ԵԿԴ/0093/01/15

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

նախագահող դատավոր` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
դատավորներ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆԻ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող՝ Ռ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ պաշտպան` Ժ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ՝ Վ.ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ՝ Մ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

2020 թվականի փետրվարի 13-ին, ք.Երևանում

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի պաշտպան Ժորա Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2019 թվականի հունվարի 31-ի դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2013թ. սեպտեմբերի 18-ին՝ ժամը 16:45-ին Ղասեմ Նաջաֆիի Մեշքի Մյավաղին ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ իրեն պատկանող «Սեֆա Լեդեր» ՍՊ ընկերության տնօրեն Վաչագան Գառնիկի Կիրակոսյանը և հաշվապահ Արփիկ Վոլոդիայի Կարապետյանը 2013թ. սեպտեմբերի 02-ից մինչև սեպտեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում «Պրոմեթեյբանկ» ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Հանրապետության փողոցի 44/2 հասցեում գործող մասնաճյուղում առանց իրեն տեղեկացնելու կանխիկացրել են Վ.Կիրակոսյանի պատասխանատվության տակ գտնվող 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից 1.250.000 ՀՀ դրամ գումարը վճարել են Շենգավիթի հարկային տեսչություն, իսկ մնացած 8.550.000 ՀՀ դրամ գումարը Վ.Կիրոկոսյանը յուրացրել է։
Ղասեմ Նաջաֆիի Մեշքի Մյավաղի հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերով 2013 թվականի նոյեմբերի 14-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13836813 քրեական գործը:
2013 թվականի նոյեմբերի 14-ին «Սեդա Լեդեր» ՍՊ ընկերությունը ճանաչվել է տուժող:
2013 թվականի նոյեմբերի 21-ին Ղասեմ Նաջաֆիի Մեշքի Մյավաղին ճանաչվել է տուժողի ներկայացուցիչ:
2015 թվականի փետրվարի 04-ին Վաչական Կիրակոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադերյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրվել է մեղադրանք:
2015 թվականի փետրվարի 04-ին Վաչական Կիրակոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2015 թվականի ապրիլի 08-ին թիվ 13836813 քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննության համար:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի հունվարի 31-ի դատավճռով Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման՝ 6 /վեց/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին վերացվել է և վճռվել է նրան վերցնել կալանքի՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վճռվել է Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Վճռվել է նաև տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության ներկայացուցիչ Մ.Պողոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանից հօգուտ տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության բռնագանձել ընդհանուր 7.994.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի պաշտպան Ժորա Հարությունյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0093/01/15 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 17.06.2019 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 03.07.2019 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:




2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա «յուրացման եղանակով կատարել է «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության կողմից իրեն վստահված առանձնապես խոշոր չափերի գույքի յուրացում։
Այսպես, Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանը 01.11.2012թ-ից մինչև 25.08.2013թ-ը հանդիսանալով Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղիի կողմից հիմնադրված, նրան պատկանող և վերջինիս կողմից փաստացի ղեկավարվող «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն, Ղ.Մեշքի Մյավաղիի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն որպես «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության հետ 05.11.2012թ–ին կնքել է պլաստիկ քարտի տրամադրման և քարտային հաշվի սպասարկման վերաբերյալ պայմանագիր, համաձայն որի իրեն՝ որպես «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրենի տրամադրվել է պլաստիկ քարտ, որի միջոցով հնարավոր է եղել կանխիկացնել ընկերության քարտային հաշվին առկա գումարները, սակայն ըստ Ղ.Մեշքի Մյավաղիի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության՝ ի սկգբանե այդ պլաստիկ քարտը հանձնել է նրան և միայն Ղ.Մեշքի Մյավաղին է այդ պլաստիկ քարտի միջոցով գումարներ կանխիկացրել ընկերության քարտային հաշվից։
2013 թվականի գոստոսի վերջերին, Վ.Կիրակոսյանը տեղեկանալով, որ «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվին փոխանցվել է խոշոր գումար, նպատակադրվել է օգտվելով այն առիթից, որ համաձայն 05.11.2012թ-ին կնքված պայմանագրի «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում առկա «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվի պլաստիկ քարտի տիրապետման իրավունքն ընձեռված է իրեն, այդ քարտի միջոցով կանխիկացնել և հափշտակել հիշատակված գումարը։ Իրագործելով իր հանցավոր մտադրությունը՝ Վ.Կիրակոսյանը 29.08.2013թ-ին դիմել է հիշատակված բանկ՝ հայտնելով պլաստիկ քարտի կորստյան մասին՝ չնայած այն հանգամանքին, որ այդ պլաստիկ քարտը գտնվել է Ղ.Մեշքի Մյավաղիի մոտ։ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության աշխատակիցները, ընթացք տալով Վ.Կիրակոսյանի հայտարարությանը, վերաթողարկել են նոր պլաստիկ քարտ և 30.08.2013թ–ին այն հանձնել են վերջինիս, որն էլ միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված այդ պլաստիկ քարտի օգտագործմամբ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության Երևան քաղաքի 44/2 հասցեում գործող գրասենյակում առկա «Պոս» տերմինալի միջոցով «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության՝ թիվ 1660030220181301 քարտային հաշվից 30.08.2013 թվականին ելքագրել և կանխիկ ստացել է 13.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ 02.09.2013թ–ին՝ 11.000 ԱՄՆ դոլար, այսինքն ընդհանուրը 9.744.000 ՀՀ դրամին համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հաջորդող օրերին կատարել է 1.750.000 ՀՀ դրամի վճարումներ՝ մասնակի մարելով «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության հարկային և պայմանագրային պարտականությունները, իսկ մնացած առանձնապես խոշոր չափի 7.994.000 ՀՀ դրամը յուրացման եղանակով հափշտակել է: (…)»:




Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն՝
«(…) Վերոգրյալ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանը յուրացման եղանակով կատարել է «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության կողմից իրեն վստահված առանձնապես խոշոր չափերի գույքի յուրացում։
Այսպես, Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանը 01.11.2012թ-ից մինչև 25.08.2013թ-ը հանդիսանալով Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղիի կողմից հիմնադրված, նրան պատկանող և վերջինիս կողմից փաստացի ղեկավարվող «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն, Ղ.Մեշքի Մյավաղիի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն որպես «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության հետ 05.11.2012թ–ին կնքել է պլաստիկ քարտի տրամադրման և քարտային հաշվի սպասարկման վերաբերյալ պայմանագիր, համաձայն որի իրեն՝ որպես «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրենի տրամադրվել է պլաստիկ քարտ, որի միջոցով հնարավոր է եղել կանխիկացնել ընկերության քարտային հաշվին առկա գումարները, սակայն ըստ Ղ.Մեշքի Մյավաղիի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության՝ ի սկգբանե այդ պլաստիկ քարտը հանձնել է նրան և միայն Ղ.Մեշքի Մյավաղին է այդ պլաստիկ քարտի միջոցով գումարներ կանխիկացրել ընկերության քարտային հաշվից։
2013 թվականի օգոստոս ամսվա վերջերին, Վ.Կիրակոսյանը տեղեկանալով, որ «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվին փոխանցվել է խոշոր գումար, նպատակադրվել է օգտվելով այն առիթից, որ համաձայն 05.11.2012թ-ին կնքված պայմանագրի «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում առկա «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվի պլաստիկ քարտի տիրապետման իրավունքն ընձեռված է իրեն, այդ քարտի միջոցով կանխիկացնել և հափշտակել հիշատակված գումարը։ Իրագործելով իր հանցավոր մտադրությունը Վ.Կիրակոսյանը 29.08.2013թ-ին դիմել է հիշատակված բանկ՝ հայտնելով պլաստիկ քարտի կորստյան մասին՝ չնայած այն հանգամանքին, որ այդ պլաստիկ քարտը գտնվել է Ղ.Մեշքի Մյավաղիի մոտ։ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության աշխատակիցները, ընթացք տալով Վ.Կիրակոսյանի հայտարարությանը, վերաթողարկել են նոր պլաստիկ քարտ և 30.08.2013թ–ին այն հանձնել են վերջինիս, որն էլ մեկ միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված այդ պլաստիկ քարտի օգտագործմամբ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության Երևան քաղաքի 44/2 հասցեում գործող գրասենյակում առկա «Պոս» տերմինալի միջոցով «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության՝ թիվ 1660030220181301 քարտային հաշվից 30.08.2013թ–ին ելքագրել և կանխիկ ստացել է 13.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ 02.09.2013թ-ին՝ 11.000 ԱՄՆ դոլար, այսինքն ընդհանուրը 9.744.000 ՀՀ դրամին համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հաջորդող օրերին կատարել է 1.750.000 ՀՀ դրամի վճարումներ՝ մասնակի մարելով «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության հարկային և պայմանագրային պարտականությունները, իսկ մնացած առանձնապես խոշոր չափի 7.994.000 ՀՀ դրամը յուրացման եղանակով հափշտակել է:
Ապացուցված է Վաչական Կիրակոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Վաչական Կիրակոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Վաչական Կիրակոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
(...)
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, պատասանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն որ տուժողին պատճառված վնասը չի վերականգնել, դատարանում նրա դրսևորած վարքագիծը, այն որ շատանգամներ խախտել դատական նիստի կարգը ինչի համար նախազգուշացվել է, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ շատ անգամնե պատշաճ ծանուցված լինելով չի ներկայացել դատական նիստերի` Դատարանը գտնում է, որ Վաչական Կիրակոսյանի նկատմամբ նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող հանցագործության կատարման համար, պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից՝ պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության ներկայացուցիչ Մ.Պողոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել ` ամբաստանյալ Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանից հօգուտ տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության բռնագանձել ընդհանուր 7.994.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
(...)
Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության ներկայացուցիչ Մ.Պողոսյանի կողմից ընդդեմ ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանից հօգուտ տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության պետք է բռնագանձել 7.994.000 ԱՄՆ դոլար գումար` որպես ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի կողմից հանցագործությամբ տուժող «ՍԵՖԱ-ԼԵԴԸՐ» ՍՊ ընկերության անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում
(…)»:

Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝
1. Ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի ցուցմուքները,
2. Վկա Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղիի ցուցմունքը,
3. Վկա Էմիլ Սողոմոնյանի ցուցմունքը,
4. Վկա Լալա Սողոմոնյանի ցուցմունքը,
5. Վկա Գևորգ Ղազարյանի ցուցմունքը,
6. Վկա Նորայր Պողոսյանի ցուցմունքը,
7. Վկա Նորայր Հայրապետյանի ցուցմունքը,
8. Վկա Միքայել Բաբայանի ցուցմունքը,
9. Վկա Նաիրա Աբաջյանի ցուցմունքը,
10. Վկա Արտյուշա Գլիչյանի ցուցմունքը,
11. Վկա Արտակ Հարությունյանի ցուցմունքը,
12. Վկա Ավթանդիլ Հովակիմյանի ցուցմունքը,
13. Վկա Արփիկ Կարապետյանի ցուցմունքը,
14. Վկա Աղասի Ալեքսանյանի ցուցմունքը:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ըստ պաշտպան Ժորա Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի՝ Վաչական Կիրակոսյանը, «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրենի գործառույթների շրջանակներում ընկերության բանկային քարտի միջոցով կանխիկացնելով 24.000 ԱՍՆ դոլար գումարը, այն ուղղել է ընկերության քաղաքացիաիրավական, աշխատանքային և հարկային իրավահարաբերություններից ծագած պարտավորությունների մարմանը։
Ընդ որում՝ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը թիվ ԿԴ1/0002/11/16 գործով կայացրած 20.07.2016 թվականի որոշմամբ հաստատված է համարել, որ Վաչական Կիրակոսյանը՝ որպես ընկերության տնօրեն, ցանկացած ժամանակ հնարավորություն է ունեցել իր կողմից ներդրված գումարը հանելու ընկերության շրջանառությունից, որը և նա կատարել է ընկերության բանկային քարտի միջոցով։
Նման պայմաններում Վաչական Կիրակոսյանի կողմից ընկերության տնօրենի գործառույթների իրականացման շրջանակներում ընկերության բանկային քարտի վերաթողարկման դիմում ներկայացնելը, այդ քարտի օգտագործմանը գործարք կատարելը, գործարքի արդյունքում ստացված դրամական միջոցներով «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության պարտավորությանները կատարելը վկայում են «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության և Վաչական Կիրակոսյանի միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների քադաքացիաիրավական բնույթի մասին, և նշված իրավահարաբերությունները ենթակա են կարգավորման բացառապես քադաքացիադատավարական կարգով։
Սինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը ընդհանրապես չի գնահատել ապացույցները և խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի պահանջները, իր բնույթով քադաքացիական գործը քննել է քրեական դատավարության կարգով՝ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության ենթադրյալ գույքային շահերը դիտելով հանրային շահի տիրույթում և հանրային միջոցներ ծախսելով՝ իրականացրել է նշված մասնավոր շահերի քրեաիրավական պաշտպանություն, որի արդյունքում խաթարվել է քաղաքացիաիրավական ու քադաքացիադատավարական հարաբերությունների ներքին տրամաբանությունը՝ խախտելով նաև արդարադատության հիմնարար սկզբունքները։ Ընդ որում՝ Առաջին ատյան դատարանը «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության հարկային պարտավորությունների և պայմանագրային պարտավորությունների մի մասով՝ 1.750.000 ՀՀ դրամի չափով, բացառել է Վաչական Կիրակոսյանի արարքում յուրացման հանցակազմի առկայությունը՝ նվազեցնելով նշված գումարը, սակայն ընկերության մնացած պարտավորությունների կատարումը, առանց որևէ փաստական և իրավական հիմնավորման, որակել է յուրացում՝ հանգելով միանգամայն սխալ հետևության։
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՝
1) գործի նյութերում առկա են փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա հնարավոր ողջամիտ հետևություն անել այն մասին, որ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության և Վաչական Կիրակոսյանի միջև ծագած իրավահարաբերությունները կրել են քադաքացիաիրավական բնույթ։ Նշված եզրահանգման համար հիմք են հանդիսանում՝
ա) 08.01.2013 թվականի թիվ 001 և 04.03.2013 թվականի թիվ 002 «ԱԿՏ» վերտառությամբ փոխառության պայմանագրերը, որոնց համաձայն՝ Արփիկ Կարապետյանը «Սեֆա Լեդր» ՍՊ ընկերությանը տրամադրել, իսկ վերջինս ստացել է 8.800.000 ՀՀ դրամ փոխառություն՝ ընկերության բնականոն գործունեությունն ապահովելու համար։ Ընդ որում՝ փոխառության պայմանագրերը կնքվել են Ղասեմ Մեշքի Մյավադիի գիտությամբ և համաձանությամբ, ինչը հաստատվում է նշված պայմանագրերում վերջինիս ստորագրությամբ.
բ) Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության թիվ ԵՇԴ/1312/02/13 քաղաքացիական գործով կայացրած 31.05.2014 թվականի օրինական ուժի մեջ մտած վճիռը, որով բավարարվել է Վաչական Կիրակոսյանի և Արփիկ Կարապետյանի ընդդդեմ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության՝ չվճարված աշխատավարձի և հարկադիր պարապուրդի գումարի բռնագանձման պահանջի մասին, որի արդյունքում Վաչական Կիրակոսյանին ունեցած «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության պարտքը կազմում է 5.362.560 ՀՀ դրամ, որից 2.383.360 ՀՀ դրամ գումարն աշխատավարձի պարտքն է, իսկ 2.979.200 ՀՀ դրամը՝ հարկադիր պարապուրդի գումարը։ Նույն վճռի համաձայն՝ Արփենիկ Կարապետյանին ունեցած «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության պարտքը կազմում է 4.030.560 ՀՀ դրամ, որից 1.791.360 ՀՀ դրամը աշխատավարձի պարտքն է, իսկ 2.239.200 ՀՀ դրամը ՝ հարկադիր պարապուրդի դամարը։ Այսինքն՝ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության պարտքը Արփենիկ Կարապետյանի և Վաչական Կիրակոսյանի միայն աշխատավարձի մասով կազմում է 9.393.120 ՀՀ դրամ։ Նշված վճռի հիմքով տրվել են կատարողական թերթեր և հարուցվել է կատարողական վարույթ.
գ) «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության՝ 1.750.000 ՀՀ դրամի չափով հարկային և այլ պայմանագրային պարտավորություն ների առկայության մասին ապացույցները։
դ) ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի թիվ ԿԴ1/0002/11/16 գործով կայացրած 20.07.2016 թվականի որոշումը, որով հաստատված է համարվել, որ Վաչական Կիրակոսյանը՝ որպես ընկերության տնօրեն, ցանկացած ժամանակ հնարավորության է ունեցել իր կողմից ներդրված գումարը հանելու ընկերության շրջանառությունից, որը և նա կատարել է ընկերության ցանկային քարտի միջոցով։
Նշված փաստական տվյալները համադրելով Վաչական Կիրակոսյանի ցուցմունքներին՝ ակնհայտ է, որ Վաչական Կիրակոսյանը, «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրենի գործառույթների շրջանակներում ներկայացնելով ընկերության բանկային քարտի վերաթողարկման դիմում և այդ քարտի միջոցով կանխիկացնելով ընկերության հաշվեհամարին առկա 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, այն ուղղել է ընկերության քաղաքացիաիրավական, աշխատանքային և հարկային իրավահարաբերություններից ծագած պարտադրությունների մարմանը, ինչն ինքնին բացառում է յուրացման հանգամանքը։
Սինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանն ընդհանրապես չի գնահատել դատաքննության ժամանակ հետազոտված՝ նշված ապացույցները, ինչպես նաև «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության հաշվապահական հաշվառման փաստաթղթերը և դրանք չի համադրել Վաչական Կիրակոսյանի ու վերջինիս կնոջ ՝ գործով վկա Արփիկ Կարապետյանի ցուցմունքների հետ, որի արդյունքում վերջիններիս ցուցմունքները գնահատել է անարժանահավատ ՝ հանգելով Վաչական Կիրակոսյանի արարքում յուրացման հանցակազմի առկայության մասին սխալ հետևության։
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արժանահավատ գնահատված Ղասեմ Մեշքի Մյավադիի ցուցմունքը հակասում է վերը նշված՝ թիվ ԵՇԴ/1312/02/13 քաղաքացիական գործով կայացրած 31.05.2014 թվականի օրինական ուժի մեջ մտած վճռով և ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի թիվ ԿԴ1/0002/11/16 գործով կայացրած 20.07.2016 թվականի որոշմամբ հաստատված փաստական հանգամանքներին, 08.01.2013 թվականի թիվ 001 և 04.03.2013 թվականի թիվ 002 «ԱԿՏ» վերտառությամբ փոխառության պայմանագրերին, ինչպես նաև «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության հաշվապահական հաշվառման փաստաթղթերին։
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արժանահավատ գնահատված Գևորգ Ղազարյանի, Նորայր Հայրապետյանի, Միքայել Բաբայանի, Արտյուշա Գլիչյանի, Արտակ Հարությունյանի, Ավթանդիլ Հովակիմյանի, Աղասի Ալեքսանյանի ցուցմունքները տրվել են Ղասեմ Մեշքի Մյավադիի խոսքերից, նրանք ականատեսներ չեն, նրանց ցուցմունքները չեն համապատասխանում Ղասեմ Մեշքի Մյավադիի կողմից նշանակված հաշվապահի վարած հաշվապահական հաշվառման փաստաթղթերին, ինչպես նաև «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության և Վաչական Կիրակոսյանի միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների քաղաքացիաիրավական բնույթի մասին վկայող վերը նշված ապացույցներին։
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռի հիմքում դրված՝ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության աշխատակիցներ՝ գործով վկաներ Էմիլ Սողոմանյանի, Լալա Սոդոմոնյանի, Նորայր Պողոսյանի, Նաիրա Աբաջյանի ցուցմունքները վերաբերում են իրավաբանական անձի տնօրենի իրավասություններին բանկային գործարքներ կատարելիս, իրավաբանական անձի բանկային քարտի թողարկման և վերաթոդարկման գործընթացին և որևէ կերպ չեն հիմնավորում Վաչական Կիրակոսյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի հատկանիշների առկայությունը։
Նման պայմաններում հիմնավորված չէ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ Վաչական Կիրակոսյանի և Արփիկ Կարապետյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ են։
Վերը շարադրված ապացույցների բովանդակային վերլուծությանը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում սույն գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են՝ Վաչական Կիրակոսյանի առնչությունը դեպքին և նրա մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրան մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ։
Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2013 թվականի կատարված վերլուծությանը, ապա այդ վերլուծության լույսի ներքո Վաչական Կիրակոսյանի և Արփիկ Կարապետյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ գնահատելու վերաբերյալ պատճառաբանությունը նույնպես հիմնավոր չէ, քանի որ նշված փոխարժեքը դատաքննության ընթացքում չի հետազոտվել, և Առաջին ատյանի դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, դատավճռի հիմքում դրել է դատաքննության ժամանակ չհետազոտված ապացույց։
Ավելին՝ Առաջին ատյանի դատարանն ընդհանրապես չի ստուգել և որևէ գնահատական չի տվել Վաչական Կիրակոսյանի անմեղության մասին հայտարարության մեջ նշված փաստական տվյալներին այն մասին, որ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերը հաստատում են, որ ԻԻՀ քաղաքացի ազգությամբ ադրբեջանցի Դասեմ Մեջքի Մյավադին ընկերության ֆինանսատնտեսական գործունեության հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Նա միայն բանկային քարտի միջոցով օգտվել է պատրաստի արդյունքից և բանկից կանխիկացնելով ընկերության սեփականությունը հանդիսացող շուրջ 380,0 հազ. ԱՄՆ դոլար՝ գրպանել է այն, որևէ գումար չի տրամադրել կաշվի, դրա վերամշակման նյութերի ձեռբերման, հումքի վերջնամշակման, հարկային, մաքսային, փոխառության, աշխատավարձի վճարման և այլ պարտավորությունների կատարման համար։ Բացի դրանից, նշված անձը, առանց ընկերության գիտության, գաղտնի կերպով ընկերության սեփականությունը հանդիսացող 24 տոննա պատրաստի արտադրանքը իր որդու կողմից հիմնադրամ «Վիժըն Լեդըր» ՍՊ ընկերության միջոցով իրացրել է՝ գրպանելով ստացված գումարը՝ առանց հաշվապահական հաշվառման փաստաթղթավորման։ Նշված փաստաթղթերը հաստատում են, որ Վաչական Կիրակոսյանն է որպես տնօրեն՝ անձամբ, իր ընտանիքի միջոցներով կազմակերպել և իրականացրել հումք ձեռք բերելը, այն աշխատողների միջոցով վերամշակել, արտահանել, կատարել է հարկային և մաքսային պարտավորությունները, ինչը հաստատվում է նաև դատաքննության ժամանակ հրապարակված և հետազոտված Վաչական Կիրակոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 205-րդ հոդվածով հարուցված «Քրեական հետապնդում չիրականացնելա մասին» 13.01.2018 թվականի որոշմամբ։
Նման Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նաև վերը նշված դատավարական իրավունքի նորմերի խախտում, քանի որ գործում առկա յուրաքանչյուր ապացույց չի գնահատել վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ հանգելով Վաչական Կիրակոսյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի հատկանիշների առկայության մասին միանգամայն սխալ հետևության։
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և այն փոփոխել, Վաչական Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել, նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով և քրեական գործի վարույթը կարճել, իսկ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության։

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է`
Հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյոք ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու և դատապարտելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները:
Մինչ քննարկվող հարցին անդրադառնալը Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում յուրացնելու կամ վատնելու եղանակներով կատարվող հափշտակության համար, որը բնորոշվում է որպես հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով:
Փաստորեն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված է հափշտակության երկու ինքնուրույն տեսակ` 1) յուրացում, 2) վատնում, որոնք իրարից տարբերվում են օբյեկտիվ կողմի դրսևորմամբ, ուրիշի գույքը հափշտակելու եղանակով:
Յուրացումը և վատնումը բնութագրվում են նրանով, որ հանցավորը հափշտակում է իրեն վստահված գույքը, այսինքն` այն գույքը, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի:
Հանցավորը գույքը վերցնում կամ գույքին տիրանում է` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ:
Օգտվելով դրանից` յուրացողը կամ վատնողը իրեն վստահված ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում այլ անձի: Հանցավորը իր գույքի նկատմամբ կարող է օժտված լինել տարբեր լիազորություններով` տնօրինման, առաքման, կառավարման, պահպանման (պահեստապետ, մատակարար, վաճառող, գանձապահ և այլն): Անձի մոտ գույքի նկատմամբ լիազորություններ կարող են առաջանալ պաշտոնեական պարտականությունների, պայմանագրային հարաբերությունների, հատուկ հանձնարարության ուժով:
Յուրացումը օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է նրանով, որ հանցավորը, օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները, այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս: Փաստորեն, հանցավորը նախապես այդ գույքը առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ: Գույքը պարզապես չվերադարձնելը կամ վերադարձնելուց հրաժարվելը անգործության դրսևորման ձևեր են, մինչդեռ անգործության հափշտակություն կատարել հնարավոր չէ: Ուստի յուրացման դեպքում հանցավորը նախապես գույքը առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր գույքային ֆոնդին: Փաստորեն գույքը օգտագործելու, տիրապետելու և տնօրինելու` սեփականատիրոջ լիազորություններից փաստացի օգտվելու հնարավորություն է ստանում հանցավորը, իսկ սեփականատերը զրկվում է այդ լիազորություններն իրականացնելու հնարավորությունից:
Առանձնակի կարևորություն ունի քննարկվող հանցագործության սուբյեկտի հարցը: Որպես այդպիսին կարող է հանդիսանալ ոչ միայն համապատասխան կազմակերպությունների հաստիքային կամ ոչ հաստիքային աշխատակիցը, այլև առանձին քաղաքացին, ում սեփականատերը կարող է տալ իր գույքի նկատմամբ որոշակի լիազորություններ: Գույքի նկատմամբ լիազորությունների այդպիսի փոխանցումը կարող է կատարվել քաղաքացիաիրավական տարբեր պայմանագրերով: Եթե սեփականատիրոջից այդպիսի լիազորություններ ստացած քաղաքացին չարաշահում է դրանք և յուրացնում գույքը, այն իրենը դարձնում, ապա առկա է հափշտակությունը` յուրացման եղանակով:
Վատնումը դրսևորվում է նրանում, որ հանցավորը, գույքի նկատմամբ իր լիազորություններն օգտագործելով, իրեն վերապահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով օտարում է (ծախսում, վաճառում, այլ անձանց հանձնում, սպառում և այլն):
Վատնումը հափշտակության ինքնուրույն եղանակ է և երբեք չի կարող համարվել յուրացման շարունակություն: Միևնույն գույքը երբեք չի կարող և' յուրացվել, և' վատնվել: Բանն այն է, որ վատնելու դեպքում, ի տարբերություն յուրացման, հանցավորի կողմից գույքի օրինական տիրապետման և հափշտակության միջև ժամանակահատված չի անցնում. այն պահից, երբ գույքը օտարվում կամ սպառվում է, օրինական տիրապետումը դադարում է, և սկսվում է հափշտակությունը:
Ի տարբերություն յուրացման, որն ավարտվում է, երբ հանցավորն ուրիշի գույքը դարձնում է իրենը, մտցնում է իր սեփականության ֆոնդի մեջ, վատնումը ավարտվում է ուրիշի գույքը օտարելու, սպառելու պահից, երբ այն հանձնվում է այլ անձի` անկախ նրանից` գույքի դիմաց վճարում կատարվե՞լ է, թե՞ ոչ, կամ, երբ հանցավորը անձամբ սպառում է այն (օրինակ` օգտագործում է սննդամթերքը):
Վատնումը ավարտվում է այն պահից, երբ ավարտվում է երրորդ անձանց գույքը հանձնելու կամ այն սպառելու գործընթացը:
Վատնումը կարող է դրսևորվել ոչ միայն միանվագ ակտով, այլև ժամանակի ընթացքում գույքը մաս-մաս օտարելու առանձին դրվագներով: Վատումը, որը բաղկացած է միասնական դիտավորությամբ ընդգրկված մի քանի ակտերից, ավարտված է համարվում միասնական դիտավորությամբ ընդգրկված վատնման առանձին ակտերից վերջինը կատարելու պահին:
Յու¬րաց¬ման և վատն¬ման սուբ¬յեկտ¬նե¬րը հա¬տուկ են. դրանք այն¬պի¬սի ան¬ձինք են, ո¬րոնց ո¬րո-շա¬կի լիա¬զո¬րութ¬յամբ վստահ¬ված է ու¬րի¬շի գույ¬քը: Գույ¬քի հանձ¬նու¬մը (վստա¬հե¬լը) պետք է կա-տար¬վի գրա¬վոր ձ¬ևա¬կերպ¬մամբ (հրա¬ման, պայ¬մա¬նա¬գիր, կար¬գադ¬րութ¬յուն և այլն), ո¬րով գույ¬քը հանձն¬վում է կոնկ¬րետ ան¬ձի ո¬րո¬շա¬կի լիա¬զո¬րութ¬յամբ (վա¬ճառք, տե¬ղա¬փո¬խում և այլն):
Վերլուծության և գնահատության ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալի ցուցմունքները դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի կատարման մեջ ապացուցված է, իսկ նրա պատճառաբանությունները, որոնք նպատակ են հետապնդում անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելու քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող պատժից խուսափելու համար, հերքվում են ներքոնշյալ ապացույցներով:
Այսպես`
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանը որպես վկա և մեղադրյալ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ կնոջ՝ Արփիկ Կարապետյանի միջոցով 2005 թվականին ծանոթացել է Ղասեմ Մյավաղիի հետ։ 2012 թվականի սեպտեմբերին Ղասեմը եկել է իրենց տուն և ասել, որ հիմնել է «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությունը, սակայն չունի գումար գործունեութուն ծավալելու համար և առաջարկել է իրեն ու կնոջը գումարներ ներդնել։ Ներքին կարգով պայմանավորվել են, որ ինքը պետք Է դառնա ընկերության փայատեր՝ «թաց» կաշվի արտահանումից ստացված եկամուտի 10 տոկոսի չափով և կիսաֆաբրիկատ կաշվի արտահանումից ստացված եկամուտի 50 տոկոսի չափով։ Իրենք համաձայնության են եկել այդ պայմաններով։ Ընկերության տնօրեն պետք է հանդիսանար Նորայր Հայրապետյանը, սակայն իր համար անհայտ պատճառներով վերջինը հրաժարվել է ստանձնել այդ պաշտոնը, և ինքը ստիպված դարձել է ընկերության տնօրեն՝ համապատասխան կարգով գրանցվելով պետական ռեգիստրում, բացի այդ աշխատանքային պայմանագիր է կնքել Ղասեմի հետ, որի համաձայն իրեն որպես ընկերության տնօրեն պետք է վճարվեր ամսեկան 400.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ՝ հարկերը հանած՝ մոտավորապես 270.000 ՀՀ դրամ։ Նշված աշխատավարձը, սակայն, Ղասեմն իրեն երբևէ չի վճարել՝ պատճառաբանելով, որ գումար չունի։ Ինքը որպես տնօրնն ընկերության անունից պայմանագիր է կնքել «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության հետ՝ «Մաստեր քարտ» պլաստիկ քարտի տրամադրման և քարտային հաշվի սպասարկման վերաբերյալ։ Այնուհետև ընկերության գործունեության համար իր անվամբ վարձակալել են տարածք Երևան քաղաքի Էրեբունի թաղամասում, իսկ կարճ ժամանակ անց տարածք ևս վարձակալել Երևան քաղաքի Շիրակի 94 հասցնում, որտեղ էլ գործունեություն է իրականացրել «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությունը։ Այդ տարածքի վարձակալման համար իր միջոցներից 3.000 ԱՄՆ դոլար անձամբ վճարել է տարածքի սեփականատեր Արտյուշին։ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունից պլաստիկ քարտ ստանալուց հետո, ըստ պայմանավորվածության այն հանձնել է Ղասեմին, և այդ քարտը մշտապես գտնվել է վերջինիս մոտ։ Ամեն անգամ գումարներ ստանալիս ինքն ու Ղասեմը գնացել են բանկ, ինքը քարտի միջոցով ստացել է անհրաժեշտ գումարը և այն քարտի հետ տվել է Ղասեմին։ Ինքը և Ղասեմը չեն տիրապետել արտահանման գործընթացին և այդ պատճառով իր կինը՝ Արփիկը համապատասխան աշխատանքային պայմանագրի հիման վրա դարձել է ընկերության խորհրդատուն և գբաղվել է արտահանման գործընթացով, բացի այդ, քանի որ ընկերությունը հաշվապահ չի ունեցել, Արփիկը հնարավորության սահմաններում վարել է նաև ընկերության հաշվապահությունը։ Ինքն ու կինն իրենց անձնական միջոցներից ընկերության գործունեության համար գումարներ են ներդրել։ Ընդհանուր առմամբ ներդրել են 19.000 ԱՄՆ դոլար, որի հիմնական մասը ծախսվել է ընկերության գործունեության ընթացքում առաջացած հարկերի և տուրքերի վճարման, ինչպես նաև բեռնափոխադրման վճարների և բանվորների աշխատավարձի վճարման համար։ Ինքն այդ գումարները ստիպված է վճարել իր անձնական միջոցներից, քանի որ Ղասեմն ամեն անգամ պատճառաբանել է, որ գումար չունի։ Ղասեմն ընկերության գործունեության համար որևէ գումար չի ներդրել և իրեն առհասարակ գումար չի տվել։ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությունում իրենց ներդրած գումարների վերաբերյալ որպես ընկերության տնօրեն 2013թ-ի հունվար և մարտ ամիսներին թվով 2 փոխառության պայմանագրեր է կնքել կնոջ հետ համապատասխանաբար 4.800.000 դրամի և 4.000.000 դրամի չափով, սակայն այդ պայմանագրերի օրինակները չի կարողացել գտնել և ենթադրում է, որ դրանք հափշտակվել են 2013 թվականի օգոստոսին իրենց տանից տեղի ունեցած գողության ընթացքում։ 2013 թվականի օգոստոսի վերջերին, ունենալով մտավախություն, որ չի կարողանալու Ղասեմից ստանալ իր ներդրած գումարները, ինքը ստիպված դիմել է «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերություն՝ հայտնելով իրեն տրամադրված պլաստիկ քարտի կորստյան մասին, որոշ ժամանակ անց բանկից ստացել է նոր պլաստիկ քարտ և տեղեկանալով, որ դրա վրա գումար է նստել 2013 թվականի սեպտեմբերի 02-ին բանկում կանխիկացրել է 13.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ սեպտեմբերի 03-ին՝ 11.000 ԱՄՆ դոլար։ Այդ գումարներով ինքը կատարել է ընկերության պարտավորությունները վերադարձրել է կնոջ կողմից փոխառությամբ տրված 19.000 ԱՄՆ դոլարը, 500.000 դրամ վճարել է «Լուար Տրանս» ՍՊ ընկերությանը՝ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության համար ստացված բեռնափոխադրումների համար, իսկ 1.250.000 ՀՀ դրամ վճարել է ընկերության հարկային պարտավորությունների համար։ Արդեն 2013 թվականի սեպտեմբերի 06-ին տեղեկացել է, որ Ղասեմը դեռևս օգոստոսի 25-ին որպես «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության հիմնադիր որոշում է կայացրել իրեն Աշխատանքից ազատելու վերաբերյալ։
Մեղադրյալ Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանը վկա Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղիի հետ տեղի ունեցած առերեսման ընթացքում, պնդել է իր որպես վկա տված ցուցմունքները՝ ավելացնելով նաև, որ 2012 թվականի հոկտեմբերին կամ նոյեմբերին «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության գործունեությունը սկսելու նպատակով վերջինիս առձեռն իրենց տանը տվել է նաև 30.000 ԱՄՆ դոլար կնոջ Արփիկ Կարապետյանի ներկայությամբ, հիշատակված գումարի վերաբերյալ, սակայն, որևէ փաստաթուղթ չի կազմվել։
Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանն որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 24.000 ԱՄՆ դոլարը վերցրել է հարկային պարտավորությունները կատարելու համար։ Կանխիկացնելով այդ գումարը՝ դրանից կատարել է 1.250.000 ՀՀ դրամի վճարում հարկայինում, իսկ 500.000 ՀՀ դրամ վճարել է բեռնափոխադրող ընկերությանը։ Մնացած գումարը վերցրել է որպես պարտքի մարում, քանի որ նախկինում իր անձնական միջոցներից վճարումներ է կատարել, և պահանջել է այդ գումարները Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղիից, որը սակայն դրանք չի տվել։ Տեղեկանալով, որ հաշվի վրա գումար է նստել՝ կանխիկացրել է նշված 24.000 ԱՄՆ դոլարը, քանի որ համոգված է եղել, որ Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղին իր գումարները չի վերադարձնելու։ Բանկից նոր պլաստիկ քարտ վերցնելու մասին ինքը Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղին չի տեղեկացրել։
Վկա Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այս խնդիրների պատճառով ներկա պահին չի աշխատում: «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությունը պատկանում է իրեն և ներկա պահին ինքը հանդիսանում է նշված ընկերության տնօրենը: Ինքը ամբաստանյալի հետ ծանոթացել է նրա կնոջ միջոցով, ում հետ մեկ կազմակերպությունում 15 տարի առաջ համատեղ աշխատել են: Նրա կինը այդ ընկերությունոմ աշխատել է և նա որոշ ապրանքներ ձեռք բերել, այդպես ծանոթացել է նրա հետ: Չորս տարի առաջ, երբ վերադարձել է Երևան, հիմնել է «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությունը և ասել է, որ իրեն անհաժեշտ է հաշվապահ և քանի որ մինչ այդ իր կնոջը արդեն ճանաչել է նրան հարցրել է կարող է արդյոք լինել իր կազմակերպության հաշվապահը ու նա համաձայնվել է: Նրա հետ պայմանավորվել է ամսեկան աշխատավարձի հետ կապված և նա իրեն ասել է, որ ինքը չի կարող կազմակերպության տնօրեն հանդիսանալ, բացի այդ իրեն ասել է, որ ընկերության համար պետք է հաշվեհամար բանկում բացվի: Ինքը անձամբ է ցանկացել տնօրեն լինել: Նա այդ ժամանակ եղել է տաքսու վարորդ և Արփիկը իրեն մի քանի բանկ է ցույց տվել և կրկին ասել է, որ ինքը չի կարող տնօրեն լինել, քանի որ Նորիկ Հայրապետյանը եղել է իր վստահված անձը ցանկացել է Նորիկին տնօրեն դարձնել և Նորիկը նրան պատասխանել է, որ իր կինը հիվանդ է և չի ցանկանում, որ նա տնօրեն լինի: Արփիկը ասել է Վաչականին ժամանակավոր դարձնել տնօրեն, քանի որ շատ արագ պետք է եղել հաշիվ բացել, քանի որ հնդկաստանի հետ պայմանագիր է ունեցել: Իրենք բացել են հաշիվը և ինքը բանկի կառավարչի դստերը ասել է, քանի որ կազմակերպության գումարները արտասահմանից են գալիս, քանի որ նրան դարձրել են տնօրեն նա կարող է գնալ և այդ գումարները վերցնի և բանկի կառավարչի աղջիկը իրեն ասել է, որ արի մի քարտ տանք և քարտը լինի իր մոտ և երբ գումարները կլինի նրանց կզանգեք և նրանք կգան ուղղակի կստորագրեն: Ունեցել է պահեստ և 12 բեռնատար ավտո ինքը ուղարկել է: Ինքը միշտ նրան ասել է բոլոր ծախսերը հանի, քանի որ չի ուզել պարտք մնալ պետությանը: Արտադրական եղանակների հետ կապված որպեսզի ապրանքը չփչանա իրեն ասել են, որպեսզի գործարան վերցնի: Պահեստում երկու-երեք աշխատող են ունեցել, սակայն գրանցվել է մեկ հոգի: Գործարանում եղել են 12-13 հոգի աշխատող և ասել է բոլորին գրանցի և մի օր տեսել է, որ մի 15 հոգի եկել են գործարան և ինքը ասել է որ միշտ պետության նկատմամբ որևէ պարտք չունի և Շենգավիթի բաժնի տեղակալը իրեն ասել է, որ որևէ աշխատողի չի գրանցել ինքը և կատարել է խախտում դրանով և պետական բյուջե որևէ գումար մուտք չի կատարել: Նա ոչ մի աշխատողի գրանցած չի եղել, միայն մեկի, այն էլ այն աշխատողի, ով եղել է պահեստում գրանցված, սակայն այդ ժամանակ իրենց մոտ էլ չի աշխատել: Նա իրեն ասել է, որ նրանք անիմաստ բաներ են ասում: Ինքը այդ պահից սկսած նրան չի վստահել և որոշել է մաքրել գրասենյակը: Երբ այս խնդիրները սկսվել են ամբաստանյալի կինը մեկնել է երկրից: Ինքը այլևս նրանց չի վստահել, նա իրեն ասել է, որ 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կլուծի այս հարցերը և ինքը չի համաձայնվել, քանի որ բոլոր գումարները ինքը տված է եղել: Ինքը դրսից սպասելիս է եղել գումարի և ինքը զանգահարել է բանկ և բանկից իրեն պատասխանել են, որ սրանք եկել են և բանկից վերցրել է 11.000 ԱՄՆ դոլար գումար և 13.000 ԱՄՆ դոլար գումար և ինքը տիկին Լալային ասել է, որ դուք քարտը տվել եք, որպեսզի գիշերները հանգիստ քնի, բայց ինչպես է պատահել, որ նրանք կարողացել են գնալ և վերցնել գումարները, ինքը ասել է Նորիկին, որ զանգահարի և հարցնի, թե ինչու են վերցրել այդ գումարները, քանի որ ինքը այդ գումարով պետք է ընկերության հոսանք մուծեր, գործակալության վարձակալության գումարը: Նրան Նորիկին ասել են վաղը կբերեն այդ գումարները և ինքը հանգիստ նստել սպասել է: Հաջորդ օրը իրեն զանգել և բանկից ասել են, որ նա եկել է նորից 16.000 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզում վերցնի և ինքը ասել է չտան մինչև գա: Ինքը գնացել է կառավարիչի մոտ և կառավարիչը ասել է, որ նրանք եկել նոր քարտ են հանել և այդպես հանել են գումարները, ապա Սողոմոնյանը զանգահարել է նրա կնոջը և ասել է, որ գողություն և խարդախություն են արել: Բանկը նրանց ասել է, որ քարտը իրենք տվել են Ղասեմին ինչու եք նորից քարտ վերցրել: Մնացած 16.000 ԱՄՆ դոլարին ինքը 1000 ԱՄՆ դոլար գումար է ավելացրել և մուծել է հարկայինի գումարը: Ինքը չի ցանկանում ասել, թե իչքան է օգնել նրանց 5000 ԱՄՆ դոլար, 1000 ԱՄՆ դոլարով, ինքը նրա կնոջը որպես քույր է ընդունել: Ինքը 5000 ԱՄՆ դոլար գումար տվել է, որպեսզի տանի և տրանսպորտի գումար տանի սակայն նա չի մուծել: Այս գողացված գումարներից նա տարել և վճարել է տրանսպորտի գումարը: Ինքը նրան տված գումարների վերաբերյալ ինքը որևէ ստացական չի վերցրել: Ինքը տարբեր երկրներում է աշխատել և որևէ տեղ խնդիր չի ունեցել: Ինքը 300 ԱՄՆ դոլար գումար տվել է Վաչականին և 300 ԱՄՆ դոլար գումար տվել է նրա կնոջը: Ինքը կազմակերպության տնօրեն է եղել, բայց փաստացի եղել է վարորդ: Հարկայինն է եկել, որ ինքը հասկացել է, թե նրանք ինչ են արել: Նրա կինը իրեն ասել է, որ նրա եղբայրը ոստիկանապետ է և որ ինքը կորի գնա: Նրանք չեն իմացել, թե բանվորները որքան են աշխատավարձ ստացել կամ մորթու գինը որքան է եղել: Նրանք բանկում հայտնել են, որ իրենց քարտը կորցրել են և այդ նպատակով նոր քարտ են վերցրել:
Վկա Էմիլ Սողոմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանին, նրան տեսել է մեկ անգամ: Հայտնեց, որ աշխատում է «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում որպես վարչության նախագահ: Ամբաստանյալը ինչ-որ աղջկա հետ, ով ներկայացել է որպես հաշվապահ, եկել են հաշիվ բացելու: Նախ սկզբում նա ցանկացել է իր անունից բացել կազմակերպությունը, սակայն իրենք ասել են, որ հնարավոր չէ և ինքը բերել է հաշվապահ և տնօրեն ու եկել բացել են հաշիվ: Դրանից հետո ինքը առնչություն չի ունեցել նրա հետ: Նրա հետ շփվել է հայերեն լեզվով և նա խոսել է հայերեն: Իր հաշիվը եղել է իրենց մոտ: Նա եղել է, որպես կազմակերպության փայատեր և ունեցել է գործադիր մարմին՝ տնօրեն և գլխավոր հաշվապահ: Եթե հաշիվ է բացվել նշանակում է կատարվել է գործարք: Քարտը եղել է կազմակերպությանը, տրամադրվել և եղել է տնօրինության տրամադրության տակ և դա ազատ տնօրինում է: Երբ նա ասել է, որ իր քարտից գումար են հանել, ինքը պատասխանել է, որ այդ հաշիվը եղել է տնօրենի տրամադրության տակ: Ներկա պահին կոնկրետ գումարի չափը չի կարող հիշել, քանի որ անցել է երկար ժամանակ, հնարավոր է եղած լինի քսան միլիոն դրամ: Քարտը տրվել է կազմակերպությանը և սեփականատերը իրավունք չի ունեցել գործարք կատարելու, իսկ տնօրենը ունեցել է իրավունք օգտագործելու: Ինքը հաշիվը տնօրինելու իրավունք չի ունեցել: Ինքը որպես սեփականատեր տնօրենի և հաշվապահի հետ կարող էր գնալ բանկ և կանխիկացներ գումար: Տնօրենը ունեցել է իրավունք հայտնելու, որ քարտը կորել է և իրենք պարտավոր են հին քարտը բլոկավորելու և նորը տրամադրելու: Կանոնադրությամբ տնօրենը լիազորված է ամեն գործողությամբ: Եթե սեփականատերը լինում է միանձնյա, ապա որոշումը կարող է կարգադրության ձևով լինել, իսկ եթե մի քանի հոգին են լինում՝ որոշում: Սեփականատերը կարող է բոլոր ինֆորմացիաները ստանալ: Հայտնեց, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքը:
Վկա Լալա Սողոմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում որպես կորպորատիվ հաճախորդների սպասարկման բաժնի պետ: Հայտնեց, որ ճանաչում է տուժողին և ամբաստանյալին: Իրենք կատարել են գործարքները, որոնք սահմանվում են օրենքով: Տնօրենը ունի իրավունք ցանկացած գործողություն կատարելու առանց սեփականատիրոջ: Օրենքով քարտը տրամադրվել է կազմակերպությանը և տնօրինվել է տնօրենի կողմից: Քարտը տրամադրվում է բանկի կողմից: Քարտը իրենք տալիս են տնօրենին և եթե քարտը կորցնեն իրենք պարտավոր են նոր քարտ տրամադրել կամ կասեցնել քարտի գործունեությունը, իսկ մնացած հարցը, թե ով իր մոտ կպահի քարտը իրենց պարտականությունների մեջ չի մտնում. դա նրանց ներքին խոհանոցն է: Նա եկել և բողոքել է, թե ինչու է առանց իր թույլտվության գումար հանվել և ինքն էլ պարզաբանել է, որ նման կարգ չկա և այդ գումարը տնօրինում է տնօրենը: Հիմնադիրը իրավունք չունի արգելելու կամ չարգելելու: Ինքը աշխատում է բանկի օրենսդրության համաձայն: Հայտնեց, որ անցել է երկար ժամանակ և շատ մանրամասներ չի հիշում իր ցուցմունքի:
Վկա Գևորգ Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը ամբաստանյալի մոտ աշխատել է, որպես բանվոր: Նրա մոտ աշխատել է մի երեք տարի: Ինքը կատարել է կաշվի մշակում: Իրեն աշխատանքի ընդունել է Ղասեմը և նա է տվել աշխատավարձը: Եղել է որ աշխատել են մեկ ամիս կամ մի 20 օր: Ինքը իմացել է, որ Վաչականը տնօրենն է իսկ նրա կինը Արփիկը ընկերության հաշվապահը, սակայն ինքը նրանց հետ չի շփվել: Ինքը հետագայում բանվորներից տեղեկացել է, որ հաշվապահը խաբել է Ղասեմին: Իրենց աշխատանքով զբաղվել է միայն Ղասիմը և նա է եկել ստուգել աշխատավարձը: Եղել են դեպքեր, որ ինքը աշխատանքի չի գնացել և թույլտվություն հարցրել է Ղասեմից:
Վկա Նորայր Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում: Աշխատանքի ընթացքում իրականացրել է տարբեր գործառույթներ, որոնց հիմնական մասը վերաբերվել է իրենց բանկում քարտային հաշիվ ունեցող ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց սպասարկմանը: «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն Վաչական Կիրակոսյանը բանավոր դիմում է ներկայացրել առ այն, որ ընկերության քարտը կորել է, ինչի հիման վրա էլ ինքը համապատասխան կարգով քարտի վերաթողարկման հանձնարարական է ուղարկել քարտ արտադրող ընկերությանը, որտեղից ստացվել է վերաթողարկված քարտ, որն էլ իր գործընկերուհու՝ Նաիրա Աբաջյանի կողմից հանձնվել է ընկերության տնօրեն Վաչական Կիրակոսյանին: Ինքը չի հիշում Վաչականը իրեն անձամբ է մոտեցել, թե հեռախոսազանգով է հայտնել քարտի համար:
Վկա Նորայր Հայրապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին: Հայտնեց, որ ճանաչում է Ղասեմին, ինքը նրա մոտ աշխատել է, որպես բանվոր: Վաչականը նույնպես աշխատել է այդ հիմնարկում, որպես տնօրեն: Դա եղել է կաշվի արտադրամաս: Ինքը աշխատավարձ ստացել է 60.000 հազար ՀՀ դրամ և այդ գումարը: Հաշվապահը եղել է Վաչականի կինը Արփիկը: Ինքը որևէ գործ չի ունեցել Արփիկի հետ: Ինքը տեսել է, որ Ղասեմը իրեն վատ է զգում և հարցրել է պատճառը նա էլ ասել է, որ Արփիկենք գումարը ստացել են և չեն տալիս: Ինքը զանգահարել է Արփիկին և հարցրել է, թե ինչու գումարը չեն տալիս նա էլ պատասխանել է, որ մուծումներ կան անելու կանենք հետո կբերեն կտան գումարը: Գումարը եղել է 24.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը իմացել է, որ այդ գումարը չեն տվել Ղասեմին: Իրեն գործի ընդունել է Ղասեմը:
Վկա Միքայել Բաբայանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Ղասեմին, նրան երկար ժամանակ տվել է տավարի կաշի և նա գնել ու մշակել է այն: Ինքը ամբաստանյալին տեսել է հիմնարկում և Ղասեմին հարցրել է, թե ով է նա, նա էլ պատասխանել է, որ տնօրենն է: Կաշվի գումար իրեն տվել է Ղասեմը: Բոլոր գործարքները կատարել է Ղասեմի հետ: Իրեն Ղասեմը զանգել և ասել է, որ շուտ գնա նրա մոտ, ինքը ասել է, թե ինչ է պատահել նա էլ ասել է, որ հաշվապահը 24.000 ԱՄՆ դոլար գումարը բանկից ստացել և տարել է: Քանի որ ինքը ունեցել է ավտոմեքենա շատ հաճախ նրան տարել է ինչ-որ տեղ: Ասել է, որ մնացել է 16.000 ԱՄՆ դոլար գումար և ինքը եղել է տնօրեն և այդ գումարը փոխանցել են հարկային պարտքերից պրծնելու համար: Ինքը տնօրեն եղել է 20 օրով: Ընկերությունը որոշ ժամանակ չի աշխատել և իրենից կաշի չի վերցրել:
Վկա Նաիրա Աբաջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Հայբիզնես Բանկ»-ում, իսկ նախկինում աշխատել է «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում՝ քարտային բաժնում: Իր գործունեության ընթացքում իրականացրել է տարբեր գործառույթներ, որոնց հիմնական մասը վերաբերվում է բանկում քարտային հաշիվ ունեցող ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց սպասարկմանը: Քարտը ում անունով, որ թողարկվում է իրենք տվյալ անձին են տալիս քարտը, ստուգելով նրա անձնագիրը, իսկ ՍՊԸ-ի քարտը տրամադրվում է տվյալ ՍՊԸ-ի տնօրենին: Ինքը սպասակել է բազմաթիվ հաճախորդների և անցել է երկար ժամանակ չի հիշում ամբաստանյալին: Լինում են դեպքեր, երբ հաճախորդը մոռանում է քարտի փին կոդը այդ ժամանակ քարտի համարը մնում է նույնը փոխվում է միայն փին կոդը:
Վկա Արտյուշա Գլիչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Շիրակի 94 հասցեում գործող արտադրամասը պատկանում է իրեն, բայց այն հաշվառված է որդու՝ Հրանտ Գլիչյանի անունով: Նշված արտադրամասը երկար տարիներ զբաղվել Է կաշվի մշակմամբ, սակայն 2012 թվականի վերջերից ինքը դադարեցրել է արտադրամասի գործունեությունը և սկսել է փնտրել անձանց, ովքեր կարող էին նշված տարածքը վերցնել վարձակալությամբ: Դեռևս 2012 թվականին ծանոթացել է Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Ղասեմի հետ, որը եղել է կաշվի մասնագետ: 2013 թվականի սկզբներին նա իր հետ զրույց է ունեցել վերը նշված արտադրամասի վարձակալության վերաբերյալ: Ղասեմը իրեն ծանոթացրել է Արփիկի հետ, հայտնել է, որ նա իր հաշվապահն է, սակայն ինքը որևէ գործ չի ունեցել Արփիկի հետ և ամեն ինչ կատարել է Ղասեմի հետ: Գումարի համար պայմանավորվել է Ղասեմի հետ և պայմանավորվել են նոտար գնալու համար, սակայն նա նոտար չի եկել, քանի որ գնացել է օդանավակայան կնոջը դիմավորելու և ինքը նեղվել է, որ նա չի եկել: Նա հեռախոսով խոսել է Ղասեմի հետ և նա ասել է, որ Արփիկը իր հաշվապահն է, իսկ ամուսինը՝ տնօրենը և պետք է նրանց հետ պայմանագիրը կնքի: Վարձակալության պայմանագիրը կնքել է նրանց հետ, որպես տնօրեն ու հաշվապահ, սակայն բոլոր հարցերով ու վարձակալության հետ կապված հարցերով գործ է ունեցել միայն Ղասեմի հետ: Ինքը վարձով տվել է Ղասեմին: Մինչև վարձով տալը Ղասեմը իր մոտ եկել է մի քանի ամիս արտադրամաս: Ինքը իմացել է, որ Ղասեմի անունով փոխանցում է եղել և նրա անունից Արփիկը և նրա ամուսինն են ստացել այդ գումարը: 4000.000 հազար ՀՀ դրամ գումար մի քանի ամսվա պարտք իրեն քաղաքում տվել է Վաչականը՝ նրա հետ է եղել նաև նրա աղջիկը և ինքը ստացական է գրել, որ մի քանի ամսվա գումար է ստացել: Ինքը պատահական եղել է արտադրամասում, երբ հարկայինը եկել և բռնել է նրանց: Ինքը իմացել է, որ նրա հաշվից 24.000 ԱՄՆ դոլար գումար են քաշել: Ինքը նրանցից իր արտադրամասը վերցրել է լրիվ մաքուր վիճակով առանց որևէ պարտքի՝ կոմունալ և հարկային:
Վկա Արտակ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հայրենիքի կաշվեգործարանում: Հայտնեց, որ ճանաչում է տուժողի ներկայացուցչին և ամբաստանյալին: Մոտ 5-ից 6 տարի ճանաչում է Ղասեմին: Ղասեմը վարձակալությամբ վերցրել է կաշվի մշակման գործարան և միասին աշխատել են: Ամբաստանյալին ճանաչում է որպես այդ ընկերության տնօրեն, իսկ նրա կինը եղել է հաշվապահ: Իրեն աշխատավարձ տվել է միայն Ղասեմը և բոլոր հարցերը լուծել է նրա հետ: Ինքը հետագայում իմացել է, որ բանկի գումար տնօրենը բանկից վերցրել և այդ գումարը եղել է Ղասեմի գումարը: Ինքը չգիտի, թե ինչու հաշվապահը չի տվել գումարը և տվել է Ղասեմը: Ինքը միայն հաշվապահի հետ թուղթ է ստորագրել հարկայինի համար: Ինքը եղել է գրանցված աշխատող: Ինքը տեղյակ չէ, թե իր աշխատելու հարկային վճարումները կատարվել է, թե ոչ:
Վկա Ավթանդիլ Հովակիմյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երկու անգամ է տեսել ամբաստանյալին: Հայտնեց, որ ճանաչում է Ղասեմին և նրա մոտ աշխատել է բանվոր ու իրան գումար տվել է նա: Իրեն գումար տվել է ամեն շաբաթ ինքը երբեք ուրիշ անձանցից գումար չի ստացել: Ինքը մեկ անգամ տեսել է նաև Վաչականի կնոջը նրանց հետ ինքը որևէ շփում չի ունեցել, ինքը նրանց աշխատողը չի եղել: Ինքը բանվորներից իմացել է, որ Վաչականը տնօրենն է, իսկ կինը հաշվապահն է: Ինքը 1996 թվականից է ընդունված եղել կաշվի գործարանում, իսկ վարձակալել էր Ղասեմը: Բոլոր բանվորների աշխատավարձը վճարել է Ղասեմը: Եղել է, որ աշխատանքի չի գնացել և թույլտվություն վերցրել է Ղասեմից:
Վկա Արփիկ Կարապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն պարզաբանվել է իր իրավունքները և ինքը ցանկանում է ցուցմունք տալ: Վաչականը հանդիսանում է իր ամուսինը: Ինքը հանդիսացել է ընկերության խորհրդատուն, իսկ ամուսինը՝ տնօրենը: Ինքը նրա հետ՝ Ղասեմի ծանոթացել է որպես թուրք՝ 2002-2003 թվականներին: Իրենք ունեցել են ընդհանուր հայ ծանոթ և նա բազմաթիվ անգամներ այցելել է Հայաստան: Իրենց ընդհանուր ծանոթի անումը եղել է Կարապետ, որը մահացել է: Կարապետի միջոցով մտերմացել են, նա այցելել է իրենց տուն և ծանոթացել է իր ամուսնու հետ: Նա շատ անգամներ դիմել է իրենց, որ միասին համագործակցեն, սակայն իրենք չեն համաձայնվել: 2012 թվականի ապրիլ ամսին, նա բացել է ընկերություն, սակայն չի կարողացել գործունեություն ծավալել՝ մի քանի անգամ գնացել է իրենց տուն, սակայն իրենք հրաժարվել են, նորից է գնացել իրենց տուն և համոզել է: Սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսին իրենք գումար են ներդրել և չորս ամիս աշխատել են և 400 տոննա կաշի են արտահանել, որի կեսը իրենք են գնել, կեսը Ղասեմը: Նա միշտ իրեն ցույց է տվել իր ծակ կոշիկները և ձեռքերը պաչելով ասել է խնդրում է գումարը ներդնել և ինչ-որ գործունեություն ծավալել: Բոլոր մուծումների բնօրինակները եղել է նրա մոտ, իսկ պատճենները իր մոտ: Նա երբ իմացել է, որ չորս միլիոն պետք է հարկ մուծեն հարկային, թույլ չի տվել այդ գումարը մուծեն: Այդ ժամանակ ինքը և իր ամուսինը գնացել են քարտային տեսչություն դիմում են գրել, քարտը սառեցրել են և երբ պարտքը եկել է հաշվի վրա պետական բյուջեն տարել է այդ գումարը: Վեց միլիոնից երկու միլիոնը նա կանխիկացրել է հաշվից: Ինքը ունեցել է հաշվապահ Կարինե անունով: Իրենց աշխատողները եղել են միայն Արտակը և Նորիկը: Իր ամուսինը նրա հետ կռվել է և ասել է, որ իր քարտը տա: Նորիկը հանգստացրել է իր ամուսնուն, որպեսզի կռիվ չանեն, քանի որ նա մի ավտո ապրանքը գողացել և ուրիշ կազմակերպությունով արտահանել է: Քարտի համար նա տեղյակ եղել է և իմացել, որ գումար հանելու են: Այդ կազմակերպությունից որևէ աշխատավաձ չեն ստացել եղել են միայն ներդրող: Հաշվապահ եղել է Կարինեն: Նա միշետ իմացել է, որ իրենց տուն միշտել գումար է լինում: Ինքը ունի շաքար և շատ բաներ խոսի կարող է իր ամուսնու դեմ դուրս գա: Իրենց տանը կատարվել է գողություն և շատ թղթեր պատռել են:
Վկա Աղասի Ալեքսանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը աշխատել է կաշվի արտադրամասում որպես բանվոր-կաշեգործ: Ընկերությունը պատկանել է Ղասեմին, իսկ տնօրենը եղել է Վաչականը, իսկ հաշվապահը Արփիկը: Ինքը այդ ընկերությունում աշխատել է օրավարձով օրական 8000 ՀՀ դրամ գումարով: Ամեն օր նշված գումարը ստացել է Ղասեմից, իսկ Վաչականից կամ Արփիկից գումար երբեք չի ստացել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր նախադեպային որոշումներում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի:
Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես, որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: (...)» ( տե’ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշումը):
«(...) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (...) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով հաստատված է այն, որ Վաչական Կիրակոսյանը 01.11.2012թ-ից մինչև 25.08.2013թ-ը հանդիսանալով Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Ղասեմ Նաջաֆի Մեշքի Մյավաղիի կողմից հիմնադրված, նրան պատկանող և վերջինիս կողմից փաստացի ղեկավարվող «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն, Ղ.Մեշքի Մյավաղիի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն որպես «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրեն «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության հետ 05.11.2012թ–ին կնքել է պլաստիկ քարտի տրամադրման և քարտային հաշվի սպասարկման վերաբերյալ պայմանագիր, համաձայն որի իրեն՝ որպես «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության տնօրենի տրամադրվել է պլաստիկ քարտ, որի միջոցով հնարավոր է եղել կանխիկացնել ընկերության քարտային հաշվին առկա գումարները, սակայն ըստ Ղ.Մեշքի Մյավաղիի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածության՝ ի սկգբանե այդ պլաստիկ քարտը հանձնել է նրան և միայն Ղ.Մեշքի Մյավաղին է այդ պլաստիկ քարտի միջոցով գումարներ կանխիկացրել ընկերության քարտային հաշվից։
2013 թվականի գոստոսի վերջերին, Վ.Կիրակոսյանը տեղեկանալով, որ «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվին փոխանցվել է խոշոր գումար, նպատակադրվել է օգտվելով այն առիթից, որ համաձայն 05.11.2012թ-ին կնքված պայմանագրի «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերությունում առկա «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվի պլաստիկ քարտի տիրապետման իրավունքն ընձեռված է իրեն, այդ քարտի միջոցով կանխիկացնել և հափշտակել հիշատակված գումարը։ Իրագործելով իր հանցավոր մտադրությունը՝ Վ.Կիրակոսյանը 29.08.2013թ-ին դիմել է հիշատակված բանկ՝ հայտնելով պլաստիկ քարտի կորստյան մասին՝ չնայած այն հանգամանքին, որ այդ պլաստիկ քարտը գտնվել է Ղ.Մեշքի Մյավաղիի մոտ։ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության աշխատակիցները, ընթացք տալով Վ.Կիրակոսյանի հայտարարությանը, վերաթողարկել են նոր պլաստիկ քարտ և 30.08.2013թ–ին այն հանձնել են վերջինիս, որն էլ միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված այդ պլաստիկ քարտի օգտագործմամբ «Պրոմեթեյ Բանկ» ՍՊ ընկերության Երևան քաղաքի 44/2 հասցեում գործող գրասենյակում առկա «Պոս» տերմինալի միջոցով «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության՝ թիվ 1660030220181301 քարտային հաշվից 30.08.2013 թվականին ելքագրել և կանխիկ ստացել է 13.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ 02.09.2013թ-ին՝ 11.000 ԱՄՆ դոլար, այսինքն ընդհանուրը 9.744.000 ՀՀ դրամին համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հաջորդող օրերին կատարել է 1.750.000 ՀՀ դրամի վճարումներ՝ մասնակի մարելով «Սեֆա-Լեդըր» ՍՊ ընկերության հարկային և պայմանագրային պարտականությունները, իսկ մնացած առանձնապես խոշոր չափի 7.994.000 ՀՀ դրամը յուրացման եղանակով հափշտակել է:
Վերաքննիչ դատարանը համամիտ է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևություններին, որ «(…) մտացածին են և սույն դատավճռի հիմքում որպես ապացույց չպետք է դնել ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի և նրա կնոջ՝ սույն քրեական գործով վկա Արփիկ Կարապետյանի տրված ցուցմունքները, քանի որ Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանի ցուցմունքների վերլուծության լույսի ներքո հատկանշական է այն հանգամանքը, որ 2013 թվականի ընթացքում ԱՄՆ դոլարի փոխարժեքը տատանվել է 403-ից 407 ՀՀ դրամ 1 ԱՄՆ դոլարի համար՝ հունվար ամսին և 409-ից 419 ՀՀ դրամ 1 ԱՄՆ դոլարի համար մարտ ամսին, որպիսի պայմաններում առավել քան պարզ է, որ Վ.Գ.Կիրակոսյանի կողմից վկայակոչվող՝ իր կնոջ կողմից փոխառությամբ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությանը 2013 թվականի հունվար ամսին տրված 4.800.000 ՀՀ դրամի /ըստ փոխարժեքի միջինի՝ 11.900 ԱՄՆ դոլար/ և մարտ ամսին տրված 4.000.000 ՀՀ դրամի /ըստ փոխարժեքի միջինի 9.700 ԱՄՆ դոլար/ հանրագումարն ԱՄՆ դոլարով կազմում է ոչ թե Վ.Գ.Կիրակոսյանի կողմից վկայակոչած՝ ընկերության կողմից իրեն ու իր կնոջը պարտք եղած 19.000 ԱՄՆ դոլար, այլ ավելի բարձր գումար՝ 21.600 ԱՄՆ դոլար, և եթե նույնիսկ վերը նշված 8.800.000 ՀՀ դրամի փոխառությունը հաշվարկվի 2013 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին առկա ԱՄՆ դոլարի փոխարժեքով /406 ՀՀ դրամ/, ապա ստացվում է, որ այդ ժամանակահատվածում «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությունը Վ.Գ.Կիրակոսյանին կամ էլ նրա կնոջը պարտք է եղել ոչ թե 19.000 ԱՄՆ դոլար, այլ 2.675 ԱՄՆ դոլար։ Վերը նշվածից պարզ է դառնում, որ ամբաստանյալ Վ.Գ.Կիրակոսյանն իր կողմից «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվից կանխիկացված 9.744.000 ՀՀ դրամին համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլարից 7.994.000 դրամին համարժեք 19.690 ԱՄՆ դոլարն իր գույքային ֆոնդ մտցնելը այդ կերպ դրան տիրանալը, փորձում է ներկայացնել որպես նախկինում «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությանը դեռևս 2013 թվականի հունվար և մարտ ամիսներին պարտքով տրված գումարի՝ 8.800.000 ՀՀ դրամի ետ վերադարձնել և այդ գումարը ԱՄՆ դոլարով ներկայացնում է այդ պարտքից էականորեն ավելի պակաս 19.000 ԱՄՆ դոլար, ինչը գրեթե համապատասխանում է 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսին իր կողմից կանխիկացված և իր գույքային ֆոնդ մտցված 19.690 ԱՄՆ դոլարին։ Վերոգրյալ պայմաններում Վ.Գ.Կիրակոսյանի ցուցմունքները մեղմ ասած անարժանահավատ են։ Միաժամանակ, «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերությանը Վ.Գ.Կիրակոսյանի կնոջ՝ Արփիկ Կարապետյանի կողմից 8.800.000 ՀՀ դրամ փոխառությամբ տալու հանգամանքը հերքվում է, թե քրեական գործով ձեռք բերված մնացած փաստական տվյալներով և թե Վ.Գ.Կիրակոսյանի ու Ա.Կարապետյանի ցուցմունքների մանրակրկիտ վերլուծությամբ։
Այսպիսով, Վաչական Կիրակոսյանի ցուցմունքներում առկա հակասություններով, ինչպես նաև այդ ցուցմունքները քրեական գործով ձեռք բերված մնացած այլ ապացույցների հետ համադրման, դրանց վերլուծության արդյունքում հիմնավորվում է այն հանգամանքը, որ վերջինիս կողմից բերված հիմնական փաստարկը, այն է՝ իր կողմից կատարված գործողությունները՝ «Սեֆա Լեդըր» ՍՊ ընկերության քարտային հաշվից 9.744.000 ՀՀ դրամին համարժեք 24.000 ԱՄՆ դոլար գումար կանխիկացնելը և դրանից 7.994.000 ՀՀ դրամն իր գույքային ֆոնտ մտցնելը, պայմանավորված է եղել ընկերության հիմնադրի կողմից իր և իր կնոջ նկատմամբ ունեցած դրամական պարտավորությունների ոչ պատշաճ կատարմամբ, չի համապատասխանում իրականությանը, և վերը նշվածը բավարար հիմքեր է տալիս եզրահանգելու, որ նման ցուցմունքներով մեղադրյալ Վ.Կիրակոսյանը նպատակ է հետապնդում իր կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքը ներկայացնել քաղաքացիարավական փոխհարաբերությունների տիրույթում և այդ կնրպ խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Բացի այդ, վկա Արփիկ Կարապետյանը հանդիսանում է ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի կինը և նմանատիպ ցուցմունքներ տալով փորձում է օգնել իր ամուսնուն խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: (...)»:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրահանգումները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, հետևաբար, նման պայմաններում վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 31-ի դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 31-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Վաչական Գառնիկի Կիրակոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-ին մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալ Վաչական Կիրակոսյանի պաշտպան Ժորա Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ


Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ