գործ ԵԿԴ/0070/01/15

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը

Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի
Գեորգի Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Արթուր Մանուկյանի
տուժող` Արսեն Հովհաննիսյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ` Ինգա Ավագյանի

2015 թվականի դեկտեմբերի 07-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Վահագն Սանասարի Չոբանյանի` ծնված 20.10.1989 թվականին Ճամբարակ քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չդատված, ամուսնացած, աշխատում է «Սուսաննա Խաչատրյան» ՍՊԸ-ում որպես մենեջեր, բնակվում է ք. Բյուրեղավան Երիտասարդական փողոցի 35-րդ շենքի 70-րդ բնակարանում։

Վահագն Սանասարի Չոբանյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով։
2015 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Սանասար Աղասարի Չոբանյանի` ծնված 23.05.1961 թվականին գ.Արծվեն, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չդատված, ամուսնացած, աշխատում է «Անուշ» շինարարական ընկերությունում որպես սալիկապատող, բնակվում է ք. Բյուրեղավան Երիտասարդական փողոցի 35-րդ շենքի 70-րդ բնակարանում։

Սանասար Աղասարի Չոբանյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով։
2015 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ մեղադրյալ Սանասար Աղասարի Չոբանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի օգոստոսի 19-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում Արսեն Հովհաննիսյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ «2014 թվականի օգոստոսի 19-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում Երևանի Սարյան Լեո փողոցների խաչմերուկների մոտ Սենոն, նրա որդին Վահագը` վերջինիս երկու ընկերները խոսակցության ժամանակ վիճաբանել են իմ և փեսայիս` Գոռ Մկրտչյանի հետ, որի ընթացքում ոտերով ու ձեռքերով ծեծի են ենթարկել մեզ որից ես զգացել եմ ֆիզիկական ցավ»։
2014 թվականի օգոստոսի 19-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում Գոռ Մկրտչյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ «19.08.2014թ. ժ 21։30-ին սահմաններում Երևանի Սարյան Լեո փողոցների խաչմերուկում Սենիկը, նրա որդին և վերջինիս 2 ընկերները խոսակցության ժամանակ վիճաբանել են իմ և աներոջս` Արսեն Հովհաննիսյանի հետ, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի ենթարկել մեզ,որից ես ստացել եմ մարմնական վնասվածք և զգացել ֆիզիկական ցավ»։
2014 թվականի սեպտեմբերի 08-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Լ.Կարապետյանի կողմից որոշում է կայացվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով թիվ 15145714 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 թվականի սեպտեմբերի 08-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Լ.Կարապետյանի կողմից որոշում է կայացվել` թիվ 15145714 քրեական գործով Արսեն Հովհաննիսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2014 թվականի սեպտեմբերի 08-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Լ.Կարապետյանի կողմից որոշում է կայացվել` թիվ 15145714 քրեական գործով Գոռ Մկրտչյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 10-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով Սանասար Չոբանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա Վահագն Չոբանյանի և գործով չպարզված անձանց հետ 2014 թվականի օգոստոսի 19-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում, ավտոմեքենայի առուվաճառքի հետ կապված հարցերի շուրջ Երևան քաղաքի Սարյան-Լեո փողոցների խաչմերուկի մոտ վիճաբանել է Արսեն Հովհաննիսյանի և Գոռ Մկրտչյանի հետ, որի ընթացքում ձեռքով դիտավորությամբ մի քանի անգամ հարվածել և ծեծի են ենթարկել վերջիններիս։
2015 թվականի փետրվարի 10-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով Սանասար Չոբանյանի նկատմամբ, որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին կիրառելու վերաբերյալ։
2015 թվականի փետրվարի 10-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով Վահագն Չոբանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա Սանասար Չոբանյանի և գործով չպարզված անձանց հետ 2014 թվականի օգոստոսի 19-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում, ավտոմեքենայի առուվաճառքի հետ կապված հարցերի շուրջ Երևան քաղաքի Սարյան-Լեո փողոցների խաչմերուկի մոտ վիճաբանել է Արսեն Հովհաննիսյանի և Գոռ Մկրտչյանի հետ, որի ընթացքում ձեռքերով և ոտքերով դիտավորությամբ մի քանի անգամ հարվածել և ծեծի են ենթարկել վերջիններիս։
2015 թվականի փետրվարի 10-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոնհ և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով Վահագն Չոբանյանի նկատմամբ, որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին կիրառելու վերաբերյալ։
2015 թվականի փետրվարի 17-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով Ինգա Ավագյանին ճանաչել որպես տուժողի ներկայացուցիչ։
2015 թվականի մարտի 06-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությանից ստացված 04.03.2015 թվականի թիվ 8/3-419 գրությունով ստացված լազերային սկավառակը որպես ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին։

2015 թվականի մարտի 16-ին 2015 թվականի փետրվարի 17-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով մեղադրյալ Սանասար Չոբանյանին 10.02.2015 թվականին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով` մեղադրանքի ծավալի մեջ ներառելով վկայակոչված հանգամանքը` <<ծեծի է ենթարկել վերջինիս>>։
2015 թվականի մարտի 16-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործով Սանասար Չոբանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա Վահագն Չոբանյանի և գործով չպարզված անձանց հետ 2014 թվականի օգոստոսի 19-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում, ավտոմեքենայի առուվաճառքի հետ կապված հարցերի շուրջ Երևան քաղաքի Սարյան-Լեո փողոցների խաչմերուկի մոտ վիճաբանել է Արսեն Հովհաննիսյանի և Գոռ Մկրտչյանի հետ, որի ընթացքում ձեռքով դիտավորությամբ մի քանի անգամ հարվածել և ծեծի է ենթարկել վերջինս։
2015 թվականի մարտի 16-ին ՀՀ քննչական Կոմիտեի Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Միրզոյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15145714 քրեական գործից Ա.Հովհաննիսյանին և Գ.Մկրտչյանին ծեծի ենթարկած ոմն Տիգրան Շարոյանի և Ռուբեն Հովհաննիսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով մասը քրեական գործից անջատել, առանձնացնել առանձին վարույթ և թիվ 15145714 /1 համարը շնորհելու մասին։
2015 թվականի մարտի 24-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Ամբաստանյալ` Վահագն Չոբանյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը իր ավտոմեքենան տեղադրել էր ինտերնետային կայքում , որպեսզի վաճառի։ Իրեն զանգահարել է Գոռի հարազատ եղբայրը և ասել է, որ ցանկանում է գնել ավտոմեքենան։ Երկու եղբայր գնացել նայել են ավտոմեքենան և ասել են որ կարող են նախնական վճարել 1500 ԱՄՆ դոլար։ Ինքը ասել է, որ կզրուցի իր հայրիկի հետ և նոր պատասխան կտա։ Գոռի եղբայրը գնացել է իր աշխատանքի վայր և 100 ԱՄՆ դոլար գումար թողնելով ավտոմեքենան տարել է արհեստավորի մոտ։ Նրանք ստուգելուց հետո վերադարձել են և հայտնել են, որ այդպես կվերցնեն ավտոմեքենան և կտանեն Վրաստան վերանորոգելու։ Նա իրեն տվել է 1300 ԱՄՆ դոլար, սակայն ավտոմեքենան իր անունուվ չի եղել և նրանք պետք է գնային նոտարի մոտ անվանափոխություն անելու։ Իրեն բերել 300 դոլար տվել են։ Այդ ժամանակ անվադողերը արդեն փոխված է եղել և ասել են, որ ավտոմեքենան տարել սարքել են։ Իրենք նոտարի մոտ չեն գնացել և երբ հասել է առաջին ամսվա գումարը տալու գումարը նրանց հեռախոսահամարները անջատված է եղել։ Հետո իր հայրիկին զանգահարել է Գոռի հայրը և ասել է իրեն որպեսզի ավտոմեքենան հետ վերադարձնեն։ Այդ խոսակցությունից մի քանի օր անց ժամը 20։30-ի սահմաններում հայրը զանգահարել է որպեսզի աշխատանքից տուն տանի։ Ինքը իր ընկերների հետ գնացել է հորը տուն տանելու։ Ինքը ավտոմեքենայի միջից դեռ չիջաց տեսել է, որ Գոռի աները գոռալով խոսել է իր հայրիկի հետ և իրեն էլ հեռվից ասել է արա հարբած եկել ես` նա դրդել է կռիվ անելու։ Փեսուն ինքը խբել է, փեսանել էլ իրեն է խբել, իսկ աներոջը միայն քաշքշել են իրար։ Կռվից հետո փախուստի չեն դիմել։ Իր ավտոմեքենային ակտեր են եկել և անգամ այդ գումարները չեն մուծել։ Ինքը իրեն մասնակի մեղավոր է ճանաչում և ընդունում է Գոռին ծեծելու հանգամանքը։
Ամբաստանյալ` Սանասար Չոբանյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը չի ճանաչել Արսենին և Արսենը իրեն իր աշխատանքից դուրս է հանել ժամը 15։00-ից մինչև 20։00-ին։ Արսենը զանգահարել է Գոռին և Գոռը եկել նստել է ավտոմեքենայի մեջ։ Գոռը իր երեխայի տարիքին է եղել։ Ինքը Արսենին ասել է չհասկացա կանչել ես «ռազբորկա անելու»։ Ինքը զանգահարել է իր տաղային և ասել է, թե իրեն ինչ են ասել և ասել է եթե հնարավոր է արի։ 10 րոպե անց իր որդին Վահագը մոտեցել է իրենց։ Արսենը իր մոտ հայհոյանք է տվել իր որդուն և ինքն էլ նրան նստացրել է ավտոմեքենայի մեջ։ Ինքը աշխատանքի վայրում ստացել է նկատողություն այդքան ժամ աշխատանքից բացակայելու համար։ Իր որդին այդ օրը ալկոհոլի ազդեցության տակ չի եղել։ Ինքը այդ օրն ընդամենը մեկ անգամ հարվածել է Արսենին։ Ինքը ընդունում է, որ վիճաբանություն ու քաշքշուկ եղել է։

Ամբաստանյալներ Սանասար Չոբանյանի և Վահագն Չոբանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով կատարած արարքները հիմնավորվել է դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.

Տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ բնակվում է քաղաք Վանաձոր Համբարձումյան 3 բնակարան 70, աշխատում է «Աթենաս և արես» ՍՊԸ-ում որպես տնօրեն։ Հայտնեց, որ իր փեսան` Գոռ Մկրտչյանը «Աուդի» ավտոմեքենա է գնել և որպես կանխավճար տվել է 1500 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ մնացած գումարը պայմանավորվել են մաս-մաս վճարել։ Վահագը խոստացել է տալ 1.1 տարողության գազի բալոն և ձայնարկիչ։ Գոռը ավտոմեքենայով գնացել է նրանց մոտ որպեսզ իր գումարը վերադարձնեն ինքնել մեքենան թողնի նրանց։ Սակայն ավտոմեքենան վերցրել են Գոռի ձեռքից, փակել են ավտոտնակում, իսկ Գոռը ոտքով եկել է իր տուն։ Ինքը լսելով այդ ամենը զանգահարել է Սանասարին և ասելով, որ հասուն մարդիկ են հանդիպեն զրուցեն։ Հանդիպել են նրա գործի վայրի մոտ պայմանավորվել են, որպեսզի նրանք 700 ԱՄՆ դոլար տան և վերջանա ամեն ինչ, քանի որ Գոռը մեկ ամիս վարել էր այդ Ավտոմեքենան։ Հաջորդ օրը պայմանավորվել են հանդիպեն, քանի որ ավտոմեքենայի տեխնիկական անձնագիրը գտնվել է իրենց մոտ։ Խոսակցության ընթացքում Սանասարը զանգահարել է իր որդուն` Վահագին, որպեսզի նա գա և որոշ անճշտություններ պարզաբանի։ Ինքը մոտենալով Վահագին զգացել է, որ նա խմիչքի ազդեցության տակ է գտնվում։ Եվ այդ ժամանակ սկսվել է վիճաբանություն, իրեն հարվածել է միայն Վահագը։ Վահագի հետ եկած նրա ընկերները բռնել են իր ձեռքերից, իսկ Վահագը հարվածել է իրեն։ Ինքը նստելով մեքենան տեսել է, որ Գոռին քաշքշում են և սկսել են իր ավտոմեքենան վնասել ու հենց այդ ժամանակ ինքը զանգահարել է ոստիկանություն, սակայն ոստիկանները իր մեքենան չեն զննել, ինչպես նաև այդ ամենը կատարվել է տարածքը հսկող տեսախցիկների առջև։ Իր գլխին ստացված հարվածից հետո ինքը դիմել է բժշկական օգնության և մինչ օրը ինքը ստանում է բուժում։
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է տուժող Գեռ Մկրտչյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները։
2014 թվականի սեպտեմբերի 12-ին տուժող Գոռ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Աղյուսագործների 84-րդ հասցեում` վարձակալության հիմունքներով, ընտանիքի հետ միասին, սակայն գրանցված է Վանաձոր քաղաքի Ազատամարտիկների 10/9 բնակարանում։ ներկայում որևէ տեղ գրանցված աշխատող չի հանդիսանում։ Հայտնել է, որ 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ինտերնետ կայքի միջոցով գտել է «Աուդի» մակնիշի ավտոմեքենա, որը հավանել է և ցանկացել է գնել։ Հանդիպել է ավտոմեքենայի տիրոջ` ոմն Վահագի հետ և պայմանավորվել նրանից գնել ավտոմեքենան 4200 ԱՄՆ դոլարով և նախնական վճարել է 1500 ԱՄՆ դոլար։ Հաջորդ օրը իր ընկերներից Նարեկ Աբրահամյանը Վահագին է տվել վերը նշված 1500 դոլարը` վերցնելով ավտոմեքենան։ Որոշ ժամանակ ավտոմեքենան վերելուց հետո հայտնաբերել է, որ այն գտնվում է անսարք վիճակում, բացի այդ Վահագը իրեն խոսք է տվել, որ կտրամադրի կամ գազի բալոն կամ ձայնարգիչ, սակայն վերջինը չի կատարել իր խոստումը որի պատճառով էլ ցանկացել է վերադարձնել ավտոմեքենան։ Հայտնում է, որ իր եղբայրը` Հայկը վերը նշված ավտոմեքենան տարել է Վահագի մոտ որպեսզի հետ ստանա կանխավճարը, սակայն վերջինը ավտոմեքենան կայանել է ավտոտնակում և Հայկին կանխավճար չի տվել, պատճառաբանելով, որ ավտոմեքենան կտանի արհեստավորի մոտ այնուհետև նոր կվճարի։ Այդ ամենի մաին ինքը և Հայկը տեղեկացրել են իր կնոջ հայրիկին` Արսեն Հովհաննիսյանին և նրան տվել են հեռախոսահամար, որպեսզի կապնվի Վահագի հոր Սենոյի հետ։ Նրանք պայմանավորվել ենհանդիպել հաջորդ օրը, որի ընթացքում նրանք եկել են համաձայնության հաջորդ օրը հանդիպելու մասին արդեն իր ներկայությամբ ։ Ինքը իր աներոջից տեղեկացել է, որ Սենոն պատչաստ է վճարել 1500 ԱՄՆ դոլարից միայն 700 ԱՄՆ դոլարը։ Հաջորդ օրը օգոստոսի 19-ին իր աներոջ ու եղբոր հետ` Երևան քաղաքի Լեո և Արյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել են Սենոյի հետ։ Հայտնում է, որ իր եղբայրը Հայկը իրենց խոսակցությանը չի մասնակցել, քանի որ իր աները նրան ուղարկել էր խանութ և նա ժամանել է միայն վիճաբանության վերջում։ Ինքը աները և Սենոն խոսակցություն են ունեցել աներոջ ավտոմեքենայի մեջ, որի ընթացքում իր կողմից Սոնոյի հասցեին ասվել է արտահայտություն, թե «ամոթ չի մեծ մարդ ես ինչու ես խաբում», որից նա տաքացել է և զանգահարել է իր որդուն որպեսզի վերջինը գա։ Մոտ 10 րոպե անց իրենց խոսակցության վայր է ժամանակել Սենոյի որդին Վահագը իր երկու ընկերենրի հետ «Բեմվե» մակնիշի ավտոմեքենայով։ Նրանց հետ ծանոթանալու ընթացքում, նրանք գտնվել են ոչ սթափ վիճակում և ահավոր խմած և իր աներոջ կողմից Վահագին ուցված արտահայտությունից վերջինը տաքացել և սկսել է հայհոյել և երկու անգամ բռունցքով հարվածել է աներոջը` Արսեն Հովհաննիսյանի գլխին։ Ինքը անմիջապես միջամտել է ամոթանք տալով Վահագին, ասելով ամոթ չես անում քեզնից մեծ մարդուն հարվածելով, որից Վահագը և նրա ընկերըները ավելի են տաքացել և սկսել են իրեն հարվածել կոնկրետ չի կարող նշել, թե քանի անգամ, սակայն նշում է, որ իրեն նաև հարվածել է Սենոն վերը նշված դեպքը տևել է մոտ 10 րոպե որի ընթացքում տարածքում հավաքվել են մի խումբ մարդիկ սակայն նրանցից որևէ մեկը չի միջամտել։ Վահագը և Սենոն հայհոյել են իրեն։ Հարվածներից խուսափելու համար ինքը փորձել է նստել աներոջ ավտոմեքենան , որպեսզի հեռանան։ Հայտնում է, որ վերը նշված անձինք փորձել են խանգարել քաշքշելով ավտոմեքենաի դուռը։ Տեսնելով որ աները զանգահարել է ոստիկանություն նրանք անմիջապես նստել են վերը նշված «Բեմվե» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել են փախուստի։ Ինքը վերը նշված դեպքից հետո նրանց այլևս չի տեսել։ Իրեն հարվածել է Վահագը, Սենոն և նրա երկու ընկերները, սակայն չի հիշում, թե քանի անգամ` իր մարմնի տարբեր մասերին։ Վահագն, Սենոն և նրա ընկերները հայհոյել են իրեն։ Ինքը նրանց չի հայհոյել, փորձել է հարվածել , սակայն Վահագի ընկերները բռնել են իր ձեռքերից։ Բացի նշված անձանցից իրենց վեճին այլ անձ չի մասնակցել։ Հայտնում է, որ վերը նշված արարքով իրեն պատճառվել է վնաս և ցանկանում է որպեսզի հանցագործությունը կատարած անձինք ենթարկվեն պատասխանատվության։ Հայտնում է, որ Սենոյի, Վահագի և նրա երկու ընկերների կողմից իրեն ծեծելուց հասցվել է ֆիզիկական ցավ մարմնական վնասվածք չի ստացել։
2014 թվականի հեկտեմբերի 24-ին տուժող Գոռ Մկրտչյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հուլիս ամսին «Աուդի ա3» ավտոմեքենան նայելուց եղել են ինքը, Նարեկը և Վահագը։ Նարեկը հանդիսանում է իր ընկերը, ով ներկա պահին գտնվում է արտասահմանում։ Չի կարող հայտնել, թե նա երբ կվերադառնա, քանի որ չգիտի։ Վերը նշված ավտոմեքենան նայելուց հետո Վահագը իրեն հայտնել է, որ ավտոմեքենան ունի անսարքություններ շուրջ 50000 դրամի։ Անտեսելով, որ անսարքությունը կազմում է 50.000 դրամ ինքը Վահագին հայտնել է, որ այդ անսարքությունները կվերանորոգի իր սեփական միջոցներով քանի որ վերը նշված ավտոմեքենան հարմար չէ իր գործին և ինքը մեքենայի տեխնիկական խնդիրների հետ կապված չունի գիտելիքներ այդ պատճառով գնել է «աուդի ա3» ավտոմեքենա իր թերություններով հանդերձ։ Հայտնել է, որ գազի գլանանոթի և ձայնարկիչի գումարը չի մտել ընդհանուր ավտոմեքենայի 4200 ԱՄՆ դոլարի մեջ։ Ըստ իրենց նախնական պայմանավորվածության համաձայն 1500 ԱՄՆ դոլարը վճարելուց հետո ինքը Վահագից պետք է ստանար գազի գլանոթ և ձայնարգիչ առանց որևէ գումար վճարելու։ Արամը հանդիսանում է իր հայը և ներկա պահին գտնվում է Ռուսաստանում և նրա բջջային հեռախոսահամարն է 007967643306 հայտնում է, որ տեսնելով մեքենայի հետ կապված հարցերը չի լուծվում ինքը խնդրել է իր հորը որպեսզի զանգահարի Սենիկին Վահագի հորը և պայմանավորվի նրա հետ։ Իր հայը և Սենիկը մի քանի անգամ հեռախոսազրույց են ունեցել, որի ընթացքում նրանք յամանավորվել են որպեսզի վերադարձնի «Աուդի ա3» ավտոմեքենան և հետ ստանա իր որպես կանխավճար տված 1500 ԱՄՆ դոլարը, սակայն հաջորդ օրը իր եղբար Հայկը տանելով ավտոմեքենան Սենիկենց տուն որևէ գումար չի ստացել քանի որ Սենիկը հրա-արվել է վճարելուց ։ Ինքը ավտոմեքենան վերցնելուց հետո փոխել է 4 անվադողերը, բացի այդ ավտոմեքենայի մեջ տեղադրել է այլ սարք ռադիացայի հովացման համար` նախատեսված վինտիլատոր։ Բացի այդ ավտոմեքենան վարել է ընդամանը մեկ ամիս և ոչ լիարժեք այդ պատճառով Սենիկին ավտոմեքենան քշելու համար այլ գումար չի տվել։ Ավտոմեքենայի կանխավճար 1500 դոլարը տալու ժամանակ ներկա է եղել իր ընկեր Նարեկ Աբրահամյանը։ Հայտնում է, որ 2014 թվականի օգոստոսի 19-ին, ժամը 21։30-ի սահմաններում իր Արսենի և Սենիկի հանդիպման ժամանակ ինքը Սենիկին որևէ հայհոյանք չի տվել և նա իրեն ապտակել է այն բանի համար, որ Վահագը հարվածել է Արսենին և ինքը դրանից հետո ինքը հրել է Վահագին։ Բացի նշված ապտակից իրեն հարվածել է Վահագը և նրա ընկերները։ Այդ ժամանակ իր պարանոցից բռնել է Վահագի ընկերներից մեկը, որի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի կարող հայտնել, քանի որ չգիտի։ 2014 թվականի օգոստոսի 19-ին տեղի ունեցած քաշքշուկի ժամանակ կից ներկայացնում է նաև վերը նշված «Աուդի ա3» ավտոմեքենայի տեխնիկական անձնագիրը որիը մնացել է իր դրամապանակի մեջ ավտոմեքենան Հայկի կողմից Անիկին վերադարձնելուց հետո։
2015 թվականի հունվարի 23-ին տուժող Գոռ Մկրտչյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասարը իրեն ապտակել է, այնուհետև ազդրը և բազուկը գցելով իր պարանոցին, այդպես պարանոցը սեխմելով տարել է դեպի Արսենի ավտոմեքենան։ Նշում է, որ եզրակացությունում նշված վնասվածքները ստացել է Սանասար Չոբանյանից իր պարանոցն բռնելու և քաշքշելու հետևանքով։ Ներկայում չի հիշում հանգամանքի մանրամասները, թե կոնկրետ որ ձեռքով է բռնել Սանասար Չոբանյանը։ Սանասարի որդին երբ եկել այդ ժամանակ նոր Սանասարը սկսել է իրեն հարվածել։ Ինքը սեռական բնույթի հայհոյանքներ չի տվել։
2015 թվականի մարտի 02-ին տուժող Գոռ Մկրտչյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նորկայում չի կարող նկարագրել Վահագի հետ եկած երկու տղաներին և տեսնելու դեպքում դժվար ճանաչի։
2015 թվականի մարտի 10-ին տուժող Գոռ Մկրտչյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ներկայում չի կարող մանրամասնել յուրաքանչյուրի գործողությունները, քանի որ նրանք խառը հարվածներ են հասցրել իր մարմնի տարբեր հատվածներին, թե Սանասարը թե Վահագը և թե նրա երկու ընկերները` յուրաքանչյուրը երեքից չորս անգամ։ Ինքը Վահագի երկու ընկերների դեմ ոչ մի տեսակի բողոք չունի նախ ինքը չի ճանաչում նրանց և չի ցանկանում նրանք ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության։ Ինքը բողոքում է Սանասար Չոբանյանի և Վահագն Չոբանյանի դեմ։ Իր ընկեր Նարեկ Աբրահամյանը ներկայաւոմ հայաստանում չի գտնվում և գտնվում է ՌԴ-ում, թե երբ կվերադառնա ստույգ չգիտի։

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2420 եզրակազությամբ, որի հետևություններ մասի համաձայն` Ա.Հովհաննիսյանի մարմնական վնասվածքը` ձախ ազդրի միջին երրորդականի կողմնային մակերեսի արյունազեղման ձևով, հետևանք է բութ կոշտ առարկայի ներգործության, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2421 եզրակազությամբ, որի հետևություններ մասի համաձայն` Գ.Մկրտչյանի մարմնական վնասվածքը` պարանոցի աջ կեսի միջին երրորդականի կողմնային մակերեսի արյունազեղման ձևով, հետևանք է բութ կոշտ առարկայի ներգործության, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։
Ապայույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված` Արսեն Լևոնի Հովհաննիսյանի կողմից ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնի «1-02» հեռախոսահամարին կատարած ահազանգի ձայնագրառման սկավառակով, որի զննությամբ պարզվել է, որ 19.08.2014 թվականին, ժամը 21։40-ին 093-42-50-22 հեռախոսահամարից Արսեն Լևոնի Հովհաննիսյանն ահազանգել է ոստիկանություն և հայտնել է, որ իրեն և Գոռ Մկրտչյանին ծեծի են ենթարկել։

Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Վահագն Չոբանյանը ծեծի է ենթարկել Արսեն Հովհաննիսյանին և Գոռ Մկրտչյանին` նրանց առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սանասար Չոբանյանը ծեծի է ենթարկել Արսեն Հովհաննիսյանին և Գոռ Մկրտչյանին` նրանց առողջությանը պատճառելով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սանասար Չոբանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելը, իսկ ամբաստանյալ Վահագն Չոբանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակորեն մեղավոր չճանաչելը նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրանց մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է ամբաստանյալներ Վահագն Չոբանյանի և Սանասար Չոբանյանի դատաքննական ցուցմունքներով, տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի դատաքննության ընթացքում և նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով, տուժող Գոռ Մկրտչյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով, դատաբժշկական թիվ 2420, 2421 փորձաքննության եզրակացություններով, ապացույց ճանաչված կատարած ահազանգի ձայնագրառման սկավառակով։

Այսպես.
Տուժող՝ Գոռ Արամի Մկրտչյանը 2014թ–ի հուլիսի 11-ին ինտերնետային կայքի միջոցով տեղեկացել Է «Աուդի Ա3» մակնիշի 33ՕՏ211 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վաճառքի մասին։ Նշված ավտոմեքենան գնելու նպատակով հանդիպել Է ավտոմեքենայի տիրապետող, գործով մեղադրյալ՝ Վահագն Սանասարի Չոբանյանին և պայմանավորվել այն գնել 4200 ԱՄՆ դոլարով։ Պայմանավորվածության համաձայն Գ.Մկրտչյանը ընկերոջ՝ Նարեկ Աբրահամյանի միջոցով Վ.Չոբանյանին փոխանցել Է 1500 ԱՄՆ դոլար կանխավճար, իսկ մնացած գումարը պայմանավորվել յուրաքանչյուր ամիս վճարել, որի ընթացքում Վ.Չոբանյանը ավտոմեքենայի հետ պետք Է տար նաև գազաբալոն ու ձայնարկիչ։ Վ.Չոբանյանը իր խոստումը չի կատարել, ոչ մի գազաբալոն և ձայնարկիչ չի տվել Գ.Մկրտչյանին և բացի այդ ավտոմեքենան որոշակի անսարքություններ Է ունեցել, որի պատճառով Գ.Մկրտչյանը գնված ավտոմեքենան վերադարձրել Է գործով մյուս մեղադրյալ՝ Սանասար Աղասարի Չոբանյանին և պայմանավորվել կանխավճար տրված սկզբնական գումարը հետ վերցնել։ Ս. Չոբանյանը հրաժարվել Է գումարը վերադարձնել, որի մասին Գ.Մկրտչյանը տեղեկացրել Է աներոջը, տուժող՝ Արսեն Լևոնի Հովհաննիսյանին։ Վերջինս զանգահարել Է Սանասար Չոբանյանին և առաջարկել հանդիպել՝ նշված գումարային խնդիրը հարթելու համար։ Պայմանավորվածության համաձայն 2014թ-ի օգոստոսի 19-ին ժամը 21։30-ի սահմաններում Ա.Հովհաննիսյանը և Գ.Մկրտչյանը հանդիպել են Ս.Չոբանյանին Երևան քաղաքի Աարյան-Լեո փողոցների խաչմերուկում։ Հիշյալ հարցի շուրջ Ա.Հովհաննիսյանի «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07AA606 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի մեջ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Գ.Մկրտչյանը հորդորել Է Ս.Չոբանյանին չխաբել, ինչից վերջիններիս միջև վիճաբանություն Է ծագել, որի ժամանակ Ս.Չոբանյանը զանգահարել Է որդուն՝ Վ.Չոբանյանին և կանչել նշված վայր։ Շուրջ 10 րոպե անց Վ.Չոբանյանը գործով ինքնությունները չպարզված ընկերների՝ ոմն Տիգրան Շարոյանի և Ռուբեն Հովհաննիսյանի հետ, ժամանել Է հոր մոտ։ Արդեն դրսում խոսակցության ընթացքում Ա.Հովհաննիսյանը, հասկանալով, որ Վ.Չոբանյանը գտնվում Է ալկոհոլի ազդեցության տակ, պահանջել է, որ վերջինս հեռանա, սակայն Վ.Չաբանյանի ընկերները ոլորել են Ա.Հովհաննիսյանի ձեռքերը, իսկ Վ.Չոբանյանը երկու անգամ ձեռքով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի գլխին և մեկ անգամ ոտքով մարմնին` վերջինիս առողջությանը պատճառելով ձախ ազդրի միջին երրորդականի կողմնային մակերեսի արյունազեղման ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք։ Այնուհետև Ա.Հովհաննիսյանը մոտեցել է իր ավտոմեքենային, իսկ Ս.Մկրտչյանի վրա և խառը հարվածներ են հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր հատվածներին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։ Տեսնելով այդ` Ա.Հովհաննիսյանը զանգահարել է ոստիկանություն, ինչից հետո վիճաբանությունը դադարել է։

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Վահագն Սանասարի Չոբանյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Վահագն Սանասարի Չոբանյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Սանասար Աղասարի Չոբանյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Սանասար Աղասարի Չոբանյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։




Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
Ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Ամբաստանյալ Սանասար Աղասարի Չոբանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
Ամբաստանյալ Սանասար Աղասարի Չոբանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
Սույն քրեական գործով Սանասար Աղասարի Չոբանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով։
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։ (…)» (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը)։

Ամբաստանյալ Սանասար Աղասարի Չոբանյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, հասակը, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չլինելու հանգամանքը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը առանց հարգելի պատճառների մի քանի անգամ չի ներկայացել նշանակված դատական նիստերին և այդ պատճառով դատարանի կողմից նրա նկատմամբ հետախուզում հայտարարելը, ինչպես նաև ելնելով գործի հանգամանքներից և հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի՝ «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի՝ «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյա Սանասար Աղասարի Չոբանյանի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի տուգանքի ձևով։


Սույն քրեական գործով Վահագն Սանասարի Չոբանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով։

Ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, դատարանում դրսևորած վարքագիծը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գալիս այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն` նշանակված պատիժ փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն ահմոզման, որ ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ կալանքի ձևով, որը նա պետք է փաստացի կրի։
Այս հետևությանը գալիս դատարանը կարևորում է այն փաստը, որ քրեական գործի դատական քննության ժամանակ, ամբաստանյալն չընդունեց իրեն առաջադրված մեղադրանքը, ինչպես նաև նրա վարքագծում դատարանն ուղղվելու հատկանիշներ չարձանագրեց, իսկ դատարանի կողմից տրված հարցերին, ամբաստանյալը պատասխանեց անձի՝ դատարանում գտնվելուն ոչ հարիր պահվածքով, ինչպես նայև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը առանց հարգելի պատճառների մի քանի անգամ չի ներկայացել նշանակված դատական նիստերին, որի պատճառով դատարանի կողմից նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, ավելին ոստիկանների կողմից հայտնաբերվելուց հետո ամբաստանյալը կրկին խուսափել և չի ներկայացել դատական նիստերին` ինչը դատարանին հիմք է տալիս գալու այն եզրահանգման, որ այլ պատժի նշանակմամբ և այն պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում դատարանը չի կարող հասնել պատժի նպատակների ապահովմանը և ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ կալանքի ձևով պատիժ նշանակելու միջոցով է միայն հնարավոր հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը, ինչպես նաև նոր, նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։

Անդրադառնալով գործով տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի ներկայացուցիչ Ինգա Ավագյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` ամբաստանյալ Վահագն Չոբանյանից հօգուտ տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի, որպես հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասի հատուցում, 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը հանգեց հետևյալին.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։ Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Քոսյանի գործով կայացված որոշմամբ համակարգային վերլուծության է ենթարկել այն հարցը թե ում դեմ կարող է հարուցվել քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության ընթացքում.
«(...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է այդ օրենսգրքի դրույթներով սահմանաված կանոններով։ Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված կանոններից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը կարող է հարուցվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի կամ այն ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձի դեմ, ում վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։ Այդպիսի անձինք են հանդիսանում, օրինակ` ծնողները, որդեգրողները, խնամակալները, շրջապատի համար առավել վտանգի աղբյուրի հետ կապված գործունեություն իրականացնող անձինք, որոնք օրենքի ուժով պատասխանատու են մեղադրյալի գործողությունների համար (...)»։
ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատարանը քաղաքացիական գործը հարուցում է միայն հայցի կամ դիմումի հիման վրա»։
Նույն օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հայցադիմումը ներկայացվում է գրավոր»։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժողի ներկայացուցիչ` Ինգա Ավագյանի կողմից ընդդեմ Վահագն Չոբանյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Վահագն Չոբանյանից հօգուտ տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի պետք է բռնագանձվի 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումար` որպես ամբաստանյալ Վահագն Չոբանյանի կողմից հանցագործությամբ տուժող Արսեն Հովհաննիսյանին անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածը սահմանում է` «Հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարտավոր են քաղաքացիական հայցվորի կամ նրա ներկայացուցչի կամ սեփական նախաձեռնությամբ միջոցներ ձեռնարկել` ապահովելու քաղաքացիական հայցը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238 հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը»։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։
Հաշվի առնելով, որ չի վերացել Վահագն Չոբանյանի գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը` չի լուծվել տուժող Արսեն Հովհաննիսյանին պատճառված վնասնի փոխհատուցման հարցը, իսկ վերջինս տուժել է Վահագն Չոբանյանի հանցավոր գործողությունների արդյունքում, դատարանը գտնում է, որ պետք է կալանք դնել ամբաստանյալ Վահանգն Չոբայնաի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքերի, որտեղ էլ որ դրանք գտնվեն, ինչպես նաև դրամական միջոցների վրա կալանք դնել հայցագնի` 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով` մինչև տուժող Արսեն Հովհաննիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված 04.03.2015 թվականի թիվ 8/3-419 գրությունով ստացված լազերային սկավառակը պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալներ Վահագն Չոբանյանից և Սանասար Չոբանյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Գոռ մկրտչյանը, հնարավորություն ունենալով իր շահերը դատարանում ներկայացնել, ամբաստանյալներից որևէ պահանջ չի ներկայացրել, իսկ տուժող Արսեն Հովհաննւսյանի քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի։ Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ, և 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 6-րդ կետով նախատեսված ծախս սույն քրեական գործով առկա չէ, իսկ 2-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են։ Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել։
Քննության առնելով ամբաստանյալ Սանասար Աղասարի Չոբանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սանասար Աղասարի Չոբանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին այն պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Քննության առնելով ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։

Քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված 04.03.2015 թվականի թիվ 8/3-419 գրությունով ստացված լազերային սկավառակը պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։






Եզրափակիչ մաս.

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 138-րդ, 168-րդ, 238-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Վահագն Սանասարի Չոբանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով դատապարտել կալանքի 1 /մեկ/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր ժամանակով։
Վահագն Սանասարի Չոբանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Վահագն Սանասարի Չոբանյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից։
Սանասար Աղասարի Չոբանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով դատապարտել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Սանասար Աղասարի Չոբանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանից հօգուտ տուժող Արսեն Հովհաննիսյանի բռնագանձել ընդհանուր 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Ամբաստանյալ Վահագն Սանասարի Չոբանյանի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքերի, որտեղ էլ որ դրանք գտնվեն, ինչպես նաև դրամական միջոցների վրա կալանք դնել հայցագնի` 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով` մինչև տուժող Արսեն Հովհաննիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված 04.03.2015 թվականի թիվ 8/3-419 գրությունով ստացված լազերային սկավառակը թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ