3 ժամ անց, վերադարձել է ծառայության, որտեղ, դեպքի վայրում, տեսել է կանաչ գույնի մոտ 1մ երկարությամբ փայտ` վրան արյան հետքեր, որի մասին տեղյակ են պահել ոստիկաններին, ապա, եկել են քննիչներ կամ հետաքննիչներ, ովքեր տարել են այն։ Չի մտաբերում, միաժամանակ չի բացառում, որ երբ հիվանդանոցից հետո վերադարձել է ծառայության, դեպքի վայր, այդ ժամանակ իր հետ եղել է նաև համածառայակից Գարիկ Մաթևոսյանը։ Ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձություններին ընդհանրապես չի հիշում։ Դեպքի վերաբերյալ այլ հանգամանքներ իրեն հայտնի չեն։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Վանեսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Նշեմ, որ մահակը տեսել եմ վազողներից սպիտակ հագուստով տղայի ձեռքին և նրան բերման ենք ենթարկել ոստիկանության Կենետրոնականի բաժին։ Նշեմ նաև, որ բերման ենթարկելուց հետո վերադարձել ենք դեպքի վայր, որտեղ հայտնաբերել ենք փայտե արյունոտ կտոր, որը ներկայացրել ենք ոստիկանության Կենետրոնականի բաժին (…)։
(…) Նշված օրը շրջագայության ժամանակ նկատել են արնաշաղաղ մի երիտասարդի։ Մոտենալով նրան, տեսել են նրա ետևից 2 քաղաքացի են գալիս, որոնից մեկը իր հետ առերես հարցաքննվողն է, վերջինիս ձեռքում այդ ժամանակ եղել է փայտե մահակ։ Բնականաբար, մոտենալով այդ քաղաքացուն, արնաշաղախ վիճակը տեսնելով, կանչել են շտապ օգնություն և բռնել նրա հետևից եկող երկրորդ երիտասարդին։
Այդ երիտասարդի հետևից գնալու ժամանակ իր հետ առերես հարցաքննվողի ու նրա հետ արագընթաց քայլերով այդ երիտասարդի հետևից գնացող տղաների կողմից լսել է «կանգնիր արա» ու սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացի այդ էլ, իր հետ առերես հարցաքննվողի ձեռքում տեսել է նաև մահակ, այդ իսկ պատճառով էլ նա այդ օրը իրենց կողմից բերման է ենթարկվել ոստիկանության բաժին (…)»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Վանեսյանը պնդել է որպես վկա դատաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ հիշում է, որ վազող երիտասարդը կրել է բաց գույնի ծաղկավոր վերնաշապիկ, իր մտաբերմամբ մոտավորապես այն եղել է մետավորապես վարդագույն։ Այլ անձանց հագուստների գույնը չի մտաբերում։ Պնդել է դատաքննական ցումունքը առ այն, որ վերադառնալուց հետո գետնին ընկած փայտը ինքը չի ներկայացրել ոստիկանության բաժին, այլ այն տարել են քննիչները կամ հետաքննիչները։
Պնդել է առերես հարցաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքները առ այն, իրականում լսել է հայհոհանքներ, սակայն չի կարող մտաբերել, թե կոնկրետ ովքեր են այն հնչեցրել։ «Կանգնիր արա» արտահայտությունը չի լսել։
Վկան, սակայն, չի կարողացել դատարանին տալ հիմնավոր պարզաբանումներ, թե այդ դեպքում ինչու է նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել նմանօրինակ տեղեկություններ։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Գայանե Թևանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է սույն գործով տուժող Վահագն Պռոշյանի մորաքույրը։ Մեկ տարի առաջ (օրը և ամիսը չի հիշում) զանգահարել է քույրը և հայտնել, որ որդին` Վահագն Պռոշյանը, հարվածվել է ծառին, ունի մարմնական վնասվածք և անհրաժեշտ է նրան օգնություն ցուցաբերել։ Անմիջապես գնացել է քրոջ տուն, տեսել, որ իսկապես Վահագն Պռոշյանը ունի մարմնական վնասվածք` վերք` վզի հատվածում։ Քանի որ ինքը բուժաշխատող է, մշակել և վիրակապել է վերքը։
Նկարագրելով Վահագն Պռոշյանի ստացած վնասվածքը, տեսել է, որ այն խորը վերք չի, այլ ավելի նմանեցրել է քերծվածքի։ Այլ վնասվաքներ, գանգատներ Վահագնը չի ունեցել։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Հովսեփ Արզումանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքում գործող «Կալինետե» պարային ակումբի փոխտնօրենը։ 2014թ. հունիսի 6-ին սովորականի պես գտնվել է ակումբում։ Այդ օրը ակումբի պարասրահում հաճախորդները տոնել են ծննդյան տարեդարձ, որի ժամանակ այդ հաճախորդներից մեկը շամպայնի շիշը թափահարելով դրա պարունակությունը լցրել է սեղանակիցների վրա։ Այդ ընթացքում, երբ շամպայնը ցայտել է նաև մյուս սեղանակիցների վրա, նրանք սկսել են խոսել միմյանց հետ, ենթադրում է, որ զրույցի ընթացքում ներողություն են խնդրել։ Ապա, նկատել է, որ այդ հաճախորդները դուրս են եկել ակումբից, որից հետո այլևս չեն վերադարձել։
Ակումբի ներսում որևէ խառնաշփոթ, հրմշտոց, իրարանցում չի եղել, ակումբի գործունեությունը չի խաթարվել և ակումբը շարունակել է իր բնականոն գործունեությունը։ Հետագայում ակումբի աշխատանքների նկատմամբ որևէ բողոք չի եղել` կապված 2014թ. հունիսի 6-ին տեղի ունեցած իրադարձությունների հետ։
Ակումբ ժամանած ոստիկանները ակումբի աշխատակիցներից տեղեկացել են, որ եղել է վիճաբանություն, սակայն ինքը որևէ բան չի նկատել, չի տեսել։ Բացի այդ, քանի որ ակումբի ներսում եղել է մութ, իսկ ակումբ գալիս են տարբեր հաճախորդներ, չի կարող մտաբերել 2014թ. հունիսի 6-ին ակումբ եկած հաճախորդներին, ովքեր ծննդյան տարեդարձ էին տոնում։ Չի մտաբերում նույնպես, թե Ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին տվյալ օրը ակումբում տեսել է թե ոչ։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Գայանե Ղասաբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Աբովյան 41 հասցեում գործող «Կալիենտե» պարային ակումբում` որպես մատուցողուհի։ Աշխատանքային պարտականությունների կատարման ընթացքում աշխատաժամերն են եղել երեկոյան ժամը 19։00-ից մինչև գիշերը ժամը 01։00-ն ընկած ժամանակահատվածը, իսկ գործառույթներն են հանդիսացել հաճախորդներից հաշիվներ գանձելը։
2014թ. հունիսի 6-ին ակումբում 4-6 երիտասարդներ նշել են ծննդյան տարեդարձ, որի ժամանակ ակումբի ներսում որևէ միջադեպ, արտառոց դեպք չի պատահել։ Այդ ընթացքում երիտասարդներից մեկը մոտեցել է իրեն, խնդրել, որպեսզի բջջային հեռախոսով նկարի այն պահը, երբ բերելու են ծննդյան տորթը և բացվելու է շամպայնը։ Բացելով շամպայնը, երիտասարդները այն լցրել միմյանց վրա, ինչն իրեն թվացել է տարօրինակ, սակայն այդ ժամանակ որևէ անախորժություն, քաշքշուկ հաճախորդների միջև չի եղել։ Ապա, երիտասարդները դուրս են եկել ակումբից` իրենց բջջային հեռախոսները թողնելով սեղանին։ Կարծելով, որ երիտասարդները ետ են վերադառնալու ակումբ, վերցրել է սեղանին դրված բջջային հեռախոսները, սակայն որոշ ժամանակ անց, երբ եկել են ոստիկանության աշխատակիցներ, նրանց պահանջով դրանք հանձնել է վերջիններիս։
Չի տեսել տարեդարձ տոնող երիտասարդների` ակումբից դուրս գալու պահը։
Աշխատանքային օրվա ավարտին եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, հայտնել, որ ակումբի հաճախորդների միջև դրսում ծագել է վիճաբանություն, ապա, տեղեկացրել, որ սեղաններին առկա են երիտասարդ տղաների բջջային հեռախոսները, որոնք էլ ինքը հանձնել է նրանց։ Իր տեղեկացմամբ, վեճը ծագել է շամպայնի պատճառով։
Ակումբի դրսում առաջացած վեճի ընթացքում ակումբում որևէ կարգ չի խախտվել, հաճախորդների կողմից դժգոհություններ չեն եղել, ակումբը շարունակել է բնականոն գործունեությունը։ Նույնիսկ հաջորդ օրը մոտակա տարածքում գտնվող բնակելի շենքերի քաղաքացիների կողմից չեն եղել դժգոհություններ, բողոքներ` կապված նախորդ օրվա միջադեպի հետ։
2014թ. հունիսի 6-ին աշխատել է մինչև 24։30-ը։ Այդ ընթացքում ակումբում են եղել ինքը, տնօրենը` Հովսեփ Արզումանյանը, ով գտնվել է իր աշխատասենյակում և կատարել հաշվարկներ, ակումբի սպասք լվացողը և բարմենը։ Ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին չի մտաբերում որպես ակումբի հաճախորդ։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Գայանե Ղասաբյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Երբ ակումբի աշխատակիցներին հայտնի է դարձել, որ երիտասարդները դրսում ծեծկռտուք են կազմակերպել, այդ ժամանակ խաթարվել է օբյեկտի բնականոն ընթացքը, դադարել է երաժշտությունը և այլևս չեն աշխատել։ Դրանից հետո նստել է տաքսի ու հեռացել (…)։
(…) Երբ ինքը հաճախորդներից մեկի խնդրանքով բջջային հեռախոսով վիդեո նկարահանում է կատարել, այդ ընթացքում երիտասարդներից մեկը շամպայնը բացել և սկսեց այն լցնել ընկերոջ գլխին, ում տարեդարձն էր։ Շամպայնը լցնելու ընթացում այն ցայտել է նաև սրահում պարողներից մեկի վրա, ինչի կապակցությամբ խոսակցություն է առաջացել` շամպայնը ընկերոջ գլխին լցնող և պարող երիտասարդի միջև։ Դրանից հետո մոտ 8-9 երիտասարդներ դուրս են եկել պարասրահից և ակումբի մուտքի դռնով գնացել դեպի բակ։ Այդ տեսարանից հասկացել է, որ վիճաբանություն է առաջացել ծննդյան տարեդարձը նշող և պարասրահում գտնվող մի քանի այլ երիտասարդների միջև, ինչի պատճառով էլ նրանք դուրս են եկել սրահից։ Նրանց դուրս գալուց հետո, մոտ կես ժամ անց, տեսնելով, որ երիտասարդները չեն վերադառնում, մոտեցել է նրանց սեղանին և վերցել 3 բջջային հեռախոսները, պահել իր մոտ, որպեսզի վերադարձնի նրանց։ Այնուհետև, մինչ ժամը 24։40-ի սահմանները դուրս եկած երիտասարդներից ոչ մեկը չի վերադարձել, ինքը Տիգրանից տեղեկացել է, որ դրսում ծեծկռտուք է տեղի ունեցել։ Իր կարծիքով վեճը ծագել է հենց պարող երիտասարդի վրա շամպայնը թափվելու պատճառով (…)»։
«(…) Ինձ ներկայացված համար 8 և 14 պատվերների հաշիվների վերաբերյալ անդորրագրերը հանդիսանում են վիճաբանած 5 և 3 երիտասարդների հաշիվների չեկերը, որոնցից մեկը` համար 8-ը, ես եմ լրացրել ամբողջությամբ, իսկ համար 14-ում կատարել եմ որոշակի գրառումներ պատվերների հետ կապված։
Այդ օրը համեմունքներով գազարի պատվեր իրենից ուզել են ակումբ այցելած և վիճաբանությանը մասնակից նշված 3 երիտասարդները, ինչի պատճառով էլ տարբերում է համար 8 անդորրագիրը մյուս անդորրագրերից։ Ինչ վերաբերվում է «Մուտք» բառի դիմաց գրառումներ չկատարելուն, նշել է, որ հիշյալ 3 երիտասարդները համեմատաբար ավելի ուշ են եկել ակումբ, քան մյուս 5 երիտասարդները, իսկ մուտքի, այսինքն, անձանց քանակի վերաբերյալ գրառումները կատարվում են ամենից վերջում, ուստի ես նրանց նոր եկած այցելուներ համարելու պատճառով էլ չեմ շտապել գրառել անձանց թվով մուտքի վճարները (…)»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Գայանե Ղասաբյանը պնդել է, որ որպես վկա նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը գրել է իր ձեռքով։
Պնդել է դատաքննական ցուցմունքը այն մասին, որ ակումբի բնականոն գործունեությունը իրականում չի խաթարվել, ակումբը շարունակել է իր գործունեությունը, որևէ դժգոհություններ չեն եղել ակումբի հաճախորդների կողմից։ Շամպայնը լցրել են տարեդարձ տոնող երիտասարդները միմյանց վրա, ոչ թե ակումբում գտնվող այլ հաճախորդների վրա։
Հայտնել է, որ այդ ժամանակ այդ 2 սեղանների հաճախորդները չեն վճարել իրենց պատվերի դիմաց, այսինքն, երկու սեղանների չեկեր չեն փակվել։ Կաված նախաքննական ցուցմունքում նշժված այն հանգամանքին, թե իբր վիճաբանությունը տեղի է ունեցել 5 երիտասարդների և պարող տղաների միջև, պնդել է, որ վիճաբանությունը ծագել էր տարեդարձ տոնող 5 երիտասարդների միջև։
Վկան, սակայն, չի կարողացել դատարանին տալ հիմնավոր պարզաբանումներ, թե այդ դեպքում ինչու է նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել նմանօրինակ տեղեկություններ։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Վկա Էմմա Սարիբեկյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ներկայումս աշխատում է «Առ լի» կարաոկե ակումբում, իսկ 2014թ. հունիսի 6-ի դրոթյամբ աշխատելիս է եղել Երևան քաղաքի Աբովյան 41 հասցեում գործող «Կալիենտե» պարային ակումբում` որպես մաքրուհի։ Աշխատանքի ժամանակ ակումբը մաքրելուց հետո սովորաբար, բարձրանում է վերև` խոհանոց, նախորդ օրվա սպասքը լվանալու։
2014թ. հունիսի 6-ին, երբ գտնվել է ակումբի վերևում` խոհանոցում, այդտեղից լսել է աղմուկի ձայներ, որոնք հնչել են դրսից` Ազգային գրադարանի մոտակայքից։ Քանի որ եղել է ուշ ժամ, իսկ դրսում մութ, պատուհանից նայելով, ոչինչ չի տեսել, այլ ընդամենը լսել է աղմուկի ձայներ։ Այդ ամենից հետո, 20-30 րոպե անց, գնացել է տուն, իսկ դրսում ծեծկռտուք, խառնաշփոթ չի տեսել։ Հաջորդ օրը ակումբի աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ ակումբի դրսում տեղի է ունեցել վիճաբանություն, որի մասնակիցները հանդիսացել են իրենց ակումբի հաճախորդները։
Պնդել է, որ լսել է միայն աղմուկի ձայներ, սակայն հայհոյանքներ չեն հնչել։ Լինելով ակումբի վերևի հատվածում, ակումբի ներսում չի նկատել խառնաշփոթ իրավիճակ, իսկ ակումբի գույքը ոչնչացված կամ վնասված չի եղել։
Ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին չի ճանաչում։
Դատարանն արձանագրելով, որ վկա Էմմա Սարիբեկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են հակասություներ որոշում է կայացրել հրապարակել նրա նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ՝
«(…) Ժամը 24։00-ի սահմաններում բակի կողմից լսել է աղմուկի, վիճաբանության և հայհոյանքի ձայներ։ Լսելով այդ ձայները, նայել է պատուհանից և տեսել, որ մի խումբ տղաներ Ազգային գրադարանի մոտից գնում են «Յանս» ակումբ ուղղությամբ (…)»։
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, վկա Էմմա Սարիբեկյանը պնդել է, որպես վկա դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը, հայտնելով որ լսել է վիճաբանության, աղմուկի ձայներ, իսկ հայհոյանքներ հնչել են, թե ոչ, ներկա պահին չի մտաբերում։
Վկան, սակայն, չի կարողացել դատարանին տալ հիմնավոր պարզաբանումներ, թե այդ դեպքում ինչու է նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել նմանօրինակ տեղեկություններ։ (տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանում հրապարակվել են նաև`
09.06.2014թ.-ին ՀՀ ՊՆ չորրորդ կայազորային քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Արթուր Մալաքյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին որ`
«2013թ. հոկտեմբեր ամսին ընկերոջ` Հովսեփ Արզումանյանի, հետ միասին հիմնադրել են «Կալիենտե» ՍՊԸ-ն, որի հիման վրա բացել են Աբովյան 41/1 հասցեում գտնվող «Կալիենտե» ակումբը, որի տնօրենը հանդիսանում է ինքը, իսկ փոխտնօրենը` Հովսեփ Արզումանյանը։ Ակումբը նախատեսված է լատինական պարերի համար, ակումբի աշխատանքները սկսվում են 19։00-ից և ավարտվում մինչև վերջին հաճախորդի գնալը, սակայն ոչ ուշ, քան մինչև ժամը 1։00-2։00-ն։ Ակումբի անվտանգությունն ապահովում են սեփական ուժերով, իրենց օգնում է Միքայելյան Յուրան, ով իրենց ընկերն է, միևնույն ժամանակ, հանդիսանում է չգրանցված աշխատող։ Ակումբի անվտանգության ապահովության հարցում ոստիկանությունը ծառայություն է իրականացնում ակումբի մոտ։ Քանի որ ինքը և Հովսեփը հանդիսանում են պարուսույցներ, այդ պատճառով ակումբում լինում են հերթով` յուրաքանչյուրն ամեն երկրորդ օրը։ 2014թ.-ի հունիսի 6-ին ակումբում գտնվել է Հովսեփը, իսկ ինքը զբաղված է եղել իր մյուս գործերով։ Հունիսի 7-ին գնալով ակումբ, ակումբի աշխատողներից տեղեկացել է, որ ակումբի հաճախորդների միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որը ակումբից դուրս վերածվել է ծեծկռտուքի` դանակահարության։ Ինքը չի ճանաչում վիճաբանության մասնակիցներին, միայն տեղեկացված է, որ նրանք հանդիսացել են ակումբի հաճախորդներ, ովքեր նախկինում ևս մի քանի ագամ հաճախել են ակումբ, սակայն նրանցից ոչ մեկի անունները, տվյալները իրեն հայտնի չեն»։
17.06.2014թ.-ին ՀՀ ՊՆ չորրորդ կայազորային քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Արթուր Մալաքյանի լրացուցիչ նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ՝
«06.06.2014թ.-ին ժամը 10։00-ից գտնվել է ակումբում` 2 հարկում, անցկացրել է պարային դասընթացներ, այնուհետև այցելել է Պուշկին փողոցի վրա գտնվող մարզասրահ, որտեղից ժամը 16։00-ին դուրս է եկել և գնացել ակումբ, որտեղ մնացել է մինչև ժամը 23։00-ի սահմանները։ Այդ ժամանակ դուրս է եկել ակումբից և ընկերուհու` Մերիի, հետ գնացել են Օպերայի շրջակայք` զբոսնելու։ Իր` ակումբում գտնվելու ժամանակահատվածում ոչ մի միջադեպ, պատահար, տեղի չի ունեցել, բոլորը պարել և ուրախացել են։ Մինչ ակումբից դուրս գալը, ժամը 23։00-ի սահմաններում, մոտեցել է բեմահարթակի վրա տեղադրված սեղանների շուրջ նստած երիտասարդներին, որոնք հինգ հոգի էին։ Նրանցից ճանաչում է Արմենին, ում ծննդյան տարեդարձն էր, Վազգենին, իսկ նրան հետ եկած մյուս երեքին ճանաչում է միայն դեմքով։
Մոտ 2 տարի առաջ «Կալիենտե» ակումբի անվանումը «12 կլուբ» էր, ինքը աշխատել է որպես մենեջեր, այցելությունների ընթացքում ծանոթացել է Արմենի հետ։ Շուրջ 2 տարի է, ինքը նրա հետ շփվում է որպես հաճախորդ ու նրա այցելությունների ընթացքում մոտ 1 տարի առաջ ծանոթացել է նրա ընկեր Վազգենի հետ։ 2013թ. հոկտեմբեր ամսից հանդիսանում է «Կալիենտե» ակումբի տնօրենը, չնայած ակումբի վերանվանվելուն, Արեմնը, Վազգենը և նրանց ընկերները շարունակել են այցելել իրենց։ Կարող է ասել, որ Արմենի և Վազգենի հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, սակայն իրենք ընկերներ չեն հանդիսանում։
Դեպքի օրը, երբ ակումբում բացվել է Արմենի ծննդյան տարեդարձի շամպայնը և այն լցրել են նրա վրա, ինքը ակումբում չի գտնվել, սակայն ակումբի աշխատողներից տեղեկացել է, որ շամպայնը բացվել է ժամը 00։00-ի սահմաններում։ Այդ ժամանակ գտնվել է օպերայի շրջակայքում և զբոսնել է ընկերուհու հետ։ Բացի իր նշած անձանցից, ակումբում գտնվող այդ օրվա ոչ մի հաճախորդի չի ճանաչում, որևէ մեկի հետ ծանոթներ կամ ընկերներ չի հանդիսանում։ 06.06.2014թ. տեղի ունեցած միջադեպի մասնակից անձանց սեղանների պատվերների ու չփակված հաշիվների վերաբերյալ (սեղան 8 և սեղան14) կտրոնները, որոնք լրացված են եղել մատուցողուհի Գայանեի կողմից, այդ ամենի շուրջ մանրամասնությունների մասին կարող է հայտնել նա։
06.06.2014թ. բարմենը հանդիսացել է Տիգրանը, ով շուրջ 2 օր էր, ինչ աշխատանքի էր գալիս, իսկ DJ հանդիսացել է Արկադի Օհանյանը, վերջինս մեկնել է ՌԴ` արտագնա աշխատանքի։ Վերջինս հանդիսացել է ակումբի գրանցված աշխատող»։
18.06.2014թ.-ին ՀՀ ՊՆ չորրորդ կայազորային քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Արթուր Մալաքյանի լրացուցիչ նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի`
«06.06.2014թ.-ին ընկերուհու` Մերի Օհանյանի, դուրս են եկել հետ ակումբից, գնացել են մոտակա այգի, որտեղ հանդիպել է անվտանգության աշխատակից Յուրային, ով, մոտենալով իրեն, հայտնել է, որ պարասրահի մուտքի մոտ հանդիպել է ինչ-որ բարեկամուհու` անծանոթ տղաների հետ, և ներքև չի իջնի, որպեսզի նրան չհանդիպի։ Քանի որ ինքը շտապել է, նրան կարգադրել է իջնել ներքև, իսկ իրենք շարունակել են քայլել դեպի Աբովյան փողոց։ Երբ հանդիպել է Յուրային, հնարավոր է, որ եղել է ժամը 23։50-ից 00։00-ն ընկած ժամանակահատվածը, ստույգ ժամը չի հիշում։
Այդ ժամանակ վիճաբանության ձայներ չի լսել, իսկ Յուրան իջել է ներքև։ Այդ օրը բացի ծննդյան տարեդարձ նշողներից, անվանական ճանաչել է միայն Անդոյին և Վահեին, նրանք նստած են եղել DJ վահանակի հարակից թիվ 8 սեղանին, իր հիշելով, նրանց հետ եղել է ևս մեկ անձ, ում մինչ այդ ակումբում չի տեսել։ Անդոյին և Վահեին ճանաչում է որպես ակումբի մշտական հաճախորդների, նրանց վերաբերյալ այլ տեղեկություններ չունի։ Տվյալ օրվա վիճաբանությունը կապված է եղել տարեդարձ նշողների և Անդոյի ու Վահեի հետ, ինչպես ակումբում, այնպես էլ ակումբի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանությունից և ծեծկռտուքից իրեն մանրամասնություններ հայտնի չեն, միայն մատուցողուհին` Գայանեն, բառմենը` Տիգրանը, և փոխտնօրեն Հովսեփը իրեն հայտնել են, որ վիճաբանությունը սկսվել է տարեդարձ նշողներից մեկի կողմից, հոբելյարի` Արմենի վրա շամպայն լցնելու պահից, որը պատահաբար ցայտել է նաև ներկա գտնվողների վրա, իր տեղեկացմամբ, Անդոյի կամ Վահեի վրա, որի պատճառով էլ դուրս են եկել ակումբից և կռվել միմյանց հետ։
Նշված օրը, երբ մտել է ակումբ` Արմենի ծնունդը շնորհավորելու, բառի մոտ նկատել է հաստ հոնքերով, բավականին մեծ գլխով հաճախորդի, տվյալ անձի արտաքին տվյալները տպավորվել են, քանի որ նրան, բացի այդ դեպքը, մեկ անգամ էլ է տեսել ակումբում, սակայն անունը չգիտի, վերջինիս վերաբերյալ տեղեկություններ չունի։ Տեղեկացված չէ նաև, արդյոք տվյալ անձը Անդոյի կամ Վահեի հետ որևէ կապ ունի, թե ոչ, նրանց միմյանց հետ շփվելիս չի տեսել։
Հովսեփն իրեն հայտնել է, որ, երբ առաջացել է վիճաբանությունը, հաճախորդները անմիջապես մոտենալով բարմենին, փակել են հաշիվները, ակումբում հաճախորդներ չեն մնացել, այսինքն, ծագած վիճաբանության հետևանքով դադարել է ակումբի ծրագիրը, իսկ հաճախորդ չլինելու կապակցությամբ փակել են ակումբը։
Քանի որ ինքը ակումբում չի գտվել, իրեն մանրամասնությունները պատմել է Հովսեփը, կարծում է, որ ակումբի հաճախորդները հաշիվները փակել են նշված վիճաբանության պատճառով, անախորժություններ չունենալու համար։
Հայտնել է, որ տվյալ օրը ակումբում եղել են մոտավորապես քսան հաճախորդ։ Հաճախորդներից որպես ծանոթ առանձնացրել է Արմենին, Վազգենին, Անդոյին և Վահեին, այլ հաճախորդների անվանական և դեմքով չի ճանաչում։
«Կալիենտե» ակումբի հարակից տարածքում գտնվում է «Յանս» ժամանցային ակումբը, ակումբի հետնամասում` այգու մեջ, առկա է մի սրճարան, որի անվանումը չի հիշում, մոտակայքում է գտնվում Ազգային գրադարանը, իսկ ակումբից դեպի Աբովյան փողոց առկա է բնակելի շենք, սակայն այդ միջադեպից հետո ոչ ոք իրեն դժգոհություն չի հայտնել` կապված տվյալ օրվա հետ։ Տեղեկացված է, որ վիճաբանության ժամանակ մասնակիցների կողմից հնչել են բարձր հայհոյանքներ ու գոռգոռոցներ։ (տես՝ հատոր 1, գ.թ. 130, հատոր 3, գ.թ. 5-6, 35-37 դատական նիստի արձանագրությունը)
13.06.2014թ.-ին ՀՀ ՊՆ չորրորդ կայազորային քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննված Տիգրան Միհրանյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի`
«2014թ. հունիսի 5-ից աշխատում է «Կալիենտե» պարային ակումբում` որպես բարմեն։ 2014թ. հունիսի 6-ին ժամը 19։00-ին գնացել է աշխատավայր, որտեղ գտնվել է նաև մատուցողուհի Գայանե Ղասաբյանը, «դիջեյ» Արկադին, տնօրեն Արթուրը և ոմն Հովսեփը, որոնց ազգանունները չգիտի։ Դրանից շուրջ մեկ և կես ժամ անց սկսվել է հաճախորդների հոսքը դեպի ակումբ, որում ինքը արտասովոր կամ տարօրինակ ոչինչ չի նկատել։
Քիչ անց ակումբ են մտել երեք անծանոթ երիտասարդներ, որոնք զբաղեցրել են բարի դիմացի սեղաններից մեկը և սկսել են ժամանացը։ Այնուհետև, ժամը 22։30-ի սահմաններում եկել են ևս հինգ երիտասարդներ, որոնք իրեն բոլորովին անծանոթ են եղել և ըստ նրանց պահվածքի՝ գտնվել են ալկոհոլային խմիչքի ազդեցության տակ։ Վերջիններս սրահում զբաղեցրել են բարի հատվածի վերջնամասում գտնվող, բեմի նմանվող հատվածում տեղադրված սեղանը։ Նրանցից մեկը մոտեցել է իրեն, հայտնել, որ իրենց ընկերոջ ծննդյան օրն Է և ցանկանում են ուրախանալ՝ միաժամանակ՝ տալով տորթը, որպեսզի մատուցեն ժամը 24։00-ին։ Նշված անծանոթ երիտասարդը կլիներ շուրջ քսանհինգ տարեկան, որի հագին կար իր հիշելով բաց վարդագույն կարճաթև մայկա, նա ուներ համեմատաբար երկար մազեր։ Վերջինս խնդրել է, որ տորթի հետ շամպայն մատուցեն։ Հիշյալ հինգ երիտասարդներց հիշում է նաև մեկին, ով ունեցել է սպորտային կառուցվածք և իր ֆիզիկական տվյալներով տարբերվում էր մյուսներից։ Իր մտաբերմամբ, նա կրում էր սպիտակ գույնի կարճաթև մայկա։ Մինչև ժամը 24։50-ի սահմանները նշված բոլոր անձինք լավ ժամանակ էին անցկացնում, պարում և ուրախանում Էին։ Այդ ժամանակ վարդագույն մայկայով երիտասարդը մոտեցել է իրեն և խնդրել, որպեսզի տա իրենց տորթը, որպեսզի ինքն անձամբ տանի։ Այնուհետև, շամպայն է ուզել, որը Գայանեն մատուցել է և տվյալ վերնաշապիկով երիտասարդը բացել ու սկսել է այն թափահարելով լցնել իրենցից մեկի վրա, ում ծննդյան տարեդարձն Էր։ Նրա իսկ խնդրանքով տորթը մոտեցնելու և շամպայնը բացելու ընթացքը Գայանեն նկարահանել է իրենց «Այֆոն» տեսակի բջջային հեռախոսով, որը իր մտաբերմամբ, մոխրագույն Էր։ Թափահարումից շամպայնը ցայտել է նաև մյուս հաճախորդների վրա, ինչի կապակցությամբ վերոհիշյալ երեք երիտասարդների և հինգ երիտասարդների միջև ընդհարում է առաջացել, սակայն անձանց ստույգ քանակ չի կարող նշել, քանի որ տեսել է, որ այդ սեղանների անձնակազմի երիտասարդների մեջ Էր առաջացել ընդհարումը։ Վերջիններս դուրս են եկել պարասրահից դեպի ակումբի բակ՝ մուտքի դռան դիմաց, ինչից հասկացել է, որ վիճաբանություն Է առաջացել։ Քայլել է նախասրահ և այնտեղից՝ առանց մուտքից դուրս գալու, տեսել, որ հիշյալ երիտասարդները խմբված են դռան դիմաց՝ բակում։ Վերջիններս քաշքշելիս են եղել միմյանց, իսկ ինքը որևէ մեկին չի կարողացել առանձնացնել, քանի որ չի նկատել, թե ով ում Էր քաշքշում։ Այդ ժամանակ լսել է, որ երիտասարդներից մեկը ինչ-որ մեկին ասել է «խուլիգան»։ Քանի որ զգացել է, որ վեճ ու կռիվ է սկսվելու, ցանկացել է դուրս գնալ, սակայն նույն պահին Հովսեփը զայրացած կանչել է իրեն` հարցնելով, թե ինչու է լքել բարը, միաժամանակ, նշելով, որ փակելու հաշիվներ կան։ Գնացել է բար և արագ փակել նշված երիտասարդների պատվերների հաշիվները՝ վերցրած ալկոհոլային խմիչքների դիմաց։ Այդ հինգ երիտասարդների հաշիվը կազմել է 30.000 ՀՀ դրամ, իսկ մյուս սեղանինը` շուրջ 10.000 ՀՀ դրամ։ Երիտասարդների սեղանին եղել է հինգ հատ բջջային հեռախոս՝ նշված «Այֆոնը», մեկ «Մամսունգ», մեկ «Նոկիա» ու ևս երկու հեռախոս, որոնց տեսակը չի հիշում։ Ապահովության նպատակով Գայանեն այդ հեռախոսները վերցրել է և պահել բարում, որպեսզի երբ գան հաշիվը փակելու, վերադարձնի, սակայն հաշվարիկները կատարելուց հետո ինքը դուրս է եկել, որ կանչի, գան հաշիվները փակեն, բայց հաշվարկները կատարելուց հետո նրանցից որևէ մեկը պարասրահ չի վերադարձել։ Այդ կապակցությամբ դուրս է եկել բակ, որպեսզի կանչի, որ գան հաշիվները փակեն, սակայն դրսում ոչ ոք չի եղել։ Վերադարձել է բար և Գայանեին ասել, որ չկան։ Այդ նույն պահին պարասրահ են մտել հինգ ոստիկաններ, որոնցից մեկը քաղաքացիական հագուստով, իսկ մյուս չորսը կրել են համազգեստ և ունեցել կարմիր բերետներ։ Վերջինններս հարցրել են, թե ինչ միջադեպ է պատահել, իսկ իրենք հայտնել են, որ ակումբում ոչինչ տեղի չի ունեցել։ Դրանից հետո ինքը նրանց ցույց է տվել, թե որտեղ են եղել երիտասարդները, ինչից հետո էլ այդ քաղաքացիական հագուստով ոստիկանության աշխատակիցը Գայանեից վերցրել է երիտասարդներին պատկանող հինգ բջջային հեռախոսները և առանց որևէ բան ասելու, հեռացել։ Այդ ամենից հետո ակումբից դուրս են եկել նաև մյուս բոլոր հաճախոդները և ինքը ու մյաս աշխատողները փակել են ակումբն ու գնացել տուն։ Մեկ օր անց ներկայացել է աշխատանքի վայր և ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել, որ այդ երիտասարդների միջև առաջացած վիճաբանությունը դրսում վերածվել է ծեծկռտուքի, որի հետևանքով նրանցից մի քանիսը ստացել են մարմնական վնասվածքներ և տեղափոխվել են հիվանդանոց։ Միջադեպի վերաբերյալ այլ մանրամասն տեղեկություններ ներկայումս չի հիշում, իսկ հետագայում որևէ նոր հանգամանք վերհիշելու դեպքում կհայտնի լրացուցիչ։
Բացի ակումբի աշխատողներից որևէ այլ մարդու չի ճանաչում և հաճախորդներից որևէ մեկի հետ ծանոթ չի։ Հաճախորդների ընդհանուր թիվը կլիներ մոտ քսանհինգ հոգի, որոնց թվում եղել են շուրջ ութ աղջիկներ։
Տեղի ունեցած ընդհարումից հետո շուրջ 8-9 հոգի դուրս են եկել ակումբից, սակայն չի կարող ասել՝ բոլորը վիճաբանության կամ միմյանց հետ կապ ունեին, ծանոթներ էին, թե՝ ոչ։ Ինքը նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում։ Կարծում է, որ վիճաբանությանը մասնակից երիտասարդներին կրկին տեսնելու դեպքում կճանաչի իր կողմից նշված սպորտային կազմվածքով երիտասարդին։ Մյուսներին հնարավոր է, որ ճանաչի, հնարավոր է նաև, որ չկարողանա ճանաչել։
Նշված երեք և հինգ երիտասարդների հետ իգական սեռի որևէ ներկայացուցիչ չի եղել, նրանց աղջիկներ չեն ընկերակցել»։ (տես՝ հատոր 2, գ.թ.71-73, դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցներն ու փաստաթղթերը.
Արթուր Ավետիսյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 956/հ և թիվ 1060/լ եզրակացությունները, համաձայն որոնց`
«Ա.Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` աջ բազկի շրջանի արյունազեղման, ձախ արմնկային հոդի շրջանի և նախաբազկի ստորին երրորդի շրջանի քերծվածքների, ձախ ակնագնդի ենթաշաղկապենային արյունազեղման, գլխի ձախ ճակատային թմբկության, գագաթային և ստորին ծնոտի ձախ հորիզոնական ճյուղի՝ թշային շրջանի սալջարդ վերքերի, ձախից այտոսկրի կոտրվածքի, ստորին ծնոտի ձախից 6-րդ ատամի պսակի և հոդային ելունի կոտրվածքների, գլխուղեղի՝ սուբարախնոիդալ արյունազեղման, գանգի թաղի ոսկրերի՝ ձախից ճակատոսկրի կոտրվածքի, կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի ծակած-կտրած թվով երկու՝ թափանցող և ոչ թափանցող վերքերի, ձախակողմյան հեմոպնևմոթորաքսի ձևով, հասցվել են արյունազեղումները, քերծվածքները, սալջարդ վերքերը, կոտրվածքները՝ բութ առարկայով, ծակած-կտրած վերքերը՝ սուր ծակող-կտրող գործիքով, որոնք առաջացրել են առողջության ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Մասնավորապես, վնասվածքներն առաջացել են՝ արյունազեղումները, սալջարդ վերքերը, կոտրվածքները՝ սահմանափակ մակերես ունեցող բութ առարկայի ուղղակի անմիջական ներգործություններից, ծակած-կտրած վերքերը սուր ծակող-կտրող գործիք ուղղակի անմիջական ներգործություններից, իսկ քերծվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես բութ առարկայի ուղղակի ներգործություններից, այնպես էլ ղրանց՝ մարմնի նկատմամբ շոշափող բնույթի ազդեցություններից, այդ թվում և վայր ընկնելուց։
Ա.Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքներն իրենց համակցությամբ առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող, իսկ առանձին- առանձին վերցված՝ աջ բազկի շրջանի արյունազեղումը, ձախ արմնկային հոդի շրջանի և նախաբազկի ստորին երրորդի շրջանի քերծվածքները՝ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, ձախ ակնագնդի ենթաշաղկապենային արյունազեղումը, կրծքավանդակի շրջանի ոչ թափանցող ծակած-կտրած վերքն առանձի-առանձին և միասին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթե վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, ստորին ծնոտի ձախ հորիզոնական ճյուղի՝ թշային շրջանի սալջարդ վերքը և նրանով պայմանավորված ստորին ծնոտի ձախից 6-րդ ատամի պսակի և հոդային ելունի կոտրվածքներր, ձախ այտոսկրի կոտրվածքը, գագաթային շրջանի սալջարդ վերքը և գլխուղեղի սուբարախնոիդալ արյունազեղումն ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին առաջացրել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով, գլխի ձախ ճակատային շրջանի սալջարդ վերքը, գանգի թաղի ոսկրերի՝ ձախից ճակատոսկրի կոտրվածքի, գլխուղեղի սուբարախնոիդալ արյունազեղումը, կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վերքը, ձախակողմյան հեմոպնևմոթորաքսը և միասին, և առանձին-առանձին առաջացրել են առողջության ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։ Գլխուղեղի սուբարախնոիդալ արյունազեղումը ստույգ տարբերակել, թե գլխի շրջանի որ վնասվածքով է պայմանավորված, հնարավոր չէ, նրա առաջացումը կարող էր պայմանավորված լինել գլխի շրջանի յուրաքանչյուր վնասվածքով, իսկ որպես այդպիսին, տվյալ դեպքում այն ունի առողջության միջին ծանրության վնասի հատկանիշներ»։ (տես` հատոր 3, գ.թ. 64-66, 134-136 դատական նիստի արձանագրությունը)
Արմեն Գասպարյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1010/հ եզրակացությունը, համաձայն որի`
«Ա.Գասպարյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ձախ ծղիկոսկրի մ/3-ի փակ կոտրվածքի, ըստ բժշկական փաստաթղթերի տվյալների՝ գլխի գագաթային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքի և ձախ բազկի շրջանի արյունազեղման ձևով, պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, որոնք միասին վերցրած առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով, իսկ առանձին-առանձին վերցրած՝ ծղիկոսկրի մ/3-ի փակ կոտրվածքը պատճառել է միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով, ձախ բազկի արյունազեղումը և գլխի գագաթային շրջանի ենթամաշկային արյունահավաքն ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում»։ (տես` հատոր 4, գ.թ. 54-56, դատական նիստի արձանագրությունը)
Վահագն Պռոշյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 957/հ եզրակացությունը, համաձայն որի`
«Վ.Պռոշյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի շրջանի ճանկռվածքի, պարանոցի շրջանի հետին մակերեսի աջ կեսի սալջարդ վերքի և ձախ կեսի ծակած-կտրած վերքի ձևով, հասցվել են՝ ճանկռվածքը սրածայր առարկայով կամ գործիքով, սալջարդ վերքը՝ բութ առարկայով, ծակած-կտրած վերքը՝ սուր-ծակող կտրող գործիքով, որոնք միասին վերցված պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ առանձին-առանձին՝ ճանկռվածքն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում, սալջարդ վերքը և ծակած-կտրած վերքը՝ ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին, պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով։ Վնասվածքներից սալջարդ վերքը պատճառվել է սահմանափակ մակերես ունեցող բութ առարկայի ուղղակի անմիջական ներգործությամբ, ծակած-կտրած վերքը՝ ծակող-կտրող գործիքի ուղղակի անմիջական ներգործությամբ, ճանկռվածքը՝ սրածայր առարկայի կամ գործիքի շոշափող ներգործությամբ։ Ելնելով սուր ծակող-կտրող գործիքով պատճառված մարմնական վնասվածքի չափային տվյալներից՝ կարելի է եզրակացնել, որ ծակող-կտրող գործիքը խորաթափանցման մակարդակին ունեցել է ոչ ավելի, քան մոտ 1.2 սմ լայնություն»։ (տես` հատոր 3, գ.թ. 225-227, դատական նիստի արձանագրությունը)
Վազգեն Հարությունյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1679 եզրակացությունն այն մասին, որ`
«փորձաքննությամբ Վ.Հարությունյանի վրա մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել, հնարավոր էր, որ այդպիսիք լինեին, սակայն փորձաքննության ուշ ներկայանալու պատճառով անցած օրերի ընթացքում անհետացած լինեին»։ (տես` հատոր 3, գ.թ 62-63, դատական նիստի արձանագրությունը)
Արսեն Աղասարյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 979/հ եզրակացությունը, համաձայն որի`
«Ա.Աղասարյանի ստացած մարմնական վնասվածքը՝ աջ ուսագոտու շրջանի ծակած-կտրած վերքի ձևով, հասցվել է սուր ծակող-կտրող գործիքով և պատճառել է առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով»։
(տես` հատոր 3, գ.թ 44-45, դատական նիստի արձանագրությունը)
Վահե Մարտիրոսյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 958/հ եզրակացությունը, համաձայն որի`
«Վ. Մարտիրոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի հետին մակերեսի շրջանի ճանկռվածքի, ձախ ազդրի հետին մակերեսի արյունազեղումների և ձախ ազդրի հետին մակերեսի շրջանի ծակած-կտրած վերքի ձևով, հասցվել են՝ ճանկռվածքը՝ սրածայր առարկայով, արյունազեղումները բութ առարկայով ծակած-կտրած վերքը՝ սուր ծակող-կտրող գործիքով, որոնք միասին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ առանձին-առանձին ճանկռվածքը, արյունազեղումները առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, ծակած-կտրած վերքը պատճառել է առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով»։ (տես` հատոր 3, գ.թ. 42-43, դատական նիստի արձանագրությունը)
Յուրիկ Միքայելյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1607 եզրակացությունը, համաձայն որի`
«Յու. Միքայելանի ստացած մարմնական վնասվածքը՝ ձախ ծնկահոդի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառվել է բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամկետներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում»։ (տես` հատոր 3, գ.թ. 3-4, դատական նիստի արձանագրությունը)
Անդրանիկ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 171/հ եզրակացությունը և դրա լրացումը, համաձայն որոնց`
«Ա.Մարտիրոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքը՝ ճակատ-գագաթային շրջանի ներկայիս սպիի, նախկինում՝ սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը պատճառել է առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով»։ (տես` հատոր 6, գ.թ. 137-138, 191 դատական նիստի արձանագրությունը)
Համալիր դատանյութագիտական և դատաբժշկակենսաբանական փորձաքննության թիվ 14-1796 եզրակացությունը, համաձայն որի՝
«ըստ АВО իզոշճաբանական համակարգի Վահագն Պռոշյանի, Արսեն Աղասարյանի և Արմեն Գասպարյանի արյան նմուշները պատկանում են А խմբին, Վազգեն Հարությունյանի և Արթուր Ավետիսյանի արյան նմուշները պատկանում են В խմբին, իսկ Վ. Մարտիրոսյանի արյան նմուշը՝ О խմբին։
Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Ավետիսյանի մոխրագույն տաբատի, վերնազգեստի, թաշկինակի, սև գոտու, մեկ զույգ սև կոշիկների, երկու կանաչավուն գույնի փայտերի, փայտյա մահակի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան АВО իզոշճաբանական համակարգի В խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից, կամ անձանցից, այդ թվում, կարող Էր առաջանալ ինչպես Ա.Ավետիսյանից, այնպես Էլ Վ.Հարությունյանից։
Փորձաքննության ներկայացված Վ.Մարտիրոսյանի ջինսե տաբատի, վերնաշապիկի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում Է մարդու և առաջացել Է ըստ արյան АВО իզոշճաբանական համակարգի О խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից, կամ անձանցից, այդ թվում Վ.Մարտիրոսյանից։
Փորձաքննության ներկայացված Ա.Աղասարյանի անթև մայկայի, սպորտային վերնազգեստի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան АВО իզոշճաբանական համակարգի А խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից, կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ ինչպես Ա.Աղասարյանից, այնպես էլ Վ.Պռոշյանից։
Փորձաքննության ներկայացված Վ.Պռոշյանի տաբատի և վերնաշապիկի, Ա.Ավետիսյանի գուլպաների վրա մանրակրկիտ զննությամբ արյան կասկածելի հետքեր չեն հայտնաբերվել»։ (տես` հատոր 4, գ.թ. 128-135 դատական նիստի արձանագրությունը)
Կրկնակի դատաբժշկական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 14-3091 եզրակացությունը, համաձայն որի՝
«փորձաքննությանը ներկայացված անձանց հագուստների և մարմնական ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներն իրենց տեղակայություններով համապատասխանում են միմյանց։
Վահե Մարտիրոսյանի ջինսե անդրավարտիքի ձախ փողքի հետին մակերեսի և դրան համապատասխան ձախ ազդրի հետին մակերեսի շրջանի ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքը պատճառվել է միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2 մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի ներգործությամբ։ Վ.Մարտիրոսյանի մոտ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքներից բութ առարկաներով պատճառված վնասվածքները՝ կրծքավանդակի հետին մակերեսի շրջանի ճանկռվածքը, ձախ ազդրի հետին մակերեսի շրջանի արյունազեղումը կարող էին պատճառվել սահմանափակ ազդեցության մակերեսներ ունեցող բութ կոշտ առարկաների ներգործություններով, մասնավորապես՝ միմյանց զուգահեռ դասավորությամբ լայնաձիգ արյունազեղումները կարող էին առաջանալ փորձաքննությանը ներկայացված ծեծանակի կամ փայտերի կտորների կողային հատվածների ներգործությունից, իսկ ճանկռվածքը՝ սահմանափակ ազդեցության եզր ունեցող բութ կոշտ առարկայի շոշափող ներգործության արդյունքում, որոնց համապատասխան վնասվածքներ նրա հագուստների համապատասխան հատվածներում չեն հայտնաբերվել։
Արսեն Աղասարյանի կարճաթև և ուսաժապավեններով մայկաների առաջամասերի աջակողմյան ուսագոտու շրջանի մեկական ծակած-կտրած վնասվածքները և նրա աջ ուսագոտու շրջանի ծակած-կտրած բնույթի մարմնական վնասվածքը պատճառվել են միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով։
Արթուր Ավետիսյանի կարճաթև մայկայի վրա առկա թվով երկու ծակած-կտրած բնույթի և դրանց համապատասխան նրա կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային և հետին շրջանների մարմնական վնասվածքներից կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի միջին անրակային գծով 8-րդ կողի մակարդակին եղած ծակած-կտրած չթափանցող վնասվածքի վերքի նկարագրությունից, վերքային խողովակի վարից վեր, դրսից ներս ուղղությունից, հաշվի առնելով հագուստի համապատասխան հատվածի վնասվածքում առկա հիմնական և լրացուցիչ կտրվածքների առկայությունը, կարելի է եզրակացնել, որ տվյալ վնասվածքները կարող էր պատճառվել ցանկացած սուր ծակող-կտրող գործիքի շեղբի որոշակի անկյան տակ սայրի դեպի վեր ուղղությամբ ծակող և կտրող ներգործության արդյունքում։ Նրա կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին կողմնային մակերեսի հետին անութային գծով 10-րդ կողի մակարդակի ձախ պլևրալ խոռոչ թափանցող ծակած-կտրած վնասվածքը, ելնելով վերքի նկարագրությունից և հագուստի համապատասխան հատվածի վնասվածքի հատկանիշներից, պատճառվել է միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով։
Ա.Ավետիսյանի մոտ հայտնաբերված գլխի ձախ ճակատային և գագաթային շրջանների թվով 2 սալջարդ վերքերը, ճակատային շրջանի վերքի ստորադիր գանգի թաղի ձախից ճակատոսկրի գծային կոտրվածքը, գլխուղեղի ձախ ճակատային բլթի շրջանի սուբարախնոիդալ արյունազեղումը պատճառվել են սահմանափակ ազդեցության մակերես ունեցող բութ, կոշտ առարկայի(ների), հնարավոր է ինչպես փորձաքննությանը ներկայացված ծեծանակի, այնպես էլ փայտի կտորի, չի բացառվում նաև այլ առարկայի կամ գործիքի՝ գլխի նշված շրջաններին ներհրված մեկական ներգործության արդյունքում։ Իսկ ձախ ակնագնդի արյունազեղումը, ձախից թշային շրջանի՝ բերանի խոռոչ թափանցող վերքը, այդ շրջանում ստորին ծնոտի կոտրվածքը՝ զուգորդված ձախից վեցերորդ ատամի պսակի և հոդային ելունի կոտրվածքներով, ձախ այտոսկրի կոտրվածքը, ձախ գոտկային շրջանի արյունազեղումը պատճառվել են սահմանափակ ազդեցության մակերեսներ ունեցող բութ կոշտ առարկաներով, մասնավորապես հնարավոր է դրանց առաջացումը փորձաքննությանը ներկայացված ինչպես սպորտային ծեծանակով, այնպես էլ փայտով կամ աայլ առարկայով, սակայն հարկ է նշել, որ բերանի խոռոչ թափանցող վերքը և այդ տեղակայությամբ դիմային գանգի ոսկրերի նշված կոտրվածքները հնարավոր է առաջանային մեխի արտացցված հատվածներ կրող փայտի կտորի բութ կոշտ ներգործության(ների) արդյունքում՝ միաժամանակ մեխի հատվածով բերանի խոռոչ թափանցող վերքի հնարավոր առաջացումով։ Ձախ վերին վերջույթի շրջանի թվով 2 քերծվածքներին բնորոշ են համեմատաբար անհարթ մակերես/ներ/ ունեցած առարկայի(ների) ներգործություններից առաջանալը, ինչպիսին չի հանդիսանում ներկայացված ծեծանակը։ Տվյալ քերծվածքները, ելնելով բնույթից և տեղակայությունից, կարող էին առաջանալ նաև մարմնի սեփական հասակի բարձրությունից դեպի հետ ուղղությամբ վայր ընկնելու և վերջույթի նշված շրջաններով գետնի մակերևույթի հետ շփման մեջ մտնելու արդյունքում։
Վահագն Պռոշյանի պարանոցի հետին մակերեսի շրջանի մարմնական ինչպես ծակած-կտրրած բնույթի, այնպես էլ սալջարդ մեկական վերքերին համապատասխան ներկայացված նրա հագուստների վրա վնասվածքներ և հետքեր չեն հայտնաբերվել, ինչը կարող է պայմանավորված լինել վնասվածքները ստանալու պահին տվյալ մարմնամասը հագուստով ծածկված չլինելու հանգամանքով։ Պարանոցի հետին մակերեսի ձախ կեսի շրջանի սալջարդ վերքը պատճառվել է սահմանափակ որոշակի արտացցուն ազդեցության մակերես ունեցող բութ կոշտ առարկայի ուղղակի ներգործությամբ, իսկ պարանոցի հետին մակերեսի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած վերքը սուր ծակող-կտրող գործիքի շեղբի ներգործությամբ, որի շեղբի կառուցվածքային առանձնահատկությունների վերաբերյալ միայն դատաբժշկական չափանիշներով ստույգ եզրահանգումներ կատարել հնարավոր չէ։ Վ. Պռոշյանի մոտ հայտնաբերված կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի շրջանի ճանկռվածքը պատճառվել է սահմանափակ ազդեցության եզր ունեցող բութ կոշտ առարկայի շոշափող ներգործության արդյունքում, որին համապատասխան ներկայացված նրա հագուստների վրա վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
Վերը նշված անձանց ինչպես մարմնական, այնպես էլ հագուստների վրա առկա ծակած- կտրած բնույթի վնասվածքները չեն կրում այնպիսի անհատականացնող հատկանիշներ, որոնցով հնարավոր լիներ ստույգ պարզել դրանք պատճառող գործիքի(ների) կառուցվածքային և չափային առանձնահատկությունները, հետևաբար տվյալ դեպքում եղած փորձագիտական չափանիշներով հնարավոր չէ ստույգ պարզել, թե տվյալ անձանց ստացած ծակած-կտրած բնույթի մարմնական և հագուստների վնասվածքները պատճառվել են միևնույն, թե տարբեր գործիքներով»։ (տես` հատոր 5, գ.թ. 164-180 դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատաբժշկական և դատահետքաբանական կրկնակի, համալիր, հանձնաժողովային փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ «Արթուր Ավետիսյանի հոգուստներից կարճաթև շապիկի ձախակողմյան հատվածի առաջամասի և հետնամասի վրա առկա մեկական ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքները կարող էին պատճառվել մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող միևնույն առարկայի կամ գործիքի, հնարավոր է միևնույն 2մմ-ը գերագնցող շեղբ ունեցող դանակի ներգործությունների արդյունքում։ Առաջամասի ընդհանուր վնասվածքի 2՝ ժ/թ 11 և 5 թվերին համապատասխանող անկյունների սուր լինելու հանգամանքը բացատրվում է նրանով, որ վնասվածք առաջացնող գործիքը կամ առարկան (դանակը)շեղբի սայրի և կռնակի ձևավորման հատվածում՝ կռնակի կողմից հավանաբար ունեցել է համեմատաբար սուր կողմ, որն էլ հետ քաշելուց կարող էր առաջացնել ժ/թ 5 թվին համապատասխանող անկյունը։
Վահե Մարտիրոսյանի հագուստներից անդրավարտիքի ձախ փողքի հետնամասի վերևի հատվածում առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքը կարող էր պատճառվել մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի կամ գործիքի, հնարավոր է 2 մմ-ը գերազանցող շեղբ ունեցող դանակի մեկ ներգործության արդյունքում։
Արսեն Աղասարյանի կարճաթև շապիկի և անթև շապիկի առաջամասերի աջակողմյան հատվածներում առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքները առաջացել են միաժամանակ և կարող էին պատճառվել մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի կամ գործիքի, հնարավոր է 2 մմ-ը գերազանցող շեղբ ունեցող դանակի մեկ ներգործության արդյունքում։ Նշված վնասվածքների՝ բավարար քանակությամբ կայուն անհատականացնող հատկանիշներ չպարունակելու պատճառով հնարավոր չէ պարզել՝ թե դրանբ պատճառվել են միևնույն, թե տարբեր գործիքներով»։ (տես` հատոր 7, գ.թ. 24-35 դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատատեսաձայնագրային փորձաքննության թիվ 25361406 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ «փորձաքննությանը տրամադրված «Z-BEN» ընկերության արտադրության «ZB-D716E» մոդելի թվային տեսագրիչի (DVR, թողարկման սերիական համարը՝ «201209057161») կոշտ սկավառակի վրա պահպանված են տարբեր օրերի տեսագրություններ, որոնբ նկարահանվել են 15 տարբեր տեսախցիկներով։
Տեսագրությունները չունեն համապատասխան ձայնային ուղեկցություններ։
Կոշտ սկավառակի վրա առկա և քննության համար կարևորություն ներկայացնող տեսագրությունները (2014թ. հունիսի 06-ի ժամը 23։40-ից մինչև 2014թ. հունիսի 07-ի ժամը 00։20-ն ընկած ժամանակահատվածի տեսագրությունները) առանձին-առանձին ամբողջական են, և դրանցում մոնտաժման բնորոշ հետքեր չեն հայտնաբերվել։
Տեսագրիչի ժամացույցի ցուցմունքը՝ այն հետազուոելու պահին, ճշգրիտ էր։
Հետազոտելի տեսագրություններում՝ ժամը 23։55։14 տեսախցիկի («САМ02») տեսադաշտում են հայտնվում երկու տղամարդ, որոնցից մեկը ճաղատ է։ Երկրորդ տղամարդը զրուցում է բջջային հեռախոսով։ Տղամարդիկ քայլում են (ազգային գրադարանի և «Yans» ակումբի միջև ընկած փողոցով) դեպի Տերյան փողոց (տես լուսանկարչական հավելված նկ. 1 և 2 )։ Հասնելով Տերյան փողոց՝ նրանք կանգնում են փողոցում։ 23։56։58 պահին տեսախցիկի «САМ04» տեսադաշտում է հայտնվում տաքսու տարբերանշանով մի ավտոմեքենա, որը մոտենում է փողոցում կանգնած երկու տղամարդկանց և կայանում։ Տաքսուց իջնում են երկու կանայք, և տղամարդիկ մոտենում են նրանց՝ դիմավորում, և նրանք չորսով հետ են գնում՝ որտեղից եկել էին երկու տղամարդիկ (ազգային գրադարանի և «Yans» ակումբի միջև ընկած փողոցով, նկ. 3, 4 և 5)։
Որոշ ժամանակ անց՝ 00։04։00 պահին, «Yans» ակումբից մարդիկ են դուրս գալիս, հավաքվում են ակումբի առջև և դիտում են հեռվում կատարվող իրադարձությունները որտեղից որ երևացել էին երկու տղամարդիկ։ Այդ հատվածը գտնվում է տեսախցիկներից բավականաչափ հեռու, և տեսագրություններում նկատվում են ինչ-որ մարդկանց շարժվող ուրվւսգծեր։ Կոնկրետ ինչ է տեղի ունենում այդ հատվածում՝ տեսագրություններով պարզել հնարավոր չէ։ Որոշ ժամանակ անց՝ 00։04։25 պահին, տեսախցիկի («САМ02») տեսադաշտում են հայտնվում երկու տղամարդիկ՝ սպիտակ շապիկներով, որոնք վազում են փողոցով դեպի Տերյան փողոց։ Հասնելով Տերյան փողոց՝ նրանք թեքվում են աջ (իրենց շարժման ուղղությամբ դիտելիս), անցնելով որոշակի ճանապարհ, հատում են փողոցը («САМ04»), կանգնեցնում են տաքսու տարբերանշանով մի ավտոմեքենա, նստում են այն, և ավտոմեքենան շարժվում է Տերյան փողոցով դեպի Տերյան և Կորյուն փողոցների խաչմերուկ (նկ. 6, 7, 8,9 և 10)։
Այդ ժամանակահատվածում՝ 00։04։46 պահին, տեսախցիկի («САМ02») տեսադաշտում է հայտնվում ճաղատ տղամարդը, որր վազում է փողոցով (ագգային գրադարանի և «Yans» ակումբի միջև ընկած փողոցով), իսկ հետո նաև մայթով՝ կատարվող իրադարձությունների հատվածից դեպի Տերյան փողոց։ Տղամարդու հետևից վազում են՝ նրան հետապնդում են 4 այլ տղամարդիկ։ Հետապնդող առաջին տղամարդու աջ ձեռքին առկա է դանակի նմանվող առարկա (միանշանակ տեսագրություններով պարզել հնարավոր չեղավ)։ Հետապնդող երկրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է բեյսբոլային ծեծանակ (бейсбольная бита)։ Հետապնդող երրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է փայտի երկար կտոր։ Չորրորդ տղամարդը ձեռքին ոչինչ չունի (նկ. 11, 12, 13, 14, 15, 16 , 17, 18 և 19)։ Այս անձանց հետևից քայլելով՝ գնում է նաև մեկ այլ երիտասարդ (նկ. 20 և 21), ով հասնում է Տերյան փողոց, մի քանի քայլ կատարում տղամարդկանց հետևից, ապա հետ է վերադառնում։
Հասնելով Տերյան փողոց՝ ճաղատ տղամարդը թեքվում է ձախ և վազելով (քայլելով) գնում Տերյան Կորյուն փողոցների խաչմերուկի կողմ։ Իսկ թվով չորս անձինք հետապնդում են նրան (22, 23, 24, 25. 26 և 27)։ Մի որոշ ճանապարհահատված հետապնդելուց հետո, հետապնդող անձանցից մեկը (ում ձեռքին առկա էր դանականման առարկա), հետ է վերադառնում Տերյան փողոցով (նկ. 28), թեքվում է աջ՝ դեպի իր եկած հատվածն, անցնում է որոշակի ճանապարհ՝ մինչև «Yans» ակումբի մոտ, ապա կտրուկ շրջվում է և վազելով կրկին վերադառնամ է Տերյան փողոց։ Հասնելով Տերյան փողոց՝ նա թեքվում է աջ և քայլում է փողոցով՝ փորձելով ավտոմեքենա կանգնեցնել։ Տեսնելով, որ դա նրան չի հաջողվում, նա բարձրանամ է մայթեզրի վրա և քայլելով դուրս է գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից («САМ04»)։
Հետազոտելի տեսագրություններից առանձնացվել են թվով 28 կադրեր, որոնք կարող են կարևորություն ներկայացնել քննության համար, դրանք ենթարկվել են համակարգչային մշակման (մասնավորապես՝ փոփոխվեց լուսավորվածությունը, գունային համադրությունը, որոշ կադրեր ենթարկվեցին թվային խոշորացման), արտատպվեցին լուսանկարների տեսքով և բերված են եզրակացությանը կից լուսանկարչական հավելվածում։ (տես` հատոր 4, գ.թ. 157-166
դատական նիստի արձանագրությունը)
Դեպքի վայրի զննության և դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության մասին արձանագրությունները։ (տես` հատոր 1, գ.թ. 27-28, հատոր 3, գ.թ. 142-171,
դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանում հետազոտվել և դատավորության կողմերի ճանաչմանն են ներկայացվել քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված փայտյա սպորտային ծեծանակը, փայտի երկու կտորները, Վահագն Պռոշյանի հագուստները, Վահե Մարտիրոսյանի հագուստները, Արսեն Աղասարյանի հագուստները և Արթուր Ավետիսյանի հագուստները։
Նշված իրեղեն ապացույցները զննելիս, մասնավորապես իրենց հագուստները ճանաչել են և տուժողները և ամբաստանյալները, իսկ փայտյա սպորտային ծեծանակը զննելուց դրա մասին ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը հայտարարել է, որ չի բացառվում, որ դրա նման առարկա եղած լինի դեպքի ժամանակ ու նաև ինչ-որ պահի հայտնված լինի իր ձեռքում, որը հետագայում հանձնել է ոստիկաններին։
Ինչ վերաբերվում է դեպքի վայրից հայտնաբերված տախտակի՝ մեկ ամբողջություն կազմող, սակայն ներկայումս կոտրված երկու կտորներին, ապա դրանց վերաբերյալ տուժողները և ամբաստանյալները, հայտարարել են, որ չեն տեսել դեպքի վայրում, ավելին՝ դրանք իրենց կողմից չեն գործածվել։ (տես` հատոր 2, գ.թ. 129-149, հատոր 3, գ.թ. 111-112, ` հատոր 7, գ.թ. 97-98, դատական նիստի արձանագրությունը)
Հագուստը ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին արձանագրությունը, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի թիվ 3018539 գրությունը` առդիր փաստաթղթերով, այդ նյութերի մաս հանդիսացող` անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, Անձի սթափության վիճակի մասին արձանագրությունը, Անձի սթափության վիճակի զննության արձանագրությունը, Հագուստը ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բժնի գրույթունը, Փաթեթների զննում կատարելու վերաբերյալ արձանագրությունը (տես` հատոր 1, գ.թ. 24, 29, 32-52, 38, 45-46, 60, 82, հատոր 2, գ.թ.
129-149, դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Վահե Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը, ծառայողական բնութագրիը։ (տես` հատոր 1, գ.թ. 146, 147, հատոր 3, գ.թ.119, դատական նիստի արձանագրությունը)
Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Մարտիրոսյանի դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են, դրանք հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատիժներից խուսափելու նպատակ, քանի որ վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորվեցին դատաքննությամբ՝ իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված վերը շարադրված ապացույցների համադրությամբ և դրանց բավարար ամբողջությամբ։
Այդ առումով դատարանը ստորև ցանկանում է վերլուծել տուժողներ Ա.Գասպարյանի, Ա.Ավետիսյանի, Վ.Հարությունյանի և Վ.Պռոշյանի, Ա.Աղասարյանի դատաքննական ու նախաքննական ցուցմունքները, որոնք կազմում են ապացույց հանդիսացող փաստական տվյալների մասը, իսկ դրանց ամբողջական վերլուծությունն ու համադրումը գործով անցնող մյուս անձանց` ամբաստանյալների և վկաների ցուցմունքների, ինչպես նաև հետազոտված ու հրապարակված մյուս ապացույցների հետ ունի կարևոր ապացուցողական նշանակություն` գործի արդարացի լուծման համար։ Այսպես.
Տուժող Վազգեն Հարությունյանը դատարանում տրված իր ցուցմունքով հայտնել է`
«(…) տեսել է, որ Արսենը գնացել է լվացարան, իսկ մյուս ընկերոջը` Արմենին, մոտեցել է իրեն անծանոթ մի տղա, ում հետ միասին դուրս են եկել ակուբից։ Տեսնելով այդ ամենը, ինքը նույնպես դուրս է եկել ակումբից և տեսել, որ դրսում Արմենն իրեն անծանոթ այդ տղայի հետ կանգնած զրուցում է, ուստի մոտեցել է վերջիններս, հարցրել, թե ինչ է պատահել, ինչումն է խնդիրը, սակայն նրանք ասել են «ամեն ինչ լավ է, նորմալ», ուստի ներս է գնացել ակումբ։ Երբ գնացել է դեպի ակումբի մուտք, տեսել է մի երիտասարդի, ով այդ պահին բղավելով դուրս էր գալիս ակումբից։ Երբ վերջինիս հարցրել է, թե ինչու է բղավում, անծանոթ այդ տղան ձեռքով հարվածել է իրեն` ուսի շրջանում, իսկ ինքը ձեռքով հակահարված է հասցրել նրան, սակայն այդ` հարվածելու ընթացքում, ընկել է գետնին։ Երբ ընկել է գետնին, այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը, ում ներկա պահին չի կարող մտաբերել, ինչ-որ առարկայով (առարկան նույնպես տուժողը չկարողացավ մտաբերել) հարվածել է իրեն` գլխի շրջանում, որի հետևանքով ինքը կորցրել է գիտակցությունը։ Գիտակցության գալուց հետո հասկացել է, որ ընկերոջ` Վահագնի, հետ միասին գտնվում են Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում։ Ակումբի դրսում տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ եղել են ինքը և ընկերը` Արմենը, ինչպես նաև ևս իրեն անծանոթ ևս երեք անձինք` հակառակ` վիճող, կողմից (…)։
Բացի այդ տուժողը հայտնել է նաև, որ`
(…) Երբ Վահագնի հետ միասին գտնվել են Աբովյան փողոցում, լուսավորության ներքո հեռվից տեսել է իրեն անծանոթ մի երիտասարդի` ինչ-որ առարկա ձեռքին։ Քանի որ այդ երիտասարդին տեսել է հեռվից, այն էլ մթության մեջ, չի ճանաչել նրան, ուստի չի կարող հայտնել նաև, թե ով է հանդիսանում տվյալ անձը։ չի կարող հստակ ասել նաև, թե ինչ առարկա է եղել նրա ձեռքին (…)»։
Վազգեն Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ վերջինս, տեսնելով ընկերոջը` Արմենին, իրեն անծանոթ տղայի հետ պարային ակումբից դուրս գալիս, նույնպես դուրս է եկել ակումբից, տեսել, թե ինչպես են վերջիններս զրուցում դրսում, մոտեցել է նրանց, հարցրել, թե ինչ է պատահել, սակայն նրանք պատասխանել են «ամեն ինչ լավ է, նորմալ», ուստի ներս է գնացել ակումբ։ Այդ պահին տեսել է ակումբից բղավելով դուրս եկող մի տղայի, ով հարվածել է իրեն` ուսի շրջանում։ Փորձել է ձեռքով հակահարված հասցնել նրան, սակայն այդ` հարվածելու ընթացքում, ընկել է գետնին։ Երբ ընկել է գետնին, այդ ժամանակ ինչ-որ անձ, ինչ-որ առարկայով հարվածել է իրեն` գլխի շրջանում, որի հետևանքով կորցրել է գիտակցությունը։
Վազգեն Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքից կարելի է փաստել, որ վերջինս նախ տեսել է ընկերոջը` Արմենին, դրսում իրեն անծանոթ տղայի հետ զրուցելիս, ապա` տեսել է ակումբից բղավելով դուրս եկող մի երիտասարդի, ով ձեռքով հարվածել է իրեն` ուսի շրջանում։ Բացի այդ, տուժողը նշել է, որ երբ ընկած է եղել գետնին, ինչ-որ առարկայով հարվածել են գլխի շրջանում, որի հետևանքով կորցրել է գիտակցությունը։
Վազգեն Հարությունյանը հանգամանորեն նկարագրելով իր` ակումբից դուրս գալու, իրեն հարվածելու պահերը, նշել է, որ գործողությունները կատարվել են իրեն անծանոթ անձանց կողմից, այսինքն, դատարանում չի նշել որևէ անձի, ով կարող էր իրեն հարված հասցրած լինել։ Միաժամանակ, նշել է, որ բացի ուսի շրջանում հարված ստանալուց, հարվածել են նաև իր գլխին` ինչ-որ առարկայով, որի հետևանքով կորցրել է գիտակցությունը։
Դատարանում տուժողը պնդել է, որ ամբաստանյալներ Անդրանիկ և Վահե Մարտիրոսյաններին վիճաբանության ընթացքում չի տեսել, ավելին, վերջիններիս կողմից որևէ հարված, վնասվածք չի ստացել։
Այդուհանդերձ, դատարանում տուժող Հարությունյանը չի կարողացել լրիվությամբ ներկայացնել դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, ինչը, համարյա թե ամենայն մանրամասնությամբ կատարել է նախաքննության ընթացքում։ Դատարանում պնդել է, որ չի մտաբերում ինչպես իրեն հարված հասցրած անձանց, այնպես էլ վիճաբանության ընթացքում գործածված առարկաները, նաև այն անձանց, ում ձեռքում` ըստ գործի նյութերի եղել են դրանք։ Ավելին` չի կարողացել հստակեցնել, թե ինչ առարկայով են հարվածել իր գլխին։
Հատկանշական է, որ նախաքննության ժամանակ տուժողը վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է, որ`
«(…) գիշերային լուսավորության պայմաններում տեսել է, որ մի երիատարդի ձեռքում բաց գույնի, սպիտակավուն տեսք ունեցող բիտա կար (…):
(…) Իրեն հարված հասցրած երիտասարդը ևս մեկ անգամ հարվածել է իրեն` ձեռքով կամ ոտքով, որի հետևանքով ընկել է գետնին (…)»։
Ընդ որում, նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, Հարությունյանը պնդել է որպես տուժող նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, որ` «Աբովյան փողոցում գտնվելու ժամանակ, հեռվից տեսել է իրեն անծանոթ երիտասարդի` ինչ-որ առարկա ձեռքին, սակայն հստակ չի կարող մատնանշել, թե դա ինչ տեսակի առարկա է հանդիսացել, մասնավորապես եղել է դա բեյսբոլ սպորտաձևում օգտագործվող բիտա է, թե ոչ»։
Փաստորեն, տուժող Հարությունյանը նախաքննության ժամանակ հստակ նշել է, որ վիճաբանողներից և իրենց ծեծի ենթարկած անձանցից մեկի ձեռքում տեսել է առարկա, մասնավորապես գիշերային լուսավորության ներքո, տեսել է սպիտակավուն տեսք ունեցող ծեծանակ (բիտա)։ Այլ խոսքով, տուժողը դատարանում տրված ցուցմունքի ընթացքում չի կարողացել նախ` նշել դեպքի հանգամանքները, իսկ այնուհետեև տալով իր նախաքննական ցուցմունքին հակասող ցուցմունք, չի կարողացել ողջամիտ պատճառաբանություններ ներկայացնել, թե ինչու է այլ կերպ նկարագրում 2014թ. հունիսի 6-ին տեղի ունեցած իրադարձությունները, մասնավորապես, առարկաները տեսնելու և դրանք անձանց ձեռքին տեսնելու հետ։
Դատարանն արձանագրում է, որ ինչպես տուժող Վազգեն Հարությունյանը, այնպես էլ գործով անցնող մյուս տուժողներն ու վկաներից ոմանք (դատարանը ստրև կանդրադառնա դրանց) իրենց` դատարանում դրսևորած վարքագծով և մասնավորապես` դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունների վերաբերյալ իրենց կողմից տրված կցկտուր և իրարամերժ և հաճախ անարժանահավատ ցուցմունքներով, փորձել են ամեն կերպ օգնել ամբաստանյալներին քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ազատելու հարցում, կամ գոնե տալ այնպիսի ցուցմունքներ, որոնք ինչ-որ կերպ կարող էին բարենպաստ հետևանքներ առաջացնել ամբաստանյալների համար և մեղմել նրանց պատասխանատվության աստիճանը։
Տուժող Վահագն Պռոշյանը դատարանում տրված իր ցուցմունքում հայտնել է, որ՝
«(…) Երբ աղջիկների և ընկերոջ հետ միասին քայլել են դեպի Աբովյան փողոց, այդ պահին լսել է իրեն ծանոթ ձայներ, բղավոցներ և գոռգոռոցներ ու հասկացել է, որ բղավում են իր ընկերները, ուստի Արթուրի հետ միասին վազել են դեպի ակումբ։ Հասնելով ակումբի մոտ, տեսել է, որ հարաբերական խաղաղ վիճակ է, սակայն նույն պահին, հրահրումներից վիճաբանությունը կրկին վերսկսվել է։ Ակումբի մոտ տեսել է ընկերներին` Արմենին, Արսենին, Վազգենին, բացի նրանցից, տեսել է նաև այլ անձանց, որոնց թիվը կազմել է մոտ 15-20 հոգի։ Այդ անձանցից ոմանք ակումբից դուրս էին եկել` ծխելու, մյուսները` դիտորդներ էին և հետևում էին կռվի ընթացքին, սակայն չէին միջամտում։
Իր մտաբերմամբ` իր և ընկերներից յուրաքանչյուրի հետ վիճաբանել է մեկ անձ, հնարավոր է նաև մեկ հոգու հետ`երկու անձ, ընդհանուր առմամբ վիճաբանողների թիվը եղել է հինգը, որոնց, սակայն, ներկա պահին, չի կարող նկարագրել։ Երբ Վիճաբանությունը վերսկսվել է, այդ ժամանակ հարվածել են Վազգենին, ով այդ հարվածից ընկել է գետնին, իսկ ինքը, տեսնելով ընկերոջը գետնին ընկած վիճակում, փորձել է բարձրացնել նրան։ Ինչ վերաբերում է ընկերոջը` Արթուրին, հիշում է, որ նրա դեմքն ամբողջությամբ արյունոտված է եղել, սակայն չի կարող մտաբերել, թե նրանց ով է հարվածել։ Իրեն նույնպես հարվածել են, մասնավորապես, ուժեղ հարված է ստացել ծոծրակի շրջանում, սակայն այդ պահին չի զգացել, որ այդ հարվածից ստացել է բաց վնասվածք (…)։
Տուժողի ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում հետևյալը` նախ տուժողը Արթուրի և ակումբ հրավիրած աղջիկների հետ քայլել են Աբովյան փոողոցի կողմ, այնուհետև լսելով իր ընկերների բղավոցները, անմիջապես եկել են ակումբի մոտ։ Տեսել է ընկերներին, ովքեր վիճաբանել են իրեն անծանոթ անձանց հետ, ավելին, տեսել է Վազգենին, ով հարվածի հետևանքով ընկած էր գետնին, և Արթուրին` ամբողջությամբ արնաշաղախ վիճակում։ Հայտնել է նաև, որ դեպքի օրը ստացել է մարմնական վնասվածք, մասնավորապես, իրեն հարվածել են ծոծրակի շրջանում։
Դատական քննության ընթացքում Վահագն Պռոշյանը նույնպես պնդել է, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում, իսկ ներկա պահին չի կարող մտաբերել այն անձանց, ում հետ վիճաբանել են ընկերները։
Տուժող Պռոշյանը, սակայն, ի տարբերություն դատաքննական ցուցմունքի, նախաքննության ժամանակ հայտնել է այլ փաստեր, մասնավորապես`
«(…) Իր հետ միասին ընկերներին մոտեցել է նաև Արթուրը։ Հասկացել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունենում, սակայն մինչ իր և Արթուրի ակումբ հասնելը ծեծկռտուք է սկսվել իր երեք ընկերների և իրեն անծանոթ տղաների միջև, որոնցից երեքը ծեծի են ենթարկել Վազգենին, ով այդ ժամանակ ընկած է եղել գետնին` ակումբի ձախակողմյան պատի տակ։ Մոտեցել ու հրել է Վազգենին ծեծի ենթարկող երեք անձանց, Վազգենին բարձրացրել է գետնից և բղավել է։ Իր բղավոցներից բոլորը մի պահ հանդարտվել են, սակայն վայրկյաններ անց ծեծկռտուքը կրկին վերսկսվել է և այդ ժամանակ ինքը ծոծրակի շրջանում ստացել է ուժեղ հարված` ինչ-որ բութ, կոշտ առարկայով։ Հարվածի հետևանքով ուժեղ ցավ է զգացել, շրջել է գլուխը և տեսել միջին մարմնակազմության մի երիտասարդի, որի դեմքը չի հիշում։ Նրա ձեռքին եղել է «բիտա», որով էլ նա, իր կարծիքով, հարվածել է իրեն (…)։
Դատարանը փաստում է, նախաքննության կատարման ընթացքում իրականացված քննչական գործողության` հարցաքննության, ընթացքում տուժող Պռոշյանը, մանրամանս նկարագրելով իրադարձությունները, հայտնել է փաստ, իրողություն առ այն, որ վիճաբանության ժամանակ իրեն հարվածել են ինչ-որ բութ, կոշտ առարկայով։ Ապա հայտնել է, որ ցավի հետևանքով շրջվել է և տեսել միջին մարմնակազմության մի երիտասարդի, որի ձեռքին եղել է սպորտային ծեծանակ, իր բառերով ասած` բիտա։ Ավելին` տուժողը նախաքննական մարմնին հայտնել է, որ իր կարծիքվ, այն բութ, կոշտ առարկան, որով հարվածել են իրեն, հանդիսանում է տվյալ երիտասարդի ձեռքում գտնվող բիտան։
Այսպիսով, տուժող Պռոշյանը նախաքննության ժամանակ վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացնելով իրադարձությունների զարգացումը, գոնե արտաքնապես, ընդհանուր գծերով նկարագրել է նաև է իրեն անծանոթ անձի, ով եղել է միջին մարմնակազմության, ապա, հայտնել, որ տվյալ անձի ձեռքին հստակ տեսել է սպորտային ծեծանակ` բիտա։ Ընդ որում, տվյալ անձին տեսել է այն պահին, երբ իրեն հարվածել են ծոծրակի շրջանում ինչ-որ բութ առարկայով, երբ ինքը ցանկացել է շրջվել և տեսնել, թե ով է իրեն հարվածողը։
Դատարանը փաստում է նաև, որ նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո, այդուամենայնիվ, տուժող Պռոշյանը պնդել է որպես տուժող նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքն այն մասին, միջին մարմնակազմության երիտասարդի ձեռքին տեսել է «բիտա»։ Նույնիսկ, հավելել, որ միջին մարմնակազմության ասելով հասկանում է իր կառուցվածքը։
Այլ խոսքով, Վահագն Պռոշյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների ամբողջական վերլուծությունից և համադրումից, դատարանը փաստում է, որ վիճաբանության ընթացքում վերջինիս հարվածել են բութ, կոշտ առարկայով և այդ հարվածի հետևանքով շրջվելով, տուժողը տեսել է միջին մարմնակազմության երիտասարդի` ում ձեռքին եղել է սպորտային ծեծանակ` բիտա։
Դատարանն արձանագրում է, որ պետք է առավել արժանահավատ է և մանրամասն դիտարկել ու դատական ակտի հիմքում դնել տուժող Պռոշյանի նախաքննության ընթացքում տրված և դատարանում վերահաստատած ցուցմունքով հայտնած այն տեղեկությունը, որը ներկայացվեց վերևում։
Տուժող Արսեն Աղասարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«(…) Երբ դուրս է եկել լվացարանից, նկատել է Արմենին` ակումբի դրսում կանգնած, որտեղ այդ պահին ծագել էր վիճաբանություն։ Այդ պահին դրսում տեսել է Վազգենին` գետնին ընկած վիճակում, ում` իրեն անծանոթ երկու անձինք ձեռքերով, ոտքերով հարվածում էին, իսկ Արմենը կանգնած էր մեկ այլ անձի հետ, ով փորձում էր հանդարտեցնել իրավիճակը։ Տեսնելով Վազգենին` գետնին ընկած, փորձել է մոտենալ նրան, սակայն ձախ կողմից 2-3 անձանց հրմշտոցի հետևանքով չի կարողացել մոտենալ վերջինիս։ Հիշում է, որ այդ ընթացքում լսել է ձայներ, մասնավորապես բղավել են` «մի խփեք, մի խփեք»։ Ապա, Արմենը ամբոխի հետ միասին հետ-հետ եկել է դեպի իրեն, ինչի հետևանքով իրենք երկուսով ընկել են գետնին։ Ծագած վիճաբանությունը տևել է մոտավորապես 5 րոպե և այդ ընթացքում հայհոյանքներ չեն հնչել, որևէ բութ, սուր առարկաներ չի տեսել, միայն լուսավորության ներքո մոտիկից տեսել է բաց գույնի փայտի նմանեցնող առարկա։
Տաքսու մեջ է միայն նկատել, որ ուսի շրջանում ունի վնասվածք և այն արյունահոսում է։ Այդ իսկ պատճառով գնացել է «Մալաթիա» ԲԿ, որտեղ ստացել է բուժօգնություն։ Վնասվածքը նկատել է տաքսու մեջ, չի տեսել, թե ով է իրեն հարվածել և ինչ առարկայով (…)։
Այլ խոսքով, տուժող Արսեն Աղասարյանը դատարանում մանրամասն նկարագրել է 2014թ. հունիսի 6-ին Կալիենտե պարային ակումբի դրսում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքը։ Նշել է, որ իրեն անծանոթ անձինք ձեռքերով և ոտքերով հարված ել են ընկերոջը` Վազգենին, ով այդ ժամանակ ընկած է եղել գետնին։
Միաժամանակ նշել է, որ լուսավորության ներքո մոտիկից տեսել է բաց գույնի փայտի նմանեցնող առարկա։
Հիշյալ ցուցմունքի արժանահավատությունն ու դրա արդյունքում ստացված տեղեկությունը հետագայում կօգտագործվի ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուցների շարքում և դատարանը կպատճառաբանի, թե ինչից ելնելով է, որ հիշյալ տուժողի ցումունքն ունի ապացուցողական հիմք։
Տուժող Արմեն Գասպարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«(…) ակումբի հաճախորդներից իրեն անծանոթ անձ` փոքր-ինչ գեր, իրենից բարձրահասակ, դուրս է հրավիրել իրեն։ Կարծել է, որ պատճառ կարող է հանդիսանալ շամպայնի կաթիլների թափվելը, ուստի, զրույցի ընթացքում ներողություն է խնդրել վերջինից։ Ապա, տեսել է, որ ակումբից բղավելով դուրս են գալիս Վազգենը և իրեն անծանոթ տղաներ, որից հետո վիճաբանություն է սկսվել Վազգենի և իրեն անծանոթ երկու տղաների միջև։ Ընկերոջը` Վազգենին, տեսելով գետնին ընկած, անմիջապես մոտեցել է նրան, որպեսզի օգնություն ցուցաբերի, սակայն այդ պահին, ինչ-որ անձ, առջևից ձեռքին եղած «բիտայով» հարվածել է ձախ ձեռքին, որի հետևանքով կոտրվել է ձեռքը։ Տվյալ` հարվածող անձը, կրել է կարճաթև հագուստ։ Քանի որ այդ վիճաբանությունը եղել է դրսում` մթության մեջ, չի տեսել իրեն հարվածող անձին (…)»։
Տուժողի դատաքննական ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից, դատարանը փաստում է հետևյալը` առաջին` ակումբում իրեն անծանոթ անձ դուրս է հրավիրել` զրուցելու, երկրորդ` տեսել է Վազգենին, ով վիճել է իրեն անծանոթ երկու տղաների հետ, երրորդ` ինչ-որ անձ «բիտայով» հարվածել է ձախ ձեռքին, որի հետևանքով կոտրվել է ձեռքը։ Բացի այդ, տուժողը դատարանում նկարագրել է, որ իրեն հարվածող անձը կրել է կարճաթև հագուստ, թեև մթության հետևանքով չի նկատել նրա արտաքին տվյալները։
Տուժողը, փաստորեն, դատարանում նշել է, որ ստացել է մարմնական վնասվածք` կոտրվել է ձախ ձեռքը։ Ընդ որում, նշել է, որ իրեն հարվածել են առարկայով, բիտայով, ավելին, հայտնել է, որ ճիշտ է չի մտաբերում տվյալ անձի արտաքին տվյալները, այդուամենայնիվ հայտնել է, որ վերջինս կրել է կարճաթև հագուստ։
Դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության ընթացքում տուժող Արմեն Գասպարյանն ի տարբերություն դատարանում հայտնած իր տեղեկությունների, հայտնել է այլ` ավելի մանրամասն հանգամանքների և փաստերի մասին։ Մասնավորապես, վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացնելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, նշել է`
«(…) Ակումբից իրենց էր միացել Արսենը, իսկ Վազգենի կողքին կար մեկ այլ անծանոթ երիտասարդ։ Նշված երիտասրդի ձեռքի հարվածից Վազգենն ընկել է գետնին, այնուհետև վեր է կացել և հարցրել է «ինչու ես հարվածում»։ Այդ ժամանակ Վազգենին հարված հասցրած, նույն ինքը բղավող երիտասրդը, ով կրում էր կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկ /գնացել է մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա` Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի մոտ, բացել դուռը և այնտեղից վերցնելով «բեյսբոլի բիտա», հարձակվելով հարվածել է Վազգենին։ Հարվածից Վազգենն ընկել է գետնին։ Ինքն անմիջապես մոտեցել է, որպեսզի օգնի։ Վերջինս (նույն երիտասարդը) այդ ժամանակ բիտայով հարվածել է նաև իրեն, և քանի որ նկատել է, որ ցանկանում է հարվածել նաև իր գլխին, պաշտպանվելու համար ձեռքով պահել է գլուխը, ուստի հարվածը դիպել է ձախ ձեռքին` կոտրելով այն։
…Հետագայում, տաքսիի միջից տեսել է, որ Տերյան-Կորյուն խաչմերուկի մոտ Արթուրը կքանստած է, իսկ նրա ետևից դեպի դեպի խաչմերուկ էին գալիս բիտայով երիտասարդ, իսկ վերջինիս հետևից փայտը ձեռքին ևս մի երիտասարդ, սակայն չի հիշուիմ, թե ովքեր էին (…)»
Նախաքննական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ նկարագրելով իրադարձությունները, տուժող Գասպարյանը նշել է անձի, ով վիճաբանության ընթացքում փայտե ծեծանակով` բիտայով, հարվածել է Վազգենին։
Մասնավորապես հայտնել է, որ տվյալ անձը կրել է կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկ։ Բացի այդ, նկարագրել է մեկ այլ իրադարձություն, այն է` տվյալ անձը գնացել և մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա` Ազգային գրադարանի պատի տակ կայանած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայից վերցնելով «բեյսբոլի բիտան», այն բերել ու դրանով հարվածել է Վազգենին։
Դատարանը փաստում է, որ տուժողը նախաքննական մարմնին հայտնել է փաստ, իրողություն առ այն, որ իրականում տեսել է, թե ինչպես է կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկով երիտասարդը գնում դեպի Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի մոտ և մեքենայից վերցնելով «բեյսբոլի բիտա», դրանով հարվածում Վազգենին։
Այլ խոսքով, «բեյսբոլի բիտան» վիճաբանության սկզբից հայտնվել է հենց կարճաթև, կապտավուն վերնաշապիկով երիտասարդի մոտ, քանի որ հենց նա այն վերցրել է Ազգային գրադարանի պատի տակ կանգնած «Նիվա» մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայից։ Ավելին, դատարանն արձանագրում է, որ հենց այդ անձն է տվյալ բիտայով հարվածել Վազգենին, ապա նաև իրեն` կոտրելով ձախ ձեռքը։
Տուժողը նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո հայտնել է, որ այդ հանգամանքները հանդիսանում են քննիչի ենթադրությունները և այդպես է գրել միայն քննիչի թելադրանքով։
Դատարանն, անդրադառնալով տուժողի այն փաստարկին, թե իբր նախաքննական ցուցմունքում արտացոլված տեղեկությունները գրվել են վարույթն իրականացնող մարմնի` քննիչի, թելադրանքով, ով նախապես իրեն պատմել է դեպքի վերը նշված մանրամասները, դիտում է որպես անարժանահավատ, քանի որ տուժողը վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել է այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց անձամբ է ներկա գտնվել և այդ մանրամասնությունները կարող էին հայտնի լինել միայն իրեն և այն անձանց, ովքեր անմիջապես ներկա են գտնվել, տեսել ու մասնակիցն են եղել իրադարձությունների այդ կերպ զարգացմանը։ Մինչդեռ, վարույթն իրականացնող մարմնինը` քննիչը, բնականաբար դեպքի ժամանակ չգտնվելով դեպքի վայրում, չէր էլ կարող իմանալ այնպիսի մանրամասնություններ, որոնք իրեն հայտնել է տուժողը։
Դատարանը չի բացառում, որ վարույթն իրականացնող մարմնին գործի քննությունը կատարելիս կարող էին հայտնի լինել որոշակի տեղեկություններ դեպքի ընդհանուր հանգամանքների մասին (նախապատրաստված նյութերի և այլ դատավարական փաստաթղթերի առկայությամբ), սակայն ոչ այնչափ մանրամասնորեն, ինչպես, որ իր ցուցմունքներում հայտնել են ինչպես այս, այնպես էլ մյուս տուժողներն ու վկաները։
Այլ խոսքով, դատարանը չի կարող կասկածի տակ դնել տուժողի նախաքննական ցուցմունքը, քանի որ հիմնավոր չի համարում նրա այն հայտարարությունը, թե ցուցմունքը գրել է քննիչի ուղղորդմամբ։
Ինչ վերաբերվում է իրեն հիվանդանոցում հարցաքննելու ժամանակ ցուցմունք տալուն ի վիճակի չլինելուն և այն քննիչի կողմից պաշտպանի բացակայությամբ վերցնելուն, ապա դատարանը համոզված է, որ այն պաշտպանը՝ Ս.Սաֆարյանը, ով այդ պահին հանդիսացել է տուժողի ներկայացուցիչը, իր մասնագիտական բարձր որակների շնորհիվ չէր կարող թույլ տալ քննիչի կողմից նմանօրինակ խախտումենրի իրականացումը, իսկ այդպիսիք լինելու դեպքում կբարձրաձայներ համապատասախան՝ օրենքով չարգելված միջոցներով։
Ավելին, հիշյալ տուժողը իր հետագա ցուցմունքները ևս տվել է իր ներկայացուցչի` փաստաբանի, ներկայությամբ։
Հետևաբար, դատարանն արժանահավատ չի համարում տուժողի՝ վերը նշված պատճառաբանությունները՝ կապված իր կողմից ցուցմունքը տալուց փաստերի մասին չգիտակցելու հետ։
Տուժող Արթուր Ավետիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ
«(…) Երբ դրսում զրուցել են միմյանց հետ, լսել է բարձր տոնայնությամբ խոսակցություն։ Այդ հատվածում կայանված են եղել մեքենաներ, որտեղ հավաքված են եղել 4-5 անձ։ Տեսել է գետնին ընկած մի երիատասարդի և կարծելով, որ այդ երիտասարդն ընկերն է` Վազգեն Հարությունյանը, փորձել է մոտենալ և օգնություն ցուցաբերել նրան։ Սակայն, այն ժամանակ, երբ մոտեցել և փորձել է օգնել իր պատկերացմամբ ընկերոջը` Վազգենին, ինչ-որ մեկը հարվածել է իրեն։ Հարվածը հասցրել են ինչ-որ երկար առարկայով, չի բացառում, որ այն կարող էր տախտականման առարկի լինել։ Հասցված հարվածից մարմնական վնասվածք է պատճառվել գլխի և երեսի հատվածում, գլխի հարվածից հետո ոչնինչ չի հիշում` կապված միջադեպի հետ։ Չի մտաբերում նաև իրեն հարված հասցրած անձին (...)»։
Դատաքննական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ երբ տուժող Ավետիսյանը գտնվել է Աբովյան փողոցում, լսել է ձայներ, ուստի եկել է դեպի ակումբ։ Այդ ժամանակ տեսել է գետնին ընկած մի երիտասարդի և կարծելով, որ տվյալ անձը հանդիսանում է ընկերը` Վազգենը, փորձել է օգություն ցուցաբերել նրան։ Սակայն այդ պահին անծանոթ անձը հարվածել է իրեն։ Հատկանշական է որ դատարանում տուժողը չի բացառել, որ հարվածը կարող էր հասցված լինել տախտականման առարկայով։ Տվյալ հարվածից մարմնական վնասվածք է պատճառվել իր գլխի և երեսի հատվածում։
Տուժողը պնդել է, որ մարմնական վնասվածքներ ստացել է 2014թ. հունիսի 6-ին տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ, ընդ որում, հայտնել ու չի չբացառել, որ հարվածի գործիք կարող էր հանդիսանալ տախտականման առարկա։
Այսպիսով, համադրելով տուժողներ Ա.Գասպարյանի, Ա.Ավետիսյանի, Վ.Հարությունյանի, Վ.Պռոշյանի, Ա.Աղասարյանի դատաքննական ցուցմունքները, դատարանը փաստում է, որ տուժողները դատական քննության ընթացքում հարցաքննվելիս դատարանին են հայտնել գրեթե նույնաբովանդակ տեղեկություններ և դեպքի հանգամանքնրի վերաբերյալ տվել գրեթե միանման ցուցմունքներ։
Մասնավորապես, բոլորը միաձայն պնդել են փաստ, իրողություն, որ 2014թ. հունիսի 6-ին գտնվել են «Կալիենտե» պարային ակումբում` ծննդյան տարեդարձ տոնելու նպատակով։ Հաստատել են, որ իրենց անհայտ պատճառներով ակումբի դրսում տեղի է ունեցել վիճաբանություն։
Միաժամանակ, բոլոր տուժողները միաբերան պնդել են, որ չեն ճանաչում ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյաններին, նախկինում նրանց չեն տեսել, նրանց հետ որևէ առնչություն չեն ունեցել։ Բացի այդ, տուժողները դատարանում պնդել, հաստատել են, որ ամբաստանյալների հետ նախկինում, մասնավորապես 2014թ. հունիսի 6-ին «Կալիենտե» պարային ակումբի ոչ ներսում, ոչ էլ դրսում վիճաբանություն չեն ունեցել, նրանց հետ ծեծկռտուքի մեջ չեն մտել։ Այսինքն, տուժողները դատարանում հաստատելով պարային ակումբի դրսում տեղի ունեցած վիճաբանությունը, ժխտել, հերքել են այն, որ տվյալ վիճաբանության մասնակիներ են հանդիսացել հենց ամբաստանյալներ Մարտիրոսյանները։
Դատարանը, վերլուծելով տուժողների նախաքննական և դատաքննական ցուցմուքնները, արձանագրում է, որ վերջիններս, դատարանում ժխտելով ամբաստանյելնրի հետ վիճաբանության, նրանց կողմից մարմնական վնասվածքներ ստանալու փաստը, չեն կարողացել տալ ողջամիտ պատասխաններ իրենց` դատարանում ամբաստանյալներին չճանաչելու, նրան հետ չվիճաբանելու փաստի վերաբերյալ, այն դեպքում, երբ նախաքննության ընթացքում հստակ, իսկ երբեմն ճշգրիտ նկարագրել են ոչ միայն նրանց հագուստները, այլ նաև ֆիզիկական տվյալներն ու մարմնակառուցվածքային հատկանիշները։
Ասվածից հետևում է, որ դատաքննությամբ արդեն իսկ հաշտված լինելով ամբաստանյալների հետ և նրանց նկատմամբ չունենալով բողոք կամ քաղ. հայցի պահանջ տուժողները, մարդկային կամ բարոյական հատկանշներից ելնելով փորձել են չհայտնել այնչափ մանրամասն փաստեր, որոնք ուղղված կլինեին ամբաստանյալների դեմ և որոնց մասին արդեն իսկ հայտնել էին գործի նախաքննության ընթացքում տրված իրենց ցուցմունքներում։
Բացի վերը շարադրված ապացույցներ վերլուծությունից ու համադրումից, դատարանը ստորև ցանկանում է անդրադառնալ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ Գարիկ Մաթևոսյանի և Արկադի Վանեսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների վերլուծությանը, ովքեր ինչպես դատարանում, այնպես էլ նախաքննության ժամանակ վարույթն իրականացնող մարմնին հայտնել են գործի համար էական նշանակություն ունեցող և նույնանման հանգամանքներ։
Վկա` ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկան Գարիկ Մաթևոսյանը, դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«(...) 2014թ.-ին (օրը և ամիսը չի հիշում) Երևան քաղաքի Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկում ծառայություն է իրականացրել իր համածառայակից Արկադի Վանեսյանի հետ։ Ծառայության իրականացման ընթացքում նկատել են Ազգային գրադարանի մոտից վազող մի երիտասարդ տղայի` դեմքն ամբողջությամբ արյունոտված, գլուխը վնասված, ով վազելով գալիս էր դեպի այդ խաչմերուկի ուղղությամբ, իսկ նրա ետևից վազում, հետապնդում էին այլ անձինք` թվով երկու հոգի, ովքեր բղավում էին «կանգնիր»»։
Վկա Գարիկ Մաթևոսյանի դատաքննական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ վերջինս հանդիսանում է 2014թ. հունիսի 6-ին Կորյուն-Տերյան փողոցների խաչմերուկում տեղի ունեցած իրադարձությունների անմիջական ականատես, հաստատել է այն փաստը, որ երկու անձինք հետապնդում են անօգնական, վիրավոր անձի, ով փորձել է ամեն կերպ խուսափել նրանց հետապնդումից։
Հատկանշականն այն է, որ վկան, դատական քննության ընթացքում, մատնացույց անելով ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին, ճանաչել է նրան և հայտնել, որ հենց նա է հանդիսացել այն երիտասրադներից մեկը, ովքեր հետապնդում էին մյուս` վիրավոր երիտասարդին։ Բացի այն, որ վկան ճանաչել է ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին, դատարանում, վերահաստատել է նաև այլ փաստ, այն, որ հետապնդողներից մեկի ձեռքում եղել է փայտե մահակ, չնայած, որ վկան դատարանում չի մտաբերել, թե այդ փայտե մահակը հետապնդողներից հատկապես ում ձեռքին է տեսել։ Միաժամանակ, նկարագրելով մահակը, հայտնել է, որ այն մի հատվածում եղել է հաստ, ծայրը բարակ, որի վրա եղել են արյան հետքեր։ Նշված մահակն ինքը պարեկային ավտոմեքենայով ներկայացրել է ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ զեկուցագրի հետ միասին ներկայացրել է հերթապահ մաս։ Վկան նկարագրելով հետապնդողներին, նշել է, որ նրանցից մեկի հագին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ, Վահե Մարտիրոսյանի հետ հետապնդող մյուս երիտասարդը, ի տարբերություն նրա, եղել է ավելի հաղթանդամ։ Վկան դատարանանին հայտել է նաև, որ դեպքի ժամանակ հնչել են հայոյանքներ։
Դատաքննական ցուցմունքից բացի, վկան վկա Մաթևոսյանը նախաքննության ժամանակ տրված իր ցուցմունքում հայնտել է այն մասին, որ՝
«(…) Տերյան փողոցի վերմնամասից` «Յանս» ռեստորանային համալիրի կողմից, դեպի հիշյալ խաչմերուկ վազքով եկել է մի երիտասարդ, ում դեմքն արյունոտված է եղել։ Նրան վազելով հետապնդել են հինգ երիտասարդներ, որոնցից երկուսին բռնել և բերման են ենթարկել։ Այդ երկու երիտասարդներից մեկը հանդիսանում է Յուրա Միքայելյանը, իսկ մյուսը` Վահե Մարտիրոսյանը։ Երիտասարդը, որի դեմքն արյունոտ էր, հանդիսանում է Արմեն Ավետիսյանը, ում այդ նույն վայրից շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխել են թիվ 1 հիվանդանոց, իսկ Յուրային և Վահեին տեղափոխել են բաժին։ Արմեն Ավետիսյանի հետևից վազող մյուս երեք երիտասարդներին հաջողվել է դիմել փախուստի։
Դեպքից հետո վերադարձել են նույն վայր, որտեղ Արկադին խաչմերուկի մոտից` գետնից, գտել է կապույտ գույնի փայտ, որի մի ծայրը եղել է արյունոտ։ Այն նույնպես ներկայացվել է ոստիկանության բաժին (…)։
Փատորեն, վկան դեռևս նախաքննութան ժամանակ հարցաքննվելիս հաստատապես հայտնել է, որ իր կողմից ոստիկանության բաժին ներկայացրած անձինք են հանդիսանում Վահե Մարտիրոսյանը և Յուրա Միքայելյանը։ Ավելին, տեսել է սպորտային ծեծանակը Վահե Մարտիրոսյանի ձեռքին Արմեն Ավետիսյանին հետապնդելիս։
Վկայի և նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների վերլուծությունից դատարանը փաստում է, որ հետապնդող անձանց մեջ է եղել ամբատանյալ Վահե Մարտիրոսյանը։ Վերջինս փայտե մահակը ձեռքին, հետապնդել է մեկ այլ երիտասարդի, ով արդեն իսկ գտնվել է վիրավոր, արյունոտված վիճակում։ Նրան հիվանդանոց տեղափոխելուց հետո պարզվել է, որ նշված անձը հանդիսանում է գործով տուժող Արմեն Ավետիսյանը։
Այլ կերպ, վկան հաստատել է այն փաստը, որ 2014թ. հունիսի 6-ին Կորյուն Տերյան խաչմերումներում տեսել է Վահե Մարտիրոսյանին, ով ծեծանակը` բիտան ձեռքին հետապնդել է մեկ այլ` վիրավոր անձի։
Ինչ վերաբերվում է համածառայակցին` վկա Արկադի Վանեսյանին, ապա նա նույնպես գտնվել է իրադարձությունների կենտրոնում և անմիջական տեսնելով վերջիններիս գործողությունները, դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ
«(...) 2014թ.-ի հունիսի 6-ին ժամը 01։00-ի սահմաններում 4 համածառայակիցների հետ ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կորյուն Տերյան փողոցներում։ Ծառայության իրականացման ընթացքում նկատել են քայլող մի երիտասարդի, ով վիրավոր էր, մասնավորապես, նրա վրա կային արյան հետքեր։ Մոտենալով նրան, ցուցաբերել են առաջին բուժօգնություն, ապա ինքը շտապ օգնության ավտոմեքենայով ուղեկցել է վերջինիս հիվանդանոց։ Բացի այդ, նկատել են նաև մի խումբ երիտասարդների, ովքեր արագ քայլելով գալիս` հետապնդում էին այդ վիրավոր երիտասարդին։ Այդ երիտասարդներից մեկի ձեռքին նկատել է փայտ, որը ներկա պահին նմանեցնում է բիտայի։ Համածառայակիցների մի մասը մնացել են վիրավոր անձի կողքին, իսկ մյուսները` մոտեցել են նրան հետապնդող երիտասարդներին։ Ապա, կանչել են պարեկային ավտոմեքենա, որպեսզի նրանց տեղափոխեն տարածքային բաժին` դեպքի հանգամանքները պարզելու համար։ Իր մտաբերմամբ, ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկել վիրավոր անձին հետապնդող երիտասարադների` մոտ երեք և ավելի անձանց, որի վերաբերյալ կազմվել է համապատասխան զեկուցագիր։
Հետապնդող երիտասարդների մեջ տեսել է ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին, ով կրել է բաց գույնի` վարդագույն, ծաղկավոր վենաշապիկ։ Այդ ընթացքում հնչել են հայհոյանքներ, սակայն չի մտաբերում, թե կոնկրետ ում կողմից են հնչեցվել, քանի որ այդ պահին փողոցում գտնվել նաև այլ անձինք։ Հետապնդող երիտասարդների և վիրավոր անձի կողմից դրսում հասարակական կարգ չի խախտվել։
Չի կարող մտաբերել, թե հետապնդող անձանցից ում ձեռքին է նկատել փայտը` բիտան։ (...)»
Վկա Արկադի Վանեսյանը, ինչպես և Գարիկ Մաթևոսյանը եղել է իրադարձությունների անմիջական ականատես և դատարանում մանրամասն նկարագրել է 2014թ. հունիսի 6-ին տեղի ունեցած իրադարձությունները։ Նույնպես հայտնել, որ տեսել է մի քանի տղաների, ովքեր հետապնդել են մեկ այլ անձի, ով արդեն իսկ գտնվել է վիրավոր, անօգնական վիճակում։ Նկարագրելով իրադարձությունները, վկան մատնացույց է արել ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանին և հայտնել, որ նա հանդիսանում է հետապնդող անձանցից մեկը, ով կրել է բաց գույնի` վարդագույն, ծաղկավոր վենաշապիկ։
Վկան դատարանաում անդրադարձել է նաև իր տեսած առարկային, բիտային, որը տեսել է հետապնդող անձանցից մեկի ձեռքում, բացի այդ նշել է, որ այդ ժամանակ հնչել են հայհոյանքներ։
Միաժամանակ վկա Վանեսյանն իր նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել է, որ՝
«(…) մահակը տեսել եմ վազողներից սպիտակ հագուստով տղայի ձեռքին և նրան բերման ենք ենթարկել ոստիկանության Կենետրոնականի բաժին։ Նշեմ նաև, որ բերման ենթարկելուց հետո վերադարձել ենք դեպքի վայր, որտեղ հայտնաբերել ենք փայտե արյունոտ կտոր, որը ներկայացրել ենք ոստիկանության Կենետրոնականի բաժին (…)։
(...) Այդ երիտասարդի հետևից գնալու ժամանակ ինձ հետ առերես հարցաքննվողի ու նրա հետ արագընթաց քայլերով այդ երիտասարդի հետևից գնացող տղաների կողմից լսել է «կանգնիր արա» ու սեռական բնույթի հայհոյանքներ, բացի այդ էլ, իր հետ առերես հարցաքննվողի ձեռքում տեսել է նաև մահակ, այդ իսկ պատճառով էլ նա այդ օրը իրենց կողմից բերման է ենթարկվել ոստիկանության բաժին (…)»։
Միևնույն ժամանակ վկա Վանեսյանը պնդել է որ վազող երիտասարդը կրել է բաց գույնի ծաղկավոր վերնաշապիկ, իր մտաբերմամբ այն եղել է մոտավորապես վարդագույն։
Վկաներ Վանեսյանի, Մաթևոսյանի և դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների վերլուծությունից, դատարանն արձանագրում է, երկու վկաները հանդիսացել են 2014թ. հունիսի 6-ին Երևան քաղաքի Կորյուն Տերյան փողոցների խաչմերուկում տեղի ունեցած ինչպես խուլիգանական գործողությունների և ծեծկռտուքի անմիջական ականատեսները։ Վկաները մանրամասն նկարագրել են այն պահը, երբ տեսել են վիրավոր անձի և նրան հետապնդող մի քանի անձանց։ Ավելին` վկաները միաբերան հաստատել են, որ հետապնդողներից մեկը հանդիսացել է ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը, ինչպես նաև փաստել են, որ հետապնդող անձանցից մեկի ձեռքում նկատել են փայտե մահակ, որը իրենց կողմից ներկայացվել է ոստիկանության բաժին։ Փաստել են նաև, որ այդ ընթացքում հնչել են հայրոյանքներ։
«Կալիենտե» պարային ակումբի նախկին աշխատակցուհի Գայանե Ղասաբյանն իր դատաքննական ցուցմունքում նկարագրելով ակումբում իր գործառույթները, պատմել է 2014թ. հունիսի 6-ին տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին, մասնավորապես հաստատելով ծննդյան տարեդարձի, շամպայնի բացման և տորթը բերելու պահերը։
Հայտնել է նաև, որ ակումբի դրսում առաջացած վեճի ընթացքում ակումբում որևէ կարգ չի խախտվել, հաճախորդների կողմից դժգոհություններ չեն եղել, ակումբը շարունակել է իր բնականոն գործունեությունը։ Նույնիսկ հաջորդ օրը մոտակա տարածքում գտնվող բնակելի շենքերի քաղաքացիների կողմից չեն եղել դժգոհություններ, բողոքներ` կապված նախորդ օրվա միջադեպի հետ։
Այլ կերպ, վկայի դատաքննական ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ վկան ակումբ ժամանած ոստիկաններից է միայն տեղեկացել, որ ակումբի դրսում հաճախորդների միջև եղել է վիճաբանություն, ծեծկռտուք։ Բացի այդ, հաստատել է, որ այդ միջադեպի հետևանքով ակումբի բնականոն գործունեությունը չի խաթարվել։
Այնինչ, հակառակ իր դատաքննական ցուցմունքի, նախաքննության ժամանակ վկան հստակ հայտնել է այլ տվյալներ, մասնավորապես այն մասին, որ ակումբի աշխատակիցներին հայտնի է դարձել, որ երիտասարդները դրսում ծեծկռտուք են կազմակերպել, որի հետևանքով խաթարվել է օբյեկտի բնականոն աշխատանքը, դադարել է երաժշտությունը և ակումբում մնացած մյուս հաճախորդները, փակելով իրենց սեղանների հաշիվները, շտապ հեռացել են ակումբից։ Քանի որ իրարանցման ու ծեծկռտուքի պատճառով իրենք այլևս չեն աշխատել, ինքը դրանից հետո նստել է տաքսի ու հեռացել։
Բացի այդ, նախաքննության ժամանակ վկան հայտնել է նաև փաստեր առ այն, որ շամպայնը լցնելու ընթացում դրա կաթիլները ցայտել են սրահում պարողներից մեկի վրա, ինչի կապակցությամբ լարված խոսակցություն է առաջացել` շամպայնը ընկերոջ գլխին լցնող և պարող երիտասարդի միջև։ Դրանից հետո մոտ 8-9 երիտասարդներ շտապ դուրս են եկել պարասրահից և ակումբի մուտքի դռնով գնացել դեպի բակ։ Այդ տեսարանից հասկացել է, որ վիճաբանություն է առաջացել ծննդյան տարեդարձը նշող և պարասրահում գտնվող մի քանին այլ երիտասարդների միջև, ինչի պատճառով էլ նրանք դուրս են եկել սրահից։
Այլ խոսքով, նախաքննության ժամանակ վկան նկարագրել է փաստեր, իրողություններ, որոնք վերաբերել են ակումբի հաճախորդների` պարողների և տարեդարձ նշողների` ակումբից դուրս գալու առիթի և պատճառների մասին։
Մինչդեռ վկան դատարանում տալով այլ բովանդակությամբ ցուցմունք, չկարողացավ պարզաբանել, թե ինչու է նախաքննության ընթացքում հայտնել այլ տեղեկություններ։
Այսպիսով, դատարանը նշված վկայի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքները համադրելով վկաներ Հովսեփ Արզումանյանի և Արթուր Մալաքյանի նախաքննական ցուցմունքներիի հետ, դրանցից առավել արժանահավատ է համարում նախաքննականը, քանի որ այն հաստատվում է նաև այլ ապացույցներով` մասնավորապես նաև վերջին վկայի հայտնած տեղեկություններով առ այն, որ երբ հաջորդ օրը եկել է աշխատանքի իրեն պատմել են, որ նախորդ օրը իրարանցում է սկսվել ակումբում, որից հետո այն տեղափոխվել է փողոց ու վերածվել վիճաբանության ու ծեծկռտուքի։ Նշված պատճառով ակումբում գտնվող անձինք, այլևս չցանկանալով գտնվել այդտեղ, շտապ փակել են իրենց հաշիվներն ու հեռացել են ակումբից։
«Կալիենտե» պարային ակումբի նախկին աշխատակցուհի, վկա Էմմա Սարիբեկյանը դատարանում, հարցաքննության ժամանակ նախ նկարագրել է ակումբում իր գործառույթները, ապա նշել, որ 2014թ. հունիսի 6-ին, երբ գտնվել է ակումբի վերևում` խոհանոցում, այդտեղից լսել է աղմուկի ձայներ, որոնք հնչել են դրսից` Ազգային գրադարանի մոտակայքից։ Քանի որ եղել է ուշ ժամ, իսկ դրսում մութ, պատուհանից նայելով, ոչինչ չի տեսել, այլ ընդամենը լսել է աղմուկի ձայներ։
Նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմուքներով սակայն վկան հայտնել է, որ՝ «(…) Ժամը 24։00-ի սահմաններում բակի կողմից աղմուկի, վիճաբանության և հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Լսելով այդ ձայները, նայել է պատուհանից և տեսել, որ մի խումբ տղաներ Ազգային գրադարանի մոտից գնում են դեպի «Յանս» ակումբի ուղղությամբ (…)»։
Նախաքննության ժամանակ վկան նկարագրել է փաստեր, որոնք հաստատել է դատարանում, այսինքն, այն հանգամանքը, որ Ազգային գրադարանի մոտից լսել է աղմուկի ձայներ, նաև հայհոյանքներ, ներկայացրել է նաև վիճաբանող անձանց Ազգային գրադարանի մոտից դեպի «Յանս» ակումբի ուղղությամբ գնալու հանգամանքը։
Դատարանը, համադրելով «Կալիենտե» պարային ակումբի նախկին աշխատակցուհիների նախաքնական և դատաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ ակումբի աշխատանքը, մինչև շամպայնը բացելու և ծննդյան տորթը բերելու պահը եղել է բնականոն, տիրել է հանդարտ իրավիճակ։ Ապա, երբ կատարվել են նշված գործողությունները, մասնավորապես, երբ ծնունդ նշող անձանց կողմից բացվել է շամպայն և թափահարել են հոբելյարի վրա, այդ պահից սկսված փոխվել է ակումբի ներսի իրավիճակը։ Մասնավորապես, ակումբի հաճախորդների մի մասը, որոնց մեջ են եղել ինչպես տարեդարձ նշող անձինք, այնպես էլ այլ հաճախորդներ, դուրս են եկել ակումբից։ Ապա, ակումբի դրսից` Ազգային գրադարանի մոտակայքից, լսելի են եղել վիճաբանության, աղմուկի ձայներ, այդ թվում, հնչել են նաև հայհոյանքներ։
Հատկանշական է նաև, որ ըստ հիշյալ վկաների ցուցմունքների` ներսում առաջացած տարաձայնության, իսկ այնուհետև դրսում կատարվածի հետևանքով ակումբում գտնվող այն անձինք, ովքեր որևէ կապ չեն ունեցել ինչպես ամբաստանյալների այնպես էլ տուժողների հետ, ընդհատելով իրենց ժամանցը, արագորեն վճարել են իրենց պատվիրածի համար ու հեռացել այդտեղից կամ դուրս գալով ակումբից դուրս կանգնած ականատես են եղել տեղի ունեցած վիճաբանությանն ու ծեծկռտուքին, ինչն ուղեկցվել է հայհոյանքներով։
Նշվածի մասին իրենց ցուցմունքներում հայտնել են նաև ամբաստանյալները և տուժողները, նշելով, որ կային մարդիկ, որոնք ոչնչի չէին խառնվում և կանգնած դիտում էին տեղի ունեցածը։ Այսինքն, ամբաստանյալների կողմից դրսևորած հակաօրինական վարքագծի արդյունքում է, որ անձինք, ընդհատելով իրենց ժամանցը, հեռացել են ակումբից, իսկ դրսում կանգանծ` հետևել ամբաստանյալների գործողոթւոյւններին, լսել նրանց կողմից հնչեցված բարձրաձայն հայհոյանքները։
Վկաներ Ֆենյա Առաքելյանը և Հրանուշ Հայդեյանը դատարանում ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ 2014թ. հունիսի 6-ին «Կալիենտե» պարային ակումբ են գնացել իրենց ընկերներից մեկի` Վահագնի, հրավերով։ Սակայն ակումբ չեն մտել, քանի որ տեսել են ծանոթ անձնավորություն և չեն ցանկացել, որպեսզի այդ անձն իրենց տեսնի այնտեղ։ Այդ պատճառով և տուն վերադառնալու նպատակով Վահագնի և ընկերոջ հետ քայլել են դեպի Աբովյան փողոց։ Մոտ 15 րոպե դրսում զրուցելուց հետո, ակումբի մուտքի մոտ նկատել են աղմուկ, շրջվել և տեսել են, որ ինչ-որ տղաներ վիճաբանում, ծեծի են ենթարկում միմյանց։ Այդ ամենը տեսնելով, Վահագնը և ընկերը վազել են դեպի ակումբի մուտքի մոտ, որտեղ տեղի էր ունենում վիճաբանությունը։
Վկա Ֆենյա Առաքելյանն իր դատաքննական ցուցմունքում հայտնել է նաև փաստ, որ վիճաբանության ժամանակ օդում նկատել է առարկա` փայտ, որոնցով վիճաբանողները հարվածել են միմյանց, իսկ սուր կտրող ծակող առարկա` մասնավորապես, դանակ՝ չի տեսել։
Վկան նախաքննության ժամանակ մանրամասն նկարագրել է երիտասարդին, ում ձեռքին տեսել է փայտե առարկա, մասնավորապես նշել է, որ`
«(…) Վիճաբանության ընթացքում նկատել է միջին մարմնակազության մի երիտասարդի` փայտը ձեռքին, ով հարվածում էր վիճաբանողներին։ Փայտով հարվածող երիտասարդը մուգ գույնի հագուստներ է կրել»։
Ինչ վերաբերվում է Հրանուշ Հայդեյանին, վերջինս նույնպես հաստատել է այն հանգամանքը, որ երբ միասին գտնվել են դրսում` Աբովյան փողոցում, ակումբի բակի կողմից լսել են ձայներ, աղաղակներ, ապա Վահագնը և ընկերը, նույնպես լսելով այդ աղմուկը, ավելին՝ հասկանալով, որ աղմկում են նրանց ընկերները, վազել են դեպի ակումբի կողմ։
Վերջինս նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«(…) Երբ ակումբից հասել են Տերյան փողոց և դեռ տաքսի չէին վարձել, ակումբի դիմացից լսել են վիճաբանության և հայհոյանքների ձայներ։ Նկատել է, որ ակումբից մարդիկ են դուրս գալիս, մեծ կռիվ է եղել, աղմուկ և աղաղակ, իրեն լսելի են եղել փայտի ճտճտոցի ձայներ, հնարավոր է, որ կռվողները միմյանց փայտերով խփում էին։ Վահագնը վիճաբանողների ձայներից ճանաչել է ընկերների ձայները ու ասել՝ «Վայ մերոնք են», որից հետո ընկերոջ հետ վազել են վիճաբանողների մոտ, իսկ ինքը և ընկերուհին վախեցած կանգնած են մնացել Տերյան փողոցում։ Կռիվը շարունակվել է մոտ 10 րոպե, որի ընթացքում մի խումբ տղաներ հայհոյել և ծեծել են միմյանց։
Կռվի ժամանակ լսել է նաև մի ձայն, որը նմանեցրել է ավտոմեքենայի դռան կամ բեռնախցիկի բացվելու և փակվելու ձայների»։
Դատարանը վերլուծելով նաև վկաների դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ վկաները գտնվել են Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում այն ժամանակ, երբ «Կալիենտե» ակումբի մոտակայքում ծագել է վիճաբանություն։ Ճիշտ է, ըստ վկաների, եղել է ուշ ժամ, դրսում մութ է եղել, սակայն նրանք լսել են վիճաբանության ժամանակ արձագանքած աղմուկը, աղաղակը, նաև չեն հերքել, որ հնչել են նաև հայհոյանքներ։ Բացի այդ, մթության մեջ նկատելի է եղել նաև օդում թափահարվող փայտը, ինչն իրենք տեսել են»։
Այլ խոսքով, դատարանը փաստում է, որ վկաներ Հայդեյանը և Առաքելյանը անմիջապես չեն գտնվել իրադարձությունների կենտրոնում, սակայն եղել են ակումբից ոչ հեռու և այդ հեռավորությամբ ոչ միայն լսլել են վիճաբանության և հայհոյանքների ձայներ, այլև լուսավորության ներքո տեսել են հեռվում՝ օդում թափահարվող առարկա` փայտե մահակ։
Դատարանը, շարունակելով վերլուծել դատական քննությամբ ձեռք բերված ապացույցները` վկաների և տուժողների ցուցմունքները, այդ ամենի համատեքստում անդրադառնում է նաև գործով առանցքային վկաներից մեկի՝ Յու.Միքայելյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների վերլուծությանը և պարզաբանմանը։ Այսպես.
Վկա Միքայելյանի դատաքննական ամբողջ ցուցմունքի վերլուծությունից հետևում է, որ նա ներկա է գտնվել և ականատեսը դարձել 2014թ. հունիսի 6-ին «Կալինետե» պարային ակումբի դրսում տեղի ունեցած իրադարձություններին։ Վկան, դատարանում ներկայացնելով իր` որպես ակումբի աշխատակցի, գործառույթները, նկարագրել է նաև այլ փասեր, որոնք անմիջական առնչվում են ամբաստանյալների գործողությունների հետ։ Մասնավորապես, վկան իրականացնելով ակումբ անվատգության աշխատակցի իր գործառույթները ցուցմունք է տվել, որ ինչ-որ պահի հայտնվելով խառնաշփոթի կիզակետում տեսել է վիճաբանություն, որի մասնակիցներն են հանդիսացել նաև գործով ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյանները։ Ընդ որում, վկան նրանց կարողացել է տարանջատել այլ մասնակիցներից, քանի որ ճանաչել է վերջիններիս` որպես ակումբի մշտական հաճախորդներ։ Միքայելյանը, ներկայացնելով փաստերը, հստակ պնդել է, որ վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանը կատարել է ակտիվ գործողություններ, այն է` եղել է վիճաբանության կենտրոնում, կռվել իրեն անծանոթ անձանց հետ, բացի այդ հստակ նշել է, որ նրա ձեռքին է տեսել կլոր փայտ, որը թափահարել է օդում։ Այլ խոսքով, վկան տարանջատել է Վահե Մարտիրոսյանի հետևյալ գործողությունները` առաջին` կռվել է անծանոթ անձանց հետ, երկրորդ` վիճաբանության ընթացքում ձեռքին եղել է կլոր փայտ, երրորդ` այդ փայտը թափահարել է օդում։ Հատկանշական է, որ վկան, բացի Վահեի ձեռքում եղած կլոր փայտից, վիճաբանության ընթացքում տեսել է նաև մեկ այլ` քառակուսի փայտ, որը նույնպես գտնվել է օդում՝ իրեն անծանոթ անձանց մոտ։ Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին, ապա վկան նրա հետ կապված հայտնել է, որ տեսել է նրան այլ իրավիճակում, մասնավորապես, ինչպես է իրեն անծանոթ, ճաղատ գլխով անձը մի ձեռքով բռնել նրան, իսկ մյուս ձեռքով հարվածում գլխի շրջանին։ Այսինքն, վկան տեսել է Ա.Մարտիրոսյանին այն պահին, երբ վերջինս եղել է անօգնական վիճակում և գտնվել ծեծվողի դերում։ Այդ ամենը տեսնելով, անմիջապես մոտեցել է Ա.Մարտիրոսյանին, մի կողմ տանելով այդ անձնավորությանը։ Վերը նշված դրվագների նկարագրությունից բացի, վկան հայտնել է, որ Վահեն և Անդրանիկը, կռվի ընթացքում վազել դեպի «Յանս» ակումբ, իսկ դրանից հետո հետապնդել են տվյալ ճաղատ գլխով երիտասարդին, ով արդեն իսկ եղել է վիրավոր։
Այլ խոսքով, դատարանը փաստում է, որ Յու.Միքայելյանը, հանդիսանալով վիճաբանության անմիջական ականատես և նախապես ճանաչելով ամբաստանյալներին՝ դատարանին է ներկայացրել իրական փաստեր և նկարագրել ամբաստանյալների գործողությունները, որոնք ուղղված են եղել տարբեր անձանց հետ կռվելուն։
Դատարանում սակայն, վկան տալով իր կողմից նախկինում՝ նախաքննության ընթացքում տրված մի շարք՝ ամբաստանյալներին մեղադրող, ցուցմունքներին տրամագծորեն հակասող ցուցմունքներ, դեպքի փաստերը ներկայացրել է խեղաթյուրված և ամբաստանյալների համար շահավետ լույսի ներքո։ Միևնույն ժամանակ, նշված հանգամանքը պարզաբանել է նրանով, որ նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալների դեմ տրված, մեղադրող բնույթի ցուցմունքները գրել է քննիչի կողմից հարկադրանքի և քննության համար խորթ մեթոդների կիրառման ազդեցության արդյունքում։
Նշված հայտարարության հիման վրա, դատարանի նախաձեռնությամբ և սույն գործով մեղադրանքը պաշտպանող դատախազի ձեռնարկած՝ օրենքով սահմանված միջոցների շնորհիվ, քրեական գործի դատական քննությանը զուգահեռ ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստվել են նյութեր, որոնց քննության արդյունքում ոչ միայն չեն հիմնավորվել, այլև հերքվել են նախաքննական մարմնի՝ ՀՀ ՔԿ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Նազարյանի, ՀՀ ՔԿ զինվորական ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության ՀԿԳ քննիչ Պ.Պետրոսյանի և մի շարք այլ պաշտոնատար անձանց կողմից վկա Յու.Միքայելյանին ցուցմունքներ տալուն հարկադրելու կամ գործի նախաքննության ընթացքում նրա նկատմամբ այլ բռնություն կա սպառնալիք գործադրելու, ինչպես նաև այլ հակաօրինական արարքներ թույլ տալու մասին վերջինիս կողմից ներկայացված տեղեկությունները։
Նշվածի արդյունքում, անկախ քննություն իրականացնող մարմնի՝ ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության, կողմից 23.07.2015թ.-ին որոշում է կայացվել քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին՝ հիշյալ անձանց, ինչպես նաև իր՝ Յու. Միքայելյանի, արարքներում հանցակազմի (վերջինիս արաքում՝ ակնհայտ սուտ մատնություն կատարելու հանցակազմի) բացակայության հիմքով։
Հետևաբար, դատարանն արժանահավատ է համարում և հիմք չունի կասկածի տակ դնելու վկայի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և գտնում է, որ դրանք վերաբերելի են գործի քննությանը, ձեռք են բերվել օրենքով թույլատրված եղանակով և կարող են դրվել ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցների շարքում։
Ավելին, ՀՔԾ քննիչը պարզել և նույն որոշմամբ արձանագրել է, որ Յու. Միքայելյանը դատարանում գործի քննության ընթացքում չի գտնվել ՀՀ-ում և Հայաստան է ժամանել, փաստորեն, զուտ դատարանում հարցաքննվելու համար ու դրանից երկու օր հետո դարձյալ մեկնել է ՀՀ-ից։
Այլ խոսքով վկան ՀՀ է «բերվել» ամբաստանյալների համար բարենպաստ ցուցմունքներ տալու նպատակով, ինչն ըստ էության փորձեց անել դատարանում։
Ինչ վերաբերվում է նախաքննության ընթացքում հարցաքննված վկա՝ «Կալիենտե» պարային ակումբի տնօրեն Արթուր Մալաքյանին և ով նախաքննության ժամանակ հայտնել է էական հանգամանքներ, սակայն չի հարցաքննվել դատաքննության ընթացքում, ապա նա, իր ցուցմունքներում մանրամասն նկարագրել է իր` որպես ակումբի տնօրենի և միաժամանակ ակումբի պարուսույցի գործառույթները, ներկայացրել տեղեկություններ ակումբի ստեղծման, դրա աշխատաժամերի, ինչպես նաև ակումբի աշխատակիցների վերաբերյալ։ Դեպքի հետ կապված նշել է, որ 06.06.2014թ. ակումբում է գտնվել ակնթարթորեն, քանի որ տվայլ օրը ակումբում լատինոամերիկյան պարերի ուսուցման օր չի եղել։ Ադուամենայիվ, ակումբ է գնացել` Արմենի ծնունդը շնորհավորելու նպատակով։ 06.06.2014թ. լույս 07.06.2014թ. ակումբում տեղի ունեցած իրադարձությունների, մասնավորապես ակումբում առաջացած խառնաշփոթի, վերաբերյալ իրեն հայտնել է փոխտնօրեն Հովսեփը։ Վերջինս ասել է, որ երբ առաջացել է վիճաբանությունը, հաճախորդներն անմիջապես մոտենալով բարմենին, փակել են հաշիվները, ակումբում հաճախորդներ չեն մնացել, այսինքն, ծագած վիճաբանության հետևանքով դադարել է ակումբի ծրագիրը, իսկ հաճախորդ չլինելու կապակցությամբ ի վռչջե փակել են ակումբը։ Հայտնել է, որ տվյալ օրը ակումբում եղել են մոտավոր 20 հաճախորդ, հաճախորդներից որպես ծանոթ առանձնացրել է Արմենին, Վազգենին, Անդոյին և Վահեին, այլ հաճախորդների անվանական և դեմքով չի ճանաչում։
Նախաքննության ժամանակ հայտնած տեղեկությունների վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ վկան անմիջապես չի գտնվել իրադարձությունների կենտրոնում, ակումբի ներսում չի տեսել վիճաբանություն կամ որևէ այլ միջադեպ, սակայն նախորդ օրը տեղի ունեցած արտառոց իրադարձության մասին իրեն հայտնել է Հովսեփը, ներկայացնելով այնպիսի տեղեկություններ, որի ժամանակ հենց նա է գտնվել ակումբում։ Հովսեփի` իեն հայտնած, իսկ իր կողմից` նախաքննական մարմնին վերարտադրած տեղեկություններից պարզ է դառնում, որ առաջացած խառնաշփոթի հետևանքով դադարել է ակումբի բնականոն գործունեությունը, քանի որ նախ դադարել է ակումբի երաժշտական-պարային ծրագիրը, ապա, հաճախորդները, փակելով իրենց պատվերների հաշիվները, հեռացել են ակումբից։
Գործի դատական քննության փուլում դատարանն օրենքի նորմերի պահանջների պահպանմամբ փորձել է ապահովել վկա Ա.Մալաքյանի մասնակցությունը հրապարակային դատաքննությանը։
Դատարանի կողմից դատական ծանուցագիր է ուղարկվել վկա Մալաքյանին 15.05.2015թ.թ.-ին նշանակված դատական նիստին ներկայանալու համար։ Վերջինս, ստացել է դատարանի ծանուցումը, սակայն չի ներկայացել կայանալիք դատական նիստին։ Հաջորդ՝ 31.07.2015թ.-ին նշանակված դատական նիստին, վկա Մալաքյանը հերթական անգամ պատշաճ կարգով ծանուցվել է կայանալիք դատական նիստի օրվա և ժամի մասին, սակայն այն վերջինիս արդեն չի հանձնվել նրա կողմից չպահանջված լինելու հիմքով։
04.08.2015թ.-ին դատարանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳՎ է ուղարկվել գրութուն, որով խնդրվել է տրամադրել տեղեկություններ` 18.06.2014թ.-ին մինչև հարցման պատասխանի օրը Մալաքյանի սահմանահատումների վերաբերյալ, որի կապակցությամբ ստացվել է համապատասխան պատասխան առ այն, որ նա լքել է հանրապետության տարածքը։ Այլ խոսքով, դատարանը ձեռնարկել է, բոլոր հնարավոր և արդյունավետ միջոցները և ամեն կերպ փորձել է ապահովել վկա Մալաքյանի ներկայությունը` մասնակցությունը հրապարակային դատական քննությանը, սակայն դատարանին դա չի հաջողվել՝ օբյեկտիվ պատճառներով։ Վերոգրյալ հիմքերից ելնելով և չկարողանալով ապահովել վկա Մալաքյանի ներկայությունը, դատարանն օրենքով սահմանված կարգով, հրապարակել է վերջինիս՝ նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքները։
Այս առումով դատարանը ցանկանում է անդրադադարձ կատարել ՄԻԵԴ-ի կողմից քննված՝ Գաբրիելյանն ընդդեմ Հայաստանի թիվ 8088/05 գանգատին։
Մասնավորապես այդ որոշմամբ եվրոպական դատարանն արձանագրել է`
«Դատարանը կրկնում է, որ ապացույցի ընդունելիությունը ի սկզբանե ներպետական օրենսդրության կարգավորման խնդիր է, և որպես համընդհանուր կանոն, ներպետական դատարանները պետք է գնահատական տան ներկայացված ապացույցներին։ Կոնվենցիայի ներքո Դատարանի խնդիրն է ոչ թե սահմանել կանոն որով վկաների ցուցմունքները ճիշտ կընդունվեն որպես ապացույց, այլ հստակեցնել, թե արդյոք վարույթն ամբողջությամբ, ներառյալ` ապացույցների ձեռքբերման գործընթացը, արդար էր։ (Տես այլոց շարքում` Doorson v. The Netherlands, 26 մարտի 1996թ., 67.Reports of Judgments and Decisions)։
Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի (դ) ենթակետը արտացոլում է այն սկզբունքը, որ մինչ մեղադրյալի դատապարտումն ներկայացված բոլոր ապացույցները պետք է պատշաճ դիտարկվեն իր ներկայությամբ հրապարակային դատաքննության ընթացքում` հաշվի առնելով մրցակցության սկզբունքը։ Այս սկզբունքից հնարավոր է բացառություններ կատարել, սակայն այդ դեպքում չպետք է խախտվի պաշտպանության իրավունքը, որը, որպես կանոն պահանջում է, որպեսզի մեղադրյալին ընձեռնվի բավարար և պատշաճ հնարավորություն առարկություններ ներկայացնելու և հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին, ինչպես վկայի ցուցմունք տալու ընթացքում, այնպես էլ դատավարության հետագա փուլերում (տես Delta v France, 19 դեկտեմբերի 1990, 36, Series A թիվ 191-A; Van Mechelen and Others v Netherlands Reports of Judgments and Decisions-1997-, Luca v Italy, թիվ 33354/96, 39, ՄԻԵԴ 2001)։
Վերը նշված սկզբունքից բխում են 2 պահանջներ.
Առաջին, պետք է լինի հարգելի պատճառ վկայի չներկայանալու համար։
Երկրորդ, երբ դատապարտումը հիմնվում է միայն կամ վճռորոշ կերպով գրավոր ցուցմունքների վրա, որոնք արել է անձն, ում մեղադրյալը չի կարողացել հարցաքննել ինքնուրույն, հետաքննության կամ դատաքննության փուլում, ապա պաշտպանական կողմի իրավունքները կարող են սահմանափակվել այն չափով, որքանով չեն համապատասխանում հոդված 6-ով ամրագրված երաշխիքներին (տես` Al -Khawaja and Tahery v United Kingdom (ՄՊ) թիվ 26766/05 և թիվ 22228/06, 119, 15 դեկտեմբերի 2011թ.)։
Բացակայող վկայի կողմից ներկայացված ապացույցները ընդունելու համար լավ պատճառաբանման պահանջն առաջնային քննարկման խնդիր է, որը պետք է ուսումնասիրվի մինչ այդ ապացույցները միակը և վճռորոշը համարելը։ Նույնիսկ, երբ բացակայող վկայի ապացույցը միակը կամ վճռորոշը չի եղել, Դատարանը այնուամենայնիվ գտել է, որ տեղի է ունեցել 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և 3-րդ (դ) ենթակետի խախտում, քանի որ վկային չհարցաքննելու համար լավ պատճառաբանություն չի ներկայացվել։ Սա այն պատճառով է, որ, որպես կանոն վկաները պետք է տան ցուցմունքներ դատաքննության ընթացքում և որ բոլոր ողջամիտ ջանքերը պետք է ներդրվեն նրանց ներկայությունն ապահովելու համար։ Այսպիսով, եթե վկան չի ներկայանում բանավոր ցուցմունք տալու համար, ապա պարտավորվածություն կա տեղեկանալ, թե արդյոք այդ բացակայությունն արդարացված էր»։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 20.10.2011թ. ԼԴ/0212/01/10 որոշմամբ հայտնած իրավական դիրքորոշումներով արձանագրել է.
«ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից իր գործի քննության իրավունք»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1.Յուրաքանչյուր ոք նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից արդարացի դատաքննության իրավունք։ Քրեական հանցագործութուն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները. բավարար ժամանակ ու հնարավորություններ՝ իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար, հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու՝ իր վկաներին կանչելու ու հարցաքննելու միևնույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները»։
Քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝
«Երբ ապացույցները հետազոտված են, նախագահողը՝
1) կողմերին բացատրում է, որ նրանք դատական վիճաբանությունների փուլում, իսկ դատարանը՝ դատավճիռ կայացնելիս, իրավունք ունեն հիմնվել միայն այն ապացույցների վրա, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ժամանակ (...)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով՝ «Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը» «ապացուցված» համարվելու համար inter alia անհրաժեշտ է, որ դատարանը բացառապես «[հիմնվի] պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա» և «դատաքննաթյան ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների» վրա։
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ առանց պաշտպանության կողմին ծանոթանալու հնարավորություն տալու, առանց դատաքննության ընթացքում հետազոտվելու՝ որևէ ապացույց չի կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում։
Այլ կերպ՝ չբացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա անձին դատապարտելու արգելքը բացարձակ բնույթ է կրում՝ անկախ ապացույցների ընդհանուր զանգվածում այդ ապացույցի դերից։ Այդ արգելքը խախտելն ինքնին կազմում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով։
Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում իրավական դիրքորոշումներ հայտնել այն դեպքերի կապակցությամբ, երբ անձը դատապարտվում է բացահայտված բովանդակությամբ ապացույցի հիման վրա, որի կապակցությամբ սակայն հնարավորություն չի ստացել իրացնել հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը («Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետ)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, կիրառելով և մեկնաբանելով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին« եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3 (դ) ենթակետը, եկել է այն ընդհանուր հետևության, որ եթե մեղադրյալին դատավարության որևէ փուլում հնարավորության չի տրվել հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված անձին, ապա նա զրկվում է արդար դատաքննության իրավունքից (տես Ռնտերպերտինգերն ընդդեմ Ավստրիայի, գանգատ թիվ 9120/80, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, 31-33-րդ կետեր)։ Իսկ Սադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1) գործով վճռում Եվրոպական դատարանը զարգացրել է Ունտերպերտինգերի գործով ամրագրված իրավական դիրքորոշումը և սահմանել, որ անձի դատապարտումը չի կարող ամբողջապես կամ վճռական չափով հիմնվել այնպիսի անձի հայտնած տվյալների վրա, որին հարցեր ուղղելու համարժեք հնարավորության պաշտպանության կողմը չի ունեցել (տես Մադակը և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի (թիվ 1), գանգատներ թիվ29900/96 և այլն, 2001 թվականի հուլիսի 17-ի վճիռ, 65-րդ կետ)։
Ունտերպերտինգերի և Սադակի գործերով Եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները ոչ թե կոնկրետ գործի փաստերով պայմանավորված դատողություններ են, այլ Եվրոպական դատարանի կայուն նախադեպային պրակտիկայի արտահայտություն։ Դրա մասին է վկայում այն, որ նշված իրավական դիրքորոշումները հետագայում բազմիցս վերահաստատվել ու կիրառվել են, մասնավորապես, հետևյալ գործերով. Հուլկի Գյունեշն ընդդեմ Թուրքիայի, գանգատ թիվ 28490/95, 2003 թվականի հունիսի 19-ի վճիռ, 53-54-րդ կետեր, Գոսսան ընդդեմ Լեհաստանի, գանգատ թիվ 47986/99, 2007 թվականի հունվարի 9-ի վճիռ, 54-55-րդ կետեր, Բալսիտե-Լիդեիկյենեն ընդդեմ Լիտվայի, գանգատ թիվ 72596/01, 2008 թվականի նոյեմբերի 4-ի վճիռ, 86-րդ կետ, Չական ընդդեմ Ալբանիայի, գանգատ թիվ 44023/02, 2009 թվականի դեկտեմբերի 8-ի վճիռ, 102-րդ կետ, Խամեշինն ընդդեմ Ռուսաստանի, գանգատ թիվ 18487/03, 2010 թվականի մարտի 4-ի վճիռ, 32-րդ կետ, Ա.Ս.-ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի, գանգատ թիվ 40156/07, 2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ի վճիռ, 62-րդ կետ, և այլն։
Հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հաստատուն նախադեպային իրավունքը՝ վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի միայն այն դեպքում, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում»։
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով նախ՝ դատարանը ձեռնարկել է բոլոր ողջամիտ և արդյունավետ միջոցները վկա Մալաքյանի մասնակցությունը դատական քննությանը ապահովելու համար, բացի այդ, հիշյալ վկայի ցուցմունքները, որպես ապացույցներ՝ միակն ու վճռորոշը չեն՝ գործի այդ փաստական հանգամանքը հաստատված համարելու տեսանկյունից։
Դատարանն արձանագրում է, որ 2014թ. հունիսի 6-ին տեղի ունեցած իրադարձությունների ժամանակ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյանների կողմից հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու հանգամանքը, հաստատվել է նաև դատաքննությամբ ձեռք բերված այլ ապացույցներով, որպիսիք արդեն իսկ ներկայացվել և վերլուծվել են վերևում։
Դատարանում հետազոտված ապացույցների՝ վկաների, տուժողների ցուցմունքները, վերը նշված վերլուծություններից զատ, համադրելով գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները` դատարանը ցանկանում է համադրել դրանք նաև ամբաստանյելի կողմից տրված ցուցմունքների հետ։
Ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանը իր դատաքննական ցուցմունքում նշել է, որ 2014թ. հունիսի 6-ին իր հորեղբոր որդու` Ա.Մարտիրոսյանի հետ գտնվել են «Կալիենտե» պարային ակումբում։ Չի հերքել և չի ժխտել այն փաստը, որ տվյալ օրը ակումբում իրեն անծանոթ անձինք նշել են ծննդյան տարեդարձ, որի ընթացքում թափահարել են շամպայնի շիշ, որի կաթիլները թափվել ինչպես իր, այնպես էլ, այլ անձանց վրա։
Վ.Մարտիրոսյանը, դատարանում, որպես իր` ակումբից դուրս գալու պատճառ նշել է այն հանգամանքը, որ տեսել է, որ Անդրանիկը ակումբում չէ, դուրս է եկել` նրան փնտրելու։ Ամբաստանյալը նկարագրել է այն տեսարանը, երբ տեսել է Անդրանիկին` անօգնական վիճակում, իրեն անծանոթ անձի կողմից ծեծի ենթարկվելիս։ Հայտնել է, որ այդ ամենը տեսնելուն պես, անմիջապես փորձել է օգնել եղբորը։
Վ.Մարտիրոսյանը, չժխտելով վիճաբանության փաստը, հաստատել է, որ դրսում տեղի է ունեցել վիճաբանություն, որի ընթացքում հարվածել են Անդրանիկին։ Բացի այդ, չի ժխտել նաև այն հանգամանքը, որ ինքը նույնպես միջամտել է վիճաբանությանը, դարձել մասնակից, ավելին, կռվել է իրեն անծանոթ անձանց հետ։ Կռվի ընթացքում վերջինս հարվածներ է հասցրել ձեռքրով, բաց ափով։
Ամբաստանյալի ամբողջական ցուցմունքի վերլուծությունից դատարանը փաստում է, որ Վ.Մարտիրոսյանը 2014թ. հունիսի 6-ին գտնվել է «Կալիենտե» պարային ակումբի դրսում տեղի ունեցած վիճաբանության կենտրոնում, կռվել իրեն անծանոթ անձանց հետ, հարվածներ հասցրել ձեռքերով։
Անդրադառնալով որպես վիճաբանության գործիք օգտագործված առարկային, դատարանը փաստում է, որ Վահե Մարտիրոսյանը դատարանում ընդունել և հաստատել է փաստ, իրողություն, որ վիճաբանության ժամանակ իր ձեռքում եղել է առարկա` փայտե մահակ, որն, ըստ ամբաստանյալի, վերցրել է այն պահին, երբ այն ընկել է վիճաբանող անձանցից մեկի ձեռքից։ Ավելին՝ իրեղեն ապացույցների հետազոտման ժամանակ վերջինս չի բացառել, որ հենց այդ ծեծանակն է եղել իր ձեռքում, բառացի հայտարարելով, որ «այն նման է» այն ծեծանակին, որը եղել է դեպքի վայրում։ Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի ձեռքում եղել է առարկա` փայտե մահակ՝ սպորտային ծեծանակ, որը վերջինս օգտագործել է` իր ասելով թափահարելով օդում։
Հատկանշական է, որ ամբաստանյալի ձեռքում փայտե մահակի առկայության հանգամանքը հաստատվել է ոչ միայն ամբաստանյալի ցուցմունքով, այլև գործով ձեռք բերված մի շարք այլ ապացույցներով, որոնք արդեն իսկ ներկայացվել և վերլուծվել են սույն դատավճռում։
Այսպիսոով, եթե նշված փաստերը համադրենք գործով ստացված կրկնակի դատաբժշկական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության հետ առ այն, որ՝ «Ա.Ավետիսյանի մոտ հայտնաբերված գլխի ձախ ճակատային և գագաթային շրջանների թվով 2 սալջարդ վերքերը, ճակատային շրջանի վերքի ստորադիր գանգի թաղի ձախից ճակատոսկրի գծային կոտրվածքը, գլխուղեղի ձախ ճակատային բլթի շրջանի սուբարախնոիդալ արյունազեղումը պատճառվել են սահմանափակ ազդեցության մակերես ունեցող բութ, կոշտ առարկայի/ների/, հնարավոր է ինչպես փորձաքննությանը ներկայացված ծեծանակի, այնպես էլ փայտի կտորի, չի բացառվում նաև այլ առարկայի կամ գործիքի՝ գլխի նշված շրջաններին ներհրված մեկական ներգործության արդյունքում», համալիր դատանյութագիտական և դատաբժշկակենսաբանական փորաձքննության եզրակացության հետ առա այն, որ՝ «Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Ավետիսյանի մոխրագույն տաբատի, վերնազգեստի, թաշկինակի, սև գոտու, մեկ զույգ սև կոշիկների, երկու կանաչավուն գույնի փայտերի, փայտյա մահակի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան АВО իզոշճաբանական համակարգի В խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից, կամ անձանցից, այդ թվում, կարող Էր առաջանալ (…նաև) Ա.Ավետիսյանից (…)», ինչպես նաև դատատեսաձայնագրային փորձաքննության արդյունքների հետ առ այն, որ՝ «Այդ ժամանակահատվածում՝ 00։04։46 պահին, տեսախցիկի («САМ02») տեսադաշտում է հայտնվում (…)։ Հետապնդող երկրորդ տղամարդու աջ ձեռքին առկա է բեյսբոլային ծեծանակ (бейсбольная бита)», ապա ավելի քան հիմնավոր է, որ տուժող Արսեն Ավետիսյանի գլխի շրջանի մարմնական վնասվածքը պատճառվել է գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված սպորտային ծեծանակով և հենց ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանի կողմից։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատության գնահատմանը, ապա դատարանը փաստում է, որ վերջինս դատարանում ներկայացրել է փաստեր, հաստատելով ակումբի ներսում տարեդարձ նշելու, այդ ընթացքում շամպայն բացվելու և թափահարելու հանգամանքները։ Այնուհետև, ամբաստանյալը նկարագրել է գործողություններ, որոնք տեսել է ակումբից դուրս գալու հետևանքով։ Ընդ որում, ամբաստանյալն իր` ակումբից դուրս գալը, պատճառաբանել է մաքուր օդ շնչելու անհրաժեշտությամբ։ Այլ խոսքով, իր պնդմամբ, ակումբից դուրս է եկել մաքուր օդ շնչելու, այլ ոչ թե այլ՝ մասնավորաբար վիճաբանության կամ կռվի առիթով։ Միևնույն ժամանակ, բացառելով իր կողմից որևէ մեկին, որևէ առարկայով՝ այդ թվում նաև դանակով, մարմնական վնասվածք հասցնելու հնարավորությունը, Ա.Մարտիրոսյանն իր դատաքննական ցուցմունքով հաստատել է նաև տեղեկություններ՝ կապված իրեն մարմնական վնասվածք պատճառելու հետ։
Դատարանը փաստում է, որ գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ իսկապես, 2014թ. հունիսի 6-ին «Կալիենտե» պարային ակումբի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության հետևանքով Ա.Մարտիրոսյանին պատճառվել են մարմնական վնասվածքներ։ Դատարանը հաստատված համարելով տվյալ հանագամանքն արձանագրում է, որ Մարտիրոսյանը ներկայացրել է միայն իրեն հարվածելու հանգամանքը, բացառելով իր կողմից հակաօրինական գործողությունների կատարումը։ Այլ կերպ, Մարտիրոսյանը դատարանում իրեն ներկայացնելով որպես «տուժող», դատարանին չի տրամադրել իրական փաստեր այդ օրն իր կողմից կատարած գործողությունների, իր դերակատարության և տեղի ունեցած միջադեպին իր մասնակցության վերաբերյալ։ Հատկանշական է, որ ամբաստանյալը որպես իր ձեռքում եղած առարկայի մասով նշել է, որ «հնարավոր է, որ դա լիներ իր բջջային հեռախոսը»։
Մինչդեռ ինչպես վկա Յու.Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, այնպես էլ՝ կրկնակի դատաբժշկական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության եզրակացությամբ առ այն, որ՝ «Արթուր Ավետիսյանի կարճաթև մայկայի վրա առկա թվով երկու ծակած-կտրած բնույթի և դրանց համապատասխան նրա կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային և հետին շրջանների մարմնական վնասվածքներից կրծքավանդակի ձախ կեսի առաջային մակերեսի միջին անրակային գծով 8-րդ կողի մակարդակին եղած ծակած-կտրած չթափանցող վնասվածքի վերքի նկարագրությունից, վերքային խողովակի վարից վեր, դրսից ներս ուղղությունից, հաշվի առնելով հագուստի համապատասխան հատվածի վնասվածքում առկա հիմնական և լրացուցիչ կտրվածքների առկայությունը, կարելի է եզրակացնել, որ տվյալ վնասվածքները կարող էր պատճառվել ցանկացած սուր ծակող-կտրող գործիքի շեղբի որոշակի անկյան տակ սայրի դեպի վեր ուղղությամբ ծակող և կտրող ներգործության արդյունքում։ Նրա կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին կողմնային մակերեսի հետին անութային գծով 10-րդ կողի մակարդակի ձախ պլևրալ խոռոչ թափանցող ծակած-կտրած վնասվածքը, ելնելով վերքի նկարագրությունից և հագուստի համապատասխան հատվածի վնասվածքի հատկանիշներից, պատճառվել է միակողմանի սուր սայր, բութ կողմի 2մմ հաստությունը գերազանցող շեղբ ունեցող ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով», համալիր դատանյութագիտական և դատաբժշկակենսաբանական փորաձքննության եզրակացությաբ առ այն, որ՝ «Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Ավետիսյանի մոխրագույն տաբատի, վերնազգեստի, թաշկինակի, սև գոտու, մեկ զույգ սև կոշիկների, երկու կանաչավուն գույնի փայտերի, փայտյա մահակի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան АВО իզոշճաբանական համակարգի В խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից, կամ անձանցից, այդ թվում, կարող Էր առաջանալ (…նաև) Ա.Ավետիսյանից (…)» և դատատեսաձայնագրային փորձաքննության արդյունքներն առ այն, որ՝ «Այդ ժամանակահատվածում՝ 00։04։46 պահին, տեսախցիկի («САМ02») տեսադաշտում է հայտնվում ճաղատ տղամարդը, որր վազում է փողոցով (ագգային գրադարանի և «Yans» ակումբի միջև ընկած փողոցով), իսկ հետո նաև մայթով՝ կատարվող իրադարձությունների հատվածից դեպի Տերյան փողոց։ Տղամարդու հետևից վազում են՝ նրան հետապնդում են 4 այլ տղամարդիկ։ Հետապնդող առաջին տղամարդու աջ ձեռքին առկա է դանակի նմանվող առարկա (միանշանակ տեսագրություններով պարզել հնարավոր չեղավ)», դատարանն առավել քան հիմնավորված և հաստատված է համարում, որ տուժող Արսեն Ավետիսյանին ծակող կտրող բնույթի խանր մարմնական մարմնական վնասվածք պատճառող անձը, ոչ այլ ոք քան ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանն է։
Կապված դատատեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացության արդյունքերը որպես սույն գործին վերաբերելի համարելու հետ այն համատեքստում, որ նույնիսկ փորձաքննությունը չի կարողացել հստակ պատկերացնել և եզրակացնել, թե արդյոք նկարում պատկերված ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքում եղել է դանակ, թե բջջային հեռախոս՝ ինչպես ինքն է պնդում, ապա դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ինչ խոսք հիշյալ փորձաքննության եզրակացությունը օրենքով նախատեսված ապացույցի տեսակ է և պետք է գնահատվի մյուս ապացուցների հետ համադրելու միջոցով։
Այդուամենայնիվ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ անձանց, իրերի, առարկաների արտաքին նկարագիրն ու դրանց պատկերատարածային առանձնահատկություններն իրենցից կրում են ճանաչողական կատեգորիաներ և յուրաքանչյուրի՝ այդ թվում նաև փորձագետի, կողմից կարող են ընկալվել յուրովի։
Անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, սական, որ հիշյալ՝ անձանց կամ առարկաները ճանաչելու վերաբերյալ ապացույցները ձեռք բերելիս, դրանք չեն կարող դիտարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածի համատեքստում, համաձայն որի՝
«Քրեական գործով վարույթում ստորև նշված հանգամանքները կարող են հաստատվել միայն հետևյալ ապացույցները նախապես ստանալով և հետազոտելով`
1) մահվան պատճառը և առողջությանը հասցված վնասի բնույթը և ծանրության աստիճանը` դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունը.
2) հոգեկան հիվանդության, ժամանակավոր հիվանդագին հոգեկան խանգարման, այլ հիվանդագին վիճակի կամ տկարամտության հետևանքով մեղադրյալի ունակ չլինելը դեպքի պահին գիտակցելու իր գործողությունների (անգործության) բնույթը և նշանակությունը, դրանց վնասակարությունը կամ ղեկավարելու դրանք` դատահոգեբուժական կամ դատահոգեբանական փորձագետի եզրակացությունը.
3) վկայի կամ տուժողի ունակ չլինելը ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու քրեական գործով բացահայտման ենթակա հանգամանքները` դատահոգեբուժական փորձագետի եզրակացությունը.
4) գործի համար նշանակություն ունենալու դեպքում` տուժողի, կասկածյալի, մեղադրյալի որոշակի տարիքի հասնելը` տարիքի մասին փաստաթուղթը, իսկ դրա բացակայության դեպքում` դատաբժշկական և դատահոգեբանական բնագավառների փորձագետների եզրակացությունները.
5) կասկածյալի և մեղադրյալի մոտ նախկին դատվածության առկայությունը և նրան որոշակի պատիժ նշանակելը` համապատասխան տեղեկանքը, իսկ հնարավորության դեպքում` նաև դատարանի դատավճռի պատճենը»։
Նշվածից հետևում է, որ քննարկվող փորձաքննությունը և դրա եզրակացությունը այն ապացույցների տեսակներից չէ, որի մասին պարտադիր պահանջ է ամրագրված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածով։
Այլ խոսքով, դատարանն արդարացի չի համարում պաշտպանական կողմի այն դատողությունները, ովքեր մեկ դեպքում՝ իրենց համար բարենպաստ առումով, հիմնվում են հիշյալ փորձաքննության եզրակացության և որպես այդ փորձաքննության առարկա դարձած տեսագրությունների վրա, իսկ մյուս դեպքում՝ բնական է պաշտպանական մարտավարությունից ելնելով, հիշյալ փորձաքննության արդյունքները, թեկուզև դանակի նույնականացման առումով դնում խիստ կասկածի տակ, կատեգորիկ չընդունելով դրա հնարավոր առկայությունը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ձեռքում վիճաբանության և ծեծի ընթացքում և դրանից անմիջապես հետո՝ տուժող Աբետիսյանին հետապնդելիս դանակի առկայության փաստի հաստատումը պետք է դիտարկել՝
ա) այդ մասին վկա Յուրիկ Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքների
բ) Ա.Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքների բնույթի և դրանց վերաբերյալ տրված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության
գ) և որպես դրանց ոչ պակաս արժանահավատ ու կարևոր լրացում՝ դատատեսաձայնագրային փորձաքննության եզրակացությամբ ու դրան կից պատկերված տեսանյութի ու լուսանկարների փոխկապակցված ամբողջությամբ։
Հետևաբար պետք է հաստատված համարել, որ ամբաստանյալների դրսևորած վարքագիծն առաջացրել է իրենց շրջապատում գտնվող անձանց տագնապն ու լարվածությունը, ամբաստանյալները անտեսելով ընդհանուր համակեցության ընդունված կանոնները, արհամարհելով մյուսների կարծիքը, անտեսելով, որ իրենց գործողություններով խախտում են հասարակական կարգը, դիտավորությամբ, ընդգծելով իրենց ենթադրյալ առավելությունն ուրիշների նկատմամբ ու վեր դասելով սեփական «ես»-ը` ուղղակի դիտավորությամբ կատարել են խուլիգանություն, որն ուղեկցվել է որպես զենք օգտագործված առարկաների` սպորտային ծեծանակի` բիտայի և դանակի գործադրմամբ։ Ավելին` ամբաստանյալներ Վահե և Անդրանիկ Մարտիրոսյանները դարձյալ չնչին առիթով և իրենց հակադրվել «համարձակված» անձանց սեփական ենթադրյալ առավելությունն ընդգծելու մոլուցքից ելնելով, այլ կերպ` խուլիգանական դրդումներով, ծեծի են ենթարկել գործով տուժող Արսեն Ավետիսյանին, որի ժամանակ Վ.Մարտիրոսյանն իր ձեռքում եղած սպորտային ծեծանակով, իսկ Ա.Մարտիրոսյանը դանակի հարվածներով տուժողին պատճառել են տարբեր մարմնական վնասվածքներ, որոնք առանձին-առանձին դասվում են առողջությանը հասցված ծանր վնասների շարքին։(…)»:
28. Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է.
«(...) Քննվող քրեական գործով ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի շահերի պաշտպան Հ.Բաբայանը դատարանին է ներկայացրել միջնորդություններ գործով մի շարք ապացույցների օգտագործման անթույլատրելիությունը հաստատելու վերաբերյալ։ Այսպես՝
17.06.2014թ.-ին ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայության չորրորդ կայազորային քննչական բաժնի ավագ քննիչ Պ.Պետրոսյանի կողմից 17.06.2014թ.-ին կատարվել է փաթեթների զննում, որի վերաբերյալ կազմել է համապատասխան արձանագրություն։
Քննչական գործողությունը` զննումը, կատարվել է դատավարական կարգի պահպանմամբ, ընթերակաների մասնակցությամբ։ Ըստ արձանագրության`
«Զննումը կատարվեց բնական լուսավորության պայմաններում, այն սկսվեց ժամը 13։20-ին, որով պարզվեց հետևյալը.
Զննության ենթարկեցի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնից ստացված թվով 5 փաթեթները։
1. Դրանցից առաջինն իրենից ներկայացնում է 120 սմ երկարությամբ, 3,3 սմ հաստությամբ, մի կողմում 4 սմ, իսկ մյուս կողմում 8 սմ լայնությամբ, երկայնական ճաքերով, կանաչավուն ներկված փայտե կտոր։ Դրա վրա սոսնձված է «Քրեական գործ 15103014 դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված նստարանի փայտ», ստորագրություն և թանաքագույն կլոր կնիքի դրոշմ՝ սպիտակ թղթի կտորի վրա։
Փայտի նեղ հատվածում առկա է 20 սմ երկարությամբ միանման շերտանստվածք, իսկ հակառակ կողմում՝ միջնամասից ծալված մեխ, որի վերջավորության ծալված հատվածն ունի 3,4 սմ երկարություն։ Ծալված մեխին հարող հատվածում առկա է երկկողմանի դարչնագույն, ներծծված արնանման հետք։ Հիշյալ փայտի միջնամասը՝ մինչ մրանման նստվածքի հատվածը, թարմ կոտրված է։
Զննության ավարտից հետո փայտը փաթեթավորվեց թիվ 2 (երկու) փաթեթում, կնքվեց «ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայություն քննիչ 67» կնիքով։
2. Հաջորդաբար զննության ենթարկեցի մյուս փաթեթն, այն իրենից ներկայացնում է փայտե մահակ։ Այն ունի 63,5 սմ երկարություն, սև ներկված բռնակ, գլխիկը ունի 5 սմ տրամագիծ, իսկ ծայրակալը՝ 4 սմ տրամագիծ։ Մահակի վրա առկա է պիտակ լատինատառ «USA SPORT» գրառումով։ Ծայրակալի վրա առկա է «2,57)» չափային նշում։ Բնռնակի վրա փակցված են սպիտակ թղթի երկու կտորներ, որոնցից երկուսի վրա էլ կան թանաքագույն կլոր կնիքների դրոշմներ և ստորագրություններ, իսկ մեկի վրա՝ «Քրեական գործ 15103014 Վահե Մարտիրոսյանի մահակը» ձեռագիր գրառումը։ Մահակի միջնամասում նկատելի են խառն արտահայտված արնանման քսվածքի հետքեր։ Զննության ավարտից հետո փայտը փաթեթավորվեց թիվ 3 (երեք) փաթեթում, կնքվեց «ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայություն քննիչ 67» կնիքով։
3. Այնուհետև զննության ենթարկեցի հաջորդ փաթեթն, այն իրենից ներկայացնում է սև պոլիէթիլենային տոպրակ՝ ամրակապված և կնքված, վրան սպիտակ թղթի վրա գրառված է «Քրեական գործ 15103014 Արթուր Ավետիսյանի հագուստները և ֆլեշկան», դրված է ստորագրություն և թանաքագույն կլոր կնիքի դրոշմ, դրա վրա ամրացված է նաև թղթե կպչուն ժապավեն, որի վրա ձեռագիր գրառված է «Արթուր Ավետիսյան իգծ.»։ Հիշյալ փաթեթը մկրատով կտրելու միջոցով բացվեց, որից հանվեց մոխրագույն, անկանոն կտրված եզրերով, խառն արտահայտված կարմրադարչնագույն ներծծված հետքերով շապիկի նմանվող գործվածքի կտոր՝ 90X64 սմ առավել երկար չափերով։ Դրա օձիքային ներսի կողմում առկա է «autograph» լատինատառ գրառումը։ Վերոնշյալ ներծծված հետքի սիջնամասում՝ կողակարից 7 սմ հեռավորության վրա, ուղղահայաց դիրքով առկա է 2,5X1 սմ առավելագույն չափի կտրվածքի թափանցող հետք։ Նույն կարից 3 սմ առավելագույն հեռավորության վրա՝ նախորդ հետքի մակարդակով, առկա է ևս մեկ հետք 1,5 սմ կորավուն երկարությամբ։
Փաթեթից հանվեց և զննության ենթարկվեց 40X42 սմ չափերի, ուղղանկյունաձև, ծալծլված թաշկինակ։ Այն կանաչավուն գործվածքից է՝ վրան արնանման խառն արտահայտված ներծծվածքի հետքերով, ինչպես նաև անկանոն եզրերով 3 վնասվածքներով։
Ապա փաթեթից հայտնաբերվեց 99 սմ երկարությամբ, մոխրագույն տաբատ, որն ունի երկու կողային և երկու հետևի գրպաններ, որոնցից հետևինները կոճկվում են կոճակներով։ Այն առջևից ունի շղթա, կոճկվում է նաև կեռիկով և կոճակով։ Տաբատի վրա՝ առավելապես ձախ կողքին, առկա է արնանման կարմրադարչնագույն վերից վար արտահայտված ներծծված հետքեր։ Տաբատի գրպաններից ոչինչ չհայտնաբերվեց։
Հիշյալ փաթեթից հանվեց և զննվեց 128 սմ երկարությամբ, 2,8 սմ լայնությամբ, սև կաշվե գոտի։ Դրա վրա առկա է լատինատառ «Dinny Hall Mark, original style, 58/130» գրառումները։ Գոտու մի ծայրին մետաղյա ամրակոճակով ամրացված է 5,5 սմ երկարությամբ մետաղյա ճարմանդ։ Գոտու կաշվե մակերեսին նկատելի են խառը դասավորվածությամբ դարչնագույն չորացած զանգվածներ։
Փաթեթից հանվեցին նաև տղամարդու կիսամաշ, սև, կաշվե, «Baldi london» ֆիրմայի, 42 չափի կոշիկներ, որոնք կապվում են թելերով։ Դրանցից մեկի մեջ խցկված է մեկ զույգ սև գուլպա։
Հանվեց նաև սպիտակ թղթե փաթեթ «Արթուր Ավետիսյանի ֆլեշկա» ձեռագիր գրառումով, որը մկրատով կտրելու միջոցով բացվեց և միջից հանվեց «Digitec» լատինատառ գրառումով սև ու արծաթագույն գույնի էլեկտրոնային կրիչ սարք (ֆլեշկա), որի մի ծայրին թելով ամրացված է սև պլաստմասե ամրակ։
Զննության ավարտից հետո մոխրագույն շապիկը, տաբատը, թաշկինակը, կաշվե գոտին, կաշվե կոշիկները գուլպաների հետ և սև տոպրակը թղթե պիտակով փաթեթավորվեց թիվ 4 (չորս) փաթեթում, իսկ էլեկտրոնային կրիչ սարքը (ֆլեշկան)՝ թիվ 5 (հինգ) փաթեթում, որոնք կնքվեցին «ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայություն քննիչ 67» կնիքով։
4. Հաջորդաբար զննության ենթարկեցի մյուս փաթեթն, այն իրենից ներկայացնում է դեղնավուն պոլիէթհլենային տոպրակ՝ ամրակապված և կնքված, վրան սպիտակ թղթի վրա գրառված է «Քրեական գործ 15103014 Վահե Մարտիրոսյանի հագուստը», դրված է ստորագրություն և թանաքագույն կլոր կնիքի դրոշմ։ Հիշյալ փաթեթը մկրատով կտրելու միջոցով բացվեց, որից հանվեց կապտասպիտակավուն, երկարաթև վերնաշապիկ, որն ունի 70 սմ երկարություն։ Վերնաշապիկը կոճկվում է սև գույնի թվով 7 կոճակներով, որոնք տեղում են։ Տեղում են նաև թևերի երեքական կաճակնեհո։ Վերնաշապիկի օձիքի ներսային հատվածի կենտրոնական մասում առկա է «ETRO XXL» լատինատառ գրառմամբ պիտակ, ևս մեկ պիտակ առկա է վերնաշապիկի ներքևի ձախ մասում։ Դրա վրա տեղ-տեղ առկա են կարմրադարչնագույն ներծծված հետքեր։
Ապա փաթեթից հանվեց կապտավուն ջինսե, 100 սմ երկարությամբ, շահագործողական մաշվածության հետքերով տաբատ, որր կոճկվում է մետաղական շղթայով և կոճակով, ունի «Richmond»ե լատինատառ գրառմամբ պիտակ և 32 չափ; Տաբատն ունի երկու հետևի և երկու առջևի գրպաններ, որոնցից մեկի մեջ կարված է գաղտնագրպան, գրանցում զննությամբ ոչինչ չհայտաբերվեց։ Հետևի ձախ գրպանից 3 սմ ցած՝ ձախ կողակարից 13 սմ հետ, առկա է թեք 2 սմ երկարությամբ թելատված եզրերով, թափանցող վնասվածք, դրա հարակից հատվածում առկա են արնանման ներծծված հետքեր։
Զննության ավարտից հետո վերնաշապիկը, ջինսե տաբատը և դեղնավուն տոպրակը թղթե պիտակով փաթեթավորվեց թիվ 6 /վեց/ փաթեթում, որը կնքվեց «ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայություն քննիչ 67» կնիքով։
5. Հաջորդաբար զննության ենթարկեցի մյուս փաթեթն, այն իրենից ներկայացնում Է թափանցիկ պոլիէթիլենային տոպրակ՝ ամրակապված և կնքված, վրան սպիտակ թղթի վրա գրառված է «թիվ 15103014 քր. գործով Արսեն Ռոբերտի Աղասարյանի հագուստները», դրված է ստորագրություն և թանաքագույն կլոր կնիքի դրոշմ։ Հիշյալ փաթեթ ը մկրատով կտրելու միջոցով բացվեց, որից հանվեց սպիտակ, կարճաթև վերնաշապիկ, որն ունի 69 սմ երկարություն, այն օձիքի մասից կիսով չափ կոճկվում է թվով երեք կոճակներով ու զննության պահին կոճկված էր միայն ներքևինը, ձախ կրծքային հատվածում ասեղնագործված է «ТВ» լատինատառ գրառումը, օձիքի ներսի կողմում ունի «Teo bake london» լատինատառ գրառմամբ սպիտակ, չափը՝ 6։ Վերնաշապիկի օձիքը և թևքերի եզրերը կապտավուն երիզար շերտով են։
Վերնաշապիկի աջ կողմում՝ օձիքի կապույտ եզրի անմիջապես եզրին, առկա է 1,3 սմ երկարությամբ կտրվածք, աջ ուսագոտու հատվածում՝ ուսակարից 4 սմ դեպի կրծքավանդակ, առկա են երկու վնասվածքներ՝ 2,5 և 1 սմ երկարությամբ, որոնք իրարից հեռու են 2 սմ։ Վերնաշապիկի աջ ուսի և կրծքավանդակի հատվածները արտահայտված են խիտ ներծծված արնանման հետքերով։ Վերնաշապիկի վրա նաև խառն արտահայտված են նմանատիպ հետքեր։
Փաթեթից հանվեց անթև, սպիտակ գործվածքից շապիկ 50 սմ երկարությամբ, որի ուսակապերը կտրված են։ Շապիկի աջ ուսակապը ներծծված է արնանման կիտ, չորացած նյութով, դրա առաջամասի վրա՝ վերոնշյալ կտրվածքից 2 սմ ցած, առկա է 2,5 սմ երկարությամբ վնասվածք։
Զննության ավարտից հետո վերնաշապիկը, անթև շապիկը և թափանցիկ տոպրակը թղթե պիտակով փաթեթավորվեց թիվ 7 /յոթ/ փաթեթում, որր կնքվեց «ՀՀ ՊՆ քննչական ծառայություն քննիչ 67» կնիքով։
Զննությունը արձանագրվեց «ASER» տեսակի դյուրակիր համակարգիչի միջոցով, տպագրվեց «HP Laser Jet 1160» տեսակի տպիչ սարքի միջոցով, նկարահանվեց «SAMSUNG ES90» տեսակի ֆոտոխցիկով, օգտագործվեցին մետր և մեկանգամյա օգտագործման յոդացված ձեռնոցներ, զննությունն ավարտվեց ժամը 14։45-ին։
Արձանագրությունն ընթերցվեց բարձրաձայն, գրված է ճիշտ, ընթերականների կողմից հայտարարություններ չեղան»։
Զննության արձանագրությունից պարզ է դառնում, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ընթերակաների ներկայությամբ զննվել են հետևայլ օբյեկտները` 1.120 սմ երկարությամբ, 3,3 սմ հաստությամբ, մի կողմում 4 սմ, իսկ մյուս կողմում 8 սմ լայնությամբ, երկայնական ճաքերով, կանաչավուն ներկված փայտե կտոր, 2. փայտե մահակ, 3. «Քրեական գործ 15103014 Արթուր Ավետիսյանի հագուստները և ֆլեշկան», 4. «Քրեական գործ 15103014 Վահե Մարտիրոսյանի հագուստը», 5. «թիվ 15103014 քր. գործով Արսեն Ռոբերտի Աղասարյանի հագուստները»։
Դատական քննության ընթացքում պաշտպանը միջնորդել է անթույլատրելի ճանաչել մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` սպորտային ծեծանակը, փայտյա կտորի հատվածը, Արթուր Ավետիսյանի հագուստները` այն պատճառաբանությամբ, որ սպորտային ծեծանակը, փայտյա կտորի հատվածը փաթեթավորված չեն եղել, այդ փայտերի կտորների մակերեսները որևէ կերպ պաշտպանված չեն եղել արտաքին ազդեցությունից։ Դրանք պատշաճ փաթեթավորվել են միայն ՊՆ քննչական վարչության քննիչ Պ.Պետրոսյանի կողմից։ Բացի այդ, քրեական գործի նյութերում առկա է «Հագուստ ներկայացնելու մասին» վերնագրված արձանագրություն, որի կազմողը հանդես է եկել քննիչ Ռ.Նազարյանի անվամբ, և թիվ 1 հիվանդանոցային համալիրից վերցրել է հետագայում տուժող ճանաչված Արթուր Ավետիսյանի հագուստները, սակայն, քանի որ այդ արձանագրությունը ստորագրված չէ, ուստի դժվար է դատել, որ արձանագրությունն իրականում քննիչ Ռ.Նազարյանն է կազմել։ Ըստ պաշտպանի` քննիչն, ըստ էության, կատարել է քննչական գործողություն` առգրավում, առանց ընթերակաների։ Այսինքն, տվյալ պարագայում գործում բացակայում է քննիչի պատճառաբանված որոշումը` առգրավում կատարելու մասին, նույն արձանագրությունում բացակայում է հագուստների մանրակրկիտ նկարագրությունը, անհայտ է, թե այդ հագուստները տղամարդու են, թե կանացի, վնասվածքներ ունեն, թե ոչ, դրանց առկայության դեպքում որ հատվածում են, պարունակում են արյան հետքեր, թե ոչ, ավելին, տվյալ արձանագրությունը ստորագրված չէ գործողությունը կատարած անձի կողմից։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 217-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցագործության հետքերը, այլ նյութական օբյեկտները հայտնաբերելու, հանցագործության դեպքը, ինչպես նաև գործի համար նշանակություն ունեցող մյուս հանգամանքները պարզելու նպատակով քննիչը կատարում է տեղանքի, շինությունների, առարկաների, փաստաթղթերի, կենդանիների, մարդու կամ կենդանու դիակի զննում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 218-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Զննումը, որպես կանոն, կատարվում է ցերեկը, ընթերակաների մասնակցությամբ։
2. Քննիչը զննում է տեսանելի օբյեկտները, իսկ անհրաժեշտության դեպքում դրանց զննումը դարձնում է իրեն մատչելի, եթե դրանով չեն խախտվում քաղաքացիների իրավունքները։ Անհրաժեշտության դեպքում քննիչը կատարում է զննվող վայրի և առանձին առարկաների չափումներ, կազմում է հատակագծեր, գծագրեր, սխեմաներ, իսկ հնարավորության դեպքում կատարում լուսանկարում, տեսանկարահանում, կինոնկարահանում և այլ տեսակի ամրագրում, որի մասին նշվում է արձանագրության մեջ։ Ամրագրման արդյունք հանդիսացող նշված փաստաթղթերը կցվում են արձանագրությանը։
3. Զննության ընթացքում քննիչն ինքնուրույն կամ մասնագետի օգնությամբ վերցնում է հետքեր, իրեր, փաստաթղթեր, ինչպես նաև այլ առարկաներ, որոնք գործով հետագայում կարող են ունենալ ապացուցողական նշանակություն։
4. Քննիչն իրավունք ունի զննությանը մասնակից դարձնել մեղադրյալին, կասկածյալին, պաշտպանին, տուժողին, վկային։
5. Զննումն ավարտվելուց հետո կազմվում է արձանագրություն, որում նշվում է այն ամենը, ինչ հայտնաբերվել է, և այն հաջորդականությամբ, ինչ հաջորդականությամբ քննչական գործողության կատարման ժամանակ տարվել են հայտնաբերվածի դիտարկումները։
Եթե քննչական գործողություն կատարելիս կիրառվել են լուսանկարում, տեսանկարահանում, կինոնկարահանում, ձայնագրառում կամ պատրաստվել են հետքերի ընդօրինակումներ և դրոշմվածքներ, ապա արձանագրության մեջ պետք է նշվեն նաև համապատասխան քննչական գործողությունը կատարելու ժամանակ կիրառված տեխնիկական միջոցները, դրանց օգտագործման պայմաններն ու կարգը, այն օբյեկտները, որոնց նկատմամբ կիրառվել են այդ միջոցները և ստացված արդյունքները։
Տեխնիկական միջոցներ կիրառելուց առաջ այդ մասին պետք է նախօրոք տեղյակ պահվեն քննչական գործողության կատարմանը մասնակցող անձինք, իսկ արձանագրությունում պետք է նշվի, որ տեխնիկական միջոցների կիրառումից առաջ այդ մասին տեղյակ են պահվել նշված անձինք։
6. Արձանագրությունն ստորագրում են քննիչը և քննչական գործողության բոլոր մասնակիցները, որոնք իրավունք ունեն պահանջել դրա մեջ մտցնելու իրենց դիտողությունները»։
Քրեաիրավական նորմը հստակ սահմանում է քննչական գործողության` զննության, կատարման կարգը, պայմանները, որով պետք է առաջնորդվի վարույթն իրականացնող մարմինը` տվյալ գործողությունը կատարելիս։
Դատարանն, անդրադառնալով պաշտպանի դիրքորոշմանն, արձանագրում է, որ նրա կողմից նշված առարկաների` իրեղեն ապացույց ճանաչված փայտյա կտորի մեկ ամբողջություն կազմող երկու հատվածների օգտագործումը դրված չէ ինչպես ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանին, այնպես էլ` Ա.Մարտիրոսյանին, առաջադրված մեղադրանքների հիմքում, հետևաբար չի անդրադառնում դրանց ձեռքբերման, փաթեթավորման կամ կնքման հետ կապված հարցերի պարզաբանմանը։
Ինչ վերաբերվում է քրեական գործով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված «բեյսբոլ» մարզաձևի ծեծանակի՝,,БИТА,, ինչպես նաև տուժողներից ոմանց հագուստի հայտնաբերման, առգրավման, իսկ հետագայում դրանց՝ որպես իրեղեն ապացույցների, նշանակություն տալու իրավաչափությանը, արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ»։
Նույն օրենսգրքի 115-րդ հոդվածով սահմանված է, որ՝
1. Իրեղեն ապացույցներ են այն առարկաները, որոնք հանցագործության գործիք են ծառայել կամ իրենց վրա հանցագործության հետքեր են պահպանել, կամ հանցավոր գործողությունների օբյեկտներ են եղել, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամը, այլ արժեքները և մյուս բոլոր առարկաները, որոնք կարող են հանցագործությունը հայտնաբերելու, գործի փաստական հանգամանքները պարզելու, մեղավորներին ի հայտ բերելու, մեղադրանքը հերքելու կամ պատասխանատվությունը մեղմացնելու միջոցներ ծառայել։
2. Առարկան իրեղեն ապացույց է ճանաչվում քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։
3. Դատարանն առարկային իրեղեն ապացույցի նշանակություն է տալիս միայն այն դեպքում, եթե դրա մանրամասն նկարագրությամբ, կնքելով և այն ձեռք բերելուց անմիջապես հետո կատարված այլ մանրամասն գործողություններով բացառվել է առարկան փոխելու, առանձնահատկությունները, հատկանիշները, պարունակող հետքերն էապես փոփոխելու հնարավորությունը, կամ եթե դատարանում հետազոտվելուց անմիջապես առաջ այն ճանաչել են կասկածյալը, մեղադրյալը, տուժողը կամ վկան։
Իրեղեն ապացույցների հետազոտման փուլում, դատարանում, ամբաստանյալ Վահե Մարտիրոսյանն իրեն ներկայացված «բեյսբոլ» մարզաձևի ծեծանակի՝,,БИТА,,-ի առնչությամբ չբացառեց, որ այն տեսած լինի դեպքի ժամանակ կամ ինչպես ինքն ասաց, այն մնան է այդ օրն իր ձեռքում եղած ծեծանակին։
Նույնը նաև արեցին տուժողներն ու ամբաստանյալները՝ իրենց ներկայացված, որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված հագուստներն իրենց ճանաչմանը ներկայացնելիս։
Նշվածը դատարարանին թույլ է տալիս գալու այն եզրահանգման, որ հիշյալ իրեղեն ապացույցները, անկախ այն ձեռք բերելու ընթացքում թույլ տրված դատավարական խախտումներից, որոնք չնայած կան, սակայն կոպիտ և էական չեն, կարող են գործով դիտարկվել որպես իրեղեն ապացույցներ և գնահատվել ապացույցների ընդհանուր համակցության մեջ։
Դատարանը նման որոշում ընդունելիս, կարևորում է նաև այն, որ գործի դատական քննության ընթացքում ինչպես ամբաստանյալը, այնպես էլ դատարանում հարցաքննված վկաները իրենց ցուցմունքներում նշել են սպորտային ծեծանակի առկայության մասին։ Ընդ որում, այդ փաստը նախ հաստատել է հենց ինքը` ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանը, ապա ականատես այլ վկաներ, որոնք պնդել են, որ Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքում են տեսել այդ առարկան։ Դատարան հրավիրված անձինք Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքում տեսած առարկան` «սպորտային ծեծանակը», նկարագրել և անվանել են տարբեր կերպ, այսինքն, յուրաքանչյուրը դատարանին տվյալ առարկան ներկայացրել է իր ընկալմամբ և իր խոսքերով։ Մասնավորապես, ոմանք այն անվանել են «բեյսբոլային բիտա», մյուսները` «կլոր փայտ», երբեմն էլ՝ «մահակ»։ Այդուամենայնիվ, նրանց բոլորի ցուցմունքների համադրությունից պարզ է դառնում է, որ նկարագրելով առարկան, նկատի են ունեցել Վ.Մարտիրոսյանի ձեռքի` օդում թափահարվող «սպորտային ծեծանակը»։
Դատարանում հաստատվել է նաև այն, որ դեպքից անմիջապես հետո «սպորտային ծեծանակը» ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանը հանձնել է ոստիկաններին, ինչպիսի փաստը հաստատվել է ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ` Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի ոստիկաններ Գարիկ Մաթևոսյանի և Արկադի Վանեսյանի դատաքննական ցուցմունքներվ, ովքեր ամաբստանյալ Վ.Մարտիրոսյանին և վկա Յու.Միքայելյանին ոստիկանական ավտոմեքենայով բերման ենթարկելիս, այդ փայտը տվյալ ծառայողական ավտոմեքենայով տեղափոխել են Ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին։ Այն հանգամանքը, որ «սպորտային ծեծանակը» ոստիկանական ծառայողական ավտոմեքենայով է տեղափոխվել, հաստատել է Վ.Մարտիրոսյանը, նշելով `«Դրված է եղել իմ ու Յուրայի ոտքերի տակ»։ Ոստիկանները առարկան հանձնել են հերթապահ մասի աշխատակիցներին։
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանի այն դիրքորոշմանը, որ ոստիկանները տվյալ առարկան առանց փաթեթավորելու են հանձել Կենտրոնականի բաժնի հերթապահ մասին, ինչը չի բացառել դրա շփումն այլ առարկաների հետ և չի բացառվում, որ շփման ընթացքում դրանց վրա հայտնված լինի տուժող Ավետիսյանի արյան հետքերը, ապա դատարանը դա դիտարկում է որպես պաշտպանության կողմի ենթադրություն և արձանագրում, որ ասվածի վերաբերյալ որևէ ապացույց դատարանին չներկայացվեց։
Այսպիսով, քննվող քրեական գործով դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ` 2014թ. հունիսի 6-ին, ժամը 22։00-ի սահմաններում, գործով տուժող Արմեն Արթուրի Գասպարյանն իր ընկերներ, գործով մյուս տուժողներ Արթուր Հաբեթի Ավետիսյանի, Վազգեն Գեղամի Հարությունյանի, Արսեն Ռոբերտի Աղասարյանի և Վահագն Համբարձումի Պռոշյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Աբովյան փորոցի 41/2 հասցեում գործող «Կալիենտե» պարային ակումբ՝ իր ծննդյան տարեդարձը նշելու նպատակով։ Արմեն Գասպարյանն ու ընկերները տեղավորվել են ակումբի պարասրահի վերջնամասում տեղադրված սեղաններից մեկի շուրջ և ժամանակ անցկացրել։ Պարային ակումբում դարձյալ ժամանակ անցկացնելու նպատակով գտնվել նաև գործով մեղադրյալ, ՀՀ պաշտպանության նախարարության 14746 զորամասի ժամկետային զինծառայող Վահե Մկրտչի Մարտիրոսյանը և նրա հորեղբորորդի Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանը, ինչպես նաև 20-25 այլ հաճախորդներ։
Ժամը 23։50-ի սահմաններում Վահագն Պռոշյանն Արթուր Ավետիսյանի հետ դուրս են եկել ակումբից, որպեսզի դիմավորեն իր ծանոթներ, գործով վկաներ Հրանուշ Հրանտի Հայդեյանին և Ֆենյա Արամայիսի Առաքելյանին՝ նրանց ակումբ ուղեկցելու և նրանց հետ ժամանակ անցկացնելու նպատակով։ Հրանուշ Հայդեյանը, մտնելով ակումբ, նկատել է իր ամուսնու ազգական, ակումբի անվտանգության աշխատակցի պարտականություններ կատարող, գործով վկա Յուրիկ Մանվելի Միքայելանին և նրա հետ հանդիպումից խուսափելու նպատակով՝ անմիջապես դուրս է եկել ակումբից ու քայլել դեպի Աբովյան փողոց։ Ֆենյա Առաքելյանը, Վահագն Պռոշյանը և Արթուր Ավետիսյանը հետևել են նրան։
Նույն ժամանակահատվածում Արմեն Գասպարյանը մյուս ընկերների հետ շարունակել է զվարճանալ ակումբում։ Այն պահին, երբ հասել է ժամը 00։00-ն, Վազգեն Հարությունյանը շամպայն է պատվիրել և բացելով շիշը, պարունակությունը լցրել է պարահրապարակում պարող Արմեն Գասպարյանի վրա՝ այդ կերպ շնորհավորելով նրան։ Արսեն Աղասարյանը Վազգեն Հարությունյանի ձեռքից վերցրել է շիշը և շամպայնը շիթով լցրել Արմեն Գասպարյանի վրա, որի հետևանքով շամպայնի մի քանի կաթիլ թափվել է պարահրապարակում գտնվող Վահե Մարտիրոսյանի վրա։
Կատարվածի կապակցությամբ պարզաբանումներ ստանալու համար Անդրանիկ Մարտիրոսյանը զրույց է սկսել Արմեն Գասպարյանի հետ և նրա ու Վազգեն Հարությունյանի հետ դուրս եկել ակումբից, նրանց հետևից դուրս է եկել նաև Արսեն Աղասարյանը։ Արմեն Գասպարյանն Անդրանիկ Մարտիրոսյանին հայտնել է, որ իր ծննդյան օրն է, վերջինս շնորհավորել է նրան, սակայն այդ պահին ակումբից դուրս է եկել Վահե Մարտիրոսյանը և գոռալով, վիրավորական ձևով է դիմել Արմեն Գասպարյանին ու ընկերներին, ինչի համար Վազգեն Հարությունյանը դիտողություն է արել նրան։ Այդ կապակցությամբ Վահե Մարտիրոսյանը, մոտենալով Վազգեն Հարությունյանին, բռունցքով հարվածել է նրա գլխին։ Վազգեն Հարությունյանը հարվածել է Վահե Մարտիրոսյանին, որից հետո վերջինս շարունակել է բռունցքով հարվածներ հասցնել նրան։
Վահե Մարտիրոսյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով նախաձեռնած կռվին միացել են նաև Անդրանիկ Մարտիրոսյանը և նրանց հետ եղած, քրեական գործի նախաքննությամբ ինքնությունը չպարզված երկու անձինք, որոնք, գոռգոռոցներով ու հայհոյանքներով դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարարակական կարգը, խաթարելով «Կալիենտե» պարային ակումբի բնականոն աշխատանքը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության նկատմամբ, ծեծի են ենթարկել Վազգեն Հարությունյանին ու մյուսներին։ Այդ ընթացքամ Վահե Մարտիրոսյանը, ակումբի բակում կայանված իր «ՎԱԶ 2121» մակնիշի 34 MP 284 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի միջից վերցնելով սպորտային ծեծանակը, խուլիգանական գործողությունները շարունակել է որպես զենք օգտագործվող այդ առարկայի գործադրմամբ և, խմբի կազմում կռվելով նշված անձանց հետ, ծեծանակով հարվածներ է հասցրել նրանց։
Այդ պահին Աբովյան փողոցում գտնվող Արթուր Ավետիսյանն ու Վահագն Պոոշյանը, լսելով վիճաբանության ձայները և հասկանալով, որ այն տեղի է ունենում իրենց ընկերների հետ, վազելով մոտեցել են նրանց ու միջամտելով ցանկացել են խափանել Վահե Մարտիրոսյանի, Անդրանիկ Մարտիրոսյանի ու նրանց ընկերների գործողությունները, սակայն նրանք, ոչ միայն չեն դադարեցրել իրենց գործողությունները, այլև դրանք ուղղել են նաև Արթուր Ավետիսյանի ու Վահագն Պռոշյանի դեմ ու ծեծի ենթարկել նրանց։ Վահե Մարտիրոսյանը, խմբի կազմում ծեծանակի գործադրմամբ շարունակելով կռիվը, դրանով դիտավորությամբ հարվածներ է հասցրել Արթուր Ավետիսյանին և Արմեն Գասպարյանին, որոնցից Արթուր Ավետիսյանի առողջությանը պատճառվել է ճակատոսկրի կոտրվածքի և աջ վնասվածքների ձևով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, իսկ Արմեն Գասպարյանի առողջությանը՝ ձախ ծղիկոսկրի և այլ վնսավածքների ձևով միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով։
Կռվի ընթացքում Արթուր Ավետիսյանը բռունցքով հարվածել է Անդրանիկ Մարտիրոսյանին, իսկ վերջինս, նույնպես որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ շարունակելով խուլիգանական գործողությունները, իր մոտ եղած դանակով հարվածներ է հասցրել Ա.Ավետիսյանին՝ վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի շրջանի թափանցող և չթափանցող վնասվածքների ձևով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս։
Ստանալով տարբեր մարմնական վնասվածքներ՝ Արթուր Ավետիսյանն ու ընկերները դիմել են փախուստի։ Արթուր Ավետիսյանը վազել է դեպի Տերյան փողոց, այնուհետև Տերյան փողոցով՝ դեպի Տերյան-Կորյուն փողոցների խաչմերուկ։ Շարունակելով իրենց խուլիգանական գործողությունները՝ Վահե Մարտիրոսյանը՝ ծեծանակը ձեռքին, իսկ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը՝ դանակը ձեռքին, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով հետապնդել են Արթուր Ավետիսյանին։ Նրանց հետևից վազել է նաև Յուրիկ Միքայելյանը՝ Արթուր Ավետիսյանի նկատմամբ գործադրվող հնարավոր բռնությունը կանխելու նպատակով։ Այդ պահին Արթուր Ավետիսյանին ու նրա հետևից վազող անձանց նկատել են տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության պարեկապահակետային ծառայության հատուկ գումարտակի ծառայողներ, գործով վկաներ Գարիկ Մաթևոսյանը և Արկադի Վանեսյանը։ Վերջիններս կազմապերպել են Արթուր Ավետիսյանի տեղափոխումը հիվանդանոց, Վահե Մարտիրոսյանի ձեռքից վերցրել են սպորտային ծեծանակը և նրան ու Յուրիկ Միքայելանին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Անդրանիկ Մարտիրոսյանը դեպքի վայրից դիմել է փախուստի։
Այլ կերպ, դատարանն արձանագրում է, որ Վահե Մարտիրոսյանը և Անդրանիկ Մարտիրոսյանը, կատարել են հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ուստի վերջիններս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա են պատժի։ (…)»:
29. Վերոշարադրյալը Վերաքննիչ դատարանին հիմք է տալիս հետևության հանգելու այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ex officio կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի կարգով, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, հանգել է իրավաչափ հետևության այն մասին, որ Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանին և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված են ու վերջիններս ենթակա են քրեական պատասխանատվության` ամբաստանյալների արարքներին տալով քրեաիրավական ճիշտ գնահատական` արդյունքում ճիշտ կիրառելով նաև քրեական օրենքը:
30. Գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված ու Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում հետազոտված և սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում ամբաստանյալներ Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքների կատարումը բացառելու վերաբերյալ պաշտպանների ինչպես վերաքննիչ բողոքներում, այնպես էլ պաշտպանական կողմի` Վերաքննիչ դատարանում ներկայացված պատճառաբանությունները, նկատի ունենալով, որ այդպիսիք չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից, զուտ սուբյեկտիվ գնահատողական դատողություններ են, որոնք բավարար չափով փաստարկված չեն, իսկ ամբաստանյալներ Վահե Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Մարտիրոսյանի կողմից հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ:
Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանության կողմի ներկայացրած հիմնավորումներն ու պատճառաբանություններն արդեն իսկ հանգամանորեն ստուգվել են ու հերքվել Առաջին ատյանի դատարանի կողմից և արտացոլվել վիճարկվող դատական ակտում, հետևաբար ներկայացված պատճառաբանությունները` պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները բավարարելու և Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը փոփոխելու կամ բեկանելու բավարար հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
31. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում անդրադառնալով պաշտպան Վ.Արմենակյանի վերաքննիչ բողոքի խնդրանքին` ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու վերաբերյալ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն վիճարկվող դատական ակտի, ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
(...)
Որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ (տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի արաքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ինչպես մեղմացնող, այնպես էլ ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Մարտիրոսյանի կողմից կատարված արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով՝ որպիսի պատիժները նրանք պետք է կրեն։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափերի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ (…)»։
32. Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը(…)»:
«Վերը նշված իրավադրույթից հետևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ` հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը (տե'ս Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 1-ի ՎԲ-01/08 որոշումը):
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`(…)
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի.
«Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, համաձայն որի.
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները»:
Քննարկվող իրավանորմի կիրառման առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սարգիս Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ ձևավորել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...) [Պ]ատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին»:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումը վերահաստատել է Հասմիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2009թ. հունիսի 29-ի ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշմամբ, համաձայն որի, օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
Բացի այդ, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները» (տե´ս Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2008թ. փետրվարի 1-ի ՎԲ-01/08 որոշումը, Սարգիս Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ. հոկտեմբերի 31-ի ԵԿԴ/0034/01/08 որոշումը):
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը (տե´ս Արթուր Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
«Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս» (տե՛ս Հովհաննես Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` 2009թ. հունիսի 2-ի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը):
Մի շարք որոշումներով անդրադառնալով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված հարցերին, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը հայտնել, իսկ այնուհետև վերահաստատել է իր իրավական դիրքորոշումն այն մասին, որ «չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, այնուհանդերձ, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին» (տե´ս Խաչիկ Ղազարյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010թ. հուլիսի 23-ի ԵԷԴ/0138/01/09 որոշումը):
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու այն որոշելու չափանիշների վերաբերյալ իր իրավական մոտեցումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` մասնավորապես նշելով, որ «արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
(…)
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը» (տե´ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ և 15-րդ կետերը):
Նույն որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. «պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը» (տե´ս նույն որոշման 15-րդ կետը):
33. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Մարտիրոսյանին վերագրվող ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է վերջնական արդարացի ու համաչափ պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանը, կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրագործումը, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր է համարում Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ իր նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանը պետք է կրի, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ ևս, հնարավոր չէ հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը, հետևաբար այս առումով ևս, պաշտպան Վ.Արմենակյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները և հիմնավորումները՝ այն բավարարելու ու վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու բավարար հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
34. Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատական ակտ կայացնելիս նյութական կամ դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար բացակայում են վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը:
35. Հիմք ընդունելով սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված իրավական դիրքորոշումները, հիմնավորումներն ու վերլուծությունը, Վերաքննիչ դատարանն Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքներում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում է, որ ամբաստանյալներ Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 16-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, այն բեկանելու՝ այդ թվում ամբաստանյալների նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու կամ գործն Առաջին ատյանի դատարան նոր քննության ուղարկելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմքեր չկան, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 16-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ, 9-րդ կետերով ու 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Վ.Մարտիրոսյանի պաշտպան Հ.Բաբայանի և ամբաստանյալ Ա.Մարտիրոսյանի պաշտպան Վ.Արմենակյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
2. Ամբաստանյալներ Վահե Մկրտիչի Մարտիրոսյանի և Անդրանիկ Սարգսի Մարտիրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:













նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ