Գործ
ԵԿԴ/0104/01/15

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,12,, հունիսի 2015թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա.Սիմոնյանի
Հանրային պաշտպան Թ.Բաղդասարյանի
Տուժողներ Լ.Գրիգորյանի
Վ.Ներսիսյանի
դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքում, դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արման Արտեմի Արզումանյանի` ծնված 27.09.1991թ.-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, դատվածություն չունեցող, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, հաշվառված՝ Կոտայքի մարզ, Բյուրեղավան քաղաքի Վազգեն Վեհափառի փողոցի 14 շենքի թիվ 16 բնակարանում, բնակվող` Երևան քաղաքի Մոլդովական 32 շենքի թիվ 15 բնակարան հասցեում, ներկայումս` «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի կալանավոր, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի՝
«Երևան քաղաքի Մոլդովական փողոցի 32 շենքի թիվ 15 բնակարանի բնակիչ, գործով մեղադրյալ՝ Արման Արտեմի Արզումանյանը 2015 թվականի հունվարի 31-ին՝ երեկոյան ժամերին, քննության ընթացքում չպարզված երկու անձանց հետ այցելել Է Երևան քաղաքի Մաշտոցի 42/6 հասցեում գործող «Շոկոլադնիցա» սրճարան, որտեղ ոգելից խմիչք օգտագործելուց հետո, դուրս Է եկել սրճարանից և նստելով մայթեզրին՝ անհասցե հայհոյանքներ Է հնչեցրել։
Մեղադրյալ Ա.Արզումանյանի ոչ պատշաճ վարքագիծը նկատել են տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ հատուկ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ծառայության տեսուչներ Լևոն Արթուրի Գրիգորյանն ու Մհեր Դավիթի Խալաթյանը, ովքեր, մոտենալով Ա.Արզումանյանին՝ պահանջել են դադարեցնել հայհոյանքներ հնչեցնելը ու փորձել են վերջինիս կարգի հրավիրել, սակայն Ա.Արզումանյանը շարունակել Է իր հակաօրինական գործողությունները և ծառայողական պարտականությունների կատարման հետ կապված առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածել է իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող՝ Լևոն Արթուրի Գրիգորյանի շրթունքին ՝ դիտավորությամբ նրան պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող՝ ստորին շրթունքի քերծվածքի ձևով մարմնական վնասվածք։
Այդ հանգամանքը նկատել են նաև տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ՝ Վարդան Ներսիսյանն ու Արտյոմ Օհանյանը, ովքեր մոտեցել են իրենց գործընկերներին ու փորձել են վերջիններիս աջակցություն ցուցաբերել և կարգի հրավիրել մեղադրյալ Ա..Արզումանյանին, սակայն վերջինս քաշել Է Վ.Ներսիսյանի ոստիկանական համազգետի բաճկոնից՝ պատռելով համազգեստի առաջամասը և ծառայողական պարտականությունների կատարման հետ կապված առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով` մեկ անգամ ոտքով հարվածել է իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող Վարդան Նորիկի Ներսիսյանի որովայնին, որի արդյունքում վերջինս վայր է ընկել գետնին, իսկ Ա.Արզումայնյանի կողմից հասցված հարվածը դիպելէ Վ.Ներսիսյանի ձեռքին` վերջինիս պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող՝ ձախ դաստակի 3-րդ մատի սալջարդ վերքի ձևով մարմնական վնասվածք»։

Փաստի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի հունվարի 31-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2015 թվականի փետրվարի 2-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արման Արտեմի Արզումանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

08.04.2015թ-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արման Արտեմի Արզումանյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 15.04.2015թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանը միջնորդել է դատաքննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Տուժողներ Գրիգորյանն ու Ներսիսյանը չեն առարկել գործը դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննելու դեմ, հայտնելով, որ ամբաստանյալի նկատմամբ, բողոք կամ որևէ այլ պահանջ չունեն։
Մեղադրող Ա.Սիմոնյանն, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, դատարանում փոխել է իր կողմից նախկինում արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու դեմ առարկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` մեղադրյալի, տուժողների, վկաների ցուցմունքները, տուժող Վ.Ներսիսյանի կողմից ներկայացված և իրեղեն ապացույց ճանաչված ոստիկանական համազգեստի ձմեռային մուգ կապույտ գույնի բաճկոնը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 213 եզրակացությունը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 214 եզրակացությունը, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ ՀՄ.400-15 եզրակացությունը, գտավ, որ ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքը։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանցանքը կատարելու շարժառիթը։
Որպես ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ ՀՀ Կոտայքի մարզի ք.Բյուրեղավան համատիրության բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն, մասնավորապես՝՝
«Արման Արտեմի Արզումանյանը ծնվել է 27.09.1991թ., բնակվում է Կոտայքի մարզի ք.Բյուրեղավան 14շ. 16 բնակարանում։ Հաճախել է ք.Բյուրեղավանի 2 միջնակարգ դպրոց, սովորելու ընթացքում իրեն դրսևորել է որպես պարտաճանաչ, պարտավորված համեստ երեխա։ Որպես շենքի լիազոր` իմ աջքի առաջ մեծացած երեխա հավաստիացնում են որպես բարեխիղճ, մեծերին հարգող, օգնող անձնավորություն։ Շրջապատում վայելում է հարգանք և բնութագրվում է դրական»։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Գործով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանը հանցանքը կատարելու պահին եղել է ալկոհոլ օգտագործած վիճակում։ Սակայն հաշվի առնելով այն, որ նշված հանգամանքը, որ գործի տվյալներով դա որևէ կերպ չի ազդել նրա գիտակցության, հետևաբար և նրա կողմից հանրորերն վտանգավոր արարքը կատարելու վրա, ուստի դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ և նույն հոդվածի 2-րդ մասով, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։

Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի ընտրության և պատժաչափի հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ` մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արման Արտեմի Արզումանյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ Արման Արտեմի Արզումանյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունան համար ենթակա է պատժի` այդ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստ պատժի` ազատազրկման ձևով, քանի որ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում պատժի մեղմ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։

Դատարանն, անդրադառնալով Արման Արտեմի Արզումանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման հարցին, գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Լուծելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված, տուժող Վ.Նրսիսյանի համազգեստի բաճկոնը պետք է վերադարձնել վերջինիս։

4. Եզրափակիչ մաս

Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց


Արման Արտեմի Արզումանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով։
Արման Արտեմի Արզումանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015թ. փետրվարի 02-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Վ.Նրսիսյանի համազգեստի բաճկոնը՝ վերադարձնել վերջինիս։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։




Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն