ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵԿԴ/0055/01/15

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
տուժողների ներկայացուցիչ՝ Հ.ԱՐՍԵՆՅԱՆԻ
պաշտպաններ` Հ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
Մ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Հ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

2016 թվականի ապրիլի 12-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի պաշտպան Հ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2008 թվականի նոյեմբերի 25-ին Ստեփանակերտ քաղաքի դատախազի տեղակալ Մ.Աղաջանյանի կողմից հ.142022.07 քրեական գործի նյութերով հարուցվել է հ.122019.08 քրեական գործը՝ ԼՂՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով, այն առանձնացվել է հ.142022.07 քրեական գործի նյութերից և ըստ տարածքային ենթակայության ուղարկվել ՀՀ գլխավոր դատախազություն:
2. 2008 թվականի դեկտեմբերի 09-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության վարչությունում որոշում է կայացվել հ.122019.08 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և Ազատուհի Հայրապետյանին, Աշոտ Ներսիսյանին, Նելլի Ներսիսյանին և Սիլվա Հովսեփյանին վերագրված արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերին համապատասխանեցնելու և քրեական գործի նախաքննությունը հ.69108408 համարով շարունակելու մասին։
3. 2009 թվականի օգոստոսի 31-ին հ.69108408 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է:
4. 2010 թվականի հունիսի 30-ին հ.69108408 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
5. 2010 թվականի հուլիսի 01-ին հ.69108408 քրեական գործի նյութերով հարուցվել է նոր քրեական գործ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով, այն առանձնացվել է առանձին վարույթում՝ շնորհելով 69105410 համարը:
6. 2010 թվականի հուլիսի 22-ին հ.69105410 քրեական գործը միացվել է հ.69108408 քրեական գործին և քննությունը շարունակվել է 69108408 համարով:
7. 2010 թվականի հուլիսի 23-ին հ.69105710 քրեական գործը միացվել է հ.69108408 քրեական գործին՝ քննությունը շարունակելով 69108408 համարով:
8. 2011 թվականի հունիսի 30-ին հ.69108408 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է:
9. 2011 թվականի նոյեմբերի 16-ին հ.69108408 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
10. 2013 թվականի ապրիլի 06-ին հարուցվել է հ.69103913 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
11. 2013 թվականի հուլիսի 10-ին հ.69108408 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ հ.69103913 քրեական գործը միացվել է հ.69108408 քրեական գործին՝ քննությունը շարունակելով 69108408 համարով:
12. 2013 թվականի հուլիսի 31-ին Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանը ներգրավվել է որպես մեղարդյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
13. 2014 թվականի հունիսի 09-ին քրեական գործով վարույթը կասեցվել է։
14. 2014 թվականի հունիսի 22-ին Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանը հայտնաբերվել և նույն օրը ձերբակալվել է:
15. 2014 թվականի հունիսի 23-ին քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
16. 2014 թվականի հունիսի 24-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
17. 2014 թվականի դեկտեմբերի 01-ին Հերիքնազ Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և երկուսը՝ 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
18. 2015թ. մարտի 09-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան):
19. Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 01-ի դատավճռով`
Որպես տուժող ճանաչված Անահիտ Բեգոյանին թրաֆիքինգի ենթարկելու վերաբերյալ դրվագով առաջադրված մեղադրանքում Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանը ճանաչվել է անմեղ և հռչակվել է նրա անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված և նրան վերագրված հանցագործությանը վերջինիս մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ և նրա նկատմամբ նշանակվել է պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով`տուժողներ Ելենա Նիկողոսյանի և Աննա Ավդալյանի դրվագներով` ազատազրկում` 10 (տաս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքի զրկման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ տուժողներ Աննա Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանի դրվագներով` ազատազրկում` 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքի զրկման։
Կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 11 (տասնմեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և առանց որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքի զրկման։
Հերիքնազ Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2014թ. հունիսի 22-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժողներ Ելենա Նիկողոսյանին, Աննա Ավդալյանին, Աննա Սարուխանյանին և Շուշան Գրիգորյանին պարզաբանվել է հանցագործությամբ նրանցից յուրաքանչյուրին պատճառված գույքային վնասի հատուցման և այն Հերիքնազ Խաչատրյանից բռնագանձելու պահանջով (քաղաքացիական հայցով) քաղաքացիական դատավարական կարգով դատարան դիմելու իրավունքը։
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։
20. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 01-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի պաշտպան Հ.Գևորգյանը:
21. Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը, Վերաքննիչ դատարանի 25.01.2016թ. որոշմամբ, ընդունվել է վարույթ, և գործը նշանակվել է քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. փետրվարի 05-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
22. Նախաքննական մարմնի կողմից Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա, բնակվելով Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում և Նելլի Ներսիսյանի ղեկավարությամբ զբաղվելով մարմնավաճառությամբ, մարդու թրաֆիքինգի՝ շահագործման նպատակով մարդկանց հավաքագրելու, տեղափոխելու, փոխանցելու, թաքցնելու, ստանալու, ինչպես նաև սեռական՝ պոռնկության շահագործման վիճակի մեջ դնելու և պահելու դիտավորությամբ, միավորվելով Հայաստանում բնակվող ավագ քրոջ՝ Բավական Սմբատի Խաչատրյանի և մարդկանց շահագործման նպատակով ստեղծված կազմակերպված խմբի ղեկավար՝ Արաբական Միացյալ Էմիրություններում բնակվող Նելլի Նոտարիկի Ներսիսյանի հետ, անդամագրվել է նշված կազմակերված խմբին, ապա՝ իրենց հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով կատարել են համապատասխան դերաբաշխում, այն է՝ Նելլի Ներսիսյանը ղեկավարելով հանցավոր խմբի գործողությունները, անձամբ կազմակերպել է հավաքագրված անձանց մուտքի հրավեր ստանալը, կատարել նրանց Դուբայ տեղափոխելու հետ կապված ծախսերը, ստացել նրանց Դուբայ քաղաքում, իսկ Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյանները կատարել են կանանց հավաքագրման և Դուբայ տեղափոխելուն, փոխանցելուն, թաքցնելուն ուղղված գործողությունները։
Մասնավորապես, կազմակերպված հանցավոր խմբի անդամները, որոշ դեպքերում նաև Հերքինազ Խաչատրյանի անմիջական մասնակցությամբ տևական ժամանակ՝ 2008 թվականի հունիսից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում, խաբեությամբ, վստահությունը չարաշահելու և վիճակի խոցելիությունն օգտագործելու միջոցով, շահագործման նպատակով հավաքագրել և ԱՄԷ Դուբայ քաղաք են տեղափոխել Ելենա Հրաչիկի Նիկողոսյանին և Աննա Ռոբերտի Ավդալյանին, հավաքագրել են Անահիտ Գագիկի Բեգոյանին, ինչպես նաև նույն եղանակով և նպատակով փորձել են հավաքագրել Աննա Սարուխանի Սարուխանյանին և Շուշան Խորենի Գրիգորյանին, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել։ Այսպես՝
Նելլի Ներսիսյանի ղեկավարած կազմակերպված հանցավոր խմբի անդամ Հերիքնազ Խաչատրյանը կատարելով խմբում իր ստանձնած դերը՝ Ելենա Նիկողոսյանի հետ ունեցած հեռախոսազրույցի, իսկ մյուս անդամ Բավական Խաչատրյանն իր հերթին նրա հետ հանդիպման ընթացքում խաբեությամբ՝ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում Նելլի Ներսիսյանի ղեկավարությամբ մարմնավաճառությամբ խոշոր գումարներ «վաստակելու» կեղծ խոստումով, իրականում սակայն, հանցավոր խմբի կողմից վերջինիս սեռական շահագործման ենթարկելու և այդ կերպ նրա «վաստակած» գումարներն ամբողջությամբ տնօրինելու դիտավարությամբ, և չարաշահելով իրենց հանդեպ՝ որպես ծանոթի ունեցած նրա վստահությունը, 2008 թվականի հունիսին, Երևան քաղաքում հավաքագրել են Ելենա Նիկողոսյանին՝ ստացել են Դուբայ մեկնելու նրա համաձայնությունը։ Այնուհետև՝ Բավական Խաչատրյանը վերցրել է Ելենա Նիկողոսյանի անձնագիրը, դրա պատճենն ուղարկել Հերիքնազ Խաչատրյանի կողմից նշված էլեկտրոնային հասցեով, իսկ շուրջ 15 օր անց նույն եղանակով Հերիքնազ Խաչատրյանի միջոցով ստացել է Ելենա Նիկողայանի ԱՄԷ մուտքի թույլտվությունը, նաև՝ Ելենա Նիկողոսյանի մեկնելու և ընթացիկ ծախսերի համար ուղարկված մոտ 600 ԱՄՆ դոլարը։ Ստացած գումարից Բավական Խաչատրյանը 400 ԱՍՆ դոլարով Ելենա Նիկողոսյանի համար գնել է Երևան-Դուբայ չվերթի տոմս, մնացած 200 ԱՄՆ դոլարը՝ ընթացիկ ծախսերի համար տրամադրել նրան, իսկ 2008 թվականի հունիսի 27-ին՝ «Զվարթնոց» օդանավակայանից անձամբ ճանապարհելով, ՀՀ պետական սահմանը հատելով՝ անձի տեղափոխումը կազմակերպելու միջոցով, Ելենա Նիկողոսյանին սեռական՝ պոռնկության շահագործման նպատակով տեղափոխել է ԱՄԷ Դուբայ քաղաք։ Այնտեղ հանցավոր խմբի անդամներից ոմն Անոն ստանալով Ելենա Նիկողոսյանին՝ վերցրել է նրա անձնագիրը և փոխադրել Նելլի Ներսիսյանի մոտ, ով Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ միասին Ելենա Նիկողոսյանին են ներկայացրել հաճախորդների հետ տարբեր սեռական հարաբերություններ ունենալու և հանցավոր խմբին օրեկան պարտադիր վճարման ենթակա գումարների վերաբերյալ իրենց պահանջը։ Ելենա Նիկողոսյանը՝ հասկանալով, որ խաբվել է, ընդդիմացել և պահանջել է իրեն ճանապարհել Հայաստան, հակառակ դեպքում՝ սպառնալով, որ իր գտնվելու վայրի մասին տեղյակ են իր հարազատները և կդիմեն իրավապահ մարմիններին։ Խուսափելով իրենց հանցավոր գործունեության բացահայտման վտանգից, Նելլի Ներսիսյանի հանձնարարությամբ, Ելենա Նիկողոսյանին հաջորդ օրը վերադարձրել են Հայաստան։
Այնուհետև, Նելլի Ներսիսյանի ղեկավարած կազմակերպված հանցավոր խմբի նույն անդամներ Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյանները, կրկին նույն դիտավորությամբ, ձեռնամուխ են եղել հանցավոր խմբի հաջորդ զոհի հավաքագրմանը։ Այն է՝ հավատարիմ մնալով հանցավոր խմբի կազմում իրենց ունեցած դերակատարմանը՝ Հերիքնազ Խաչատրյանն Աննա Ավդալյանի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում, իսկ Բավական Խաչատրյանը նրա հետ Արցախում, այնուհետև՝ Հրազդան քաղաքում հանդիպումների ժամանակ, վերջինիս խաբեությամբ՝ ՌԴ Մոսկվա քաղաքում մատուցողուհու բարձր վարձատրվող աշխատանք տրամադրելու կեղծ խոստումով, սակայն իրականում հանցավոր խմբի կողմից վերջինիս պոռնկության մեջ նեգրավվելուն ստիպելու և այդ կերպ նրա «վաստակած» գումարներն ամբողջությամբ տնօրինելու՝ Աննա Ավդալյանին շահագործելու դիտավարությամբ, և չարաշահելով երկար տարիներ ճանաչելու արդյունքում իրենց հանդեպ ունեցած նրա վստահությունը, 2009 թվականի դեկտեմբերին ստացել են Դուբայ մեկնելու նրա համաձայնությունը՝ այդ կերպ հավաքագրել Աննա Ավդալյանին։ Դրանից հետո Բավական Խաչատրյանն Աննա Ավդալյանի անձնագրի պատճենն ուղարկել է քրոջ նշած էլեկտրոնային հասցեով և մի քանի օր անց կրկին Հերիքնազ Խաչատրյանի միջոցով, նույն եղանակով ստացել Աննա Ավդալյանի ԱՄԷ մուտքի թույլտվությունը և նրա տեղափոխման համար անհրաժեշտ գումար։ Ստացած գումարով Բավական Խաչատրյանը Աննա Ավդալյանի համար գնել է Երևան-Դուբայ չվերթի տոմս, ապա 2010 թվականի հունվարի 07-ին «Զվարթնոց» օդանավակայանից անձամբ ճանապարհելով, ՀՀ պետական սահմանը հատելով՝ անձի տեղափոխումը կազմակերպելու միջոցով, վերջինիս սեռական՝ պոռնկության շահագործման նպատակով տեղափոխել է ԱՄԷ։ Սակայն, Աննա Ավդալյանը «Զվարթնոց» օդանավակայանում նկատելով, որ Մոսկվա մեկնելու փոխարեն Բավական Խաչատրյանն իրեն ուղեկցել է Դուբայ մեկնող ուղևորների հաշվառման կետ, հասկացել է, որ Խաչատրյան քույրերն իրեն խաբել են և, տեղյակ լինելով, որ Դուբայում աղջիկները ենթարկվում են սեռական շահագործման, կռահել է հանցավոր խմբի իրական մտադրությունները և նրանց կողմից շահագործման ենթարկվելուց խուսափելու նպատակով Դուբայի օդանավակայանում պատռել է իր մոտ եղած ԱՄԷ մուտքի թույլտվությունը, ինչի բացակայության պատճառով նրան թույլ չեն տվել մուտք գործել էմիրություններ և հաջորդ օրը՝ վերադարձրել են Հայաստան։
Շարունակելով կազմակերպված խմբի կազմում իրենց հանցավոր գործունեությունը՝ Խաչատրյանները, նույն դիտավարությամբ և նպատակով, Անահիտ Բեգոյանին խաբեությամբ՝ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում Նելլի Ներսիսյանի ղեկավարությամբ մարմնավաճառությամբ խոշոր գումարներ «վաստակելու» կեղծ խոստումով, իրականում սակայն, հանցավոր խմբի կողմից վերջինիս սեռական շահագործման ենթարկելու և այդ կերպ նրա «վաստակած» գումարներն ամբողջությամբ տնօրինելու դիտավորությամբ, և չարաշահելով այդ առիթով Բավական Խաչատրյանի հետ շփումների արդյունքում ձևավորված Անահիտ Բեգոյանի վստահությունը, 2011թ. նոյեմբերին, Երևան քաղաքում հավաքագրել են վերջինիս՝ ստացել են Դուբայ մեկնելու նրա համաձայնությունը։ Անահիտ Բեգոյանին շահագրգռելու նպատակով՝ նրա ընթացիկ ծախսերի և անձնագրի հետ կապված խնդիրների լուծման համար Բավական Խաչատրյանը նրան է փոխանցել Դուբայից քրոջ՝ Հերիքնազ Խաչատրյանի միջոցով ուղարկված 500 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Դրանից հետո սակայն, Անահիտ Բեգոյանն իր բարեկամուհի՝ կազմակերպված նույն հանցավոր խմբի այլ անդամների կողմից հավաքագրված և Դուբայում նույն խմբի կողմից շահագործված Վարդուհի Բաղդասարյանից տեղեկանալով Խաչատրյան քույրերի և նրանց խմբի իրական նպատակների՝ շահագործման մասին, խուսափել է Բավական Խաչատրյանի հետ հետագա հանդիպումներից և չի մեկնել Դուբայ։
Շարադրվածներից բացի, նույն նպատակով և դիտավորությամբ, Բավական Խաչատրյանը Հրազդան քաղաքում իրենց հարևանությամբ նախկինում բնակված, ներկայումս Իջևանի բնակչուհի Նվարդ Սարդարյանի միջոցով 2012թ. դեկտեմբեր ամսին Իջևան քաղաքում ծանոթացել է Աննա Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանի հետ, որոնց խաբեությամբ՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում քրոջ՝ Հերիքնազ Խաչատրյանի մոտ ռեստորանա-հյուրանոցային համալիրում մատուցողուհու բարձր վարձատրվող աշխատանքով ապահովելու կեղծ խոստումով, իրականում սակայն, հանցավոր խմբի կողմից վերջիններիս պոռնկության մեջ նեգրավվելուն ստիպելու և այդ կերպ նրանց «վաստակած» գումարներն ամբողջությամբ տնօրինելու՝ Աննա Սարուխանյանին և Շուշան Գրիգորյանին շահագործելու դիտավորությամբ, և չարաշահելով՝ Նվարդ Սարդարյանի միջոցով իրենց՝ Խաչատրյան քույրերի հանդեպ ձևավորված նրանց վստահությունը, փորձել են հավաքագրել վերջիններիս, իսկ Հերիքնազ Խաչատրյանը, անշեղորեն կատարելով հանցավոր խմբի կազմում իր ստանձնած դերը, նույն ժամանակահատվածում՝ դեկտեմբերի 14-ին Շուշան Գրիգորյանի հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ընթացքում հաստատել է քրոջ՝ Բավական Խաչատրյանի կողմից ներկայացված աշխատանքի վերաբերյալ պատրանքը։ Չնայած Խաչատրյան քույրերի կողմից Շուշան Գրիգորյանին ու Աննա Սարուխանյանին հավաքագրելու նպատակով ձեռնարկված՝ վերը նկարագրված ակտիվ գործողություններին, այնուամենայնիվ, Հերիքնազ ու Բավական Խաչատրյաններն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չեն կարողացել հասցնել, քանի որ Աննա Սարուխանյանն ու Շուշան Գրիգորյանն, իրենց հարազատների ու ծանոթների հետ խորհրդակցելուց հետո, հասկացել են, որ Խաչատրյաններն իրենց խաբել են և մերժել են նրանց առաջարկը։
23. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է հետևյալը.
«(…) Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանը, միավորվելով թրաֆիքինգի՝ սեռական շահագործման նպատակով մարդկանց Հայաստանի Հանրապետությունում հավաքագրելու, Դուբայ տեղափոխելու, փոխանցելու, թաքցնելու, ստանալու ինչպես նաև սեռական շահագործման մեջ դնելու և պահելու նպատակով Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում գործունեություն ծավալած կազմակերպված խմբի ղեկավարի և անդամների, այդ թվում՝ Հայաստանի Հանրապետությունում բնակվող իր քրոջ՝ Բավական Խաչատրյանի հետ, կատարել են կանանց հավաքագրման և Դուբայ տեղափոխելուն, փոխանցելուն, թաքցնելուն ուղղված գործողություններ, մասնավորապես՝ կազմակերպված խմբի կազմում, խաբեությամբ, վստահությունը չարաշահելու և վիճակի խոցելիությունն օգտագործելու միջոցով, շահագործման նպատակով հավաքագրել և ԱՄԷ Դուբայ քաղաք են տեղափոխել տուժողներ Աննա Ավդալյանին և Ելենա Նիկողոսյանին, ինչպես նաև նույն նպատակով և եղանակ փորձել են հավաքագրել տուժողներ Աննա Սարուխանյանին և Շուշան Գրիգորյանին, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել, այսինքն` ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանը տուժողներ Աննա Ավդալյանի և Ելենա Նիկողոսյանի դրվագներով կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, իսկ տուժողներ Աննա Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանի դրվագներով՝ հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ (…)»:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
24. Բողոք բերած անձը` պաշտպան Հ.Գևորգյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, գտել է, որ դատավճիռ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել սահմանադրական, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որի արդյունքում կայացվել է սխալ դատական ակտ։ Գտնելով, որ խախտվել են ՀՀ Սահմանադրության 17-րդ, 19-րդ հոդվածները, 20-րդ հոդվածի 1-2-րդ մասերը, 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 22-րդ հոդվածը, «Մարդու իրավունքների եվրոպական կանվենցիայի 3-րդ և 6-րդ հոդվածներով սահմանված իրավունքները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-րդ կետի, 8-րդ հոդվածի 4-րդ կետի, 11-րդ հոդվածի 7- րդ կետի, 17-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերի, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերի, 19-րդ հոդվածի 2-րդ 5-րդ կետերի, 20-րդ հոդվածի, 25-րդ հոդվածի, 63-րդ հոդվածի, 65-րդ հոդվածի, 101-106-րդ հոդվածների, 127-րդ հոդվածի, 358-րդ հոդվածի պահանջները, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով ձևավորված իրավական դիրքորոշումները, վերաքննիչ բողոքում բառացիորեն նշել է ներքոշարադրյալը.
«ա) Դատարանը հաստատված է համարել ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի մեղքը, հա նցագործության կատարման համար, որը նա չի կատարել՝ իբրև բնակվելով ԱՄԷ-ի Դուբայ քաղաքում ընդգրկվել է մարդկանց թրաֆիկինգի ենթարկելու եղանակով, Դուբայում գործող կազմակերպված խմբի կազմում, մինչդեռ անտեսել է, որ հիշատակվող ժամանակաշրջանում ամբաստանյալը Դուբայում չի գտնվել։ Առանց մեկնաբանվելու հանցագործությանը մասնակցելու շարժառիթը՝ մոտիվը:
բ) Դատավճիռ կայացնելիս շրջանցել է պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված և սույն գործի ելքի համար էական նշանակություն ունեցող գրավոր ապացույցները, որոնք կոչված են հաստատելու ամբաստանյալի անմեղությունը՝ ալիբին:
գ) դատավճռի հիմքում դրվել և ապացույցներ են գնահատվել գործով տուժող ճանաչված անձանց ցուցմունքները, անտեսելով նույն ցուցմունքներով գոյացած չփարատված կասկածը, որոնք պատշաճ իրավական ընթացակարգով չեն փարատվել, այսինքն չի հաղթահարվել անմեղության կանխավարկածը։
դ) Մերժվել, սակայն հավուր պատշաճի չի մեկնաբանվել պաշտպանական կողմի բերած միջնորդությունը ամբաստանյալ Հերիքնագ Խաչատրյանի քրոջ՝ Բավական Խաչատրյանի ցուցմունքները որպես ապացույց օգտագործման անթուլատրելիությունը հաստատելու պահանջի մասին, հիմքում դնելով քրեական դատավարության օրենսգրքի 63-րդ և 65-րդ հոդվածներում հիշատակվող ցուցմունք տալուց կասկածյալի և մեղադրյալի հրաժարվելու իրավունքը և այն գերակա է գնահատել սահմանադրական իմպերատիվ նորմի նկատմամբ՝ անտեսելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումները։
Այժմ անդրադառնամ դատավճռին։ Արդյոք Հերիքնազ Խաչատրյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորվել է ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ կամ արդյոք դատավճիռը կայացվել է հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի լրիվ և օբեկտիվ գնահատման արդյունքում, պահպանելով օրենքով սահմանված կարգն ու ամբաստանյալի իրավունքները թե ոչ, այդ նպատակից ելնելով անդրադառնամ մեղսագրված հանցանքի դրվագներում հիշատակվող ապացույցներին առանձին-առանձին Դատարանը իր ապացույցների հետազոտում և գնահատում գլխում հաստատված է համարել այն, որ Հերիքնազ Խաչատրյանը բնակվելով ԱՄԷ-ի Դուբայ քաղաքում ընդգրկվել է մարդկանց թրաֆիկինգի ենթարկելու եղանակով նյութական օգուտ ստանալու նպատակով ստեղծված, միավորված և տևական ժամանակում Դուբայում գործող կազմակերպված կայուն խմբի կազմում և խմբի ղեկավար (ըստ նախաքննության մարմնի վարկածի՝ հետախուզվող Նելլի Ներսիսյանի) կազմակերպմամբ և խմբի այլ անդամների, այդ թվում՝ իր քույր, Հայաստանաբնակ Բավական Խաչատրյանի հետ ձեռք բերված հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբում իրենց ստանձնած դերակատարությանը համապատասխան, խաբեության և տուժողների վստահությունը չարաշահելու, նրանց նյութական ոչ բարվոք վիճակի խոցելիությունն օգտագործելու եղանակով, շահագործման նպատակով կատարել են ՀՀ տարածքում կանանց հավաքագրման և ԱՄԷ տեղափոխելու, փոխանցելուն, թաքցնելուն ուղղված հանցավոր գործողություններ, իսկ կազմակերպված խմբի ղեկավարը, ղեկավարելով հանցավոր խմբի այդ գործողությունները, անմիջականորեն կազմակերպել է հավաքագրվող անձանց ԱՄԷ մուտքի հրավեր ստանալու, նրանց Դուբայ տեղափոխելու հետ կապված ծախսերը հոգալու, Ղուբայ քաղաքում նրանց ստանալու գործընթացը։
Նկատի ունենալով, որ դատավճռում Հերիքնազ Խաչատրյանին հանցակցության մեղսագրելը պայմանավորված է Բավական Խաչատրյանի գործողություններով, ուստի նպատակահարմար եմ համարում նախ անդրադառնալ նրանց անձնական հարաբերություններին:
Այս խնդրին անդրադառնալով առաջին հերթին անհրաժեշտ է պարզել, թե գտնվելով արտասահմանյան այլ երկրում Հերիքնազ Խաչատրյանը կարող էր արդյոք քրոջ՝ Բավական Խաչատրյանիլ հանցավոր խմբում կազմել և հանդես գալ Հայաստանում որպես հանցագործության համակատարողներ, թե ոչ, հատկապես, երբ նրանք երկար տարիներ գտնվել են ծայրահեղ վատ հարաբերությունների մեջ։ Այդ առթիվ հրավիրվել և որպես վկաներ են հարցաքննել նրանց մորը՝ Էմմա Խաչատրյանը և ավագ քրոջը՝ Գայանե Սարգսյանը, ովքեր իրենց ցուցմունքներով հաստատել են Բավական և Հերիքնազ Խաչատրյան քույրերի, երկար տարիներ շարունակ ձգվող անհաշտության մասին, հայտնել են նաև, որ քույրերը միմյանց հետ երկար տարիներ չեն շփվել և կապի մեջ չեն գտնվել։ Համաձայն գործով ձեռք բերված ապացույցների, նրանցից Բավական Խաչատրյանը հիմնականում բնակվել է Գեղարքունիքի մարզի Տրեթուկ գյուղում իսկ Հերիքնազ Խաչատրյանի արտասահմանյան երկրներում, մեծամասամբ Թուրքիայում և Ռուսաստանի Դաշնությունում։ Նա 2007 թվականին մինչև 2008 թվականի գարունը բնակվել է Դուբայ քաղաքում։ Խաչատրյան քույրերը դատաքննության ընթացքում տվել են նույնաբովանդակ ցուցմունքներ։ Նկատի ունենալով, որ գործով այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, ուստի քույրերի կողմից հանցավոր խումբ կազմելու և համատեղ գործելու հավանականությունը դարձել է խիստ կասկածահարույց։ Մինդեռ նրանց հարաբերությունների մասին չունենալով հետազոտված այլապացույցներ, դատարանը Խաչատրյան քույրերի, նրանց մոր և ավագ քրոջ ցուցմունքները, առանց հավուր պատշաճի պատճառաբանության գնահատել է կողմնակալ և անարժանահավատ։
Անդրադառնամ դատավճռում հիշատակվող ԱԷՄ-ի Դուբայ քաղաքում նրա բնակվելու և հանցավոր խմբում ունեցած դերակատարությանը: Նախապես ասեմ՝ Հերիքնազ Խաչատրյանը իր նախաքննական ցուցմունքով հ.3, գ.թ 36 և ապա դատական քննության ընթացքում հայտնել է, ինչպես Ելենա Նիկողոսյանի և Աննա Ավդալյանի Դուբայ մեկնելու, այնպես էլ Աննա Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանին հավաքագրելու փորձի հետ որևէ կապ չի ունեցել։ Ելենա Նիկողոսյանին և Աննա Ավդալյանին երկար տարիներ չի հանդիպել, հեռախոսային կապ նրանց հետ չի ունեցել: 2007թ.-ին մեկնել է Դուբայ։ 2008թ. գարնանը Դուբայից իրեն դեպորտացիայի են ենթարկել: Մեկնել է Մոսկվա, այնուհետև Սանկտ Պետերբուրգ, այնտեղ աշխատել է շուրջ մեկ տարի: Հայաստան է վերադարձել 2009թ.-ին և կարճ ժամանակ անց մեկնել է Թուրքիա։ 2007 թվականին Դուբայում բնակվել է Գերմանիայի քաղաքացի, սակայն Դուբայում բնակվող, Ստեֆան Գերիչի հետ կատարել է տնային և այլ աշխատանքներ, իսկ որոշ ժամանակ անց նրա հետ վարել է փաստական ամուսնական կյանք։ Դուբայ քաղաքում բնակվող մարմնավաճառությամբ զբաղվող կանանց հետ չի շփվել, կավատությամբ զբաղվող Նելի կամ Նելուշ անվամբ կնոջ չի ճանաչում:
Հանցավոր խմբին նրա մասնակցությունը ապացուցված համարելու նպատակով, Դատարանը դիմել է նախադեպը չունեցող քայլի, ապացուցողական նշանակություն է տվել Երևանի Կենտրոն և Նորք մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռներին: Դատավճռի 25 էջում գրվել է՝ մեջբերում եմ. «... դատարանը փաստում է, որ սույն գործի դատաքննությամբ կազմակերպված կայուն խմբի առկայությունը հաստատվել է, որի մասին վկայում են ՝ ա. կազմակերպված խմբի ղեկավարի առկայությունը, բ. խմբի անդամների բազմաթիվությունը և ՀՀ ում և ԱՄԷ-ում գործելու փաստը, գ.թրաֆիկինգի ենթարկված տուժողների և հանցագործության դրվագների բազմաթիվությունը, դ.հանցավոր այդ գործունեությամբ զբաղվելու տևական ժամանակահատվածը, որպեսզի հանգամանքները, սույն դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված ապացույցներից զատ հաստատվել են գործին կցված և դատաքննությամբ հետազոտված դատական ակտերով՝ կազմակերպված խմբի որոշ անդամների նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիռներով, իսկ կազմակերպված խմբի ղեկավարի առկայությունը՝ նախաքննական մարմնի համապատասխան որոշումներով ... հանցավոր խմբի անդամների ..., 2013թ.-ի մայիսի 2-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով, կազմակերպված խմբի կողմից տուժողներ Ե.Նիկողոսյանի, Ա.Ավդալյանի, Ա.Սարուխանյանի և Շ.Գրիգորյանի սեռական շահագործման նպակատով հավաքագրելու, նրանց Դուբայ քաղաք տեղափոխելու սեռական շահագործման ենթարկելու (...) համար Բավական Խաչատրյանի նկատմամբ 2014թ.-ի մայիսի 31-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով» մեջբերման ավարտ։
Հղում կատարելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռներին դատարանը այդ գործերի դատավճիռները չի հետազոտել և չի պարզել՝ արդյոք դրանք վերաբերելի են Հ.Խաչատրյանի մասով քննվող քրեական գործին, թե ոչ, արդյոք այդ գործերում հիշատակվում է, թեկուզ մեկ բառով, Հերիքնազ կամ թեկուզ Բավական Խաչատրյան անուններ, թե ոչ: Այսինքն՝ դատավճռի հիմքում որպես ապացույց դրվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգով չհետազոտված ապացույց, որտեղ որևէ բառով չի հիշատակվում ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի անունը: Ելնելով դատավճռի տրամաբանությունից պարզվում է, որ ցանկացած համանման գործ կարելի է որպես ապացույց գնահատել մեկ այլ համանման քր. զործով, անկախ վերաբերելիությունից և թուլատրելիությունից: Այսինքն այս պարագայում դատարանը օգտագործել է մեղաղրական եզրակացության մեջ հիշատակվող Նելի Ներսիսյան անունը, առանց պատճառաբանելու, թե ինչ ապացույցների հիման վրա է փաստել այլ անձանց վերաբերյալ ղատավճիռների և Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը նույն հանցավոր խմբին, բացի այն, որ քրեական գործր է հարուցվել և ապա մաս անջատվել այդ գործերից:
Այսինքն դատարանը Հ.Խաչատրյանին հանցավոր խմբի կազմում համակատարող է համարել ենթադրությունների հիմքով:
Նրա Դուբայում բնակության և հանցավոր խմբի կազմում համակատարող հանդիսանալու ապացույց է գնահատվել հեռախոսազանգերի և հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ձայնից ճանաչելու հանգամանք։ Մասնավորապես, ապացույց է գնահատել իբրև Հերիքնազ Խաչատրյանի և Ելենա Նիկողոսյանի, Հերիքնազ Խաչատրյանի և Բավական Խաչատրյանի, Հերիքնազ Խաչատրյանի և Ռուզաննա Մուրադյանի, Հերիքնազ Խաչատրյանի և Աննա Ավդալյանի, Հերիքնազ Խաչատրյանի և Շուշանիկ Գրիգորյանի, Հերիքնազ Խաչատրյանի և Նվարդ Սարդարյանի միջև տեղի ունեցած հեռախոսազանգերը: Մինչդեռ Բավական և Հերիքնազ Խաչատրյանները իրենց ցուցմունքներով կտրականապես ժխտել են նման հեռախոսազանգերի առկայությունը: Այս ապացույցների մասով վարույթն իրականացնող մարմինը հանձինս դատախազի և դատարանը հանձինս դատավորի, կատարել են համաշխարային գիտությանը դեռևս անհայտ հայտնագործություն: Դատավճռի տրամաբանությունից բխում է, որ հնարավոր է Հայաստանից բջջային հեռախոսով զանգահարել Դուբայ, այնտեղ բնակվող քաղաքացու, նրան պատկանող հետախոսահամարին և խոսել մեկ այլ երկրում, ասենք Թուրքիայում բնակվող երրորդ անձի հետ կամ հակառակը: Փաստորեն համաձայն պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների, վերոգրյալ բոլոր հեռախոսազանգերը վերաբերվում են Հայաստանից Դուբայ կատարած հեռախոսային զանգերին, որոնք ուղղված են եղել այնտեղ բնակվող քաղաքացուն, ում պատկանել է նաև հեռախոսահամարը կամ հակառակը՝ մինչդեռ դատարանը բոլորին զանգերը վերագրել է Հ.խաչատրյանի, թե իբրև նա բնակվում է Դուբայում, անտեսելով գործին կցված պետական մարմնից ստացված փաստաթուղթը ՝ սահմանահատումների մասին տեղեկանքի, համաձայն որի՝ նա այդ ժամանակաշրջանում բնակվել է այլ արտասահմանյան երկրում, անտեսելով, որ այդ հեռախոսազանգերը նրա մասով քրեական գործին վերաբերելի ապացույցներ չեն։ գ.թ. հատ ...
Այնուհետև ապացույց է ճանաչել վկաների և տուժողների ցուցմունքները, թե հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ձայնից, ճանաչել են Հ.Խաչատրյանին՝ այն դեպքում, երբ նախ տվյալ ժամանակաշրջանում, նա բնակվել է այլ երկրում մասնավորապես՝ Թուրքյայում, իսկ հեռախոսազանգը կատարվել է Հայաստանից Դուբայ, այնտեղ բնակվող քաղաքացուն, նրան պատկանող բջջային հեռախոսին: Ընդ որում ձայնից ճանաչողներից տուժող Շուշան Գրիգորյանը երբեք Հ.Խաչատրյանին չի տեսել և նրա ձայնը չի լսել, սակայն ցուցմունքով հայտնել է, թե Հ.Խաչատրյանին ձայնից ճանաչել է, որովհետև նա խոսել է նույն թեմայով, ինչ թեմայով, որ Բավական Խաչատրյանը: Ռ.Մուրադյանը հայտարարել է, որ Հ.Խաչատրյանին տեսել է մեկ անգամ 2005թ.-ի գարնանը, մինչդեռ խոսակցությունը, ըստ նրա տեղի է ունեցել 2008 թվականի հունիս ամսի վերջին, վկա Նվարդ Սարդարյանը հայտարարել է որ Հ.Խաչատրյանին տեսել է 2009թ.-ի գարնանը, իսկ հեռախոսային խոսակցությունը տեղի է ունեցել 2012 թվականի դեկտեմբերին, Աննա Ավդալյանը հայտարարել է, թե Հ.Խաչատրյանը տեսել է տարիներ առաջ, իսկ խոսակցությունը տեղի է ունեցել 2010 թվականի հոինվարին։ Բոլոր տուժողներն ու վկաները հայտնել են ու խոսել են Բավական Խաչատրյանի ներկայությամբ մինչղեռ վերջինը հայտարարել է, որ հիշատակվող հեռախոսային խոսակցությունը տեղի է ունեցել նրանց և Անոյի միջև: Այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել: Մեկ այլ ուշագրավ հանգամանք վերոգրյալ անձանց հարցաքննելիս և վարույթն իրականացնողը և դատարանը, հարցեր չեն տվել, թե արդյոք Հ.Խաչատրյանի ձայնի որ առանձնահատկություններով են ճանաչել նրան, որպիսզի հնարավոր լիներ հետագայում դատաձայնային փորձաքննությամբ պարզեելու, թե այդ առանձնահատկությունները արդյոք բնորոշ են Հ.Խաչատրյանի ձայնին, թե ոչ: Այս պարագայում չի գնահատվել նաև մեկ այլ տեխնիկական պայման, խոսողների միջև ընկած տարածությունը: Արդյոք խոսողների ձայները պարզ և լսելի է եղել, թե ոչ կամ խոսելիս ձայնը ինչ աստիճանի է աղավաղվել և փոփոխվել: Արդյոք կարող էին փոփոխված ձայնի պայմանում ճանաչել: Գտնում եմ, որ դատարանի կողմից որպես ապացույց ճանաչված վերոգրյալ հանգամանքերը ապացուցողական նշանակություն չունեն, նկատի ունենալով, որ դրանք հիմնված են ենթադրությունների վրա:
Դատավճռի 16 էջում որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայության վերնագրի տակ, որպես ապացույց է հիշատակել «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ի 2014թ.-ի սեպտեմբերի 29-ի ՏՍ/408/290914/03992 գրությամբ, Օրանժ Արմենիա ՓԲԸ-ից 2014թ.-ի նոյեմբերի 6-ին թիվ 2590-14 ԱՄ/Ո գրությամբ ստացած լազերային սկավառակների «նաև փաստաթղթերի տեսքով տված և գործին կցված դրանց քաղվածքների) առկայությամբ հիշատակվող հեռախոսագանգերը, մասնավորապես ապացույց՝ է ճանաչվել Բ.Խաչատրյանի անվամբ հաշվառված 095 64 13 13 հեռախոսահամարից, 2012թ.-ի հոկտեմբերի 2-ից մինչև դեկտեմեբրի 30 ընկած ժամանակաշրջանում կատարված թվով 23 հեռախոսազանգերը և մեկ կարճ հաղորդագրությունը, որոնք սապասարկվել են Տավուշի մարզի վարչական տարածքում՝ Աչաջուր համայնքում տեղակայված ալեհավաքով, մասնավորապես՝ դրանից 2012թ.-ի դեկ. 12-ին ժամը 14։50 ից մինչև դեկ., 14 ժամը 20։57 հեռախոսազանգերը, որոնք ուղղվել են Կոտայքի մարզի Հրագդան քաղաքում կամ Գեղարքունիկ մարզի Վարդենիս քաղաքում տեղակայված ալեհավաքներին: Բ.Խաչատրյանը իր 094-64-13-15 հեռախոսահամարով դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 12:13-ին, 0։05 րոպե, դեկ. 14-ին, ժամը 21:31-ին 0։30 վայրկյան, նույն օրը՝ ժամը 21:34-ին 0։18 վայրկյան տևողությամբ, զանգահարել և հաղորդակցվել է ԱՄԷ-ի 971-567463719 հեռախոսահամարը շահագործող անձ Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ:
Նույն հեռախոսահամարից 2013թ.-ի դեկտեմբերի 13-ին, ժամը 13:49-ին հեռախոսազանգ է ստացել Տավուշի մարզի Աչաջրի տեղակայված ալեհավաքով ԱՄԷ-ի նույն 971-567463719 հեռախոսահամարին 3։31 րոպե:
Այնուհետև Խաչատրյանը իր անվամբ հաշվառված 077-70-75-12 հեռախոսահամարով ելքային զանգեր է կատարել ԱՄԷ-ի 971-501154400 հեռախոսահամարին, մասնավորապես 2010թ.-ի հունիսի 1-ին, ժամը 13 :53.11-ին 0։15 վայրկյան, ժամը 13:53.42-ին 0։30 վայրկյան, իսկ ժամը 15:12-ին 0։13 վայրկյան տևողությամբ։ 2010թ.-ի հունիսի 1-ին, ժամը 16:40-ին, 0.06 վայրկյան, իսկ նույն օրը ժամը 16։18-ին 0։13 վայրկյան տևողությամբ: Իր անվամբ գրանցված 077 70 75 12 հեռախոսահամարով կապ է պահպանել ԱՄԷ-ում հաշվառված 971-509921509 հեռախոսահամարը շահագործող անձի հետ, նրա հեռախոսահամարին մուտքային զանգեր են կատարվել 2010թ.-ի սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 11։06-ին 1։21 րոպե, ժամը 11։24ին 0։16 վայրկյան, ժամը 11:37-ին 0։34 վայրկյան տևողությամբ, նույն օրը ժամը 11:36-ին ստացել է կարճ հաղորդագրություն, նույն հեռախոսի միջոցով ուղարկել է միայն կարճ հաղորդագրություն ՝ 2010թ.-ի սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 11:36-ին։
Անդրադառնալով վերոգրյալ հեռախոսազանգերին պետք է ասել, որ 2012թ.-ի հոկտեմբերի 2-ից մինչև դեկտեմբերի 30-ը ընկած ժամանակահատվածում 095-64-13-13 հեռախոսահամարով կատարված հեռախոսազանգերը, որոնք ուղղված են եղել Տավուշի մարզի Աչաջուրի ալեհավաքից Կոտայքի և Գեղարքունքի մարզերի, Վարդենիսի ալեհավաքին սույն քր. գործի հետ բացարձակապես որևէ առնչության չունեն: Ձեռք բերված տվյալների համաձայն, Բ.Խաչատրյանը վերոգրյալ տուժողների և վկաների հետ առնչվել է 2012թ.-ի դեկտեմեբրի 12-ից 14-ն ընկած ժամանակաշրջանում: Գործով ձեռք բերված տվյալի համաձայն, որը ճանաչվել է նաև ապացույց Բ.Խաչատրյանն իր անվամբ գրանցված 094-64-13-15 հեռախոսահամարից զանգահարել է ԱՄԷ-ի 971-567463719 հեռախոսահամարը շահագործող անձին։ 2012թ.-ի դեկտեմբերի 13-ի ժամը 12:13-ի 0։58 վայրկյան հեռախոսային խոսակցությունը վերաբերվում է տուժող Շուշանիկ Գրիգորյանի մատնանշած հեռախոսազագին։ Իսկ մնացած հեռախոսազանգերը դեկտեմբերի 14-ին, ժամը 21:31-ին, ժամը 21:34-ին կրկին այս գործի հետ կապ չունեն: Բավական Խաչատրյանն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ այդ հեռախոսահամարով կապ է հաստատել ԱՄԷ-ում բնակվող Անոյի հետ, որի ընթացքում վերջինի հետ խոսել է նաև Շուշանիկ Գրիզորյանը։ Այսինքն ապացույցներ ձեռք չի բերվել, որ այդ հեռախոսային կապը վերաբերելի է Հ.Խաչատրյանի մասով քննվող գործի հետ և այն որպես ապացույց գնահատվել չի կարող։ Ինչ վերաբերվում է Բ.Խաչատրյանի կողմից շահագործված 077-70-75-12 հեռախոսահամարով ելքային և մուտքային զանգերին, ԱՄԷ-ի 971-509921509, ապա այդ հեռախոսազանգերը նույնպես կապ չունեն տուժողներին հավաքագրելու հետ, նկատի ունենալով, որ տուժողներից Աննա Ավդալյանը, համաձայն գործի տվյալների, Դուբայ է ուղարկվել 2010թ.-ի հունվարի 7-ին, իսկ հեռախոսազանգերը կատարվել են 2012 թվականի հոկտեմբերի 2-ին և 2013 թվականի հունիս և սեպտեմբեր ամիսներին: Աննա Սարուխանյանը և Շուշանիկ Գրիգորյանին հավաքագրման փորձ է կատարվել 2012թ.-ի դեկտեմբերի 12-ին։ Թե ինչ ապացույցների հիմքով է այս հեռախոսազանգերը որպես ապացույց են ճանաչվել Հ. Խաչատրյանին մասով և վերագրվել նրան անհայտ է,այսինքն ենթադրություն է և նպատակ է հետապնդել հաստատելու նրա մասնակցությունր հանցավոր խմբին։ Տվյալ պարագայում դատարանը հավուր պատշաճի չի գնահատել այն, որ Բավական Խաչատրյանը հիշատակվող ժամանակաշրջանում օգտագործել է թվով 8 բջջային հեռախոսներ, հեռախոսային կապի մեջ է գտնվել Դուբայ քաղաքում բնակվող թվով 38 քաղաքացիների բջջային հեռախոսահամարներով հետ։ Թե ովքեր են այդ քաղաքացիները կամ ինչ կապ կա այդ քաղաքացիների և Բ.Խաչատրյանի միջև, քննությամբ չի պարզվել ։Մինչդեռ դատավճռի 17 էջում գրվել է թե Բ. Խաչատրյանը իր 094 64 13 15 հեռախոսահամարից զանգել է Դուբայ քաղաքում բնակվող Հերիքնազ Խաչատրյանի 971-567463719 հեռախոսահամարին, մինչդեռ անտեսել է, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Հ.Խաչատրյանը գտնվել է ոչ թե Դուբայում, այլ Թուրքիայում, իսկ Հայստանից դեպի Թուրքիա հեռախոսազանգեր չի արձանագրվել: Բացի դա, ապացույցներ ձեռք չեն բերվել և ամրագրվել, որ Դուբայում հեռախոսազանգեր ընդունող, հեռախոսահամարները ամրագրված են Հ.Խաչատրյանի անվամբ կամ թեկուզ օգտագործել է նա։ Թե ինչ հիմքով է հեռախոսազանգը վերագրել Հ.Խաչատրյանին անհայտ է, այդ մասին խոսվեց վերևում: Տվյալ պարագայում հաստատվել է Բ.Խաչատրյանի հայտարարությունը, որ նա նա զանգահարել է ոչ թե Հ.Խաչատրյանին, այլ Անոյին:
Դատարանը Հ.Խաչատրյանի հանցավոր խմբին անդամագրումը, ուղակիորեն կապի մեջ դնելով 2007 թվականին Դուբայում բնակվելու հանգամանքի հետ, անտեսել է, որ այդ կապակցությամբ գործում առկա չփարատված կասկածի վարույթն իրականացնող մարմինը հետամուտ չի եղել պարզելու, թե արդյոք նա տվյալ ժամանակաշրջանում բնակվել է Դուբայում, թե մեկ այլ երկրում։ Խնդրին անդրադարձել է հպանցիկ։ Երկու գրավոր հարցում է կատարվել ՀՀ ոստիկանության Ինտերպոլի ԱԿԲ-ին, հետևյալ բովանդակությամբ, մեջբերում եմ՝ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ հատկապես կարևոր գործերով քննության վարչությունում քննվող թիվ 69108408 քր. գործով անհրաժեշտություն է առաջացել պարզել՝ Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանի (ծնված 31.08.1979թ.-ին անձ. AB 0536583, AH 0360056) կողմից Արաբական Միացյալ Էմիրությունների պետական սահմանը հատելու մասին տեղեկությունները։
Հայտնելով վերոգրյալը՝ խնդրում եմ ԱՄԷ Ինտերպոլի ԱԿԲ-ի գործընկերների միջոցով պարզել և ստանալ քննությանը հետաքրքրող այդ տեղեկությունները, ինչպես նաև հայտնել՝ ՀՀ ոստիկանության Ինտերպոլի ԱԿԲ-ում Հերիքնազ Խաչատրյանի վերաբերյալ առկա տեղեկությունները։ հ. 3, գ.թ. 51։ Մեջբերման ավարտը:
24.09.2014թ.-ի թիվ 9/Ա-2928 գրությամբ Ինտերպոլը հայտնել է. մեջբերում եմ ԱՄԷ-ում Ինտերպոլի ԱԿԲ-ից ստացված նոր տեղեկության համաձայն, Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանը, ծնվ. 31.08.1979թ.-ին, 09.11.2007թ. մուտք է գործել ԱՄԷ-ի տարածք և մինչև վերջինիս ԱՄԷ-ից արտաքսման օրը այլևս չի լքել նշված երկրի տարածքը։ Մեջբերման ավարտ։ Առանց մատնանշելու այն ամիսը օրը և տարեթիվը, թե երբ արտաքսվել է։ հ.3. գ.թ 211:
Այնուհետև, քր.գործին է կցել ՀՀ ինտերպոլից 24.09.2014թ.-ի թիվ 9/Ա-2928 գրությունը, որտեղ ասվում է՝ մեջբերում եմ. Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանը, ծնվ. 31.08.1979թ.-ին, 09.11.2007թ. մուտք է գործել ԱՄԷ-ի տարածք և մինչև վերջինիս ԱՄԷ-ից արտաքսման օրը այլևս չի լքել նշված երկրի տարածքը։ Մեջբերման ավարտ:
Հարցում է կատարվել ՍԷԿՏ համակարգին և ստացել է Հերիքնազ Խաչատրյանի սահմանահատումների պատմությունը։ հ. 3 գ. թ 132։
Ձեռքի տակ ունենալով երկու փաստաթղթերը և Հերիքնազ Խաչատրյանի ցուցմունքները, իրեն 2008 թվականի գարնանը Դուբայից արտաքսելու մասին, վարույթն իրականացնող մարմինը դրանք չի համադրել, ավելի ճիշտ չի ցանկացել այդ ուղությամբ քննություն կատարել, ինչն էական նշանակություն է ունեցել քրեական գործի ելքի համար:
Երկու փաստաթղթերի և Հ.Խաչատրյանի ցուցմունքների համադրմամբ պարզվում է, որ Հերիքնազ Խաչատրյանը Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաք է մեկնել Զվարթնոց օդանավակայանից 09.11.2007թ.-ին։ Հայաստան է վերադարձել Բագրատաշենի մաքսակետով 18.08.2009թ.-ին։
Համաձայն նրա անձնագրում թողած սահմանահատումը հաստատող դրոշմների և սահմանահատումների մասին տեղեկանքի, նա 17.09.2009թ.-ին, ՀՀ վերադառնալուց մեկ ամիս անց, մեկնել է Վրաստան, որտեղից Թուրքիա։ Հայաստան է վերադարձել Գոգովանի մաքսակետով 22.07.2010թ-ին։ Հայաստանից կրկին մեկնել է Բագրատաշենի մաքսակետով 04.11.2010թ.-ին և Հայաստան է վերադարձել 16.11.2011թ.-ին։
Հայաստանից կրկին մեկնել է Բագրատաշենի մաքսակետով Վրաստան 09.12.2011թ.-ին և վերադարձել է 10.12.2011թ.-ին։
Կրկին Հայաստանից Բագրատաշենի մաքսակետով մեկնել է 23.01.2011թ.-ին Թուքիա, այնտեղից 22.06.2014-ին մեկնել է Դուբայ, նույն օրը նրա մութքը սահմանափակվել է ԱՄԷ ծառայությունների կողմից և էքստրադիցիայի է ենթարկվել Հայաստան:
Մեջբերված գրավոր ապացույցների համաձայն, Հ.Խաչատրյանը ՀՀ սահմանը հատել և բազմաթիվ անգամ արտասահմանյան երկրներ է մեկնել և վերադարձել սկսած 09.01.2006 թվականից մինչև 22.06.2014 թվականը, ԱՄԷ է մեկնել 09.11.2007թ.-ին, համաձայն սահմանահատումների մասին տեղեկանքի, ԱՄԷ-ի տարածքից էքստրադիցիայի է ենթարկվել 22.06.2014-ին: Այսինքն՝ իետերպոլի գրությամբ հիշատակվող տվյալները, թե Հ.Խաչատրյանը 09.11.2007թ.-ին Դուբայ մուտք գործելուց հետո, մինչև վերջինիս ԱՄԷ-ից արտաքսման օրը՝ 22.06.2014թ. չի լքել նշված երկրի տարածքը, չի համապատասխանում իրականությանը։ Նկատի ուեենալով, որ մինչև 2014 թվականին կատարված արտաքսումը նա բազմաթիվ անգամ այցելություններ է կատարել տարբեր երկրներ։ Իսկ արտաքսված լինելու պատճառով նա Դուբայում բնակվել չէր կարող։
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանն իր հերթին այս հանգամանքի շուրջ հարցաքննել է վկաների, հետազոտել է պետական մարմնի միջոցով, ձեռք բերված գրավոր ապացույցները, սակայն շրջանցել է դրանք առանց պատճառաբանությունների, անտեսելով, որ ինչպես նախաքննությամբ այնպես էլ հետագա քննության ընթացքում, ձեռք չի բերվել որևէ ապացույց, ինչով կհաստատվեր 2008 թվականի գարնանից, արտաքսվելուց հետո, նրա Դուբայ մուտք գործելու փաստը։ Անտեսել է, որ Հերիքնազ Խաչաարյանը մինչև վերջինիս ԱՄԷ-ից արտաքսման օրը՝ 22.06.2014թ. ԱՄԷ-ի տարածք մուտք չի գործել: Դատարանի դատողությունները կապված Հերիքնազ Խաչատրյանի Դուբայում բնակվելու հետ ժխտվել է նաև հետևյալ ապացույցներով: Գործով վկաներ Գայանե Սարգսյանը և Էմմա Խաչատրյանը դատական քննության ընթացքում հայտնել են, որ Հերիքնազ Խաչատրյանը 2007թ.-ի դեկտեմբերի 9-ին մեկնել է Դուբայ աշխատելու: Համաձայն նրանից ստացած տեդեկություեերի, Հերիքնազը Դուբայ մեկնելուց մի քանի օր անց կապերի մեջ է մտել այնտեղ բնակվող Ստեֆան Գերիչի հետ և գտնվել է ամուսնական հարաբերությունների մեջ: 2007թ.-ի վերջին, թե 2008թ.-ի սկզբին Դուբայից նրան դեպորտացիայի են ենթարկել բնակության ժամկետը լրանալու պատճառով։ Նա Դուբայից մեկնել է ՌԴ Սանկտ Պետերբուրգ և շուրջ մեկ տարի աշխատել է ծաղկավաճառի խանութում Հայաստան է վերադարձել 2009թ.-ի օգոստոսին։ Վկա Ռուբիկ Գալստյանը դատական քննությամբ հայտնել է, որ 2009թ.-ին Հրազդան քաղաքում հանդիպել է իրենց հարևանությամբ բնակվող Հերիքնազ Խաչատրյանին, որպես Դուբայ քաղաքին ծանոթ անձնավորության, խնդրել է օգնել ձեռք բերել կահույք և տան վերանորոգման պարագաներ։ Սակայն վերջինս հայտնել է, որ Դուբայից իրեն դեպորտացիայի են ենթարկել 2008թ.-ի սկզբին և չի կարող Դուբայ մեկնել։ Բավական Խաչատրյանը դատարանում տրված ցուցմունքով հայտնել է. մեջբերում եմ՝ Ելենա Նիկողոսյանի հարցին Հերիքնազի գտնվելու վայրի մասին, պատասխանել է, թե նա գտնվում է Ռուսաստանում, զինվորների շորեր է լվանում։ Ինչը իր ցուցմունքներով պնդել են նաև Ե.Նիկողոսյանը և նրա մայր, գործով վկա հարցաքննված Ռուզաննա Մուրադյանը: Բ.Խաչատրյանը հայտնել է, որ քույրը՝ Հ.Խաչատրյանը Ելենա Նիկողոսյանին Դուբայ ճանապարհելուց առաջ, գտնվել է ՌԴ Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում։ Այդ մասին տեղեկացել է ընտանիքի անդամներից՝ մորից և ավագ քրոջից։ Հ.Խաչատրյանի Դուբայում բնակվելու փաստը ուղղակի կապի մեջ է նրա և Ստեֆան Գերիչի հարաբերությունների հետ: Այս կապակցությամբ վկա Նվարդ Սուրենի Սարդարյանն իր ցուցմունքներում ու բացատրությամբ, կատարել է ապացուցողական նշանակություն ունեցող հայտարարությունը, մեջբերում եմ. «2009 թվականին իրենց տուն ՝ Տավուշի մարզի Իջևանում Հասմիկը, ինքը Հերիքնազ Խաչատրյանը, խոսակցության ընթացքում պատմել է, որ նշանվել, թե ամուսնացել է արտասահմանցու հետ: Իրենց տանից իր ներկայությամբ բջջային հեռախոսով մի քանի անգամ զանգահարել է արտասահման, խոսել է այդ մարդու հետ անգլերեն լեզվով, յուրաքանչյուր անգամ օգտագործելով այլավյու բառը։ Հերիքնազը հայտնել է նաև, որ արտասահմանից իրեն արտաքսել են (դեպորտացիայի են ենթարկել)» մեջբերման ավարտ: 19.05.2015թ.-ի նիստ, ա/գ, հ.1 գ.թ. 215-219, հ.3 գ.թ. 92-93, 243–244 : Դատարանը չի գնահատել մեկ այլ կարևոր հանգամանքը, չստանալով Իետերպոլին ուղղված հարցման երկրորդ մասի պատասխանը, վարույթն իրականացնողը լրացուցիչ հարցում չի կատարել ԱՄԷ Ինտերպոլի ԱԿԲ-ին և խնդրել գործընկերների միջոցով պարզել և ստանալ քննությանը հետաքրքրող տեղեկությունները, ինչպես նաև չի պարզել թե՝ ՀՀ ոստիկանության Ինտերպոլի ԱԿԲ-ում Հերիքնազ Խաչատրյանի վերաբերյալ առկա տեղեկությունները կան թե ոչ։
Չի գնահատել նաև, որ թվարկված տվյալների առկայության պայմանում վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր էր կրկնակի հարցում կատարեր, կամ իրավական փոխոգնության կարգով ինտերպոլի միջոցով դիմելու ԱՄԷ-ի և ՌԴ կատարված հարցմամբ համապատասխան մարմնին միջեցով պարզելու Հերիքնազ Խաչատրյանին առաջին անգամ Դուբայից արտաքսելու ժամանակաշրջանի, նրա և Ստեֆան Գերիչի կապերի, Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում նրա գտնվելու և աշխատելու մասին:
Դուբայում գտնվելու ժամանակաշրջանին վերաբերղ տեղեկությունները ճշտելու, Ստեֆան Գերիչի հետ կապի, մարմնավաճառությամբ զբաղվելու և կավատ կանանց հետ առընչություն ունենալու, 2008 թվականի գարնանը Դուբայից արտաքսվելու մասին տեղեկությունները հիմնավորելու կամ ժխտելու նպատակից ելնելով, մեր կողմից ինչպես նախաքննությամբ այնպես է դատական քննության ընթացքում միջնորդություն է բերվել Ստեֆան Գերիչին հարցաքննելու մասին: Վարույթն իրականացնողին տրամադրվել է նրա բնակության հասցեն, սակայն միջնորդությունները մերժվել են:
Հ.Խաչատրյանին 2008 թվականի գարնանը Դուբայից արտաքսելուց հետո ընկած ժամանակահատվածում ՌԴ Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում գտնվելու, ծաղկավաճառի խանութում աշխատելու փաստը հաստատելու կամ ժխտելու նպատակով դատական քննության ընթացքում մեր կողմից միջնորդություն է բերվել որպես վկայի հարցաքննել Քրիստինե Աղամյանին, սակայն դատական քննության երկարաձգվելու պատճառով նրան հարցաքննել չի հաջողվել, քանի որ Աղամյանը մեկնել էր Հայաստանից։ Իրավական փոխոգունթյան կարգով ՌԴ պահանջ ուղարկելու հետ կապված մեր միջնորդությունը դատարանի կողմից մերժվել է:
Փաստորեն նախաքննությամբ ձեռք են բերվել բավարար ապացույցներ, որ Հերիքնազ Խաչատրյանը մինչև Ե.Նիկողոսյանի Դուբայ մեկնելը արտաքսված է եղել այնտեղից: Մասնավորապես այդ մասին են վկայել գործով վկաներ Նվարդ Սուրենի Սարդարյանը,Գայանե Սարգսյանը և Էմմա Խաչատրյանը, Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյանները, Ռուբիկ Գալստյանը, վկաները հայտնել են նաև Ստեֆան Գերիչի և Հերիքնազ Խաչատրյանի կապերի մասին, փաստը հաստատվել է մեջբերված գրավոր ապացույցներով՝ Ինտերպոլի գրությամբ և ՍԷԿՏ համակարգի տեղեկանքով՝ Հ.Խաչատրյանի սահմանահատումների մասին, սակայն դատարանն անտեսել է և այն ապացույցների շարքում չի գնահատել հետևյալ պատճառաբանությամբ՝մեջբերում եմ. «ՀՀ ոստիկանության ինտերպոլի կենտրոնական բյուրոյի պետ Ա.Ֆիդանյանի 2014թ. հունիսի 12-ի 9/Ա-1810 նամակով, համաձայն որի, ԱՄԷ կենտրոնական հայտնել են, որ ԱՄԷ-ի համապատասխան իրավապահ մարմինները որոշում են կայացրել Հ.Խաչատրյանին Հայաստանի Հանրապետություն էքստրադիցիա ենթարկելու մասին, վերջինը էքստրադիցիայի է ենթարկվել Դուբայի օդանավակայանից Երևանի օդանավակայան վերոգրյալ փաստը հաստատվում է Հ.Խաչատրյանի էքստրադիցիայի ենթարկվելու, հետևաբար տվյալ երկրի տարածք նախապես մուտք գործելու փաստը, ուսաի՝ ԱՄԷ-ից դեռևս 2008թ. արտաքսված լինելու և այլևս մուտք գործելու անհնարինության վերաբերյալ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունը (որը հաստատող գրավոր ապացույց մեղադրողը և պաշտպանական կողմը չեն ներկայացրել, իսկ Հ.Խաչատրյանի անձնագիրը նորով փոխարինելով ոչինչացվել է):
Դատարանի այս կարգի մեկնաբանությունը պարզապես զարմանալի է, մի կողմից գոհացնող է, քանի որ այլ ապացույցներով չի ժխտվել Հ.Խաչատրյանի 2008 թվականի գարնանը Դուբայից էքստրադիցիա լինելու փաստը, իսկ մյուս կողմից պարզապես վկայում է գործի նյութերին անտեղյակության կամ կանխակալ վերաբերմունքի մասին։ Դատարանը այս նախադասությամբ չհաջողված տարբերակով փորձել է ժխտել պետական մարմիններից ստացված և գործին կցած փաստաթղթերը, անտեսելով, որ այդ ուղղությամբ նախաքննության մարմինը դիտավորյալ քննություն չի կատարել, ինչը պարտավոր էր և մյուս կողմից հաստատվել է Հ.Խաչատրյանի հայտարարությունը, որ նա 2008թ. գարնանը Դուբայից էքստրադիցիայի ենթարկվելուց հետո մեկնել է արտասահմանյան, այլ երկրներ և բնակվել այնտեղ, որի ապացույցը կցվել է գործին:
Ակնհայտ է, որ տվյալ պարագայում չի ապահովվել արդար դատաքննության սկզբունքը, խախտվել է օբեկտիվությունը, լրիվությունն ու բազմակողմանիությունը ապահովելու սկզբունքը:
2008 թվականի հունիս ամսին Հերիքնազ Խաչատրյանի Դուբայում գտնվելու հանգամանքը դատարանը հաստատված է գնահատել Ելենա Նիկողոսյանի հայտարարությամբ, որտեղ ասվել է, թե Դուբայում հանդիպել է Հ.Խաչատրյանին: Նելի Ներսիսյանը նրա ներկայությամբ զրուցել է իր հետ, երբ հրաժարվել է մնալ չընդունելով Ն.Ներսիսյանի առաջարկը, Հ.Խաչատրյանը փորձել է համոզել իրեն, որ մնա և կատարի Ն.Ներսիսյանի պահանջը: Վկա Ռուզաննա Մուրադյանի ցուցմունքներով, ով հայտնել է, թե Դուբայ կատարած հեռախոսազանգով խոսել է Հ.Խաչատրյանի հետ և ձայնից ճանաչել նրան, տուժող Աննա Ավդալյանի ցուցմունքով, ով հայտնել է, թե 2010 թվականի հունվարին Դուբայի օդանավակայանում իրեն զանգել է Հ.Խաչատրյանը: Հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ձայնից ճանաչել է նրան: Ապացուցողական նշանակություն է տվել տուժող Շուշան Գրիգորյանի ցուցմունքին, ով հայտնել է, թե 2012 դեկտեմբերի 13-ին իր հետ հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ձայնից ճանաչել է Հ.Խաչատրյանին, այն դեպքում, որ երբեք նրան չի տեսել և չի լսել նրա ձայնը և Նվարդ Սուրենի Սարդարյանի ցուցմունքին, ով կրկին հայտնել է թե Հ.Խաչատրյանին ճանաչել է հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ձայնից: Այսինքն՝ մեջբերված ապացույցների վերլուծությունից հետևում է, որ դեռևս նախաքննության փուլում հաստատված չի եղել 2008 թվականի հունիս ամսին Հերիքնազ Խաչատրյանի Դուբայում գտնվելու փաստը, երբ Դուբայ է ուղեվորվել Ելենա Նիկողոսյանը։ Դատարանի կողմից ապացուցողական նշանակություն ունեցող ապացույցներից միյայն Ե.Նիկողոսյանի ցուցմունքով է հիշատակվում նրա հետ, որպես ականատեսի հանդիպման մասին։ Թե որքանով է Ե.Նիկողոսյանի ցուցմունքն արժանահավատ դեռևս անդրադարձ կկատարվի: Իսկ վարույթն իրականացնող մարմնի դրսեվորած անգործության արդյունքում Ե.Նիկողոսյանի ցուցմունքի արժանահավատության մասին հավուր պատշաճի քննություն չի կատարել և ձեռք չեն բերվել Հ.Խաչատրյանի անմեղությունը հաստատող ապացույցներ, ինչը պարտավոր էր կատարել օրենքով սահմանված կարգով, այլ բավարարվել է միյայն նրա մեղքը հաստատող ապացույցներ ձեռք բերելով, խախտելով մեղադրյալի իրավունքը՝ համաձայն ՀՀ սահմանադրության 21-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 19-րդ, 358-րդ հոդվածների, մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայով 3-րդ և 6-րդ հոդ. սահմանված իրավունքները: Դատարանն իր հերթին ապացույցները գնահատելիս համոզմունք է ձևավորել ոչ թե ամբողջ ապացույցները համադրելու միջոցով դրանց արժանահավատությունը ստուգելու և արժանահավատ ապացույցների համակցությամբ, այլ միյակողմանիորեն ընդունել է ևախաքննական մարմնի վարկացը, թե Հ.Խաչատրյանը բնակվել է Դուբայում և երկու դրվագներով կայացված դատավճռի հիմքում դրել է նրա Դուբայում բնակվելու ակնհայտ ոչ ճիշտ մոտեցումը:
Անդրադառնամ դատավճռում արձանագրված հանգամանքներին առանձին առանձին: Դատավճիռ կայացնելից Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը հանցավոր խմբին ապացուցելու կամ ժխտելու նպատակով, դատարանը առաջին հերթին պարտավոր էր անդրադառնալ հանցագործությանը մասնակցելու շարժառիթին՝ մոտիվին, պարզել, թե արդյոք ուղղակի դիտավորություն կամ անձնական շահագռգռվածություն ունեցել է, թե ոչ:
Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս հղում չի կատարել որևէ ապացույցի և չի պատճառաբանել, թե ինչով է արտահայտվել նրա մասնակցության շարժառիթը կամ շահ ստանալու ինչ ակնկալվելիք է ունեցել։ Մասնավորապես, որպես հանցավոր խմբի անդամ, Հ.Խաչատրյանի մասնակցության շարժառիթը մեկնաբանվել է երևակայական դատողություններով, թե իբրև նա տուժողներին հավաքագրելիս նպատակ է ունեցել նրանց Դուբայում գործող հանցավոր խմբի ղեկավարին փոխանցելու, վերջինի կողմից նրանց սեռական շահագործման ենթարկելու և խմբի ղեկավարին շահույթ ապահովելու նպատակով: Այս հետևությանը հանգելու համար դատարանը պետք է նախ համոզվեր, որ Հերիքնազ Խաչատրյանը լինելով խմբում որպես մարմնավաճառով նույն անձի կողմից նույնպես ենթարկվում է սեռական շահագործման, արդյոք ունեցել է անձնական շահագռգռվածություն կամ գիտակցել է, որ հանցագործությամբ մեկ ուրիշի համար շահույթ պիտի ապահովի, գիտակցել է դրա վտանգավորությունը և գիտակցաբար կատարել է հանցագործություն: Մինչդեռ ինչպես նախաքննությամբ այնպես էլ դատական քննության ընթացքում այդ կապակցությամբ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։ Դրանից հետևում է, որ դատարանն հանցագործության մասնակցության շարժառիթը մեկնաբանել է ենթադրության հիմքով, Բավական և Հերիքնազ Խաչատրյանների հարազատ քույրեր լինելու հանգամանքով, անտեսելով նրանց անձնական հարաբերություններն ու Հ.Խաչատրյանի այլ երկրում բնակվելու և քույրերի միջև կապի բացակայության փաստը:
Ուշագրավ մեկ այլ հանգամանք։ Դատարանը Հ.Խաչատրյանին խմբի կազմում դերակատարում շնորհելով չի անհատականացրել, թե գտնվելով այլ երկրում, շփում չունենալով հավաքագրվող կանանց հետ ինչ դեր կարող էր խաղալ նրա անձը: Մինչդեռ կրկին ենթադրությունների հիմքով, դատավճռում գրվել է, մեջբերում եմ. «կատարելով կազմակերպված հանցավոր խմբում ստանձնած իր դերը, գործով տուժող Ելեն Նիկողոսյանի հետ ունեցած հեռախոսային կապի ինչպես նաև իր քույր միաժամանակ նույն խմբի անդամ Բավական Խաչատրյանի միջոցով, վերջինիս հետ Նիկողոսյանի կայացած հանդիպման ընթացքում.....»: Այսինքն, Ելենա Նիկողոսյանի հավաքագրումր ապացուցված է համարվել իբրև Հ.Խաչատրյանի հեռախոսազանգերի գոյությամբ և իբրև նրա միջամտությանբ նրա և Բ.Խաչատրյանի ենթադրյալ հանդիպմամբ հավաքագրման նկատմամբ նույն վերաբերմունքն է դրսևորել նաև Ա.Ավդալյանի, Ա.Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանի դրվագներով հանցանք մեղսագրելիս: Մինչդեռ հեռախոսազանգերը օգտագործելով որպես ապացուցման գործիք, դատարանը ինչպես արդեն ասվել է, չի ուսումնասիրել, թե արդյոք Բ.Խաչատրյանի և նրա քրոջ Հ.Խաչատրյանի, Ե.Նիկողոսյանի և Ա.Ավդալյանի միջև հեռախոսային խոսակցություններ արտասահմանյան այլ երկրից գրանցվել են, թե ոչ: Ակնհայտ է, եթե դատարանը հավուր պատշաճի ծանոթանար քրեական գործի նյութերին նախ հեռախոսազանզերը, կապված Դուբայ քաղաքի բջջային հեռախոսների հետ ապացույց չեր ճանաչի և կհամոզվեր, որ Բ.Խաչատրյանը բացի Դուբայից, արտասահմանյան այլ երկրի հետ հեռախոսային կապ չի ունեցել։ Բնականաբար գտնվելով Թուրքիայում հեռախոսային կապի միջոցով տուժողներին հավաքագրմանը մասնակից լինել չեր կարող լինել:
Խմբի կազմում Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը հաստատված համարվել հիմքում դնելով Ե.Նիկողոսյանի ցուցմունքը, դատարանը անտեսել է, որ չնայած նա հայտարարել է իր և Նելի Նիկողոսյանի հանդիպման ընթացքում Հ.Խաչատրյանի մասնակցության մասին, սակայն դա չի նշանակել, որ այն արժանահավատ ապացույց է, քանի որ նախաքննությամբ, բացի նրա ցուցմունքից, այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, նրա հայտարարությունը այլ ապացույցների հետ համադրությամբ չի ստուգվել։ Չի գնահատվել, որ դատական քննությամբ ավելի է խորացել նրա ցուցմունքներում գոյացած հակասությունները։ Մասնավորապես, արժանահավատ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել և չի հիմնավորվել, թե իրականում Հ.Խաչատրյանն է զանգել իրեն Դուբայից:
Անդրադառնալով Ելենա Նիկողոսյանի ցուցմունքների արժանահավատությանը՝ կապված Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ տեղի ունեցած հեռախոսազանգի հետ, պետք է ասել, որ դրանք իրարամերժ են և չհիմնավորված, մինչդեռ դատարանը, առանց հավուր պատշաչի ուսումնասիրման այլ ապացույցների հետ համադրմամբ, այդ ապացույցների արժանահավատությունը ստուգելու որպես ապացույց այն դրել է դատավճռի հիմքում:
Ապացույցների հետազոտման արդյունքում պարզվել է հետևյալը՝ իր բացատրությամբ գ.թ. 94-95 Ելենա Նիկողոսյանը հայանել է. «2008թ.-ի ամռանը՝ հունիսի սկզբին, երբ Աննա (ինքը Բավականը) մեր տանն էր ես նրան հարցրեցի, թե որտեղ է Հասմիկը։ Աննան ասաց Մոսկվայում, ինչ-որ զինվորների շորեր է լվանում, առաջարկեց ինձ էլ ուղարկել Հասմիկի մոտ աշխատելու, որպես շոր լվացող...: Ես Աննային ասացի՝ ես իր հետ մանրամասն կխոսեմ, մի քանի օր հետո իմ հեռախոսին զանգ եկավ, համարը Ռուսաստանի չէր, զանգողը Հասմիկն էր, ինքը Հերիքնազը»։
Հ.3 գ.թ. 46 Ելենա Նիկողոսյանը հայտնել է. «Հերիքնազի, Հասմիկի քույրը՝ Աննան, ով առաջարկել է աշխատանք Ռուսաստանում, որտեղ գտնվում է իր քույրը ՝ Հասմիկը և աշխատում է այնտեղ՝ որպես զինվորների շոր լվացող, ես նրանից ուզել եմ Հասմիկի համարը, որպեսզի ինքս խոսեմ իրա հետ, Աննան տվել է Հասմիկի հեռախոսի համարը..., հետո ես զանգել խոսել եմ Հասմիկի հետ......»:
Հ.3 գ.թ. 48-49 Նիկողոսյանը Հ.Խաչատրյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում հայտնել է. «Չեմ հիշում, թե ես եմ իմ համարը տվել, թե Հասմիկնա վերցրել այն, համենայն դեպս հեռախոսով խոսեցի Հասմիկի հետ, նրա համարից հասկացա, որ դա Ռուսաստանի համար չէ,... ես Հասմիկին ասացի, թե որտեղ ես, նա ասաց՝ Դուբայում զբաղվում է մարմնավաճառությամբ»։
Ցուցմունքներում արձանագրված հակասությունների կապակցությամբ դատական քննության ընթացքում իմ հարցին Նիկողոսյանը պատասխանեց, որ իրոք ինքն է զանգել Հերիքնազ Խաչատրյանին, Բավական Խաչատրյանից վերցնելով նրա հեռախոսահամարը, իսկ երբ դատախազի միջնորդությամբ հրապարակվեց հաջորդ ցուցմունքը, նա հայտարարեց, թե նա չի կարող հաստատ պնդել, թե ինքն է զանգել Հերիքնազ Խաչատրյանին, թե Խաչատրյանը նրան։ Իմ հարցին, ելնելով այն բանից, որ կամ դուք եք զանգել Հասմիկին կամ նա է զանգել ձեզ, դա նշանակում է, որ ձեր կամ ձեր մոր բջջային հեռախոսի ցանկում պետք է ֆիկսված լինի Հ.Խաչատրյանի հեռախոսահամարը, Ելենա Նիկողոսյանը պատասխանեց, որ ոչ Հերիքնազ Խաչատրյանի համարը իր բջջային հեռախոսում ֆիկսված չէ:
Դատական քննության ընթացքում Նիկողոսյանը հայտարարել է, որ Դուբայից իր խնդրանքով Հերիքնազ Խաչատրյանը, նրան պատկանող հեռախոսահամարից, զանգել է Հայաստան, իր մորը Ռուզաննա Մուրադյանի բջջային հեռախոսահամարին, խոսել է մոր հետ, ինքը հայտնել է Դուբայից իրեն հետ ուղարկելու մասին։ Ապա Հայաստանից մայրը զանգել է Հերիքնազ Խաչատրյանի հեռախոսահամարին։ Այնուհետև նույն հեռախոսահամարին զանգահարել է Բավականն իր բջջային հեռախոսով, խոսել է Հերիքնազի և կավատ Նելիի հետ։ Ելնելով Ե.Նիկողոսյանի հայտարարությունից, ենթադրվում է, որ Հերիքնազ Խաչատրյանի բջջային հեռախոսի հեռախոսահամարը պետք է ֆիկսված լինի նրա և նրա մոր բջջային հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգողների ցանկում, մինչդեռ վարույթն իրականացնողն այս ուղղությամբ նախաքննություն չի կատարել, չի պահանջել նրա և նրա մոր Ռուզաննա Մուրադյանին պատկանող բջջային հեռախոսների հեռախոսազանգերի վերծանումները և չի հիմնավորվել կամ ժխտվել, Ե.Նիկողսյանի և նրա մոր ցուցմունքներով կատարված հայտարարությունների արժաբահավատությունը: Քննությամբ չի պարզել Հ.Խաչատրյանի բջջային հեռախոսի համարը, արդյոք այդ հեռախոսահամարից Ե.Նիկողոսյանի և նրա մոր հեռախոսահամարներին հեռախոսազանգ արձանագրվել է, թե ոչ կամ եթե արձանագրվել է, ապա որ երկրից է ստացվել հեռախոսազանգը:
Չի պարզվել, թե Անոն է գտնվել հեռախոսային կապի մեջ է Բ.Խաչատրյանի հետ, թե մեկ ուրիշը։ Ասվածից հետևում է, որ դեռևս նախաքննության փուլում հնարավոր էր Դուբայից ստացված հեռախոսազանգերը համադրել Բ.Խաչատրյանի հեռախոսի հեռախոսազանգերի հետ և պարզել Անոյի հեռախոսի համարը, և անբեկանելիորեն հիմնավորել կամ ժխտել, թե արդյոք Հ.Խաչատրյանի հետ է հեռախոսային կապի մեջ գտնվել Ե.Նիկողոսյանը, թե Անոն, դրանով կհաստատվեր կամ կժխտվեր Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը կատարված հանցագործություններին, մինչդեռ չի կատարվել: Ակնհայտ է, որ վարույթն իրականացնողը խուսափել է մեղադրյալին արդարացնող ապացույցներ ձեռք բերելու ուղղությամբ քննություն կատարելուց, նպատակ ունենալով Հ.Խաչատրյանին որպես կատարող ներքաշել կատարված հանցագործության մեջ: Սակայն մի բան պարզ է, որ անգործության արդյունքում Հ.Խաչատրյանի, Բ.Խաչատրյանի, Ե.Նիկողոսյանի և նրա մոր ցուցմունքների միջև, կապված հեռախոսազանգերի հետ, ստեղծվել է չփարատված կասկած։ Դատական քննության ընթացքում նույն ցուցմունքների պարագայում նույնպես կասկածը չի փարատվել։
Չի հաստատվել Հ.Խաչատրյանի և Ն.Նիկողոսյանի ծանոթ լինելու հանգամանքը, այդ ուղղությամբ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։ Ընդհակառակը Հ.Խաչատրյանին Դուբայից արտաքսման շուրջ կատարված քննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով ժխտվել է նրա և Ն.Ներսիսյանի ծանոթության, նրանց հանդիպման և այդ խմբում նրա մարմնավաճառությամբ զբաղվելու փաստը: Դրանից հետևում է՝ եթե չի ապացուցվել Հ.Խաչատրյանի և Ն.Ներսիսյանի ծանոթության փաստը, ուրեմն ժխտվել է Խաչատրյանի հանցավոր խմբին մասնակցությունը, ինչն անտեսվել է դատարանի կողմից:
Դատավճռում արտահայտվել է միտք. մեջբերում եմ՝ «Բավական Խաչատրյանի միջոցով, վերջինիս հետ Նիկողոսյանի կայացած հանդիպման ընթացքում խաբեությամբ, այն է՝ ԱՄԷ-ի Դուբայ քաղաքում այլ անձի ղեկավարությամբ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու և այդ կերպ խոշոր գումար վաստակելու խոստումում, իրականում նրան հանցավոր խմբին փոխանցելու...» մեջբերման ավարտ: Տվյալ պարագայում հարց է ծագում՝ նախ՝ ինչու պետք է նա խոշոր գումարներ վաստակելու խոստում տար Բ.Խաչատրյանի միջոցով, եթե անձամբ, ինչպես դատարանն է համարել, հեռախոսային խոսակցություն է ունեցել Ե.Նիկողոսյանի նետ: Եթե խոսքը վերաբերվում է խոշոր գումար վաստակելու խոստմանը, ապա ենթադրվում է, որ այդպիսզի խորհուրդ հնարավոր է տրված լինի Անոն կամ Բավական Խաչատրյանը, ով արդեն դատապարտվել է: Համաձայն դատավճռի՝ Ե.Նիկողոսյանին խոշոր գումար՝ օրեկան 1000 ԱՄՆ դոլլար վաստակելու խոստումը, ըստ Ե. Նիկողոսյանի ցուցմունքի, տվել է Բ.Խաչատրյանը։ Դատավճռում չի պարզաբանվել, թե ինչու է Բ.Խաչատրյանի և Հ.Խաչատրյանի գործողությունները նույնացվել, եթե այդ հանգամանքը նրան չի առընչվում: Թերևս քրեական գործի նյութերում և դատական քննությամբ Հ.Խաչատրյանի կողմից տրված այդպիսի խոստման մասին ապացույցներ ձեռք չեն բերվել։ Մյուս կողմից, համաձայն Ե.Նիկողոսյանի հայտարարության, հեռախոսազրույցի ընթացքում Հ.Խաչատրյանի տված խորհրդի բովանդակությունը վերաբերվել է միայն Դուբայում մարմնավաճառների համեմատական վիճակին և ոչ ավելին։ Այսինքն՝ ակնհայտ է, որ դատավճռում Բ.Խաչատրյանի գործողությունները Հ.Խաչատրյանին մեղսագրվել է ուղակի դիտավորությամբ՝ նրան որպես հանցավոր խմբի անդամ գնահատելու նպատակով: Ինչ վերաբերվում է մեղսագրված խաբեության դիմելու Ե.Նիկողոսյանի վստահությունը չարաշահելու, մարմնավաճաոությամբ զբաղվելու Դուբայում խոշոր գումարներ վաստակելու հանգամանքին, ապա Հ.Խաչատրյանի մասով այն նույնպես չի բխում քրեական գործի նյութերից:
Ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, որ Հ.Խաչատրյանը տեղյակ է եղել Ե. Նիկողոսյանի պարտքերի և ծանր վիճակի մասին։ Դատարանն անտեսել է, որ տուժողների հետ կոնտակտի մեջ է եղել Բ.Խաչատրյանը։ Մասնավորապես նա իր ցուցմունքով հայտնել է՝ մեջբերում եմ. «2008թ.-ին Ելենայի ծննդյան օրը Ելենան հայտնել է, որ գտնվում է նյութապես վատ վիճակում, պարտքեր ունի, ցանկանում է մեկնել Դուբայ՝ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, քանի որ բացի մարմնավաճառությունից այլ գործով չի կարող գումար վաստակել և, նախապես գիտենալով իր կապերի մասին, խնդրել է օգնել:
Մինչդեռ մեղադրանքի հիմքում դրվել է, թե Հ.Խաչատրյանը օգտվել է նրա խոցելիության վիճակից։ Թե ինչ հիմքերի առկայությամբ է դատարանը հանգել այդպիսզի հետևության՝ անհայտ է։ Եթե ասեմ գրվել է առանց դրա նշանակությունը հասկանալու, մեղք կգործեմ։ Մնում է ենթադրել, որ նորից արտագրել է մեղադրական եզրակացությունից, առանց ձեռք բերված ապացույցները հետազոտելու:
Այնուհետև դատավճռի նույն էջում գրվել է. մեջբերում եմ՝ «2008թ.-ի հունիսին, Երևան քաղաքում նրան հավաքագրել է, համոզելով և ստանալով Դուբայ մեկնելու Նիկողոսյանի համաձայնությունը։ Բավական Խաչատրյանը պահանջել և ստացել է Նիկողոսյանի անձնագրիրը, դրա էլեկտրոնային պատճեն ուղարկել Հերիքնազ Խաչատրյանի տրամադրած հասցեին...»: Օգտագործելով «նրան հավաքագրել է համոզելով և ստանալով Դուբայ մեկնելու Նիկողոսյանի համաձայնությունը» արտահայտությունը դատարանն անտեսել է, որ չի ունեցել ապացույց Ե.Նիկողոսյանի և Հ.Խաչատրյանի կապի մասին: Եթե ապացույց է գնահատել Նիկողոսյանի ցուցմունքում հիշատակվող հեռախոսազանզը, ապա պետք է նկատեր, որ այդ հեռախոսազանգի արժանահավատության հետ կապված կա խնդիր։ Մի կողմից հեռախոսազանգի փաստը ժխտվել է Բավական և Հերիքնազ Խաչատրյան քույրերի ցուցմունքներով, միյուս կողմից Հ.Խաչատրյանը, ըստ ձեռք բերված տվյալների, գտնվել է այլ երկրում և Դուբայում հեռախոսազանգ ընդունել չեր կարող։ Այսինքն առկա է չփարատված կասկած, որը չի փարատվել պատշաճ իրավական ընթացակարգով։ Այդ մասին ասվել է նաև պաշտպանական ճառում:
Անտեսվել է Ե.Նիկողոսյանի ցուցմունքները, որտեղ ասվում է՝ «իրեն ոչ հավաքագրել են, ոչ էլ պարտադրել են մեկնելու մարմնավաճառության, իր կամքով է մեկնել Դուբայ» նրա հայտարարությունը գրվել է նաև դատավճռի 9-րդ էջում: Ելենա Նիկողոսյանի մայր՝ Ռուզաննա Մուրադյանը, դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքով հայտնել է, որ իրոք նրա դուստրն է Բավական Խաչատրյանին առաջարկել՝ իրեն Դուբայ ուղարկեն մարմնավաճառությամբ զբաղվելու։ Հետագայում մյուս դստեր հետ ինքը Ելենա Նիկողոսյանին օդանավակայանից Դուբայ է ճանապարհել: Այս պարագայում դատարանը չի նկատել, որ դատավճռի օգտագործելով հավաքագրում տերմինը՝ մեջբերելով տուժողի ցուցմունքի վերոգրյալ հադվածը, ստեղծել է հակասություն։ Հարց է ծագում. եթե մեջբերել է տուժողի ցուցմունքը, որտեղ խոսվում է, թե նրան չեն հավաքագրել, ապա ինչ հիմքով է օգտագործել հավաքագրել տերմինը: Անտեսվել է նաև այն, որ Ե.Նիկողոսյանի խնդրանքի հանգամանքը, իրեն մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար Դուբայ ուղարկելու մասին. Ակնհայտ է, որ տվյալ պարագայում դատարանը դրսևորել է սխալ մոտեցում։ Մինչդեռ դրա նշանակությունը Ե.Նիկողոսյանի դրվագով ունի առանցքային նշանակություն։ Եթե նա չի հավաքագրվել, ինքն է խնդրել իրեն օգնեն, որպիսզի մեկնի Դուբայ՝ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, որպես փորձված մարմնավաճառը, նախապես գիտեցել է, որ ծառայություններ պիտի մատուցի կավատի դեկավարությամբ, ուրեմե մեղսագրված խաբեության այս դրվագը նույնպես անհիմն է: Անդրադառնանք դատավճռից մեջբերված «ստացել է Նիկողոսյանի անձնագրիրը, դրա էլեկտրոնային պատճեն ուղարկել Հերիքնազ Խաչատրյանի տրամադրած հասցեին....» հանգամանքին պետք է ասել, որ այն հանգամանքը կոչված է ապացուցելու Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը կատարված հանցագործությանը։ Մինչդեռ այս հանգամանքը մեղադրանքի ծավալում օգտագործելու համար դատարանը պետք է ունենար գոնե մեկ ապացույց, ինչին կարող էր հղում կատարել։ Դատարանը չի գնահատել, որ բացի Բավական Խաչատրյանից ոչ ոք չի կարող ասել, թե որ հասցեով է ուղարկվել տուժողների անձնագրերի էլեկտրոնային պատճեն և ում միջոցով է ստացել վիզան։ Այս պարագայում դատարանն անտեսել է Բավական Խաչատրյանի և Ելենա Նիկողոսյանի առերես հարցաքննության արձանագրության մեջ Բ.Խաչատրյանի հայտարարությունը, որը հետազոտվեց դատական քննության ընթացքում. մեջբերում եմ՝ «հեռախոսային կապերի մեջ եմ գտնվել Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում բնակվող Անոյի հետ։...Անոյին ճանաչել եմ Եղվարդի բնակչուհի Ռուզաննայի միջոցով։ .... Ելենայի խնդրանքը բավարարելու նպատակով, զանգել եմ Դուբայում բնակվող Անոյին, համաձայնություն ձեռք բերել Ելենային ուղարկելու հարցում, «Ես Ելենայի մոր հետ գնացել եմ մոտակա իետերնետ ակումբ, զանգահարել եմ Դուբայ, խոսել եմ Անոյի հետ և հեռախոսը փոխանցել եմ ինտերնետի աշխատողին, որպեսզի Անոն հաղորդի հասցեն...» մեջբերման ավարտ (հատոր 1-ին գ.թ. 255–257): Նրա դատական քննության նույնաբովանդակ ցուցմունքը: Անտեսվել է Ե.Նիկողոսյանի ցուցմունքը, որտեղ ասվում է՝ մեջբերում եմ. «Դուբայի օդանավակայանում իրեն դիմավորել է Անոն», ում պատմել է կլիենտների հետ հանդիպելուց առաջ ոգելից խմիչքներ օգտագործելու և երակները կտրելու մասին»։ Նույն նախադասությունը՝ «ստացել է Ա.Ավդալյանի անձնագրիրը, դրա էլեկտրոնային պատճեն ուղարկել Հերիքնազ Խաչատրյանի տրամադրած էլեկտրոնային հասցեին....», գրվել է նաև Ա.Ավդալյանի դրվագով։
Տվյալ պարագայում վարույթն իրականացնող մարմինը ձեռք բերված տվյալների շուրջ նախաքննություն չի կատարել և չի պարզել, թե իրականում ով է Բավական Խաչատրյանի հետ հանցագործության համակատարողը՝ Անոն, թե Հերիքնազը։ Չի պարզել Անոյի ով լինելը, ապացույցներ ձեռք չի բերել հիմնավորելու կամ ժխտելու նրա մասնակցությունը։ Մինչղեռ դրսեվորած անգործության պարագայում ընդունել է, թե Հերիքնազը գտնվել է Դուբայում, նա մասնակցություն է ունեցել Ելենա Նիկողոսյանի և Ա.Ավդալյանի հավաքագրելուն:
Ուշագրավ է, որ գործին կցելով Հ.Խաչատրյանի սահմանահատումների մասին տեղեկանքը և համոզված լինելով, որ նա տվյալ ժամանակաշրջանում Դուբայում չի գտնվել, այնուամենայնիվ գնահատել են, որ մասնակցել է Աննա Ավդալյանի Դուբայ հավաքագրելուն անտեսելով, որ նա վերջինի ուղևորվելուց տարիներ առաջ Դուբայից մեկնել և այլևս չի վերադարձել։ Առավել, դատարանը Աննա Ավդալյանին Շուշան Գրիգորյանի և մյուսի դրվագներով խուսափել է Հ.Խաչատրյանի Դուբայում գտնվելու մասին դատավճռում գրելուց, սակայն բովանդակային առումով կրկին ընդունել է, որ նա գտնվել է Դուբայում:
Այս պարագայում ակնհայտ է կեղծիքը:
Մեկ այլ ուշագրավ հանգամանք, որը դատարանի կողմից գնահատվել է որպես ապացույց առանց համապատասխան վերլուծության: Իբրև Ե.Նիկողոսյանը Դուբայ մեկնելու համաձայնություն տալուց առաջ Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյաններին նախազգուշացրել է իր կողմից սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելու և այդ պարագայում Դուբայ մեկնելու անհնարինության մասին: Գտնում եմ որպես ապացույց գեահատելուց առաջ դատարանը պարտավոր էր ապացուցել Հ.Խաչատրյանի և Նելի Ներսիսյանի կապը: Եթե նույնիսկ Բ.Խաչատրյանի և Ն.Ներսիսյանի միջև կապ է եղել Անոյի միջոցով, ապա չի ապացուցվել, որ կապ է եղել Անոյի և Հերիքնազի միջև: Հերիքնազը և Բ.Խաչատրյանը կտրականապես ժխտել են այդպիսի կապի գոյությունը, թե մեկի, թե մյուսի հետ։ Խոսելով Դուբայում այլ սեքսուալ ծառայություններ մատուցելու մասին, ոչ նախաքննության մարմինը և ոչ դատարանը քննությամբ ապացույցներ ձեռք չեն բերել և հաստատվել, թե Բ.Խաչատրյանը նախապես գիտեցել է, որ Նիկողոսյանը պետք է մատուցի նաև ոչ տրադիցիոն սեքսուալ ծառայություն: Եթե ինքն է առաջարկել մեկնել Դուբայ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու չի պատճառաբանվել, թե ինչու պիտի Խաչատրյան քույրերը նրա հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերեին մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, որ ծառայությունները պիտի մատուցեր և որ ծառայությունները՝ ոչ: Եթե նա Դուբայ է մեկնել մարմնավաճառությամբ զբաղվելու Բ.Խաչատրյանի օգնությամբ, արդյոք օգնության ցուցաբերումը իր մեջ պարունակում է նաև աշխատանքային պայմանների ապահովման պարտականություն, արդյոք նրան պարտադիր կարգով պետք է բացատրել, թե մարմնավաճառ կանայք ինչպիսի սեքսուալ գործողություններով պետք է զբաղվեն Դուբայում, արդյոք նրա և Բ.Խաչատրյանի միջև պիտի ծագեր պարտավորություններ, որի հիմքով Խաչատրյանը նրան պիտի պարտավորությունների հիմքով առաջարկեր աշխատանքային պայմանները։
Եթե ղեկավարվենք այն դատողությամբ և համարենք, որ Բավական Խաչատրյանը պարտավոր էր նրան բացատրեր, թե ծառայություններ պիտի մատուցի նաև ոչ տրադիցիոն եղանակով մարմնավաճառությամբ, ապա այս դեպքում խոսք պիտի գնար պարտավորությունների չկատարման մասին, այլ ոչ թե նրան խաբեությամբ հավաքագրելուն։ Եթե նա է խնդրել, ապա ինչ պարտավորության կամ խաբելու մասին կարող է խոսք գնալ: Դատարանն առանց այլ ապացույցներ ձեռք բերելու և հետազոտելու, առանց հաստատելու Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը, չի գնահատել, որ Բավականն է զանգել Անոյին և ձեռք բերել նրան Դուբայ ուղարկելու համաձայնությունը, նա է գտնվել Ե.Նիկողոսյանի հետ կոնտակտի մեջ, անհասկանալի է, թե ինչու է խաբեությունը վերագրվել նաև Հ.Խաչատրյանին։
Այնուամենայնիվ դատավճռում փորձ է կատարվել շտկելու հակասությունը՝ կապված Ե.Նիկողոսյանի հավաքագրման հետ հետևյալ եղանակով, մեջբերում եմ 9-րդ էջի վերջին պարբերությունը՝ «Ընդհանրացնելով Ե.Նիկողոսյանը նշեց, որ թեև իրեն չեն պարտադրել Դուբայ գնալ, իր ցանկությամբ է ԱՄԷ գնացել, սակայն սեռական բնույթի ծառայությունների ծավալը նախապես իր հետ չեն համաձայնեցրել, ուստի նաև Հասմիկի գործողությունների հետևանքով է տուժել, քանի որ Հայաստանից խաբված է հասել Դուբայ, համոզել են մնալ այնտեղ...» մեջբերման ավարտ:
Այս մեջբերմամբ դատարանն ընդունել է, որ Ե.Նիկողոսյանը չի հավաքագրվել, մինչդեռ հանցակազմը ձևավորելու համար այլ ելք չունենալով շեշտադրել է նրա խաբվելու հանգամանքին, շարունակել է համարել, որ Հ.Խաչատրյանը մասնակից է եղել նրա հավաքագրմանը և խաբել է նրան։
Գտնում եմ, որ այս հանգամանքը գնահատելիս դատարանը պետք է անդրադառնար Նիկողոսյանի անձին, ով լինելով փորձառու մարմնավաճառ, տես նրա սահմանահատումների մասին տեղեկանքը,... գերազանց տիրապետել է բոլոր կանոններին, ինչով ղեկավարվում են մարմնավաճառ կանայք արտասահմանյան երկրներում։ Նա գերազանց տիրապետել է շահութաբեր զբաղմունքի ձևերին, այդ թվում ոչ տրադիցիոն սեքսուալ գործողություններով զբաղվելու պարագայում ստացած եկամուտներին, նա գերազանց տիրապետել է բոլոր չգրված կանոններին, ինչով կարգավորվում է նրանց և կավատների հարաբերությունները։ Նա գիտեցել է, որ այդպիսզի գործողությամբ զբաղվելը անխուսափելի է յուրաքանչյուր մարմնավաճառի համար, շահույթ ակնկալելու պարագայում։
Մեկ այլ ուշագրավ հանգամանք. Դատարանը դատավճռում մեջբերել է, սակայն որպես ապացույց չի գնահատել այն, որ Ե.Նիկողոսյանը հետ է ուղարկվել, որովհետև այցելույին սպասարկելուց առաջ օգտագործել է ոգելից խմիչք, այսինքն հարբել է և կտրել երակները, ինչը մուսուլմանական երկրներում ընդունելի չէ:
Ելենա Նիկողոսյանի հայտարարությունը, թե իր սպառնալիքներից վախենալով են իրեն Դուբայից հետ ուղարկել, նույնպես անտրամաբանական է: Ամենապարզ տրամաբանությամբ, եթե Նելի Ներսիսյանն է հոգացել նրա Դուբայ մեկնելու ծախսերը, շահույթի ակնկալիքով, ապա նրան բացարձակապես չի անհանգստացրել Ելենա Նիկողոսյանը: Նկատի ունենալով, որ Ն.Ներսիսյանը գտնվելով հետախուզման մեջ, նրա խմբում ներգրաված անձանց շարունակ դատապարտվելը խոչընդոտ չի հանդիսացել շարունակելու զբաղվել կավատությամբ: Կամ եթե գործնականում Անոն, աշխատել է Նելիի ղեկավարությամբ, ինչպես հիշատակվում է քր. գործի նյութերում, ապա նրա համար նույնպես սպառնալիքները որևէ նշանակություն չեն ունեցել։ Վերոգրյալից հետևում է, որ Անոն առնչություն չեն ունեցել Նելլի Ներսիսյանի հետ, դա պարզապես հորինվածք է: Ակնհայտ է, որ Բ.Խաչատրյանի հայտարարությունը, թե Անոյից բացի այլ անձանց հետ չի առնչվել իրական է։
Նկատի ունենալով, որ Հերիքնազ Խաչատրյանի մասնակցությունը կատարված հանցագործությանը հաստատված է համարվել քրոջ՝ Բավական Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքմերով, իսկ գործով հարցաքննված տուժողների և վկաների ցուցմունքները հարմարեցվել են նրա ցուցմունքների հետ։ Մեր կողմից բերվել է միջնորդություն՝ Բավական Խաչատրյանի ցուցմունքները որպես ապացույց օգտագործման անթուլատրելիությունը հաստատելու պահանջի մասին, նկատի ունենալով, որ նախաքննական մարմինը նրան որպես կասկածյալ և ապա մեղադրյալ հարցաքննելիս թույլ է տվել ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ կետերի, 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 17-րդ հոդ., 20-րդ հոդ. 2-րդ մասի, Մարդու իրավունքների եվրոպական կանվենցիայի 3-րդ և 6-րդ րդ հոդվածներով սահմանված իրավունքների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 8-րդ հոդ. 4-րդ կետի, 11-րդ հոդվածի 7-րդ կետի, 17-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ կետերի, 19-րդ հոդվածի 2-րդ և 5-րդ կետերի, 20-րդ հոդվածի, 63-րդ հոդվածի, 65-րդ հոդվածի պահանջների խախտումներ։ Սակայն դատավճռով դատարանը միջնորդությունը մերժել է՝ հիմքում դնելով քրեական դատավարության օրենսգրքի 63-րդ և 65-րդ հոդվածներում հիշատակվող, ցուցմունք տալուց կասկածյալի և մեղադրյալի հրաժարվելու իրավունքը և այն գերակա է գնահատել սահմանադրական իմպերատիվ նորմի նկատմամբ, շրջանցելով նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումները։
Մասնավորապես՝ դատավճռի էջ. 22-րդ կետ 5-ում գրվել է՝ մեջբերում եմ. «լռելու իրավունքը ավելի լայն կատեգորիա է, քան իր, ամուսնու և մերձավոր ազգակաների դեմ չվկայելու իրավունքը, քանի որ անձն իրավունք ունի ցուցմունք չտալ ոչ միայն իր, ամուսնու, մերձավոր ազգականի, այլ առհասարակ ցանկացած անձի վերաբերյալ և ցանկացած դեպքի առնչությամբ, հետևաբար կասկածյալի և մեղադրյալի կարգավիճակում Բավական Խաչատրյանին հարցաքննելիս վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր չէր լրացուցիչ կարգով նրան պարզաբանել նաև մերձավոր ազգականի՝ տվյալ դեպքում գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի դեմ չվկայելու նրա իրավունքը, առավել ևս, որ կասկածյալին կամ մեղադրյալին հարցաքննելիս ՀՀ քր. դատ. օր. նման դատավարական պարտականություն նախաքննական մարմնի համար չի նախատեսել:
Գտնում եմ, որ այս պարագայում դատարանը պետք է ուշադրության արժանացներ ՀՀ սահմանադրության 22 հոդվածի նախաբանին, որտեղ ասվում է. «ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալու, իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականի...»: Այսինքն՝ դատարանը կասկածյալին կամ մեղադրյալին անձինք չի համարել և գտել է, որ նրանք չեն մտնում ոչ ոք արտահայտության մեջ և օժտված չեն նույն իրավունքներով, ինչով դատավարության այլ մասնակիցները: Անտեսվել է նաև, որ սահմանադրական նորմերը գերակա են դատավարական նորմերի նկատմամբ և ցուցմունք տալու պարագայում վարույթն իրականացնողը, Սահմանադրական նորմի նախաբանով ղեկավարվելով, պարտավոր է կասկածյալին կամ մեղադրյալին բացատրելու նաև ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածով սահմանված իրավունքը: Դատարանն այդպիսի դիրքորոշում ձևավորելիս պարտավոր էր ուշադրության արժանացնել, որ ՀՀ քր. դատ. օր. 63-րդ և 65-րդ հոդվածներից զատ, նույն օրենսգրքում կա նաև 20-րդ հոդվածը, որը բխում է Սահմանադրության 22-րդ հոդվածից: Դա նշանակում է, որ օրենսդիրը Սահմանադրության 22-րդ և ՀՀ քր. դատ. 20-րդ հոդվածը գերակա է համարել և քր. դատ. օր. 63-րդ և 65-րդ հոդվածների նկատմամբ, այլ ոչ հակառակը: Դատարանն անտեսել է նաև, որ Սահմանադրության 22-րդ և ՀՀ քր. դատ. 20-րդ հոդվածներով սահմանված իրավունքը չբացատրելով խախտվում է կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանական իրավունքը և այն գնահատվում է քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտում։ Մեկ այլ հանգամանք. Դատարանն անեսել է, որ ՀՀ քր. դատ. օր. 63-րդ և 65-րդ հոդվածների մեջբերված դատավարական իրավունքի նորմը գործնականում կասկածյալին կամ մեղադրյալին ներկայացվում է նախապես մշակված բլանկների (ձևաթղթի) վրա, իսկ սահմանադրական իրավունքի նորմը և դատավարական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածը նույն ձևաթղթի վրա գրված չէ: Դրանից հետևում է, որ իրավունքներին ծանոթանալու մասին կասկածյալի կամ մեղադրյալի ստորագրությունը վերաբերվում է միայն ձևաթղթի մեջ ներառված իրավունքների և պարտականությունների բացատրմանը:
Որպես ասվածի ապացույց է հանդիսանում սույն քրեական գործի 1-ին հատորի 138-140-րդ և 173-174-րդ էջերում կարված փաստաթղթերը։ Այս պարագայում դատարանն անտեսել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0128/01/09 նախադեպային որոշմամբ ատահայտած իրավական դիրքորոշումը՝ ...ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածը մարդու և քաղաքացու բացառիկ իրավունքն է և այն բացառությամբ ՀՀ Սահմանադրության 44-րդ հոդվածով սահմանված կարգի ոչ մի պարագայում և ոչ մի մարմնի կողմից սահմանափակման ենթակա չէ): Ինչն ամրագրվել է նաև ՀՀ քր. դատ .օր. 20-րդ հոդվածում: ... ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված արգելքը վերաբերում է նաև արդար դատաքննության չափանիշների խախտմամբ օգտագործվող ապացույցներին, քանի որ նման ապացույցների օգտագործումը բացառելու սահմանադրական իմաստը լիովին համարժեք է օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործումը բացառելու Սահմանադրական իմաստին։ Մեջբերված նորմերի համադրությամբ ակնհայտ է դառնում, որ տվյալ պարագայում խախտվել է ՀՀ.քր. դատ .օր. 105-րդ հոդվածի պահանջը:
Այնուհետև ոստիկանություն բերվելուց հետո Բ.Խաչատրյանի նկատմամբ կիրառվել է ֆիզիկական և հոգեբանական բռնություն։ Ոստիկանության 6-րդ վարչություն բերման է ենթարկվել 2013 թվականի ապրիլի 5-ին, ժամը 20:50-ին։ Բերման ենթարկվելուց հարցաքննվել է մինչև 2013թ. ապրիլի 6-ին, ժամը 02:00-ն: Քննիչը նրան արգելանքի է վերցրել 02:30-ին, 02:40-ին և հարցաքննել է որպես կասկածյալ մինչև 06:30 րոպեն։ վերլուծությամբ պարզվել է, որ նա հետաքննության մարմնի կողմից հարցաքննվել է 6 ժամ 10 րոպե, իսկ նախաքննության մարմնի կողմից 3 ժամ 50 րոպե։ Այսինքն՝ Բավական Խաչատրյանին մինչև որպես կասկածյալ հարցաքննելը հանգստյան ժամ չի տրամադրվել, ինչը նշանակում է, որ նա անընդմեջ հարցաքննվել է՝ ընդհանուր հաշվով 10 ժամ։ Բացի դա, նա ոստիկանության շենք բերման ենթարկվածի կարգավիճակում ավել է պահվել՝ 2 ժամ 40 րոպե՝ խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի պահանջը։ Բացատրություն վերցնելիս ենթարկվել է նաև ֆիզիկական բռնության: Այսինքն՝ խախտվել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵԱՔԴ/0049/01/09 նախադեպային որոշման 21-23-րդ կետերում ձևավորված իրավական դիրքորոշումը։ Խախտվել է Բ.Խաչատրյանի պաշտպանական իրավունքը: Ձերբակալելուց հետո՝ 2013թ.-ի ապրիլի 6-ին, ժամը 02:30-ին, քննիչն այդ մասին նրա ընտանիքի անդամներին չի հայտնել՝ խախտելով ՀՀ քր. դատ. օր. 63-րդ հոդվածի 9-րդ կետի պահանջը: Նախապես գիտենալով, որ գիշերվա այդ ժամին կասկածյալը չի կարող կիրառել պաշտպան ունենալու իր իրավունքը, քննիչը հնարավոր պայմաններ չի ստեղծել կասկածյալի համար ազատ և անկաշկանդ պաշտպան ընտրելու իրավունքը կիրառելու համար, հարցաքննությունը չի կատարել այն ժամին, որ կասկածյալը կամ նրա մերձավորները կարողանան կողմնորոշվել պաշտպան հրավիրելու հարցում կամ հրավիրեն այն պաշտպանին, ում կարող են վստահել։ Կասկածահարույց է նաև այն, որ Բ.Խաչատրյանին բացատրվել է նրա իրավունքը կամ եթե նույնիսկ բացատրվել է՝ արդյոք նա ըմբռնել է բացատրվածի բովանդակությունը, հաշվի առնվելով տվյալ պահին նրա հոգեկան վիճակը, այն, որ նա անքնության պայմանում տևական ժամանակ ենթարկվել է հարցաքննության, նվաստացվել, ստորացվել և ենթարկվել է ֆիզիկական բռնության: Գտնում ենք, որ տվյալ պարագայում խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 17-րդ, 19-րդ, 104-րդ, 105-րդ հոդվածի պահանջները: Այս խախտումը համահունչ է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ ՀՅՔՐԴ2/0153/01/08 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշմանր։ ՀՀ քր.օր. 105-րդ հոդ. 1-ին մասի 1-ին և 5-րդ կետերի և 205-րդ հոդվածի 3-րդ կետի կիրառելիության վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2009թ.-ի սեպտեմբերի 16-ի ԵՔՐԴ/0295/01/08 նախադեպային որոշման 15-րդ կետում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը, ... որպես քր. օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը, մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող, այլ հանգամանքները պարզելու միջոց կարող են օգտագործվել միայն այնպիսի ապացույցներ, որոնք ձեռք են բերվել, ամրագրվել և գործին կցվել են քրեադատավարական օրենքով սահմանված և թույլատրելի համարվող կարգով։ Այսպիսով ապացույցների հավաքմանը և ստուգմանն ուղղված դատավարական գործողությունների կատարման ընթացքում պետք է ապահովվի անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը։ Հակառակ դեպքում կատարված դատավարական գործողության արդյունքում ստացված փաստական տվյալները անկախ գործի համար ունեցած նշանակությունից կորցնում են իրենց իրավական ուժը, ապացուցողական նշանակությունը և չեն կարող ընդգրկվել կոնկրետ քրեական գործով ապացույցների համակցության մեջ և դրվել մեղադրանքի հիմքում:
Բավական Խաչատրյանի մասով քննված քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, որը Դատարանի կողմից Հերիքնազ Խաչատրյանի մասով քննվող քրեական գործով ճանաչվել են որպես ապացույց և դրվել դատավճռի հիմքում որպես ապացույց օգտագործելը անթույլատրելի է, նկատի ունենալով, որ դրա բովանդակությունն ամբողջությամբ հիմնված է անթուլատրելի քննչական գործողությունների տվյալների վրա, իսկ օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների սահմանադրական արգելքը վերաբերվում է նաև դրանից բխող ապացույցներին: Այսինքն խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 105-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 5-րդ կետերի, ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ և ՀՀ քր. դատ. օր. 20-րդ հոդվածի, ինչպես նաև մի շարք այլ իրավական նորմերի պահանջները: Ինչ վերաբերվում է գիշերային ժամերին նրա հարցաքննությանը, ապա անտեսել է, որ 10 ժամ անընդմեջ հարցաքննությունը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ ցուցմունք կորզել, անտեսելով նաև, որ գիշերային ժամի, առանց հանգստյան ժամեր տրամադրելու անընդմեջ հարցաքենելը, տևական ժամանակ պահելը, մարմնական վնասվածք պատճառելը, ճնշված վիճակում պահելը, անքնությունը, որոնք համակցության մեջ ոչ այլ ինչ են, քան խոշտանգում, ինչը նույնպես հանդիսանում է սահմանադրական իրավունքի նորմերի խախտում:
Աննա Ավդալյանի դրվագով դատավճիռ կայացնելիս դատարանը կրկին անտեսել է, որ նրա Դուբայ մեկնելու ժամանակաշրջանում Հ.Խաչատրյանը, համաձայն սահմանահատումների մասին տեղեկանքի, բնակվել է արտասահմանյան այլ երկրում և գործնականում չեր կարող մասնակից դառնալ տուժողի հավաքագրմանը, առավել ևս, շահ ստանալու ակնկալիքով նրան սեռական շահագործման ենթարկելուն, այսինքն՝ կրկին չի անդրադարձել Հ.Խաչատրյանի հանցագործությանը մասնակցության մոտիվին: Դատավճռի այս դրվագում դատարանը խուսափելով գրելու Հ.Խաչատրյանի Դուբայում բնակվելու հանգամանքի մասին, այն մնացել է անորոշության մեջ, չի պատճառաբանել, թե Դուբայում չգտնվելու պարագայում ինչպես է արտահայտվել նրա կապը հանցավոր խմբի հետ։ Հանցանք է մեղսագրել մինչդեռ չի անհատականացրել նրա արարքը, թե որ գործողություններն են բնորոշ կատարված հանցագործությանը, ինչով է արտահայտվել նրա մեղքը։ Դատավճռում հավաքագրման և Դուբայ ուղարկելու բոլոր գործողությունները վերաբերել է Բ.Խաչատրյանին, իսկ թե ինչ ապացույցներով է հաստատվել նրա և Բ.Խաչատրյանի կապը, նույնպես անհայտ է, տպավորություն է ստեղծվում, որ այդ կապի մասին գրվել է գրելու համար, այլ ոչ ապացուցելու: Նույնիսկ անգրագետ լինելու պարագայում ջանք չի պահանջվում հասկանալ, որ արտերկրից կապ կարելի է հաստատել կամ հեռախոսով կամ նամակագրությամբ, մինչդեռ դատարանը չի մատնանշել և մեկը և մյուսը։ Տվյալ պարագայում դատարանն անտեսել է, որ Բավական Խաչատրյանը հեռախոսային կապ է ունեցել միայն ԱԷՄ-ի Դուբայ քաղաքի հետ, այլ երկրների հետ հեռախոսային կապ չի արձանագրվել։ Մեկ այլ հանգամանք. Դատարանն ապացույց է զնահատել Աննա Ավդալյանի և Հ.Խաչատրյանի միջև մինչև Դուբայ ուղևորվելը և դրանից հետո տեղի ունեցած հեռախոսազանգերը։ Հարց է ծագում. եթե այդպիսիք եղել են, ապա որոնք են այդ հեռախոսազանգերը լամ եթե եղել են արտասահմանյան, որ երկրից է եղել հեռախոսազանգ, ինչու չի պարզվել այն հեռախոսի համարը, թե ում հետ նա գտնվել է հեռախոսային կապի մեջ:
Դատարանի կողմից հավուր պատշաչի չի գնահատվել Աննա Ավդալյանի ցուցմունքում հիշատակվող հայտարարությունը, թե Հերիքնազ Խաչատրյանը Դուբայում գտնվելու ընթացքում զանգել է իրեն պատկանող հեռախոսահամարին, գումար է ուղարկել։ Տվյալ պարագայում քննություն չի կատարվել և չի պարզվել, թե արդյոք արտասահմանյան որ երկրից է Աննա Ավդալյանի հեռախոսահամարին հեռախոսազանգ ստացվել կամ զանգ արձանագրվել է, թե ոչ։ Նրա ցուցմունքը համադրության մեջ չի դրել Հերիքնազ Խաչատրյանի սահմանահատումների մասին տեղեկանքի հետ և չի ստուգել ցուցմունքի արժանահավատությունը: Համաձայն սահմանահատումների մասին տեղեկանքի, Հ.Խաչատրյանը 17.09.2009թ.-ին մեկնել է արտասահման և Հայաստան է վերադարձել 22.07.2010թ.-ին։ Աննա Ավդալյանը Դուբայ է մեկնել 2010 թվականի հունվարի 7-ին, այսինքն նրա ցուցմունքը, թե Հերիքնազ Խաչատրյանը Դուբայից զանգահարել է իրեն կամ զանգահարել է Դուբայի օդանավակայան և գումար է ուղարկել, արժանահավատ չէ։ Համաձայն Բավական Խաչատրյանի ցուցմունքի, իր խնդրանքով Անոն է հոգացել Դուբայ մեկնելու հետ կապված Ա.Ավդալյանի ծախսերը։ Ինչպես նաև Անոն է զանգահարել և Դուբայի օդանավակայանում խոսել նրա հետ և նրան գումար ուղարկել: Ավդալյանի հայտարարությունը, թե իր ներկայությամբ նա խոսել է Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ՝ սուտ է: Հ.Խաչատրյանը հայտնել է, որ 2005 թվականին արտասահման մեկնելուց հետո նրան և նրա մորը այլևս չի հանդիպել։ Նա որևէ կապ չունի Աննա Ավդալյանի Դուբայ ուղարկելու հետ, նա չի զանգել Դուբայի օդանավակայան, Աննա Ավդալյանին գումար չի ուղարկել, ընդհանրապես Աննա Ավդալյանի և նրա մոր հետ հեռախոսային կապի մեջ չի գտնվել: Այդ ժամանակաշրջանում գտնվել է Թուրքիայում:
Մեջբերված փաստերի համադրմամբ պարզվում է, որ գոյացել է չփարատված կասկած, որոնք պատշաճ իրավական ընթացակարգով չեն փարատվել, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում։ Տվյալ պարագայում կասկածը հաղթահարված չէ, այս դրվագով Հ.Խաչատրյանին մեղսագրվել է արարք, որը նա չի կատարել։ Այսինքն խախտվել է ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ, մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին 6-րդ հոդվածի ՀՀ քր. դատ. օր. 17-րդ, 18-րդ, 19-րդ, 25-րդ, 127-րդ, 104-րդ հոդվածների պահանջները։
Այժմ մեղսագրված 34-132-րդ հոդվածով մեղսագրված հանցանքի էպիզոդով:
Համաձայն Աննա Սարուխանյանի ցուցմունքի (հ. 1 գ. թ 208-211), 2012թ.-ի դեկտեմբերի սկզբին նրա տատի քառասունքի կապակցությամբ իրենց տանը Նվարդ Սարդարյանը պատմել է, որ իր ընկերուհու քույրը գտնվում է ԱՄՆ ում և առաջարկել է մեկնել նրա մոտ և աշխատել ընկերուհու քրոջ օբյեկտում։ Հաջորդ օրը Նվարդ Սարդարյանի միջոցով ծանոթացել է Աննա անվամբ, ինքը՝ Բավական Խաչատրյանի հետ։ Նվարդ Սարդարյանի տանը իր և Բ.Խաչատրյանի միջև տեղի ունեցած առանձնազրույցի ընթացքում վերջինը առաջարկել է մեկնել արտասահման և զբաղվել մարմնավաճառությամբ՝ առանց երկիր նշելու։ Հեռանալով Նվարդ Սարդարյանի տանից, նա հեռախոսով Բավական Խաչատրյանի հետ խոսելիս հրաժարվել է նրա առաջարկից։ Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում այս դրվագով Հ.Խաչատրյանի անունը չի հիշատակվել:
Դատական քննության ընթացքում հետազոտվեց Աննա Սարուխանյանի ցուցմունքի մեկ դրվագ, որտեղ ասվել է, որ Նվարդ Սարդարյանն է գնացել նրանց տուն և պատմել իր ծանոթի՝ Բավական Խաչատրյանի քրոջ ԱՍՆ ում գտնվելու, աշխատակիցներ ունենալու պահանջի մասին։ Նվարդ Սարդարյանն իր ցուցմունքում հաստատել է Աննա Սարուխանյանի կատարած հայտարարությունները։
Բավական Խաչատրյանը սույն գործով դատական քննության ընթացքում հայտնել է, որ Իջևան քաղաքում Նվարդ Սարդարյանի տանը զրույցի ընթացքում, վերջինը հայտնել է, որ կան երկու ամուսնալուծված կանայք, պարտքերի տակ են, բարոյապես անկայուն են և կարող են զբաղվել մարմնավաճառությամբ: Նվարդ Սարդարյանն է այդ կանանց հետ զրուցելիս հայտնել, թե իբրև իր քրոջ ԱՍՆ ում գտնվելու և աշխատողներ հավաքագրելու մասին։ Ինքը տեղեկանալով այդ մասին, շարունակել է պնդել Նվարդի հորինած պատմությունը։ Բավական Խաչատրյանը դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքով հայտնել է, թե քույր ասելով նա ի նկատի է ունեցել Անոյին, ով իր համար ավելին է եղել, քան Հերիքնազը, նկատի ունենալով, որ Հերիքնազին որպես քույր չի ընդունել և վերջինի հետ տևական ժամանակ շփում չի ունեցել։ Ընդհանուր առմամբ կանանց վերաբերյալ խոսակցություններում նա անունների փոխարեն օգտագործել է քուրո կամ քույր արտահայտությունը։ Այս դրվագով Հ.Խաչատրյան անուն չի հիշատակվել ընդհանուր առմամբ: Դատավճռի հիմքում դրվել է Բավական Խաչատրյանի քուրո կամ քույրս արտահայտությունն ու վերջինի կողմից Ա.Սարուխանյանին մարմնավաճառությամբ զբաղվելու առաջարկը։ Այլ ապացույցներ ձեռք չի բերվել:
Նվարդ Սարդարյանը նույն կերպ է վարվել նաև Շուշանիկ Գրիգորյանի հետ։ Բավական Խաչատրյանի հետ մեկնել է Տավուշի մարզի Աչաջուր գյուղ, որտեղ աշխատել է Շուշանիկ Գրիգորյանը, առավոտյան ժամը 12-ին։ Հեռախոսով զանգել և աշխատավայր է կանչել նրան։ Առանձնասենյակում Բավական Խաչատրյանին ծանոթացրել է նրա հետ։ Վերջինին հայտնել է, որ ընկերուհու՝ Աննայի, ինքը Բավական Խաչատրյանի, քույրը բնակվում է ԱՍՆ ում, ունի օբյեկտ, մասնավորապես հյուրանոց, որտեղ մինչև 35 տարեկան աշխատողներ են պետք: Առաջարկել է նրան, եթե ցանկություն ունի, Բավականի հետ պայմանավորվի գնալու մասին։ Նրա հեռանալուց հետո Բավական Խաչատրյանը Շուշանիկ Գրիգորյանի հետ զրույցի ընթացքում հայտնել է, որ արտասահմանում նա պետք է զբաղվի մարմնավաճառությամբ։ Վերջինի համաձայնվելուց հետո իր բջջային հեռախոսով զանգել է ԱՄԷ՝ Անոյին, հայտարարելով, որ նա իր քույրն է, նրան դիմելով քուրո արտահայտությամբ։ Խոսել է նրա հետ, հեռախոսը փոխանցել է Շուշանիկ Գրիգորյանին, ով նույնպես խոսել է Անոյի հետ։ Հաջորդ օրը Շուշանիկ Գրիգորյանը, խորհրդակցելով խորդկարանի աշխատողների և իր ծանոթների հետ, հրաժարվել է առաջարկից։
Այս դրվագով դատավճիռ կայացնելիս դատարանն անտեսել է, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Հ.Խաչատրյանը բնակվել է ոչ թե Դուբայում, այլ արտասահմանյան այլ երկրում՝ համաձայն սահմանահատումների տեղեկանքի տվյալների։ Մինչդեռ Դուբայում բնակվող անձին կատարած Բ.Խաչատրյանի հեռախոսազանգը վերագրել է նրան։ Դատարանը կատարել է ևս մի ցնցող հայտնագործություն: Տուժող Շուշան Գրիգորյանը երբեք Հ.Խաչատրյանին չի տեսել, նրա հետ չի խոսել, մինչդեռ դատավճռում ապացույց է գնահատել նրա հետևյալ հայտարարությունը, թե հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ճանաչել է նրան ձայնից, քանի որ նա նույնպես խոսել է նույն թեմայից, ինչի մասին խոսել է Բավական Խաչատրյանը։ Միայն այդքանը։ Ունենալով Շուշանիկ Գրիգորյանի և Բավական Խաչատրյանի հայտարարությունը արտասահմանում գտնվող կնոջ հեռախոսազանգի փաստը, նրան հարցեր չի տրվել՝ կապված հանդիպակած կողմի խոսող անծանոթի ձայնի առանձնահատկությունների մասին, որպեսզի հնարավոր լիներ հետագայում փորձաքննությամբ նույնացնել, թե արդյոք Հ.Խաչատրյանի ձայնը բնորոշ է Շուշանիկ Գրիգորյանի նկարագրած անձի ձայնին։ Այսինքն՝ նույնպես ստեղծվել է չփարատված կասկած՝ մի կողմից Շուշանիկ Գրիգորյանի ցուցմունքի և մյուս կողմից Բավական և Հերիքնազ Խաչատրյանների ցուցմունքների միջև, ովքեր հայտնել են թե Հերիքնազ Խաչատրյանը Շուշանիկ Գրիգորյանի հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել, այլ նրա հետ։ Հավուր պատշաճի չի գնահատել գործով վկա Նվարդ Սարդարյանի ցուցմունքում հիշատակվող հայտարարությունը, թե ինքն է Բավական Խաչատրյանին ծանոթացրել Աննա Սարուխանյանի և Շուշանիկ Գրիգորյանի հետ, հայտնել է նաև, որ Բավական Խաչատրյանն իրենց տանից հեռախոսային կապ է հաստատել Դուբայի հետ։ Բավական Խաչատրյանի փոխանցմամբ ինքը նույնպես խոսել և ճանաչել է Հերիքնազ Խաչատրյանին: Վարույթն իրականացնող մարմինը, ինչպես նաև դատարանը հարցեր չեն առաջադրել և չեն պարզել, թե ձայնի ինչ առանձնահատկություններով է ճանաչել Հերիքնազ Խաչատրյանին, որպեսզի հնարավորություն լիներ հետագայում փորձաքննությամբ պարզելու նրա նկարագրած Հերիքնազ Խաչատրյանի ձայնին բնորոշ հատկանիշները: Նրա ցուցմունքը որպես ապացույց գնահատելիս համադրություն չի կատարվել Հերիքնազ Խաչատրյանի սահմանահատումների մասին տեղեկանքի հետ, համաձայն որի՝ նա տվյալ ժամանակաշրջանում գտնվել է ոչ թե Դուբայում, այլ մեկ ուրիշ արտասահմանյան երկրում»։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ սույն գործին համահունչ է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշմանը և վկայակոչելով նշված որոշմամբ, ինչպես նաև Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 (13-րդ կետ), Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 (14-րդ կետ) որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի ղեկավարվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված իրավական դիրքորոշմամբ:
Պաշտպանը նշել է նաև հետևյալը.
«Հերիքնազ Խաչատրյանի և Նելլի Ներսիսյանի կապր, Հերիքնազ Խաչատրյանի մասնակցությունը Նելլի Ներսիսյանի կողմից ստեղծված հանցավոր խմբին, Հերիքնազ Խաչատրյանի մասնակցությունը տուժողներ Ելենա Նիկողոսյանի, Աննա Ավդալյանի հավաքագրմանը գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվել։ Ե.Նիկողոսյանի և մյուսների հայտարարությունները կապված նրանց և Հերիքնազ Խաչատրյանի հեռախոսազանգերի հետ իրականությանը չի համապատասխանում, նկատի ունենալով, որ տվյալ հեռախոսազանգերը ուղղված են եղել ԱՄԷ-ի Դուբայ քաղաք, այնտեղ բնակվող քաղաքացու հեռախոսահամարին, մինչդեռ Հերիքնազ Խաչատրյանը բնակվել է արտասահմանյան այլ երկրում: Ապացույցներով չի հաստատվել Ե.Նիկողոսյանի հայտարարաությունը Դուբայում Հ.Խաչատրյանին հանդիպելու մասին, նկատի ունենալով, որ վերջինը տվյալ ժամանակաշրջանում բնակվել է ՌԴ-ում։ Հ.Խաչատրյանը բացարձակպես ոչ մի կապ չի ունեցել անձանց հավաքագրման Բ.Խաչատրյանի փորձի հետ։ Նրա նկատմամբ կայացված դատավճիռը ամբողջությամբ հիմնված է քրոջ՝ Բ.Խաչատրյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորող ապացույցների վրա: Բացակայում է նրան մեղսագրված հանցանքի հանցակազմի օբեկտիվ կողմի և սուբեկտիվ կողմի առումով:
Անդրադառնալով դատավճռում հիշատակվող այլ ապացույցներին՝ մասնավորապես վկաներ ......., ապա պետք է ասել, որ դրանք ապացուցողական նշանակություն չունեն, քանի որ պայմանավորված են այլ անձանց պատմածով: Ժամանակագրության առումով նույնպես ժխտվել է Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը կատարված հանցագործությանը։ Այսպես՝ գործի քննությամբ հաստատվել է, որ Ելենա Նիկողոսյանը Դուբայ է մեկնել 2008 թվականի հունիսի 27-ին, Աննա Ավդալյանը 2010 թվականի հունվարի 7-ին, Աննա Սարուխանյանին և Շուշանիկ Գրիգորյանին Դուբայ մեկնելու առաջարկ է կատարվել 2012 թվականի դեկտեմբերի 12-ին: Դատարանն անտեսել է, որ յուրաքանչյուր անձի դրվագով իբրև հավաքագրումը կատարվել է 2 տարի և ավելի ընդմիջումով։ Այս պարագայում, թե ինչով է հաստատվել Հերիքնազ Խաչատրյանի մասնակցությունը հանցավոր խմբին և նախաքննությամբ և դատական քննությամբ չի հաստատվել: Առաջադրված մեղադրանքի որոշման մեջ գրել է, թե Խաչատրյան քույրեը կանանց հավաքագրման, փոխադրման, թաքցնելու գործունեությամբ զբաղվել են սկսած 2008 թվականի հունիսից մինչև 2012 թվականի դեկտեմբեր ամիսը, այսինքն 5 տարի շարունակ։ Մինչդեռ ովքեր են այն կանայք ում հավաքագրել և մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար Դուբայ են ուղարկվել, անհայտ է։ Անհայտ է նաև, թե հանցավոր խմբի հետ ինչ կապ է ունեցել արտասահմանյան երկրներում բնակվող Հերիքնազ Խաչատրյանը: Անհայտ է նաև, թե արտասահմանում բնակվելով Հերիքնազ Խաչատրյանն ինչ պատճառական կապով է կապված եղել ենթադրյալ հանցավոր խմբի հետ»:
25. Վերոգրյալի հիման վրա, պաշտպան Հ.Գևորգյանը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«1. Սույն բողոքն ընդունել վարույթ:
2. Բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր դատարանի դեկտեմբերի 1-ի դատավճիռն ամբողջությամբ, գործն ուղարկել ստորադաս դատարան՝ նոր քննության կամ բեկանել՝ կայացնել նոր դատական ակտ:
3. Եթե այնուամենայնիվ դատարանը հաստատված համարի Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունը իրեն մեղսագրված հանցանքին, ապա խնդրում ենք սահմանել մեղմ պատիժ, նկատի ունենալով որ 2-րդ և 3-րդ դրվագով նրա մասնակցությունն ապացուցված չէ»:
26. Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը, պաշտպաններ Հ.Գևորգյանն ու Մ.Մկրտչյանը պնդեցին ներկայացված վերաքննիչ բողոքն ու խնդրեցին բավարարել այն:
Տուժողների ներկայացուցիչ Հ.Արսենյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահան-գումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու տուժողների ներկայացուցչի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
27. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
«Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ.
«(…) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, (…):
(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)» (տե´ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
Ապացույցների գնահատման իրավաչափության հարցի առնչությամբ իր իրավական դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` միաժամանակ արձանագրելով հետևյալը.
«(…) [Ա]պացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով (…)» (տե´ս Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշման 27-րդ կետը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն.
«Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Մարդու թրաֆիքինգը` շահագործման նպատակով մարդուն հավաքագրելը, տեղափոխելը, փոխանցելը, թաքցնելը կամ ստանալը, ինչպես նաև մարդուն շահագործելը կամ շահագործման վիճակի մեջ դնելը կամ պահելը՝ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կամ հարկադրանքի այլ ձևերով, առևանգման, խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու, իշխանությունը կամ վիճակի խոցելիությունը օգտագործելու կամ նրան վերահսկող անձի հետ համաձայնություն ձեռք բերելու նպատակով նյութական կամ այլ օգուտ տալու կամ ստանալու կամ այդպիսիք խոստանալու միջոցով՝
(…)
3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է կազմակերպված խմբի կողմից,
(...) պատժվում է ազատազրկմամբ՝ տասից տասնչորս տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա (…)»:
29. Քննության առնելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպան Հ.Գևորգյանի` վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքները կատարելը և նրա մեղքը հաստատված է, իսկ ներկայացված պատճառաբանությունները հերքված են` քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ապացույցներով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն, և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի կարգով, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հաստատված է համարել հետևյալը.
«Հերիքնազ Խաչատրյանը, բնակվելով Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում, ընդգրկվել է մարդկանց թրաֆիքինգի ենթարկելու եղանակով նյութական օգուտ ստանալու նպատակով ստեղծված, միավորված և տևական ժամանակ Դուբայում գործող կազմակերպված կայուն խմբի կազմում և խմբի ղեկավարի (ըստ նախաքննական մարմնի վարկածի՝ հետախուզվող Նելլի Նոտարիկի Ներսիսյանի) կազմակերպմամբ և խմբի այլ անդամների, այդ թվում՝ իր քույր, հայաստանաբնակ Բավական Խաչատրյանի հետ ձեռք բերված հանցավոր համաձայնության շրջանակներում, խմբում իրենց ստանձնած դերակատարությանը համապատասխան, խաբեությամբ և տուժողների վստահությունը չարաշահելու, նրանց նյութական ոչ բարվոք վիճակի խոցելիությունն օգտագործելու եղանակներով շահագործման նպատակով կատարել են Հայաստանի Հանրապետության տարածքում կանանց հավաքագրման և ԱՄԷ տեղափոխելուն, փոխանցելուն, թաքցնելուն ուղղված հանցավոր գործողություններ, իսկ կազմակերպված խմբի ղեկավարը, ղեկավարելով հանցավոր խմբի այդ գործողությունները, անմիջականորեն կազմակերպել է հավաքագրվող անձանց ԱՄԷ մուտքի հրավեր ստանալու, նրանց Դուբայ տեղափոխելու հետ կապված ծախսերը հոգալու, Դուբայ քաղաքում նրանց ստանալու գործընթացը.
Այսպես, Հերիքնազ Խաչատրյանը, կատարելով կազմակերպված հանցավոր խմբի խմբում ստանձնած իր դերը, գործով տուժող Ելենա Նիկողոսյանի հետ ունեցած հեռախոսազրույցի, ինչպես նաև իր քույր, միաժամանակ նույն խմբի անդամ Բավական Խաչատրյանի միջոցով, վերջինիս հետ Նիկողոսյանի կայացած հանդիպման ընթացքում խաբեությամբ, այն է՝ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների (այսուհետ՝ նաև ԱՄԷ) Դուբայ քաղաքում այլ անձի ղեկավարմամբ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու և այդ կերպ խոշոր գումարներ վաստակելու խոստումով, իրականում նրան Դուբայում գործող հանցավոր խմբին փոխանցելու, սեռական շահագործման ենթարկելու և խմբի ղեկավարի համար շահույթ ապահովելու դիտավորությամբ, չարաշահելով նրանց հանդեպ տուժող Նիկողոսյանի վստահությունը՝ 2008թ. հունիսին Երևան քաղաքում նրան հավաքագրել են՝ համոզելով և ստանալով Դուբայ մեկնելու Նիկողոսյանի համաձայնությունը:
Բավական Խաչատրյանը պահանջել և ստացել է Ելենա Նիկողոսյանի անձնագիրը, դրա էլեկտրոնային պատճենն ուղարկել Հերիքնազ Խաչատրյանի տրամադրած էլեկտրոնային հասցեով, իսկ շուրջ 15 օր անց նույն եղանակով Հերիքնազ Խաչատրյանի միջոցով ստացել է Ելենա Նիկողոսյանի՝ ԱՄԷ մուտքի թույլտվությունը, նաև` Ելենա Նիկողոսյանի մեկնելու և ըն¬թացիկ ծախսերի համար ուղարկված մոտ 600 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Ստացած գումարից 400 ԱՄՆ դոլարով Բավական Խաչատրյանը Ե.Նիկողոսյանի համար գնել է Երևան-Դուբայ ավիաչվերթի տոմս, իսկ 200 ԱՄՆ դոլարը տրամադրել նրան, ապա 2008թ. հունիսի 27-ին «Զվարթնոց» օդանավակայանից անձամբ ճանապարհելով Ելենա Նիկողոսյանին՝ սեռական շահագործման նպատակով նրան տեղափոխել է ԱՄԷ Դուբայ քաղաք։ Այնտեղ հանցավոր խմբի անդամներից մեկը օդանավակայանում Ելենա Նիկողոսյանին դիմավորել և անմիջապես վերցրել է վերջինիս անձնագիրը, ապա փոխադրել կազմակերպված խմբի ղեկավարի մոտ, ով Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ միասին Ելենա Նիկողոսյանին են ներկայացրել հնարավոր հաճախորդների հետ խմբակային, ինչպես նաև սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելու և հանցավոր խմբի ղեկավարին օրեկան պարտադիր չափաբաժնով վճարում կատարելու պահանջ, թեև Ե.Նիկողոսյանը նախքան Դուբայ մեկնելու համաձայնություն տալը Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյաններին նախազգուշացրել էր իր կողմից սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելու և այդ պարագայում Դուբայ մեկնելու անհնարինության մասին։ Ելենա Նիկողոսյանը, հասկանալով, որ խաբվել է, ընդդիմացել և պահանջել նրան անհապաղ վերադարձնել Հայաստան՝ սպառնալով, որ իր գտնվելու վայրի մասին մայրը՝ Ռուզաննա Մուրադյանը գիտի և իրեն Հայաստան չվերադարձնելու պարագայում դիմելու է ՀՀ իրավապահ մարմինների օգնությանը։ Խուսափելով հանցավոր գործունեության բացահայտման հնարավոր վտանգից՝ խմբի ղեկավարի հանձնարարությամբ հաջորդ օրը խմբի անդամը Ելենա Նիկողոսյանին ուղեկցել է Դուբայի օդանավակայան, վերադարձրել նրա անձնագիրը և ճանապարհել Հայաստան։
Բացի այդ, կազմակերպված խմբի անդամներ Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյանները նույն դիտավորությամբ ձեռնամուխ են եղել հանցավոր խմբի հերթական զոհի՝ Աննա Ավդալյանի հավաքագրմանը։ Հերիքնազ Խաչատրյանն Ա.Ավդալյանի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում, իսկ Բավական Խաչատրյանը նրա հետ Արցախում, այնուհետև` Հրազդան քաղաքում կայացած հանդիպումների ժամանակ, տեղեկանալով Ավդալյանի կողմից մատուցողի աշխատանք փնտրելու մասին, նրան խաբել են` խոստանալով ՌԴ Մոսկվա քաղաքում նրան ապահովել մատուցողուհու բարձր վարձատրվող աշխատանքով, իրականում հանցավոր խմբի կողմից Ավդալյանին շահագործելու և պոռնկության մեջ ներգրավվելու, այդ կերպ գումարներ վաստակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով երկար տարիներ ճանաչելու և մշտապես օգնելու արդյունքում նրանց հանդեպ Ավդալյանի վստահությունը՝ 2009 թվականի դեկտեմբերին ստացել են Դուբայ մեկնելու նրա համաձայնությունը և հավաքագրել նաև նրան։ Դրանից հետո Բավական Խաչատրյանն Ա.Ավդալյանի անձնագրի էլեկտրոնային պատճենն ուղարկել է Հերիքնազ Խաչատրյանի տրամադրած էլեկտրոնային հասցեով և մի քանի օր անց, կրկին Հերիքնազ Խաչատրյանի միջոցով, նույն եղանակով ստացել Ա.Ավդալյանի՝ ԱՄԷ մուտքի թույլտվությունը, ինչպես նաև վերջինիս տեղափոխման համար անհրաժեշտ գումար։ Ստացած գումարով Բավական Խաչատրյանը գնել է Երևան-Դուբայ ավիաչվերթի տոմս, ապա 2010թ. հունվարի 7-ին «Զվարթնոց» օդանավակայանից անձամբ Ա.Ավդալյանին ճանապարհելով՝ սեռական շահագործման նպատակով նրան տեղափոխել են ԱՄԷ։ Միայն «Զվարթնոց» օդանավակայանում հասկանալով, որ Բավական Խաչատրյանն իրեն ուղեկցել է ոչ թե Մոսկվա, այլ Դուբայ մեկնող ուղևորների հաշվառման կետ, Խաչատրյան քույրերն իրեն խաբում են, կասկածելով, որ իրեն Դուբայ են ուղարկում սեռական շահագործման ենթարկելու նպատակով՝ Դուբայի օդանավակայան հասնելուն պես Ա.Ավդալյանը ոչնչացրել է ԱՄԷ մուտքի թույլտվությունը, որի արդյունքում նրան արգելել են լքել օդանավակայանը և մուտք գործել ԱՄԷ, իսկ հաջորդ օրը վերադարձրել են Հայաստան։
Ավելին, Բավական Խաչատրյանը բնակության նպատակով Իջևան տեղափոխված իրենց նախկին հարևան Նվարդ Սարդարյանի միջոցով 2012թ. դեկտեմբերին Իջևան քաղաքում ծանոթացել է գործով տուժողներ Աննա Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանի հետ, որոնց խաբեությամբ, այն է՝ իբր Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում բնակվող քրոջ` Հերիքնազ Խաչատրյանի մոտ ռեստորանահյուրանոցային համալիրում մատուցողուհու բարձր վարձատրվող աշխատանքով ապահովելու խոստումով, ինչպես նաև բարեխիղճ մոլորության մեջ հայտնված և Խաչատրյան քույրերի հանդեպ Նվարդ Սարդարյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով, իրականում հանցավոր խմբի կողմից նաև վերջիններիս պոռնկության մեջ ներգրավվելու և շահագործելու դիտավորությամբ փորձել են հավաքագրել Ա.Սարուխանյանին և Շ.Գրիգորյանին, որի ընթացքում Հերիքնազ Խաչատրյանը, կատարելով հանցավոր խմբի կազմում իր ստանձնած դերը, 2012թ. դեկտեմբերի 14-ին Շուշան Գրիգորյանի հետ տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ժամանակ վերահաստատել է քրոջ` Բավական Խաչատրյանի խոսքերը՝ իբր ռեստորանահյուրանոցային համալիրում բարձր վարձատրվող աշխատանքով նրան ապահովելու վերաբերյալ։ Աննա Սարուխանյանն ու Շուշան Գրիգորյանն իրենց հարազատների ու ծանոթների հետ խորհրդակցելու արդյունքում հասկացել են, որ Խաչատրյաններն իրենց խաբում են, մերժել են արտերկիր մեկնելու վերաբերյալ Խաչատրյանների առաջարկը, այդ կերպ կազմակերպված խմբի ղեկավարը և անդամներ Հերիքնազ ու Բավական Խաչատրյանները Աննա Սարուխանյանին ու Շուշան Գրիգորյանին թրաֆիքինգի ենթարկելու հանցավոր նպատակին չեն հասել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Այսպիսով, Հերիքնազ Խաչատրյանը կատարել է հանցագործություններ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Վերջինիս հանցակիցը՝ կազմակերպված խմբի անդամ Բավական Խաչատրյանը վերոնշյալ դրվագներով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. մայիսի 31-ին կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ, իսկ կազմակերպված խմբի ենթադրյալ ղեկավարը (ըստ մեղադրող կողմի՝ Նելլի Ներսիսյանը) նախաքննական մարմնի 2014թ. մայիսի 23-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 132.2 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։
Առաջին ատյանի դատարանը, վիճարկվող դատական ակտի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» բաժնում արձանագրել է.
«Առաջադրված մեղադրանքում Հերիքնազ Խաչատրյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց, նշեց, որ գործով որպես տուժող ճանաչված Ելենա Նիկողոսյանն ու Աննա Ավդալյանն իրեն անհիմն զրպարտում են, իսկ հարազատ քույրը՝ Բավական Խաչատրյանը իր դեմ մեղադրող բնույթի ցուցմունքները տվել է նախաքննության և հետաքննության մարմինների կողմից նրա նկատմամբ գործադրված խոշտանգման հետևանքով։ Նշեց, որ վերագրված արարքների հետ որևէ առնչություն չունի, ավելին՝ տուժողներ Ելենա Նիկողոսյանի և Աննա Ավդալյանի դրվագներով իրեն վերագրված արարքների կատարման ժամանակ արտաքսված էր Դուբայից, հետևաբար՝ Ե.Նիկողոսյանն իրեն այնտեղ հանդիպել չէր կարող, իսկ Դուբայի օդանավակայան հասած Ա.Ավդալյանի հետ հեռախոսով չէր կարող զրուցել, առավել ևս՝ նրան բանկով գումար փոխանցել։
Այսպես, ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանը Դատարանում հայտնեց, որ Ելենա Նիկողոսյանին ճանաչել է որպես իր մտերիմ ընկերուհու։ Նշեց, որ ժամանակին զբաղվել է տարբեր բնույթի աշխատանքներով, այդ թվում` Հրազդան քաղաքում գունավոր մետաղներ հավաքելով և հանձնելով։ Նշեց, որ մինչ Թուրքիա մեկնելն Ելենան դեռևս Հայաստանում զբաղվել է մարմնավաճառությամբ։
2006 թվականին Ելենա Նիկողոսյանն իրեն առաջարկել է գումար վաստակել` Թուրքիայում բնակվող, քրոջ պես նրան հարազատ Անուշ Խաչատրյանի տանը աշխատելով։ Ինքը վստահելով Ելենային` Անուշ Խաչատրյանի ու վերջինիս մայր Հերիքնազի հետ Բագրատաշենի սահմանով մեկնել են Թուրքիա։ Ոչ ճիշտ վարքով աղջիկների հետ իրեն ծանոթացրել է Ելենան, թեև ինքը Ելենային համաձայնություն էր տվել Թուրքիայում կատարել միայն տնային աշխատանքներ։ Թուրքիայում գնացել է Ելենայի ընկերուհու` Անուշ Խաչատրյանի տուն, ուր ազգությամբ թուրքեր են եղել։
Իրեն տարել են մեկ այլ տուն, ինքը կարծել է, թե նշված տանն է աշխատանքներ կատարելու, սակայն այդ թուրք տղաներից մեկն իրեն ասել է, որ անելու է այն, ինչ կասեն։ Ինքն ընդվզել է և 2 օր անց դարձյալ բերել են Անուշի տուն, ուր եղել են ևս 2 աղջիկներ, Նաիրան և, որքան հիշում է, Մառան։ Այդ երկու աղջիկներից մեկի հետ իրեն տարել են հյուրանոց, վերջինս իրեն ասել է, թե` «եկել ես, պետք է քաշես»։ Ամիս ու կես տառապանքով մնալով այդ հյուրանոցում` Անուշից պահանջել է իր անձնագիրը, որպեսզի վերադառնա Հայաստան և ի վերջո Անուշը և նրա մայր Հերիքնազն իրեն ճանապարհել են Հայաստան։
Վերադառնալով Հայաստան` գնացել է Ելենայի տուն, ուր ներկա են եղել Հերիքնազն ու Ելենայի «ընկերուհիները»։ Հերիքնազն իրեն առաջարկել է մեկնել Դուբայ, նրա մտերիմ ընկերուհու մոտ աշխատելու, ինքը համաձայնել է` նրանցից վրեժ լուծելու նպատակով։ 2007թ. մեկնել է Դուբայ, սակայն դիմել է խորամանկ քայլի և թեև օդանավակայանում նկատել է իրեն դիմավորելու համար Հերիքնազի ուղարկած մարդկանց, նրանց չի մոտեցել ու գնացել է ոչ թե Հերիքնազի ասած վայր, այլ հյուրանոց։ Տաքսու վարորդի առաջարկով գնացել է ռուսական հյուրանոց` «Մոսկով հոտել»։ Ճանապարհածախսը հոգացել էր Հերիքնազը, իսկ գրպանի ծախսը կուտակել էր ՌԴ-ում աշխատելու ժամանակ։ Այդ հյուրանոցում իջել է բար` աշխատանք փնտրելու, քանի որ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու նպատակ չի հետապնդել, բարի աշխատակցից հետաքրքրվել է մաքրուհու կամ խմիչքների հետ կապված աշխատանքներից, սակայն վերջինս մերժել է` պատճառաբանելով, որ ինքը լեզուների չի տիրապետում։
Նույն հյուրանոցում 2-րդ կամ 3-րդ օրը ծանոթացել է մի օտարազգի տղամարդու` Գերչի հետ, ում հետ մտերմացել են և բնակվել համատեղ։ 2008թ. գարնանն իրեն Դուբայից վտարել են, ուստի Դուբայից մեկնել է Մոսկվա, սակայն ռուսերեն լեզվին չտիրապետելու արդյունքում օդանավակայանում փաստաթղթերի հետ կապված խնդիրներ են առաջացել, ինչը մինչ այդ իրեն անծանոթ Քրիստինեն նկատելով` օգնություն է առաջարկել, վերջինիս պատմել է իր խնդիրները։ Շուրջ մեկ տարի բնակվել է Քրիստինեի տանը, աշխատել նրա ծաղկի սրահում։ Մեկ տարի անց վերադարձել է Հայաստան, քանի որ մայրն այստեղ էր բնակվում։
Նշեց, որ Դուբայում որևէ արաբի հետ առնչություն չի ունեցել, շփվել է միայն հայ ընտանիքի հետ, ում միջոցով մորը գումար և նվերներ է ուղարկել։
Հրազդան քաղաքի նախկին բնակիչ, իրենց հարևան Արսեն Մկրտչյանը, ում հետ ընտանիքներով մտերմություն էին անում, հրավիրել է Իջևանում գտնվող բնակարան` երեխայի արարողության հետ կապված, այնտեղ տեսել է նաև նրա կնոջը` Նվարդ Սարդարյանին։ Նվարդի ներկայությամբ Արսենին տեղեկացրել է, որ արտասահմանում է եղել, որտեղից իրեն վտարել են` առանց շեշտելու, թե որ երկրից են վտարել։ Նրանց ներկայությամբ հեռախոսազրույց է ունեցել Գերչի հետ, ում հետ խոսել է անգլերեն և ընդամենն ասել, որ արդեն Հայաստանում է, ավելի ուշ կզրուցեն։
Նշեց, որ իր` Դուբայ մեկնելու մասին տեղյակ են եղել միայն մայրը` Էմմա Խաչատրյանը և ավագ քույր Գայանե Սարգսյանը, այդ մասին անգամ Բավականին չի պատմել, քանի որ մոտ 4-ից 6 տարի առաջ անձնական խնդիրների շուրջ վիճաբանել էր նրա հետ։
Հետագայում մեկնել է Թուրքիա, բնակվել ու աշխատել է իր քույր Կարինեի և նրա ընտանիքի հետ։ Նրանք կոշիկի արտադրամաս ունենին, Կարինեն օգնել է իրեն, երկու-երես ամիսը մեկ եկել է Հայաստան, վաճառքի նպատակով կոշիկ է բերել, որն ավագ քույր Գայանեն վաճառել է և այդ կերպ գումար են վաստակել։ Թուրքիայում գտնվելու ժամանակ Գերչի հետ շփումը շարունակել է, նրան հանդիպել է Անթալիայում և Օմանում, Դուբայ այլևս չի մեկնել, քանի որ այնտեղից արտաքսված էր։
Հարցերին պատասխանելիս նաև մանրամասնեց, որ Բավականի հետ շփում չունի, ընդհարված են, եղբոր հետ մտերիմ չեն, հեռախոսազրույց չեն ունեցել, սակայն շփում ունի։ Ընտանիքի անդամներից մտերիմ է միայն ավագ քույր Գայանեի և մոր հետ։
Առաջին անգամ Հայաստանից մեկնել է 2002-2003 թվականներին, մեկնել է Ռուսաստան և քույր Կարինեի ու Շողիկի հետ շուրջ երկու տարի աշխատել են Օդենցովո քաղաքում` որպես խոհարար և համազգեստ լվացող։ Այդ աշխատանքն առաջարկել է նաև Ելենային, սակայն նա մերժել է` ասելով, թե ինքը որպես համազգեստ լվացող չի աշխատի։
2006թ. մեկնել է Թուրքիա, ուր Ելենան է իրեն ճանապարհել։ Ելենայի հետ ծանոթացել է իր ծանոթ Արտակի և վերջինիս կնոջ միջոցով, Արտակենց տանը։ Վերջինս Ելենային ներկայացրել է որպես մոտիկ մարդու, ով հեռախոսակապի միջոցով Արտակի համար թուրքերենից որոշ թարգմանություններ է կատարել` ապրանքի ներկրման հետ կապված։ Ելենայի հետ մոտ մեկուկես ամիս միայն նրա հետ շփվելուց հետո է վերջինիս անբարո վարքագծի մասին տեղեկացել։ Նա իրեն հայտնել է, որ Թուրքիայում լավ աշխատանք ունի, գումար է վաստակում, սակայն չի ասել, թե ինչ աշխատանքով։ Առաջին անգամ այդ մասին ինքը տեղեկացել է Հայաստանում, երբ Ելենայի ու նրա ընկերուհու հրավերով գնացել են «օբյեկտ», այնտեղ է տեղեկացել, որ նրանք գումարը նախապես վերցրել էին, ինչից բարկացել է, վիճաբանել նրանց հետ ու հեռացել։
Ինքը չէր կարող կանխատեսել, որ Թուրքիայում իրեն շահագործելու են, քանի որ մեկնել են Անուշի և վերջինիս մայր Հերիքնազի հետ միասին և չէր կարող կասկածել, որ մոր գիտությամբ իր հանդեպ նման քայլերի կդիմեն։ Հայաստան վերադառնալուց հետո Ելենայի տանը վիճաբանել է նրանց հետ` ասելով, որ խաբել և Թուրքիայում շահագործել են իրեն, նրանից գումար է պահանջել իրեն աշխատեցնելու դիմաց։ Ելենայի տան մեջ Հերիքնազին նաև ծեծել է, սակայն Ելենային ձեռք չի տվել։
Դրանից հետո Ելենային հանդիպել է ընդամենը մեկ անգամ` ասելով, որ նրանից չէր սպասում նման բան, սակայն Ելենան իր մեղադրանքները չի ընդունել։
Ոստիկանություն չի դիմել, քանի որ Թուրքիայում իրեն ահաբեկել են, սպառնացել բողոքելու դեպքում վնասել իր ընտանիքին։
Թուրքիայում գտնվելու ժամանակ Հայաստանում բնակվող իր ընտանիքի անդամների հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել, քանի որ այնտեղ թույլ չէին տալիս զանգահարել, հեռախոս չեն տվել, մոտ ամիսուկես այնտեղ գտնվելով` անգամ չի իմացել, թե որ քաղաքում է գտնվում։ Դուբայում գտնվելու ժամանակ Հայաստանում բնակվող մոր հետ կապը պահպանել է Գերչի հեռախոսով։ Գերչի տանը բնակվելու ժամանակ ծանոթացել է վերջինիս հարևան, ազգությամբ հայ ընտանիքի հետ և վերջիններիս միջոցով մորը գումար և նվերներ է ուղարկել։ Դուբայում ինքը հեռախոս և համար ունեցել է, սակայն այդ հեռախոսից Հայաստան չի զանգահարել, քանի որ չի ցանկացել, որ իր գտնվելու վայրն իմանան։ Մորը զանգահարել է մեկ անգամ, ֆիքսված հեռախոսից։ Իր գտնվելու վայրի մասին Բավականին կարող էր հայտնել միայն մայրը, անձամբ Բավականի հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել։ Բավականը տեղյակ է եղել, որ Ելենան իրեն խաբել էր, հնարավոր է, որ մայրն է նրան այդ մասին պատմել։ Բավականի հետ հեռախոսազրույց չի ունեցել ո՛չ Թուրքիայից, ո՛չ էլ Դուբայից։ Ելենա Նիկողոսյանի այն հայտարարությունը, թե իբր ինքը Թուրքիայից հեռախոսազրույց է ունեցել Բավականի հետ, իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ ինքը չի շփվել Բավականի հետ, նրան չի հայտնել իր հեռախոսահամարը, նույնիսկ նրա համարը չի իմացել, ուստի միմյանց հետ հաղորդակցվել չէին կարող, ավելին` նշված ժամանակահատվածում ինքը գտնվել է Դուբայում։
Նշեց նաև, որ Ելենան չէր կարող իրեն Դուբայում հանդիպել, քանի որ արտաքսման պատճառով ինքն այդ ժամանակ Դուբայում չէր գտնվում։ Դուբայում բնակվելու ժամանակ ինքը մարմնավաճառների կամ կավատների հետ չի շփվել, այդ թվում` Նելլիին կամ Անահիտին չի ճանաչել, քանի որ մարմնավաճառությունն իրեն չէր հետաքրքրում, ինքն ընդամենը մի քանի անգամ բար է իջել, ուր և ծանոթացել է Գերչի հետ։
Ելենայի` Դուբայ մեկնելու և հաջորդ օրն անմիջապես Հայաստան վերադառնալու հանգամանքների մասին տեղեկացել է Հայաստանում գտնվելիս, երբ արդեն կալանավայրում էր և իր քույր Գայանեն եկել էր իրեն տեսակցելու։ Նա է իրեն հայտնել է, որ Բավականից լսել է, որ Ելենան գնացել է Դուբայ, սակայն հրաժարվել են նրան այնտեղ պահել, հնարավոր է` խմիչքի օգտագործման կամ թևերի կտրած վերքերի պատճառով։
Նշեց, որ 2008թ. գարնանը Դուբայից իրեն արտաքսելուց հետո Մոսկվա մեկնելու փաստը կարող են հավաստել Քրիստինեն, իր մայրը` Էմմա Խաչատրյանը և քույր Գայանե Սարգսյանը։
Նշեց, որ արտերկրներից մեկնել է Ռուսաստան, Դուբայ, Թուրքիա, Օման, հայտնեց, որ Օման մեկնել էր բացառապես Գերչին հանդիպելու նպատակով։ Նշեց, որ հիմնականում գտնվել է Թուրքիայում։ 2009թ. Դուբայից վերադառնալուց հետո օդանավով մեկնել է Վրաստան, այնտեղից արդեն մեքենայով գնացել է Թուրքիա, որից հետո նոյեմբերի 4-ին վերադարձել է Հայաստան։ Հետագայում Բագրատաշենի անցակետով դարձյալ մեկնել է Թուրքիա, ապրանք է տարել վաճառելու, միաժամանակ աշխատել է այնտեղ բնակվող իր քույր Կարինեին պատկանող կոշիկի արտադրամասում։
Դուբայից վերադառնալուց և Ելենայի հետ վիճաբանելուց հետո նրան հերթական անգամ տեսել է դատարանում։ Ելենայի մորը ճանաչել է, քանի որ ընտանիքներով գնացել են միմյանց տուն։ Նշեց նաև, որ Ելենայի մոր այն հայտարարությունը, թե երբ տեղեկացել է, որ դուստրը պետք է հաջորդ օրը Դուբայից վերադառնար Հայաստան, զանգահարել է Բավականին, այնուհետև նույն հեռախոսով զանգահարել Դուբայ և զրուցել նաև իր հետ, իրականությանը չի համապատասխանում, նշեց, որ երբեք Ելենայի մոր հետ հեռախոսով չի զրուցել, ավելին` նշված ժամանակ ինքը Դուբայում չի գտնվել։ Հերքեց Ելենային Դուբայ փոխադրելու գործընթացին իր առնչությունը` նշելով նաև, որ ինքը Հայաստանում է տեղեկացել Ելենայի` Դուբայ գնալու և վերադառնալու մասին։ Հերքեց նաև Ելենայի մոր կողմից դստեր անձնագրի պատճենն էլեկտրոնային փոստով իրեն` Դուբայ ուղարկելու և իր կողմից Ելենայի համար Դուբայ մուտք գործելու վիզան Հայաստան ուղարկելու հանգամանքը` պնդելով, որ այդ ժամանակ Դուբայում չի եղել, հաշվառում չի ունեցել և չէր կարող կապի միջոցներ ունենալ։ Նշեց նաև, որ չէր կարող վիզա հայթայթել, անգամ չի կարողացել բանկով հայաստանաբնակ մորը գումար փոխանցել, գյումրեցի Արթուրի միջոցով է մորը գումար ուղարկեր։
Նշեց, որ Աննա Ավդալյանին ճանաչում է, քանի որ ինքն է տարել ու իր տանը պահել նրան։ Վերջինիս հետ ծանոթացել է Հրազդանի միկրոշրջանում բնակվող իր մտերիմ ընկերուհի Արմինեի տանը։ Աննան և վերջինիս մայր Ռիման բնակվել են հանրակացարանում, սոցիալական ծանր պայմաններում։ Խղճալով նրանց` բերել է իրենց տուն և համատեղ են բնակվել, նրանք իր ծնողներին անգամ «մամա-պապայով» են դիմել։ Նշեց նաև, որ Ռիմայի երեխաները ապրել են «Զատիկ» մանկատանը, ինքն ամեն կերպ օգնել է Ռիմայի ընտանիքին։ Հետագայում Ռիման բնակության նպատակով ընտանիքով տեղափոխվել է Արցախ։ Մինչև իր` Հայաստանից մեկնելը, Ռիման պատմել է, որ 13 տարեկան հասակում Աննան փախել և ամուսնացել է Վարդենիսում։ Ինքը բարկացել է Աննայի վրա և խզել է նրանց հետ կապերը։ Դա եղել է 2007 թվականին` մինչև իր կողմից Հայաստանից մեկնելը։ Աննային վերջին անգամ տեսել է իր տան մոտ, 2009 թվականին, հարբած վիճակում, նա տեղեկացված էր, որ ինքը վերադարձել է Ռուսաստանից, ուստի հարցրել է. «Էս եկե՞լ ես»։ Աննան շփվել է իր քույր Բավականի հետ, Աննայի հետ կապերը խզել է` տեղեկանալով վերջինիս ոչ պարկեշտ վարքագծի մասին։ Նշեց նաև, որ Աննային հավաքագրելու և Դուբայ տեղափոխելու գործընթացին չի մասնակցել։ Վերստին նշեց, որ 2010թ. հունվարին ինքը գտնվել է Թուրքիայում` իր քույր Կարինեի մոտ, ուստի այդ ժամանակ չէր կարող Դուբայի օդանավակայան հասած Աննային գումար ուղարկել կամ նրա հետ հեռախոսային կապ հաստատել։ Պնդեց, որ Դուբայում բնակվելու ընթացքում որևէ մեկին իր հեռախոսահամարը չի տրամադրել։
Ծանոթացման համար նրան ներկայացված` հեռախոսային վերծանումներում առկա հեռախոսահամարների մեջ չճանաչեց Դուբայում շահագործված` իր կամ իրեն ծանոթ այլ հեռախոսահամարները։
Տուժողներ Աննա Սարուխանյանի և Շուշան Գրիգորյանի դրվագների շուրջ հարցաքննվելիս նշեց, որ նրանց առհասարակ չի ճանաչում։
Նշեց նաև, որ Գերչին չհանդիպելու դեպքում հնարավոր է, որ նաև մարմնավաճառությամբ զբաղվեր։ Տնային և այլ աշխատանքներով զբաղվելու պարագայում կարող էր անգլերենով բացատրվել, սակայն ռուսերենին չի տիրապետում։ Մինչև Դուբայի օդանավակայան հասնելն օդանավակայանում արդեն իսկ հետաքրքրվել էր հյուրանոցների մասին։ Մեկնելիս իր մոտ շուրջ 200 ԱՄՆ դոլար գումար կար, հյուրանոցի երկու օրվա վարձը վճարել է նախապես, իսկ մնացածը վճարել է Գերչը։ Բարում նստած ժամանակ շատերն էին մոտենում իրեն, սակայն լեզվի չտիրապետելու պատճառով նրանց հետ չի շփվել։ Գերչն իրեն մոտեցել և պարելու է հրավիրել, ասել է նաև, որ նմանեցնում է ինչ-որ անձի, դրանից իրենց շփումը ստացվել է, մտերմացել են։ Պնդեց, որ Դուբայում որևէ հայ աղջկա հետ չի շփվել։
Նշեց նաև, որ Դուբայում բնակվելիս շահագործել է Գերչի հեռախոսն ու հեռախոսահամարը, հեռախոսահամարը չի հիշում։ Հստակեցրեց, որ Դուբայից մորը մեկ անգամ զանգահարել է ֆիքսված հեռախոսից, մի քանի անգամ էլ` Գերչի բջջային հեռախոսահամարից։ Նշեց, որ որևէ մեկի բանկային գումար չի փոխանցել։
Չի կարող մեկնաբանել իր դեմ Նվարդ Սարդարյանի տված ցուցմունքները, քանի որ իրականում վերջինիս տեսել է միայն իրենց նախկին հարևան Արսեն Մկրտչյանի տանը, Նվարդի այն հարցին, թե հեռախոսով ում հետ էր անգլերենով խոսում, պատասխանել է, որ խոսում էր իր ամուսին Գերչի հետ։ Թուրքիայում իր հետ տեղի ունեցած դեպքերի մասին իրավապահներին չի հայտնել, քանի որ դեռ Դուբայ պետք է մեկներ։ Դուբայ մեկնելուց հետո դարձյալ ոստիկանությանը չի դիմել, քանի որ Ելենան և մյուսներն արդեն հասկացել էին նրանց սխալն ու իր հետ այդ հարցով այլևս չեն վիճել։
Նշեց, որ Բավականի ձերբակալման մասին տեղեկացել է իր քույր Կարինեից, երբ ինքը Գերչի հետ գտնվում էր Օմանում։ Որոշել է վերադառնալ Հայաստան, սակայն Օմանի սահմանը հատելուց իրեն արտաքսել են։ Միայն Հայաստանում է տեղեկացել իր քույր Բավականին դատապարտելու մասին։ Կարինեի հետ հեռախոսազրույցից հետո մորը չի զանգահարել և Բավականի խնդրով չի հետաքրքրվել։ Պնդեց, որ Բավականի հետ կապերը խզել էր դեռևս 2007թվականից` Թուրքիայից վերադառնալուց հետո։
Դատարանի հարցադրմանն ի պատասխան` նշեց, որ ունեցել է ՀՀ քաղաքացու չորս անձնագրեր, առաջինը ստացել է 2003-2004 թվականներին, որը Թուրքիայից վերադառնալուց հետո փոխանակել է, քանի որ չի ցանկացել, որ հանրությունն իմանա իր` Թուրքիա մեկնելու մասին։ Որպես անձնագրի փոփոխման հիմք` նշել էր հին անձնագրի կորուստը։ Հետագայում, դարձյալ նույն հիմքով փոխանակել է նաև այդ անձնագիրը, սակայն երբեք իր անձնական տվյալները չի փոխել։ Նշեց, որ Դուբայից վտարման մասին նշումն եղել է իր 2-րդ անձնագրում, այդ անձնագիրը նույնպես փոխանակել է, որի իմաստն եղել է նոր անձնագրով Դուբայ մեկնելու հնարավորություն ստանալը։ Նշեց, որ անձամբ է ենթարկվել թրաֆիքինգի, սակայն իրավապահ մարմիններին չի դիմել»։
Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, հետապնդում եմ քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ, այդ պատճառաբանությունները հերքվել, իսկ առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղավորությունը (բացառությամբ տուժող Անահիտ Բեգոյանի դրվագի) հաստատվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված ներքոշարադրյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
«Տուժող Ելենա Նիկողոսյանին թրաֆիքինգի ենթարկելու դրվագ.
Տուժող Ելենա Նիկողոսյանի ցուցմունքները ՀՀ դատական համակարգում չի տեղադրվել` նկատի ունենալով, որ վերջինս Դատարանում ցուցմունք է տվել դռնփակ դատական նիստում:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2013թ. հունիսի 18-ին կատարված այդ քննչական գործողության արդյունքում տուժող Ելենա Նիկողոսյանը ճանաչել է հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալ Նելլի Ներսիսյանին` հայտնելով, որ վերջինիս ղեկավարությամբ են Հերիքնազ Խաչատրյանը (Հասմիկը) և այլ աղջիկներ Դուբայում զբաղվել մարմնավաճառությամբ։ Նշել է նաև, որ Նելլիին հանդիպել է Դուբայ քաղաքում, 2008թ. ամռանը, վերջինս իրեն առաջարկել է հաճախորդներին մատուցել տարաբնույթ սեռական ծառայություններ, որից հրաժարվել է։
Վկա Ռուզաննա Մուրադյանի ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ դուստրը` Ելենա Նիկողոսյանը 2005 թվականից մտերմություն է արել Հրազդանում բնակվող Հերիքնազ Խաչատրյան (այսուհետ նաև` Հասմիկի) հետ, որն այդ տարիներին հաճախ էր այցելում իրենց տուն։ 2008 թվականի ամռանն իրենց տուն է եկել Հասմիկի քույրը` Բավական Խաչատրյանը, որին բոլորը ճանաչում են Աննա անունով։ Ելենայի հետ զրույցի ժամանակ Բավականը պատմել է, որ Հասմիկը գտնվում է Ռուսաստանում, որտեղ զինվորների հագուստն է լվանում և նրանց համար կերակուր պատրաստում։ Բավականը Ելենային առաջարկել է մեկնել Հասմիկի մոտ` նույն աշխատանքով զբաղվելու։ Ելենան խոստացել է պատասխանել Հասմիկի հետ խոսելուց հետո։ Մի քանի օր անց Ելենան հեռախոսով զրուցել է Հասմիկի հետ և տեղեկացել, որ նա գտնվում է ոչ թե Ռուսաստանում, այլ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում, որտեղ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ։ Հասմիկը Ելենային ներկայացրել է, որ այնտեղ շատ լավ պայմաններ են և հնարավոր է մեծ գումարներ վաստակել։ Իրենց ընտանիքը գտնվել է նյութապես ծանր վիճակում, պարտքեր էին կուտակել, ինչից դրդված՝ Ելենան համաձայնել է մեկնել Դուբայ` մարմնավաճառությամբ զբաղվելու։ Բավականն իրենց տնից հեռախոսով խոսել է Հասմիկի և Նելլի անունով մի կնոջ հետ, նրանց հայտնել Ելենայի համաձայնությունը ստանալու մասին։ Դրանից հետո Բավականի հետ գնացել են իրենց տան մոտակայքում գտնվող ինտերնետ ակումբ, որտեղից վերջինս Ելենայի անձնագրի պատճենն ուղարկել է Դուբայ։ Հետագայում Բավականի հետ նույն ակումբում ստացել են դստեր մուտքի թույլտվությունը, իսկ դրան հաջորդած օրը Բավականը եկել է իրենց տուն` իր հետ բերելով Ելենայի Դուբայ մեկնելու ավիատոմսը։ Մեկ օր անց` երեկոյան ժամերին, Բավականի և Ելենայի հետ գնացել է օդանավակայան, որտեղից Ելենային ճանապարհել են Դուբայ։ Հաջորդ օրը Ելենան Դուբայից զանգահարել է, լացելով հայտնել, որ չի կարող մնալ այդտեղ, ցանկանում է վերադառնալ։ Ելենային հարցրել է, թե որն է պատճառը, նա պատասխանել է, որ դրա մասին կպատմի վերադառնալուց հետո։ Դստեր վիճակը պատկերացնելով` իրենց տանը գտնվող Բավականին հայտնել է, որ եթե Ելենային ինչ-որ բան պատահի, կդիմի ոստիկանություն, կհայտնի նրա, Հասմիկի և Նելլիի մասին։ Բավականին հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ինչու է Ելենան ցանկանում վերադառնալ Հայաստան, սակայն Բավականը խուսափել է պատասխանել, իսկ իր պնդումներից հետո հայտնել է, որ Ելենային առաջարկել են Դուբայում զբաղվել տարբեր տեսակի սեռական հարաբերություններով, սակայն նա հրաժարվել է։ Դրանից հետո Բավականը հեռախոսով զրուցել է Նելլիի հետ, նրան հայտնել ոստիկանություն դիմելու իր մտադրության մասին, այդ կերպ Նելլիին համոզել Ելենային վերադարձնել Հայաստան, բառացի նշելով` «սրանք շառ են, հեռու մնանք, հետ ուղարկի, թող գա», որին Նելլին համաձայնել է։ Նելլին Ելենային տվել էր 500 ԱՄՆ դոլար գումար և հաջորդ օրը վերջինս վերադարձել է տուն, որտեղ և իրեն պատմել, որ նրան առաջարկել են մատուցել տարաբնույթ սեռական հարաբերություններ, որին սակայն չի համաձայնել, իսկ Նելլիին ու Հասմիկին վախեցրել է` նշելով, որ եթե նրա հետ որևէ բան պատահի, ինքը կդիմի ՀՀ ոստիկանություն։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի առկայությամբ. մասնավորապես՝ Հայաստանի Հանրապետության տարածքը սահմանահատելու վերաբերյալ (ՍԷԿՏ համակարգ) տեղեկանքով, համաձայն որի` տուժող Ելենա Նիկողոսյանը մեկնել է ՀՀ-ից 2008թ. հունիսի 27-ին` ժամը 03.53-ին և ՀՀ վերադարձել անմիջապես հաջորդ օրը` 2008թ. հունիսի 28-ին` ժամը 06.42-ին։
Տուժող Աննա Ավդալյանին թրաֆիքինգի ենթարկելու դրվագ.
Տուժող Աննա Ավդալյանի ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ մոր հետ բնակվել է Հրազդան քաղաքում, ապա 1995-ից 2000 թվականներին բնակվել է Երևանի «Զատիկ» մանկատանը։ Այդ ժամանակահատվածից ճանաչում է Հրազդանում բնակվող Բավական, Հերիքնազ և Գայանե Խաչատրյաններին, նրանց ընտանիքի մյուս անդամներին, որոնք մտերիմ հարաբերությունների մեջ են գտնվել իր մոր հետ։ 2000 թվականին մայրը, որպես պատերազմի մասնակից, տուն է ստացել ԼՂՀ Շահումյանի շրջանի Դադիվանք գյուղում, որից հետո մոր և ավագ քրոջ հետ բնակություն են հաստատել այդ տանը։ 2009 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին իրենց տուն հյուր է եկել Բավական Խաչատրյանը, ում նաև Աննա են անվանում։
Զրույցի ժամանակ Բավականին հայտնել է, որ փնտրում է մատուցողուհու աշխատանք, քանի որ այն միակ լավ վարձատրվող աշխատանք է, որի համար կրթություն պետք չէ։ Բավականն ասել է, որ քույրը` Հերիքնազ Խաչատրյանը, ում նաև Հասմիկ են անվանում, գտնվում է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում մատուցողուհի է աշխատում, առաջարկել է մեկնել նրա մոտ` նույն աշխատանքով զբաղվելու համար։
Հաշվի առնելով իր և Բավականի ընտանիքների միջև առկա մտերիմ հարաբերությունները՝ վստահել և հավատացել է Բավականին՝ թյուրիմացաբար կարծելով, թե նա լավ առաջարկ է անում, անգամ չի կասկածել, որ նա կարող է խաբել իրեն։ Միևնույն ժամանակ Բավականին հայտնել է, որ ճանապարհի գումար չունի, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ մեկնելու հետ կապված բոլոր ծախսերը կհոգա քույրը` Հասմիկը, որոնք ինքը կվերադարձնի վերջինիս` արդեն այնտեղ աշխատելու ընթացքում։ Ընդունել է այդ առաջարկը։ Հետագայում` Հրազդան քաղաքում Բավականը տեղեկացրել է, որ իր աշխատանքի հարցով արդեն զրուցել է Հասմիկի հետ, վերջինս խոստացել է ընդունել իրեն և օգնել ռեստորանում աշխատանքի տեղավորելու խնդրով։ Բավականին հարցրել է, թե որքան է կազմելու իր աշխատավարձը, վերջինս պատասխանել է, որ ստույգ գումարի չափը չգիտի, քանի որ մատուցողուհու հիմնական վարձատրությունը գոյանում է թեյավճարներից։ Նույն օրը Բավականի պահանջով նրան է տվել իր անձնագիրը, քանի որ վերջինս հայտնել է, որ ժամանակավոր գրանցում ստանալու համար անձնագրի պատճենը պետք է ուղարկի Ռուսաստան, որից հետո Երևանում գտնվող ինտերնետ ակումբից Բավականն անձնագրի պատճենն ուղարկել է էլեկտրոնային փոստով։ 2009թ. օգոստոսի 30-ին նրա հետ միասին մեկնել է ԼՂՀ, որտեղ Բավականը Հասմիկի ուղարկած գումարի հաշվին վճարել է իր անձնագրում Հայաստանից դուրս մեկնելու վերաբերյալ վավերացում կատարելու վճարը, ապա միասին վերադարձել են Հրազդան, որտեղ որոշ ժամանակ բնակվել է Բավականի տանը։ Նախքան արտերկիր մեկնելն հեռախոսով խոսել է նաև Հասմիկի հետ, ով, հաստատելով քրոջ` Բավականի խոսքերը, հայտնել է, որ գտնվում է ՌԴ-ում և աշխատում է որպես մատուցողուհի։ 2010թ. հունվարի 6-ին Բավականը հայտնել է, որ տոմսը պատրաստ է, ուստի հաջորդ օրը` 2010թ. հունվարի 7-ին, Բավականը տաքսիով իրեն հասցրել է «Զվարթնոց» օդանավակայան, որտեղ նրա ուղեկցությամբ անցել է հաշվառումը, ապա իրեն է փոխանցել անձնագիրը և ևս մեկ օտարալեզու, ոչ ռուսատառ փաստաթուղթ, որն ըստ Բավականի խոսքերի` անհրաժեշտ էր Ռուսաստանում ժամանակավոր բնակվելու համար։ Հաշվառումն անցնելուց հետո օդանավակայանի մեկնման սրահում նկատել է, որ ցուցանակի վրա գրված է Երևան-Դուբայ։ Նստելով այդ չվերթը կատարող ինքնաթիռը և կասկածելով, որ Դուբայում իր հետ կարող է վատ բան պատահել` որոշել է մի կերպ վերադառնալ Հայաստան, ուստի դիմել է նույն ինքնաթիռի ուղևորների և ցուցադրելով Բավականի փոխանցած փաստաթղթերը` խնդրել է հայտնել, թե որն է դրանցից կարևորը։ Նրանք առանձնացրել են օտարալեզու փաստաթուղթը` մուտքի թույլտվությունը, հայտնել, որ դրա բացակայության դեպքում իրեն կարգելեն դուրս գալ օդանավակայանից։ Մտել է զուգարան, պատռել մուտքի թույլտվությունը և ոչնչացրել։ Այնուհետև, մոտենալով օդանավակայանի հաշվառման կետի աշխատակցին` հայտնել է, որ մուտքի թույլտվությունը կորցրել է։ Իրեն ուղեկցել են մի սենյակ, որտեղ գտնվող աղջկանից խնդրել է նրա բջջային հեռախոսը, զանգահարել է Բավականին և պատմել մուտքի թույլտվությունը կորցնելու մասին։ Քիչ անց նույն համարով իրեն է զանգահարել Բավականի քույր Հասմիկը, ում ևս տեղեկացրել է մուտքի թույլտվությունը կորցնելու մասին։ Հասմիկը խոստացել է իրեն դուրս հանել օդանավակայանից, միաժամանակ ճշտել է իր անձնագրի համարը՝ սնունդ գնելու համար օդանա¬վա¬կայանում գտնվող բանկով իրեն գումար փոխանցելու նպատակով։ Այդ օրը մնացել է օդանավակայանում, իսկ հաջորդ օրն իրեն են մոտեցել օդանավակայանի աշխատողները, հայտնել, որ պետք է վերադառնա Հայաստան, իսկ հետադարձ տոմսում նշված ժամկետից շուտ Հայաստան վերադառնալու համար պետք է տուգանք վճարի։ Հասմիկի ուղարկած գումարի հաշվին մուծել է այդ տուգանքը և վերադարձել Երևան։ Դուբայից վերադառնալիս Հայաստանում իրեն դիմավորել է Բավականը։ Նշեց, որ Բավականն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խաբել իրեն և ուղարկել Դուբայ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, ինչում համոզվել է այն ժամանակ, երբ Հայաստան վերադառնալուց հետո զանգահարել է Հասմիկին և հետաքրքրվել, թե Դուբայում ինչով պետք է զբաղվեր։ Վերջինս պատասխանել է, որ գումար աշխատելու համար նրա հետ պետք է «գիշերները դուրս գար»։
Այն հարցին, թե ինչից է հասկացել, որ հեռախոսով խոսել է հատկապես Հասմիկի, այսինքն՝ Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ, պատասխանեց, որ ձայնից է ճանաչել նրան։
Փաստաթղթի` տուժող Աննա Ռոբերտի Ավդալյանի ՀՀ քաղաքացու AK սերիայի 0343391 համարի անձնագրի զննության արձանագրությամբ և դրան կցված վերոնշյալ անձնագրի համապատասխան էջերի լուսապատճենների առկայությամբ, համաձայն որոնց` 2013թ. օգոստոսի 6-ին կատարված այդ քննչական գործողության արդյունքներով հաստատվել է, որ Ա.Ավդալյանը 2010թ. հունվարի 7-ին մեկնել է «Զվարթնոց» օդանավակայանով և արտերկրից վերադարձել նույն օդանավակայան, այսինքն` Հայաստանի Հանրապետություն, անմիջապես հաջորդ օրը` 2010թ. հունվարի 8-ին։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի առկայությամբ, մասնավորապես՝ Հայաստանի Հանրապետության տարածքը սահմանահատելու վերաբերյալ (ՍԷԿՏ համակարգ) տեղեկանքով, համաձայն որի` տուժող Աննա Ավդալյանը ՀՀ-ից մեկնել է 2010թ. հունվարի 7-ին` ժամը 07.10-ին, իսկ վերադարձել է ՀՀ անմիջապես հաջորդ օրը` 2010թ. հունվարի 8-ին` ժամը 13.36-ին։
Տուժողներ Աննա Սարուխանյանին և Շուշան Գրիգորյանին թրաֆիքինգի
ենթարկելու դրվագներ.
Տուժող Աննա Սարուխանյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ բնակվելով Տավուշի մարզի Ազատամուտ գյուղում՝ ճանաչել է նույն թաղամասում բնակիչ Նվարդ Սարդարյանին (այսուհետ` նաև Նվարդին)։ Վերջինիս հետ խոսակցության ժամանակ տեղեկացել է, որ նա ԱՄՆ-ում բնակվող և հյուրանոցում աշխատող ծանոթ ունի, որին նույն հյուրանոցում որպես մատուցողուհի աշխատելու համար անհրաժեշտ են հայաստանցի աղջիկներ։ Այդ ժամանակ ունեցել է ընդհանուր 1.000 ԱՄՆ դոլարի պարտք, բացի այդ, ոսկեղենը գրավադրված էր, ուստի հետաքրքրվել է աշխատելու և գումար վաստակելու նպատակով ԱՄՆ մեկնելու հնարավորությամբ։ Խոսակցության հաջորդ օրը մոր հետ գնացել են Իջևան քաղաքի պոլիկլինիկա՝ Երևանից ժամանած բժիշկների մոտ հետազոտվելու, որտեղ պատահաբար հանդիպել է Նվարդին։ Գոյացած հերթի պատճառով Նվարդը չի սպասել, իսկ քիչ անց զանգահարել և հայտնել է, որ իր ծանոթը ժամանել է Իջևան, որից հետո երեքով գնացել են Նվարդենց տուն։ Վերջինս ծանոթացրել է իր հետ եկած աղջկա` Բավական Խաչատրյանի հետ։ Տանը Նվարդը գնացել է վառարանի համար ցախ բերելու, իսկ ինքը, մնալով Բավականի հետ, սկսել է աշխատանքի վերաբերյալ նրան հարցեր տալ։ Բավականը հայտնել է, որ կարող է իրեն ուղարկել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ՝ ամսեկան 800 ԱՄՆ դոլար աշխատավարձով մատուցող աշխատելու։ Չի հավատացել նրան` ասելով, որ բազմիցս հեռուստատեսությամբ տեսել է հաղորդումներ հայ աղջիկներին արտերկիր ուղարկելու և այնտեղ մարմնավաճառության մեջ ներգրավելու վերաբերյալ։ Դրանից հետո միայն Բավականն անկեղծացել և պատասխանել է, որ իրականում մատուցողուհու աշխատանք չկա, պետք է զբաղվի մարմնավաճառությամբ` չնշելով, թե որ երկրում։
Բավականը պատմել է, որ նրա քույրն այլ աղջիկների հետ ինչ-որ կնոջ ղեկավարությամբ զբաղվում են մարմնավաճառությամբ, վերջինս վարձակալել է մի բնակարան, որտեղ ապրում են հայ աղջիկները, որոնք վաստակած գումարները տալիս են այդ կնոջը, իսկ նա էլ իր հերթին ամսվա վերջում նրանց է վճարում 800 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հասկացել է, որ, հավանաբար, Բավականն իրեն պետք է ուղարկի Դուբայ կամ Թուրքիա, քանի որ լրատվամիջոցներով տեսել էր, որ հայ աղջիկները մարմնավաճառությամբ են զբաղվում այդ երկրներում։ Բավականը նաև ասել է, որ իր համաձայնությունը ստանալու դեպքում մեկնելու հետ կապված ծախսերը և մուտքի թույլտվության հարցը կարգավորելու է քույրը։ Նրան խոստացել է պատասխան տալ ավելի ուշ, որից հետո հեռացել է։ Հաջորդ օրը՝ առավոտյան, Բավականը իրեն զանգահարել և կրկին դիմել է նույն առաջարկով, սակայն նրան մերժել է։ Դրանից հետո Բավականը զանգահարել և զրուցել է մոր հետ, որին ինքը նախապես պատմել էր Բավականի առաջարկի մասին։ Մայրը, դիմելով Բավականին, պահանջել է հեռու մնալ իրենից` սպառնալով հակառակ դեպքում դիմելով ոստիկանություն։
Վկա Ռիտա Սարուխանյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ դստեր՝ Աննա Սարուխանյանի և նրա 12-ամյա որդու հետ բնակվում է Տավուշի մարզի Ազատամուտ գյուղում։ Ճանաչում է Պասյոլոկ թաղամասում բնակվող Նվարդ Սարդարյանին, որի հետ մտերմություն է անում դուստրը` Աննան։ 2012թ. դեկտեմբերին Նվարդի և դստեր խոսակցությունից տեղեկացել է, որ Նվարդի ծանոթը բնակվում է ԱՄՆ-ում։ Մոտ մեկ-երկու օր անց, երբ ինքն ու դուստրը Երևանից ժամանած բժիշկների մոտ հետազոտվելու համար գտնվել են Իջևանի պոլիկլինիկայում, պատահաբար հանդիպել են Նվարդին։ Քանի որ հերթ էր, Աննան ու Նվարդը գնացել են վերջինիս տուն։ Մոտ մեկ ժամ անց Աննան վերադարձել է տուն և հաջորդ օրը՝ առավոտյան, հայտնել է, որ Նվարդի ընկերուհին իրեն առաջարկել է մեկնել արտերկիր մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, սակայն չի համաձայնել և հեռախոսով նրան մերժել է։ Աննան չի ցանկացել այլևս պատասխանել Նվարդի ընկերուհու հեռախոսազանգերին, ուստի Նվարդի ընկերուհու հերթական զանգին ինքն է պատասխանել։ Այդ աղջիկը, առանց ներկայանալու, հարցրել է, թե ինքն ինչո՞ւ չի թույլատրում դստերը մեկնել արտերկիր աշխատելու։ Հեռախոսազրույցի ընթացքում պահանջել է, որ այլևս նա չզանգահարի իր դստերը` սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կդիմի ոստիկանություն, որից հետո Նվարդի ընկերուհու զանգերը դադարել են։
Տուժող Շուշան Գրիգորյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ բնակվում է Իջևան քաղաք։ 2009 թվականին ամուսնալուծվել է, որից հետո վարձակալությամբ բնակվել է Իջևանի տարբեր հասցեներում և աշխատել տարբեր սրճարաններում` որպես մատուցողուհի։ 2011 թվականից մինչև 2013 թվականի սկիզբն աշխատել է Աչաջուր գյուղում գործող խորտկարանում` որպես մատուցողուհի։ 2012թ. դեկտեմբերի կեսերին, սովորականի նման, իր հետ նույն խորտկարանում որպես մատուցողուհի աշխատող Սիլվա Բաղրամյանի հետ ներկայացել են աշխատանքի վայր, որտեղ հանդիպել են նախկին հարևան Նվարդ Սարդարյանին։ Վերջինիս հետ է եղել նրա մանկահասակ երեխան և մի անծանոթ կին, ով ներկայացել է Բավական անունով։ Սենյակներից մեկում միասին սուրճ են խմել, որի ընթացքում Նվարդի մանկահասակ տղան սկսել է լացել, ում Նվարդը դուրս է հանել սենյակից։ Իր հետ առանձնազրույցի ժամանակ Բավականը պատմել է, որ քույրը բնակվում է ԱՄՆ-ում, ունի հյուրանոց և ռեստորան, նշել, որ նրա ընտանիքն այդ քույրն է պահում՝ մշտապես մեծ գումարներ ուղարկելով։ Բավականը նաև հայտնել է, որ քույրն է հոգում նաև նրանց հիվանդ մոր բուժման բոլոր ծախսերը, որին վերջերս վիրահատել են։ Նշել է նաև, որ նա է մորը խնամում, որը խոչընդոտում է քրոջ մոտ՝ ԱՄՆ մեկնելուն։ Նշել է նաև, որ քրոջը պատկանող հյուրանոցառեստարանային համալիրում բոլոր աշխատողները հայեր են։ Բավականն իրեն առաջարկել է մատուցողուհու աշխատանք, նշել, որ համաձայնելու դեպքում օրեկան կստանա 100-ից 200 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով աշխատավարձ։ Բավականին տեղեկացրել է, որ օտար լեզուների չի տիրապետում, սակայն վերջինս ասել է, որ քույրն իրեն կսովորեցնի։ Բավականին տեղեկացրել է նաև, որ եթե համաձայնի մեկնել, սկեսուրի մոտ պետք է որոշակի գումար թողնի՝ իր երեխայի ծախսերը որոշ ժամանակ հոգալու համար։ Բավականը պատասխանել է, որ այդ նպատակով քույրը կուղարկի 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ևս 1000 ԱՄՆ դոլար` իր համար հագուստներ գնելու և անձնական բնույթի այլ ծախսեր կատարելու համար, ինչպես նաև կկատարի ԱՄՆ հասնելու հետ կապված բոլոր ծախսերը, սակայն պայմանով, որ այդ գումարներն ինքը վերադարձնի քրոջն ԱՄՆ-ում, իր ստացած աշխատավարձի հաշվին։
Բավականը համոզել է մեկնել մինչև Ամանորյա տոները՝ պատճառաբանելով, որ հյուրանոցի ամերիկացի բաժնետերը Ամանորի կապակցությամբ բոլոր աշխատողներին թանկարժեք ոսկյա զարդեր է նվիրում, իսկ եթե աշխատողները Հայաստանում նաև երեխա ունեն, ամիսը երկու անգամ նվերներ է ուղարկում Հայաստան։ Բավականից ժամանակ է խնդրել է՝ նրա առաջարկի շուրջ մտածելու համար, սակայն Բավականը շտապեցրել է, միաժամանակ զգուշացրել, որ կարևոր է նաև այն, որ ոչ ոք չիմանա իրենց այդ խոսակցության մասին։ Փոխանակել են հեռախոսահամարները, իսկ հաջորդ օրը` ցերեկը, Բավականն ու Նվարդը եկել են իր աշխատավայր` խորտկարան։ Բավականը, առանձնանալով իր հետ, հարցրել է, թե ինչ է որոշել նրա առաջարկի առնչությամբ և արդյոք որևէ մեկին չի պատմել իրենց խոսակցությունը։ Նրան հանգստացրել է, նշել, որ ոչ մեկի չի պատմել, հայտնել է նաև, որ եթե նրա քույրը ուղարկի իր երեխայի ծախսերը հոգալու նպատակով անհրաժեշտ 1.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, կհամաձայնի մեկնել նրա մոտ։ Բավականը խոստացել է գումարի հարցով պայմանավորվել քրոջ հետ` նշելով, որ քույրը նույնպես ցանկանում է զրուցել իր հետ։ Բավականը հետաքրքրվել է անձնագրի ժամկետի, արտերկիր մեկնելու վավերացման առկայության մասին, ինչպես նաև խնդրել է նրան տրամադրել իր անձնագիրը։ Ինքն ասել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, այն ժամկետանց չէ, սակայն վավերացման կնիքը բացակայում է։ Դրանից հետո Բավականը նրա բջջային հեռախոսով իր ներկայությամբ զանգահարել է քրոջը և հայտնել իրենց պայմանավորվածության մասին, որից հետո ինքը նաև անձամբ է զրուցել Բավականի քրոջ` Հասմիկի հետ։ Վերջինս հայտնել է, որ իր մոտ Ամերիկայում աշխատում են հայ աղջիկներ, տարբեր գործեր են կատարում, որ այդ պահին իրեն պետք են ևս 3-4 հայ աղջիկներ՝ որպես մատուցողուհի աշխատելու համար և նույնիսկ առաջարկել է գտնել մտերիմ, սակայն գաղտնապահ ընկերուհիների և միասին մեկնել նրա մոտ։ Ըստ Հասմիկի խոսքերի` ինքը պետք է աշխատեր որպես մատուցողուհի, սկզբնական շրջանում նա օգնելու էր իրեն, սովորեցնելու էր օտար լեզուն, իսկ մեկնելու համար ծախսված գումարներն ինքը պետք է վերադարձներ արդեն այնտեղ աշխատելով։
Հասմիկին հարցրել է` հնարավոր է արդյոք, որ Ամերիկայում չհարմարվի և իր վրա ծախսված գումարները վերադարձնելու պայմաններում վերադառնալ Հայաստան, ինչին Հասմիկը դրական է պատասխանել, միաժամանակ նշել, որ չհարմարվելը բացառում է, շատ լավ է լինելու, երաշխավորել, որ ինքը չի ցանկանա վերադառնալ, հետագայում նույնիսկ կարող է երեխային բերել իր մոտ։ Հասմիկը հայտնել է նաև, որ գումարը կուղարկի Բավականին, անհրաժեշտ է նրա հետ գնալ Երևան՝ գումարը ստանալու և անձնագրի վավերացումը կատարելու համար` նշելով, որ վավերացումը պետք է կատարվի 5 տարի ժամկետով։ Հասմիկին հայտնել է, որ հաշվառված է Վանաձոր քաղաքում և կարող է վավերացումը կատարել այնտեղ, մեկ տարի ժամանակով, բացի այդ, հաջորդ օրը կիրակի է և հնարավոր չէ վավերացում կատարելը։ Հասմիկը պնդել է, որ ինքը Բավականի հետ գնա Երևան, որտեղ իր ծանոթը կկատարի վավերացումը պահանջվող ժամանակով, նշել, որ նա կասի Բավականին, թե ուր պետք է գնալ՝ վավերացման հարցը կարգավորելու նպատակով։
Այդ խոսակցությունից հետո իր մոտ որոշակի կասկածներ են առաջացել քույրերի առաջարկի ճշմարտության վերաբերյալ, սակայն Բավականին ոչինչ չի ասել և պայմանավորվել են հաջորդ օրը՝ առավոտյան, միասին մեկնել Երևան, ստանալ Հասմիկի ուղարկած գումարը, կատարել անձնագրի վավերացումը, որից հետո երեխայի համար նախատեսված գումարը թողնել Իջևանում և շուտ, հնարավորության դեպքում` նույն օրը մեկնել Ամերիկա։ Բավականի գնալուց հետո մտահոգվել է, չի կարողացել կողմնորոշվել, այդ օրը գիշերել է ընկերուհու` Սիլվա Բաղրամյանի տանը և անջատել է հեռախոսը՝ փորձելով այդ կերպ չպատասխանել Բավականի զանգերին, քանի որ վերջնական որոշում դեռևս չէր կայացրել։ Հաջորդ օրը Բավականը եկել է խորտկարան, որտեղ կրկին առանձնանալով՝ հարցրել է, թե Երևան մեկնելն ինչու է ձգձգում։ Խոստացել է Երևան մեկնել հաջորդ օրը։ Այդ օրը ևս Բավականը պարբերաբար զանգահարել է, հետաքրքրվել, թե ինչով է զբաղված, արդյո՞ք որևէ մեկին չի պատմել իրենց խոսակցության մասին։ Նույն օրը՝ երեկոյան, երբ խորտկարանը փակվել է, չդիմանալով և մտահոգված լինելով իրավիճակով՝ ԱՄՆ մեկնելու իր մտադրության մասին պատմել է Սիլվային։ Վերջինիս ԱՄՆ մեկնելու այդ առաջարկը կասկածելի է թվացել, նրա խորհրդով դիմել է խորտկարանի տիրոջը` Դավիթ Ալիխանյանին, հետաքրքրվել նրա կարծիքով։ Դավիթը հայտնել է, որ ԱՄՆ մեկնելը տևական գործընթաց է, հնարավոր չէ կազմակերպել մի քանի օրվա ընթացքում, կարծիք հայտնել, որ իրեն խաբում են, ցանկանում են, հավանաբար, այլ երկիր ուղարկել։ Դավիթը խորհուրդ է տվել այլևս չզանգահարել և չպատասխանել Բավականի զանգերին։ Այդ ընթացքում իրեն կրկին զանգահարել է Բավականը, սակայն նրա հեռախոսազանգին պատասխանել է Դավիթը` պահանջելով, որ այլևս չզանգահարի և չանհանգստացնի իրեն, այլապես խոստացել է դիմել ոստիկանություն։
Հարցերին պատասխանելիս հստակեցրեց նաև, որ Բավականը իրեն ասել է, որ ինքը միանգամից չի կարող ԱՄՆ մեկնել, պետք է նախ Դուբայ մեկնի, այնտեղից էլ՝ ԱՄՆ։ Հայտնեց նաև, որ Բավականի հետ զրույցի ընթացքում վերջինս իրեն հայտնել է, որ նույնպես գնալու է ԱՄՆ, սակայն ավելի ուշ՝ պայմանավորված նրանց մոր վատառողջ լինելու հանգամանքով։
Վկա Սիլվա Բաղրամյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2011 թվականից Շուշան Գրիգորյանի հետ միասին աշխատել են Տավուշի մարզի Աչաջուր գյուղում գործող խորտկարանում` որպես մատուցողուհի։ 2012 թվականի դեկտեմբերին Շուշանը խորտկարանում հանդիպել է ինչ-որ կանանց, որից հետո իրեն պատմել է, որ նրանցից մեկի քույրը բնակվում է ԱՄՆ-ում, ունի ռեստորան, նրան այդ ռեստորանում առաջարկում են մատուցողուհու աշխատանք` խոստանալով հոգալ ԱՄՆ մեկնելու հետ կապված բոլոր ծախսերը և ընթացիկ պարտքերի մարումը։
Ենթադրելով, որ Շուշանը կատակում է` նրա ասածներին մի պահ ուշադրություն չի դարձրել, սակայն երկու օր անց Շուշանը կրկին պատմել է ԱՄՆ մեկնելու առաջարկի մասին` նշելով, որ հանդիպելու է այդ կնոջը՝ փաստաթղթային հարցերը կարգավորելու համար։ Նրան պարտադրել է խորհրդակցել խորտկարանի տիրոջ՝ Դավիթ Ալիխանյանի հետ։ Լսելով Շուշանին` Դավիթը կարծիք է հայտնել, որ նրան խաբում են, հավանաբար ցանկանում են տանել այլ երկիր` մարմնավաճառության զբաղվելու նպատակով։ Դավիթը պատասխանել է այդ կնոջ հեռախոսազանգին և պահանջել հանգիստ թողնել Շուշանին` սպառնալով դիմել ոստիկանություն։
Հարցերին պատասխանելիս հայտնեց նաև, որ Բավականն ու Նվարդն են Շուշանին առաջարկել ԱՄՆ մեկնել։
Վկա Դավիթ Ալիխանյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ աշխատում է Իջևանի Աչաջուր գյուղում գործող խորտկարանում` որպես տնօրեն։
Նշված խորտկարանում որպես մատուցողուհիներ աշխատում են Շուշան Գրիգորյանը և Սիլվա Բաղրամյանը։ 2012թ. դեկտեմբերին Շուշանն իրեն պատմել է, որ խորտկարանում ծանոթացել է հրազդանցի մի կնոջ հետ, ով առաջարկել է նրան ուղարկել ԱՄՆ` քրոջ ռեստորանում որպես մատուցողուհի աշխատելու։ Շուշանը պատմել է նաև, որ ընդունել է այդ առաջարկը և առավոտյան այդ կնոջ հետ պետք է գնան և զբաղվեն նրա անձնագրի վավերացման հարցերով։ Շուշանի պատմածն իր մոտ կասկած է հարուցել, ենթադրել է, որ նրան ցանկանում են ուղարկել Թուրքիա՝ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու։ Իր կասկածների մասին հայտնել է Շուշանին` նշելով, որ ԱՄՆ մեկնելու թույլտվություն ստանալու համար տևական ժամանակ է անհրաժեշտ։ Այդ ժամանակ Շուշանի բջջային հեռախոսահամարին պարբերաբար զանգահարել են, որոնց պատասխանելիս` վերջինս հայտնել է, որ շուտով կավարտի աշխատանքը և կհանդիպի։ Հերթական հեռախոսազանգին պատասխանել է ինքը, պահանջել է, որ այդ կինը Շուշանին այլևս չզանգահարի` սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կդիմի ոստիկանություն։
Հարցերին պատասխանելիս հայտնեց նաև, որ Նվարդն ու Բավականն են եկել խորտկարան և Շուշանին ԱՄՆ մեկնելու առաջարկ արել։
Վկա Նվարդ Սարդարյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ Հերիքնազին տեսել է իր նախկին ամուսնու՝ Արսեն Մկրտչյանի տանը, 2009 թվականի աշնանը։ Նշեց, որ ներկայումս բնակվում է Տավուշի մարզի Ազատամուտ գյուղում` իր հայրական տանը։ 2007 թվականին ամուսնացել է Հրազդան քաղաքի բնակիչ Արսեն Մկրտչյանի հետ և նրա հետ բնակվել է Իջևան քաղաքում։ 2010 թվականին սեպտեմբերին իրենց` Իջևանում գտնվող տուն հյուր է եկել Արսենի հորական տան հարևանուհի Հերիքնազ Խաչատրյանը (այսուհետ նաև՝ Հասմիկը)։ Նա պատմել է, որ բնակվում է ԱՄՆ-ում, ամուսնացել է ամերիկացու հետ, ունեն հյուրանոց, խանութներ, ապրում են շատ լավ, սակայն խնդիրներ ունի միգրացիոն ծառայությունների հետ, եկել է Հայաստան հանգստանալու, գործերը դասավորելու և կրկին ԱՄՆ մեկնելու նպատակով։ Նա մեկ-երկու օր բնակվել է իրենց տանը, որից հետո ինքը, ամուսնու և Հասմիկի միասին ուղևորվել են Հրազդան` ամուսնու ծնողների տուն։ Մեկ անգամ եղել է Հասմիկենց` Հրազդանի տանը, այնտեղ ծանոթացել է Հասմիկի ավագ քրոջ Գայանեի, մոր Էմմայի և եղբոր Մկոյի հետ, տեղեկացել է նաև, որ Հասմիկն ունի ևս մեկ քույր՝ Բավական անունով, որին բոլորը դիմում էին Աննա անվամբ, սակայն Հրազդանում գտնվելու ժամանակ նրան չի հանդիպել։ Այդ օրերին Հասմիկը պարբերաբար հեռախոսով անգլերեն լեզվով խոսել է ինչ-որ մի տղամարդու հետ։
2012թ. դեկտեմբերին իրենց՝ Ազատամուտ գյուղում գտնվող տուն է եկել իրեն անծանոթ մի աղջիկ, ով ներկայացել է Բավական անունով, հայտնել, որ Հասմիկի քույրն է։ Նրա հետ են եղել նաև վերջինիս մայրը` Էմման, եղբայրը` Մկոն և Մկոյի ընկեր Մյասնիկը։ Բավականը հայտնել է, որ եկել են Իջևան՝ եղբոր համար աղջիկ ուզելու, որի հետ եղբայրը ծանոթացել էր համացանցով։ Առաջարկել են միասին գնալ այդ աղջկա տուն՝ նախապես տեղեկանալով, որ ինքը նրան ճանաչում է։ Նրանց հետ գնացել է այդ աղջկա` Գոհարի տուն, ծանոթացրել նրանց, սակայն Գոհարը Մկոյին չի հավանել, թեև հայտնել է, որ վերջնական պատասխան կտա երկու օրից։ Այդ ժամանակ Բավականը նույնպես հաստատել է քրոջ` Հասմիկի ասածները, նշել, որ վերջինս ամուսնացած է, բնակվում է Ամերիկայում, այնտեղ հյուրանոց ունի և հյուրանոցում աշխատելու համար նրան բարետես արտաքինով հայ աղջիկներ են անհրաժեշտ։ Դրանից հետո նրանք վերադարձել են Հրազդան, իսկ Բավականը հայտնել է, որ երկու օրից կրկին կգան Իջևան` Գոհարի պատասխանն իմանալու։ Այդ օրերին ինքն այցելել է Իջևանի պոլիկլինիկա` Երևանից եկած բժիշկների մոտ անվճար հետազոտություններ անցնելու նպատակով, որտեղ հանդիպել է նույն գյուղում՝ իրենց տան հարևանությամբ բնակվող Աննա Սարուխանյանին (այսուհետ` նաև Աննային)։ Այդ պահին զանգահարել է Բավականը, հայտնել, որ ճանապարհին է և քիչ հետո կհասնի Իջևան։ Մինչ նրա հասնելը Աննան հարցրել է, թե ով է այդքան հաճախ իրեն զանգում, ինքն էլ պատասխանել է, որ նախկին ամուսնու հարևանն է և մի քանի բառով պատմել է Բավականի, նրա քրոջ՝ Հասմիկի մասին։ Որոշ ժամանակ անց Բավականը հասել է Իջևան, ինքը չի սպասել իր հերթին և դուրս է եկել պոլիկլինիկայից` Բավականին դիմավորելու։ Աննան նույնպես չի սպասել, միասին դիմավորել են Բավականին և գնացել իր տուն։ Բավականը զանգահարել է Գոհարին, հայտնել, որ եկել է նրա պատասխանը ստանալու, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ չի ցանկանում Մկոյի հետ ամուսնանալ։ Ինքն ու Աննան նոր էին Իջևանի պոլիկլինիկայից տուն վերադարձել, Բավականն էլ ճանապարհից էր գալիս, ուստի ուտելիք պատրաստելու համար մտել է նկուղ, ցախ բերել և չի լսել, թե այդ ընթացքում Բավականն ու Աննան ինչ են խոսել։ Որոշ ժամանակ անց Աննան գնացել է, իսկ Բավականն իր ներկայությամբ զանգահարել է Հասմիկին և հայտնել, որ մի աղջիկ կա, որը ցանկանում է մեկնել նրա մոտ աշխատելու։ Նույն օրը՝ երեկոյան, իրեն զանգահարել է Աննայի մայրը, վրդովված հետաքրքրվել, թե իր աղջկան ուր են տանում, ինչին պատասխանել է, որ տեղեկություն չունի այդ մասին, որից հետո հեռախոսը վերցրել է Բավականը և Աննայի մորն ասել, որ ուղղակի զրուցել է նրա դստեր հետ և եթե վերջինս չի ցանկանում, կարող է և չմեկնել։ Այդ օրը Բավականը մնացել է իր տանը։ Հաջորդ օրն իր անձնական գործերով գնացել է Աչաջուր գյուղում գտնվող խորտկարան, իսկ Բավականը տանը մենակ չմնալու համար եկել է իր հետ։
Խորտկարանում պատահաբար հանդիպել է նախկինում իր հարևանությամբ բնակվող Շուշանին, ով այդտեղ աշխատում էր՝ որպես մատուցողուհի։ Վերջինս խորտկարանի սենյակներից մեկում իրենց սուրճ է հյուրասիրել։ Այդ պահին իր երեխան սկսել է լացել և ինքը նրա հետ դուրս է եկել, իսկ Շուշանն ու Բավականը մնացել են երկուսով։ Տեղյակ չէ, թե նրանք ինչ են զրուցել, սակայն հաջորդ օրը Բավականի հետ կրկին գնացել են խորտկարան, որտեղ Շուշանն իրեն տեղեկացրել է, որ Բավականը նրան առաջարկել է մեկնել ԱՄՆ՝ մատուցողուհի աշխատելու։
Բավականին հարցրել է, եթե այնտեղ աշխատելու հնարավորություն կա, ինչու իրեն չի առաջարկում, նա էլ պատասխանել է, որ իր տարիքը մեծ է։ Դրանից հետո վերադարձել են իր տուն, որտեղից Բավականը հեռախոսով զրուցել է Շուշանի հետ, պայմանավորել նրան հետը Հրազդան տանելու շուրջ, սակայն խորտկարանի տնօրենը, իմանալով Շուշանի մտադրության մասին, նրան արգելել է Բավականի հետ գնալ։ Նույն օրը՝ երեկոյան, Բավականը հեռացել է իր տնից։ Աղջիկներից կամ Բավականից չի լսել, որ վերջինս նրան առաջարկել է մեկնել Դուբայ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, իր տեղեկություններով Բավականի քույրը գտնվում է ԱՄՆ-ում և Բավականը ցանկանում էր աղջիկներին ուղարկել ԱՄՆ՝ քրոջ մոտ որպես մատուցող աշխատելու։ Իր տանը բնակվելու ժամանակահատվածում Բավականը բազմիցս զանգահարել է Հասմիկին, նրա հետ խոսել է հնարավորինս գաղտնի, սակայն որոշ բաներ նրանց խոսակցությունից լսել է, մասնավորապես՝ Բավականը Հասմիկին ասել է, որ կա մի աղջիկ՝ Շուշան անունով, որին կարող է հաստատ ուղարկել, վերջիններիս խոսակցությունից հասկացել է նաև, որ Շուշանին պետք է ուղարկեն արտերկիր Վրաստանով։ Ավելի ուշ Բավականին հարցրել է, թե ինչու են ԱՄՆ Վրաստանով ուղարկում, նա պատասխանել է, որ այդպես ավելի մատչելի է, պետք է մեկնի Վրաստան, ապա՝ Մոսկվա, իսկ այնտեղից՝ ԱՄՆ։ Նշեց, որ տեղյակ չէր, թե Հասմիկն իրականում ինչ նպատակով էր իր մոտ աղջիկների հրավիրում։
Ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2014թ. հոկտեմբերի 9-ին կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում գործով վկա Նվարդ Սարդարյանը ճանաչել է սույն գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանին (Հասմիկին)` որպես իր նախկին ամուսին Արսեն Մկրտչյանի հորական տան հարևանուհու, նշել, որ նա է 2010 թվականին եկել Իջևանում գտնվող իրենց տուն, որտեղ գտնվելու ընթացքում պատմել է, որ ամուսնացած է, բնակվում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Ճանաչման ներկայացված անձը՝ Հ.Խաչատրյանը հայտարարել է, որ դժվարանում է վերհիշել իրեն ճանաչած Ն.Սարդարյանին, ավելին, չի հիշում նաև իրենց նախկին հարևան Արսենենց` Իջևանում գտնվող տուն երբևէ այցելե՞լ է, թե` ոչ։
Վկա Արսեն Մկրտչյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ ճանաչում է Հրազդանում իր հայրական տան հարևանությամբ բնակվող Բավականին, նրա քրոջը` Հերիքնազին, ում նաև Հասմիկ են ասում, նրանց ընտանիքի անդամներին։
Նրանց հետ ունեցել է նորմալ հարաբերություններ։ Բավականին տևական ժամանակ չի հանդիպել, իսկ Հերիքնազին հանդիպել է շուրջ 5 տարի առաջ, երբ դեռ ինքն ու կինը՝ Նվարդ Սարդարյանը բնակվում էին Իջևանում։ Իր երեխան նոր էր ծնվել, երբ Հասմիկին հյուրընկալել են Իջևանի իրենց տանը։ Նրա հետ խոսակցության ընթացքում Հասմիկը պատմել է, որ ապրում է արտասահմանում, որքան հիշում է նշել է Դուբայի կամ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների անունը, այնտեղ աշխատում է որպես մատուցողուհի։ Ինքը Հասմիկի հետ այլ մանրամասներ չի քննարկել, նա ավելի շատ զրուցել է իր կնոջ` Նվարդի հետ։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայությամբ« մասնավորապես՝ «Ղ.Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2014թ. սեպտեմբերի 29-ի թիվ ՏՍ/4081/290914/3992 գրությամբ, «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերությունից 2014թ. նոյեմբերի 6-ի թիվ 2590-14ԱՄ/Ո գրությամբ ստացված լազերային սկավառակների (նաև փաստաթղթային տեսքով տպված և գործին կցված դրանց քաղվածքների) առկայությամբ, որոնցով հաստատվել է հետևյալը.
Բավական Խաչատրյանի անվամբ հաշվառված 095-641313 հեռախոսահամարը, որը 2012թ. հոկտեմբերի 2-ից մինչև դեկտեմբերի 30-ն ընկած ժամանակահատվածում գլխավորապես սպասարկվել է Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքում (հայրական տունը) կամ Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս քաղաքում (մշտական բնակության վայրը) տեղակայված ալեհավաքներով, 2012թ. դեկտեմբերի 12-ի ժամը 14.55-ից մինչև 2012թ. դեկտեմբերի 14-ի ժամը 20.57-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է բացառապես Տավուշի մարզի վարչական տարածքում, գերազանցապես` Աչաջուր համայնքում տեղակայված ալեհավաքով։ Այդ ալեհավաքով սպասարկվելու ժամանակահատվածում Բ.Խաչատրյանի հեռախոսահամարով կատարվել է ընդհանուր 23 զանգ, ուղարկվել մեկ կարճ հաղորդագրություն։
Բավական Խաչատրյանի շահագործած, այդ թվում` նրա անվամբ հաշվառված 094-641315 հեռախոսահամարից պարբերաբար զանգեր են կատարվել (ստացվել) և կարճ հաղորդագրություններ ուղարկվել (ստացվել) նաև Արաբական Միացյալ Էմիրություններ։ Մասնավորապես` Տավուշ մարզի Աչաջուր և Ազատամուտ համայնքներում գտնվելու ընթացքում Բ.Խաչատրյանը 2012թ. դեկտեմբերի 13-ին` ժամը 12.13-ին` 0.58 րոպե, 2012թ. դեկտեմբերի 14-ին` ժամը 21.31-ին` 0.30 րոպե, նույն օրը` ժամը 21.34-ին 0.18 րոպե տևողությամբ զանգահարել և հաղորդակցվել է ԱՄԷ 971-567463719 հեռախոսահամարը շահագործած անձի, վերոնշյալ և դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների հետ համադրության և գնահատման արդյունքներով` գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ։
2012թ. դեկտեմբերի 13-ին` ժամը 13.49-ին Բ.Խաչատրյանի 094-641315 հեռախոսահամարը սպասարկվել է դարձյալ Տավուշի մարզի Աչաջուր համայնքում տեղակայված ալեհավաքով, Բ.Խաչատրյանը մուտքային հեռախոսազանգ է ստացել Արաբական Միացյալ Էմիրությունների նույն` 971-567463719 հեռախոսահամարից, հետևաբար` 3.31 րոպե տևողությամբ դարձյալ հաղորդակցվել է ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ։ Բավական Խաչատրյանը իր անվամբ հաշվառված 077-707512 հեռախոսահամարով ելքային զանգեր է կատարել նաև ԱՄԷ 971-501150400 հեռախոսահամարին, մասնավորապես` 2010թ. հունիսի 1-ին` ժամը 13.53.11-ին 0.15 րոպե, ժամը 13.53.42-ին` 0.30 րոպե, իսկ ժամը 15.12-ին` 0.13 րոպե տևողությամբ, 2010թ. հունիսի 1-ին` ժամը 16.14-ին` 0.06 րոպե, իսկ նույն օրը` ժամը 16.18-ին` 0.13 րոպե տևողությամբ։
Բավական Խաչատրյանն իր անվամբ հաշվառված 077-707512 հեռախոսահամարով կապ է պահպանել նաև Արաբական Միացյալ Էմիրություններում հաշվառված 971-509921509 հեռախոսահամարը շահագործած անձի հետ, մասնավորապես` նրա հեռախոսահամարին մուտքային զանգեր են կատարվել 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին` ժամը 11.06-ին` 1.21 րոպե, ժամը 11.24-ին` 0.16 րոպե, ժամը 11.37-ին` 0.34 րոպե տևողությամբ, իսկ նույն օրը՝ ժամը 11.36-ին, ստացել է կարճ հաղորդագրություն։ Նույն հեռախոսահամարների միջև հակառակ ուղղությամբ ուղարկվել է միայն կարճ հաղորդագրություն, այն էլ` 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին` ժամը 11.36-ին։
Ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղավորության վերաբերյալ հետևության (բացառությամբ տուժող Ա.Բեգոյանի դրվագի) Դատարանը հանգեց նաև հետևյալ ապացույցների գնահատման արդյունքներով (վերաբերելի են բոլոր դրվագներին).
Տուժողի կարգավիճակով հարցաքննված Անահիտ Բեգոյանի դատաքննական, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանին չի ճանաչում, նրան տեսնում է առաջին անգամ։ Նշեց, որ Բավական Խաչատրյանը պետք է օգներ, որ ինքը Դուբայում զբաղվեր մարմնավաճառությամբ, օգնությունը կայանում էր նյութական աջակցություն ցուցաբերելու մեջ, քանի որ այդ պահին Դուբայ մեկնելու նյութական հնարավորություն չուներ, ինչպես նաև Դուբայում նրա ծանոթների մոտ իրեն ուղարկելու հարցով։ Ըստ պայմանավորվածության` որքան գումար «մամա ռոզան» Դուբայից իր համար ուղարկել, իսկ Բավականն իրեն փոխանցել է, այդքան էլ պետք է վերադարձներ Դուբայում` մարմնավաճառությամբ վաստակած գումարների հաշվին։ Պնդեց, որ իրեն փոխանցված գումարը Բավականինը չէր։ Այլ մանրամասնությունները դժվարացավ վերհիշել, որի կապակցությամբ հրապարակվեցին և հետազոտվեցին Ա.Բեգոյանի նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց` 2010 թվականից զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, սակայն չի ցանկացել այդ «գործով» այլևս Հայաստանում զբաղվել, որ իր ազգականները դրա մասին չիմանան, ցանկացել է այդ նպատակով մեկնել Դուբայ։ Իր ընկերուհի Աննա Ավդալյանի միջոցով ծանոթացել է Բավական Խաչատրյանի հետ, վերջինիս հայտնել է իր այդ մտադրության մասին։ Բավականը խոստացել է օգնել, հայտնել է, որ նրա քույրը գտնվում է Դուբայում, որտեղ «մամա ռոզայի» ղեկավարությամբ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ, նշել նաև, որ քույրը գոհ է, «մամա ռոզան» քրոջ համար Երևանում նույնիսկ բնակարան է գնել։ Բավականը տեղեկացրել է նաև, որ մեկնելու և վիզայի հետ կապված բոլոր ծախսերը կհոգա քրոջ «մամա ռոզան», վերջինս իր համար նաև կգնի նոր հագուստներ և այլն։ Այնուհետև, Բավականը հայտնել է, որ մուտքի թույլտվությունը ստանալու և տոմս գնելու համար նրան պետք է իր անձնագիրը։
Նրան տեղեկացրել է, որ որոշակի ծախսեր ունի, այդ թվում` պետք է կատարի անձնագրի վավերացումը, ցանկանում է նոր հագուստներ գնել և այլն։ Բավականը պատասխանել է, որ կզանգահարի և այդ ծախսերի համար Դուբայից գումար կուղարկեն։ Օրեր օր անց Բավականը զանգահարել և հայտնել է, որ քրոջ «մամա ռոզան» Դուբայից ուղարկել է 500 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ գումարը նա փոխանցել է իրեն, պայմանավորվել են վերստին հանդիպել մի քանի օր անց` իր անձնագիրը Բավականին փոխանցելու համար, որի հիման վրա պետք է զբաղվեին իր մուտքի թույլտվությունը ստանալու և ավիատոմսի ձեռքբերման հարցերով։ Այդ օրերին զբաղվել է անձնագրի հարցերով, հագուստներ է գնել, ինչպես նաև մեկնել է Գյումրիում բնակվող ազգականների մոտ։ Գյումրիում պատահաբար հանդիպել է իր բարեկամուհի Վարդուհուն, ով, տեղեկանալով մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար Դուբայ մեկնելու իր մտադրության մասին, խորհուրդ չի տվել, պատմել է, որ 2010 թվականին շուրջ երեք ամիս գտնվել է Դուբայում և զբաղվել մարմնավաճառությամբ։ Պատմել է նաև, որ այնտեղ մարմնավաճառների ղեկավարները վերցնում են աղջիկների անձնագրերը, պահանջում ամեն օր զբաղվել մարմնավաճառությամբ և օրեկան վճարել 600 ԱՄՆ դոլար գումար, հակառակ դեպքում չեն թողնում Հայաստան վերադառնալ։ Վարդուհին պատմել է նաև, որ չդիմանալով այդ պայմաններին` ընկերուհու հետ Դուբայից փախել են։ Վարդուհու հետ զրույցից հետո հասկացել է, որ իր հետ կատարվելու է նույնը, որոշել է հրաժարվել Դուբայ մեկնելու մտքից։ Բավականի կողմից տրված գումարն արդեն ծախսել էր անձնագրի, հագուստներ գնելու և այլ ընթացիկ ծախսերի վրա, ուստի նրա զանգերին այլևս չի պատասխանել, փոխել է հեռախոսահամարը` վախենալով, որ Բավականը կարող է պահանջել վերադարձնել պարտքը կամ պարտադրել մեկնելու Դուբայ։ Նշել է նաև, որ իր հետ խոսակցությունների ժամանակ Բավականը մշտապես ասել է, որ բոլոր հարցերը համաձայնեցնում է քրոջ` Հերիքնազի հետ, իր հերթին վերջինս` նրա «մամա ռոզայի» հետ։ Թեև տվյալ դրվագով մեղադրողը հրաժարվեց ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքից, սակայն Ա.Բեգոյանի ցուցմունքներն ունեն ապացուցողական արժեք կազմակերպված խմբի կազմում ընդգրկված անձանց, նրանց դերակատարության և գործողությունների վերաբերյալ։
- Սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով դատապարտյալ Բավական Խաչատրյանի ցուցմունքներով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2013թ. ապրիլի 5-ին իրեն է զանգահարել թաղային Հակոբը և կանչել ոստիկանության բաժին։ Գնացել է ոստիկանություն՝ Գնել Խաչատրյանի մոտ, քիչ անց երկու անձ են եկել և վերցնելով իր հեռախոսը՝ տեղեկացրել են, որ նրանց հետ պետք է գնա ՀՀ ոստիկանության 6-րդ վարչություն։ 6-րդ վարչություն զննել են իր մարմինը, ապա 1 օր պահել են այդտեղ, ծեծել և հայհոյել են՝ ասելով, որ կբռնեն իր մորը, եղբորը` պահանջելով նրանց ուզածով ցուցմունք գրել, այնուհետև տեղափոխել են ՁՊՎ, որտեղ իր մարմնի զննությամբ հայտնաբերել են ծեծի հետքեր և կապտուկներ։ Նշեց, որ քննիչներն են իրեն ստիպել, որ հայտնի քրոջ՝ Հերիքնազ Խաչատրյանի անունը, հաստատի Ելենայի և Ավդալյանի ցուցմունքները։ Հարցերին պատասխանելիս նշեց, որ իրեն խոշտանգման ենթարկելու վերաբերյալ իր հաղորդման հիման վրա ՀՔԾ-ում քրեական գործ է հարուցվել։ Ընդունեց, որ Հերիքնազին տանը Հասմիկ են ասել։ Նշեց, որ Դուբայում իբր ունեցել է Անո անունով ընկերուհի, ում ճանաչել է Ռուզանի միջոցով, Անոյին որին դիմել է «քուր» ասելով։ 2005 թվականին Հասմիկից տեղեկություն չի ունեցել։ Նշեց, որ Ռուզանն ապրել է Եղվարդ քաղաքում, ներկա պահին մահացած է։ Հայտնեց, որ ճանաչում է Ելենա Նիկողոսյանին, վերջինս եղել է Հասմիկի մոտ ընկերուհին։ 2008 թվականին Ելենան եկել և փորձել է տեղեկություններ ստանալ Հասմիկի մասին՝ Թուրքիա գնալու և աշխատելու համար։ Ելենան իրեն կանչել է ծննդի, որտեղ իրեն հայտնել է, որ ցանկություն ունի աշխատելու։ Խոստացել է զանգահարել քուր Անոյին և Ելնենային ուղարկել նրա մոտ աշխատելու։ Անոյի հետ խոսելուց և այդ հարցը համաձայնեցնելուց հետո Ելենային մոր հետ նրան ուղեկցել են օդանավակայան և ճանապարհել են Դուբայ։ Նախապես իր ոսկեղենը գրավադրել և ստացած 300 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Ելենային՝ պարտքերը մարելու համար, իսկ մնացած գումարները տվել է Անոն։ Երբ 300 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձնելու ժամանակը եկել է, Ելենան հրաժարվել է վերադարձնել իր գումարը։ Ելենայի մորից իմանալով, որ նա վերադառնում է Դուբայից, զանգել է Անոյին, որից պարզել է, որ Ելենան ցանկացել է մարմնավաճառությամբ զբաղվել խմիչք օգտագործելուց հետո, երակները կտրտելու սովորություն է ունեցել, ավելին՝ նրա արտաքին տեսքն էլ չի համապատասխանել, որի պատճառով էլ նա վերադառնում է Երևան։ Ելենան խնդրել է մնալ և մեկ ամիս աշխատել՝ պարտքերը մարելու հնարավորություն ստանալու համար, սակայն Անոն չի համաձայնել, հեռախոս և 600 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել Ելենային և ուղարկել Հայաստան։
Աննա Ավդալյանն (այսուհետ նաև` Աննան) իրեն հայտնել է, որ ցանկություն ունի գնալ Հասմիկի մոտ աշխատելու։ Այդ ժամանակ Հասմիկը գտնվել է Թուրքիայում, սակայն Աննան գիտեր, թե նա գտնվում է Մոսկվայում։ Աննային ասել է, որ խնդիր չկա, կուղարկի Հասմիկի մոտ։ Նշեց, որ աղջիկների մոտ Հասմիկի անունը տվել է վերջիններիս վստահություն ներշնչելու համար, սակայն իրականում Հասմիկը դրա հետ որևէ առնչություն չունի։ Աննան նույնպես գնում էր մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, նրա մեկնման համար անհրաժեշտ բոլոր ծախսերը հոգացել է Անոն։
Տեղեկանալով, որ Աննան օդանավակայանում կորցրել է վիզան, զանգել է Անոյին, վերջինս գումար է ուղարկել Աննային, որով և նա Դուբայի օդանավակայանից վերադարձել է Հայաստան։ Նշեց նաև, որ Նվարդը Իջևանում աղջիկներին ասել է, որ Հասմիկն ԱՄՆ-ում է, վերջինիս գործերը լավ են, ինքն էլ Նվարդին «սուտ չհանելու» համար, հաստատել է դա, սակայն երբ աղջիկները իմացել են, որ Հասմիկն ԱՄՆ-ում չէ, հրաժարվել են գնալ։ Հարցերին պատասխանելիս հայտնեց, նաև, որ Ելենային իր քրոջ հեռախոսահամարը չի տվել։ Նշեց նաև, որ Շուշան Գրիգորյանը հեռախոսով խոսել է Անոյի, այլ ոչ թե իր քույր Հասմիկի հետ։ Ընդունեց, որ իր վերաբերյալ քրեական գործի դատական քննության ժամանակ միջնորդել է դատարանին հրապարակել իր նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դատախազը և քննիչը խոստացել էին, որ ինքը դատարանից ազատվելու է, որը տեղի չի ունեցել։ Նշեց, որ Անոն վարձակալությամբ բնակվել է Երևանի Նոր Նորք թաղամասում, դժվարացավ առավել հստակ նրա բնակարանի տեղը նկարագրել, նշեց, որ միշտ Անոյին շենքի դիմաց է հանդիպել, չկարողացավ նշել նաև Անոյի բջջային հեռախոսահամարը՝ պատճառաբանելով, որ վերջինս միշտ փակած հեռախոսահամարով էր իրեն զանգահարում։ Նշեց, որ մինչ Անոյի կողմից Դուբայ մեկնելը նրա հետ միասին տներ են մաքրում և այդ կերպ գումար վաստակում։
Մինչդեռ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներում, մասնավորապես` որպես կասկածյալ 2013թ. ապրիլի 6-ին, ապա որպես մեղադրյալ 2013թ. ապրիլի 8-ին հարցաքննվելիս Բավական Խաչատրյանը տվել էր տրամագծորեն հակառակ, դատաքննականին իրարամերժ ցուցմունքներ. Այսպես, վերջինս նշել էր, որ ծնվել և բնակվել է Հրազդան քաղաքում, ունի կրտսեր քույր` 1979թ. ծնված Հերիքնազ Խաչատրյանը, որին բոլորը ճանաչում և դիմում են Հասմիկ անունով։
Վերջինս մինչև 2006 թվականը մի քանի անգամ մեկնել է արտագնա աշխատանքի ՌԴ Մոսկվա քաղաք։ 2006 թվականի դեկտեմբերին Հասմիկը կրկին մեկնել է Հայաստանից, իսկ մի քանի ամիս անց զանգահարել և հայտնել է, որ գտնվում է Արաբական Միացյալ Էմիրությունների Դուբայ քաղաքում և զբաղվում է մարմնավաճառությամբ։ Այնուհետև, Հասմիկն ամեն ամիս ուղարկել է մոտ 400 ԱՄՆ դոլար գումար իրենց ընտանիքի կարիքները հոգալու համար։ Դուբայից զանգահարելուց նա խոսել է շատ հակիրճ, տպավորություն է ստեղծվել, որ ինչ-որ բանից քաշվում է, վախենում և գաղտնի է խոսում, հնարավոր է նաև, որ նա խոսել է հեռախոսի բարձրախոսը միացված վիճակում։ 2007 թվականին կայացած հերթական հեռախոսազրույցի ժամանակ Հասմիկը հայտնել է, որ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ Մարիամի (ըստ սույն գործի դատաքննության արդյունքների` Նելլի Ներսիսյանի) ղեկավարությամբ։ Մարիամի կողմից դրված պայմանների համաձայն` նրա ղեկավարությամբ մարմնավաճառությամբ զբաղվող աղջիկներն ամեն օր նրան վճարում էին 600 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հասմիկից տեղեկացել է նաև, որ Մարիամը աղջիկներին պահում է մշտական հսկողության տակ, նույնիսկ երբ գնում են մարմնավաճառությամբ զբաղվելու, նրանց հսկում և հետևում են ավտոմեքենաներով։ Տուն գումար ուղարկելու դեպքում գումարն ուղարկել է Մարիամը, Հասմիկին առձեռն գումար չի տվել` մտածելով, որ գումար ունենալու դեպքում Հերիքնազը կարող է փախչել նրա մոտից, ինչպես նաև խոստացել է հավաքված գումարով նրա համար բնակարան գնել Երևանում, սակայն ոչ մի բնակարան էլ չի գնել, թեև Հերիքնազը 2006 թվականից գտնվում է Դուբայում և զբաղվում մարմնավաճառությամբ։ Նույն ժամանակահատվածում Հասմիկն առաջարկել է Հայաստանում գտնել բարետես ու երիտասարդ աղջիկներ` Դուբայում մարմնավաճառությամբ զբաղվելու համար` նշելով, որ աղջիկներին ուղարկելու համար Մարիամը գումար կուղարկի և այդ կերպ իրեն «մաղարիչ» կանի։ Չունենալով մշտական աշխատանք` որոշել է գումար աշխատել Հասմիկի առաջարկած տարբերակով։
2008 թվականի ամռանն այցելել է Հասմիկի ընկերուհու` Ելենա Նիկողոսյանի բնակարան, որը գտնվում էր Երևանում։ Խոսակցության ժամանակ Ելենային հայտնել է, որ Հասմիկը ՌԴ Մոսկվա քաղաքում աշխատում է քարի արտադրամասում։ Քիչ անց իր բջջային հեռախոսի վրա պատահական զանգահարել է Հասմիկը, Ելենան, վերցնելով բջջային հեռախոսը, համարից հասկացել է, որ Հասմիկը գտնվում է Արաբական Միացյալ Էմիրություններում։ Նրանք զրուցել են Ելենայի Դուբայ մեկնելու և այնտեղ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու մասին։ Հաջորդ օրը Հասմիկին հայտնել է, որ Ելենան համաձայնել է գալ Դուբայ, որից հետո Հասմիկն իր հերթին Ելենայի մեկնելու հարցը համաձայնեցրել է ղեկավարի` Մարիամի հետ։ Ելենայի անձնագրի պատճենն ուղարկել է Հասմիկի կողմից նշված էլեկտրոնային փոստին և մոտ 15 օր անց նույն եղանակով ստացել է մուտքի թույլտվությունը։ Մեկ ամիս անց Մարիամը բանկային փոխանցմամբ ուղարկել է 600 ԱՄՆ դոլար գումար, քրոջ` Գայանեի անվամբ, որն ստանալուց հետո 200 ԱՄՆ դոլարը տվել է Ելենային, իսկ 400 ԱՄՆ դոլարով գնել է Երևան-Դուբայ-Երևան չվերթի տոմս։ Խոսակցության ընթացքում Ելենան իրեն հայտնել է, որ եթե Դուբայում պետք է նաև «օռալ» սեքսով զբաղվի, Դուբայ չի մեկնի։ Այդ մասին հայտնել է Հասմիկին, իսկ վերջինս էլ պատասխանել է, որ Մարիամը թեև կարող է նման պահանջ ներկայացնել, սակայն սեռական հարաբերություններին ներկա չի գտնվում, կարևոր չէ, թե ինչ տեսակի հարաբերություն է Ելենան ունենալու, կարևորը Մարիամին օրեկան գումարը վճարելն է, ինչի մասին իր հերթին հաղորդել է Ելենային։ 2008 թվականի հունիսին Ելենային «Զվարթնոց» օդանավակայանից ճանապարհել է Դուբայ, ապա մի քանի ժամ անց Ելենայի մորից տեղեկացել է, որ նա տեղ է հասել, սակայն ինչ-որ պատճառներով չի ցանկանում մնալ Դուբայում։ Հաջորդ օրը Ելենան վերադարձել է Հայաստան և պատմել է, որ իրեն տարել են Հասմիկի ղեկավար Մարիամի մոտ, որտեղ նա Ելենայից պահանջել է հաճախորդների հետ զբաղվել ամեն տեսակի սեռական հարաբերությամբ, ինչին չի համաձայնել, որի պատճառով էլ նրան հետ են ուղարկել։
Հետագայում Հասմիկից տեղեկացել է, որ Ելենայի տեղափոխման վրա Մարիամի ծախսված գումարները նա պետք է վերադարձնի։ Այսպես Ելենային ուղարկելու համար իրեն գումար չեն վճարել, քանի որ նա Դուբայում չի մնացել։
2009 թվականի վերջերին իրենց տանն է բնակվել ընտանիքի հետ մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվող Աննա Ավդալյանը։ Վերջինս պարբերաբար դժգոհել է, որ չի կարողանում աշխատանք գտնել։ Աննային հայտնել է, որ քույրը` Հասմիկը, ՌԴ Մոսկվա քաղաքում աշխատում է որպես մատուցողուհի, որի մասին տեղեկանալով` Աննան ցանկություն է հայտնել մեկնել նրա մոտ որպես մատուցողուհի աշխատելու։ Նույն օրը` երեկոյան, Հասմիկին հեռախոսով հայտնել է, որ Աննային պատմել է, թե իբր նա Մոսկվայում որպես մատուցողուհի է աշխատում և Աննան մտադրություն ունի մեկնել նրա մոտ։ Աննայի անձնագրի պատճենը նորից ուղարկել է էլեկտրոնային փոստին և նույն եղանակով ստացել նրա մուտքի թույլտվությունը, ապա` ստացել է նաև Մարիամի կողմից բանկային փոխանցմամբ ուղարկված գումարը։ Նշված գումարով գնել է Աննայի տոմսը և նրան խաբելով` 2010 թվականի հունվարին «Զվարթնոց» օդանավակայանից ճանապարհել է Դուբայ։
Աննային խաբել և չի նախազգուշացրել, որ իրականում ուղարկում է Դուբայ, մարմնավաճառությամբ զբաղվելու` մտածելով որ հասնելով Դուբայ` Աննան կհարմարվի այնտեղ և կզբաղվի մարմնավաճառությամբ, իսկ չհարմարվելու դեպքում հույս է ունեցել, որ նրան հետ կուղարկեն։ Հասնելով Դուբայի օդանավակայան` Աննան զանգահարել է մորը և հայտնել, որ կորցրել է Էմիրությունների մուտքի թույլտվությունը, նրան չեն թողնում դուրս գալ օդանավակայանից և պետք է վերադառնա Հայաստան։ Գնալուց հետո 1-2 օր անց Աննան վերադարձել է Հայաստան։
2011 թվականին իրեն զանգահարել է Աննա Ավդալյանը և հայտնել, որ իր ընկերուհի Անահիտ Բեգոյանը (այսուհետ նաև` Անուլիկը) ցանկանում է իր հետ խոսել։ Զրուցել է վերջինիս հետ և նրան հանդիպել Երևանի Օպերայի թատրոնի մոտակայքում։ Անուլիկը հայտնել է, որ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ, սակայն չի կարողանում գումար վաստակել և խնդրել է օգնել Դուբայ մեկնելու և այնտեղ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու հարցով։ Անուլիկից պահանջել է անձնագիրը, սակայն վերջինս հայտնել է, որ անձնագրի հետ կապված խնդիրներ ունի և իրեն անհրաժեշտ է 500 ԱՄՆ դոլար` այդ հարցերը կարգավորելու համար։ Զանգահարել է Հերիքնազին և հայտնել այդ մասին, իսկ վերջինս իր հերթին այն համաձայնեցրել է Մարիամի հետ, որից հետո գումար են ուղարկել իրեն։ Գումարը ստանալով` այն փոխանցել է Անուլիկին` պայմանավորվելով, որ անձնագրի հարցերը կարգավորելուց հետո վերջինս կզանգահարի, սակայն նա այլևս չի զանգահարել, իսկ ինքը նրան չի կարողացել գտնել, քանի որ Անուլիկը փոխել է հեռախոսահամարը։
2012 թվականի դեկտեմբերին գնացել է Իջևան քաղաք իր ծանոթ Նվարդ Սարդարյանի մոտ և վերջինիս տանը ծանոթացել է Աննա Սարուխանյանի հետ, որին առաջարկել է մեկնել Դուբայ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու։ Աննան սկզբից համաձայնել է, սակայն ասել է, որ մեկնելու հարցը պետք է համաձայնեցնի մոր հետ, իսկ հաջորդ օրը զանգահարել և հայտնել է, որ մայրն արգելում է մեկնել։
Դրանից հետո Իջևանի ռեստորաններից մեկում ծանոթացել է որպես մատուցողուհի աշխատող Շուշան Գրիգորյանի հետ, որին ներկայացրել է, թե իբր քույրը բնակվում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում և իրեն այնտեղ որպես մատուցողուհի աշխատելու համար հայ աղջիկներ են անհրաժեշտ։ Շուշանը հեռախոսով զրուցել է Հասմիկի հետ, ապա համաձայնել է մեկնել ԱՄՆ, որից հետո պայմանավորվել են միասին ուղևորվել Երևան` անձնագրի վավերացումը կատարելու համար, սակայն իրեն անհայտ պատճառներով Շուշանը հրաժարվել է մեկնել։
Բավական Խաչատրյանը հայտնել է նաև, որ Աննա Ավդալյանին և Շուշան Գրիգորյանին խաբել է, այն է` առաջարկել է աշխատանք ՌԴ Մոսկվա քաղաքում և ԱՄՆ-ում, քանի որ, եթե նրանց հայտներ Դուբայ մեկնելու և այնտեղ մարմնավաճառությամբ զբաղվելու մասին, նրանք կհրաժարվեին մեկնել, իսկ Դուբայ հասնելու պարագայում, արդեն տեղում կհամաձայնեին զբաղվել մարմնավաճառությամբ, քանի որ, թեև մինչ այդ մարմնավաճառությամբ չէին զբաղվել, սակայն ունեին թեթև վարք։ Աղջիկներին Դուբայում մարմնավաճառությամբ զբաղվելու պայմանների մասին ևս չի հայտնել, միայն նշել է, որ որոշակի գումար պետք է տան իրենց ղեկավարին, քանի որ նրանք իրական պայմանների մասին իմանալով` կարող էին հրաժարվել մեկնելուց։ Չի հայտնել աղջիկներին, որ օրեկան 600 ԱՄՆ դոլար գումար պետք է վճարեն իրենց ղեկավար Մարիամին, չի հայտնել նաև, որ թեև Մարիամը խոստացել է բնակարան գնել քրոջ` Հասմիկի համար, սակայն տարիներ շարունակ խոստումը չի կատարել։ Աղջիկներին Դուբայ ուղարկելով նպատակ է ունեցել գումար վաստակել, թեև Հասմիկի պատմելուց հասկացել և գիտակցել է, որ իր ուղարկած աղջիկներին կարող են խաբել և չտալ նրանց վաստակած գումարները, ինչպես վարվել էին քրոջ` Հասմիկի հետ։
Նշել է նաև, որ բացի վերը նշված անձանցից` նույն նպատակով ԱՄԷ Դուբայ քաղաք է ուղարկել նաև Թեհմինե Ալեքսանդրյանին, ոմն Լիլիթի և Կարինեի։ Թեհմինե Ալեքսանդրյանին և ոմն Լիլիթին ուղարկելու համար Մարիամից բանկային փոխանցումներով ստացել է 600-ական ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ Կարինեին Դուբայ ուղարկելու համար Մարիամի կողմից ուղարկվելիք 600 ԱՄՆ դոլարից հրաժարվել է, քանի որ մինչ այդ Դուբայ ուղարկած Ելենա Նիկողոսյանն այնտեղ չէր մնացել և մարմնավաճառությամբ չէր զբաղվել։
Դատապարտյալ Բավական Խաչատուրյանի իրարամերժ դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները միմյանց հետ համադրելուց և ի հաշիվ մեկի մյուսն արժևորելուց առաջ Դատարանը արձանագրում է հետևյալը.
1. Դատարանում հրապարկված և հետազոտված վերոնշյալ նախաքննական ցուցմունքները տալուց առաջ Բ.Խաչատրյանին նախապես պարզաբանվել է պաշտպան ունենալու իրավունքը, վերջինս հրաժարվել է պաշտպանից` պատճառաբանելով, որ դա կապված չէ իր նյութական վիճակով (ինչպես տվյալ, ինչպես նաև պաշտպան ունենալու իրավունքը պարզաբանելու մասին կազմված արձանագրությունների)։
2. Որպես կասկածյալ, ապա մեղադրյալ հարցաքննելուց առաջ Բ.Խաչատրյանին պարզաբանվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով նախատեսված իրավունքները, այդ թվում` լռելու իրավունքը, սակայն վերջինս, այնուամենայնիվ, ցուցմունքներ տվել է։
3. Բավական Խաչատրյանի վերաբերյալ քրեական գործի շրջանակներում Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում պաշտպանի մասնակցությամբ հարցաքննվելիս, թեև առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հրաժարվել է իր նախաքննական խոստովանական ցուցմունքներում հայտնած փաստական տվյալների գերակշռող մասից, սակայն նաև Դատարանում վերահաստատել է արտերկրում քրոջ` Հերիքնազ Խաչատրյանի բնակվելու ժամանակահատվածում վերջինիս հետ մշտական հեռախոսակապ պահպանելու, տուժող Ելենա Նիկողոսյանի և սույն գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի միջև հեռախոսային զրույց կայանալու, Հերիքնազ Խաչատրյանի կողմից Դուբայում գտնվելու մասին իրազեկված լինելու, տուժող Ելենա Նիկողոսյանին իր քույր Հերիքնազ Խաչատրյանի խնդրանքով Դուբայ ճանապարհելու, Ելենա Նիկողոսյանի կողմից Դուբայից Երևան վերադառնալուց հետո այնտեղ Հերիքնազ Խաչատրյանին հանդիպելու մասին իրեն պատմելու, Հերիքնազի՝ Դուբայում «շատ լավ զգալու» մասին Նիկողոսյանի կողմից իրեն պատմելու, տուժող Աննա Ավդալյանին որպես մատուցող աշխատելու նպատակով Դուբայ ուղարկելու, այդ բովանդակությամբ տուժող Աննա Ավդալյանի և իր քույր Հերիքնազ Խաչատրյանի միջև կայացած հեռախոսազրույցին ներկա գտնվելու, Ավդալյանի անձնագրում վիզա «խփելուն» առնչվելու, դրա լուսապատճենը Դուբայ ուղարկելու, Ավդալյանի համար ավիատոմս գնելու, վիզան կորցնելուց հետո Դուբայում գտնվելիս Աննա Ավդալյանի և Հերիքնազ Խաչատրյանի միջև հեռախոսային խոսակցություն կայանալու, ՀՀ վերադառնալու համար Հերիքնազի կողմից Ա.Ավդալյանին ավիատոմսի արժեքի չբավարարող մասը բանկով Դուբայի օդանավակայան փոխանցելու, Անահիտ Բեգոյանին հանդիպելու և նրա հետ զրույցի ժամանակ Հերիքնազ Խաչատրյանի կողմից Դուբայում շուրջ 5 տարի բնակվելու մասին տեղեկացնելու, Դուբայ ուղարկվող աղջիկների վիզաները և անձնագրերի տվյալները համացանցող Հերիքնազ Խաչատրյանի հայտնած հասցեով ուղարկելու հանգամանքները (համաձայն դատական նիստի ձայնագրառման էլեկտրոնային կրիչը վերծանելու և զննելու արձանագրության)։ Նույն ցուցմունքներում ամբաստանյալ Բավական Խաչատրյանը զարմանալիորեն չի ընդունել քրոջ՝ Հերիքնազ Խաչատրյանի հետ տուժողներ Աննա Սարուխանյանին և Շուշանիկ Գրիգորյանին թրաֆիքինգի ենթարկելու ուղղությամբ ձեռնարկած անհաջող գործողությունների կատարումը, թեև այն ևս վերագրվում էր նրան, ընդհակառակը, նշել է, որ վերոնշյալ անձանց աշխատանքի տեղավորելու հարցով զանգել է ոչ թե Հ.Խաչատրյանին, այլ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում բնակվող իր ընկերուհուն, սակայն վերջինս հայտնել է, որ դեսպանատնում հարցերը լուծելու համար ցանկալի է, որ այդ աղջիկներն ամուսնացած լինեն, ուստի Աննա Սարուխանյանին տեղեկացրել է, որ ԱՄՆ նրա և Շ.Գրիգորյանի գնալը չի ստացվի։ Նշված հակասական և իրարամերժ կեցվածքը նաև վկայում է այն մասին, որ իր վերաբերյալ գործի նաև դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Բավական Խաչատրյանը, այնուամենայնիվ, օժտված է եղել ազատորեն և անկաշկանդ ցուցմունքներ տալու հնարավորությամբ։
4. ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչության աշխատակիցների և նախաքննություն կատարող քննիչի կողմից իր նկատմամբ բռնություն գործադրելու և այդ կերպ խոստովանական ցուցմունքներ ստանալու վերաբերյալ ՀՀ գլխավոր դատախազին Բավական Խաչատրյանի հասցեագրած բողոքի և 2015թ. հունվարի 12-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում տված նույնաբովանդակ հաղորդման կապակցությամբ վերոնշյալ նախաքննական մարմնում 2015թ. հունվարի 12-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով հարուցված քրեական գործով նույն թվականի հուլիսի 4-ին որոշում է կայացվել քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին, այսինքն` խոշտանգման ենթարկվելու վերաբերյալ դատապարտյալ Բ.Խաչատրյանի վարկածը ստուգվել և չի հաստատվել, հետևաբար` տվյալ ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համատեքստում թույլատրելի են, կարող են դրվել նաև սույն գործով կայացվելիք վերջնական դատական ակտի հիմքում։
5. Դատարանը նաև արձանագրում է, որ լռելու իրավունքն ավելի լայն կատեգորիա է, քան իր, ամուսնու և մերձավոր ազգականների դեմ չվկայելու իրավունքը, քանի որ անձն իրավունք ունի ցուցմունքներ չտալ ոչ միայն իր, ամուսնու մերձավոր ազգականների, այլ առհասարակ ցանկացած անձի վերաբերյալ և ցանկացած դեպքի առնչությամբ, հետևաբար` կասկածյալի և մեղադրյալի կարգավիճակում Բավական Խաչատրյանին հարցաքննելիս վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր չէր լրացուցիչ կարգով նրան պարզաբանել նաև մերձավոր ազգականի, տվյալ դեպքում` գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի դեմ չվկայելու նրա իրավունքը, առավել ևս, որ կասկածյալին կամ մեղադրյալին հարցաքննելիս ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը նման դատավարական պարտականություն նախաքննական մարմնի համար չի սահմանել (այն պարզաբանվում է միայն վկայի և տուժողի կարգավիճակում հարցաքննության ենթակա անձանց)։ Ինչ վերաբերում է Բ.Խաչատրյանին գիշերային ժամանակ` ժամը 02.45-ից մինչև 06.30-ն ընկած ժամանակահատվածում հարցաքննելու փաստին և այդ հիմքով վերջինիս տված ցուցմունքն անթույլատրելի ճանաչելու փաստարկին, ապա այն ևս բավարար և հիմնավոր փաստարկ չէ. այդ հարցաքննությունն անմիջապես հաջորդել է նրան պաշտպան ունենալու իրավունքը պարզաբանելուն և ժամը 02.30-ին ձերբակալելու դատավարական գործողության կատարմանը, բացի այդ, վերոնշյալ ցուցմունքի արժանահավատությունը Բ.Խաչատրյանը վերահաստատել է նաև ցերեկային ժամանակ` 2013թ. ապրիլի 8-ին` ժամը 13.50-ից 14.25-ն ընկած ժամանակահատվածում արդեն մեղադրյալի կարգավիճակում հարցաքննվելիս, որից անմիջապես առաջ նրան վերստին պարզաբանվել է պաշտպան ունենալու իրավունքը (հրաժարվել է` պատճառաբանելով, որ դա պայմանավորված չէ նյութական բավարար միջոցների բացակայությամբ)։ Ավելին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 188.1 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քննչական գործողությունների իրականացումը թույլատրվում է նաև գիշերային ժամերին, եթե առկա է այդ գործողության անհետաձգելիության հատկանիշը։ Քննչական գործողության անհետաձգելիության հարցի գնահատումը գտնվում է նախաքննական մարմնի հայեցողության շրջանակներում, տվյալ դեպքում` ապահովել է հարցաքննվող Բ.Խաչատրյանից խոստովանական ցուցմունքների ստացումն ու դատավարական ամրագրումը։
Այսպիսով, 1-ից 5-րդ կետերում նշված փաստարկներով դատապարտյալ Բ.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքները, որպես ապացույց անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի միջնորդությունն անհիմն է և մերժման ենթակա։
Դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում համադրելով և գնահատելով դատապարտյալ Բ.Խաչատրյանի նախաքննական և դատաքննական հակասական ցուցմունքները՝ առավել արժևորում է նախաքննականը՝ հաշվի առնելով, որ դրանցում առկա փաստական տվյալները հաստատվում են դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցներով, այդ թվում` տուժողներ Ելենա Նիկողոսյանի, Աննա Ավդալյանի, Աննա Սարուխանյանի, Շուշան Գրիգորյանի, որպես տուժող ճանաչված Անահիտ Բեգոյանի, վկաներ Ռուզաննա Մուրադյանի, Դավիթ Ալիխանյանի, Սիլվա Բաղրամյանի, Ռիտա Սարուխանյանի, Նվարդ Սարդարյանի ցուցմունքներով, որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերով, հատկապես՝ Իջևանում գտնվելու ընթացքում Բ.Խաչատրյանի շահագործած բջջային 095-641313 հեռախոսահամարից ԱՄԷ միջազգային զանգեր կատարելու, այդ զանգերի կատարման ժամանակ Բ.Խաչատրյանի այդ հեռախոսահամարի տեղանշման տվյալներով։
ՀՀ ոստիկանության ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրոյի պետ Ա.Ֆիդանյանի 2014թ. հունիսի 12-ի թիվ 9/A-1810 նամակով, համաձայն որի՝ Արաբական Միացյալ Էմիրություններում ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրոյից հայտնել են, որ ԱՄԷ համապատասխան իրավապահ մարմինները որոշում են կայացրել Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանին Հայաստանի Հանրապետություն էքստրադիցիայի ենթարկելու մասին, վերջինս էքստրադիցիայի է ենթարկվելու Դուբայի միջազգային օդանավակայանից Երևանի օդանավակայան։ Վերոնշյալ փաստաթուղթը հաստատում է գործով ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի կողմից ԱՄԷ Դուբայ քաղաքից էքստրադիցիայի ենթարկվելու, հետևաբար՝ այդ պետության տարածք նախապես մուտք գործելու փաստը, ուստի՝ ԱՄԷ-ից դեռևս 2008թ. արտաքսված լինելու և այլևս մուտք գործելու անհնարինության վերաբերյալ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի պատճառաբանությունը (որը հաստատող որևէ գրավոր ապացույց մեղադրող և պաշտպանական կողմերը Դատարանին չեն ներկայացրել, իսկ Հ.Խաչատրյանի` ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը նորով փոխարինվելու կապակցությամբ ոչնչացվել է), այն հաստատած անձանց` ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի հետ մերձավոր ազգակցական կապի մեջ գտնվող և սույն գործի շրջանակներում հարցաքննված վկաներ Գայանե Սարգսյանի և Էմմա Խաչատրյանի ցուցմունքներն անհիմն են և մտացածին։ Նշված հետևությունների հանգելիս Դատարանը հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի դատաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի` Դուբայից վտարման մասին նշումն եղել է նրա երկրորդ անձնագրում, այդ անձնագիրը վերստին փոխանակել է, որի իմաստն եղել է նոր անձնագրով Դուբայ մուտք գործելու հնարավորություն ստանալը։
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ Դատարան հրավիրվեցին և հարցաքննվեցին նաև հետևյալ անձինք՝
Վկա Գայանե Սարգսյանը Դատարանում հայտնեց, որ ճանաչում է տուժող Աննա Ավդալյանին։ Նա ապրել է իրենց տանը, եղել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Նշեց, որ արդեն 6-ից 7 տարի է, ինչ իր հարազատ քույրերի` Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյանների միջև հարաբերությունները շատ լարված են, իսկ թե ինչ պատճառով՝ հրաժարվեց պարզաբանել` հղում կատարելով անձնական տվյալների գաղտնիության և այդ տվյալները հրապարակելու անցանկալիության վրա։ Նշեց, որ Հերիքնազ Խաչատրյանն առաջին անգամ Դուբայ է մեկնել 2007 թվականին, այնտեղ մնացել է 6-ից 7 ամիս, որից հետո` 2008 թվականին, նրան այդ երկրից «դեպորտ» են արել։ Դուբայից արտաքսվելուց հետո Հերիքնազը զանգել և տեղեկացրել է, որ Լենինգրադում է, ինչ-որ Քրիստիկի հետ է աշխատում և ապրում։ Նշեց, որ Հերիքնազը զանգահարել է բացառապես իրենց մորը` Էմմա Խաչատրյանին, ավելին, հակասելով վերջինիս ցուցմունքներին` նշեց, որ այդ զանգերը կատարվել և հեռախոսազրույցները կայացել են մոր բջջային հեռախոսահամարով, ավելացրեց, որ երբեմն այդ հեռախոսազանգերի ժամանակ իրենց տանը գտնվելով` ինքն էլ է Հերքինազի հետ խոսել, այն դեպքում, երբ մայրը` վկա Էմմա Խաչատրյանը, Դատարանում հերքեց բջջային հեռախոս ունենալու և/կամ շահագործելու հանգամանքը, նշեց նաև, որ Հերիքնազի հետ հաղորդակցված է բացառապես ինքը և միայն իրենց տան ֆիքսված հեռախոսահամարով։
Նշեց նաև, որ Հերիքնազը Դուբայում ապրել է Գերչի հետ, իսկ Լենինգրադից գալով` Հայաստան` մեկնել է Թուրքիա՝ իրենց քույր Կարինե Խաչատրյանի մոտ։ Նա Կարինեի հետ եղել է նաև Մոսկվայում։
Վկա Էմմա Խաչատրյանը Դատարանում հայտնեց, որ հարազատ դուստրը՝ Հերիքնազ Խաչատրյանը 2007թ. մեկնել է Դուբայ, 2008 թվականին արտաքսվել է Դուբայից և գնացել է Մոսկվա, այնուհետև Մոսկվայից մեկնել է Լենինգրադ՝ Քրիստինեի մոտ։ Քրիստինեն զանգել է իրենց տան քաղաքային (ֆիքսված) հեռախոսին և ասել է, որ Հերիքնազի հետ Լենինգրադում են, ծաղիկ են վաճառում։ 7-8 ամիս հետո Հերիքնազը եկել է Հայաստան, ապա Կարինեի հետ մեկնել են Թուրքիա` ապրանք բերելու և Հայաստանում վաճառելու նպատակով։ Հարցերին պատասխանելիս նշեց նաև, որ Հերիքնազն իրենց տան քաղաքային հեռախոսին զանգահարել է Դուբայում գտնվելու շամանակ 4-5 ամիսը մեկ հաճախականությամբ է, իսկ Թուրքիայից` ընդամենը երկու անգամ, այդ կերպ հակասեց մյուս դստեր` որպես վկա հարցաքննված Գայանե Սարգսյանի ցուցմունքին, ով Դատարանում հայտնեց, որ Հերիքնազի զանգերը կատարվել են մոր բջջային հեռախոսահամարի վրա։ Նշեց նաև, որ մայրը բջջային հեռախոս չի շահագործում, բջջային հեռախոս և հեռախոսահամար չունի (թեև մայրը` վկա Գ.Սարգսյանը նույն հանգամանքի վերաբերյալ Դատարանում տրամագծորեն այլ բան հայտնեց)։ Նշեց նաև, որ տեղյակ է, որ Դուբայում Հերիքնազն ունեցել է ընկեր։ Հայտնեց, որ Հերիքնազը մի քանի անգամ գումար է ուղարկել լենինականցի մի տղայի հետ։ Նշեց, որ 7 տարի է, ինչ Հերիքնազը և Բավականը միմյանց հետ չեն խոսում, ցանկացել է պարզել դրա պատճառը, սակայն այդպես էլ չի կարողացել։ Նշեց նաև, որ մյուս դուստրը՝ Բավականն իրենց հետ չի ապրել, նա ամուսնու հետ բնակվում էր Վարդենիսում։
Վկա Ռուբեն Գալստյանը Դատարանում հայտնեց, որ Հրազդանում ապրելու ժամանակ թեև եղել է Հերիքնազ Խաչատրյանի հարևանը, սակայն առհասարակ շփում չի ունեցել նրա հետ։ 2008-2009 թվականների ձմռանը Հերիքնազի ընտանիքի անդամներից տեղեկացել է, որ նա Ռուսաստանից եկել է, և մի օր անց, տան մոտ պատահաբար տեսել է նրան և իմանալով, որ նա Դուբայ է գնում-գալիս` հարցրել է, թե կարող է նրա հետ Դուբայ մեկնել՝ կահույք գնելու նպատակով։ Հերիքնազը պատասխանել է, որ Դուբայից արտաքսված է և չի կարող Դուբայ գնալ։ Վերջինս անձնագիրն է ցուցադրել, դրանում ինչ-որ կնիք է եղել, բայց չգիտի, թե դա ինչ կնիք էր։ Դրանից հետո Հերիքնազին այլևս չի տեսել։ Տվյալ ապացույցը գնահատելիս` Դատարանն արձանագրում է, որ այն չի բովանդակում բավարար ինֆորմատիվություն, մասնավորապես` Հերիքնազ Խաչատրյանին Հրազդան քաղաքում հանդիպելու ժամանակահատված անորոշության (2008-2009թթ. ձմռանը), ինչպես նաև վերջինիս անձնագրում հատկապես Դուբայից արտաքսման վերաբերյալ կնիքի առկայության առնչությամբ։ Տվյալ ապացույցը չի հերքում անգամ 2008թ. հունիսի 27-ին, այսինքն` այդ թվականի ամռանը տուժող Ելենա Նիկողոսյանի կողմից Դուբայ քաղաքում գործով ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանին հանդիպելու փաստը, թեև պաշտպանական կողմը դատաքննությամբ վիճարկել է նաև դա։
Թեև մեղադրող կողմը մեղադրական եզրակացությունում, որպես առաջադրած մեղադրանքում գործով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի մեղավորությունը հաստատող ապացույցներ, վկայակոչել է նաև Աննա Ավդալյանի, Ելենա Նիկողոսյանի, Շուշան Գրիգորյանի, Դավիթ Ալիխանյանի, Սիլվա Բաղրամյանի, Նվարդ Սարդարյանի, Աննա Սարուխանյանի և Բավական Խաչատրյանի տված բացատրությունները (նրանց` ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքները նույն մեղադրական եզրակացությունում վկայակոչելու պայմաններում), սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 121-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համատեքստում բացատրություններն ապացույցի տեսակ չեն, դրանք մեղադրող կողմն այպիսին չի ճանաչել նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի կարգով, այսինքն` համապատասխան որոշման կայացմամբ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վկայակոչված հոդվածների մեջբերումների և վերոնշյալ դատողությունների լույսի ներքո` Դատարանն արձանագրում է, որ բացատրություն ստանալու մասին վերոնշյալ արձանագրությունները, անկախ դրանցում առկա փաստական նյութի ապացուցողական արժեքից, ապացույցներ չեն, հետևաբար` չեն կարող դրվել սույն դատական ակտի հիմքում։ (…)»:
30. Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը» բաժնում, հաստատված համարելով ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանին վերագրվող և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված աարարքների կատարման մեջ վերջինիս մեղավորությունը, արձանագրել է.
«(…) Տուժող Ելենա Նիկողոսյանի դրվագով ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանին առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղավորության վերաբերյալ հետևության Դատարանը հանգեց հաշվի առնելով այն, որ Նիկողոսյանը, թեև Դուբայ է մեկնել մարմնավաճառությամբ զբաղվելու և այդ կերպ գումար վաստակելու նպատակով, դրա մասին նախապես տեղեկացվելու պարագայում, այնուամենայնիվ, ենթարկվել է թրաֆիքինգի, քանի որ Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյանների կողմից հավաքագրվել և Դուբայ է տեղափոխվել սեռական շահագործման ենթարկվելու նպատակով (նաև սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելու համար, որին տուժող Ե.Նիկողոսյանը դեմ էր և որի մասին ի սկզբանե հայտնել էր Հերիքնազ և Բավական Խաչատրյաններին և Դուբայ էր մեկնում նման բնույթի ծառայություն չմատուցելու նախապայմանով), խաբեությամբ և նրա վստահությունը չարաշահելու՝ օրական 1000 ԱՄՆ դոլար գումար խոստանալու պատրվակով, սեքսուալ բնույթի ծառայություն չմատուցելու կեղծ հավաստիացմամբ, տուժողի նյութական ոչ բարվոք և խոցելի վիճակը (օտար երկրում հայտնվելը, սակայն հաղորդակցման որևէ լեզվի չտիրապետելը, տվյալ երկրում գոյատևելու համար բավարար նյութական միջոցներ չունենալը) օգտագործելու եղանակով, որի մասին է վկայում նաև Դուբայի օդանավակայան ժամանելուց հետո նրան դիմավորելու համար ժամանած անձի կողմից տուժող Ե.Նիկողոսյանի անձնագիրն անմիջապես վերցնելու, պահելու և միայն Հայաստան ուղարկելիս նրան վերադարձնելու փաստը։
Մեղադրողը, օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված լիազորությունից, մեղադրական ճառում հրաժարվեց տուժող Անահիտ Բեգոյանի դրվագով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանին առաջադրած մեղադրանքից, ինչը նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք է։ Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքերը, ըստ էության սպառիչ կերպով թվարկված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ և 37-րդ, ինչպես նաև նույն օրենսգրքի Հատուկ մասի որոշ հոդվածներում և Դատարանը, նման որոշում կայացնելիս, պարտավոր է համապատասխան վերջնական դատական ակտում նշել ոչ միայն քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմքը, այլև այն, թե հատկապես ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի ո՞ր հոդվածով է նախատեսված այդ հիմքը։
Դատարանը արձանագրում է, որ տուժող Անահիտ Բեգոյանի դրվագով Բավական Խաչատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դարձյալ դադարեցվել է՝ մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու պատճառաբանությամբ, սակայն կազմակերպված խմբի ենթադրյալ ղեկավարի, ըստ նախաքննական մարմնի վարկածի՝ Նելլի Ներսիսյանի նկատմամբ հետապնդումը դադարեցված չէ, քանզի վերջինս դեռևս գտնվում է հետախուզման մեջ, իսկ տվյալ դրվագն ընդգրկված է նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման մեջ, այսինքն՝ ենթադրյալ այդ հանցագործության դեպքի առկայությունը կամ բացակայությունը, դրան մեղադրյալ Ն.Ներսիսյանի առնչությունն ենթակա են պարզման նաև այդ քրեական գործի շրջանակներում։
Տվյալ պարագայում Դատարանը գտնում է, որ տուժող Անահիտ Բեգոյանի դրվագով ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումն ենթակա է դադարեցման անմեղության (արդարացնող) հիմքով, սակայն նրան վերագրված այդ հանցագործությանը Հ.Խաչատրյանի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
Ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի մեղավորության, այդ թվում` կազմակերպված կայուն խմբի անդամ հանդիսանալու, խմբի կազմում գործելու և վերագրված գործողությունները կատարելու վերաբերյալ հետևության Դատարանը հանգեց նաև հետևյալ իրավական վերլուծությունների և դատողությունների արդյունքներով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` հանցագործությունը համարվում է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված, եթե այն կատարվել է այնպիսի անձանց կայուն խմբի կողմից, որի անդամները միավորվել են մեկ կամ մի քանի հանցանք կատարելու համար։
Կազմակերպված խումբը նախնական համաձայնությամբ հանցակցության առավել վտանգավոր տեսակն է, որի անդամները մասնագիտացված են և միմյանց հետ գտնվում են կայուն հարաբերության մեջ։ Կազմակերպված խումբը հանցակցության այլ ձևերից տարբերվում է հենց խմբի կայունությամբ, որը դրսևորվում է խմբի անդամների համախմբվածությամբ, հանցագործությունների մանրակրկիտ ծրագրավորմամբ, խմբի անդամների միջև դերերի բաշխմամբ, հանցավոր գործունեությամբ տևական ժամանակով զբաղվելու նպատակի առկայությամբ։
Դատարանը փաստում է, որ սույն գործի դատաքննությամբ կազմակերպված կայուն խմբի առկայությունը հաստատվել է, որի մասին են վկայում՝
ա. կազմակերպված խմբի ղեկավարի առկայությունը,
բ. խմբի անդամների բազմաթիվությունը և միաժամանակ ՀՀ-ում և ԱՄԷ-ում գործելու փաստը,
գ. թրաֆիքինգի ենթարկված տուժողների և հանցագործության դրվագների բազմաթվությունը,
դ. հանցավոր այդ գործունեությամբ զբաղվելու տևական ժամանակահատվածը,
որպիսի հանգամանքները, սույն դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված ապացույցներից զատ, հաստատվել են գործին կցված և դատաքննությամբ հետազոտված դատական ակտերով՝ կազմակերպված խմբի որոշ անդամների նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիռներով, իսկ կազմակերպված խմբի ղեկավարի առկայությունը՝ նախաքննական մարմնի համապատասխան որոշումներով, մասնավորապես՝
- կազմակերպված խմբի կողմից տուժողներ Էլվիտա Հակոբյանին, Անուշ Կարապետյանին, Լիլիթ Ավետիսյանին, Անի Մուրադյանին, Հերմինե Եփրեմյանին, Սուսաննա Դալլաքյանին, Սվետլանա Չոփիկյանին, Ռուզաննա Սուքիասյանին, Մարինե Պետրոսյանին, Ասյա Պապյանին և Արմինե Հարությունյանին սեռական շահագործման նպատակով հավաքագրելու, նրանց Դուբայ քաղաք տեղափոխելու, սեռական շահագործման ենթարկելու (....) համար հանցավոր խմբի անդամներ Աղունիկ Սուրենի Այվազյանի, Հասմիկ Ներսեսի Առաքելյանի, Ծովիկ Համազասպի Ավետիսյանի, Վահան Մարտինի Ավետիսյանի, Վահագն Մարտինի Ավետիսյանի, Մա¬րիամ Նորիկի Սարգսյանի, Արմեն Սաղաթելի Վասիլյանի, Հեղուշ Նոտարիկի Վասիլյանի նկատմամբ 2013թ. մայիսի 2-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով,
- կազմակերպված խմբի կողմից տուժողներ Ելենա Նիկողոսյանին, Աննա Ավդալյանին, Աննա Սարուխանյանին և Շուշան Գրիգորյանին սեռական շահագործման նպատակով հավա¬քագրելու, նրանց Դուբայ քաղաք տեղափոխելու, սեռական շահագործման ենթարկելու (....) համար Բավական Սմբատի Խաչատրյանի նկատմամբ 2014թ. մայիսի 31-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով,
- կազմակերպված վերոնշյալ խմբի միասնական ղեկավարի առկայությունը, որն ըստ նախաքննական մարմնի վար¬կածի՝ հետախուզման մեջ գտնվող և վերոնշյալ տուժողներին սեռական շահագործման նպատակով հավաքագրելը, նրանց Դուբայ քաղաք տեղափոխելը, սեռական շահագործման ենթարկելը (....) ենթադրաբար կազմակերպելու և ղեկավարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 132.2 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավված Նելլի Նոտարիկի Ներսիսյանն է։
Ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
(…)
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի անձը բնութագրող տվյալ է գնահատում` նախկինում դատապարտված չլինելը (ըստ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2013թ. հուլիսի 24-ին կատարված հարցման արդյունքների), երիտասարդ լինելը և սեռը (ըստ AK սերիայի թիվ 0597797 անձնագրի` ծնվել է 1979թ. օգոստոսի 31-ին)։
Ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև ծանրացնող հանգամանքներ Դատարանը չարձանագրեց։
Պատժի նպատակներն ապահովելու համատեքստում անդրադառնալով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու խնդրին` Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված հանցակազմի պատժամասը որոշակի է, նախատեսում է պատիժ բացառապես որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով։ Այն նախատեսում է նաև լրացուցիչ պատժատեսակներ` գույքի բռնագրավում կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկում կամ առանց դրա, հետևաբար` սույն գործով քննարկման ենթակա են՝ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող հիմնական պատժաչափի, այդ թվում՝ տվյալ հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի մեղմ պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), լրացուցիչ պատիժներ նշանակելու նպատակահարմարության, հիմնական և լրացուցիչ պատիժների համակցությամբ վերջնական պատիժ նշանակելու, նշանակվող վերջնական պատիժը ռեալ կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում) հարցերը։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանին վերագրվող հանցագործությունների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանը (առանձնապես ծանր հանցագործություններ են), հանցագործությունների բազմաթիվությունը (կատարել է չորս հանցագործություններ), տուժողների քանակը (չորս են), պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը կիրառելու հիմքերի բացակայությունը՝ Դատարանը գտնում է, որ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժն ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը պետք է կրի, այդ պատիժն է արդարացի ու միաժամանակ անհրաժեշտ նրան ուղղելու և հնարավոր նոր հանցագործությունները կանխելու, սոցիալական արդարությունը վերականգնելու համար։ Դատարանը ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվություն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը հաշվի է առնում նրա նկատմամբ վերագրված հանցագործության յուրաքանչյուր դրվագով հիմնական պատիժ նշանակելիս, այդ թվում՝ պատժաչափերի, հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատժի չափը որոշելիս, լրացուցիչ պատիժներ նշանակելու հարցը որոշելիս։
Ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակվող պատժի չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, համաձայն որի` նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել 10 տարի 6 ամիսը։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ սույն գործի շրջանակներում լրացուցիչ պատիժներ նշանակելու խնդրին՝ Դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում դրանք նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է։
Ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի կատարած յուրաքանչյուր հանցանքի համար պատիժ, իսկ հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատիժ սահմանելիս Դատարանն հաշվի է առնում նաև այն, որ սույն գործով վերջինիս մեղսագրվում է ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի` առանձնապես ծանր հանցագործությունների կատարում, հետևաբար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, որը կիրառելի է համարում նաև պատիժները մասնակի գումարելու կանոնը։
(…)
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի պատժի կրման սկիզբն հաշվարկելու և անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը նշանակվող պատժին հաշվակցելու հարցերին` Դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ նշանակվող պատժի կրման սկիզբն անհրաժեշտ է հաշվարկել վերջինիս փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից` 2014թ. հունիսի 22-ից, որի դեպքում նրան կալանքի տակ պահելու ժամկետը լրացուցիչ հաշվակցելու անհրաժեշտությունը վերանում է, քանի որ հաշվակցման ենթակա ժամկետը չի ընդհատվել, այն ընդգրկում է ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանին անազատության մեջ պահելու` 2014թ. հունիսի 22-ից մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ընկած ողջ ժամանակահատվածը։ (…)»:
31. Գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված ու Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում, քրեադատավարական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված և սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված ապացույցների համակցությունը, Վերաքննիչ դատարանն ոչ արժանահավատ է համարում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված ու ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանին մեղսագրվող հանցանքների կատարումը բացառելու վերաբերյալ պաշտպանի` ինչպես վերաքննիչ բողոքում, այնպես էլ պաշտպանության կողմի` Վերաքննիչ դատարանում ներկայացված պատճառաբանությունները, նկատի ունենալով, որ այդպիսիք չեն բխում սույն գործի օբյեկտիվ տվյալներից, իսկ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի կողմից հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ:
32. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով հաստատված է համարել ամբաստանյալ Հերիքնազ Խաչատրյանի մեղքը` իրեն մեղսագրվող արարքների կատարման մեջ, ու իրավացիորեն եզրակացրել, որ վերջինիս մեղավորությունը հաստատվել և հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ, և գործով ձեռք բերված ապացույցների համակողմանի վերլուծության ու գնահատման արդյունքում իրավաչափ հետևության հանգել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` վերագրվող արարքների քրեաիրավական որակման հարցում ևս հանգելով վերջնական ճիշտ ու հիմնավոր հետևության:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պահանջին (խնդրանքին)` քրեական գործը ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու վերաբերյալ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքում, իսկ պաշտպանության կողմը` Վերաքննիչ դատարանում, բողոքի հիշյալ պահանջը հիմնավորող որևէ փաստարկ կամ պատճառաբանություն, որը կարող էր օբյեկտիվորեն վկայել քրեական գործով նոր քննություն կատարելու անհրաժեշտության և այդ նպատակով քրեական գործը ստորադաս դատարան ուղարկելու հնարավորության վերաբերյալ չեն վկայակոչել:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի խնդրանքը (պահանջը)` ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ` ըստ բողոքաբերի` «2-րդ և 3-րդ դրվագով նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու» հիմքով: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիշյալ խնդրանքը (պահանջը) հակասում է գործող օրենսդրության տրամաբանությանն ու ակնհայտ անհիմն է: Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատժի անարդարացիությունը հիմնավորող որևէ փաստարկ, պատճառաբանություն կամ հիմնավորում պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքում չի ներկայացրել ու այդ մասով դատական ակտի հիմնավորվածության հարցին առհասարակ չի անդրադարձել:
Վերաքննիչ դատարանն այնուամենայնիվ հարկ է համարում փաստել, որ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, արդյունքում նշանակվել է արդարացի պատիժ, որը համապատասխանում է ամբաստանյալին վերագրվող հանցանքների ծանրությանը, դրանք կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
33. Վերոգրյալի հաշվառմամբ վերստին անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սահմանադրական, նյութական, ինչպես նաև դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտումներ թույլ տալու վերաբերյալ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այդպիսիք փաստարկված չեն ու չեն բխում ինչպես սույն գործի օբյեկտիվ տվյալներից, այնպես էլ գործող օրենսդրության պահանջներից, զուտ սուբյեկտիվ, գնահատողական դատողություններ են, որոնք գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները խեղաթյուրված ներկայացնելու ու գործող քրեադատավարական օրենսդրության առանձին նորմերը յուրովի սխալ մեկնաբանելու արդյունք են:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ պաշտպանության կողմի ներկայացրած փաստարկները` այդ թվում մեղսագրվող հանցանքները կատարելիս ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի գտնվելու վայրի ու դրանով իսկ պայմանավորված վերջինիս ենթադրյալ այլուրեքության, ինչպես նաև ամբաստանյալի և նրա քրոջ` Բավական Խաչատրյանի միջև ձևավորված լարված փոխհարաբերությունների առնչությամբ, որոնց վրա էլ առավելապես խարսխված է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը, արդեն իսկ բազմակողմանիորեն ստուգվել են ու հերքվել Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ընթացքում և արտացոլվել վիճարկվող դատական ակտում, հետևաբար պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են կամ կարող էին ազդել սույն գործով վերջնական ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանաված, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպան Հ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 01-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-132-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Հ.Խաչատրյանի պաշտպան Հ.Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Հերիքնազ Սմբատի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ