ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵԿԴ/0066/01/15

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
դատախազ` Ա.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ` Ն.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
Ա.ՂԱԼԵՉՅԱՆԻ

2016 թվականի ապրիլի 18-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, գործով մեղադրող` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Սիմոնյանի, ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նաիրա Արտիկի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Արամ Սպարտակի Ղալեչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.13803914 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 25-ին` ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Նազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2014 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ հ.13803914 քրեական գործի վարույթը կարճվել է:
3. 2015 թվականի հունվարի 12-ին վերացվել է 25.12.2014թ.՝ քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը:
4. 2015 թվականի հունվարի 19-ին հ.13803914 քրեական գործի կարճված վարույթը վերսկսվել է:
5. 2015 թվականի փետրվարի 22-ին Նաիրա Արտիկի Գևորգյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
6. 2015 թվականի փետրվարի 23-ին Արամ Սպարտակի Ղալեչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
7. 2015 թվականի մարտի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան):
8. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի դատավճռով`
Նաիրա Արտիկի Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 (երկուհարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Վճռվել է Նաիրա Արտիկի Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացնել՝ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
Նույն դատական ակտով Արամ Սպարտակի Ղալեչյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել։
Արամ Սպարտակի Ղալեչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացվել է։
9. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել գործով մեղադրող` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Սիմոնյանը, ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանը և վերջինիս պաշտպան Ա.Հոբոսյանը:
10. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. մարտի 04-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
11. Նախաքննական մարմնի կողմից Նաիրա Արտիկի Գևորգյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2014թ. սեպտեմբերի 06-ին, ժամը 0130-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեում գործող՝ «Ռոբ Ռաֆ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ակապելա» կարաոկե ակումբում կատարել է խուլիգանություն՝ զուգորդված ուրիշի գույքը ոչնչացնելով։
Այսպես. Նաիրա Գևորգյանը 2014թ. սեպտեմբերի 05-ին, երեկոյան իր ընկեր Վահե Սլավիկի Ղալեչյանի և վերջինիս ազգական՝ Արամ Սպարտակի Ղալեչյանի հետ այցելել են վերը նշված կարաոկե ակումբ, որտեղ ալկոհոլ են գործածել, զվարճացել են և ժամանակ անցկացրել։
Դրանից որոշ ժամանակ անց՝ սեպտեմբերի 06-ին, ժամր 0130-ի սահմաններում շամպայնի հյուրասիրությունը չընդունելու կապակցությամբ Արամ Ղալեչյանը վիճաբանել է հարևան սեղանի շուրջ նստած հաճախորդների հետ, որին միացել և միջամտել է Նաիրա Գևորգյանը, որը հիշյալ վիճաբանության ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել է և հայհոյել հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը՝ խուլիգանական մղումներով կոտրել է ակումբի սպասքը և հայելին՝ այդ կերպ ոչնչացնելով «Ռոբ Ռաֆ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող 10.360 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության գույքը, իր դիտավորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել է հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։
Նախաքննական մարմնի կողմից Արամ Սպարտակի Ղալեչյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2014թ. սեպտեմբերի 06-ին, ժամը 0130-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեում գործող՝ «Ռոբ Ռաֆ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ակապելա» կարաոկե ակումբում կատարել է խուլիգանություն։
Այսպես. Ա.Ղալեչյանը 2014թ. սեպտեմբերի 05-ին, երեկոյան իր ազգական՝ Վահե Սլավիկի Ղալեչյանի և վերջինիս ընկերուհի՝ Նաիրա Արտիկի Գևորգյանի հետ այցելել են վերը նշված կարաոկե ակումբ, որտեղ ալկոհոլ են գործածել, զվարճացել են և ժամանակ անցկացրել։
Դրանից որոշ ժամանակ անց՝ սեպտեմբերի 06-ին, ժամը 0130-ի սահմաններում, շամպայնի հյուրասիրությունը չընդունելու կապակցությամբ Ա.Ղալեչյանը վիճաբանել է հարևան սեղանի շուրջ նստած հաճախորդների հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել է, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը՝ խուլիգանական մղումներով ձեռքին եղած շշով, շամպայնը լցրել է հաճախորդի վրա, այդ կերպ էականորեն խաթարելով հասարակական վայրում գտնվող անձի ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
12. Բողոք բերած անձը` մեղադրող Ա.Սիմոնյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 15-ի դատավճիռն օրինական և հիմնավոր չէ և ենթակա է բեկանման ու փոփոխման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասը և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը գտել է, որ քրեական գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում ձեռք բերված բավարար փաստական տվյալների համակցությամբ հիմնավորվել է, որ Արամ Ղալեչյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով։ Այսպես, ըստ բողոքի հեղինակի.
«Նախաքննության ընթացքում վկա Դիանա Գասպարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 05.09.2014թ.՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, ակումբ են այցելել երկու տղաներ և մեկ աղջիկ, ովքեր հետագայում պարզվել է հանդիսացել են Վահե Ղալեչյանը, Արամ Ղալեչյանը և Նաիրա Գևորգյանը։ Վերջիններս նստել են 7-րդ սեղանի շուրջ՝ մուտքի մոտ։ Քիչ անց ակումբ են եկել հինգ աղջիկներ, ովքեր նստել են 7-րդ սեղանի դիմաց գտնվող 3-րդ սեղանի շուրջ։ Նշված հինգ աղջիկներն ակումբում չեն աղմկել, հասարակական կարգը չեն խախտել։ Իսկ 7-րդ սեղանի հաճախորդները միմյանց հետ շփվել են հայհոյանքներով, սուլել են, կատարել են այնպիսի գործողություններ, որոնք թույլատրված չեն ակումբում, որի համար ինքը երեք անգամ նկատողություն է արել նրանց։ Ժամը 01:30-ի սահմաններում Ա.Ղալեչյանը 3-րդ սեղանի աղջիկներին շամպայն է հյուրասիրել, որից վերջիններս հրաժարվել են։ Դրանից հետո Ա.Ղալեչյանը վերցրել է շամպայնի շիշը, մոտեցել նշված աղջիկներին և շամպայնը լցրել է նրանցից մեկի վրա։ Վերջինս դույլով շամպայնը գցել է գետնին, ինչից հետո Ա.Ղալեչյանի և նրա միջև լեզվակռիվ է սկսվել, որի ժամանակ այդ աղջիկը հայհոյել է Ա.Ղալեչյանին։ Այդ ժամանակ 7-րդ սեղանի շուրջ նստած Ն.Գևորգյանը ոտքով հրելով սեղանը՝ վերցրել է սեղանին դրված մոխրամանը և նետել 3-րդ սեղանի այն աղջկա ուղղությամբ, որի վրա շամպայն է լցրել Ա.Ղալեչյանը։ Մոխրամանը դիպել է երկրորդ սեղանի վերևում գտնվող հայելուն, որը մոխրամանի հետ միասին կոտրվել է։ Դ.Գասպարյանը հայտնել է նաև, որ միջադեպը սկսվելուց՝ Ա.Ղալեչյանի կողմից իրեն անծանոթ աղջիկներին շամպայն հյուրասիրելուց մինչև իր միջամտելը տևել է մոտ տասը րոպե, իսկ բուն միջադեպը տևել է 3-5 րոպե։ Այդ ընթացբում փոխադարձ հարվածներ չեն եղել, սակայն Ա.Ղալեչյանը գոռգոռացել է, իսկ Ն.Գևորգյանը հայհոյանքներ է տվել նշված աղջկա հասցեին։ Միաժամանակ հայտնել է, որ այդ ժամանակ ակումբում եղել են նաև այլ հաճախորդներ ևս։
Դատաքննության ընթացքում վկա Դիանա Գասպարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի հետ կապված մանրամասները լավ չի հիշում, քանի որ անցել է բավականին ժամանակ։ Հիշում է, որ ակումբում եղել են մոտ երեք աղջիկ և ամբաստանյալը նրանց շամպայն հյուրասիրեց, սակայն աղջիկները հրաժարվել են հյուրասիրությունից։ Ամբաստանյալը նստած է եղել 7-րդ, իսկ աղջիկները՝ 3-րդ սեղանի շուրջ։ Երբ ամբաստանյալը համոզել է, որպեսզի այդ շամպայնը մնա աղջիկների մոտ, դիտավորյալ, թե պատահաբար թափվել է աղջիկների վրա»։
Վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածը, 342-րդ հոդվածի 1-ին մասը և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, վկա Դիանա Գասպարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա էական հակասության պայմաններում, չի հրապարակել վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, իսկ դատավճռում գործում առկա ապացույցները գնահատման ենթարկելիս, հիմք է ընդունել միայն վկայի դատաքննական ցուցմունքը, իր նմանօրինակ գործողություններով չեզոքացրել և ի չիք է դարձրել նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված թույլատրելի ապացույցի իմաստը անտեսելով օրենքով սահմանված կարգով, սուտ ցուցմունք տալու համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու մասին նախազգուշացված անձի նախաքննության ընթացքում տված և դատարանում՝ հրապարակման ենթակա ցուցմունքի առկայությունն ընդհանրապես՝ այդ կերպ վկա Դ.Գասպարյանի դատաքննական ցուցմունքները նախաքննականի նկատմամբ առավել նախապատվելի և արժանահավատ դարձնելով։
Մինչդեռ, ըստ բողոքաբերի, գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները համադրելով Դ.Գասպարյանի ցուցմունքների հետ, Առաջին ատյանի դատարանը կհաստատեր Ա.Ղալեչյանի արարքում խուլիգանության հանցակազմի առկայությունը։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, խախտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ գնահատելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջները, հաստատված է համարել, որ Արամ Ղալեչյանի արարքում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմը՝ թույլ տալով դատական սխալ։
13. Վերոգրյալի հիման վրա դատախազը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«1. Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0066/01/15 գործով 2015 թվականի դեկտեմբերի 10-ին կայացված դատավճիռը բողոքարկվող մասով բեկանել, Արամ Ղալեչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշված հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում վերջինիս նկատմամբ նշանակել կատարված հանցագործության բնույթին և վտանգավորությանը համաչափ պատիժ»։
14. Նույն դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանը, որը նշելով, որ դատավճռի հետ համաձայն չէ, խնդրել է արդարացնել իրեն:
15. Նույն դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, որը ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 10.12.2015թ. դատական ակտում առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1-րդ հոդված սահմանված վերաքննիչ բողոք բերելու հիմքերը՝ առկա է դատական սխալը՝ վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ հոդվածները:
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ սույն գործով Նաիրա Գևորգյանին մեղսագրվող արարքում բացակայում է հանցագործության օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը և սուբյեկտիվ կողմը՝ մեղքը։
Վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 29-րդ հոդվածները, պաշտպանը նշել է, որ իր պաշտպանյալ Նաիրա Գևորգյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, այն բանի համար, որ նա 06.09.2014թ. ժամը 1-30-ի սահմաններում շամպայնի հյուրասիրությունը չընդունելու կապակցությամբ Արամ Ղալեչյանը վիճաբանել է հարևան սեղանի շուրջ նստած հաճախորդների հետ, որին միացել ու միջամտել է Նաիրա Գևորգյանը, որը վիճաբանության ընթացքում կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել է, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի տարրական դրսևորման տարրերը՝ խուլիգանական մղումներով կոտրել է ակումբի սպասքն ու հայելին, այդ կերպ ոչնչացնելով «Ռոբ-Ռաֆ» ՍՊԸ-ին պատկանող 10.360 դրամ արժողության գույքը, իր դիտավորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել է հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական ու հոգեկան անձեռնամխելիությունը։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածը, բողոքի հեղինակը գտել է, որ ամբողջ քրեական մեղադրանքը հիմնված է միմիայն «Ակապելա կարաոկե բարի» չգրանցված աշխատող, բայց իրեն մենեջեր անվանող վկա Դիանա Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքների վրա, որը հայտնել է, որ 06.09.2014թ. ժամը 1-30-ի սահմաններում Նաիրա Գևորգյանը և Արամ Ղալեչյանը վեճի են բռնվել «Ակապելա կարաոկե բարի» սրահում գտնվող աղջիկների հետ, Արամ Ղալեչյանը նրանցից մեկի գլխին շամպայն է լցրել, իսկ Նաիրա Գևորգյանը կոտրել ակումբի սպասքը, նաև հայելին, «Ակապելա կարաոկե բարին» պատճառելով նյութական վնաս։
Ըստ բողոքաբերի, ոչ նախաքննական մարմինը և ոչ էլ Առաջին ատյանի դատարանը որևէ ապացույց ձեռք չեն բերել հաստատված համարելու իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը, այնուհանդերձ Առաջին ատյանի դատարանը Նաիրա Գևորգյանի մեղքը հաստատված է համարել՝ հենց Նաիրա Գևորգյանի ցուցմունքով, տուժողի ներկայացուցիչ Նշան Մաթևոսյանի բացատրությունով, վկաներ Դիանա Գասպարյանի, Սամվել Ղուլյանի, Վահե Ղալեչյանի, Վարսիկ Միսկարյանի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքներով, դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 830-ԱՊ-14 եզրակացությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ։
Ըստ բողոքի հեղինակի, Առաջին ատյանի դատարանը վերը նշված ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն չի ենթարկել բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով, չի գնահատել այդ ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
Պաշտպանը նշել է նաև հետևյալը.
«Նախաքննության ժամանակ Նաիրա Գևորգյանը ցուցմունք չի տվել, իսկ Դատարանում Նաիրա Գևորգյանը ցուցմունք տվեց, որ դեպքի օրը Վահեն վատ էր զգում, դուրս եկավ սրահից, ես էլ շտապեցի նրա հետևից, կպել եմ սեղանին, ես դիտավորություն չեմ ունեցել ակումբի որևէ գույք կոտրելու, իմ անզգուշությունից բաժակն ու մոխրամանը կոտրվել են, ես մոխրամանը չեմ շպրտել ու հայելի չեմ կոտրել, եթե հայելին ջարդվեր, ապա հայելու կտորները կլցվեին դիմացի սեղանին նստած աղջիկների գլխներին։ Բարձր երաժշտություն էր, վիճաբանություն որևէ մեկի հետ չի եղել, ժամանցի բոլոր հաճախորդները տեղում էին, ոչ ոք դուրս չի գնացել, երաժշտությունը չի դադարել, ակումբի սրահում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք չեմ դրսևորել։
Վկա Վահե Ղալեչյանը նախաքննության ժամանակ, ինչպես նաև դատարանում տված իր ցուցմունքներում պնդել է, որ իրեն ավելի բարձր արժեքի ներկայացված հաշիվ է եղել, քան ակումբում ենթադրաբար կոտրված 2 բաժակների ու մոխրամանի գինը, որոնց կոտրված լինելը չի տեսել, բայց չի հրաժարվել դրանց արժեքը վճարելուց, իսկ հաշվարկի մեջ ներառված մեծ սպասքը, ըստ մենեջերի, դա կոտրված հայելին է եղել, բայց ինքը կոտրված հայելի նույնպես չի տեսել, եղել է տարաձայնություն վճարվելիք գումարի շուրջ, որը վճարվել է ոստիկանի միջամտությամբ Նաիրա Գևորգյանն էլ իր հարցին պատասխանել է, որ ակումբում մոխրամանով հայելի չի ջարդել։ Հայտնեց նաև, որ խուլիգանություն չի եղել, ես վիճաբանել եմ գումարի համար ակումբի մենեջերի հետ, ակումբի մենեջերը ինձ չի ասել, որ Արամն ու Նաիրան ինչ-որ արարք են կատարելու դրա համար պետք է ոստիկանություն կանչել, այդ ես եմ կանչել ոստիկաններին ինձնից ավել գումար պահանջելու համար։
Դատարանը մեղադրանքի հիմքում դնելով վկայի այս ցուցմունքը, իր դատական ակտի մեջ չի պարզաբանել, թե վկա Վահե Ղալեչյանի ցուցմունքը ինչ կերպ է հաստատում Նաիրա Գնորգյանի մեղքը խուլիգանության կատարման մեջ։
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արդարացված, նախկին ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանը դատարանում ցուցմունք տվեց, որ դեպքի օրը մատուցողուհու միջոցով շամպայն եմ հյուրասիրել աղջիկներին, հրաժարվել են, ես մոտեցա նրանց, որ աղջիկներից մեկի հետ ծանոթանամ, նա հրաժարվում էր, աղջիկները քաշքշում էին շամպայնի բաց շշով լի դույլը, ավելի ճիշտ էդ աղջիկը մի կողմից էր հրում շամպայնով դույլը, ես մյուս կողմից, որն ընկավ գետնին ու թափվեց, իմ վրա նույնպես թափվեց շամպայն, եկավ անվտանգության աշխատակիցը ու ես դուրս եկա սրահից։ Իմ ու աղջիկների միջև վեճ չի եղել, մենեջերը չի էլ տեսել, որ շամպայն է լցվել որևէ մեկի վրա, բարում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք չեմ դրսևորել։ Նաիրային չեմ տեսել, կողքի սեղաններից որևէ մեկը չի մոտեցել, երաժշտությունը չի դադարել, պարողներ կային, մենեջերին չեմ տեսել, հաջորդ օրն եմ իմացել, որ հայելի է կոտրվել։
Դատարանը Նաիրա Գևորգյանի մասով այս ցուցմունքը ընդհանրապես չի գնահատել։
Դատարանում հարցաքննվեց տուժող «Ակապելա կարաոկե բարի» ներկայացուցիչ Նշան Մաթևոսյանը, որը հայտնեց, որ դեպքի մասին ոչինչ չգիտեմ, պարտք ու պահանջ չունեմ։ Պաշտպանական կողմի հարցերին պատասխանեց, որ ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խանգարվել, ինչ-որ մեկից իմացա, որ հայելի է կոտրվել, վնասը վերականգնվել է։ Այս ցուցմունքից հետևում է. տուժող՝ «Ակապելա կարաոկե բարի» ներկայացուցիչ Նշան Մաթևոսյանը քրեական զործի հանգամանքների վերաբերյալ ոչ մի տեղեկատվություն չունի, բայց հենց այս ցուցմունքով դատարանը հաստատված է համարելՆաիրա Գևորգյանի մեղքը խուլիգանության կատարման մեջ։
Վկա Սամվել Ղուլյանը՝ ակումբի անվտանգության աշխատակիցը, թե նախաքննության ժամանակ և թե դատարանում, ցուցմունք տվեց, որ՝ «դեպքին ներկա չեմ եղել, դեպքի ժամանակ գտնվել եմ դրսում, իսկ դրսում վեճի, կռվի ձայներ չեմ լսել։ Երբ ներս եմ մտել, ամեն ինչ ավարտված էր, մի երիտասարդ դժգոհել է, որ հաշվի մեջ ներառել են մեծ սպասքի արժեք, հայելի բառ գրված չի եղել, բայց իմ խորհրդով վճարել է հաշիվն ու հեռացել։ Իմ ներկայությամբ վեճ, կռիվ, հայհոյանք չի եղել, տեղյակ չեմ, թե հայելին ինչպես է կոտրվել»։ Ես որ ներս մտա, ամեն ինչ խաղաղ էր, ես ոչ ոքի չեմ հանգստացրել։ Ես հիշում եմ, որ երիտասարդը հաշիվը փակեց ու գնաց, հետո եկավ, ասաց, որ համաձայն չեմ հաշվի հետ, պետք է ոստիկանություն կանչեմ։ Այս ցուցմունքը ևս դատարանը դրել է մեղադրական դատավճռի հիմքում, բայց չի պարզաբանել, թե վկա Սամվել Ղուլյանի ցուցմունքի որ մասն է հաստատում Նաիրա Գևորգյանի մեղքը խուլիգանության կատարման մեջ։
Վկա Վարսիկ Միսկարյանը՝ մատուցողուհին, նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել, որը հրապարակվեց դատարանում, որ դեպքի օրը ժամը 23-ի սահմաններում, ակումբ են եկել 2 տղա և մի աղջիկ, զբաղեցրել 7-րդ սեղանը, այնուհետև պատվիրել են սիգարետ և գարեջուր, մոտ 1 ժամ անց եկել են ակումբ 5 աղջիկներ, պատվիրել գարեջուր, հետո 7-րդ սեղանի տղաներից մեկը իրեն պատվիրել է շամպայն հյուրասիրել այդ աղջիներին, որն ինքը կատարել է ու դրանից հետո գնացել է խոհանոց սնվելու: Այնուհետև սրահ է մտել գիշերը ժամը 1:30-ի կամ 2-ի մոտ և տեսել գետնին գցված սպասքի և հայելու կտորներ։ Աղջիկները գնացել էին, իսկ 7-րդ սեղանի հաճախորդները դուրս էին գալիս։ Ւմ ներկայությամբ վեճ, կռիվ, հայհոյանք չի եղել, իմ աշխատանքը չի խանգարվել, բարձր ձայներ չեմ լսել։ Այս ցուցմունքից հետևում է, որ նա ևս դեպքին ներկա չի եղել, բայց այս ցուցմունքը ևս դատարանը դրել է մեղադրական դատավճռի հիմքում։ Այնուամենայնիվ, պաշտպանական կողմը առաջին ատյանի դատարանում միջնորդել է ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդ. 3-րդ մասի ուժով անթույլատրելի ճանաչել վկա Վարսիկ Միսկարյանի ցուցմունքը, սակայն դատարանը այս միջնորդությունը չի էլ քննարկել խորհրդակցական սենյակում։
Վկա Դիանա Գասպարյանը՝ «Ակապելա կարաոկե բարի» մենեջերը նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել, որ ակումբի 7-րդ սեղանի մոտ նստած էին 2 տղա և 1 աղջիկ, իսկ նրանց դիմաց նստած էին 5 աղջիկներ։ 7-րդ սեղանից հայհոյանքներ էին հնչում 3-րդ սեղանի աղջիկների հասցեին, հայհոյանքը փոխադարձ էր, հարվածներ չեն եղել, այլ հաճախորդներ եղել են, բայց նրանք չեն միջամտել, ուղղակի նայել են, ծաղրել են, աշխատանքը չի խանգարվել, այն ընթացել է իր բնական հունով, ոչ մի հաճախորդ չի հեռացել ակումբից միջադեպի հետևանքով։ Վիճաբանությունը տևել է 3-5 րոպե։
Դատարանում վկա Դիանա Գասպարյանը ցուցմունք տվեց, որ դեպքը լավ չի հիշում, հիշում է միայն, որ շամպայն են հյուրասիրել 3-րդ սեղանի աղջիկներին, միտումը վատը չէր, իրար չէին հասկացել, աղջիկն է մոխրամանը շպրտել հայելու վրա, հյուրասիրությունը եղել է մատուցողուհու միջոցով, տղան կանգնած էր մեջքով, ես չեմ մոտեցել աղջիկներին, կոնկրետ չեմ տեսել, թե ում վրա ինչքան շամպայն է լցվել, ոչ ոքի չեմ զննել։ Ես ձայների վրա եմ սրահ մտել, տեսել եմ, որ աղջիկներից մեկը շամպայնով դույլը շպրտեց գետնին, դատարանի կողմից 3 անգամ հնչեցված հարցին պատասխանեց, որ աշխատանքային ռիթմը չի խախտվել, երաժշտությունը չի ընդմիջվել, կողքի սեղաններից ծիծաղում էին և ծաղրում, աղջիկ ամբաստանյալը չի մոտեցել 3-րդ սեղանի աղջիկներին։
Դատարանը դատավճոի մեջ խեղաթյուրել է վկա Դիանա Գասպարյանի դատաքննական ցուցմունքը, ավելացրել նախադասություններ, որը վկան չի հայտնել։ Այսպես, դատարանը արձանագրել է թե՝ «աղջիկները բարկացել են և շամպայնով դույլը շպրտել են գետնին։ Ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանի կողմից ակտիվ միջամտում տեղի է ունեցել այդ պահին։ Նաիրան մոխրամանն է շպրտել այդ աղջիկների կողմ և այդ պատճառով հայելին կոտրվել է։ Նաիրան ոտքով հարվածել է սեղանին, բարձր հայհոյանքներ է հնչեցրել սեռական բնույթի և անգամ ակումբից դուրս գալուց հայհոյել է։ Ակումբի մյուս հաճախորդներին ինքը խնդրել է չմիջամտել»։ Նման ցուցմունք վկան դատարանում չի տվել, տես դատական նիստի ձայնագրությունը։
Բայց նույնիսկ այս պարագայում, վկա Դիանա Գասպարյանի ցուցմունքից չի հետևում, որ Նաիրա Գևորգյանը խուլիգանություն է կատարել, որ խուլիգանական մղումներով կոտրել է ակումբի սպասքը, որ կոպիտ կարգով ու բացահայտ խախտել է հասարակական կարգը, աղմկել է, մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք է դրսևորել, որ հասարակական վայրում հասարակության նկատմամբ վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսել է, այսինքն ամբողջությամբ հերքվում է Նաիրա Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը։
Դատարանում միջնորդել եմ անթույլատրելի ապացույց դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, քանի որ խախտվել են դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրության կազմման ՀՀ քր. դատ. օր. 29-րդ հոդ. սահմանված կանոնները, սակայն դատարանը չի անդրադարձել այդ միջնորդության քննարկմանը։
Դատարանում հետազոտվեց դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, կազմված 09.09.2014թ., դեպքից 3 օր անց։ Թե ինչու նույն օրը դեպքի վայրի զննություն չեն կատարել, անհասկանալի է, պաշտպանական կողմը կարող է միայն ենթադրություն անել, որ իրականում հայելի ջարդված չի էլ եղել և միայն հետագայում Վահե Ղալեչյանից սպասարկումից ավել գումարի գանձման փաստը հաստատելու համար են կազմել դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրություն, որի ժամանակ ոչինչ չի առգրավվել, չի փաթեթավորվել։ Արձանագրության մեջ նշված է, որ ըստ Դիանա Գասպարյանի հայտարարության՝ ջարդվել է 2 բաժակ, 1 մոխրաման և 1 հայելի։
Թեև կոտրված սպասքը առգրավելու, փաթեթավորելու, կնիքելու մասին ոչինչ նշված չէ, միայն նշված է, որ առգրավեցին հայելու կտորներ, առանց քանակի, սակայն դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 830-ԱՊ-14 եզրակացության համաձայն նշված է, որ ստացվել է փաթեթ, ամրակնքված կլոր կնիքով, որի մեջ եղել են 2 բաժակի, 1 մոխրամանի նմուշներ և հայելու կտորներ։ Հայտնի չէ, թե ով, երբ, որտեղ փաթեթավորեց ապրանքները և ուղարկեց փորձագետին, արդյոք ներկայացված բաժակի ու մոխրամանի նմուշները նույնն էին ինչ-որ կոտրված բաժակն ու մոխրամանը, հայելու կտորները որտեղից հայտնաբերեցին, միթե բարում 3 օր պահել են կոտրված հայելին, առանց իմանալու, որ դեպքի վայրի զննություն է կատարվելու, կամ ինչպես եղավ, որ կոտրված բաժակի ու մոխրամանի կտորները չէին պահպանվել, իսկ հայելու կտորները պահպանվել էին։ Միաժամանակ ՀՀ քր. դատ. օր. 228-րդ հոդ. 8-րդ մասի համաձայն՝ «Վերցված բոլոր առարկաները և փաստաթղթերը ներկայացվում են քննչական գործողության մասնակիցներին, մանրամասն նկարագրվում են արձանագրության մեջ, իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ կնքվում քննիչի կնիքով»։ Այստեղից հետևում է, որ կրկին խախտվել է դատավարական օրենքի պահանջը։
Այնուհետև հետաքննիչ Ներսիսյանի կողմից կազմվել է սպասք ներկայացնելու մասին արձանագրություն, որտեղ Դիանա Գասպարյանը ներկայացրել է ամբողջական բաժակ ու մոխրաման, այլ ոչ թե ջարդված բաժակի ու ջարդված մոխրամանի կտորներ, մինչդեռ միայն վերջիններս կարող էին համարվել իրեղեն ապացույցներ և նշում չկա ժամանակի մասին, թե երբ է սկսվել ու ավարտվել։ ՀՀ քր. դատ. օր. 29-րդ հոդ. 3-րդ մասի համաձայն՝ «արձանագրությունում նշվում են.
1) դատավարական գործողության իրականացման վայրը, օրը, ամիսը, տարեթիվը, սկսելու և ավարտելու ժամանակը րոպեի ճշտությամբ», այստեղից հետևություն, որ խախտվել է օրենքի պահանջը։
Նույն արձանագրության կազմմանը որպես ընթերականեր մասնակցել են 2 անձինք, ում անուն ազգանունները չեմ կարողանում կարդալ, որոնցից մեկի հասցեն ընդհանրապես չի նշված, իսկ ՀՀ քր. դատ. օր. 29-րդ հոդ. 3-րդ մասի 3-րդ կ. համաձայն. «դատավարական գործողությանը մասնակցող յուրաքանչյուր անձի ազգանունը, անունը, հայրանունը, անհրաժեշտության դեպքում հասցեն և անձնական այլ տվյալներ»։
Սույն արձանագրության մեջ ընթերակաների իրավունքները և պարտականությունները չեն բացատրվել, ընթերականերին դատավարական գործողության իրականացման ընդհանուր կարգը չի բացատրվել։
Մինչդեռ ՀՀ քր. դատ. օր. 29-րդ հոդ. 8-րդ մասի համաձայն. «Արձանագրությունը պետք է պարունակի նաև գրառումներ դատավարական գործողության մասնակիցներին իրենց իրավունքներն ու պարտականությունները բացատրելու, պարտականությունները չկատարելու հետևանքները պարզաբանելու, դատավարական գործողության իրականացման ընդհանուր կարգը բացատրելու մասին, ինչը հավաստվում է դատավարական գործողության մասնակիցների ստորագրությամբ, այստեղից հետևություն, որ կրկիև խախտվել է օրենքի պահանջը, իսկ ՀՀ քր. դատ, օր. 105-րդ հոդ. 1-ին մասի համաձայն. «Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել՝
1կ. բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով.
5կ. քննչակաև կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ»։
Դատարանում միջնորդել եմ նաև անթույլատրելի ապացույց ճանաչել ապրանքագիտակաև փորձաքննության թիվ 830-ԱՊ-14 եզրակացությունը, քանի որ հայելու կտորները հայտնի չի, թե որտեղից է հայտնաբերվել, չէր փաթեթավորվել օրենքով սահմանված կարգով, խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 228-րդ հոդ. 8-րդ մասի պահանջը, բայց դատարանը նույնիսկ չի քննարկել իմ միջնորդությունը խորհրդակցական սենյակում»։
Վկայակոչելով ապացույցների անթույլատրելիության հարցի կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Արմեն Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի սեպտեմբերի 16-ի թիվ ԵՔՐԴ/0259/01/08 որոշման 15-րդ կետում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը նշել է, որ հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման վերոշարադրյալ հիմնավորումները պաշտպանական կողմը գտել էր, որ օրենքի պահանջների խախտմամբ դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ վերցված, ինչպես նաև սպասքը ներկայացնելու մասին արձանագրությունները ու դրանց հիման վրա ստացված, սակայն դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 830-ԱՊ-14 եզրակացությունը կորցրել է իր իրավական ուժը, ապացուցողական նշանակությունը և չէր կարող ընդգրկվել կոնկրետ քրեական գործով ապացույցների համակցության մեջ և դրվել մեղադրանքի հիմքում, աակայն Առաջին ատյանի դատարանը այս վերոնշյալ ապացուցները դրել է մեղադրական դատավճռի հիմքում։ Ըստ բողոքաբերի, փաստացի կոնկրետ գործով բացակայում է հանցակազմի տարրերից մեկը հանցագործության առարկան, օբյեկտը, որը քրեական գործի կարճման և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու հիմք է, որը Առաջին ատյանի դատարանը կամայականորեն անտեսել է։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ գործով 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 և Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը գտել է, որ սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանը անզգուշությամբ բաժակն ու մոխրամանը գցել է գետնին, որը ջարդվել է, սակայն նա ուղղակի դիտավորություն չի ունեցել՝ խանգարել ակումբի բնականոն աշխատանքը կամ դրանով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք չի դրսևորել ակումբի մնացած հաճախորդների նկատմամբ։ Ն.Գևորգյանի վարքը չի հանդիսացել բացահայտ մարտահրավեր՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված չի եղել շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։
Ըստ բողոքաբերի, Ն.Գևորգյանը մոխրամանով ակումբի սրահի հայելին չի ջարդել։ Վկա Դիանա Գասպարյանի նշած այն հանգամանքը, որ Ն.Գևորգյանը մոխրամանով ջարդել է ակումբի հայելին, չի հաստատվում գործի այլ ապացույցներով, չի հաստատվում նաև մատուցող Վ.Միսկարյանի և վկա Ս.Ղուլյանի ցուցմունքներով։ Ն.Գևորգյանը ուղղակի դիտավորություն չի ունեցել խուլիգանություն կատարելու, չի հայհոյել, վեճի մեջ չի մտել որևէ մեկի հետ, եղած հասարակությաև անդամներին լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել, հասարակության այլ անդամների բացակայությամբ է տեղի ունեցել դեպքը, գործով բացակայում են խուլիգանական դրդումները և խուլիգանական մղումները։
Ըստ բողոքի հեղինակի, այստեղից հետևում է, որ Ն.Գևորգյանի արարքում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմը։
Պաշտպանը վկայակոչել է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, և գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարական նորմերի պահանջը, անտեսելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, բավարար ու օրենքով ձեռք բերված ապացույցներով չի հաստատել Նաիրա Գևորգյանի մեղքը նրան առաջադրված մեղադրանքում։
16. Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպանը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել ստորադաս դատարանի ակտը, ճանաչել և հռչակել Նաիրա Գևորգյանի անմեղությունը նրան մեղսագրված արարքում, քանի որ ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից»:
17. Վերաքննիչ դատարանում դատախազ Ա.Սիմոնյանն ամբողջությամբ պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով բավարարել այն:
Ամբաստանյալներ Ն.Գևորգյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, խնդրեց բավարարել այն, միաժամանակ առարկեց մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրեց մերժել այն:
Ամբաստանյալներ Ն.Գևորգյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Ամբաստանյալ Ա.Ղալեչյանը առարկեց մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով մեղադրողի, ամբաստանյալի ու պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ մեղադրողի ու պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու կողմերի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ մեղադրողի, ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
18. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
«Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ.
«(…) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, (…):
(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)» (տե´ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
Ապացույցների գնահատման իրավաչափության հարցի առնչությամբ իր իրավական դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` միաժամանակ արձանագրելով հետևյալը.
«(…) [Ա]պացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով (…)» (տե´ս Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշման 27-րդ կետը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
19. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով:
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով: (...)»:
20. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում, որ համաձայն վիճարկվող դատական ակտի, գնահատելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացում հետազոտված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ ապացուցված չի համարել ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը և գտել, որ պետք է ճանաչել նրա անմեղությունը և կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, միաժամանակ ապացուցված համարելով Նաիրա Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք կատարելը՝ ներկայացնելով ստորև շարադրված պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները.
Առաջին ատյանի դատարանը, վիճարկվող դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել հետևյալը.
«(…) Վերլուծելով ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը, դա համադրելով այլ ապացույցների հետ, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)»։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` «(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…)»։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։
Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդվում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական գործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռված են գործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` «Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` «Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական գործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։
Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)»։
Ստուգելով ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանը կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքները կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ Նաիրա Գևորգյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք, խուլիգանություն` դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է ուրիշի գույքը վնասելով։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելը նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է դատաքննության ընթացքում տված իր իսկ ցուցմունքով, տուժողի ներկայացուցիչ Նշան Մաթևոսյանի պարզաբանմամբ, վկաներ Դիանա Գասպարյանի, Վարսիկ Միսկարյանի, Սամվել Ղուլյանի, Վահե Ղալեչյանի նխաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 830-ԱՊ-14 եզրակացությունով, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունով և իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ։
Ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանը 2014 թվականի սեպտեմբերի 06-ին, ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի թիվ 1 հասցեում գործող «Ռոբ Ռաֆ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ակապելա» կարաոկե ակումբում կատարել է խուլիգանություն` զուգորդված ուրիշի գույը ոչնչացնելով։ Այսպես.
Նաիրա Գևորգյանը 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին, երեկոյան իր ընկեր Վահե Սլավիկի Ղալեչյանի և վերջինիս ազգական` Արամ Սպարտակի Ղալեչյանի հետ այցելել են վերը նշված կարաոկե ակումբ, որտեղ ալկոհոլ են գործածել, զվարճացել են և ժամանակ անցկացրել։ Դրանից որոշ ժամանակ անց` սեպտեմբերի 06-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում շամպայնի հյուրասիրությունը չընդունելու կապակցությամբ Արամ Ղալեչյանը խոսակցություն ունեցել հարևան սեղանի շուրջ նստած հաճախորդների հետ, որին ընթացքում ակտիվորեն միջամտել է Նաիրա Գևորգյանը և սկսվել է վիճաբանություն, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել է և սեռական բնույթի հայհոյել է, ոտքով հրել է ակումբի սեղանը` հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը` խուլիգանական մղումներով կոտրել է ակումբի սպասքը և հայելին` այդ կերպ ոչնչացնելով «Ռոբ Ռաֆ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող 10.360 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության գույքը, իր դիտավորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել է հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հո գեկան անձեռնմխելությունը։
Նաիրա Գևորգյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։
(…)
Ստուգելով ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերագրվող արարքում բացակայում է հանցակազմը։ Հետևաբար պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և այդ մեղադրանքի մասով նրա ենթակա են արդարացման` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ըանթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ։
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ։ Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ. «(...) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում։
(...) Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...)»։
Վերը նշված քրեադատավարական նորմերի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքը։
Դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումները բխում են հետևյալ փաստական հանգամանքներից.
Մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմնի կողմից դրված վերը նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը` խուլիգանություն, քանի որ ամբաստանյալ Ա.Ղալեչյանի և թիվ 3-րդ սեղանի աղջիկների միջև վիճաբանություն տեղի չի ունեցել, այլ Ա.Ղալեչյանը մատուցողի միջոցով թիվ 3-րդ սեղանի շուրջ նստաց աղջիկներին հյուրասիրել է շամպայն, սակայն հյուրասիրությունը չընդունելու պատճառով ինքը անձամբ է մոտեցել նրանց և հյուրասիրել, և այդ ժամանակ եղել է խոսակցություն միայն շամպայն հյուրասիրելու հետ կապված ու հյուրասիրած շամպայնը` դույլով գետնին է շպրտել թիվ 3-րդ սեղանի շուրջ նստացծ աղջիկներից մեկը այլ ոչ, թե Արամ Ղալեչյանը։
Այսպիսով` վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթարկելով, այդ թվում` հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները համարել անարժանահավատ։ Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստում է, որ դրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Արման Ղալեչյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք՝ 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին, երեկոյան իր ազգական` Վահե Ղալեչյանի և վերջինիս ընկերուհի` Նաիրա Գևորգյանի հետ այցելել են վերը նշված կարաոկե ակումբ, որտեղ ալկոհոլ են գործածել, զվարճացել են և ժամանակ անցկացրել։ Դրանից որոշ ժամանակ անց` սեպտեմբերի 06-ին, ժամը 01։30-ի սահմաններում շամպայնի հյուրասիրությունը չընդունելու կապակցությամբ Ա.Ղալեչյանը վիճաբանել է հարևան սեղանի շուրջ նստած հաճախորդների հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել է, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը` խուլիգանական մղումներով ձեռքն եղած շշով շամպայնը լցրել է հաճախորդի վրա, այդ կերպ էականորեն խաթարելով հասարակական վայրում գտնվող անձի ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։ Այլ խոսքով` մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Արման Ղալեչյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ։ (…)»:
21. Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ըստ էության, հանգել է իրավաչափ հետևության այն մասին, որ Արամ Ղալեչյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերագրվող արարքում բացակայում է հանցակազմը և այդ մեղադրանքով նա ենթակա է արդարացման, իսկ Նաիրա Գևորգյանի մեղավորությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է և վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության ու պատժի կատարած արարքի համար՝ արդյունքում կայացնելով գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ:
22. Առաջին ատյանի դատարանը, վիճարկվող դատական ակտի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«Ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի օրը ինքը եղել է Նաիրայի և Վահանի հետ «Ակապելա» ակումբում։
Որոշ ժամանակ անց ինքը որոշել է շամպայն հյուրասիրել դիմացի եղանին նստած աղջիկներին, սակայն նրանք հրաժարվել են և ագրեսիվ են եղել հրաժարվելու պաին։ Շամպայնի շիշը դրված է եղել դույլի մեջ և ինքը ցանկացել է իր ձեռքով հյուրասիրել և պատահական ընկել է գետին և թափվել է։ Ինքը դիտավորյալ որևէ մեկի վրա շամպայն չի լցրել։ Երբ շանպայնի շիշը ընկել կոտռրվել է անվտանգության աշխատակիցները մոտեցել են իրեն և դուրս են եկել խոսելու` ամեն ինչ եղել է հանդարտ և իրենց ներկայացրել են հաշիվը։
Ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի ժամանակ ինքը, Արամը և Վահեն գտնվել են կարաոկե ակումբում։
Արամը հյուրասիրած շամպանսկիի դույլը գետնին ընկնելուց հետո, ինքը արագ դուրս է եկել որպեսզի գնա տեսնի որտեղ է գտնվում Վահեն ու այդ ժամանակ կպել է սեղանին և վրան դրված բաժակները ընկել են հատակին։ Ինքը որևէ մեկի հետ չի վիճաբանել, երաժշտությունը չի դադարել։ Երբ Արամը անվտանգության աշխատակիցների հետ դուրս է եկել, այդ աղջիկներից մեկը հայհոյել է։ Ինքը նրանց հետ չի վիճել։ Բաժակ և մոխրաման ինքը տեսել է գետնին կոտրված, սակայն հայելի չի կոտրվել։ Մոխրամանը կոտրվել է անզգուշությամբ։
Տուժողի ներկայացուցիչ Նշան Մաթևոսյանը դատաքննության ընթացքում բացատրություն տվեց այն մասին, որ ինքը դեպքին ներկա չի գտնվել և պարտք-պահանջ չունի ամբաստանյալներից։ Իրենք պարտք-պահանջ չունենալու պատճառով չեն հետաքրքրվել դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ։ Ինքը տեղյակ է, որ իրենց ակումբում տեղի է ունեցել ինչ-որ դեպք, որի հետևանքով իրեն ակումբի բնականոն աշխատանքը չի խաթարվել։ Իրենց ակումբին պատճառված վնասը եղել է 20-ից 30-ն հազար դրամի վնասը և որը վերականգնվել է։
Վկա Դիանա Գասպարյանը դատաքննության ընցաքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի հետ կապված մանրամասները լավ չի հիշում, քանի որ անցել է բավականին ժամանակ։ Հիշում է, որ ակումբում եղել են մոտ երեք աղջիկ և ամբաստանյալը նրանց շամպայն հյուրասիրեց, սակայն աղջիկները հրաժարվել են այդ հյուրասիրությունից։ Աղջիկ ամբաստանյալը դեպի հայելին մոխրաման է նետել այդ պատճառով է կոտրվել հայելին։ Այդ ժամանակ շատ հաճախորդներ չեն եղել։ Ինքը այդ ժամանակ ակումբուն աշխատել է որպես մենեջեր։ Ինքը կանգնած է եղել մուտքի դռան մոտ, որտեղից ամբողջ սրահը երևում է ամբաստանյալները նստած են եղել 7-րդ սենաի շուրջ, իսկ աղջիկները 3-րդ սեղանի շուրջ, որը գտնվել է 7-րդ սեղանի դիմաց։ Այդ ամենը սկսվել է շամպայն հյուրասիրելու պատճառով, սակայն աղջիկները հրաժարվել են, բայց նրանք պնդել են, որ այդ շամպայնաը պետք է մնա նրանց մոտ։ Երբ տղան համոզել է, որպեսզի այդ շամպայնը մնա աղջիկների մոտ, դիտավորյալ թե պատահաբար թափվել է աղջիկների վրա և աղջիկները այդ պահին բարկացել են և այդ շամպայնը դույլով շպրտել են գետնին։ Ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանի կողմից ակտիվ միջամտում տեղի է ունեցել այդ պահին։ Նաիրան մոխրամանն է շպրտել դեպի այդ աղջիկների կողմ և այդ պատճառով հայելին կոտրվել է։ Նաիրան ոտքով հարվածել է սեղանին, բարձր հայհոյանքներ է հնչեցրել սեռական բնույթի և անգամ ակումբից դուրս գալուց հայհոյել է։ Նրանք հայելու կոտրվելու համար վճարել են։ Իսկ Արամը բարձրաձայն արտահայտություններ է արել, սակայն երաժշտության ձայնը բարձր է եղել և չի լսվել։
Ինքը այդ միջադեպի ժամանակ բոլորին հրավիրել է դուրս։ Այդ ամենը տևել է մոտավոր 15 րոպե։ Ակումբի մյուս հաճախորդներին ինքը խնդրել է չմիջամտել։ Երբ ակումբում ինչ-որ արժեքավոր բան է կոտրվում ինքը դա պահում է որպեսզի ներկայացնի տնօրենին։ Տղան միայն մոտեցել է աղջիկներին շանպայմանը հյուրասիրելու համար։ Ինքը կոնկրետ չի տեսել, թե ում վրա է եղել թափված շամպայնը։
Ինքը դուրս է հրավիրել նաև այդ աղջիկներին։
Վկա Սամվել Ղուլյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ շատ աղոտ հիշում է ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանին։ Դեպքի ժամանակ ինքը գտնվել է դրսում։ Ինքը այդ ժամանակ կատարել է հսկողություն։ Իրեն ակումբի ներսից կանչել են բայց չի հիշում, թե ով է եղել։ Ինքը երբ ներս է մտել արդեն ամեն ինչ վերջացած է եղել։ Իր հետ ներս մտել է նաև ոստիկանության աշխատակիցները։ Մենեջերը իրեն տվել է հաշիվը որպեսզի ինքը ներկայացնի հաճախորդին։ Հաշիվը վճարել են և գնացել, սակայն որոշ ժամանակ անց նա վերադարձել և ասել է, որ համաձայն չի հաշիվի հետ պետք է կանչի ոստիկանության աշխատակիցներ։ Հայելիներից մեկն է կոտրված եղել։ Ինքը չի տեսել, թե ով է հավաքել կոտրված հայելու բեկորները։
Վկա Վահե Ղալեչյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը, Նաիրան և Արամը եղել են «Ակապելա» ակումբում։ Որոշ ժամանակ անց վիճաբանություն է սկսվել անվտանգության աշխատակիցների հետ, որը քրեական գործի շրջանակներում չի շեշտվում։ Հարցը եղել է այն որ իրենք գումարի հետ կապված ունեցել են խնդիրներ։ Խուլիգանություն չի կատարվել ընդամենը եղել է գումարի պահանջ։ Ինքը մի պահ ակումբից դուրս է եկել, քանի որ իրեն վատ է զգացել և երբ վերադարձել է իմացել է, որ վիճաբանություն է եղել` ինքը տեսել է, որ ասել են հաշիվը փակեն և գնան։ Վիճաբանությունը սկղբում եղել է անվտանգության աշխատակցի հետ, հետո մենեքերի, հետ տնօրենի։ Արամը ինչ-որ հյուրասիրություն է արել կողքի սեղանին, սակայն նրանք չեն ընդունել և միջամտել են ակումբի աշխատակիցները աշխատակիցները։ Ինքը սրահ չի վերադարձել և կոտրված իրերը չի տեսել։
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է վկա Վարսիկ Միսկարյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը այն մասին, որ 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին, ժամը 23։00-ի սահմաններում իրենց ակումբ են այցելել երկու անծանոթ տղա և մեկ աղջիկ, որոնք նստել են 7-րդ սեղանի մոտ։ Վերջինները պատվիրել են ծխախոտ և գարեջուր, իսկ ինքը նրանց սպասարկել է։ Մեկ ժամ անց եկել են հինգ անծանոթ աղջիկներ, որոնք նստել են 3-րդ սեղանի մոտ և պատվիրել են գարեջուր։ 7-րդ սեղանի մոտ նստած տղաներից մեկը կանչել է իրեն և ասել, որ հյուրասիրության կարգով մեկ շիշ շամպայն տանի վերը նշված աղջիկներին, ինչը ինքը կատարել է։ Սակայն աղջիկները հրաժարվել են շամպայնն ընդունելուց, որից հետո ինքը գնացել է խոհանոց` սնվելու։ Երբ վերադարձել է սրահ նկատել է, որ 3-րդ սեղանի մոտ, գետին թափված են եղել կոտրված հայելու և սպասքի կտորներ։ 3-րդ սեղանի մոտ, գետնին թափված են եղել կոտրված հայելու և սպասքի կտորներ։ 3-րդ սեղանի մոտ նստած աղջիկներն արդեն գնացել էին, իսկ 7-րդ սեղանի հաճախորդներն արդ դուրս գալուց են եղել։ Իր ներկայությամբ կռիվ, վիճաբանություն կամ հայհոյանք չեն եղել և իր բանականոն աշխատանքը չի խանգարվել։ Հետագայում ակումբի մենեջեր Դիանա Գասպարյանն ասել է, որ 7-րդ սեղանի մոտ նստած աղջիկը վիճաբանել է 3-րդ սեղանի մոտ նստած աղջիկների հետ, որը կապված է եղել վերը նշված շամպայնը չընդունելու հետ։
2014 թվականի սեպտեմբերի 09-ին կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունով այն մասին` «ՀՀ ոստիկանության Մարաշի բաժանմունքի հետաքննիչ Հ.Ներսիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Չարենցի 1 հասցեում գործող «Ակապելա» կարաոկե ակումբում` մասնակցությամբ ակումբի մենեջեր Դ.Գասպարյանի, ընթերականներ Տաթևիկ Արայի Մելիքբեկյանի և Սուրեն Արմենի Կարապետյանի, զննությունը կատարվել է արհեստական լուսավորության պայմաններում, դեպքի վայրը գտնվում է Երևան քաղաքի Չարենցի 1 հասցեում գործող «Ակապելա» կարաոկե ակումբը, ակումբը գտնվում է անմիջապես Չարենց փողոցի չորս հարկանի շենքի նկուղային հարկում։ Ակումբի մուտքից անմիջապես հետո առկա են աստիճաններ, որոնցից անմիջապես հետո առկա է սպասասրահ, որի աջ մասում առկա է թվով մեկ հատ բազմոց, սեղան, պահարան և կախիչներ։ Սպասասրահի անմիջապես ձախ մասում, վարագույրներից հետո բացվում է ակումբի սրահ տանող դուռը։ Ակումբի սրահի ձախ մասում առկա է թվով հինգ հատ բազմոց իրենց սեղաններով և բազմոցների անմիջապես վերևներում պատի վրա առկա են թվով չորս հատ հայելիներ, իսկ սրահի աջ մասում առկա է թվով չորս հատ բազմոց իրենց սեղաններով։ Սրահի աջ մասում է գտնվում նաև բարը, որի անմիջապես հետնամասում առկա է խոհանոց և թվով մեկ աշխատասենյակ։ Սրահի դիմացի պատին առկա է երկու մետր լայնությամբ, երկու մետր լայնությամբ հայելի։ Դ.Գասպարյանի բանավոր հայտարարությամբ նշված միջադեպը տեղի է ունեցել սրահի 7-րդ և 3-րդ սեղանների միջնամասի հատվածում, որի ընթացքում կոտրվել է թվով 2 հատ բաժակ և մեկ հատ մոխրաման, ինչպես նաև 2-րդ սեղանի վերևի հատվածում գտնվող հայելին` ինչի հետևանքով ակումբին պատճառվել է 28.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։ Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերվել է թվով մեկ հատ տեսախցիկ` սրահում և սպասասրահում, սակայն Դ.Գասպարյանի բանավոր հայտարարությամ տեսախցիկներ մոտ մեկ ամիս չեն աշխատում։ Կատարվել է լուսանկարահանում` զննությամբ ընթացքում և վերցվել է հայելու կտորներ։ Զննության ընթացքում դիտողություններ և առարկություններ չեն եղել»։
Դատապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 830-ԱՊ-14 եզրակացությունով, որի համաձայն դեպքի վայրի զննության վերցված հայելու կոտրված կտորի նմուշից ելնելով , 160 անգամ 70 սմ չափերով թվով մեկ հատ հայելու հավանական միջին շուկայական արժեքը, 2014 թվականի սեպտեմբերի 6-ի դրությամբ գնահատվել է 8.960 ՀՀ դրամ։ Ակումբի մենեջեր Դիանա Գասպարյանի կողմից ներկայացված բաժակի և մոխրամանի հավանական միջին շուկայական արժեքը, 2014 թվականի սեպտեմբերի 6-ի դրությամբ գնահատվել է 500 և 400 ՀՀ դրամ։
2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված «Ակապելա» կարաոկե ակումբի կոտրված հայելու բեկորներով։ (…)»:
23. Սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ու վերը վկայակոչված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ex officio կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի կարգով, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, կայացրել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող վերջնական դատական ակտ:
Վերոշարադրյալը Վերաքննիչ դատարանին հիմք է տալիս հետևության հանգելու այն մասին, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հետևություններն ու պատճառաբանությունները բավարար չափով փաստարկված չեն, զուտ սուբյեկտիվ, գնահատողական դատողություններ են, որոնք հիմնված են չփարատված ենթադրությունների վրա, այդպիսիք չեն հաստատվել գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չեն հիմնավորվել, և անմեղության կանխավարկածի համատեքստում, ենթակա են մեկնաբանման հօգուտ ամբաստանյալի, ուստի և մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու ու Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը ամբաստանյալ Արամ Ղալեչյանի մասով բեկանելու բավարար հիմք հանդիսանալ չեն կարող: Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ներկայացված պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները արդեն իսկ հանգամանորեն ստուգվել են ու հերքվել Առաջին ատյանի դատարանի կողմից և արտացոլվել վիճարկվող դատական ակտում:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանի և վերջինիս պաշտպանի վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանություններին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այդպիսիք անհիմն են ու չփաստարկված: Վերաքննիչ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում ամբաստանյալ Նաիրա Արտիկի Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված ու նրան մեղսագրվող հանցանքի կատարումը բացառելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի` ինչպես վերաքննիչ բողոքում, այնպես էլ` Վերաքննիչ դատարանում ներկայացված պատճառաբանությունները, նկատի ունենալով, որ այդպիսիք չեն բխում սույն գործի օբյեկտիվ տվյալներից, ինչպես նաև գործող օրենսդրության պահանջներից, իսկ ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանի կողմից հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ամբաստանյալ Նաիրիա Գևորգյանի մեղքը` իրեն մեղսագրվող արարքի կատարման մեջ, ու իրավացիորեն եզրակացրել, որ վերջինիս մեղավորությունը հաստատվել և հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ, և գործով ձեռք բերված ապացույցների համակողմանի վերլուծության ու գնահատման արդյունքում իրավաչափ հետևության է հանգել այն մասին, որ ամբաստանյալ Նաիրա Գևորգյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` ամբաստանյալին վերագրվող արարքի քրեաիրավական որակման հարցում ևս հանգելով ճիշտ հետևության:
24. Ելնելով վերոգրյալից Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել են սույն գործով վերջնական ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, հետևաբար այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքները` մերժել, ուստի ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նաիրա Արտիկի Գևորգյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Արամ Սպարտակի Ղալեչյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ գործով մեղադրող` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Սիմոնյանի, ամբաստանյալ Ն.Գևորգյանի և վերջինիս պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Նաիրա Արտիկի Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:









ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ

Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ