ԵԿԴ/0048/01/15

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ `Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ԴԱՏԱԽԱԶ՝ Գ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ՝ Գ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
Ա.ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Գ.ԳԱԼԻԿՅԱՆԻ
Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

2018թ. ապրիլի 06-ին Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀՀ ազգային անվտանգության մարմիններում քննվող, թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված և կիբեռհանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Գ.Սարգսյանի և ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Գ.Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Դերենիկի Սահակյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով, Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (3 դրվագով).

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2013թ. նոյեմբերի 12-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության քննիչ Կ.Հակոբյանի կողմից որոշում է կայացվել ՙՄԱՐԻԵՏԱ ՄԵԼԻՔՅԱՆ՚ ՍՊ ընկերության տնօրեն Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից ընկերությունում կանխամտածված անվճարունակության հատկանիշներ ստեղծելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 193 հոդվածի հատկանիշներով թիվ 83121513 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2013թ. մարտի 19-ին Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Ս.Խաչատրյանի կողմից որոշում է կայացվել Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնում նախապատրաստված նյութերով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 63200413 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2013թ. մարտի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչ Վ.Մանուկյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին:
2014թ. հունիսի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83121513 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և թիվ 62200413 քրեական գործին միացնելու մասին:
2014թ. օգոստոսի 25-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 1-ին մասով:
2014թ. օգոստոսի 25-ի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշման համաձայն մեղադրյալ Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և այն փոխարինվել է գրավով: 2014թ. սեպտեմբերի 12-ին Ասպրամ Ասատրյանն ազատվել է կալանքից գրավը մուծելու հիմքով:
2014թ. օգոստոսի 25-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Ասպրամ Եղիազարյանի անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին:
2014թ. սեպտեմբերի 22-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով կասկածյալ Սուսաննա Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2014թ. սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Դերենիկի Սահակյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014թ. սեպտեմբերի 26-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Դերենիկի Սահակյանի անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին:
2014թ. դեկտեմբերի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կյացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարություն օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 8-րդ կետերի հիմքով, Կարինե Գաբրիելյանի, Ասյա Մարկոսյանի, Ամալյա Մանուկյանի, Սուսաննա Սարիբեկյանի, Տամարա Սարկիսովայի, Մարինա Մարկոսյանի, Տամարա Խաչատուրովայի և Օլյա Դյոմիկյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213 հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, Սամվել Բուչախչյանի, Լիաննա Պողոսյանի, Գայանե Հովհաննիսյանի, Լուսինե Չալիկյանի, Իտալիա Իկիլիկյանի, Ժաննա Միսակյանի և Վարազդատ Միսակյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213 հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետով:
2014թ. դեկտեմբերի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կյացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 38-178 հոդվածի 1-ին մասով, 38-179հոդվածի 2-րդ մասով, 38-179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին:
2014թ. դեկտեմբերի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կյացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Ասպրամ Եղիազարյանին 2014թ. օգոստոսի 25-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 179 հոդվածի 1-ին մասով և 325 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի մասը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 1-ին մասով և 325 հոդվածի 1-ին մասով վերացնելու, 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով լրացնելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-179հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014թ. դեկտեմբերի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Ասպրամ Եղիազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2015թ. հունվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին:
2015թ. հունվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 334 հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետով:
2015թ. հունվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Սահակյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2015թ. հունվարի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Սահակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015թ. հունվարի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Սուսաննա Մերուժանի Սարիբեկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2015թ. հունվարի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործով Սուսաննա Մերուժանի Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015թ. փետրվարի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 63200413 քրեական գործից անջատել և առանձնացնել ՙՄարիետա Մելիքյան՚ ՍՊ ընկերության կողմից կանխամտածված սնանկություն ստեղծելու վերաբերյալ մասը` շնորհելով նախկին թիվ 83121513 քրեական գործի համարը:
2015թ. մարտի 04-ին թիվ 63200413 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Գագիկ Դերենիկի Սահակյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Սուսաննա Մերուժանի Սարիբեկյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (Այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան):
2016թ. դեկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից որոշում է կայացվել ՙթիվ ԵԿԴ/0048/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Սուսաննա Մերուժանի Սարիբեկյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետները անցնելու հիմքով:
Դատական քննության ընթացքում՝ 2017թ. փետրվարի 21-ին գործով մեղադրող Գ.Սարգսյանը որոշում է կայացրել Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ փոխվել է նաև Գագիկ Դերենիկի Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով:
Առաջին ատյանի դատարանի` 2017թ. ապրիլի 20-ի դատավճռով վճռվել է.
ՙԳագիկ Դերենիկի Սահակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել:
Գագիկ Դերենիկի Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Գագիկ Դերենիկի Սահակյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66 և 67 հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ 2014 թվականի սեպտեմբերի 26-ի ՀՀ ոստիկանութայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից կայացված որոշմամբ թիվ 63200413 քրեական գործով Գագիկ Դերենիկի Սահակյանի անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել:
Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 20.04.2017թ.-ից, պատժի մեջ հաշվակցել կալանքի տակ գտնվելու 21 /քսանմեկ/ օրը և թողնել վերջնական պատիժ կրելու 5 /հինգ/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 09 /ինը/ օր:
Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` գրավը, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում:
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ որպես գրավ վճարված 3.000.000 (երեք միլիոն) ՀՀ դրամ գումարը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերադարձնել գումարը վճարողին՝ Գարիկ Գրիգորի Գալիկյանին:
ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի` ամբաստանյալ Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանից հօգուտ պետական բյուջե բռնագանձել 25.602.900 դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
(…):՚
2017թ. ապրիլի 20-ին Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել դատախազ Գ.Սարգսյանը և ամբաստանյալԱ.Եղիազարյանի պաշտպան Գ.Գալիկյանը:
2017թ. օգոստոսի 21-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ԵԿԴ/0048/01/15 քրեական գործը:
2017թ. օգոստոսի 23-ին Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ դատախազ Գ.Սարգսյանի և ամբաստանյալԱ.Եղիազարյանիպաշտպան Գ.Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում:
Վերաքննիչ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:
2.Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը

Նախաքննության մարմինը Գագիկ Սահակյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ. ՙնա 2000թ. հոկտեմբերի 19-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ առողջապահական պետական փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, 2006թ. ապրիլ-հոկտեմբեր ամիսների ընթացքում պաշտոնեական դիրքը օգտագործելով յուրացրել է առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 3.951.900 դրամ գումար` ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս:
Այսպես.
ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի հանձնարարությամբ նույն ընկերության գլխավոր հաշվապահ Ասպրամ Եղիազարյանը, 2006թ. ապրիլից սկսած կազմել է ընկերության աշխատակիցներին վճարվող աշխատավարձի նոր վճարացուցակներ, ստորագրել աշխատակիցների փոխարեն և նշված վճարացուցակները ներկայացնելով ընկերության գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանին, վերջինիցս 2006թ. ապրիլից-հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 3.951.900 դրամ գումար և փոխանցել ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանին, իսկ վերջինս յուրացման եղանակով հափշտակելով նշված գումարը` ընկերությանը պատճառել է առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս՚:
Նախաքննության մարմինը Ա. Եղիազարյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ.ՙնա 2000թ. դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2010թ. օգոստոսի 01-ն աշխատելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունում որպես գլխավոր հաշվապահ, 2006-2009թթ ընթացքում, խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 21.911.000 դրամ գումար՝ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս, բացի այդ օժանդակել է նույն ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանին առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 3.951.900 դրամ յուրացում կատարելուն, որի հետևանքով ընկերությանը պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս:
Այսպես.
Ասպրամ Եղիազարյանը ուրիշի գույքը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելու միասնական դիտավորությամբ, 2007-2009թթ կեղծել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող վճարման հանձնարարականներում ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի ստորագրությունը, կնքել այն ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության կնիքի դրոշմով, ապա կենցաղային ապրանքներ, ապրանքներ և գրասենյակային ապրանքներ ձեռք բերելու համար, կանխավճար կատարելու պատրվակով, նշված ընկերության՝ ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարից ՙԱռէքսիմբանկ Գազպրոմբանկի խումբ՚ ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացված բանկային հաշվեհամարներին ներկայացնելով՝ 17.05.2007թ. թիվ 094-004-23, 23.05.2007թ. թիվ 096-004-23, 01.06.2007թ. թիվ 097-004-23, 08.06.2007թ. թիվ 102-004-23, 22.06.2007թ. թիվ 109-002-23, 10.07.2007թ. թիվ 120-004-23, 13.07.2007թ. թիվ 130-004-23, 19.07.2007թ. թիվ 131-004-23, 01.08,2007թ. թիվ 139-004-23, 10.09.2007թ. թիվ 162-004-23, 14.09.2007թ. թիվ 163-004-23, 20.09.2007թ. թիվ 177-004-23, 09.10.2007թ. թիվ 191-004-23, 12.10.2007թ. թիվ 201-004-23, 24.10.2007թ. թիվ 208-004-23, 30.10.2007թ. թիվ 212-004-23, 13.11.2007թ. թիվ 217-004-23, 29.12.2007թ. թիվ 261-004-23, 14.05.2008թ. թիվ 074-004-23, 16.01.2009թ. թիվ 003-004-23, 09.02.2009թ. թիվ 008-004-23, 20.03.2009թ. թիվ 032-004-23, 27.03.2009թ. թիվ 036-004-23 և 11.06.2009թ. թիվ 083-004-23 կեղծված վճարման հանձնարարականներ, կատարել է ընդհանուր 8.301.000 ՀՀ դրամի փոխանցումներ:
Բացի այդ, աշխատավարձ վճարելու պատրվակով Ասպրամ Եղիազարյանը ՙԹիվ 17-րդ պոլիկփնիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության՝ ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունում բանկային հաշվեհամարից` ներկայացված՝ 2006թ. սեպտեմբերի 01-ին թիվ 0609901-00-013316, 2006թ. նոյեմբերի 24-ին թիվ 061124-00-0064517, 2006թ. դեկտեմբերի 20-ին թիվ 061220-00– 2693, 2009թ. փետրվարի 20-ին թիվ 090220-00-641887 և 2009թ. հունիսի 10-ին թիվ 090610-00-716600 կեղծված դրամարկղային չեկերի հիման վրա կանխիկացրել և այդ կերպ հափշտակել է ընդհանուր 13.350.000 դրամ գումար՝ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 21.651.000 դրամ գույքային վնաս:
Բացի այդ, Ասպրամ եղիազարյանը, օժանդակելով ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերի յուրացում կատարելուն` 2006թ. ապրիլից սկսած նույն ընկերության գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանից ստացել է աշխատակիցների կողմից արդեն իսկ ստորագրված աշխատավարձերի վճարացուցակները և վերահաշվարկի արդյունքում ստացված տարբերության գումարները, կազմել է ընկերության աշխատակիցներին վճարվող աշխատավարձի նոր վճարացուցակներ, ստորագրել աշխատակիցների փոխարեն և նշված վճարացուցակները վերադարձրել Սուսաննա Սարիբեկյանին: Արդյունքում նման եղանակով 2006թ. ապրիլից-հոկտեմբերի ընկած ժամանակահատվածում Սուաննա Սարիբեկյանից ստացել է առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 3.951.900 դրամ գումար և փոխանցել Գարիկ Սահակյանին՚:
Գործի դատական քննության ժամանակ Գ.Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով, այն բանի համար, որ. ՙնա 2000թ. հոկտեմբերի 19-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ առողջապահական պետական փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպությունում մշտապես կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները ոչ պատշաճ է կատարել, որն անզգուշությամբ վնաս է պատճառել ընկերության օրինական շահերին՝ առաջացնելով ծանր հետևանքներ:
Այսպես.
Երևան քաղաքի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանը, դրսևորելով անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունք, 2006-2009թթ ընթացքում պատշաճ կերպով չի իրականացրել ընկերության կանոնադրությամբ և աշխատանքային պայմանագրով նախտեսված իր պարտականությունները՝ պատշաճ կերպով չի տնօրինել ընկերության ֆինանսական միջոցները, որի հետևանքով նույն ընկերության գլխավոր հաշվապահ Ասպրամ Եղիազարյանը նշված ժամանակահատվածում տարբեր եղանակներով ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 25.602.900 դրամ ընկերության համար առաջացնելով ծանր վնաս՚:
Փոփոխվել է նաև ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքը և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ. ՙնա2000թ. դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2010թ. օգոստոսի 01-ն աշխատելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունում որպես գլխավոր հաշվապահ, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով 2006-2009թթ ընթացքում հետևակներով խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով
25.602.900 դրամ՝ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունը պատճառելով խոշոր չափերով գույքային վնաս:
Այսպես.
Ասպրամ Եղիազարյանը ուրիշի գույքը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելու միասնական դիտավորությամբ, 2007-2009թթ կեղծել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող վճարման հանձնարարականներում ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի ստորագրությունը, այն ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության կնիքի դրոշմով, ապա կենցաղային և գրասենյակային ապրանքներ ձեռք բերելու համար կանխավճար կազմելու պատրվակով, նշված ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերության և բանկային հաշվեհամարից ՙԱռԷքսիմբանկ Գազպրոմբանկի խումբ՚ ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացված բանկային հաշվեհամարներին ներկայացնելով՝ 17.05.2007թ. թիվ 094-004-23, 23.05.2007թ. թիվ 096-004-23, 01.06.2007թ. թիվ 097-004-23, 08.06.2007թ. թիվ 102-004-23, 22.06.2007թ. թիվ 109-002-23, 10.07.2007թ. թիվ 120-004-23, 13.07.2007թ. թիվ 130-004-23, 19.07.2007թ. թիվ 131-004-23, 01.08,2007թ. թիվ 139-004-23, 10.09.2007թ. թիվ 162-004-23, 14.09.2007թ. թիվ 163-004-23, 20.09.2007թ. թիվ 177-004-23, 09.10.2007թ. թիվ 191-004-23, 12.10.2007թ. թիվ 201-004-23, 24.10.2007թ. թիվ 208-004-23, 30.10.2007թ. թիվ 212-004-23, 13.11.2007թ. թիվ 217-004-23, 29.12.2007թ. թիվ 261-004-23, 14.05.2008թ. թիվ 074-004-23, 16.01.2009թ. թիվ 003-004-23, 09.02.2009թ. թիվ 008-004-23, 20.03.2009թ. թիվ 032-004-23, 27.03.2009թ. թիվ 036-004-23 և 11.06.2009թ. թիվ 083-004-23 կեղծված վճարման հանձնարարականներ, կատարել է ընդհանուր 8.301.000 ՀՀ դրամի փոխանցումներ:
Բացի այդ, աշխատավարձ վճարելու պատրվակով Ասպրամ Եղիազարյանը ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունում նույն հաշվեհամարից ներկայացված 2006թ. սեպտեմբերի 01-ին թիվ 0609901-00-013316, 2006թ. նոյեմբերի 24-ին թիվ 061124-00-0064517, 2006թ. դեկտեմբերի 20-ին թիվ 061220-00– 2693, 2009թ. փետրվարի 20-ին թիվ 090220-00-641887 և 2009թ. հունիսի 10-ին թիվ 090610-00-716600 կեղծված դրամարկղային չեկերի հիման վրա կանխիկացրել և այդ կերպ հափշտակել է ընդհանուր 13.350.000 դրամ գումար՝ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 21.651.000 դրամ գույքային վնաս:
Բացի այդ, Ասպրամ Եղիազարյանը, չարաշահելով ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանի վստահությունը, 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում նշված ընկերության տնօրեն Գ.Սահակյանին փոխանցելու պատրվակով խաբեությամբ Սուսաննա Սարիբեկյանից ստացել է աշխատակիցների կողմից արդեն իսկ ստորագրված աշխատավարձերի վճարացուցակները և վերահաշվարկի արդյունքում ստացված տարբերությանգումարները, կազմել է ընկերության աշխատակիցներին վճարվող աշխատավարձի նոր վճարացուցակներ, ստորագրել աշխատակիցների փոխարեն և նշված վճարացուցակները վերադարձրել Սուսաննա Սարիբեկյանին: Արդյունքում նման եղանակով 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Ս.Սարիբեկյանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 3.951.900 դրամ՚:
Առաջին ատյանի դատարանը իր դատական ակտի ապացույցների հետազոտում և գնահատում բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
ՙԱմբաստանյալ Գագիկ Դերենիկի Սահակյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը այդ գումարների հետ որևէ կապ չունի և տեղյակ չէ: Ինքը 11 տարի աշխատել է տնօրեն: Հայտնեց, որ ապլիլի 04-ին ինքը հրամանը տվել է, իսկ աշխատավարձ բարձրացնող հայտնել է, որ բարձրացում եղել է: Հայտնեց, որ Ասպրամը սուտ է հայտնել, ինքը մի քանի անգամ նրան հայհոյել և ապտակել է, քանի որ նա գողություններ է կատարել: Նրա մորաքույրը, հայրը և մայրը եկել և իրեն ասել են, որ նա ժավել է խմել և երակ է կտրել ու հայտնել են, որ տունը իրենն է, քանի որ ինքը նրա փոխարեն 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել: Այդ գումարը ինքը դրել է կասա, քանի որ աշխատավարձ տալու ժամանակ տեսել է, որ գումար չկա: Ինքը երբ տեսել է, որ գումարը չկա ինքը հարվածել է Սուսաննային: Հայտնեց, որ մայիս ամսին եղել է վերապատրաստման դասընթացների և աշխատանքի չի եղել, իսկ օգոստոս ամսին եղել է արձակուրդում և գտնվել է Վրաստանում: Դրամարկղը իրավունք չի ունեցել առանց իր ստորագրության գործողություն անել: 2007 թվականին 2006 թվականը ստուգվել է հարկային ծառայության կողմից և որևէ խախտում չի հայտնաբերվել: Մինչև 2009 թվականը ճանաչված է եղել Երևանի լավագույն պոլիկլինիկա: Ինքը աշխատել է նաև բժշկական համալսարանում, ինչպես նաև կուրորեն վստահել է Ասպրամին:
Ամբաստանյալ Գագիկ Դերենիկի Սահակյանը իրեն առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվելուց և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք առաջադրվելուց հետո իրեն մեղավոր չի ճանաչել առաջադրված մեղադրանքում:
Ամբաստանյալ Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքների վերաբերյալ դիրքորոշում չհայտնեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները.
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013թ. մարտի 25-ին որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (…) 2000թ. նոյեմբերի վերջին գնացել է միայնակ 17 պոլիկլինիկա, մտել է տնօրեն Գագիկ Սահակյանի մոտ, ներկայացել է, որ ավարտել է և փնտրում է հաշվապահի աշխատանք, իսկ նա իրեն ասել է, որ իրենց մոտ գլխավոր հաշվապահի հաստիքը թափուր է առաջարկել է, մի քանի օր ծանոթանալ գործին և տիրապետելու դեպքում կարող է աշխատել: Հաշվապահական գործունեությանը ծանոթանալուց հետո 2000թ. դեկտեմբերի 01-ից ինքը սկսել է այնտեղ օրինական կարգով աշխատել որպես գլխավոր հաշվապահ: Նշված պոլիկլինիկայում իր աշխատելուց մինչ օրս որպես գանձապահ աշխատել է Սուսաննա Սարիբեկյանը: Ինքը այնտեղ աշխատել է մինչև 2010թ. օգոստոս ամիսը: 2000թ. մոտ 1 տարի իր աշխատավարձը կազմել է 9600դրամ: Տարիների ընթացքում յուրաքանչյուր տարի աշխատավարձը կազմել է ավելի բարձր քան նախորդ տարի, այսինքն գնալով ավելանում էր և մինչև դուրս գալը կազմել է 90000 դրամ: Հայտնում է, որ 2000թ. սկսած մինչև 2010թ. իր աշխատանքից ազատվելը ինքը տնօրեն Գագիկ Սահակյանի ցուցմունով պարբերաբար կատարել է հետևյալ գործողությունները` 1.վճարովի ծառայություններից պոլիկլինիկայի դրամարկղ մուտք չի կատարվել, այսինքն հիվանդը վճարել է առողջական վիճակի զննության համար տարվող տեղեկանքի համար 3000 դրամ և ինքը Գագիկ Սահակյանի ցուցումով այն չի մուտքագրել դրամարկղ և գումարը տվել է նրան: Նույն գործարքները տարբեր բուժ. զննումների հետ կապված ինքը կատարել է 2000-2010թթ-ը բազմաթիվ անգամ տարվա կտրվածքով 100 անգամ ամենաքիչը և 3000 դրամ վճարովի ծառայություններից սկսած մինչև 12000 դրամը: Նշում է, որ այդ գումարներից իրեն տվել է օրվա կտրվածքով, երբ ինքը նրան տվել է 15000 դրամ նա իրեն տվել է 1000 դրամ: 2 նրա ցուցումով ինքը կատարել է փոխանցումներ տարբեր կազմակերպությունների, օրինական ինչ որ գույք, փոքրարժեք առարկաներ` տնտեսական ապրանքներ և այլ պարագաներ ձեռք բերելու համար, որոնց համար պետք է փոխանցվեր 10000 դրամ, սակայն փոխանցվում էր 50.000 դրամ և մնացած ավել փոխանցված գումարները կանխիկ ձևով ետ էր վերադարձվում տնօրենին այն ֆիրմայի կողմից, որին գումարը փոխանցվել էր: Ինքը օրինակի համար նշում է նմանատիպ գործարքներ կատարվել են բազմաթիվ անգամներ, ինքը այդ գումարներից որևէ շահույթ կամ ակնկալիք չի ունեցել: Ինքը տեղեկացել է, քանի որ տվյալ ժամանակահատվածում գնվող ապրանքների գները գիտեր և համեմատելով տեսել է, որ դրանց մեջ կա տարբերություն: Ինքը ավելի հստակ չի կարող նշել, սակայն ինքը այդ ամենը շատ լավ հասկացել է: Նա իրեն այդ մասին ոչինչ չի ասել: 3. Եղել են դեպքեր երբ իրենք այսինքն ինքը նրա ցուցումով հաշվետվություններում ցույց է տվել, թե իբր գնվել են տարբեր տեսակի գույք և տնտեսական ապրանքներ, սակայն իրականում այդպիսի գնումներ չի եղել, սակայն հաշվապահորեն ինքը դրանք ձևակերպել է և դուրս գրել հետագայում որպես խոտան: Նշում է որ ինքը դրանից էլ շահույթ չի ունեցել: Այդ մասով ինքը այժմ չի կարող որևէ փաստ մատնացույց անել, քանի որ ձեռքի տակ չունի այդ հաշվապահության վերաբերյալ փաստաթղթեր: Դրանք բոլորն էլ գտնվում են թիվ 17 պոլիկլինիկայի հաշվապահությունում և պահվում են այնտեղ: 4. Հիշում է դեպքեր, որ յուրաքանչյուր տարի մոտ 2-3 հոգի անձ ձևակերպել են տարբեր աշխատանքների` որպես պոլիկլինիկայի աշխատակից, բայց այդպիսի մարդիկ իրականում աշխատանքի չեն գնացել և տնօրենը ստացել է նրանց աշխատավարձը և որոնց փոխարեն աշխատավարձի ցուցակում ստորագրել է ինքը նորից նրա ցուցումով: 10 տարվա ընթացքում տարի է եղել, որ ձևակերպվել է 2 հոգի, տարի է եղել ձևակերպվել է 1 կամ 3 հոգի: Իսկ միջին աշխատավարձը եղել է 35000-50000 ՀՀ դրամ: Այդ աշխատավարձի ցուցակները գտնվում են նորից թիվ 17 պոլիկլինիկայի հաշվապահությունում, որտեղ առկա իր վերը նշված փաստի համար դրված ստորագրությունները: Այդ ամենի մասին իմացել է ինքը, իսկ մնացածն ըստ իրեն կարող էր իմանալ այն աշխատողը, ով առնչություն է ունեցել այդ գործարքներին, որոնք մասին ինքը տեղյակ չի: Տեղյակ չի նաև, թե Գագիկ Սահակյանը այդ գումարներից որևէ մեկին տվել է թե կիսվել է: Եղել են դեպքեր, որ իրեն վճարովի բուժ. ծառայությունների համար տնօրենը գումար է տվել իր առաջին թվարկած դեպքի պահով, օրինակ տալիս է 2000 դրամ, ասել է 1000 դրամը տա գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանին: Ինքն էլ տվել է Սուսաննա Սարիբեկյանին: Նա չի հարցրել, թե ինչ գումար է դա, իր կարծիքով նա տեղյակ է եղել: Ինքը ներկայում չի հիշում կարող է դրանք հիշել և հայտնել, եթե ձեռքի տակ լինեն թիվ 17 պոլիկլինիկայի հաշվապահության բանկային հաշվեհամարի դրամաշրջանառության քաղվածքը: Քննիչի կողմից իրեն ցուցադրված նշված էջերում բացակայում են գնված ապրանքների անվանումները, փոխանցման նպատակը և նշանակությունը, բանկային հաշվեհամարի դրամային մուտքերն ու ելքերը` կանխիկ և փոխանցման տարբերակով, ինչպես նաև փոխանցվող կազմակերպությունների անվանումները: Վերը նշվածի առկայության դեպքում նոր ինքը կարող է պատասխանել տրված բոլոր հարցերին, ինչպես նաև իր վերը թվարկված բոլոր դեպքերի վերաբերյալ ավելի ստույգ և մասնրամասն տեղեկություններ կտրամադրի: Նշում է, որ 2005թ. իր մայրիկի ընկերուհին, որի անունը ներկայում չի հիշում, կհայտնի հարջորդ անգամ, իրեն ասել է, որ իր ծանոթ Արամ Սիմոնյանը հաշվապահ է փնտրում, որը իր գործերում կօգնի: Սակայն իրեն չի ասել, թե ինչ է աշխատում և ով է: Իր համարը փոխանցել է Արամին և նա իրեն զանգահարել է և իրենք պայմանավորվել և ինքը գնացել և նրա հետ հանդիպել են քաղաքի սրճարաններից մեկում: Իրենք երկուսով են եղել, նա իրեն ասել է, որ նա էլեկտրատեխնիկա է ներմուծում Հայաստան արտերկրից` իր բարեկամի ՍՊԸ-ն կանվանափոխի իր անունով, որով կներմուծվի ապրանքը և մանրածախ գներով կվաճառվի իր կողմից Կոմիտասում վարձակալած փոքր խանութում և ինքը պետք է լինի նրա հաշվապահը այսինքն ինքը պետք է կատարի նրա ֆիրմայի հաշվապահությունը միայն այն մասով, որը կապված էր հարկային հաշվետվությունների ներկայացման վարչության հաշվետվությունների ներկայացման հետ: Ինքը նրա ներքին հաշվարկներից, այսինքն ապրանքների ներմուծման, վաճառքի հետ կապված հարցերից տեղյակ չի եղել: Ինքը համաձայնվել և 2005 թվականից մինչև 2008 թվականի վերջը կատարել նրա հաշվապահությունը: Նշում է, որ այդ ՍՊԸ-ն կոչվում էր ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ՚: Նշում է, որ Արամը ուներ Արսեն անունով հարազատ եղբայր, որը իրեն զանգահարել է 2008 թվականի վերջին և ասել է, որ ինքը դադարեցում գրի և ներկայացնի հարկային տեսչություն, որից հետո նա պետք է լուծի այդ ՍՊԸ-ն: Ինքը նույն թվականին նույն ժամանակահատվածում գրել է դադարեցում և ներկայացրել է հարկային տեսչություն: Նշում է, որ 2010 թվականին չի հիշում թե ինչի համար իրեն զանգահարել է Արսեն Սիմոնյանը և ասել է, որ ՙՏ.Պետրոսյան և որդիներ՚ ՍՊԸ-ն լուծարել է: Նշված ՍՊԸ-ի հաշվապահական հաշվառման գործը կատարել է այսպես` վերցրել է բոլոր հաշվապահական փաստաթղթերը Կոմիտասի պողոտայում գտնվող նրա կողմից վարձակալած խանութի տարածքից տարել է տուն հաշվարկներ է արել և կազմել է բոլոր հարկային վիճակագրական հաշվապահությունները և հանձնել է տարծքային բաժանմունքներ, որը գտնվում էր Մալաթիա-Սեբաստի համայնքում և կոչվում էր Շահումյանի շրջանի հարկային տեսչություն, նշում է, որ տանը հաշվետվությունները կազմելուց հետո տարել է խանութ, նրա կողմից կնքվել է ՍՊԸ-ի կնիքով, ստորագրվում էր, որից հետո նոր, միայն ինքը կարող էր հանձնել այդ հաշվետվությունները հարկային տեսչություն: Հիմնական գործերով զբաղվել է Արամը նրան օգնում էր եղբայրը Արսենը: Նրանք ներմուծում էին և այդ խանութում վաճառում էին ավտոմեքենայի ձայնարկիչներ և դրանց աքսեսուներ: Իրեն վճարում էին ամսեկան 20000 դրամ: Եղել են դեպքեր, որ նրանք հաշվապահական փաստաթղթերը բերել են պոլիկլինիկա և ինքը հաշվետվությունները կազմել է այնտեղ: Նշում, է, որ ինքը այնտեղ որպես հաշվապահ գրանցված չի եղել: Նշում է որ այդ ՍՊԸ-ի գործարքները ինքը կատարել է նրանց ներկայացրած թվերով, իրենց կողմից նրանց ներկայացրած թվերով, իրենց կողմից կնքված և ստորագրված հաշիվ ֆակտուրաներով և ՀԴՄ-ի չեկերով: Ինքը գիտի Արմանն է գնացել արտերկրից ապրանք ներմուծել Հայաստան և իր իմանալով Դուբայից: Նշում է, որ ապրանքի մաքսազերծման հետ կապված ինքը ոչ մի գործարքի չի մասնակցել, անգամ չգիտի վարել մաքսային հաշվապահություն: Նշված ՍՊԸ-ի կնիքը միշտ եղել է նրանց մոտ: Ինքը իր այդ տարիների ընթացքում կատարած հաշվապահության մեջ ընդհանրապես արտերկրից ներմուծած ապրանք ցույց չի տվել` հենց Արամ Սիմոնյանի ցուցումով, քանի որ ամբողջ հաշվետվություններում ինքը կազմում է գնման ակտեր, թե իբր այդ ապրանքները, որոնք նա ներմուծել է արտերկրից գնվել է ՀՀ-ում տոնավաճառից` տարբեր մարդկանցից: Երբ իրենք ցույց չեն տալիս հարկային տեսչությունում, որ ապրանքը ներմուծվում է նա ազատվում է ավելացած արժեքիհարկ վճարելուց: Նշում է, որ ինչ ապրանքների շուրջ հաշվետվություն ներկայացվել է հարկային, թե իբր գնվել են տոնավաճառից, սուտ են: Նրա բոլոր վաճառված ապրանքները ներմուծվել են արտերկրից: Ինքը գիտի, որ նա ապրանքները որոնք ներմուծում էր հաստատ մաքսազերծվում էր, քանի որ նրա մոտ բազմաթիվ անգամ տեսել է ներմուծման փաստաթղթերը` կնքված ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸ-ի կնիքով: Եվ որքանով տեղյակ է նա արտերկրից է գնել 2-3 ամիս մեկ և ամեն անգամ մաքսատուրք և ԱԱՀ մուծում մոտ 2-3 մլն դրամի չափով, այսինքն ինքը խուսափում էր վաճառված ապրանքի ԱԱՀ-ի վճարումից, որը կազմում էր վաճառքի 20 տոկոսը, որը պետք է փոխանցվեր հարկային տեսչություն: Դա տարածվում էր ներմուծված ապրանքների վաճառքի վրա, իսկ նա ցույց է տալիս, որ ապրանքները ձեռք է բերել տեղում այսինքն ՀՀ-ում և դրա համար վճարում էր գնված ապրանքների գումարի 30 տոկոսը որպես եկամտահարկ: Այդ ամենը հնարավոր է ստուգել և պարզել մաքսային ճանապարհով նրա կողմից վերը նշված ՍՊԸ-ով ներմուծված ապրանքների հաշվի ֆակտուրաները և հարկային տեսչությունում ներկայացված հաշվետվությունները ստուգելուց և համեմատելուց հետո: Նշում է, որ այդ ժամանակահատվածում ինքը օգտագործել է 094-28-03-00 այդ հեռախոսահամարը, որով իրեն զանգել են Արամը, Արսենը, սակայն նրանց հեռախոսահամարները ինքը չի հիշում, իսկ 2012թ. Արսենը իրեն զանգահարել է արտերկրի համարով, որը չի հիշում, նշում է, որ 2009-2010 թվականներին հեռախոսահամարը եղել է 091-08-88-75 իսկ 2010-ից մինչև 2013 թվականի փետրվար ամիսը եղել է 094-67-13-04 հեռախոսահամարը: Իսկ այժմ օգտագործում է 077-19-11-59 համարը: 2006թ. ամռանը իր մոտ եկել է Արամը մի տղամարդու հետ, որը ներկայացել է Վահագն անունով և նա Արամի ընկերն է եղել Արամի ասելով և Արամն ասել է, որ նրան ևս հաշվապահ է պետք նույն կարգի բիզնես իրականացնելու համար: Ինքը ասել է, որ ժամանակը չի հերիքում, բայց Վահագի խնդրանքով տվել է իր համարը, որպեսզի նա հարցեր ունենալու դեպքում խորհրդի կարգով զանգի իրեն: հետագայում իմացել է, որ նրա ազգանունը Կարապետյան է, իսկ հայրանունը Մարտին: Նրանք իր իմանալով բնակվել են Կոմիտասում, որոնց հասցեն չգիտի: Արամը մոտ 35-40 տարեկան է եղել, իսկ Արսենը մոտ 30 տարեկան: Միջին հասակի են եղել, իսկ Արամը Արսենից բոյով է եղել: Չգիտի ինչ մեքենա են վարել, նրանց մեքենան չի նստել: Նշում է, որ պետական բյուջեից յուրաքանչյուր տարի գումար էր փոխանցվումպոլիկլինիկայի հաշվեհամարին, որը բաշխվում էր ըստ ամիսների` պետության կողմից կազմված հաշվարկով: Ըստ քաղաքապետարանի պահանջի հիմնարկը կազմում էր եկամուտների և ծախսերի նախահաշիվ որտեղ հստակ պետք է նշվեր եկամուտները չափը և ծախսային հոդվածները: Տարեկան եղել է պետ բյուջեից փոխանցվել է Արդշինինվեստբանկի պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին 160 միլ.դրամ, որից օրինակի համար մոտ 70 տոկոսը նախատեսված է եղել աշխատավարձի ֆոնդին, 20 տոկոսը դեղորայքի ձեռք բերմանը, մացած 10 տոկոսը այլ ծախսերին, որոնց մեջ մտել է կոմունալ, գույքի ձեռք բերման վառելիքի և այլ ծախսեր: Բայց ամեն տարի պետական բյուջեի ֆինանսավորման թիվը եղել է տարբեր` գնալով աճել է հասնելով իր աշխատած ժամանակ մինչև 160 մլն դրամի: Աշխատավարձը տալու համար գումարը կանխիկացվում է և ընդհանրապես կանխիկացվում է հետևյալ կերպ՝ բանկը մեջ, այսինքն պոլիկլինիկային տրամադրվում է բանկային չեկ, ըստ որի հնարավոր կլինի կանխիկացնել գումար պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից: Բանկից չեկային գրքույկը ստանում է գանձապահ Սուսաննան, լրացնում է գումարի չափը որը պետք է դուրս գրվեր, ստորագրում էր հետո ստորագրում էր ինքը հետո տնօրենը և վերջինը նաև կնքում էր չեկը պոլիկլինիկայի կնիքով և Սուսաննան գնում էր բանկ ստանալու գումարը: Գումարը ստանալու լիազորություն ունեցել է միայն գանձապահը: Նշում է, որ Սուսաննան մոտ 40 տարեկան է բնակվում է Շենգավիթում` հեռախոսահամարն է 099-48-97-98: Ինքը 2006 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2009 թվականի մայիս ամիսը 17 պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից գրեթե ամիսը մեկ անգամ հանել է և կանխիկ ստացել է ընդհանուր նշված ժամանակահատվածում մոտ 73 մլն ՀՀ դրամ: Սակայն այդ նույն չափով ինքը գումարը հետ է վերադարձրել կանխիկ ձևով պոլիկլինիկայի բանկային հաշվեհամարին: Նշում է, որ հանելուց հետո նույն ամսում որքան կանխիկացրել է նույն չափով կանխիկ մուտքագրել է պոլիկլինիկայի բանկային հաշվեհամարին, քանի որ չի կարող ուշացնել, որովհետև աշխատավարձը ստանալու ժամանակ արդեն այդ մասին կիմանար տնօրենը և գանձապահը: Իր ամբողջ կանխիկացրած գումարի չափը և շարժը կարող է երևալ բանկից այդ տարիների քաղվածքը ամբողջությամբ այսինքն բոլոր տվյալներով այն է կանխիկացման շարժի դրամի մուտքագրման շարժը, ստացողի և մուտքագրողի տվյալները ստանալուց հետո: Իրեն գումար է պետք եղել ինքը իր մոտ եղած չեկային գրքույկից լրացրել է չեկը իր անունով, նշվում է պահանջվող գումարի չափը, ստորագրել է և գանձապահի և իր գլխավոր հաշվապահի տեղը իր ստորագրությամբ ստորագրել է տնօրենի փոխարեն, այսինքն կեղծում է նրա ստորագրությունը, այնուհետև իր մնացած բոլոր այլ փաստաթղթերի հետ, որոնք պետք է կնքեր տնօրենը մտցում է նրա մոտ, նա իրեն տալիս է կինքը իր աշխատասենյակում և թույլատրում է կնքել փաստաթղթերը և ինքը օգտվելով այդ առիթից, որ նա իրեն տվել է կնիքը և չի հետևում թե ինչ է կնքում, այսինքն վստահել է իրեն ինքն էլ կնքել է իրեն անհրաժեշտ չեկը: Եվ այդ մասին ոչ ոք չի իմացել: Դրանից հետո ինքը գնացել է բանկ ներկայացրել է չեկը և ստացել է իրեն անհարժեշտ գումարը: Նշում է, որ մինչև 2008 թվականը ոչ ոք չի իմացել, որ ինքը պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից գումար է վերցնում, բացի Վահագն Կարապետյանից, որին ինքը կանդրադառնա որոշ մանրամասներ հայտնվելուց հետո: Իսկ 2008 թվականի ընթացքում այդ մասին իմացել է գանձապահ Սուսաննան, նա իմացել է այն ժամանակ երբ զանգել է բանկ գումարի մնացորդը իմանալու համար և նրան ասել են, որ իրական մնացորդից գումար է պակաս, նա հարցրել է իրեն տեղյակ է թե ոչ և ինքը պատմել է ողջ իրականությունը` ասելով, որ գումարը ինքը չի կանխիկացրել և ամպայման ետ կվերադարձնի որքան հնարավոր է շտապ: Ինքը նրան պատմել է, որ Վահագն Կարապետյանի հետ գործ են ձեռնարկել նրան գումար է անհրաժեշտ եղել և ինքը հանել է իրեն կվերադարձնի կրկին կփոխանցի` այսինքն կմուտքագրի բանկի հաշվեհամարին: Ասել է նաև որ ինքը ունի եկամուտ և իրեն իր եկամուտից որոշ գումար կտա, եթե նա այդ մասին լռի, նա համաձայնվել է և ինքը նրան տվել է հենց առաջին անգամ 200.000 դրամ: Դրանից հետո ամեն անգամ գումար է կանխկացրել և նրան տեղյակ է պահել, որ կանխիկացնում է գումար և տալիս է Վահագին և երբ Վահագը գումարը ետ է վերադարձնում, ինքը մուտքագրում է հաշվեհամարին, իսկ Սուսաննային տվել է խոստացված գումարը: Ինքը նրան տվել է ամսեկան 100.000-ից 200.000 դրամ մինչև 2008 թվականի մայիս ամիսը, իսկ դրանից հետո երբ Վահագը իրեն գումարը սկսել է պակաս տալ իր խոստացված ինքը չի կարողացել պոլիկլինիկայի բանկային հաշվեհամաից վերցված գումարը ամբողջությամբ ետ վերադարձնել և խնդրել է Սուսաննային, նա իրեն 2500.000 դրամ գումար է տվել ամսեկան 10 տոկոսով, որ կարողանա ետ վերադարձնի բանկի հաշվեհամարին, որ այլ մարդ չիմանա այդ մասին: Նշում է, որ այդ 2500000 դրամը տվել է 2008 թվականի մայիսին, որից մեկ ամիս հետո հունիսին վերցրել է 2000.000 դրամ, նորից ամսեկան 10 տոկոս տոկոսադրուքով և մինչև 2009 թվականի մայիսը նրան մեկ տարի ամսեկան տվել է 450000 դրամ տոկոս: Այժմ հայտնում է իր և Վահագն Կարապետյանի հետ ունեցած բոլոր հանդիպումների և գործարքների մասին, իսկ Սուսաննայից վերցված մնացած պարտքերի մասին, այսինքն տոկոսով վերցված գումարի մասին կանդրադառնա մնացած մյուս անձանց հետ: Ինչպես նշել է Վահագն Կարապետյանը իրենից վերցրել է իր հեռախոսահամարը և մի քանի օր անց զանգահարել և ասել է, որ ցանկանում է հանդիպել ինքը չի մերժել և նա եկել է իր աշխատասենյակ, ասել է, որ նա էլ է արտերկրից ներմուծում տեխնիկա, ինչպես նաև բուժ.սարքավորումներ և ցանկանում է որ ինքը զբաղվի նրա հաշվապահությամբ: Ինքը նրան կրկին մերժել է պատճառաբանելով, որ ժամանակ չունի: Նա իրեն առաջարկել է ինքը նրան գումար տա և ինքը կվերադարձնի այդ գումարը մեկ ամսից` ավել վերադարձնելու պայմանով: Ինքը հարցրել է ինչքան գումար է անհրաժեշտ նա ասել է, որ այդ մեկ ամսվա ընթացքում մեկնելու է արտերկիր ապրանքի, որ իրեն տա 150.000 դրամ 200.000 դրամ ետ վերադարձնի: Ինքը համաձայնվել է 2 օր հետո 2006 թվականի սեպտեմբերին օրը հստակ չի հիշում առաջին անգամ հանել է բանկից պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից 150.000 դրամ, վերը նշված եղանակով: Նրա հետ հեռախոսով պայմանավորվել է, որ գա Ադշինինվեստբանկի Էրեբունի մասնաճյուղի մոտ և այնտեղից վերցնի գումարը: Նա եկել է բանկի մոտ ինքը տվել է նրան գումարը` նշված և նա վերցրել է ու հեռացել ` ասելով, որ կզանգահարի: Մեկ ամիս հետո ինչպես խոստացել էր զանգահարել և եկել է պոլիկլինիկա և իր աշխատասենյակում տվել է իրեն 200.000 դրամ: Նույն օրը ինքը 150.000 դրամը մուտք է արել պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին իսկ 50000 դրամը մնացել է իրեն: Նշում է, որ 1-ին գումարը ետ վերադարձնելու ժամանակ Վահագն իրեն ասել է, որ եթե կրկիին ցանկանում է գործարք անել իրեն հետ, ինքը կրկին եկամուտով կվերադարձնի, բայց նշել է, որ նրան հարկավոր է 8000 ԱՄՆ դոլար, եթե կցանկանա և կկարողանա այդքան գումար գտնել: 2006 թվականի նոյեմբերի վերջին ինքը զանգահարել է նրան և ասել է, որ կարող է այդքան գումար գտնել: Ինքը ավելի ոգևորված է, քանի որ երբ նա իրեն ասել է եթե կարողանա 8000 ԱՄՆ դոլար գտնել իրեն ետ կվերադարձնեն 9000 ԱՄՆ դոլար մեկ շաբաթից: Այդ ոգևորությունից ելնելով ինքը զանգահարել է Տամարա Սարիկովային և խնդրել է նրանից 8000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ասել է, որ մեկ շաբաթից ետ կվերադարձնի 10 ավել տոկոսադրույքով: Տամարան իրեն 2006 թվականի նոյեմբերի վերջին տվել է 8000 ԱՄՆ դոլար և այն իր մոտ զանգել է Վահագին և ասել է, որ գումարը իր մոտ է , ճարել է և Վահագն իրեն ասել է, որ գնա հանրապետական հիվանդանոցի մոտ գտնվող Դիագնոստիկ կենտրոն և այնտեղ փոխանցի իրեն այդ գումարը: Ինքը այդպես էլ արել է գնացել է վերը նշված տեղը և շենքի մուտքի դիմաց տվել է նրանայդ գումարը: Նա էլ իրեն ասել է, որ մեկ շաբաթից կգա նույն տեղ և ինքը կտա իրեն 9000 ԱՄՆ դոլար: Ասել է, որ աշխատում է Դիագնոստիկ կենտրոնի շենքի 4-րդ հարկում, այսինքն ավելի հստակ ասել է, որ նստում է այդ հարկում: Մեկ շաբաթ անց նա զանգել և հանչել է: Ինքը գնացել է նույնշենքի դիմացը, որտեղ նա իրեն դիմավորել է և տվել է խոստացված 9000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից 8800 ԱՄՆ դոլարը տվել է Տամարային, իսկ 200 ԱՄՆ դոլարը մնացել է իրեն:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի մարտի 26-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախորդ ցուցմունքում նշել էր, որ 17 պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից ինքը կանխկացրել է մոտ 73 մլն ՀՀ դրամ 2006 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2009 թվականի մայիսի ամիսը, սակայն ցանկանում է ավելացնել, որ 2008-2009 թվականների ընթացքում ինքը մոտ 8 մլն ՀՀ դրամ պոլիկլինիկայի հաշվեհամերից տարբեր ժամանակահատվածներում փոխանցել է 2008 թվականի օր ամիս չի հիշում իր անվամբ բացված հաշվեհամարին` Առէկսիմբանկում, որը գտնվում է ՙՎերնիսաժի՚ հարևանությամբ: Նշում է, որ այդ 8 մլն ՀՀ դրամը ևս մտնում է վերը նշված մոտ 73մլն ՀՀ դրամ, գումարի մեջ: Ինքը այդ փոխանցումները իր հաշվեհամարին կատարելուց առաջ տեղյակ է պահել գանձապահ Սուսաննային, որ պատրաստվում է փոխանցում անել և փոխանցում անելուց հետո ինքը բանկային քարտով քաղաքի տարբեր բանկոմատներից կանխիկացնում է փոխանցված գումարը, որից հետո ինչպես ինքը Սուսաննայից հետ բանավոր համաձայնության է եկել, որ իր հաշվեհամարին պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից փոխանցված գումարի ուղիղ կեսը տար Սուսաննային այդպես էլ անում: Կանխիկացնելուց հետո կեսը տալիս է Սուսննային, իսկ կեսը Վահագն Կարապետյանին, այսինքն ինքը կարող է հստակ ասել, որ նշված մոտ 8 մլն դրամի հալալ կեսը 4 մլն դրամը տվել է Սուսաննային, բայց դա կապ չունի նրա ամսեկան տրվող տոկոսների հետ, ինչպես նաև կապ չուներ այն գումարի հետ որը ինքը միանգամից ատանում է բանկի հաշվեհամարից կանխիկ, քանի որ այդ գումարից էլ ինչպես նշել է նախորդ ցուցմունքի մեջ 100.000-ից 200000 դրամի չափով տալիս է նույնպես Սուսաննային: Նշում է նաև, որ 2009 թվականի ապրիլի, մայիս, հունիս ամիսների ընթացքում ինքը գանձապահ Սուսաննայից վերցրել է 11000 ԱՄՆ դոլար, 1500 ԱՄՆ դոլար, 6000 ԱՄՆ դոլար, 5000 ԱՄՆ դոլար, 7800 ԱՄՆ դոլար և 2000 ԱՄՆ դոլար, այսինքն ընդհանուր, բացի վերը նշված 4.500.000 ՀՀ դրամից ինքը նրանից վերցրել է ընդհանուր մոտ 333000 ԱՄՆ դոլար: Նշված գումարներից ընդհանուր ինքը Սուսաննային վերադարձրել է իր նշված 4500.000 դրամի տոկոսը, 8մլն դրամի կեսը, այսինքն բանկոմատից հանված գումարի կեսը, որը կազմում է 4մլն դրամ և 2008 թվականից մինչև 2009 թվականի մայիսը պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից հանած գումարներից նրա 100.000-200.000 դրամ մասնաբաժինները, որը ինքը կարող է հաշվարկել և ասել, թե որքան է կազմում նրան տրված կանխիկացման գումարների չափը, եթե իր ձեռքի տակ լինեն իր կողմից վերը նշված փոխանցումների քաղվածքները: Նշում է նաև որ նա մինչ օրս իրենից պահանջում է իր տրված գումարները: Ինքը նրանից 33300 ԱՄՆ դոլար գումարը, որը ինքը վերցրել է մաս-մաս ևս 10 տոկոսվ, սակայն դրանց երբևէ տոկոս տալ չի կարողացել: Սուսաննայից իմանալուց հետո նա կրկին ոչ մի գործողություն չի կատարել այսինքն պոլիկլինիկայի բանկային հաշվեհամարից ոչ մի անգամ գումար չի կանխիկացել և ինքը չեկերով կանխիկացում է նա դրա տակ չի ստորագրել քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել: Ինքը նխորդ ցուցմունքում հայտնել է, որ Վահագն Կարապետյանին ճանաչում է 2006 թվականի ամռանից Արման Սիմոնյանի միջոցով: Նախորդ ցուցմունքում նշել է, որ առաջին անգամ 150000 դրամ տվել է 2006 թվականի սեպտեմբեր ամսինև նա իրեն վերադարձրել է 200.000 դրամ նա զանգել է իրեն գումարը տալուց մեկ շաբաթ հետո, ասել է, որ գումարը իր մոտ է և պայմանավորվել են Վերնիսաժի դիմացի կանգառում կեսօրին: Ինքը զանգել է այնտեղ նա մենակ է եղել ինքը նույնպես և նա իրեն տվել է 200.000 դրամ: Իսկ նույնպես նախոդ ցուցմունքը տված 8000 ԱՄՆ դոլար ինքը նրա պահանջով տարել է Հանրապետական հիվանդանոցի տարածքում գտնվող Դիագնոստիկ կենտրոնի շենքի 1-ին հարկի նախասրահում, որտեղ նա սպասել է իրեն և վեցնելով գումարը խոստացված վերադարձրել է մեկ շաբաթից 9000 ԱՄՆ դոլար: Այդպես էլ եղել է նա մեկ շաբաթ հետո իրեն զանգել և նույն տեղը հրավիրել է և ինքը գնացել է այնտեղ նա նույնպես սպասել է շենքի մուտքի դիմաց տվել է իրեն 9000 ԱՄՆ դոլար գումար: 8800 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը տվել է Տամարային 10 տոկոս ավել գումարով, իսկ 200 ԱՄՆ դոլարը մնացել է իրեն: Այդ շենքը մի մուտքանի է և բարձրահարկ: Հարկ եղած դեպքում կարող է մատնացույց անել: Նա ասեց, որ նստում է այդ շենքի 4-րդ հարկում, բայց չի ասել աշխատում է, թե ոչ: Նա իրեն գումաը տալուց հետո ասել է, որ եթե կրկին գումար պետք լինի ինքը իրեն կզանգի և նույն պայմանով կաշխատեն միմյանց հետ: Նա իրեն չէր ասում, թե ինչ բիզնես է անում և մանրամասներ չի հայտնել, իսկ ինքը քանի որ գումար տալուց եկամուտ է ստանում չի հարցրել նրան, թե ինչ գործարքներ է անում և ինչ ճանապարհով: Վահագն Կարապետյանին ինքը ասել է, թե ումից է գումարներ վերցնում, բայց նրան ասել է, որ գումարները, որը որ նրան տալիս է վերցնում է տոկոսով: Ինքը նրան երբեք տոկոսով գումար չի տվել: 2006 թվականին եղել է այդ 2 գործարքը, իսկ 2007 թվականին 2009 թվականի հունիս ամիսը ինքը Վահագն Կարապետյանին տվել է բազմաթիվ գումարներ տարբեր ժամանակահատվածներում` գրեթե ամեն ամիս: 2009 թվականի հունիսից ինքը նրան այլևս գումար չի տվել, քանի որ նա այլևս իրեն այդ ամսից սկսած գումար չի տվել: Եվ պատճառն այն էր, որ ինքը նրան ասել է, որ իր հիմնարկի տնօրենը իմացել է, որ ինքը պարբերաբար պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից գումարներ է կանխիկացրել: Ինքը նրան ասել է, որ գումարներ հիմնարկին պարտք չի, սակայն պարտք է տարբեր քաղաքացների, որոնցից գումարները վերցել է և տոկոսով և պետք է շտապ վերադարձնի, քանի որ նրանք պահանջում են: Ինքը նրան ասել է, որ 2009 թվականի հուլիսի 06-ին: 2007 թվականից մինչև 2009 թվականի ընթացքում ինքը նրան առ ձեռն տվել է 63 միլ ՀՀ դրամ, որը տվել է տարբեր ժամանակահատվածներում: Ինքը այդ նշված բոլոր գումարները տվել է նրան իր նշված Դիագնոստիկ Կենտրոնի մուտքի դիմացը, նաև նախասրահում, բացի այդ մոտ 3-4 անգամ նրան գումարներ տվել է նաև Արդշինինվեստբանկի Էրեբունի մասնաճյուղի դիմացի կանգառում: Իսկ գումարները, երբ նա հետ է վերադարձնում զանգում է իրեն, ինքը գնում է Դիագնոստիկ կենտրոնի մուտքի դիմաց, նաև նախասրահ և վերցնում է նրանցից իրեն տրվող գումարը: Ինքը չի կարող թվարկել 2007-2009 թվականներին նրան տված գումարների չափը` թե որ ժամանակ որքան է տվել, քանի որ անցել է բավականին ժամանակ և ինքը չի հիշում, սակայն անցյալում դրա մասին ինքը կատարել է գրառումներ, որտեղից հիշում է, որ նրան իր կողմից տրված գումարի չափը կազմել է 63 մլն ՀՀ դրամ: Նա իրեն պարբերաբար հետ է վերադարձրել իր տված գումարներից մաս-մաս եկամուտներ, որոնք իր մոտավոր հաշվարկով կազմել է մոտ 40 մլն ՀՀ դրամ: Նա իրեն իրականում պետք է 63 մլն ՀՀ դրամ, իսկ նրա հետ տված 40 մլն ՀՀ դրամը դա ուղղակի իր կողմից տրված գումարների այն մասն էր կազմում, որը ինքը նա հետ նախօրոք պայմանավորվել է, որ դա լինելու է իր եկամուտը: Այսպես ասած, նա մայր գումարից չի մարել 63 մլն ՀՀ դրամ: Նա տեղյակ է, որ իր տված 40 մլն դրամը, որը տվել է 2 տարիների ընթացքում, ինքը մաս-մաս տվել է այն քաղաքացներին, որպես տոկոս: Ինքը Վահագից իր տված գումարների դիմաց ստացականներ չի վերցրել, քանի որ վստահել է նրան: Վահագն Կարապետյանը միշտ եղել է միայնակ: Եվ երբ ինքը նրան գումար է տվել կամ վերցրել նրանից նա եղել է միայնակ ինքը նույնպես: Նշում է նաև, որ 2006 թվականից 2009 թվականի հունիս ամիսը ինքը Վահագին տվել է 73 մլն ՀՀ դրամ գումար, նա իրեն նշված ժամանակահատվածում վերադարձրել է 40 մլն դրամ, ինչպես վերը նշել է, սակայն 10 մլն դրամ որպես մայր գումար է եղել: Եվ հասնելով 73 մլն դրամից 10 մլն-ը նա իրեն պարտք է մնում 63 մլն դրամ: Նշված 73 մլն դրամը ինքը նրան տվել է հիմնականում պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից կանխիկացված գումարներից, բացի այդ ինքը գումարներ է վերցրել տարբեր քաղաքներից, որոնք են` այդ քաղաքացիներից վերցված գումարներից մեծ մասը մուտքագրել է պոլիկլինիկայի բանկային հաշվեհամարին, իսկ մի քանիսից վերցված կանխիկ գումար առձեռն տվել է Վահագն Կարապետյանին, որոնք մտնում է իր վերը նշված 73 մլն ՀՀ դրամի մեջ: 2009 թվականի հունիսից, երբ Վահագն Կարապետյանը իրեն գումարներ չի տվել, ինքը նրանից պարբերաբար պահանջել է վերադարձնել գումարները, որը ինքը պետք է անհատ քաղաքացիների, որովհետև նրանք նույնպես իրենից պահանջում է ետ վերադարձնել իրենց պարտքերը: Նա ամեն ամիս խոստանում է որ ետ կտա իրեն պարտք 63 մլն դրամը, սակայն դա տեղի չէր ունենում, նա իրեն անընդհատ խաբում է: Այդպես մինչև 2010 թվականի վերջը, նա իրեն խոստանում էր, որ կվերադարձնի իրեն պարտք գումարը և չէր վերադարձնում, սակայն չէր հրաժարվում ետ վերադարձնելուց: 2011 թվականի փետրվար ամսին նա իրեն զանգել է և ասել է, որ Պրոմեթեյ բանկում բացի հաշվեհամար, որպեսզի նա կարողանա իրեն փոխանցեի 63 մլն դրամը, բայց ասել է, որ կփոխանցի 83 մլն դրամ, այն պայմանով որ ինքը նրան ստանալուց հետո ետ վերադարձնի 20 մլն դրամը: Ինքը նույն ամսին նշված բանկում իր անունով հաշվեհամար է բացել և սպասել է, որ նա փոխանցումը կատարի, նրան տալով իր հաշվեհամարը: Ինքը հաշվեհամար չի հիշում, բայց կներկայացնի հաջորդ անգամ հաշվեհամարի վերաբերյալ բանկի տված բոլոր փաստաթղթերը: Նշում է, որ երբ բացել է հաշվեհամարը և ասել է Վահագին, նա ասել է, որ ինքը մի տղա կուղարկի Արթուր անունով նա կտա հավեհամարը նրան, Արթուրը դա իրեն կփոխանցի: 2011 թվականի մարտի կեսերին իրեն զանգել է այդ Արթուրը և ինքը իր հաշվեհամարի վերաբերյալ թղթերը տվել է Արթուրին: Արթուրին ինքը հանդիպել է Պրոմեթեյ բանկի Կենտրոն մասնաճյուղի մուտքի դիմացը: Արթուրը բալագույն Մերսեդես մակնիշի մեքենայով է եղել, որի հետևը գրված է E կլաս և հստակ մերսեդես մակնիշի մեքենա էր, ապակիները մգեցված չէր: Համարները չի նկատել: Արթուրը 30-35 տարեկան կլինի, փոքրամարմին է, նիհար, մոտ 170 սմ հասակով, սև գույնի և մի քիչ թափված մազերով, շականակագույն աչքերով, դեմքին կամ արտաքինից այնպիսի նշաններ չկային, որ հիշի և ասի: Դրանից հետո Արթուրը թղթերը վերցրել և գնացել է: Թղթերը տալուց մեկ օր հետո նա իրեն զանգել է և ասել է, որ փոխանցումը կատարվել է` 83 մլն դրամ և ասել է, որ սպասում է Տաշիր առևտրի կենտրոնի դիմաց, որպեսզի իրեն տա վճարման հանձնարարագիրը: Ինքը կեսօրին գնացել է նրա նշված վայրը, դիմացի հատվածը, որտեղ նա մենակ է եղել և իրեն տվել է փոխանցման հանձնարարագիրը, որտեղ նշված է, որ իր Պրոմեթեյ բանկում բացված հաշվեհամարին փոխանցվել է ՙՄորիֆոն՚ ՍՊԸ-ից 83 միլ դրամ գումար, 2011 թվականի մարտի 18-ին: Արթուրը մենակ է եղել: Ինքը վերցրել է փոխանցման փաստաթուղթը հենց Տաշիր առևտրի կենտրոնի նախասրահից, որտեղ նա իրեն սպասում էր: Նշում է, որ ինքը այդ անգամ գնացել է Տամարայի և իր մայրիկի հետ միասին, սակայն նրանք իրեն դրում են սպասել և չէին տեսել Արթուրին: Արթուրը ասել է, որ փոխանցված գումարը հաշվին կլինի 20 օրվա ընթացքում: 2 օրից ինքը Տամարան, իր մայրը գնացել են բանկ, իրեն այնտեղ ասել են, թե իր հաշվեհամարները գտնվում են ԴԱՀԿ ծառայության կողմից դրված կալանքի տակ և ինքը չի կարող ստանալ այդ գումարը: Բայց մինչ բանկ գնալը, ինքը և Տամարան իր քարտը մտցրել են բանկոմատի մեջ և տեսել են, որ մնացորդային հաշվին կա 83 մլն 523.000 դրամ գումար: Իսկ բանկում իրենց չեն ասել, որքան գումար կա իր հաշվեհամարին, այլ ասել են, որ հաշվեհամարը կալանքի տակ է: Դրանից հետո իրեն զանգել է Վահագը և ինքը նրան ասել է, որ չի կարողացել ստանալ գումարը, քանի որ իր հաշվեհամարը կալանքի տակ է: Վահագը իրեն ասել է, որ իր հավատարիմ մարդու նրա անունով բացեն ցանկացած բանկում հաշվեհամար և ինքը այդ գումարը կփոխանցի այդ հաշվին: Դրանից հետո 2011 թվականի սեպտեմբերի 02-ին Տամարան իր խնդրանքով հաշվեհամար բացեց Հայէկոնոմբանկի Կենտրոն մասնաճյուղում Վահագին տեղյակ է պահել Տամարայի հաշվեհամարի մասին, որը նա ասել է, որ հաջորդ օրը առավոտյան Ամիրյան փողոցում հանդիպի Արթուրին` SAS սուպերմարկետի մոտ և նրան փոխանցի Տամարայի հաշվեհամարի փաստաթղթերը: Ինքը այդպես էլ արել է` հանդիպել է Արթուրին և տվել է հաշվեհամարի տվյալները: Սեպտեմբերի վերջին Վահագը իրեն զանգել և ասել է, որ փոխանցումը կատարվել է և Արթուրը կբերի վճարման հանձնարաականը: Դրանից հետո իրեն զանգել է Արթուրը, պայմանավորվել են Շահումյանի հրապարակի մոտ որտեղ Արթուրը իրեն տվել է 85 մլն դրամ փոխանցման հանձնարարականը, որը բաղկացծ է 2 թերթից, ա4 ֆորմատի թղթիկեսի չափով, մեկ թերթը վարդագույն է եղել: Սպիտակ թղթի վրա եղել է ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸ-ի կնիքը և 2 ստորագրություն, որոնցից վերևինը Վահագնինն էր, մյուսը չգիտի: Քննիչի կողմից իրեն ներկայացված գ.թ. 126 և 127 էջում առկա փաստաթղթերը հենց այդ թղթերն են, որ իրեն տվել է Արթուրը, այդ օրը: Ինքը դրանք ցույց է տվել Տամարային, իսկ հետագալում նա դա իրենից վերցրել է և ըստ իրեն ներկայացրել է քննությանը: Քննիչի կողմից իրեն ցույց տված գթ. 238 առկա փաստաթուղթը հենց այն փաստաթուղթն է, որը հենց այդ օրը իրեն տվել էՎահագը: Նա սև ջիպ մեքենայով էր, որի համարները, որքանով հիշում է 30 100 էր մեջտեղի տառերը չի հիշում: Մեքենան Լեքսուս մակնիշի է եղել: Այլ բան չի կարող հայտնել: Նշում է, որ Արթուրի հետ բացի նշված հանդիպումից այլևս հանդիպումներ չի ունեցել, բացի 2011 թվականի հունիս և հուլիս ամիսներին, երբ հունիսի 27-ին Արթուրը զանգել է իրեն հանդիպել են Պրոմեթեյ բանկի մոտ կենտրոն մ/ճ-ի մոտ նա իրեն փոխանցել է Պրոմեթեյ բանկի կողմից տրված համաձայնագիր, որտեղ ինքը ստորագրել է, այդտեղ առկա բանկի կնիքը և նախագահի ստորագրությունը, գ.թ. 42-ում: Այդ համաձայնագիրը պատճենահանել և տվել է իրեն, բնօրինակը մնացել է նրա մոտ: Ըստ այդ պայմանագրի նշված բանկը 06.07.2011 թվականին կփոխանցի իրեն 85 մլն դրամ: Իսկ հուլիսի 08-ին նա իրեն տվել է նույն բանկի մոտ որոշում, որտեղ նշված է եղել, գումարը իրեն կվճարվի հուլիսի 12-ին, որը հենց նույն փաստաթուղթն է քննիչի կողմից իրեն ցույց տված գթ. 43: Իսկ գթ 44-45 առկա փաստաթղթերը, որոնք ցույց է տվել իրեն իր հաշվեհամարի պայմանագիրն է: Ինքը այդ օֆիս գնացել է առաջին անգամ և այլևս չի գնացել: 2011 թվականի վերջին ինքը համոզվելով, որ նա իրեն խաբում է ՙէսօր էգուց՚ է անում` հույսը կորցրել է: 2012 թվականի հունվարի կեսերին իրեն զանգեկ է Վահագն Կարապետյանը փակ հեռախոսահամարով իր 094-67-13-04 համարին և ասել է, որ լսել է 6-րդ վարչությունն է զբաղվում գումարային հարցերով, ավելի լավ է, որ ինքը գտնի մեկին ով կունենա բանկային հաշվեհամար բացված արտերկրում, քարտի գումարը փոխանցի նրա հաշվեհամարին: Ինքը իր ծանոթների և հարց ու փորձիմիջոցով ճշտել է և ծանոթացել է Կարեն Ալավերդյանի հետ, որը Հայաստանում ունի Ա/Ձ, իսկ արտերկրում ունի բանկային հաշվեհամար բացած: Նրա հետ ծանոթացել է 2012 թվականի մարտին: Կարենըխոստացել է օգնել իրեն: Ինքը զանգահարել և Վահագին ասել է, որ գտել է այդպիսի մարտ, ծանոթացրել է նրանց Չարենցի փողոցի վրա հանդիպման ժամանակ: Իրականում ինքը ոչ ՍՊԸ-ի հաշվին էլ ոչ մի գումար չի փոխանցել ՙԴիագնոստիկ Պլյուս ՍՊԸ ընդհանրապես չի եղել, դա իր հորինվածն է, իսկ ՙՏ Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸՆ իրականում եղել է և դա մասին իրականը պատմել է: Կարենը Վահագին հարցնում էր, թե որքան է իրեն գումար մնալու այդ փոխանցումից, այսինքն նրանք խոսում էին այդ թեմայի շուրջ և եկան համաձայնության Կարենի առաջարկով, որ փոխանցվող գումարը 12 տոկոսը պետք է ետ վերադարձնեն նրան, որպեսզի նա կարողանար նաև վճարել պետական հարկերը` փոխանցման համար: Իրականում ինքը նրան վերջին անգամ տեսել է 2012 թվականի մարտ ամսին Կարենի հետ հանդիպման ժամանակ, երբ ինքը տարել է այդ պայմանագիրը Տամարայի մոտ, Վահագն իրեն ասել է, որպեսզի այն լինի ավելի օրինական, կնքեն այն` այսինքն վավերացնեն նոտարով, սակայն երբ ինքը ու Տամարան պայմանավորված ժամին եկել են նոտար նա չի ներկայացել, այսինքն չի եկել: Ծանոթանալուց հետո, ինքը նրանց իրար հետ երբևէ էլ չի տեսել, ինքը ինքն է կապ պահպանել Վահագ Կարապետյանի հետ և Արամին էլ չի ասել, որ նրա հետ ունի գումարային պահանձի խնդիր: Նշում է նաև, որ իր մոտ ներկայում չկա որևէ փաստաթուղթ, պարտավորագիրցկամ ստացական, ինչպես նաև այլ որևէ ապացույց կապված իր հետ ունեցած բոլոր անձանց վերաբերյալ:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013թ. մարտի 27-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1.Գայանե Հովհաննիսյան, որին ճանաչում է իր պոլիկլինիկայի աշխատելու տարիներին 2004-2005 թթ. ծանոթացել է Էրեբունի սոցապ բաժնի հաշվետվություններ տալիս` թիվ 17 պոլիկլինիկայի պարտ.սոց. ապահովության մասին հաշվետվությունները հանձնելու ժամանակ: Այդ ընթացքում հարցրել է մտերմանալ նրա հետ, նա այնտեղ աշխատող մասնագետներից մեկին էր և երբ իրեն իրեն գումար է հարկավոր Վահագն Կարապետյանի հետ կապված ինքը նրանից 2008թ. մայիս ամսին խնդրել է գումար իհարկե պարտքով և տոկոսով: Ինքը ասել է, որ իչքան գումար է անհրաժեշտ և որ տոկոսով է դա խնդրում: Նա իրեն զանգահարել և ասել է, որ գտել է իրեն անհրաժեշտ գումարը և ինքը գնացել է նրա աշխատավարը, այսինքն Էրեբունու սոցապ բաժին, նա իր աշխատավայրում, դա 2008 թվականի մայիս ամսին էր իրեն տվել է 600000 ՀՀ դրամ և 1500 ԱՄՆ դոլար գումար 10 տոկոս տոկոսադրույքով` ամսեկան: Հետո ինքը պարբերաբար ամեն ամիս նրան տվել է վերը նշված գումարի նկատմամբ հաշվարկված տոկոսը 60000 դրամ և 150 ԱՄՆ դոլար: Բոլոր գումարները, որոնք ինքը տալիս է որպես տոկոս տարել է նրա աշխատավայր, որտեղ նա ունեցել է առանձին սենյակ, նստել է միայնակ և ոչ մի անգամ այնպես չի պատահել, որ ինքը նրան տոկոս տա որևէ մեկի ներկայությամբ: Եթե նրա մոտ օտար մարդ է լինում նա իրեն հասկացնում է, որ այդ մարդու ներկայությամբ հանկարծ իրեն որևէ գումար չտա: Եղել են դեռպքեր նաև, որ իրոք ինքը մենակ է եղել իր սենյակում և ինքը պարտաճանաչ կերպով ամեն ամիս, որը տևել է մոտ 8-9 ամիս 2008 թ-2009 թվականի ընթացքում նրան տվել է տոկոսներ իր կողմից իրեն տրված գումարների նկատմամբ 10 տոկոս տոկոսադրույքով: Եթե օրվա ուշացման պահ է առաջացել զանգել է նրան և զգուշացրել է, որ մի քանի օր կուշացնի վճարվելիք տկոսը: Նրա բնակության վայրը հստակ չգիտի, գիտի որ նա քաղաքում ապրում է վարձով, նրա բջջային հեռախոսահամարն է 093-50-71-65: Նշում է, որ նա իր վերը ունեցած պարտքի դիմաց, որն է 600000 ՀՀ դրամ և 1500 ԱՄՆ դոլար, պահանջում է 5200 ԱՄՆ դոլար գումար, որը ինքը և նա նոտարով հաստատված, այսինքն ունեն փոխառության պարտավորագիր` նշված գումարով: 2.Չալիկյան Լուսինեն աշխատում է Էրեբունու սոցապ բաժնում, ապրում է Նոր Նորքի 6-րդ զանգվածում հասցեն հստակ չգիտի, սակայն ունի բջջային հեռախոսահամարը որն է 091-82-20-10: Իրեն նորից գումար է անհրաժեշտ նորից տոկոսով և որ ինքը այն ամսեկան կվճարի ամսեկան 10 տոկոս տոկոսադրույքով: Ն ասել է, որ իրենց մոտ աշխատող Լուսինե Չալիկյանից կհարցնի, թե նա կունենա գումար և կարող է տալ: Դա 2008 թվականի ամռանն էր, իրեն զանգել է Գայանեն, ասել է, որ Լուսինեն ունի 900 եվրո, 200 ԱՄՆ դոլար և 15000 ռուս. ռուբլի և նա կարող է իրեն տալ 10 տոկոս տոկոսադրույքով` ամսեկան: Ինքը Լուսինեին հանդիպել է Նոր Նորքում իրենց տան կանգառում, նա իրեն տվել է վերը նշված գումարը, ինքը նրան խոստացել է ամսեկան վճարել է իր կողմից նրան խոստացված տոկոսները: Այդպես էլ եղել է: Պատահել է, որ նրան խոստացված տոկոսները թողել է Գայանե Հովհաննիսյանի և խնդրել է, որ նա փոխանցի այն Լուսինեին: Այսպիսով 8-9 ամիս Լուսինե Չալիկանին տվել է կայուն տոկոսներ` 10 տոկոս տոկոսադրույքով` հաշվեգրված վերը նշված գումարների նկատմամբ: Նա հիմա պահանջում է իր տված գումարից ավելի գումարներ, ինքը նրա մոտ ունի գրված պարտավորագիր, որտեղ նշված է իր տրված գումարից ավելի գրված գումարներ, որը ինքը գրել է սպառնալիքի ազդեցության տակ: Անգամ նա իր մոտից ուժով վերցրել է իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը: Նա ևս բազմաթիվ անգամ իրենից պահանջել է իր գումարները: Նշում է նաև, որ նրան ամսեկան տոկոսներ տվել է ևս նրա աշխատավայրում և ոչ մեկի ներկայությամբ դա չի արել: 3. Կարինե Գաբրիելյանը ապրում է ք.Երևան Նոր Արեշ 9փ. 47տուն հասցեում, բջջային հեռախոսահամարն է 093-55-13-46, պարտք է 3600 ԱՄՆ դոլար գումա: Նրանից ևս վերցրել է գումարը տոկոսով` 10 տոկոս տոկոսադրույքով ևս 8-9 ամիս տվել է կայուն տոկոսներ` սկզբնական շրջանում դրանք տվել է նրա աշխատավայրի մոտ` Էրեբունի թաղապետարանի դիմաց: Նա դիմել է 2010 թվականին դատարան և ունի վճիռ դատարանի կողմից կայացված ի օգուտ իր կողմից նրան պարտք գումարի վերադաձման: Նա ևս պահանջում է հիմա իր գումարը, բազմաթիվ անգամ իրեն սպառնացել է տվել է տարբեր մարդկանց անուններ, ահաբեկել է այդ մարդկանցով, մի խոսքով դիմել է տարբեր ոչ մարդկային քայլերի` գումարը վերադարձնելու պահանջով: Ինքը նրան իրականում պարտք է 3600 ԱՄՆ դոլար գումար, նա դատավճռով շահել է դատը ևս 3500 ԱՄՆ դոլար: 4. Ամալյա Մանուկյանին պարտք է իրականում 1500 ԱՄՆ դոլար, նա դատարանով վճիռ ունի ի օգուտ իրեն հաստատված գումարով` 2730 ԱՄՆ դոլար գումար, որը իր մեջ ներառում է նաև 1500 ԱՄՆ դոլար գումարին հաշվեգրված տոկոսները: Ինքը Ամալյայի հետ ծանոթացել է նույնպես գործի բերումով, նա այդ ժամանակ աշխատում է դա 2008 թվականի ամռանն է` թիվ 8-րդ հիվանդանոց որպես գանձապահ: Ինքը նրան դիմել և ասել է, որ անհրաժեշտ է իրեն տոկոսով գումար, նա ասել է, որ ինքը կարող է իրեն տալ 1500 ԱՄՆ դոլար` 10 տոկոս ամսեկան տոկոսադրույքով: Ինքը ճիշտ չի հիշում թե քանի անգամ է նրան տոկոս տարել է տուն, սակայն նրա տոկոս տվել է 7-8 ամիս 2008-2009 թթ-ի ընթացքում, հիմա լավ չի հիշում թե քանի անգամ տուն է տարել այդ գումարները և քանի անգամ աշխատավայր: Նրան ևս 2009 թվականի հունիս ամսից դադարել է տոկոսներ տալ, և նաև չի վերադարձրել մայր գումարը: Նա ևս դիմել է դիմել է ոստիկանություն, սակայն այնտեղ ևս մերժվել է իր հանդեպ քրեական գործի հարուցումը, քանի որ կար նաև նրա կողմից դատարան դիմելու վճիռ, որը կայացվել է իր օգտին: 5. Իտալիա Իկիլիկյանը ապրում է Էրեբունի թաղամասում, ճշգրիտ հասցեն չգիտի, սակայն գիտի բջջային հեռախոսահամարը 093-20-57-65 վերցրել է գումար նրանից տոկոսով 10 տոկոս: Նշում է գումարը վերցրել է նրա տանից և բոլոր ամսեկան տոկոսները տվել է ևս նրա տանը: Նա հիմա իրենից պահանջում է իր 3000 ԱՄՆ դոլար մայր գումարը և 1500 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսը: Ինքը նրան տվել է ընդհանուր առմամբ 6 ամիս 2008 թվականի աշնանից մինչև 2009 թվականի ամռանը կայուն տոկոսներ 10 տոկոս տոկոսադրույքով: 6. Ասյա Մարկոսյանը ապրում է Շիրակի փողոցի 54-րդ շենքի 1-ին բնակարանում: Նրանից վերցրել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար պարտք 10 տոկոսով: Դա միայն իր ցուցմունքով է նշվում և ոչ ոք չի կարող հիմնավորել, որ իրեն գումար տվել են տոկոսով կամ ինքը նրանց գումար տվել է, թե ոչ: 7.Լիաննա Պողոսյանի հետ ծանոթացել է 17 պոլիկլինիկայում աշխատելու տարիներին: Լիաննան աշխատում էր Ֆինանսների նախարարության գանձապետարանում և ինքը գործի բերումով հաճախակի հեռախոսով զրուցել է նրա հետ, ճշտել հիմնարկի պետ. Ֆինանսավորման վերաբերյալ գումարների չափը, փոխանցման ժամկետները: 2005-2006 թվականների ընթացքում և 2008 թվականի ամռանը երբ իրեն կրկին գումար է հակավոր եղել Վահագն Կարապետյանին տալու համար ինքը դիմել է Լիաննային, նա ասել է, որ քույրը նոր է վերադարձել Լեհաստանից, ունի 3000 ԱՄՆ դոլար կվերցնի նրանից , բայց ասել է, որ տալու է իրեն 10 տոկոսով: Լիաննա Պողոսյանը իրենից պահանջում է իր տրված 3000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց 5000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը չի հիշում նրան ստացական տվել է, թե ոչ: Դրանից հետո 2009 թվականի փետրվարին կրկին դիմել է Լիաննային 15000 ԱՄՆ դոլար է պետք` կրկին նույն այն ժամանակ, երբշարունակել է նրան տալ տոկոսներ: Եվ նրան դիմելով, ասել է, որ իրեն պետք է 15000 ԱՄՆ դոլար, երբ ինքը տա այդ գումարը ինքը իրեն այն ետ կվերադարձնի 5000 ԱՄՆ դոլար ավել` 1 ամիս հետ` ընդհանուր 20000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը Լիաննայի տանը` Ռուբենի, Սամվելի ներկայությամբ նույնպես ասել է, որ 15000 ԱՄՆ դոլար է վերցնում և կվերադարձնի 1 ամիս հետո` 20000 ԱՄՆ դոլար: Նա համաձայնվել է և ինքը 3-ի ներկայությամբ գրել է ստացական, որ վերցնում է ընդհանուր 20000 ԱՄՆ դոլար գումար և պետք է այն վերադարձնի 1 ամսից: Գումարը վերցրել է և վերածել է դրամի, որից 3500.000 դրամ մուտքագրել է հիմնարկի բանկային հաշվեհամարին, քանի որ Վահագը ուզեցել է իրեն տալ այդ գումարը և Սամվելից վերցրած գումարը վերածի դրամի և մուտքագրել է հիմնարկի հաշվեհամարին: Դրանից հետո երբ ժամանակը եկել է և ինքը չի կարողացել վերադարձնել գումարը, նրանք իրեն պարբերաբար սկսել են զանգահարել և պահանջել: Այդ ընթացքում իրեն Վահագն Կարապետյանը որքանով հիշում է 2009 թվականի մայիս ամսին տվել է 5000 ԱՄՆ դոլար որպեսզի ինքը այն տա Ռուբենին և խնդրել է ևս ժամանակ մնացած 15000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու համար: Սակայն 2009 թվականի հունիս ամսինց ինքը այլևս գումարներ չստացած Վահագն Կարապետյանից և Ռոբերտին պարտք մնացած գումարը չկարողանալով վերադարձնել: Նա սկսել է պարբերաար պահանջել այդ գումարը` ասելով որ պետք է որպեսզի նա համբերի և իրեն չանհանգստացնի: Ինքը այդ վերը նշված 5000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Ռուբենին, բայց նա որոշ ժամանակ հետո կրկին պահանջել է իր գումարը: Այդ ընթացքում ինքը չի կարողացել տան նաև Լիաննայի գումարը և տոկոսները: 2009 թվականի ամառը Սամվելն ու Ռուբենը եկել են իրենց տուն, ծնողների ներկայությամբ պետք է գրվի պարտավորագիր ասել է և քանի որ ինքը արդեն անենալի վիճակում է եղել ծնողների ներկայությամբ գրել է 33000 ԱՄՆ դոլար գումարի ստացական, նրանց պահանջով, որի տակ ստորագրել են նաև ծնողները: Այսինքն այդ 33000 ԱՄՆ դոլարի մեջ մտցրել են նաև Լիաննայի պարտք 3000 ԱՄՆ դոլարը որը նրանք 5000 ԱՄՆ դոլար էին հաշվում և Վազգենի գումարը, որ կազմում էր 1000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացածը ասել է, որ պետք է վճարի որպես տոկոս: Սամվել Բուչախչյանը դիմել է 2009 թվականի դեկտեմբերին դատարան հայցով, դատը շահել են ի օգուտ նրա իրենից պետք է բռնագանձեին 33000 ԱՄՆ դոլար, քանի որ նա ուներ ստացական իր կողմից գրված: Սակայն ինքը հետո փաստաբանի միջոցով բողոքարկել է վճիռը մնաց անփոփոխ: Նշում է, որ բացի այդ մինչև դատարան դիմելը Ռուբենը դիմել է 6-րդ վարչություն 2009 թվականի սեպտեմբերին և հայտնելով, թե իբր ինքը խաբեությամբ նրանից գումարներ է վերցրել և ներդրել է անձնական բիզնեի մեջ: Այդ ժամանակ ինքը իր անունով ՍՊԸ ուներ, որը կոչվում էր ՙՄարիետա Մելիքյան՚ և իր ամուսինը այդ ՍՊԸ-ով իրականացրել է տաքսի ծառայություն գործունեություն: Այդ ժամանակ 6-րդ վարչութունը զբաղվել է այդ գործով, վերցրել է ՍՊԸ-ին պատկանող բոլոր հաշվապահական փաստաթղթերը և ինքը այնտեղ բացատրություն է տվել, դա 2009 թվականի սեպտեմբերի 24-ն է եղել: Սակայն դրանից հետո չի իմացել, թե ինչ ընթացք է ունեցել, քանի որ նրանք համոզվել են, որ ինքը իրականում խարդախություն չի արել, ինչքանով գիտեմ այժմ այդ փաստաթղթերը` կապված իր ՍՊԸ-ի հետ գտնվում նրանց մոտ նշում, որ այդ ՍՊԸ-ի գործունությունը ինքը դադարեցրել է 2010 թվականի գունվարի 11-ից: Իր ամուսինը Գուրգեն Ցականյանը կազմակերպում է այդ տաքսի ծառայույան աշխատանքը: Տաքսի ծառայությունը, այսինքն այդ ՍՊԸ-ն ամուսինը գնել է իր հենց ՙՄարիետա Մելիքյան՚-ից, 3000 ԱՄՆ դոլարով և դա նրա հավաքված գումարն էր: Ինքը ամուսնացել է Գուրգեն Ցականյանի հետ ծնված 10.12.1978թ. նրա հետ բնակվել է սլզբից վարձով` Քանաքեռում, իսկ հետո 2008-2009 թվականին նրա հետ միասին բնակվել է նրա ծնողների տանը` Զեյթուն Դրոյի 14-րդ շենքի 18-րդ բնակարանում: 2009 թվականի դեկտեմբերից ամուսնալուծվել է, որոշ ժամանակ բնակվել է մորաքրոջ Գոհարի տանը, իսկ 2010 թվականի կեսերին տեղափոխվել է իրենց տուն` Լեոյի 36: Ինքը իրականում Մերիի հետ չի հանդիպել: Նախկինում ուղղակի այդպես է գրել քանի որ լարված է եղել չի հասկացել, թե ինչ է գրում:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի մարտի 28-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Վահագն Կարապետյանին տվել է նաև բազմաթիվ գումարներ, որոնք վերցրել է իր ծանոթ Տամարա Սարիկովայից: Տամարա Սարիկովայի հետ ծանոթացել է 2005 թվականին Քանաքեռում: Նա աշխատում է որպես հաշվապահ Քանաքեռի խանութներից մեկում, որը իրենք վարձակալությամբ վերցրել են աշխատացնելու նպատակով: Նա այդ խանութի նախկին տնօրենի հաշվապահն է եղել, քանի որ իրենց էլ է հաշվապահ անհարաժեշտ եղել նա մնացել է իրենց մոտ աշխատելու: Իրենք ասելով ի նկատի ունի իրեն և իր ամուսնուն, այսինքն այդ ժամանակ դեռ ամուսնացած չի եղել, բայց ճանաչել են միմյանց: Խանութն աշխատացնելիս Տամարան բազմաթիվ անգամ իրենց օգնել է գումարներն պարքով վերցնելու հարցում, այսինքն նա ունեցել է ծանոթներ, որոնք կարողացել են գումարներ պարտքով տալ, իհարկե դրա դիմաց ակնկալել են ստանալ տոկոսներ: Այսպես մեկ երկու անգամ Տամարան իրենց համար գտել է 500-1000 ԱՄՆ դոլար գումար` տոկոսով, որը իրենք օգտագործել են մթերային խանությում առևտուրը կազմակերպելու համար: Այդ ընթացքում ինքը բավականին շատ է մտերմացել Տամարայի հետ: Եվ երբ իրեն եկամուտներ առաջարկելով Վահագն Կարապետյանի պահանջված գումարների կարիք է ունեցել անմիջապես դիմել է Տամարային: Տամարային առաջին անգամ գումար գտնելու համար դիմել է 2006 թվականի աշնանաը` ավելի ճիշտ նոյեմբերին վերջին` ասելով, որ իրականացնում է մի գործորք կապված Վահագն Կարապետյանի հետ և որ կունենամ եկամումտ և կարող եմ նաև իր կողմից գտնված գումարի դիմաց տա տոկոսներ: Առաջին անգամ Տամարայից ինչպես նշել է վերևում վերցրել է գումար 2006 թվականի նոյեմբերի վերջին` 1000 ԱՄՆ դոլար և ճիշտ ժամանակին առանց ժակետը խախտելու հետ է վերադարձրել այդ գումարը, որը նա գտել էր առանց տոկոսի և որ իրենց անհրաժեշտ է եղել խանութի առևտուրը կազմակերպելու համար: Սակայն հետո նա այլևս իրենց մոտ չի աշխատել, քանի որ 2007 թվականի վերջին առևտուր չի եղել և իրենք դադարեցրել են խանութով զբաղվելը: Խանութը մթերային է եղել, նորմալ նոռմալ առևտուր չի լեղել, եկամուտ շատ քիչ է եղել և այդ պատճառով դադարեցրել են աշխատանքը: Տոկոսով ասել ի նկատի ունի, երբ խանութի համար գումար է պետք լինում Տամարան գտնում էր մեկ երկու ամիս հետո վերադարձնում էին և այդ պարտք գումարը նրան մի փոքր ավել գումար էին տալիս նրա արած լավության դիմաց: 2006 թվականի նոյեմբերի վերջին և ինչպես նշել է նախորդ ցուցմունքի մեջ սկզբում Տամարայից վերցրել է 1000 ԱՄՆ դոլար և մեկ շաբաթ հետո վերադարձրել է 1100 ԱՄՆ դոլար, իսկ նոյեմբերի վերջին վերցրել է 8000 ԱՄՆ դոլար և ետ է վերադարձրել մի շաբաթ հետո 8800 ԱՄՆ դոլար: Այսինքն դա 10 տոկոս տոսկոսադրույքով է վերցրել, որը տվել է Վահագն Կարապետյանից որը պարտաճանաչ հետ է վերադարձրել Տամարային, ինչպես նշել է նախորդ ցուցմունքի մեջ Տամարան տեղյակ է, որ այդ գումարը տալիս են իրեն իսկ ինքը պարտք է փոխանցել Վահագն Կարապետյանին: Դրանից հետո 2007 թվականից սկսած մինչև 2008 թվականի վերջը ինքը Տամարա Սարկիսովայից պարբերաբար մաս-մաս վերցրել է բազմաթիվ գումարներ ընդհանուր 21000.000 դրամ գումար և նրան ամեն վերցրած գումարի համար ամսեկան 10 տոկոս տոկոսադրույքով գումար է տվել: Այդ ժամանակահատվածում պարտատերեր Տամարայից տոկոսով վերցված գումարները կամ մուտքագրել է հիմնարկի բանկային հաշվեհամարին կամ տվել է Վահագն կարապետյանին, քանի որ Կարապետյանը լինում էր ժամանակ չէր կարողանում հասցնել տալ այնքան գումար, որ ինքը կարողանար փակել իր կողմից Տամարայից վերցված գումարների տոկոսները: Ինքը բանկից գումար է ելքագրել պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից և տվել է Տամարային որպես տոկոս: Կամ էլ հակառակը երբ բանկի հաշվեհամարից ինքը դուրս է գրում գումար և տալիս է Վ.Կարապետյանին, անհարժեշտ է լինում գտնել գումար, քանի որ Վ.Կարապետյանը ուշացրել է և ինքը պետ է գումարը ետ վերադարձներ պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին, վերցրել է կրկին Տամարայից տոկոսով գումար և մուտքագրել է պոլիկլինիկայի հաշվին: Այսպես խճճված է եղել իր ողջ գործունեությունը մեկից վերցրել է տվել է մյուսին և նույնիսկ եղել է ժամանակներ, որ իրեն ընդհանրապես եկամուտ չմնա: Նշում է նաև որ ինքը 20058 թվականի դեկտեմբերի վերջին պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից հանել է 1 միլ դրամ և այն տվել է Տամարային իր վերցրած եկամուտների տոկոսով գումարներից որպես տոկոս: Ինքը դա հիշում է միայն դեպքերից մեկը, սակայն այդպիսի բաներ եղել են մեկ անգամ և իր հաշվարկով ինքը նբրան 2007-2009 թթ-ի մայիս ամիսը պարտքով վերցված գումարների աճողական կարգով տվել է մինչև 2 մլն դրամ տոկոս: Ամիսներ են եղել կապված, թե այդ ամիս ինչքան գումար է վերցրել, տվել է համապատասխան տոկոս, իսկ վերջին ամիսներին` 2008 թվականի հոկտեմբեր ամսից մինչև 2009 թվականի մայիս ամիսը նրան տվել է 2 մլն դրամ տոկոս ամսեկան կտրվածքով: 2008 թվականի մայիսի ամսին ինքը կատարել է հաշվարկ և տեսել է, որ ինքը Տամարային պարտք է 21 մլն դրամ և դրանից հետո այլևս ինքը նրանից պարտքով գումար չի վերցրել: Ինքը չի կարող հիշել, թե որ ժամանակ որքան գումար է վերցրել նրանցից, սակայն ընդունում է, որ նրան պարտք է 21000.000 դրամ: Ինքը գիտի, որ Տամարան տարբեր մարդկանցից է վերցրնում այդ գումարները, դա նրա անձնականը չէ, սակայն ինքը նրա պարտքատերերից, այսինքն այն մարդկանցից ումից գումարներ է վերցրել և տվել իրեն երբեք չի շփվել և նրանցից գումար չի վերցրել և չի տվել` այսինքն Տամարան նրանցից վերցնում է և տալիս է իրեն: Այսինքն հնարավոր է, որ նա նրանցից ավելի ցածր տոկոսադրույքով է վերցնում, սակայն իրեն տալիս է 10 տոլոս տոկոսադրույքով` ինքը դա ենթադրում է: Նշում է նաև, որ ինքը նախկինում նրա ասածի պես, թե իբր իրեն պարտք է 43 մլն դրամ, ընդունում է, քանի որ նա ասել է, այդ տարիների ընթացքում տոկոսները աճել են ինքը նրան գումար չի տվել, նա նորից վերցրել է պարտքով գումարներ` տարբեր մարդկանցից, որպեսզի փակի իր չտված տոկոսների պարտքերը: Եվ ընդհանուր կրկնապատկվել է և դարձել է 43 մլն դամ: Նա ասել է, որ դա ինքը պետք է փակի ինքը նույնպես, որքանով հիշում է ստացական է գրել, որ նրան պարտք է 37 մլն դրամ: Ինքը սկզբից ընդունել է այդ հանգամանքը, սակայն ներկայում հրաժարվում է և ընդունում է միայն 21000000 դրամ պարտքը, որը ռեալ վերցրել է նրանից: Բայց նշում է նաև որ իր նրան տված վերը նշված տոկոսները գրեթե ավելի շատ են եղել, որ ինքը տվել է նրան ամբողջ ժամանակահատվածում և անցել է 21000000 դրամից: Այսինքն մայր գումար չի կարողացել փակել և տվել է միայն տոկոսները: Ինքը պարտավորվում է նրան ետ վերադարձնել 21000000 դրամ` ուղղակի իրեն դրա համար ժամանակ է անհրաժեշտ` մինչ Վահագը վերադարձնի իրեն պարտք գումարը: Եվ չի հրաժարվում բոլոր պարտքերը վերադարձնել այն գումարները, որոնք իրականում վերցրել է: Քննիչի կողմից իրեն ցույց տված գ.թ. 130 էջում գտնվող փոքր կտրոնը Արդշինինվեստբանկ ՓԲԸ-ի վերաբերյալ դա իրեն տվել է կտրոնում նշված օրը 08.11.2011 թվականին Վահագն Կարապետյանը, ասելով, որ աս գումարի ստացման մի մասն է, նայիր և համոզվիր, որպես գումարը ստանալու է և տալու է իրեն, թողել է իր մոտ այդ կտրոնը և հեռացել է: Անցած բոլոր այն տվյալներն ու մանրամասները ինքը կհայտնի լրացուցիչ ցուցմունքով, երբ վերհիշի, իսկ իր մոտ չունի ոչ մի հաշվարկի որևէ թուղթ կամ տետր, որտեղ գրված լինի թե ում իչքան գումար է տվել, քանի որ դրանք բարկացել և ամբողջը պատռել է 2009 թվականի ամռանը:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի ապրիլի 04-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նշված կապույտ գույնի կազմով Արդշինինվեստբանկի չեկային գրքույկը կանխիկ գումար ստանալու համար ստացել է նշված բանկից, որ լրացնեն դրամարկղային չեկերը բանկից կանխիկ գումար ստանալու համար` պոլիկլինիկայի բոլոր ծախսերը հոգալու համար այդ թվում նաև աշխատավարձի: Նշված գրքույկում առկա բոլոր ձեռագիր և թվային գրառումները կատարել է իր ձեռքով: Նշված գրքույկի մեջ առկա 00046767 դրամարկղային չեկը լրացնելը և փոքր հատվածը` չեկի և դրամարկղային չեկ հատվածը որտեղ դրել է անձամբ ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ ՚ ՍՊԸ-ի կնիքը, ցույց տալու պարտքատեր Տամարա Սարկիսովային և Վահագն Կարապետյանը գումար ստանալու բանկից և վերադարձնի իրեն պարտ գումարը: Դա ինքը ուղղակի պատրաստել է, այդպիսի փոխանցում իրականում չի եղել և ինքը այդքան գումար չի ստացել: Իր նպատակը եղել է այդ փաստաթուղթը պատրաստելը ցույց տալ Տամարային, որպեսզի նա հավատա, որ իրականում փոխանցում եղել է: Այդ կտրոնի չեկի հատվածը որտեղ լրացրել է, թե իբր 08.11.2011թ. 117000.000 դրամ պետք է ստանա Վահագ Կարապետյանը տվել է Տամարային, որը ներկայացրել է ոստիկանություն և ներկայում գտնվում է քննիչի մոտ, որի վերաբերյալ ինքը նախկինում հայտնել է, թե դա իրեն տվել է Վահագը: Այդ փաստաթուղթը ինքը գրել է և կնքել է 08.11.2011թ.: Նշված չեկի արմատի վրայի գրառումները գրել իր ձեռքով, իսկ ստորագրությունները սև գրիչով Վահագն Կարապետյանի ստորագրությունն է, իսկ կապույտ գրիչով ստորագրությունը նրա հաշվապահ Հասմիկի ստորագրությունն է: Այդ օրը ինքը պայմանավորվել է Վահագի հետ , ասել է, որ պարտատերերը խեղդում են ասել է, որ կբերի պոլիկլինիկայի չեկային գրքույկը, կլրացնեն կկնքեն ր ինքը կտա ցույց կտա պարտքի տետրը, որ հավատա, թե իբր փոխանցում է արվել, իրեն հանգիստ թողնեն: Վահագը իրենց պայմանավորված վայրում՝ Կոմիտասի սիթիի դիիմացի շենքի մոտ որտեղ նստել են շենքի բակում գտնվող բիսետկայում, ինքը լրացրել է այդ չեկը, վերցրել է նրանիվ կնիքը և ՙՏ. Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸ-ի և կնիքը այնպես է դրել, որ կեսը չեկի արմատի հատվածում, իսկ մյուս կեսը դրամարկղային չեկի հատվածում: նա ստորագրել է հետո եկել է հաշվապահ Հասմիկը, որը նրա հաշվապհն է եղել և կապույտ գրիչով ստորագրել է, որպեսզի վստահություն ներշնչվի: Նշում է որ չեկի արմատ 00046764 մասում լրացրել է սև գրիչով նույնը, Վ.Կարապետյանը ստրագրել է, բայց 1-ին անգամ նշված կնիքիը դրել է նա անձամբ մեջտեղում, որը սխալ է եղել, այդ պատճառով ինքը լրացրել է երկրորդ ը վերը նշվածը և կնիքը անձամբ վերցրել և դրել է, որ սխալ չլինի: Նշված գրքույկի չեկի արմատ 00046756 հատվածը, որը դատարակ է ինքը դրա դրամարկղային չեկ հատվածը կտրել է, լրացրել է 15 ապրիլ 2009 թվականի իր ձեռքով՝ նպատակ ունենալով 17 պոլիկլինիկայի հաշվապահությունից հանել է 2 միլ. դրամ գումար իր անձնական պարտքերը մարելու նպատակով, կնքել է 17 պոլիկլինիկայի կնիքով, ձևակերպել է իբր աշխատավարձ, կեղծել է տնօրենի ստորագրությունը հաշվետեր հատվածում դնելով նրա ստորագրությունը անգամ, իսկ կնիքը այլ փաստաթղթերի հետ երբ այդ դրամարկղային չեկը մտցրել է նրա աշխատասենյակ ևս կնքել է մնացած թղթերի հետ միասին, այնպես որ նա չնկատի դա: Սակայն այդ օրը շատ զբաղված է եղել և չի հասցրել դուրս գալ պոլիկլինիկայից, բանկ չի կարողացել գնալ այդ պատճառով չի կարողացել արդեն ստանալ այդ գումարը, իսկ հաջորդ օրը հնարավոր չի եղել այդ նույն չեկով գումարը ստանալ քանի որ արդեն ամսաթիվը փոխվել է: Այդ չեկային գրքույկը օգտագործել է նույն եղանակներով և պարբերաբեր գումարներ հանել է պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից: Գրքույկում բացակայող դրամարկղային չեկ հատվածները գտնվում են բանկում նույն բանկում` Արդշինինվեստբանկի Էրեբունի մասնաճյուղում: Մնացած պայմանագրերը, որոնք խուզարկությամբ հայտաբերել են իրեն տանից` բոլորը պատրաստել է ինքը, բայց կնքելով նույնպես նպատակ է ունեցել ցույց տալ պարտքատերերին, թե իբր փոխանցումները կատարելու համար, բայց իրականում ոչ մի փոխանցում չի լինում և չէր էլ լինելու: Դա ուղղակի իրենք պատրաստում էին, կեղծում կնիքը, որպեսզի համոզեին պարտքատերերին իրեն հանգիստ թողնեին և չբողոքեն: Նշում է, որ այն վճարման հանձնարարականը, որտեղ առկա է Արաբկիրի մասնաճյուղի Ադշինինվեստբանկի կնիքը ապա այդ հանձնարարականը լրացրել է ինքը որտեղ նա տարել է այդ հանձնարարականը և մի քանի րոպեից ետ է վերադարձրել բերելով այդ հանձնարարականը բանկի կողմից կնքված վիճակում: Նա ասել է, որ այդ կնիքը պատրաստել է համակարգչի միջոցով, շատ նման է եղել օրիգինալ փոխանցմանը, ոչ ոք չի կասկածի և կտանի ցույց կտա պարտքատերերին, որ հավատան: Բոլոր նմանատիպ վճարման հանձնարարականները կատարվել են նույն եղանակով, իր և նրա համաձայնությամբ և ինքը այդպես էլ արել է: Ցույց է տվել օրինակ Տամարային ասելով, թե իբր փողը փոխանցվում թ նրա հաշվին, բայց իրականում ինքն էլ իմացել է, որ կեղծ են և իրականությանը չեն համապատասխանում: Ներկայում իրեն շատ վատ է զգում և խնդրում է դադարեցնել հարցաքննությունը:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի ապրիլի 08-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրականում նախկինում ստել է և հիմա ցանկանում է տալ ճիշտ ցուցմունքներ հետևյալի մասին, որ ոչ մի Վահագն Կարապետյան չկա, ինքը դա հորինել է նպատակ ունենալով հանգստացնել բոլոր պարտքատերերին, որպեսզի նրանք համոզվեն, որ իրականում ինքը նրանցից վերցրած գումարները տվել է իր կողմից հորինված ոմն Վահագին Կարապետյանին: Այդ պատճառով կեղծել է նաև բազմաթիվ փաստաթղթեր, որոնք կեղծել է վճարման հանձնարարականներ պատրաստելու տեսքով, պայմանագրերը, փոփոխության պայմանագրեր, պայմանագրերի հավելվածներ, պարտավորություններ կեղծելու ձևով, որոնց վրա դրել է ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸ-ի կնիքը, գրել է Վ.Կարապետյան և ստորագրում, բայց իրականում այդպիսի մարդ չի եղել: Պատրաստել է Արդշինինվեստբանկից տրված չեկային գրքույկի միջի դրամարկղային կեղծ չեկեր, որոնք կնիքել է թիվ 17 պոլիկլինիկայի տնօրենի կնիքով, կեղծել է նրա ստորագրությունը որպեսզի կարողանա բանկի հաշվեհամարից գումարներ կանխիկացնել: Իսկ չեկի արմատները կնիքել է ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸ-ի կնիքով և լրացրել է Վահագն Մարտինի Կարապետյան տվյալներով, ստորագրել է և այդ կեղծված թուղթը ցույց է տվել բոլոր մնացած կեղծ թղթերի հետ պարտքատեր Կարինե Գաբրիելյանին և Տամարա Սարիկովային, որպեսզի նրանք հավատային թե իբր այդ գումարները տվել է Վահագն Կարապետյանին` կարծիք ստեղծելով, որ նա իրեն պարտք է և կվերադարձնի և ինքն էլ կտա նրանց պարտքերը: Ինքը վճարման հանձնարարականները պատրաստել է հետևյալ եղանակով, լրացրել է բոլոր տվյալները հին բանկի մուծումների չեկերի վրայից` կտրել և այդ բանկի կնիքի հատվածը կապցրել է իր լրացված վճարման հանձնարարականի վրա, ներքևի հատվածում, պատճենահանել և պատճենը ցույց է տվցել Տամարա Սարիկովային, այսինքն արդեն այդ պատճենի վրա երևում է, որ իրականում փոխանցում եղել է: Իսկ հաջորդ վճարման հանձնարարականը, որը լրացված է թե իբր ՙՏ.Պետրոսյան և եղբայրներ՚ ՍՊԸ-ի կողմից Արդշինինվեստբանկ Արաբկիրի մասնաճյուղի միջոցով Տամարա Սարիկովային փոխանցվում է 85.506.623 դրամ գումար, դա նույնպես ինքն է կեղծել նույն բանկի նախկին չեկերի վրայից կտրել և կնիքի հատվածը դրել այդ հանձնարարականի վրա և պատճենահանել Ամիրյան փողոցում գտնվող համակարգչային սպասարկման կետում և նրան պատճենահանման սարքի արդյունքում կարմիր տառերով անգլերեն արտացոլվել է նաև ՙcopy՚ բառը: Հայտնում է, որ ինքը ողջ գումարները ծախսել է իր անձնական կարքները հոգալու համար, վերցրել է բանկից վարկով ձևակերպված Տոյոտա Պրադո մակնիշի ավտոմեքենա իր ամուսնու անունով և իր համար ապառիկ վերցրել է ավտոմեքենա 200.0հազ.դրամ հեռուստացույց, համակարգիչ 200.0հզ.դրամ, սառնարան 150 հզ. դրամ արժողությամբ: Տոյոտա Պրադոյին կանխիկ վճարել է 8000 ԱՄՆ դոլար, մնացած գումարը ձևակերպել են բանկով վարկ և վեց ամիս Առէկսիմ բանկում ամսեկան 200.0հզ դրամ վարկի գումար է մարել, բազմաթիվ մարդկանց որոնց նախկինում նշել է, տոկոսներ է մարել, նշում է նաև որ տոկոսով գումար է վերցրել մեծ տոկոսադրույքներով, ինչպես նշել է: Իրականում Կարեն Ալավերդյան անձ գոյություն չունի նույնպես դա իր հորինվածն էր` Տամարային և մյուսներին խաբելու համար: Նշում է, որ այդ Պրադոն իր ամուսինը փոխանակել է 2 այլ մակնիշի` Պրիորա և Վազ 2107 ավտոմեքենաների հետ և այդ ավտոմեքենաները իր վերը նշված ՙՄարիետա Մելիքյան՚ ՍՊԸ-ով իրականացվող տաքսի ծառայության մեջ: Հետագայում ինքը 2010 թվականի հունվարից դադարեցրել է այդ ՍՊԸ-ի գործունեությունը: Բոլոր իր նախկին բացատրություններում և ցուցմունքներում հայտնել է, թե իբր այդ գումարները ամբողջությամբ տվել է Վահագն Կարապետյանին, բայց իրականում այդպիսի մարդ գոյություն չի ունեցել և ինքը գումարները ինչպես նշել է ծախսել է իր անձնական կարիքները հոգալու համար և հետագայում պոլիկլինիկայից հանած գումարները վերադարձնելու համար և տոկոսներ մարելու համար, բայց ներկայում որևէ փաստաթուղթ չունի, որ գումարները տոկոսով է վերցրել: Մնացած բոլոր փաստաթղթերը, որոնք կեղծել է, կեղծել է անձամբ այդ մասին ոչ ոքի տեղյակ չպահելով, նույնիսկ իր ծողներին որոնք նույնպես իմացել են, որ այդ գումարները ծախսվել է իրենց տան հոգսերը և ծախսերը հոգալու համար: Ինքը ներկայում չի կարող թե որտեղ և ինչի համար որքան գումարներ է ծախսել բայց հետագայում վերհիշելուց հետո կհայտնի:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի ապրիլի 15-ին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի մարտի 26-ին երեկոյան ժամերին, երբ ինքը գնացել է տուն, իր մայրը ասել է, որ իրենց տուն էին եկել 17 պոլիկլինիկայի գանձապահ Սուսաննան և բժիշկ-գինեկոլոգ Իրինա Սահակյանը և իր մայրիկին ասել են, որ փոխանցի իրեն պոլիկլինիկայի վկայականը ոչ մի ավելորդ տեղեկություններ չհայտնի ոստիկանությունում, հակառակ դեպքում իր մորաքրոջ տունը կվաճառի տնօրեն Գ.Սահակյանը և կվերցնի իր պարտքը: Նշում է, որ 2009 թվականի հուլիսին Գ.Սահակյանը կասկածել է, որ ինքը դրամարկղից գումարներ է հանում օգտագործում և ետ է վերադարձնում, անձամբ ստուգել է դրամարկղը և բանկային հաշիվի մնացորդը, կանչել է իրեն և ասել է, որ պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից պակասում է 10 մլն դրամ, ասել է, որ այդ ամբողջ գումարը ինքն է հանել և պետք է վերադարձնի: Քանի որ ինքը գումար չի ունեցել տնօրենը ասել է, որ ինքը կդնի այդ գումարը իր փոխարեն և ինքը նրան հետ կվերադարձնի, դրա համար պետք է գրվի պարտավորագիր, բայց քանի որ ինքը իր անվամբ ոչինչ չի ունեցել, խնդրել է իր մորաքրոջը՝ Գոհար Մարգարյանին և նա եկել է տնօրենի մոտ պայմանավորվել են, որ պետք է գրվի պարտավորագիր, որի տակ ստորագրի իր փոխարեն իր մորաքույրը, քանի որ նա է պարտավորվելու , եթե ինքը չվճարի այդ գումարը նա վերադարձնի Գ.Սահակյանին: 2009 թվականի օգոստոսին օրը հստակ չի հիշում իր մորաքույրը գրել է այդ պարտավորագիրը որքանով հիշում է այդ 10 մլն դրամը վերածել էին դոլարի, որը կազել էր 30.000 ԱՄՆ դոլար և և ձևակերպել է այնպես թե իբր մորաքույը այդ գումարը վերցրել էր Գ.Սահակյանից: Իր մայրը ասել է, որ նրանք համոզել են, որ ինքը ոստիկանությանը նախկինում կատարված իրավախախտումնորից ոչինչ չհայտնի: Նշում է որ 2009 թվականի սկզբից հունվարից սկսած թիվ 17 պոլիկլինիկայի բորոլոր աշիատողները սկսել են աշխատավարձը ստանալ բանկային քարտերով, այդ պատճառով նրանք այլևս չէին ստորագրում աշխատավարձի վճարման ցուցակում: Նշում է, որ Գ.Սահակյանը պոլիկլինիկայի տնտեսական ապրանքների գնումները 2004-2010 թվականը կատարել է ՙԴար՚ ՍՊԸ-ից: Անահիտ Մուրադյանը աշխատում է պոլիկլինիկայում սակայն իր պարտականությունները կատարել է Երևանի քաղաքապետարանում: Նա ձևակերպված է եղել որպես տնօրենի խորհրդական: Դա է պատճառը, որ ինքը նրա փոխարեն աշխատավարձի վճարման տեղեկագրերում ստացել է նրա աշխատավարձը և տարել տվել է նրան ու այդ մասով ոչ մի խախտում չկա: Ինքը երբեք պակասորդ չի ունեցել ու երբ գումարները հանել է, ապա հետագայում շտապ մուտքագրել է, որ պակասորդներ չլինեն երբ նա ասել է, որ 10 մլն դրամ պակաս է, նրան չի առարկել այդ ժամանակ քանի որ այսպես ասած խոսելու տեղ չի ունեցել, բայց իրականում ոչ մի պակասորդ չի եղել:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի ապրիլի 19-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր նախորդ ցուցմունքներում նշել է 2008 թվականի և 2009 թվականի ընթացքում երբ ինքը պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից իր Առէկսիմբանկի հաշվեհամարին փոխանցել է մոտ 8000.000 դրամ և արդեն դրա մասին իմացել է գանձապահ Սուսաննան նրան է տվել ամեն անգամ հանած գումարի ուղիղ կեսը և ցուցմունքում նշել է, որ դա կարող է հիմնավորել պոլիկլինիկայի այդ թվականների բանկային քաղվածքներն ուսումնասիրելով: Սակայն ներկայում հայտնում է, որ ուսումնասիրելով 2006-2009 թվականների պոլիկլինիկայի բանկի քաղվածքները չի կարողանում հիշի և մատնացույց անել դրանք և իրեն անհրաժեշտ է տեսնել բանկի իսկական շարժը: Ինքը 2007 թվականի կեսերից օրը և ամիսը հստակ չի հիշում խոսել է Արամ Սիմոնյանի եղբայր Արմեն Սիմոնյանի հետ, նա իրեն տվել է ՍՊԸ-ի հաշվապահական փաստաթղթերը ձևակերպումը վերջացնի, որ դրանից հետո նոր դադարեցնի ՍՊԸ-ի գործունեությունը: Ինքը որքանով հիշում է 2007 թվականից գարնանը դադարեցրել է ՍՊԸ-ի գործունեությունը և փաստաթղթերն ու կնիքը մնացել է իր մոտ, այդ փաստաթղթերը գտնվում են իր մոտ թիվ 17 պոլիկլինիկայում, իսկ կնիքը իր մոտ է և ներկայացնում է քննիչին: Որքանով հիշում է ինքը նույնիսկ այդ ՍՊԸ-ում եղել է նաև գրանցված հաշվապահ: Եվ այնտեղ սկսել է աշխատել է 2004 թվականի գարնանիկ հենց այդ ժամանակ էլ ծանոթացել է նրա հետ` մայրիկի ընկերուհի Սմելայի միջոցով: Ինքը իր նախորդ ցուցմունքնում հստակ հայտնել հայտնել է, թե քանի անձանցից է վերցրել գումարներ, դա իրականությունն է բայց ստել է , որ այդ գումարը տվել է ոմն Վահագն Կարապետյանին: Այդպիսի անձնավորություն չի եղել, կրկին նշում է ինքը դա հորինել է որպեսզի հավատային այն անձանց ում պատրք է ումից գումարը էին վերցրել, որ հավատային իրականում նրանցից վերցրած գումարները տվել է հենց նրան` բիզբես անելու նպատակով: Հենց այդ պատճառով էլ կեղծել է նաև այն բոլոր փաստաթղթերը, որոնք հայտնաբերել են և Տամարա Սարիկովան ներկայացրել է քննությանը: Իրականում ինքը չի գիտակցել, որ կարող է այնքան պարտք գումար կուտակել, ինքը այլ եկամուտ չի ունեցեկ, ուղղակի մտածել է կաշխատի և կամաց-կամաց բոլորից, վերցված գումարները կվերադարձնի: Ինքը ինչպես ասել է ամենաառաջին գումարը վերցրել է Տամարայից 8000 ԱՄՆ դոլար նրան ասել է, որ բիզնես է անում, բայց ամուսնու համար գնել է Տոյոտա Պրադո մակնիշի ավտոմեքենա բանկի միջոցով 4000 ԱՄՆ դոլար կանխիկ վճարելով, իսկ մնացած 4000 ԱՄՆ դոլարը ծախսել է անձնական նպատակներով` ինչպես նշել էր նախորդ ցուցմունքում գնել է սառնարան, հեռուստացույց, լվացքի մեքենա, համակարգիչ: Այդ 8000 դոլարը Տամարային վերադարձնելու համար ինքը գումար է հանել պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից և տվել է Տամարային, հետո պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին այդ գումարը վերադարձնելու` համար, որ պակասնորդ չլինի, կրկին Տամարայից վերցրել է 10 տոկոսադրույքով, այլ գումար ուրիշ իր թվարկած անձանցից ևս և տարել մուտքագրել է պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին: Հետագայում նրանցից վերցրած գումարները վերադարձնելու համար ինքը իր թվարկած անձանցից մեկից վերցրել է գումար և փակել է մյուսի պարտքն ու տոկոսը: Ուղղակի իրեն ժամանակ է պետք, որպեսզի աշխատի և քիչ քիչ կարողանա նրանց գումարները ետ վերադարձնի: Իսկ Տոյոտա Պրադոն գնելուց հետո 6 ամիս 200.0 հզ դրամ բանկում վճարում է կատարել 1.2 մլն դրամ, դրանից հետո այդ ավտոմեքենան նույնպես բանկով վաճառել է, ավելի ճիշտ չի հիշում դա իր ամուսինն է վաճառել, ավելի ճիշտ փոխանակել է 2 այլ մեքենաների հետ` Վազ 21-07 և Պրիորա մակնիշի մեքենաների հետ որոնք համարանիշները չի հիշում: Ինքը խաբում և հայտնում է , որ բիզնես է սկսում որպեսզի իրեն տոկոսով գումար տան: Ինքը այլ տարբերակ չի ունեցել պարտքերը մարելու և տոկոսները վերադարձնելու համար:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի մայիսի 07-ին որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը դիմումը գրել է Գագիկ Սահակյանի հետ առերես հարցաքննվելու վերաբերյալ, սակայն դիմում դա չի նշել: Նշում է, որ ինքը իր ցուցմունքներում դա չի նշել: Նշում է, որ ինքը ցուցմունքներում տնօրենԳագիկ Սահակյանի, ինչպես նաև թիվ 17 պոլիկլինիկային վերբերվող բոլոր փաստական հանգամանքները հայտել է ճշմարտությունը, պնդում է դրանք բայց խնդրում է իրեն նրա հետ առերես չհարցաքննել, քանի որ նա 10 տարի եղել է իր տնօրենը և ինքը չի ցանկանում է այդ պատճառով առերես հարցաքննվել է նրա հետ: Սակայն ինքը պնդում իր ցուցմունքները, խնդրում է հիմք ընդունեք դրանք որոնք արտացոլում են ողջ ճշմարտությունը: Նշում նաև, որ ինքը Գ.Սահակյանի հետ, առերես հարցաքննության ժամանակ իրեն վատ է զգացել, հայտնել է որ հետաձգել է հարցաքննությունը, սակայն ներկայում խնդրում է նրա հետ առերես չհարցաքննել: Նշում է նաև, որ առերես հարցաքննության ժամանակ ինքը նրա ներկայությամբ չի կարողանում իրեն ազատ զգալ, ամբողջովին չի կարողանում ցուցմունք տալ:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2013 թվականի հուլիսի 19-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր մորաքույնը ստացական է տվել Գ.Սահակյանին 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով: Ինքը նախկինում չի հայտնել, որ իր ամուսինը մինչև Տոյոտա պրադո գնելը ունեցել է նաև Նիվա մակնիշի ավտոմեքենա` 11 SL 500 համարանիշերով, որը գնել էր 2006 թվականին և հենց դա գնելու համար էլ են վերցրել 8000 ԱՄՆ դոլար գումար: 4000 ԱՄՆ դոլար գումարը ՙնիվա՚ մակնիշի մեքենայի ձեռք բերման համար տվել է այսինքն իր ամուսինը է տվել իսկ մնացածը նախկինում նշել է: Ինչպես նշել է նախկինում ցուցմունքում երբ Գ.Սահակյանն իրեն ասել է, որ եթե կարող է այնպիսի մարդ գտնել, որ ունենա իրավաբանի կրթություն և որին կարոնան ձևակերպել որպես իրավաբան, բայց աշխատավարձ չտան և Գոհարին ասել է, որ իրենց մոտ իրավաբանի տեղ կա կարող է նրան ձևակերպի աշխատանքի նա համաձայնվել է, տվել է իր փաստաթղթերը` աշխատանքի ընդունման համար անհրաժեշտ և ինքը դա տվել է տնօրեն` Գ.Սահակյանին: Դրանից հետո ինքը Գոհարին ասել է, որ դեռ չեն ձևակերպել և հետո չի հիշում թե նա ուզել է, թե ինքն է տարել տվել նրան չի ասել, որ նրան ձևակերպել են: Դա է իրականությունը իսկ ինչ վերաբերվում է ստաժ պտտվելուն ապա հնարավոր է, որ ինքը նրան ասած լինի այն իմաստով որ իրեն տեղավորում են աշխատանքի: Նշված ավտոմեքենանգտնվել է նիվա մակնիշի ավտոմեքենայից առաջ, 2006 թվականի ամռանը: Երկու կամ երեք ամիս հետո նույն թվականին ամուսնու այդ ավտոմեքենան վաճառել է բայց ինքը չի իմացել ինչ գնով և ում , սակայն առ այսօր անվանափոխությոնւ չի կատարվել: Ամուսինը այդ ավտոմեքենան գնել է իր անունով:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014 թվականի հունվարի 23-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրականում կրկնակի ցուցմունքների առկայությունը պայմանավորված է նրանով որ այդ ժամանակահատվածում վերը նշված բժշկների վարձատրությունը իրականացվում էր սպասարկվող բնակչության թվաքանակով, այսինքն պետական առողջապահական գործակալությունը պոլիկլինիկային տրամադրում էր մեկ բնակիչին սպասարկելու համար բժշկին տրամադրվող գործակից, որը բազմապատկվում էր տվյալ բժշկի կողմից սպասարկվող բնակչության թվաքանակով և դրանից հետո ստանում էին նրանց աշխատավարձի չափը ուստի ամեն բժիշկի աշխատավարձի չափը կարող էր ամեն ամիս լինել տաբեր` կախված բնակչության թվի փոփոխությունից: 2006 թվականի ապրիլի-հոկտեմբեր ամիսների աշխատավարձերի 2-րդ ցուցակները, որոնք կարված են հաշվապահական գործում ինքն է կազմել` հաշվարկել է արդեն փոփոխված թվով, հաշվապահական գոևծի միջից հանել է իրական կազմված և ստորագրված ցուցակնեը և փոփոխված թվերով կազմված ցուցակները կատարել է հաշվապահական գործում և ստորագրել բոլորի, փոխարեն, որ նրանց այլևս կրկին անգամ ստորագրելու համար չկանչի: Ստորագրությունները նմանացնելով նրանց իրական ստորագրություններին, իսկ ավել հաշվարկված գումարի տարբերությունները ինքը հետ է վերադարձրել նրան: Նշված աշխատավարձերի տարբերությունները կարմիր գրիչով ուղղումներ է կատարել աշխատավարձի ամսի հաշվարկի թերթիկում: Ահա սա է ողջ ճշմարտությունը նշում է նաև, որ դա է պատճառը, որ 2-րդ օրինակները չի ոչնչացրել և պահել թ հաշվապահական փաստաթղթերի հետ: Ցանկանում է խոստովանել, որ 2006 թվականի դեկտեմբերի 13-ին 180.000 ՀՀ դրամը և 2006 թվականի դեկտեմբերի 14-ի 80.000 ՀՀ դրամը ինքն է դուրս գրել դրամարկղից սակայն չի մուտքագրել պոլիկլինիկայի բանկային հաշվեհամարին, օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար, սակայն ցույց տալու համար մուտքագրվել է հաշվեհամարին պատճենը հանել է նմանատիպ կտրոն, այսինքն բանկի դրամարկղի մուտքի օրդեր և դրել հաշվապահական գործում ցույց տալու համար, որ վերը նշված գումարները հաշվագրվել են բանկի հաշվեհամարում: Ցուցմունքին կից ներկայացրել է ՙԱռԷկսիմբանկից՚ վերցված իր հաշվեհամարի քաղվածքը, որտեղ երևում է, որ թիվ 17 պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից ինքը փոխանցումներ է կատարել իր հաշվեհամարին, որտեղից էլ կանխիկացրել է և ստացել է այդ գումարները: Ինչպես երևում է քաղվածքում 2009 թվականի հունվարի 16-ին պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից իր հաշվեհամարին է փոխանցվոել 160.000 ՀՀ դրամ, 09.02.2009 թվականի նույն ձևով փոխանցել է 80.000 ՀՀ դրամ, 20.03.2009 թվականին 70.000 ՀՀ դրա, 27.03.2009 թվականին 40.000 ՀՀ դրամ` ընդհանուր 2009 թվականին 390000 ՀՀ դրամ ինքը փոխանցել է պոլիկլինիկայի հաշվեհամաից իր Առէկսիմբանկում բացված հաշվեհամարին, այնուհետև կանխիկացել է և օգտագործել իր անձնական կարիքների համար: Ներկայում պարտավորվում է ինչպես այդ 390000 ՀՀ դրամ գումարը, այնպես էլ վերը նշված ընդհանուր 260000 ՀՀ դրամ գումարը վերականգնել պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին: Նշում է, որ ներկայացված քաղվածքները 3 թերթից են: Նշում է նաև որ ակտով հայտնաբերված 2009 թվականի 370.000 ՀՀ դրամ գումարը, որը փոխանցվել է իր հաշվեհամարին հենց նույն վերը նշված 390000 ՀՀ դրամ գումարն է: Ցանկանում է հայտարարել, որ նախորդ հարցաքննության ժամանակ քննիչի կողմից հարցադրումներ են կատարվել 2007 թվականի 6.661.000 և 2008 թվականի 1222000 ՀՀ դրամ գումարի վերաբերյալ, որոնք պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից փոխանցվել է այլ հաշվեհամարի, իսկ ինքը պատասխանել է, որ հստակ չի կարող որևէ բան հայտնել, իսկ հիմա ինչպես նշել է խոստանում է որ Գուրգեն Ցականյանի անվամբ Ասէկսիմբանկում բացված հաշվեհամար է եղել և 2007 թվականին 6661000ՀՀ դրամ և 2008 թվականին 1222.000 ՀՀ դրամ գումար է մաս-մաս փոխանցելէ պոլիկլինիկայի հաշվեհամարինց նակին ամուսնու Առէկսիմբանկում բացված հաշվեհամարին և բանկային քարտով, որը ամուսնու անումով էր և գտնվել է իր մոտ ինքը կանխիկացրել է այդ գումարը և նորից օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար, ինչպես նակինում նշել է իր ցուցմունքներում : Բացի իրենից նույնիսկ ամուսինը այդ գումարները չի կանխիկացրել:
Ասպրամ Եղիազարյանը կողմից 2014 թվականի մարտի 22-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ուսումնասիրելով քննիչի կողմից իրեն ներկայացված թիվ 17 պոլիկլինիկայի հաշվեհամարի քաղվածքները հայտնում է, որ 01.09.2006 թվականին 150.000 ՀՀ դրամը, 24.11.2006 թվականի 200.000 ՀՀ դրամը, 20.12.2006 թվականի 1000.000 ՀՀ դրամը ինչպես նաև 20.02.2009 թվականի 4500.000 ՀՀ դրամը և 10.09.2009 թավականի 7500.000 ՀՀ դրամը բանկից կանխիկացրել և ստացել է , որը չի մուտքագրել ընկերության դրամարկղ, այլ այդ գումարները օգտագործել է իր տարբեր պարտքերը մարելու և այլ կենցաղային կարիքները հոգալու նպատակով: Դրանք ինքը նշել է իր նախկին ցուցմունքներում, որը ստորագրությունները տնօրենի փոխարեն ինքը դրել է դրամարկղային չեկերում, իսկ կնիքը այլ ուրիշ կնքվող փաստաթղթերի հետ մտցրել է տնօրենի մոտ և կնքել, այսինքն նա է իրեն տվել կնիքը, քանի որ կնքվող փաստաթղթերը շատ էին, ինքը նրա ներկայությամբ կնքել է բոլոր փաստաթղթերը, այդ թվում վերը նշված գումարները ստանալու համար դրամարկղային չեկերը, որը տնօրենը չի նկատել: Բացի այդ, ուսումնասիրելով նշված քաղվածները հայտնում է, որ 17.05.2007 թվականին 300.000 ՀՀ դրամը, 23.05.2007 թվականի 120.000 ՀՀ դրամը, 01.06.2007 թվականի 200.000 ՀՀ դրամը, 08.06.2007 թվականի 730.000 ՀՀ 22.06.2007 թվականի 166.000 ՀՀ դրամը, 10.07.2007 թվականի 750.000ՀՀ դրամը, 13.07.2007 թվականի 100.000 ՀՀ դրամը, 19.07.2007 թվականի 300.000 ՀՀ դրամը, 01.08.2007 թվականի 165.000 ՀՀ դրամը, 14.09.2007 թվականի 800.000 ՀՀ դրամը, 20.09.2007 թվականի 200.000 ՀՀ դրամը, 09.10.2007 թվականի 850.000 ՀՀ դրամը, 12.10.2007 թվականի 350.000 ՀՀ դրամը, 24.10.2007 թվականի 200.000 ՀՀ դրամը, 30.10.2007 թվականի 180.000 ՀՀ դրամը, 13.11.2007 թվականի 100.000 ՀՀ դրամը, 29.12.2007 թվականի 1000.000 ՀՀ դրամը, ինչպես նաև 14.05.2007 թվականի 1200.000 ՀՀ դրամը ինքը բանկից` 17 պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից փոխանցել է իր ՙԱռէկսիմբանկ՚ ՓԲԸ-ում բացված 2380206483470300 հաշվեհամարին, որտեղից էլ կանխիկացրել է և ստացել է ու օգտագործել է նույնպես վերը նշված նպատակով: Բացի այդ ուսումնասիրելով նույն քաղվածքները, հայտնում է նաև, որ 16.01.2009 թվականի 160.000 ՀՀ դրամը, 09.02.2009 թվականի 80.000 ՀՀ դրամը, 20.03.2009 թվականի 70.000 ՀՀ դրամը, 27.03.2009 թվականի 40.000 ՀՀ դրամը, 11.06.2009 թվականի 40.000 ՀՀ դրամը նույնպես ինքն է 17 պոլիկլինիկայի հաշվեհամարից փոխանցել է իր ՙԱռէկսիմբանկ՚ ՓԲԸ-ում բացված 2-րդ` 2380011983460400 հաշվեհամարին և օգտագործել վերը նշված նպատակով: Սակայն ներկայում չի հիշում, թե կոնկրետ այդ գումարից, որը ինչ նպատակով տնօրինել: Բայց ընդունում է, որ իրավունք չի ունեցել նշված գումարները օգտագործել իր կարիքների համար, գիտակցում է, որ դրանք պետք է վերականգնի, ինքը չի հրաժարվում նշված գումարները վերականգնելուց: Բացի այդ ցանկանում է նշել, որ Տամարա Սարիկովային, Կարինե Գաբրիելյանին, Ասյա Մարկոսյանին, Ամալյա Մաուկյանին մինչ օրս մաս-մաս վերադարձնում է նրանց պարտք գումարները: Հայտնում է, որ թիվ 00046752 դրամարկղային չեկի ձախ ներքևի հատվածում առկա առաջին ստորագրությունը ինքը ստորագրել է տնօրենի փոխարեն, իսկ ներքևի 2 ստորագրությունները իրենն են, իսկ ձեռագիր գրառումները նույնպես իրենն են դա այն կտրոնն է որը ինքը ներկայացրել է բանկ և ստացել է 4500.000 ՀՀ դրամը: Իսկ թիվ 00018485 դրամարկղային չեկում ձեռագիր գրառումները իրենը չեն, ձախ կողմում առկա առաջին ստորագրությունը տնօրենի ստորագրությունն է, մեջտեղըին իրենն է իսկ տակինը Աուսաննա Սարիբեկյանինը: Ներկայացված թիվ 00018485 չեկի մեջ նշված գումարը չի հիշում թե ինչ նպատակով է ստացվել, սակայն այնտեղ նշված է աշխատավարձ, ներկայում դրա վերաբերյալ ոչինչ չի հիշում իշելու դեպքում կհայտնի լրացուցիչ:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014թ. մարտի 27-ին որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը նախկինում հիշել է, որ ամուսնու անունով տվյալ բանկում հաշվեհամար կա բացված և որքանով հիշել է գումարները փոխանցել էր այդ հաշվեհամարարին, սակայն ուսումնասիրելով քննիչի կողմից իրեն ներկայացված հաշվեհամարի շարժը հիշել է, որ այդ բանկում ինքը նախկինում ևս ունեցել է հաշվեհամար և իրականում իր կողմից նշված գումարները փոխանցել էր իր հաշվեհամարին: Ինքը գիտակցել է, որ իրավունք չի ունեցել պոլիկլինիկայի գումարները փոխանցելու իր հաշվեհամարին դրանք իրեն անհաժեշտ են եղել և ինքը կեղծելով փոխանցման հանձնարարականների և կանխիկացման չեկերի ստորագրությունները այդ միջոցով բանկից կանխիկացրել և ստացել է փոխանցումով: Ինքը մտածել է, որ ոչ ոք չի իմանա այդ գումարների բացակայության փաստը այդ պատճառով էլ նշված ժամանակահատվածում կատարել է փոխանցումներն ու կանխիկացումները: Ինչ վերաբերվում է գումարները վերադարձնելուն, ապա ինքը իրականում հնարավորություն չի ունեցել դրանք վերադարձնելու, իսկ իր նշված գումարները, որը վերադարձրել է, այսինքն մուտքագրել է պոլիկլինիկայի հաշվեհամարին դրա նպատակը եղել է այն, որ այդ պահի դրությամբ պակասորդ չլինի և չբացահայտվի իր կողմից հանված գումարների փաստը: Դրանք իր հաշվեհամարից կանխիկացրել է բանկոմատից քարտի միջոցով: Նշում է, որ պատրաստվում է ներկայացնել Առէքսիմբանկ ՓԲԸ-ում բացված իր հաշվեհամարի քաղվածքը: Ինքը ի սկզբանե գումարները հանելուց և կանխիկացնելուց ցանկացած հաշվեհամարի միջոցով նպատակ չի ունեցել դրանք վերադարձնել` մտածելով որ ոչ ոք չի իմանա և չի բացահայտվի այդ հանգամանքը:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014թ. օգոստոսի 23-ին որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014թ. օգոստոսի 23-ին որպես կասկածյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն պարզաբանվել է իր իրավունքները և պարտականությունները, պարզաբանվել է պաշտպան ունենալու իրավունքի մասին` հրաժարվում է պաշտպանից այն կապված չէ իր նյութական վիճակից, շահերը կպաշտպանի անձամբ` օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և որևէ հարցի պատասխանելուց:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014թ. օգոստոսի 25-ին որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն պարզաբանվել է իր իրավունքները և պարտականությունները, պարզաբանվել է մեղադրանքի էությունը այն իր համար պարզ է և հասկանալի: Իրեն առաջադրված մեղադրանքում լիովին մեղավոր է ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և որևէ հարցի պատասխանելուց:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014թ. սեպտեմբերի 22-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ պնդում է նախկինում տրված իր ցուցմունքները և ներկայում ցանկանում է ցուցմունք տալ առանց պաշտպանի մասնակցությամբ: 2009թ. երբ հայտնի դարձավ իր կողմից յուրացումներ կատարելու հանգամանքը տնօրեն Գագիկ Սահակյանը իրեն հանձնարարել է ամբողջությամբ փոխել դրամարկղային գիրքը և դրանում կատարված գրառումները համապատասխանեցնել բանկային դրամական շարժին: Այդ նպատակով տնօրենի կողմից իրեն է տրամադրվել ամբողջությամբ նոր դրամարկղային գիրք, որի մեջ իր և գանձապահ Սուսաննա Սրիբեկյանի կողմից ըստ ժամանագրության կատարվել են դրամարկղային գրքում արտացոլվել են իր կողմից 2007-2009թթ ընթացքում բանկից ելքագրված, սակայն պոլիկլինիկայի դրամարկղ չմուտքագրված գումարների վերաբերյալ տվյալներ: Դրամարկղի գրքի փոփոխությունը իրենց կողմից կատարվել է նպատակ ունենալով թաքցնել իր կողմից նախկինում հափշտակված գումարների վերաբերյալ տվյալները և որպեսզի պոլիկլինիկայի տնօրինությունը հետագայում հաշվապահության հետ խնդիրներ չունենա: Նշված 8600.000 դրամ գումարի վերաբերյալ Սուսաննա Սարիբեկյանի կողմից իրական դրամարկղային գրքում նշվել է` այսինքն մուտքագրվել է դրամարկղ, սակայն հետագայում իրենց կողմից նոր դրամարկղային գրքում գրառումներ կատարելու ընթացքում վրիպակի կամ անփութության պատճառով այն չի արտացոլվել: Կրկին նշում է իրականում նշված գումարը Սուսաննա Սարիբեկյանի կողմից մուտքագրվել է պոլիկլինիկայի դրամարկղ: Իր և Սուսաննա Սարիբեկյանի կողմից դրամարկղային գրքում նոր տվյալները ավելացնելուց հետո, հին դրամարկղային գիրքը իր կողմից տնօրենի պահանջով փոխանցվել է նրան, իսկ նոր դրամարկղային գիրքը տվել է Սուսաննա Սարիբեկյանին, որպեսզի նա կարողանա շարունակի իր բնականոն աշխատանքը: Հետագայում Գագիկ Սահակյանը ինչ է արել հին դրամարկղային գիրքը ինքը այդ մասին որևէ տեղեկություն չունի: Բժիշկների աշխատավարձերը ձևավորվում է նրանց կողմից սպասարկվող տարածքի բնակչության թվականակից ելնելով: 2006 թվականի ապրիլից հոկտեմբեր ընկած ժամանակաշրջանում ավելացել է յուրաքանչյուր բնակչի համար բժիշկներին վճարվելիք չափը, այսինքն ավելացել է նրանց աշխատավարձը, ինչի մասին բժիշկները այդ ժամանակ տեղյակ չեն եղել տնօրեն Գագիկ Սահակյանի պահանջով և հանձնարարությամբ գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանից ամեն ամիս վերցրել է արդեն իսկ բժիշկների կողմից ստորագրված և ստացված աշխատավարձի վճարման ցուցակները, կազմել է նոր ցուցակներ այնտեղ նշել է վերահաշվարկի արդյունքում ավելացված աշխատավարձերի չափերը ստորագրել է բոլոր աշխատակիցների փոխարեն և նշված տարբերության արդյունքում առաջացած գումարը վերցրել է գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանից և տվել է տնօրեն Գագիկ Սահակյանին: Նշված ձևով 2006 թվականի ապրիլից հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Սուսաննայից վերցրել է ընդհանուր մոտ 3951.000 ՀՀ դրամ գումար և այն տվել է տնօրեն Գագիկ Սահակյանին, նշված գումարներից տնօրենը իրեն և Սուսաննա Սարիբեկյանին գումար չի տվել: Ինքը գիտի, որ նշված արարքով ինքը նպաստել է որպեսզի տնօրենի կողմից նշված գումարները հափշտակվեն , սակայն ինքը դա կատարել է ելնելով իր ղեկավարի հանձնարարությունը չկատարելու հանգամանքից, այսինքն ինքը չի ցանկացել նրան նեղացնել և չկատարել նրա հանձնարարությունը:Ինքը ամիսներ շարունակ օգնել է նրան պոլիկլինիկայից գումարներ հափշտակել իր կարծիքով վերջինը բարոյական պարտավորվածություն է զգացել իր կողմից կատարված հափշտակությունների մասին իրավապահ մարմիններին չհայտնելու , դրանց վրա աչք փակել, ինչպես նաև իր կողմից հափշտակված գումարի հայտնաբերումը թաքցնելու նպատակով պոլիկլինիկայի դրամարկղ է դրել մոտ 10.000.000 ՀՀ դրամ:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2014թ. դեկտեմբերի 18-ին որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ (…) առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում, խնդրում է հիմք ընդունել նախկինում տրված ցուցմունքները և օգտվելով իր դատավարական իրավունքնեից, հրաժարվում է ներկա պահին ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Ասպրամ Եղիազարյանը 2015թ. փետրվարի 05-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գագիկ Սահակյանի հետ առերեսմանը շփոթված էր և մտքերը հստակ դասավորել և հանգամանքերը ներկայացնել այնպես, ոնց եղել է: 2006թ. հենց առաջին իր կողմից ապրիլի ամսին կազմված կրկնակի աշխատատակիցների աշխատավարձերի վճարացուցակների օրը կամ մեկ օր առաջ հստակ չի կարող օրը ասել, որ հաշվարկի թերապերտների, մանկաբուժների, ընտանեկան բժիշկների և նրանց բուժքույրերի աշխատավարձերը ավել ներկայացում կոնկրետ թիվը չի հիշում, սակայն նա հստակ թիվ է ասել: Ինքը կատարելով նրա բանավոր ցուցումը, առանց որևէ աշխատավարձի բարձրացման հրաման տալու ինքը իր տրամաբանությամբ ավել գումարը բաշխել է աշխատակիցների միջև, ոչ համաչափ, սակայն համապատասխանեցված յուրաքանչյուր բժշկի և բուժքրոջ դրույքաչափի հետ: Այդ խոսակցության ժամանակ որքան հիշում է նա իրեն ասել է, որ նման եղանակով պետք է հաշվարկ իրականացնել մինչև հոկտեմբեր ամիսը, նա իրեն ասել է, որ կրկնակի վճարացուցակների և իրական ցուցակների գումարի տարբերությունները պետք է տա իրեն: Ինքը յուրաքանչյուր ամիս աշխատավարձի վճարման օրը այդ տարբերությունը տվել է իրեն անձամբ իր սենյակում, որից ինքը յուրաքանչյուր անգամ իրեն տվել է մինչև 5000 ՀՀ դրամ, սակայն ինքը չի վերցրել քանի որ ամաչել է: Ինչպես նշել է ինքը որևէ բարձրացման հրաման չի տեսել և նշված ավել գումարը չի կարող ասել թե ինչ հիմքով է նա իրեն ասել: Կրկին վճարացուցակները կազմել է անձամբ` հիմք ընդունելով իրական ցուցակների աշխատակիցների տվյալները, միայն աշխատավարձի վճարման գումարները արդեն նշել է բարձրացված Գագիկ Սահակյանի կողմից նշված գումարներին համապատասխան: Ցուցակներում աշխատակիցների փոխարեն ատորագրել է ինքը անձամբ իսկ իրական ցուցակներում ստորագրել են համապատասխան աշխատակիցները: Ցուցակները ինքը կարել է հաշվապահական գործում իսկ իրական ցուցակները ուղղակի առանց կարելու դրել է գործի մեջ ինչու չի կարող պատասխանել: Ինչ վերաբերվում է առերեսման ժամանակ Գագիկ Սահակյանի տրված այն հարցին, թե ինչու ինքը չի ստորագրել կրկնակի վճարացուցակներում կարող է հայտնել, որ նա դա դիտավորյալ է արել, որպեսզի խուսափի հետագայում պատասխանատվությունից: Առերեսման ժամանակ Գագիկ Սահակյանը տվել է հարցադրում, թե գումարը դրամարկղից վերցնելուց հետո անմիջապես է տվել թե պահել է և մի քանի ամիս հավաքել ու միասին է տվել, ապա հայտնում է, որ կրկին շփոթված վիճակում հստակ չի կարողացել պատասխանել այժմ հայտնում է, որ տվել է անմիջապես դրամարկղից վերցնելու օրը, իսկ նրա արձակուրդում գտնվելու ամսին չի կարող հիշել միգուցե պահել է և տվել է նրա վերադարձից հետո կամ թողել է դրամարկղում այնուհետև վերցրել և տվել է:Չի կարող ասել, թե ինչու դա իրեն է հանձնարարել կատարելու մինչ հոկտեմբեր ամիսը, սակայն հստակ հիշում է, որ նա ասել է դա նման եղանակով գումարներ վերցնի սեպտեմբեր սեպտեմբերի աշխատավարձը ներառյալ: Բարձրացման վերաբերյալ տնօրենը ինքը պետք է հրամանով ծանոթացներ աշխատակիցներին ու իր կարծիքով նման հրաման չի ծանոթացվել, ուստի բժիշկներն չէին կռահել, որ իրենց աշխատավարձը բարձրացվել է հնարավոր է, որ այդ ժամանակ որևէ աշխատավարձ չի բարձրացվել:
Ամբաստանյալ Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանը իրեն առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվելուց և 3 դեպքով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք առաջադրվելուց հետո կրկին առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դիրքորոշում չհայտնեց:
Վկա Սուսաննա Սարիբեկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006թ. ընթացքում ինքը աշխատել է, որպես գանձապահ, իսկ Ասպամ Եղիազարյանը, որպես գլխավոր հաշվապահ: Այդ ժամանակահատվածում 17 պոլիկլինիկայի աշխատակիցները աշխատավարձը ստացել են իր մոտից՝ ստորագրելուց հետո: Եղել է դեպքեր, որ Ասպրամ Եղիազարյանը իրենից վերցրել է արդեն ստորագրված վճարացուցակները և իրեն է տվել նոր վճարացուցակներ է և իրենից ստացել է ավել հաշվարկված գումարները: Ասպրամը իրեն ասել է, որ տնօրենը տեղյակ է, սակայն ինքը երբեք չի խոսել տնօրենի հետ և այդ հանգամանքի մասին ձայն չի հայտնել: Ինքը չի կարող հիշել ավել գումարները:
Վկա Թամարա Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Նախաքննության ընթացքում ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել ստորագրությունների հետ կապված: Ինքը քննիչի մոտ հայտնել է, որ բոլոր ստորագրությունները եղել է իրենը, միայն մի ստորագրությունն է եղել մի քիչ կասկածելի, սակայն հետագայում հայտնել է, որ այդ ստորագրությունը նույնպես իրենն է եղել, քանի որ իրենք աշխատում է հիմնականում կանանցով և ինքը ստորագրելու ժամանակ ինքը արագ է ստորագրել և մի փոքր եղել է տարբեր: Քննիչը թղթով փակել է և ցույց է տվել ստորագրություն և ինքը ճանաչել է իր ստորագրությունը, հետո բացելով թուղթը ինքը տեսել է, որ իր ստորագրությունը իր անվան դիմաց է ստորագրված: Ինքը աշխատավարձ տնօրենից երբ չի ստացել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Թամարա Ասատրյանը հայտնեց, որ ինքը հստակ հիշում է, որ քննիչին ինքը հայտնել է, որ բոլոր ստորագրությունները իրենն է: Ինքը միայն սկզբից չի ճանաչել մի ստորագրություն, սակայն հետագայում ճանաչելով իր ստորագրությունը հայտնել է, որ իրենն է: Ինքը չի հիշում հնարավոր է, որ մեկ ամսում երկու անգամ է ինքը ստորագրել: Քննիչը գրել է և ինքը ստորագրել է:
Վկա Գայանե Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում, որպես մանկաբուժ: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել ստորագրությունների մասին, որոնք մի մասը իրենը չի եղել: Քննիչը իրեն հարցադրումներ է արել պրեմյաների և աշխատավարձեր ստանալու հետ կապված: Իրեն աշխատավարձ ստացել են հաշվապահից` ստորագրելով համապատասխան տաբել: Քննիչը ցույց է տվել երկու վճարման ցուցակներ, որոնցից մեկի մեջ իր ստորագրությունը չի եղել: Չի եղել դեպք, որ ինքը մեկ ամսվա մեջ երկու անգամ ստանա աշխատավարձ:
Վկա Հասմիկ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որ աշխատում թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Քննիչի մոտ ինքը հայտնել է, որ բոլոր ստորագրություններն իրեն են: Հայտնեց, որ քննիչն է գրել և ինքը ստորագրել է:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Հասմիկ Հարությունյանը հայտնեց, որ ինչ գրված է ճիշտ է: Հայտնեց, որ ինքը ոչինչ չի հիշում:
Վկա Մարիամ Մինասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում թիվ 17-րդ ոլիկլինիկայում: Քննիչի մոտ ինքը պատասխանել է աշխատավարձերի, ստորագորությունների հետ կապ հարցերի: Հայտնեց, որ ինքը ճանաչել է իր ստորագրությունները և հայտնել է, որ դա իր ստորագրություններն են և հայտնել է քննիչին: Ինքը մեկ ամսում ստորագրել է մեկ անգամ և ստացել է մեկ աշխատավարձ:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Մարիամ Մինասյանը հայտնեց, որ երբ իրենք ստորագրել են այդ պատուհանը եղել է շատ նեղ և եղել են դեպքեր, որ ինքը լավ չի ստորագրել:
Վկա Գոհարիկ Ղադամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է թիվ 17 ոլիկլինիկայում: Քննիչն իրեն ցույց է տվել փաստաթղթեր, որտեղ եղել են ստորագրություններ, սակայն այդ ստորագրությունների մեջ իր ստորագրությունը չի եղել: Քննիչը իրեն հարցրել է ինքը աշխատավարձ ժամանակին ստացել է, թե ոչ ինքը պատասխանել է, որ ստացել է աշխատավարձ ժամանակին ու հաշվապահից: Աշխատավարձ ստանալիս իրենք ստորագրում և ստանում են:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Գոհարիկ Ղադամյանը հայտնեց, որ քննիչը ինչ գրել է ինքը ստորագրել է առանց կարդալու: Հայտնեց, որ ինքը չի հիշում, երբ իրեն ցույց են տվել ցուցակներ: Հայտնեց, որ ինքը ստորագրել է միայն իր աշխատավարձը ստանալու համար: Վկա Ժաննա Պապոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ ոլիկլինիկայում: Քննիչի մոտ ինքը ցուցմունք է տվել ստորագրությունների և աշխատավարձի հետ կապված: Իր հիշելով եղել է մեկ ստորագրություն, որը իրենը չի եղել: Հայտնեց, որ անցել է տաս տարի և չի հիշում, որ ինքը մեկ ամսվա մեջ քանի անգամ է աշխատավարձ ստացել: Ինքը երբեք որպես բաժնի վարիչ չի լսել, որ մեկը բողոքի աշխատավարձ չստանալու կամ քիչ ստանալու համար:
Վկա Արևիկ Մոսինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Հայտնեց, որ ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել աշխատավարձերի և պարգևատրումների մասին: Քննիչի կողմից իրեն ցույց տրված փաստաթղթերում եղած ստորագրությունը իրենը չի եղել: Ինքը աշխատավարձ ստացել է ամիսը մեկ անգամ և ստորագրել է մեկ անգամ: Աշխատավարձ ինքը ստացել է դանձապահից:
Վկա Արմենուհի Ասոյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Հայտնեց, որ քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել ստորագրությունների հետ կապված: Հայտնեց, որ ինքը ամեն ամիս ստացել է աշխատավորձ և դրա համար ստորագրել են: Եղել է, որ ստացել են պարգևավճարներ: Իրենք ստորագրել են գանձապահի մոտ: Ինքը չի հիշում եղել է դեպք, որ մի քանի տեղ է ստորագրել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Արմենուհի Ասոյանը հայտնեց, որ նախաքննական ցուցմունքը ճիշտ է:
Վկա Լաուրա Ավագյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել, թե աշխատողներին ինչպես են ընդունում աշխատանքի: Երբ նոր մարդ է ընդնվում աշխատանքի, ինքը հրաման է տալիս հաշվապահությանը և նրանք դրա վերաբերյալ կատարում են հետագա ընթացքը: Ինքը տալիս է միայն հրամաններ: Ինքը աշխատավարձի հետ կապ չունի: Քննիչը զննել է հրամանի գիրքը: Ինքը հաստիքացուցակը տեսնում է տարվա վերջում երբ նախարարությանը հաշվետվություն է տալիս: Աշխատավարձների բարձրացման դեպքում տրվում է հրաման, թե որ աշխատողի աշխատավարձը իչքան է բարձրանում: Հաստիքացուցակը կազմում է գլխավոր տնօրենը և գլխավոր հաշվապահը:
Վկա Նունե Ենոքյանը ցուցմունք տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում որպես բուժքույր: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել աշխատավարձների ստացման հետ կապված և ինքը տեսնելով ցուցակները, հայտնել է, որ դա իր ստորագրությունն է: Իրենք աշխատավարձ ստանալու հետ կապված ստորագրում են: Հայտնեց, որ անցել է ժամանակ և ինքը մանրամասն չի հիշում: Հայտնեց, որ քննիչի մոտ գրվածը ճիշտ է:
Վկա Լիլիա Քոթանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թթիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում որպես հաշվապահ: Քննիչի մոտ ինքը ցուցմունք է տվել աշխատավարձրի ցուցակների հետ կապված: Երբ աշխատավարձը բարձրանում է, իրեն տալիս են հաստիքացուցակ և ըստ հաստիքացուցակի կատարում է աշխատավարձի բարձրացում: Աշխատավարձը հաշվարկում է ցուցակները գրում է և փոխանցում է հաշվապահին, որպեսզի վճարի: Վճարացուցակները կազմվել է ամեն ամիս և տրվել է հաշվապահին: Որ աշխատացուցակը կազմված է եղել իր ձեռագրով, ինքը քննիչին ասել է, որ իր ձեռագիրն է: Իր պրակտիկայում չի եղել այնպիսի դեպք, որ իր փոխարեն ցուցակները կազմի այլ մարդ: Իր համար զարմանալի է եղել, որ քննիչի մոտ տեսել է ցուցակ, որ կազմված է եղել Ասպրամի ձեռագրով:
Վկա Նաիրա Բոշյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թթիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում, ավագ բուժքույր: Քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել ստորագրության հետ կապված: Քննիչը իրեն ցույց է տվել ստորագրություններ և ինքը ասել է, որ կան ստորագրություններ, որ իր ստորագրությանը քիչ է նման և հնարավոր է, որ ինքն է ստորագրել, ուղղակի ստորագրելու ժամանակ անհարմար է ստորագրել: Ինքը չի հիշում, որ մի ամսվա համար երկու անգամ աշխատավարձ ստանալու հանգամանք:
Վկա Արմինե Ազատյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում որպես մանկական բուժքույր: Իրենք աշխատավարձ ստացել են իրենց գանձապահից: Ինքը երբեք ամսվա մեջ երկու անգամ աշխատավարձ չի ստացել: Քննիչի կողմից ցույց տրված ցուցակներում եղել է իր ստորագրությունը:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Արմինե Ազատյանը հայտնեց, որ ինքը չի հիշում այն հանգամանքը, որ ինքը քննիչի մոտ հայտնել է ինքը չի ստորագրել:
Վկա Լիաննա Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՙթիվ 17-րդ Պոլիկլինիկայում՚, որպես բուժքույր: Հայտնեց, որ քննիչի մոտ ինքը չի գրել, քանի որ իր մոտ ակնոց չի եղել: Քննիչը համեմատել է ստորագրությունները և ասել է, որ նման է, բայց իր ստորագրությունը չի: Ինքը չի հիշում, որ մեկ ամսում երկու անգամ աշխատավարձ ստանա: Իրենք ստորագրել և Սուսաննայից ստացել են աշխատավարձ:
Վկա Արուս Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում որպես մանկական բուժքույր: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել աշխատավարձի հետ կապված: Ինքը երբեկ մեկ ամսում երկու անգամ աշխատավարձ չի ստացել: Աշխատավարձը իրենք ստացել են Սուսաննայից: Իրենց տնօրենը եղել է շատ կարգապահ:
Վկա Գոհար Ռստակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Ինքը աշխատել և դրա համար վարձատրվել է: Ինքը իր չաշխատած ամիսներին աշխատավարձ չի ստացել: Ինքը քննիչին ցույց է տվել այն ստորագրությունները, որոնք հստակ իրենն են եղել: Ինքը հստակ չի հիշում, թե 2006 թվականին որքան է եղել իր աշխատավարձը, սակայն սկսել է 40.000 ՀՀ դրամից: Հնարավոր է, որ ամիս է եղել ինքը ավել գումար է ստացել, դա կախված է բնակչության թվի հետ: Հայտնեց, որ քննիչի մոտ ինչ գրել է ճիշտ է գրել: Քննիչը անուն ազգանունը փակած իրեն ցույց է տվել ստորագրություններ և ասել է, որպեսզի ինքը ցույց տա, թե որն է իր ստորագրությունը: Ամեն հունվար ամսին իրենց աշխատավարձը բարձրացել է: Ինքը չի հիշում, որ եղած լինի այնպիսի խոսակցություն, թե ինչու աշխատավարձը չի բարձրացել: Իրենք գործ է ունեցել միայն դրամարկղի աշխատակցի հետ և նրանից է ստացել աշխատավարձը:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Գոհար Ռստակյանը հայտնեց, որ ներկա պահին ինչպես նաև քննիչի մոտ ինքը չի հիշել, թե որքան է ստացել աշխատավարձ: Քննիչի իրեն ցույց է տվել ստորագրություն և հարցրել է, թե դա իր ստորագրությունն է, թե ոչ և ինքը պատասխանել է, որ դա իրենն չէ, սակայն թե ում անվան դիմաց է եղել դրած այդ ստորագրությունը, ինքը չի տեսել:
Վկա Ջեմմա Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել բարգևատրումների մասին և ինչ գրել է դա ճիշտ է: Քննիչը ցույց է տվել ստորագրություններ որոնք եղել են իրենը: Ինքը աշխատավարձ ստացել է գանձապահից: Ինքը երբեք մեկ ամսվա մեջ երկու անգամ աշխատավարձ չի ստացել: Ինքը երբեք չի լսել, որ աշխատակիցներից մեկը հայտնի կամ բողոքի, որ աշխատավարձ քիչ են ստացել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Ջեմմա Հակոբյանը հայտնեց, որ քննիչի հարցին, որ ստորագրությունը իրենը չի, ինքը պատասխանել է, որ հնարավոր է հարմար չի ստորագրել:
Վկա Կարինե Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Ինքը ստորագրել և ստացել է աշխատավարձ և մեկ ամսվա համար ստորագրել է մեկ անգամ: Եղել է, որ բոլորի աշխատավարձը բարձրացել է: Ինքը երբեք չի բողոքել, որ իր աշխատավարձը ցածր է:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Կարինե Մելքոնյանը հայտնեց, որ քննիչն է գրել ցուցմունքը և ինքը ստորագրել է: Հայտնեց, որ մանրամասներ ներկա պահին չի հիշում:
Վկա Մարիետա Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Հայտնեց, որ աշխատավարձ ստացել են Սուսաննայից, ինքը երբեք տնօրենից աշխատավարձ չի ստացել: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել պարգևավճարների հետ կապված: Քննիչը իրեն ցույց է տվել փաստաթուղթ և հարցրել է, արդյոք ինքն է ստորագրել, թե ոչ, սակայն չի հիշում ինչ է պատասխանել քննիչին, քանի որ անցել է երկար ժամանակ: Եղել է, որ իչենց աշխատավարձը բարձրացել է: Հայտնեց, որ քննիչի մոտ ինքը սխալվել և գրել է, որ ստորագրությունն իրենը չէ:
Վկա Լիլիթ Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 17-րդ պոլիկլինիկայում: Ինքը քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել ստորագրությունների հետ կապված: Ինքը ճանաչել է իր ստորագրությունները: Հայտնեց, որ ինքը ունի ռուսական կրթություն և արագ լինելու համար քննիչն է գրել իր ցուցմունքը: Եղել է դեպքեր, որ ինքը ստացել է պարգևատրումներ: Ինքը երբեք խնդիր չի ունեցել աշխատավարձ ստանալու հետ կապված:
Վկա Իրինա Եղշատյանը 2014թ. հունվարի 24-ին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1975թ. մինչ օրը աշխատում է թիվ 17 պոլիկլինիկայում, որպես մանկաբույժ: Իր աշխատած տարիներին ինքը իր աշխատավարձը ստացել է ամբողջությամբ և ժամանակին: Ինքը պարգևատրում իր աշխատած տարիներին ստացել է մեկ անգամ, սակայն չի հիշում, թե որ թվականին է ստացել, իսկ ստանալուց պարտադիր ստորագրել է համապատասխան ցուցակում: Նշում է նաև, որ պարգևատրման պես իրենք աշխատավարձ ստանալու ժամանակ ստորագրում են գանձապահի մոտ և ստանում հենց գանձապահի մոտից, իսկ ստորագրության կատարում են ամսվա մեջ մեկ անգամ հենց աշխատավարձ ստանալու օրը, աշխատավարձի վճարման տեղակագրում յուրաքանչյուրը իրենց անվան դիմաց: Ինքը տեղյակ չի նաև, թե ով է այդ տարիներին և ընդհանրապես աշխատավարձ կամ պարգևատրում ստացել: Հայտնում է, որ հաշվապահին ձաստաթղթերում առկա նշված աշխատավարձի վճարման տեղեկագրում իր անվան դիմաց դրված ստորագրությունները իր կողմից չեն կատարվել իսկ 2-րդ ցուցակինը, որոնք քննիչը իրեն ներկայացրեց, դրանք առանձին էին, այնտեղ իր անվան դիմաց դրված ստորագրությունները ինքն է կատարել: Եղել են դեպքեր, որ հաշվարկել են և ավելացած գումար է ստացել, սակայն հետագայում կրկին վերահաշվարկ է կատարվել և ստացել է իրեն հասանելիք գումարը:
Վկա Մարգարիտա Նազարյանը 2014թ. հունվարի 24-ին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1975թ-ից մինչ ներկա պահը աշխատում է Երևանի թիվ 17 պոլիկլինիկայում, որպես տեղամասային բուժքույր: Իր աշխատած տարիներին իր աշխատավարձը ստացել է ամբողջությամբ ստորագրելով հաշվապահությունում համապատասխան աշխատավարձի վճարման տեղեկագրում: Ինքը հստակ չի հիշում, թե որքան է կազմել իր աշխատավարձը, քանի որ այն տարբեր ժամանակ տարբեր չափի է եղել իրեն վճարվել են թվաքանակի հետ կապված: Ինքը չի հիշում թե որ թվականին է պարգևատրում ստացել, քանի որ դա եղել է շատ վաղուց նույնիսկ նդրա չափը չի հիշում: Տեղյակ չէ թե 2006 թվականի ընթացքում ով է պարգևատվել և որքան: Քննիչի կողմից իրեն ներկայացված աշխատավարձի վճարման ցուցակում 2006 թվականի ապրիլից հոկտեմբեր ամիսների վերաբերյալ հաշվապահի փաստաթղթեում, այնտեղ իր անվան դիաց դրված ստորագրությունը շատ նման է իր ստորագրությանը, բայց չի կարող հաստակ ասել, թե իրեն է, իսկ մյուս ցուցակներում, որոնք նույնպես կազմված են 2006 թվականի ապրիլից հոկտեմբեր ամիսների համար և ստորագրված են, հենց այդ ցուցակներում առկա ստորագրությունը կատարվել է իր կողմից:
Դատահաշվապահական փորձաքննության Հմ՝ 13-4282 եզրակացության, համաձայն՝ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերությունում, 2007-2009թթ ընկած ժամանակահատվածում, առանց համապատասխան հիմքերի առկայության պայմանների, ընկերության հաշվարկային հաշվին է մուտքագրվել 1.621.900 ՀՀ դրամի չափով գումար, իսկ հաշվարկային հաշվից, առանց համապատասխան հիմքերի, սույն փորձաքննությամբ կատարված ճշգրտումներով, ելքագրվել է 8.301.000 (2007թ. 6711000 + 2008թ.՝ 1200000 + 2009թ.՝ 390000) ՀՀ դրամի չափով գումար, որից ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունում գտնվող Ասպրամ Եղիազարյանի թիվ 2380206483470300 անձնական հաշվին փոխանցվել է՝ 7.911.000 (17.05.2007թ.՝ 300000+23.05.2007թ.՝ 120000+ 01.06.2007թ.՝ 200000+08.06.2007թ.՝ 730000 + 22.06.2007թ.՝ 166000 + 10.07.2007թ.՝ 750000 +13.07.2007թ.՝ 100000+19.07.2007թ.՝ 300000+01.08.2007թ.՝ 165000 + 10.09.2007թ.՝ 200000 +14.09.2007թ.՝ 800000+20.09.2007թ.՝ 200000+09.10.2007թ.՝ 850000+12.10.2007թ.՝ 350000 +24.10.2007թ.՝ 200000+30.10.2007թ.՝ 180000+13.11.2007թ.՝ 100000+29.12.2007թ.՝ 1000000 +14.05.2007թ.՝ 1200000) ՀՀ դրամ, իսկ նույն բանկում գտնվող 2380011983460400 անձնական հաշվի համարին՝ 390.000 (16.01.2009թ.՝ 160000+09.02.2009թ.՝ 80000+ 20.03.2009թ.՝ 70000+27.03.2009թ.՝ 40000+11.06.2009թ.՝ 40000) ՀՀ դրամ:
ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերությունում, 2006-2009թթ ընկած ժամանակահատվածում, ընկերության հաշվարկային հաշվից կանխիկացվել և ընկերության դրամարկղ չի մուտքագրվել ընդամենը՝ 21.950.000 (1500000+200000 + 1000000+8600000 +4500000+7500000) ՀՀ դրամի չափով գումար։
2006թ. ապրիլ ամսից մինչև հոկտեմբեր ամիսներն ընկած ժամանակաշրջանների համար հաշվարկվել և վճարվել է ընդամենը՝ 21.876.700 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, այդ թվում՝ 2006թ. ապրիլ ամսին՝ դրամարկղի թիվ 204 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի՝ վճարվել է 1.956.500 դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը և արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում՝դրամարկղի թիվ 204 ելքի օրդերի համաձայն, վերը նշված ժամանակաշրջանի համար կազմված 1.140.500 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում՝ 1.140.500 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկ վածաշխատավարձի վճարման փաստր բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.140.500 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. ապրիլ ամսին՝դրամարկղիթիվ 205 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի՝վճարվել է 1.709.000 դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը և արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ սույն դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում՝վերր նշված ժամանակաշրջանի համար կազմված դրամարկղի թիվ 205 ելքի օրդերի համաձայն կազմվել է 1.158.400 դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկայլցուցակ։ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում՝ 1.158.400 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստըբացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.158.400 ՀՀդրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. մայիս ամսին՝դրամարկղի թիվ 218 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.656.300 դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում՝վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 218 ելքի օրդերի համաձայն 1.490.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ Հարկ է նշել նաև, որ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում՝ 1.490.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստըբացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.490.900 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. մայիս ամսին՝ դրամարկղի թիվ 219 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.288.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ,որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 219 ելքի օրդերի համաձայն 1.110.200 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.110.200 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.110.200 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. հունիս ամսին՝դրամարկղիթիվ 231 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.235.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանր ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 231 ելքի օրդերի համաձայն 1.129.600 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.129.600 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստր բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.129.600 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. հունիս ամսին՝դրամարկղիթիվ 232 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.645.700 ՀՀ դրամ գումարի չափովաշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղիգրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանր ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերր նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 232 ելքի օրդերի համաձայն 1.542.100 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.542.100 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.542.100 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. հուլիս ամսին՝դրամարկղի թիվ 244 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.422.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերաթյան դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանր ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 244 ելքի օրդերի համաձայն 1.283.800 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.283.800 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.283.800 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ.հուլիս ամսին՝ դրամարկղի թիվ 245 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.649.200 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որր արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանր, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 245 ելքի օրդերի համաձայն 1.516.800 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.516.800 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.516.800 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. օգոստոս ամսին՝դրամարկղի թիվ 257 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.288.800 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանր, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանր ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերր նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 257 ելքիօրդերի համաձայն 1.023.600 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.023.600 դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.023.600 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. օգոստոս ամսին՝դրամարկղի թիվ 258 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձիվճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվել է 1.841.500 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանր, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 258 ելքիօրդերի համաձայն 1.579.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.579.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը, բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.579.900 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. սեպտեմբեր ամսին՝ դրամարկղի թիվ 267 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝ վճարվել է 1.656.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 267 ելքի օրդերի համաձայն 1.391.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.391.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.391.900 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել:
2006թ. սեպտեմբեր ամսին՝ դրամարկղի թիվ 268 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝ վճարվել է 1.234.500 դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 268 ելքի օրդերի համաձայն 957.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 957.900 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 957.900 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. հոկտեմբեր ամսին՝դրամարկղիթիվ 277 ելքիօրդերի, ինչպեսնաևաշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝վճարվելէ 1.893.300 դրամգումարիչափովաշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 277 ելքի օրդերի համաձայն 1.453.300 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.453.300 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.453.300 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. հոկտեմբեր ամսին՝ դրամարկղի թիվ 279 ելքի օրդերի, ինչպես նաև աշխատավարձի վճարման ցուցակի համաձայն՝ վճարվել է 1.399.100 դրամ գումարի չափով աշխատավարձ, որը արձանագրվել է նաև ընկերության դրամարկղի գրքում։ Միաժամանակ պետք է նշել, որ ինչպես ստուգմանը, այնպես էլ դատահաշվապահական փորձաքննությանը ներկայացված փաստաթղթերում առկա նաև վերը նշված ժամանակաշրջանի համար դրամարկղի թիվ 279 ելքի օրդերի համաձայն 1.146.600 դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման մեկ այլ ցուցակ։ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում, կոնկրետ դեպքում դրամարկղի գրքում արձանագրված տվյալներում 1.146.600 դրամ գումարի չափով հաշվարկված աշխատավարձի վճարման փաստը բացակայում է, այսինքն ընկերության դրամարկղից 1.146.600 ՀՀ դրամի չափով գումար չի ելքագրվել։
2006թ. ապրիլից-հոկտեմբեր ամիսների 21.876.700 ՀՀ դրամի չափով հաշվարկված և վճարված աշխատավարձերի վճարացուցակներում ու նույն ժամանակահատվածում նույն աշխատակիցներին վճարված 17.924.800 դրամի աշխատավարձի վճարացուցակների համաձայն առկա դրույքաչափերի տարբերությունը, այսինքն տարբերության հանրագումարը կազմել է 3.951.900 (21876700– 17924800) ՀՀ դրամ, քանի որ 2006 թվականի ապրիլից-հոկտեմբեր ամիսների՝ 21.876.700 ՀՀ դրամ գումարի չափով հաշվարկված և վճարված աշխատավարձերի վճարացուցակների հիմքերը բացակայում են, այսինքն 21.876.700 ՀՀ դրամ գումարի վճարումը ընկերության կողմից կոնկրետ դեպքում կատարվել է առանց համապատասխան հիմքերի՝ վերադասի կողմից տրված համապատասխան գրավոր հրամանի, կամ հրամանների։
ՙԱրդշինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունից ստացված ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության 2006-2009 թվականների հաշվի վերաբերյալ տեղեկանքի համաձայն, ընկերության բանկային հաշվեհամարից Ասպրամ Եղիազարյանի 2380206483470300 և 2380011983460400 բանկային հաշվեհամարներին րնդամենը փոխանցվել է 8.301.000 ՀՀ դրամի չափով գումար :
Ասպրամ Եդիազարյանի 2380206483470300 և 2380011983460400 բանկային հաշվեհամարներին փոխանցված 8.301.000 ՀՀ դրամի չափով գումարի գործարքը, սույն դատահաշվապահական փորձաքննության համաձայն դիտվում է անհիմն, այսինքն վճարման հանձնարարագրերում, որպես վճարման նպատակ կատարված գրառումներն իրականությանր չեն համապատասխանում և ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարից կատարված վճարումները անօրինական են ու չեն համապատասխանում հաշվապահական հաշվառման սկզբնական փաստաթղթերում արտացոլված տվյալներին, այսինքն ընկերության հաշվեհամարից կատարված 8.301.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով վճարումները հաստատող՝ ապրանքանյութական արժեքների՝ գրասենյակային կամ կենցաղային ապրանքների ձեռքբերումն հիմնավորող հաշվապահական հաշվառման փաստաթղթերը, կոնկրետ դեպքում հաշիվապրանքագրերը, ինչպես նաև որպես կանխավճարի գումարներ՝ փոխանցումների հիմքերը բացակայում են՚։
Դատաձեռագրաբանական և փաստաթղթաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 14-0891 եզրակացության համաձայն՝ ՙ20.02.09թ. թիվ 0046752 դրամարկղային չեկում տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները /բացի ՙՀաշվետեր՚, ՙՀաշվի համար՚ տպագիր գրառումների դիմաց տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումներից/, 16.01.09թ. թիվ 3, 27.03.09թ. թիվ 8, 11.06.09թ. թիվ 83 վճարման հանձնարարականների վրա տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները /բացի վերին և ստորին աջ անկյուններում տեղավորված թվային գրառումներից/,
ՙ4 2006՚ գրառումներով մատյանի 41-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. թիվ 205 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 42-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. մարտ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին, 43-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. թիվ 204 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 44-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. մարտ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները,
ՙ5 2006՚ գրառումներով մատյանի 44-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. թիվ 219 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 45-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. ապրիլ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված, 46-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. թիվ 218 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 47-րդ թերթում առկա ապրիլ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները,
ՙ6 2006՚ գրառումներով մատյանի 149-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. թիվ 232 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 150-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. մայիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված, 151-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. թիվ 231 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 152-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. մայիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները,
ՙ7 2006՚ գրառումներով մատյանի 50-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. թիվ 245 դրամարկղային և ելքի օրդերի վրա, 51-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. հունիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված, 52-րդ թերթում առկա 02.07.06թ. թիվ 244 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 53-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. հունիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված,
ՙ8 2006՚ գրառումներով մատյանի 58-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. թիվ 258 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 59-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. հուլիս ամսվա աշխավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված, 60-րդ թերթում առկա 5.08.06թ. թիվ 257 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 61-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. հոդիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված,
ՙ9 2006՚ գրառումներով մատյանի 166-րդ թերթում առկա 12.09.06թ. թիվ 268 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 167-րդ թերթում առկա 12.09.06թ. օգոստոս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված, 168-րդ թերթում առկա 12.09.06թ. թիվ 267 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 169-րդ թերթում առկա 12.09.06թ. օգոստոս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված,
ՙ10 2006՚ գրառումներով մատյանի 53-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. թիվ 279 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 54-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. սեպտեմբեր ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված, 55-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. թիվ 278 դրամարկղային ելքի օրդերի վրա, 56-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. սեպտեմբեր ամսվա աշխատավարձի ցուցակիդիմերեսին և դարձերեսին տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները կատարվել են Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից։
20.02.09թ. թիվ 0046752 դրամարկղային չեկում՝ ՙՀաշվետեր 2՚ և ՙՉեկում նշված գումարը ստացա՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 14.05.08թ. թիվ 74, 16.01.09թ. թիվ 3, 27.03.09թ. թիվ 36, 09.02.09թ. թիվ 8, 11.06.09թ. թիվ 83 վճարման հանձնարարականների միջին ստորին մասերում՝ ՙԳլխ. հաշվապահ՚ տպագիր գրառման դիմաց կամ ՙԿ.Տ՚ տպագիր գրառման տակ, ՙ4 2006՚ գրառումներով մատյանի 41-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. թիվ 205 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 42-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. մարտ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙՄարտ 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց, դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, 43-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. թիվ 204 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 44-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. մարտ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙՄարտ 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, ՙ5 2006՚ գրառումներով մատյանի 44-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. թիվ 219 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 45-բդ թերթում առկա 12.05.06թ. ապրիլ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈԻՑԱԿ՚ տպագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, 46-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. թիվ 218 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 47-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. ապրիլ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙԱպրիլ 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, ՙ6 2006՚ գրառումներով մատյանի 149-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. թիվ 232 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 150-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. մայիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈԻՑԱԿ՚ տպագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, 151-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. թիվ 231 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 152-րդ թերթում առկա 09.06.06թ. մայիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈԻՑԱԿ՚ տպագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, ՙ7 2006՚ գրառումներով մատյանի 50-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. թիվ 245 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 51-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. հունիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙհունիս 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց, դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, 52-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. թիվ 244 դրամարկղային ելթի օրդերի աջ մասում՝ ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 53-րդ թերթում առկա 12.07.06թ. հունիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙհունիս 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, ՙ8 2006՚ գրառումներով մատյանի 58-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. թիվ 258 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 59-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. հուլիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙհուլիս 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, 60-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. թիվ 257 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 61-րդ թերթում առկա 15.08.06թ. հուլիս ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙհուլիս 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց,
ՙ9 2006՚ գրառումներով մատյանի 166-րդ թերթում առկա 12.09.06թ. թիվ 268 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 168-րդ թերթում առկա 12.09.06թ. թիվ 267 դրամարկղային ելքի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց,
ՙ10 2006՚ գրառումներով մատյանի 53-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. թիվ 279 դրամարկղային ելքի օրդերի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 54-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. սեպտեմբեր ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙՍեպտեմբեր 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց և դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, 55-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. թիվ 278 դրամարկղային ելքի օրդերի օրդերի աջ մասում ՙԳլխավոր հաշվապահ՚ տպագիր գրառումների դիմաց, 56-րդ թերթում առկա 11.10.06թ. սեպտեմբեր ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙՍեպտեմբեր 2006թ.՚ ձեռագիր գրառումների դիմաց ե դարձերեսի ստորին աջ մասում ՙհաշվապահ՚ ձեռագիր գրառման դիմաց, տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Սուսան նա Սաբիբեկյանի կողմից։
20.02.09թ. թիվ 0046752 դրամարկղային չեկում ՙՀաշվետեր 1՚ տպագիր գրառման դիմաց տեղավորված,
-14.05.08թ. թիվ 74, 16.01.09թ. թիվ 3, 27.03.09թ. թիվ 36, 09.02.09թ. թիվ 8, 11.06.09թ. թիվ 83 վճարման հանձնարարականների միջին ստորին մասերում ՙՏնօրեն՚ կամ ՙՀաճախորդի ստորագրությունը՚ տպագիր գրառումների դիմաց տեղավորված,
ՙ4 2006՚ գրառումներով մատյանի 42-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. մարտ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի, 44-րդ թերթում առկա 07.04.06թ. մարտ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙՎճարման ժամանակը՚ ձեռագիր գրառումներից վեր տեղավորված,
ՙ5 2006՚ գրառումներով մատյանի 45-րդ թերթում առկա 12.05.06թ. ապրիլ ամսվա աշխատավարձի ցուցակի դիմերեսի վերին մասում ՙԱՇԽԱՏԱՎԱՐՁԻ ՑՈԻՑԱԿ՚ տպացիր գրառումների դիմաց տեղավորված ստորագրությունից վեր տեղավորված ստորագրությունները կատարվել են Ասպրամ Եղիագարյանի կողմից:
Փաստաթղթաբանական մաս՝ Փորձաքննությանը ներկայացված ՙAHBS ARDSHININVESTBANK՚ գրառմամբ ՙՉեկային գրքույկ՚-ի ՙ00046752՚ չեկի արմատ հատվածը և 00046752 համարի դրամարկղային չեկ հատվածը նախկինում կազմել են մեկ ամբողջական հատված։
Փորձաքննությանը ներկայացված ՙ00046752՚ համարի չեկերում առկա կապտագույն ներկանյութով կատարված« ՀՀ ԵՐՔԱՂՊԵՏԱՐԱՆ ԱՌՈՂՋԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԵՏ. ՓԲԸ ՙՀ.17 ՊՈԼԻԿԼԻՆԻԿԱ՚ * 00404886 * գրառումներով կլոր կնիքի դրոշմները կատարված են կնիքով։
Փորձաքննությանր ներկայացված ՙՎճարման հանձնարարական՚ գրառումներով 3, 8, 36, 74 և 83 համարների կտրոններում առկա կապտագույն ներկանյութով կատարված ՙՀՀ ԵՐՔԱՂՊԵՏԱՐԱՆ ԱՌՈՂՋԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԵՏ. ՓԲԸ ՙՀ 17 ՊՈԼԻԿԼԻՆԻԿԱ՚ * 00404386 * PA. МЕРИЯ, гЕРЕВАНАГОС. ЗДОРОВОО...АНИТ. АОЗТПОЛИКЛИКА 17 գրառումներով կլոր կնիքների դրոշմները կատարված են կնիքով։
Նշված գրառումներով կլոր կնիքների դրոշմները և որպես համեմատական նմուշ ներկայացված ՙ2001–2006թ. որոշում՚ գրառումներով մատյանի 36-րդ թերթում առկա գրառումներով կլոր կնիքի դրոշմը համապատասխանում են միմյանց։
Դատաձեռագրաբանական և փաստաթղթաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 14-1599 եզրակացության, համաձայն ՙ20.03.09թ. թիվ 32 վճարման հանձնարարականի վրա տեղավորված ձեռագիր և թվային գրառումները /բացի վերին և ստորին աջ անկյուններում տեղավորված կապտամանուշակագույն ներկանյութով կատարված թվային գրառումներից/ կատարվել են Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից։ 20.03.09թ. թիվ 32 վճարման հանձնարարականի ստորին մասում Կ.Տ. տպագիր գրառման տակ տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից։ Ստորին մասում ՙՀաճախորդի ստորագրությունը՚ տպագիր գրառումների դիմաց տեղավորված ստորագրությունը կատարվել է Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից՚։
Փաստաթղթաբանական մաս՝ ՙՓորձաքննությանը ներկայացված ՙՎճարման հանձնարարական 32՚ գրառմամբ փաստաթղթում առկա փիրուզագույն ներկանյութով կատարված ՙՀՀ ԵՐՔԱՂՊԵՏԱՐԱՆ ԱՌՈՂՋԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԵՏ. ՓԲԸ ՙՀ.17 ՊՈԼԻԿԼԻՆԻԿԱ՚ ...0404386 ՙՀՀ ԵՐՔԱՂՊԵՏԱՐԱՆ ԱՌՈՂՋԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԵՏ. ՓԲԸ ՙՀ 17 ՊՈԼԻԿԼԻՆԻԿԱ՚ * 00404386 * PA. МЕРИЯ, гЕРЕВАНАГОС. ЗДОРОВОО...АНИТ. АОЗТПОЛИКЛИКА 17: Փորձաքննությանը ներկայացված ՙՎճարման հանձնարարական 32՚ գրառմամբ փաստաթղթում առկա փիրուզագույն ներկանյութով կատարված ՙՀՀ ԵՐՔԱՂՊԵՏԱՐԱՆ ԱՌՈԱՂՋԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԵՏ. ՓԲԸ ՙՀ 17 ՊՈԼԻԿԼԻՆԻԿԱ՚ * 00404386 * PA. МЕРИЯ, гЕРЕВАНАГОС. ЗДОРОВОО...АНИТ. АОЗТПОЛИКЛИКА 17 կլոր կնիքի դրոշմը և որպես համեմատական հետազոտման նմուշներ կայացված ՙ2001–2006թ. որոշում՚ գրառումներով մատյանի 36-րդ թերթում առկա ՙՀՀ ԵՐՔԱՂՊԵՏԱՐԱՆ ԱՌՈՂՋԱՊԱՀԱԿԱՆ ՊԵՏ. ՓԲԸ ՙՀ 17 ՊՈԼԻԿԼԻՆԻԿԱ՚ * 00404386 * PA. МЕРИЯ, гЕРЕВАНАГОС. ЗДОРОВОО...АНИТ. АОЗТПОЛИКЛИКА 17 գրառումներով կլոր կնիքի դրոշմը համապատասխանում են միմյանց։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերության 00046752 դրամարկղային չեկի թիվ 83, 8, 74, 36, 3, 32 վճարման հանձնարարականների առկայությունը։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության աշխատակիցների 2006 թվականի ապրիլից-հոկտեմբեր ամիսների աշխատավարձերի կրկնակի վճարացուցակների առկայությունը՝ հավելված:
Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության անձնական հաշվի վերաբերյալ քաղվածքը։
ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության 2006-2009 թվականների հաշվի շարժի տեղեկանքների, 00046752 դրամարկղային չեկի, թիվ 83, 8, 36, 3, 74, և 32 վճարման հանձնարարականների զննության արձանագրություններով։
ՙԹիվ 17 պոլիկլինիա՚ ԱՊՓԲ ընկերության 2006 թվականի ապրիլից -հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածի դրամարկղային օրդերների և աշխատակիցների աշխատավարձերի վճարացուցակների և կրկնակի վճարացուցակների զննության արձանագրությունը:
ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության 2006 հրամանների մատյանի զննության արձանագրությունը։
Դատարանը անդրադառնալով Ասպրամ Եղիազարյանի պաշտպան Գարիկ Գալիկյանի կողմից ճառում հայտնած այն հանգամանքին, որ Ասպրամ Եղիազարյանը հանդիսանում է սննանկ և Դատարանը չի կարող բավարարել ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից Ասպրամ Եղիազարյանի դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցը՝ Դատարանը արձանագրում է, որ ինչպես նախաքննության ընթացքում այնպես էլ դատաքննության ընթացքում չի ներկայացվել որևէ փաստաթուղթ, որ Ասպրամ Եղիազարյանը ճանաչվել է սնանկ:
Դատարանը գտնում է, որ մտացածին է և սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հերքվում է ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանի նախաքննական ցուցմունքները այն մասին, որ կազմել է կրկնակի վճարացուցակներ, իր նախաձեռնությամբ ավել գումարները բախշել է աշխատակիցների աշխատավարձերի միջև, նմանեցնելով ստորագրել է աշխատակիցների փոխարեն և տարբերության ավել գումարները վերցնելով գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանից տվել է Գագիկ Սահակյանին, քանի որ Ասպրամ Եղիազարյանը մոռանալով իր իսկ կողմից տրված ցուցմունքները նախաքննության ընթացքում 22 անգամ հարցաքննվելիս տվել է տարբեր ցուցմունքներ: Սկզբում հայտնելով, որ ամեն ինչ կատարել է իր նախաձեռնությամբ և այդ մասին ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանը տեղյակ չի եղել այդ մասին, հետագայում փորձելով խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, ցուցմունքներ է տվել տարբեր բովանդակությամբ և այդ ցուցմունքերով փորձել է կատարած հանցանքի մեջ ներքաշել այլ անձանց, իսկ դատարանում Ասպրամ Եղիազարյանը իրեն առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ որևէ դիրքորոշում չհայտնեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց: Բացի այդ նրա ցուցմունքները հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված մի շարք ապացույցներով:
Առաջին ատյանի դատարանը իր դատական ակտի ՙԴատարանի իրավական վերլուծությունները՚ բաժնում ամրագրել է հետևյալը.
Դատարանը հարկ է համարում նախ քննարկել մեղադրողի կողմից դատական քննության ավարտական փուլում ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքները՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով փոփոխելու և նրան նոր՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանքներ առաջադրելու մասին որոշման հիմնավորվածությանը, գտնում է, որ այն հիմնավոր է և դրանով չի խախտվել ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ ամբաստանյալին առաջադրված նոր մեղադրանքները հիմնված են նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա, այսինքն նախկին մեղադրանքները նույն ծավալով ներկայացվել են նոր մեղադրանքների մեջ, որի շուրջ էլ ամբաստանյալը, թե նախաքննության և թե դատաքննության ընթացքում նույն ապացույցների շուրջ իրականացրել է իր պաշտպանական իրավունքը:
Իսկ ինչ վերաբերում է դատախազի կողմից ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանին առաջադրված նոր՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանքներին
Դատարանը արձանագրում է հետևյալը.
(…)
Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանը 2000թ. դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2010թ. օգոստոսի 01-ն աշխատելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունում որպես գլխավոր հաշվապահ, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով 2006-2009թթ ընթացքում տարբեր եղանակներով խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 25.602.900« դրամ՝ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերով գույքային վնաս:
Այսպես.
Ասպրամ Եղիազարյանը ուրիշի գույքը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ 2007-2009թթ կեղծել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող վճարման հանձնարարականներում ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի ստորագրությունը, կնքել այն ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության կնիքի դրոշմով, ապա կենցաղային և գրասենյակային ապրանքներ ձեռք բերելու համար կանխավճար կատարելու պատրվակով, նշված ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարից ՙԱռէքսիմբանկ Գազպրոմբանկի խումբ՚ ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացված բանկային հաշվեհամարներին ներկայացնելով՝ 17.05.2007թ. թիվ 094-004-23, 23.05.2007թ. թիվ 096-004-23, 01.06.2007թ. թիվ 097-004-23, 08.06.2007թ. թիվ 102-004-23, 22.06.2007թ. թիվ 109-002-23, 10.07.2007թ. թիվ 120-004-23, 13.07.2007թ. թիվ 130-004-23, 19.07.2007թ. թիվ 131-004-23, 01.08.2007թ. թիվ 139-004-23, 10.09.2007թ. թիվ 162-004-23, 14.09.2007թ. թիվ 163-004-23, 20.09.2007թ. թիվ 177– 004-23, 09.10.2007թ. թիվ 191-004-23, 12.10.2007թ. թիվ 201-004-23, 24.10.2007թ. թիվ 208-004-23, 30.10.2007թ. թիվ 212-004-23, 13.11.2007թ. թիվ 217-004-23, 29.12.2007թ. թիվ 261-004-23, 14.05.2008թ. թիվ 074-004-23, 16.01.2009թ. թիվ 003-004-23, 09.02.2009թ. թիվ 008-004-23, 20.03.2009թ. թիվ 032-004-23, 27.03.2009թ. թիվ 036– 004-23 և 11.06.2009թ. թիվ 083-004-23 կեղծված վճարման հանձնարարականներ, կատարել է ընդհանուր 8.301.000 դրամի փոխանցումներ:
Բացի այդ, աշխատավարձ վճարելու պատրվակով Ասպրամ Եղիազարյանը ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունում բանկային հաշվեհամարից ներկայացված 2006թ. սեպտեմբերի 01-ին թիվ 0609901-00-013316, 2006թ. նոյեմբերի 24-ին թիվ 061124-00-0064517, 2006թ. դեկտեմբերի 20-ին թիվ 061220-00-082693, 2009թ. փետրվարի 20-ին թիվ 090220-00-641887 և 2009թ. հունիսի 10-ին թիվ 090610-00-716600 կեղծված դրամարկղային չեկերի հիման վրա կանխիկացրել և այդ կերպ հափշտակել է ընդհանուր 13.350.000 ՀՀ դրամ՝ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերով գույքային վնաս:
Բացի այդ, Ասպրամ Եղիազարյանը, չարաշահելով ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանի վստահությունը, 2006 թվականի ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում նշված ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանին փոխանցելու պատրվակով խաբեությամբ Սուսաննա Սարիբեկյանից ստացել է աշխատակիցների կողմից արդեն իսկ ստորագրված աշխատավարձերի վճարացուցակները և վերահաշվարկի արդյունքում ստացված տարբերության գումարները, կազմել է ընկերության աշխատակիցներին վճարվող աշխատավարձի նոր վճարացուցակներ, ստորագրել աշխատակիցների փոխարեն և նշված վճարացուցակները վերադարձրել Սուսաննա Սարիբեկյանին։ Արդյունքումնմանեղանակով 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Սուսաննա Սարիբեկյանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 3.951.900 դրամ:
Այսպիսով.
Դատարանը արձանագրում է, որ 2011թ. մայիսի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը համարվել է ուժը կորցրած, այսինքն Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակելիս հետադարձության կարգով կկիրառվի նրա վիճակը վաթարացնող օրենքը, այսինքն Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Ապացուցված է Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ: Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը գտնում է, որ Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Դատարանը գտնում է, որ Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
(…)
Դատարանը, հաշվի առնելով Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, այն որ կատարել է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործություն, նրա անձը, կատարած հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասը չվերականգնելու հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի նախատեսված արարքը կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Ասպրամ Էդիկի Եզիազարյանի նկատմամբ չպետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
Դատարանը գտնում է, որ Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` գրավը պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում:
Դատարանը հարկ է համարում նախ քննարկել մեղադրողի կողմից դատական քննության ավարտական փուլում ամբաստանյալ Գագիկ Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու իրավական հիմքերին, գնահատելու այդ գործողության օրինական կամ հիմնավորված լինելու հարցը:
Այսպես.
Դատական քննության ավարտական փուլում մեղադրողը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենքով 309.1 հոդվածով, դատարանին է ներկայացրել 2017թ. փետրվարի 21-ի ամսաթվով ՙՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը փոխելու և Գագիկ Սահակյանին նոր՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշում: Գագիկ Սահակյանին ՙԱռաջադրված մեղադրանքը փոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին՚ որոշումը մեղադրողը պատճառաբանել է հետևյալ կերպ. ՙ(...)Դատական քննության ընթացքում հետազոտված վերը նշված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ բացի խարդախությամբ 21.651.000 դրամ գումարի հափշտակությունից, Ասպրամ Եղիազարյանը, օգտագործելով պաշտոնեական դիրքը, չարաշահել է գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանի վստահությունը և 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում խաբեությամբ Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունից հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերով 3.951.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանը, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպությունում մշտապես կազմակերպական-տնօրինչական,վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները չի կատարել, որն անզգուշությամբ վնաս է պատճառել ընկերության օրինական շահերին՝առաջացնելով ծանր հետևանքներ...՚:
Պաշտպանական կողմը առարկել է ներկայացված որոշման դեմ:
Դատարանը գտնում է, որ թեև օրենսդիրը մեղադրողին քրեական գործի դատաքննության ընթացքում անձին քրեական գործի նախաքննությամբ առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու լիազորություն է ընձեռել, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ քրեական գործի դատաքննությամբ կարող են ի հայտ գալ այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել, սակայն տվյալ դեպքում ևս այդ իրավունքը չի նշանակում անսահմանափակ հայեցողություն ու մեղադրանքի անընդհատ փոփոխության հնարավորություն այն հնարավոր ձախողումից փրկելու համար։ Այս լիազորության իրականացումը պետք է բխի ինչպես քրեական դատավարության խնդիրներից, այնպես էլ չպետք է իրականացվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքի հաշվին։ Դատարանի այս հետևությունը բխում է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի վերաբերյալ ՀՀ Սահմանադրական դատարանի կողմից տրված մեկնաբանությունից։ Քրեական գործի դատաքննության փուլում մեղադրանքի փոփոխությունը պետք է բխի գործի քննության արդյունքներից կամ այլ կերպ ասած, գործի քննությամբ հետազոտված ապացույցներն օբյեկտիվորեն պետք է վկայեն մեղադրանքի փոփոխության անհրաժեշտության մասին։Այնինչտվյալդեպքում, երբառկաանհստակություններով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը մեղադրողը փոփոխել է այն դեպքում, երբ ապացույցների հետազոտումից հետո ի հայտ չի եկել այնպիսի տեղեկություններ, որոնք նախկինում հայտնի չեն եղել, անձը ստիպված է եղել պաշտպանվել այնպիսի մեղադրանքից, որը բխել է ոչ թե քրեական գործի բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության արդյունքում ձեռք բերված ապացույցներից և հնարավոր հաստատված ճանաչված փաստական հանգամանքներից, այլ միևնույն արարքին քրեական հետապնդման մարմնի կողմից տրված տարբեր գնահատականներից։ Մինչդեռ տվյալդեպքում ապացույցները հետազոտելուց հետո, երբ ի հայտ են եկել նախաքննական մարմնի կողմից թույլ տրված ենթադրյալ սխալներ կամ բացթողումները, մեղադրողը օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածով նախատեսված իր իրավունքից, ակնհայտորեն փորձել է շտկել բացթողումները և որոշ ճշգրտումներ մտցնել մեղադրանքում, ինչը տվյալ դեպքում դատարանը համարում է անթույլատրելի, քանի որ դա կարող է հանգեցնել, մասնավորապես ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքի խախտմանը։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ մեղադրողն ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը դատարանում փոխելու օրենքով իրեն վերապահված լիազորությունն իրականացրել է դրա կարգն ու սահմանները նախատեսող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի կանոնների խախտմամբ։
(…)
Դատարանը ստուգելով ամբաստանյալ Գագիկ Սահակյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գագիկ Սահակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով վերագրվող արարքում բացակայում է հանցակազմը: Հետևաբար պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Հայկ Հայրապետյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և առաջադրված մեղադրանքում նա ենթակա է արդարացման` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
(…)
Վերը նշված քրեադատավարական նորմերի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքը:
Դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումները բխում են հետևյալ փաստական հանգամանքներից.
Մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմնի կողմից դրված վերը նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում, որ ամբաստանյալ Գագիկ Սահակյանը 2000թ. հոկտեմբերի 19-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, լինելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպությունում մշտապես կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները ոչ պատշաճ է կատարել, որն անզգուշությամբ վնաս է պատճառել ընկերության օրինական շահերին՝առաջացնելով ծանր հետևանքներ, քանի որ ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ոչ մի ապացույց ձեռք չբերվեց, թե Գագիկ Սահակյանի կողմից իր պաշտոնեական պարտականությունները կատարելիս ինչ գործողություններ պետք է կատարվեր կամ կոնկրետ ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեր, որոնք չեն ձեռնարկվել: Ըդհակառակը պարզվեց, որ Գագիկ Սահակյանը հանդիսանալով ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն ունեցել է գանձապահ, որը և իրականացրել է վերահսկողություն ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության բանկային հաշիվների շարժի և մնացորդների հարցման մասին և ընկերության գլխավոր հաշվահապհի կողմից տնօրենի ստորագրությունը կեղծելու, կնիքելու և ընկերության բանկային հաշվեհամարից գումարներ հափշտակելու համար Գագիկ Սահակյանը չի կարող պատասխանատվության ենթարկվել որպես ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունք կատարելու համար:
Այսպիսով` վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթարկելով, այդ թվում` հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները համարել անարժանահավատ: Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստում է, որ դրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Գագիկ Սահակյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք՝ 2000թ. հոկտեմբերի 19-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, լինելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպությունում մշտապես կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները ոչ պատշաճ է կատարել, որն անզգուշությամբ վնաս է պատճառել ընկերության օրինական շահերին՝ առաջացնելով ծանր հետևանքներ: Այլ խոսքով` մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Սահակյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(…)
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերը նշված հիմնավորումներով պետք է ճանաչել և հռչակել Գագիկ Սահակյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրվող արաքը կատարելու մեջ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով:
Անդրադառնալով գործով ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` ամբաստանյալներ Գագիկ Սահակյանից և Ասպրամ Եղիազարյանից հօգուտ պետական բյուջե 25.602.900 դրամ բռնագանձելուն դատարանը հանգեց հետևյալին.
(…) Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին:
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի:
Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով ՀՀ գլխավոր դատախազության կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը` դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանից հօգուտ պետական բյուջե պետք է բռնագանձվի 25.602.900 դրամ գումար` որպես ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից հանցագործությամբ պետական բյուջեին անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում:
2014թ. օգոստոսի 25-ի ՀՀ ոստիկանութայն ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից կայացված որոշմամբ Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի անվամբ սեփականության իրավունքով ՀՀ տարածքում գրանցված անշարժ և շարժական գույքի ու դրամական միջոցների վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև ներկայացված քաղաքացիական հայցի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը:
Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի անվամբ հաշվառված ՙVAZ 21074-120-21՚ 06 LL 988 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ մինչև ներկայացված քաղաքացիական հայցի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը:
(…) ՚:

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը` դատախազ Գ.Սարգսյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ խախտելով ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 և 358 հոդվածների պահանջները, Գագիկ Սահակյանի կողմից, ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելու հանգամանքը գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված լինելու պայմաններում, դատարանն առանց պատշաճ պատճառաբանման արդարացրել է վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ, նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, որպիսի պայմաններում նշված դատական ակտը ենթակա է բեկանման քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառման, քրեադատավարական օրենքի էական խախտման հիմքերով։
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում թեև Ասպրամ Եղիազարյանը հրաժարվել է իրեն առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելուց և ցուցմունք տալուց, սակայն նշել է, որ համաձայն է նախաքննության ընթացքում իր կողմից տրված ցուցմունքների հետ, դրանք ամբողջությամբ ճիշտ են:
Ամբաստանյալ Գագիկ Սահակյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, Ասպրամ Եղիազարյանի կողմից հափշտակություններ կատարելու հանգամանքի մասին տեղեկացել է 2009թ. հունիսին, որից հետո հանձնարարել է հաշվարկել պակասորդը: Ասպրամ Եղիազարյանից տեղեկանալով, որ ընկերության հաշվեհամարի պակասորդը կազմում է մոտ 10.000.000 դրամ, նրան է տվել նշված գումարը, որն էլ մուտքագրվել է ընկերության դրամարկղ:
Քրեական գործի նյութերում առկա ՙԹիվ 17 պոփկլինիկա՚ ՓԲ ընկերության կանոնադրության 8.8 գլխի 1-ին կետի համաձայն՝ ընկերության տնօրենը տնօրինում է ընկերության գույքը, այդ թվում՝ֆինանսական միջոցները, գործարքներ է կնքում ընկերության անունից։
Բացի այդ, քրեական գործի նյութերում առկա՝ Երևանի քաղաքապետի և Գագիկ Սահակյանի միջև 20.06.2007թ. կնքված աշխատանքային պայմանագրի ՙՊայմանագրի առարկան՚ գլխում նշված է, որ պայմանագրով ընկերությունն իր ընթացիկ գործունեության կառավարումը հանձնում է տնօրենին, իսկ տնօրենը պարտավորվում է ընկերության կառավարումն իրականացնել ի շահ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի, այլ իրավական ակտերի, ընկերության կանոնադրությանը, պայմանագրին համապատասխան, բարեխղճորեն և խելամտորեն իրականացնելով ընկերության շահութաբեր գործունեությունը:
Իր գործունեության կամ անգործության հետևանքով ընկերությանը վնաս պատճառելու, ինչպես նաև ընկերության գույքը վատնելու, յուրացնելու, ոչնչացնելու կամ փչացնելու համար տնօրենը կրում է գույքային պատասխանատվություն:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանն, անտեսելով վերը նշված հանգամանքները, 20.04.2017թ. դատավճռով արձանագրել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում Գագիկ Սահակյանի կողմից դրսևորած պաշտոնեական անփութությունը, քանի որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, թե Գագիկ Սահակյանն իր պաշտոնեական պարտականությունները կատարելիս ինչ գործողություններ պետք է կատարեր կամ ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկեր, որոնք նրա կողմից չեն կատարվել:
Բացի այդ, դատարանի կողմից անտեսվել և որևէ գնահատականի չի արժանացել նաև այն հանգամանքը, որ պոլիկլինիկայից կատարված առանձնապես խոշոր չափերով՝25.602.900 դրամի հափշտակությունը տեղի չէր ունենա, եթե Գագիկ Սահակյանն անբարեխիղճ և անփույթ չվերաբերվեր իր աշխատանքային պարտականություններին՝ այլ պատշաճ կերպով տնօրիներ ընկերության ֆինանսական միջոցներն, անձամբ կնքեր իր կողմից կնքման ենթակա փաստաթղթերը, ընկերության կնիքը չհանձներ դրա օգտագործման իրավունքը չունեցող անձի:
Կատարված հափշտակությունների մասին իրավապահ մարմիններին հայտնելու փոխարեն, Գագիկ Սահակյանը 10.000.000 դրամ գումար է տվել Ասպրամ Եղիազարյանին, որպեսզի վերջինս այն մուտքագրի ընկերության հաշվեհամարին՝ նպատակ ունենալով թաքցնել իր աշխատանքային պարտականությունների չկատարմնան հետևանքով կատարված հափշտակությունները։ Նման պայմաններում ակնհայտ է, որ նույնիսկ Գագիկ Սահակյանի համար է պարզ եղել, որ իր անհետևողականության և ոչ բարեղիղճ վերաբերմունքի պատճառով են կատարվել նշված հափշտակությունները։
Գագիկ Սահակյանի կողմից փաստաթղթերն անձամբ չկնքելու, ընկերության փաստաթղթաշրջանառությանը պատշաճ կերպով չհետևելու, ինչպես նաև Ասպրամ Եղիազարյանի կատարած հափշտակությունները թաքցնելու նպատակով 10.000.000 դրամը ընկերության հաշվեհամարին մուծելու հանգամանքները հիմնավորվել են, ինչպես նրա, այնպես էլ ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանի և գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանի ցուցմունքներով։
Բացի այդ, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հանգել է հետևության, որ մեղադրողն ամբաստանյալ Գագիկ Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը դատարանում փոխելու օրենքով իրեն վերապահված լիազորությունն իրականացրել է դրա կարգն ու սահմանները նախատեսող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի կանոնների խախտմամբ:
Դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրողն, օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածով նախատեսված իր իրավունքից, ակնհայտորեն փորձել է շտկել նախաքննական մարմնի կողմից թույլ տրված բացթողումները և ճշգրտումներ մտցնել մեղադրանքում, ինչը դատարանը համարել է անթույլատրելի, պատճառաբանելով, որ ապացույցների հետազոտումից հետո ի հայտ չեն եկել այնպիսի տեղեկություններ, որոնք նախկինում հայտնի չեն եղել և ամբաստանյալը ստիպված է եղել պաշտպանվել այնպիսի մեղադրանքից, որը բխել է ոչ թե քրեական գործի բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության արդյունքում ձեռք բերված ապացույցներից, այլ միևնույն արարքին տրված տարբեր գնահատականներից։
Վերոգրյալի կապակցությամբ բողոքաբերը հարկ է համարել նշել, որ դատաքննության ընթացքում մի շարք փաստական տվյալների հետազոտության արդյունքում ի հայտ եկած հանգամանքների հիման վրա մեղադրողի կողմից 2017թ. փետրվարի 21-ին որոշումներ են կայացվել Ասպրամ Եղիազարյանին և Գագիկ Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխելու և վերջիններիս նոր մեղադրանքներ առաջադրելու մասին։
Դատարանը մի դեպքում՝ Ասպրամ Եղիազարյանի մասով, օրինական և հիմնավորված է համարել միևնույն փաստական տվյալների հետազոտության արդյունքում կատարված մեղադրանքի փոփոխությունը և Ասպրամ Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքներ կատարելու մեջ, դատապարտել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման, իսկ մեկ այլ դեպքում՝Գագիկ Սահակյանի մասով, անհասկանալի տրամաբանությամբ նշել է, որ մեղադրողի գործողություններն օրինական չեն և վերջինս մեղադրանքի փոփոխությամբ փորձել է շտկել նախաքննական մարմնի բացթողումները։
Վերոգրյալից պարզ է դառնում, որ դատարանի կողմից դրսևորվել է կողմնակալ վերաբերմունք և անհասկանալի պատճառաբանությամբ լրիվ նույն իրավիճակում նույն հանգամանքներին տրվել են տարբեր գնահատականներ:
Հատկապես ուշագրավ է դատարանի հետևությունն այն մասին, որ մեղադրողի գործողություններն օրինական չեն, որևէ իրավական հետևանք չեն կարող առաջացնել և դատաքննության արդյունքներով համապատասխան դատական ակտ պետք է կայացվի այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ՝անկախ այն հանգամանքից, թե հաստատված փաստական հանգամանքների պայմաններում ամբաստանյալի արարքը պետք է այլ կերպ որակվի, թե ոչ:
Նման հետևություն կատարելուց հետո ենթադրվում է, որ դատարանը պետք է քննարկեր և պարզեր ապացուցված է արդյոք Գագիկ Սահակյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու մեջ, սակայն դատարանը 20.04.2017թ. դատավճռի ինչպես նկարագրական-պատճառաբանական, այնպես էլ եզրափակիչ մասերում վերլուծել և գնահատականի է արժանացրել Գագիկ Սահակյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու մեջ՝ ճանաչելով և հռչակելով վերջինիս անմեղությունը նշված հոդվածով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու մեջ:
Փաստորեն, դատարանը մի կողմից հիմնավորված համարելով, որ մեղադրողը Գագիկ Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել և վերջինիս նոր մեղադրանք է առաջադրել քրեադատավարական նորմերի խախտումներով և նրա գործողություններն իրավական հետևանք չեն կարող առաջացնել, և դատական ակտ պետք է կայացվի այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ, մյուս կողմից, հակասելով իր կողմից արտահայտած դիրքորոշումներին, կայացված դատական ակտով լուծել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու մեջ Գագիկ Սահակյանի մեղավորության հարցը՝որևէ կերպ չանդրադառնալով նախաքննությամբ վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին:
Բողոքի հեղինակը փաստել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Գագիկ Սահակյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելով թույլ է տվել դատական սխալ, դատավարական իրավունքի հիմնարար խախտումներ, մասնավորապես չի ապահովել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2, 107, 127 և 358 հոդվածների պահանջները, որի արդյունքում կայացված դատական ակտով խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը, խախտվել է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի հավասարակշռությունը:
Վերը նշվածի հիման վրա բառացիորեն խնդրել է.
ՙ1.Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ:
2.Գագիկ Սահակյանի մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 20.04.2017թ. կայացված դատավճիռը բեկանել և փոփոխել, վերջինիս մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով, քաղաքացիական հայցը Գագիկ Սահակյանի մասով բավարարել և վերջինիցս համապարտությամբ հօգուտ պետական բյուջեի բռնագանձել 25.602.900 դրամ: Գագիկ Սահակյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով՚:
Ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Գ.Գալիկյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ Ա.Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք առաջադրելու որոշման համաձայն՝ Ա. Եղիազարյանը, օգտագործելով պաշտոնեական դիրքը, էականորեն միմյանցից տարբեր եղանակներով և տարբեր ժամանակահատվածներում է կատարել 8.301.000 դրամի և 13.350.000 ՀՀ դրամի հափշտակություններ, հետևաբար նշված հանցավոր արարքները վերջինիս կողմից միասնական դիտավորությամբ չեն կատարվել:
Սակայն, դատարանը, անդրադառնալով առաջադրված մեղադրանքներին, գտել է, որ այն հիմնավոր է և դրանով չի խախտվել ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ ամբաստանյալին առաջադրված նոր մեղադրանքները հիմնված են նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա, այսինքն նախկին մեղադրանքները նույն ծավալով ներկայացվել են նոր մեղադրանքների մեջ, որի շուրջ էլ ամբաստանյալը, թե նախաքննության և թե դատաքննության ընթացքում նույն ապացույցների շուրջ իրականացրել է իր պաշտպանական իրավունքը: Այնուհետև, վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0030/01/12 որոշումը, առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ վերոգրյալ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքում դատարանը եկել է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Ա. Եղիազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակելիս հետադարձության կարգով կկիրառվի նրա վիճակը վատթարացնող օրենքը, այսինքն Ա.Եղիազարյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ հիմք ընդունելով այն հանգամանքը, որ 2011թ. մայիսի 23-ին (այլ ոչ թե մայիսի 24-ին, ինչպես արձանագրել է Առաջին ատյանի դատարանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը (արարքի կրկնակիություն) համարվել է ուժը կորցրած: Սակայն, հիմնավորումներ, թե նույն մի քանի դրվագով դիտավորությունը դա նույն արարքի կրկնակիությունն է, դատարանը չի հիմնավորել, այսինքն եթե կրկնակիությունն օրենքով ուժը կորցրած է համարվում, դա չի նշանակում, որ անձն ի սկզբանե ունեցել է մեկ միասնական դիտավորություն հանցավոր արարքը կատարելու համար, որը հիմք է ընդունել Առաջին ատյանի դատարանը:
Բացի այդ, ստորադաս դատարանը, նույնիսկ չի վկայակոչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի վերաբերյալ իր հիմնավորումները, նախադեպային և օրենսդրական դրույթները, հանցակազմի պարտադիր տարրերի առկայությունն անգամ, վստահ լինելով իր հիմնավորումների մեջ, որը հիմք է տալիս մտածելու, որ դատարանը դրսևորել է սուբյեկտիվ մոտեցում՝ առանց գործը բազմակողմանի, օբյեկտիվ և հիմնավորված հետազոտելու: Նման դատական ակտը կարդալով տպավորությունն է ստեղծվում, որ թե խարդախության, թե յուրացման համար անհրաժեշտ են նույն ապացույցները, անհրաժեշտ են միևնույն հանցակազմի տարրերի, ինչն ապօրինի դատական ակտ կայացնելու հիմք է:
Հղում կատարելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Լ. Ավետիսյանի և Վ.Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործերով կայացրած որոշումներին, բողոքի հեղինակը նշել է, որ Դատարանը հաստատված է համարել, որ ապացուցված է Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ , կատարելով բացառապես մեղադրողի ֆունկցիա: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այն նույն նախադեպային թիվ ԵԿԴ/0030/01/12 որոշմամբ, որը վկայակոչել է ստորադաս դատարանը, արձանագրվել է, որ դատարանը որպես արդարադատության, և ոչ թե քրեական հետապնդում իրականցնող մարմին, սահմանափակված է ամբաստանյալի նկատմամբ նախաքննությամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալով: Ինչպես երևում է փոփոխված և առաջադրված մեղադրանքով, մեղադրողն արձանագրել է, որ նշված հանցավոր արարքները, այսինքն 3 դեպք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Ա. Եղիազարյանի կողմից միասնական դիտավորությամբ չեն կատարվել, իսկ առաջին ատյանի դատարանը մեղավոր է ճանաչել միայն մեկ դեպքով կամ մեկ դրվագով կամ նույնիսկ մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված հանցագործության համար: Դատավճռում այլ բան բացակայում է: Սրանից հետևություն՝ առաջին ատյանի դատարանը, լինելով որպես արդարադատություն իրականացնող մարմին, սահմանափակված լինելով ամբաստանյալին առաջադրված 3 դրվագ մեղադրանքի ծավալով, դուրս է եկել իր լիազորություններից, սխալ է կիրառել նյութական իրավունքը, դատապարտել է ամբաստանյալին՝ սխալ կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածները՝ այդպիսով վատթարացնելով վերջինիս վիճակը, այլ կերպ՝ դրսևորել է սուբյեկտիվ, չհիմնավորված մոտեցում։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի 1-ին մասը, 13 հոդվածը, ՙԻրավական ակտերի մասին՚ ՀՀ օրենքի 78 հոդվածը, Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին միջազգային դաշնագրի 15 հոդվածի 1-ին մասը, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասը, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի Գ–ն ընդդեմ Ֆրանսիայի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011թ.հոկտեմբերի 20-ին կայացված թիվ ԳԴ1/0013/01/11 քրեական գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, բողոքի հեղինակը հայտնել է, որ Դատարանը, անհիմն է կիրառել ամբաստանյալի վիճակը վատթարացնող նորմը, թույլ տալով նյութական իրավունքի սխալ կիրառում, ուստի անհրաժեշտ է քրեական գործը բեկանել, ուղարկել նոր քննության՝ սահմանելով քննության սահմաններ: Նշվածի համար հիմք է նաև այն, որ մյուս ամբաստանյալի մասով Դատարանը սահմանափակվել է առաջադրված մեղադրանքով և արդարացրել մյուս ամբաստանյալին, իսկ Ա.Եղիազարյանի մասով դուրս է եկել մեղադրանքի սահմաններից, ստանձնել է մեղադրողի դերը և սխալ է մեկնաբանել ու կիրառել նյութական իրավունքի նորմը:
Անդրադառնալով ներկայացված քաղաքացիական հայցի իրավաչափությանը բողոք բերող անձը փաստել է, որ Դատարանը, բավարարելով մեղադրողի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը, թույլ է տվել կոպիտ, էական խախտում, քանի որ պաշտպանական ճառի ժամանակ ինքը դատարանին հայտնել է, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից /նախագահող դատավոր Ա. Սուքոյան/ կայացվել է թիվ ԵԿԴ/0408/04/15 վճիռը, որով դիմող էսֆիրա Գալոյանի դիմումն ընդդեմ Ասպրամ Եղիազարյանի՝պատասխանողին սնանկ ճանաչելու պահանջի մասին, բավարարվել է և Ասպրամ Եղիազարյանը սնանկ է ճանաչվել: Նշված վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտել հրապարակման պահից և մինչ օրս չի բեկանվել:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154 հոդվածին, ՙՍնանկության մասին՚ ՀՀ օրենքի 1-ին մասին, բողոքի հեղինակը հայտնել է, որ վերոնշյալ իրավանորմերից բխում է, որ եթե անձը սնանկ է ճանաչված դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած վճռով, վերջինիս նկատմամբ չի կարող նոր հայցադիմում ներկայացվել, առավել ևս բավարարվել:
Ստորադաս դատարանը, բավարարելով մեղադրողի քաղաքացիական հայցն այն դեպքում, երբ վերջինս սնանկ է ճանաչված 25.01.2016թ. թիվ ԵԿԴ/0408/04/15 քաղաքացիական գործի շրջանակում, ևս թույլ է տվել դատավարական սխալ՝ բավարարելով մեղադրողի ներկայացված քաղաքացիական հայցը: Դատարանի համար հիմք չի հանդիսացել պաշտպանական կողմի հայտնածը, քանի որ դատարանը միայն դատավճում նշել է, որ որևէ հիմնավորող փաստաթուղթ չի ներկայացվել այն պարագայում, որ դատական գործերի վերաբերյալ պաշտոնական կայքում Ասպրամ Եղիազարյանի սնանկության գործի վերաբերյալ առկա Է վճիռը։ Այնուամենային, սույն վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացվել է նաև թիվ ԵԿԴ/0408/04/15 վճռի պատճենը արտատպված:
Բողոքաբերը նաև հայտնել է, որ քաղաքացիական հայցը բավարարելով խախտվել է Ա.Եղիազարյանի մի շարք դատավարական և կենսական իրավունքներ, մասնավորապես արհեստական սահմանափակվում է համաներման կիրառումը այնքանով, որքանով դատարանը կմերժի համաներման կիրառման հնարավորությունը, պատճառաբանելով ամբաստանյալի կողմից պատճառված վնասը և ներկայացված քաղաքացիական հայցը չհարթելը ու չբավարարելը, որը բավարարվել է ապօրինի, առանց օրենսդրական հիմքի:
Եթե քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության վարույթում բավարար չափով հիմնավոր չէ, իսկ այս դեպքում ավելի քան հիմնավորված առարկություն է ներկայացվել, պետք է մեղադրողի քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության՝ հնարավորություն տալով մեղադրողին օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի հիմքով դիմելու սնանկության գործը քննող դատարանին, ներկայացնելով համապատասխան պահանջը։
Տվյալ դեպքում, եթե ենթադրենք Ա.Եղիազարյանը դատապարտվում է քաղաքացիական հայցի բավարարումով, հետագայում անհրաժեշտություն է լինելու դիմելու այլ պատժատեսակով փոխարինելու կամ չկրած մասը վաղաժամկետ պայմանականով ազատ արձակելու համար, անկախ հանձնաժողովը և դատարանը կմերժի վերջինիս դիմումը, քանի որ կլինի չբավարարված քաղաքացիական հայց, միևնույնն է, եթե քաղաքացիական հայցը տվյալ վարույթում չթողնվի առանց քննության, հետագայում կատարողական թերթ ներկայացնելու դեպքում ԴԱՀԿ ծառայությունը կատարողական վարույթը կարճելու է այդ հիմքով, քանի որ Ա.Եղիազարյանն արդեն սնանկ է ճանաչված: Այդքանով չի վերանա վերջինիս գույքի վրա դրված արգելանքները և կալանքները։
Այսպիսով, մեղադրողի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության, ամբաստանյալի սնանկ ճանաչված լինելու հիմքով՝ հղում տալով ՀՀ քաղաքացիական օրենսդրությանը, որոնք սույն քրեական դատավարությանը չեն հակասում, ավելին, հենց դրանցով էլ ղեկավարվում են:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ դատարանն իր հիմնավորումների մեջ /Էջ 86-րդ/ նշում է, որ ներկայացված քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ այն դեպքում, երբ եզրափակիչ մասում արձանագրել է, որ ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվում է մասնակի:
Անդրադառնալով Ա.Եղիազարյանի նկատմամբ համաներման կիրառման իրավաչափությանը, բողոքի հեղինակը հայտնել է, որ Ա. Եղիազարյանի նկատմամբ կիրառելի են հայտարարված և ընդունված ՀՀ ազգային ժողովի վերջին 3 համաներման որոշումների դրույթները։
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238 հոդվածի 2-րդ մասին, բողոքի հեղինակը նշել է, որ պետք է վերացվի Ա.Եղիազարյանի գույքի վրա դրված արգելանքները քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո՝մեկ ամսվա ընթացքում, առավել ևս չկա քաղաքացիական հայցվորի կամ այլ շահագրգիռ անձի միջնորդությունը, իսկ հայցի բավարարումն անհիմն լինելուն արդեն իսկ անդրադարձ կատարվել է:
Հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365 հոդվածի 2-րդ մասին, 371 հոդվածին, Սիրակ Սաքանյանի գործով վճռաբեկ դատարանի՝ 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին, բողոքի հեղինակը հայտնել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատավճռում բացակայում են պատշաճ հիմնավորումներ, կատարվել է մակերեսային հետազոտում և դրսևորվել է սուբյեկտիվ մոտեցում, արդյունքում կայացնելով անարդար դատական մեղադրական ակտ, որով թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի բազմաթիվ խախտումներ, որոնք էլ ազդել են գործի արդար և ճիշտ ելքի վրա։
Ելնելով վերոգրյալից բողոքի հեղինակը բառացիորեն խնդրել է. ՙՎերաքննիչ բողոք ներկայացնելու համար բացթողնված ժամկետը համարել հարգելի և վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։Բավարարել վերաքննիչ բողոքն ամբողջությամբ և բեկանել առաջին ատյանի դատարանի կողմից 14.03.2017թ. կայացված թիվ ԵԿԴ/0048/01/15 դատավճիռն ամբողջությամբ: Բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ճանաչելով ամբաստանյալ Ասպրամ Եղիազարյանի անմեղությունն առաջադրված մեղադրանքում։
Բեկանված մասով թիվ ԵԿԴ/0048/01/15 քրեական գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան՝ նոր քննության սահմանելով նոր քննության ծավալ:
Ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ և կիրառել համաներման ակտ: Մերժել կամ առանց քննության թողնել մեղադրողի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցն ամբողջությամբ:
Վերացնել սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի նկատմամբ ՀՀ տարածքում գրանցված շարժական և անշարժ գույքերի վրա դրված արգելանքները, կալանքները, կամ սահմանել արգելանքների վերացման հստակ ժամկետ քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո՝ մեկ ամսվա ընթացքում՚։

4Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում արտահայտած դիրքորոշումները.

Պաշտպան Գ.Գալիկյանն ամբողջությամբ պնդեց վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանը միացավ իր պաշտպանի դիրքորոշմանը, խնդրեց պաշտպանի բողոքը բավարարել:
Ամբաստանյալ Գ.Սահակյանն ու նրա պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանն առարկեցին դատախազի բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Դատախազ Գ.Սարգսյանը պնդեց իր կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը, խնդրեց այն բավարարել, ինչպես նաև առարկեց պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց այն մերժել:
Նշեց, որ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գ.Սահակյանը կրկին իրեն մեղավոր չի ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում: Պնդել է, որ Ասպրամ Եղիազարյանն իրեն որևէ գումար չի տվել, ինքը գումար չի յուրացրել: Դրա կապակցությամբ ինքը հարցեր է ուղղել Ա.Եղիազարյանին, սակայն վերջինս հրաժարվել է պատասխանել, և ընդհանրապես, դատաքննության ընթացքում ցուցմունք չի տվել:Դրանից ելնելով, իր մոտ համոզմունք է ձևավորվել, որ Գ.Սահակյանը որևէ գումար չի յուրացրել, 3.951.900 դրամը ևս հափշտակել է Ա.Եղիազարյանը, ուստի որոշում է կայացրել նախկինում ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը փոխելու մասին:

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով դատախազի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները` վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ կողմերի բերած փաստարկներն ու արտահայտած դիրքորոշումները, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության այն մասին, որ ինչպես դատախազի, այնպես էլ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը մասնակի բեկանել և փոփոխել՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ բողոքաբերներն իրենց վերաքննիչ բողոքներում բարձրացրել են և նյութական իրավունքի ենթադրյալ խախտման փաստի մասին և դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտման փաստի մասին հարցրեր: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նյութական իրավունքի ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ հարցերին հնարավոր է անդրադառնալ միայն դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտումների վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելուց հետո, քանի որ դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտումները կարող են ազդած լինել ամբաստանյալների արարքների քրեաիրավական որակման և (կամ) նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով կայացված դատական ակտերի օրինականության վրա, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առաջին հերթին անհրաժեշտ է քննության առնել դատավարական իրավունքի ենթադրյալ խախտման վերաբերյալ հարցերը:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նախ անդրադառնալ մեղադրողի կողմից դատաքննության ընթացքում մեղադրանքը փոխելու իրավաչության հարցին:
Այսպես՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309 հոդվածի համաձայն՝ ՙ1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
2. Դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը։ Մեղադրանքը խստացման առումով փոխելը թույլատրվում է միայն սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով և դեպքերում՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի համաձայն՝ ՙ1. Եթե առաջին ատյանի դատարանում դատական քննության ընթացքում մեղադրողը գտնում է« որ առաջադրված մեղադրանքը խստացման կամ մեղմացման առումով ենթակա է լրացման կամ փոփոխման« քանի որ ի հայտ են եկել այնպիսի հանգամանքներ« որոնք հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել մինչդատական վարույթում« և եթե գործի փաստական հանգամանքները հնարավորություն չեն տալիս մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու առանց դատական քննությունը հետաձգելու« ապա դատարանին ներկայացնում է առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու համար դատական քննությունը հետաձգելու վերաբերյալ միջնորդություն։ Մեղադրողը նման միջնորդությամբ կարող է հանդես գալ մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը։
(…)
3. Մեղադրողը կարող է մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը փոխել մեղադրանքը« այդ թվում նաև` խստացման առումով« եթե դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները անհերքելիորեն վկայում են« որ ամբաստանյալը կատարել է այլ հանցանք« քան այն« որը նրան մեղսագրվում է (…)՚:
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելով Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով որոշման մեջ` Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՙ[Մ]եղադրողը օբյեկտիվորեն կրում է դատարան ներկայացրած մեղադրանքի, այդ թվում` մեղսագրվող արարքին տրված քրեաիրավական որակման հիմնավորվածության ռիսկը և օրենսդրական կարգավորման մակարդակով ստանում է առաջին ատյանի դատարանում այն փոփոխելու իրավական հնարավորություն: Դատախազի կողմից վերոնշյալ հնարավորությունը չօգտագործելու դեպքում դատարանն իրավասու չէ իր վրա վերցնել մեղադրողի գործառույթները և դուրս գալ ամբաստանյալին նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից։ Դատական քննության փուլում դատարանի խնդիրն է ստուգել ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունն ու ապացուցվածությունը, և եթե ապացույցների հետազոտման արդյունքում մեղսագրվող արարքը կհաստատվի, դատարանը պարտավոր է կայացնել համապատասխան դատական ակտ այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ` անկախ այն հանգամանքից, թե հաստատված փաստական հանգամանքների պայմաններում ամբաստանյալի արարքը պետք է լրացուցիչ որակվեր նաև այլ հոդվածներով, թե` ոչ:
[Ա]ռաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իր իրավունքը չիրացնելով՝ մեղադրողը քրեական գործի հետագա քննությունների ընթացքում զրկվում է նման նախաձեռնությամբ հանդես գալու հնարավորությունիցե (տե՛ս Արմեն Ջիվանի Բաբայանի և Սուրեն Ռազմիկի Թումանյանի գործով 2011թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 23-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածով հստակ սահմանված են ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու կամ փոփոխելու կարգն ու սահմանները։ Այսպես` նշված իրավանորմը սահմանում է դատարանում մեղադրանքի փոփոխման երկու ռեժիմ` փոփոխում քննչական գործողությունների կատարմամբ, եթե ի հայտ են եկել այնպիսի հանգամանքներ« որոնք հայտնի չեն եղել և չէին կարող հայտնի լինել մինչդատական վարույթում (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 1-ին, 2-րդ մասեր), և փոփոխում առանց քննչական գործողություններ կատարելու, եթե դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են« որ ամբաստանյալը կատարել է այլ հանցանք« քան այն« որը նրան մեղսագրվում է (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 3-րդ մաս) (առաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իրավական ընթացակարգերի մասին տես Սուրեն Կարոյի Նալբանդյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշման 19-25-րդ կետերը)։
Առաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իր իրավունքը պատշաճ իրականացնելու համար դատախազը պետք է գործի քրեադատավարական օրենքով սահմանված վերոգրյալ երկու իրավական ռեժիմներից որևէ մեկով, հակառակ դեպքում նրա գործողություններն ապօրինի են և որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող։ Այլ խոսքով՝ դատախազի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածով սահմանված կարգի խախտմամբ՝ մեղադրանքը փոփոխելու կամ լրացնելու մասին որոշման կայացումը հավասարազոր է օրենքով սահմանված կարգով՝ առաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իրավական հնարավորությունը չօգտագործելուն։ Այս դեպքում ևս դատարանն իրավասու չէ իր վրա վերցնել մեղադրողի գործառույթները, դուրս գալ ամբաստանյալին նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից: Դատարանը պարտավոր է դատաքննության արդյունքներով կայացնել համապատասխան դատական ակտ այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ` անկախ այն հանգամանքից, թե հաստատված փաստական հանգամանքների պայմաններում ամբաստանյալի արարքը պետք է լրացուցիչ որակվեր նաև այլ հոդվածներով, թե` ոչ (տե՛ս Արսեն Մկրտիչի Սերոբյանի և Էդվարդ Վահանի Պետրոսյանի գործով 2013թ. սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/13 որոշման 22-րդ կետը)։
Վերը նշված իրավանորմերի և Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն գործի փաստերին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դատախազի կողմից հաստատված և քրեական գործի հետ միասին առաջին ատյանի դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության համաձայն` Գ. Սահակյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2000թ. հոկտեմբերի 19-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն, 2006թ. ապրիլ-հոկտեմբեր ամիսների ընթացքում պաշտոնեական դիրքը օգտագործելով յուրացրել է առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 3.951.900 դրամ գումար` ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս:
Իսկ Ա. Եղիազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 38-179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2000թ. դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2010թ. օգոստոսի 01-ն աշխատելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունում որպես գլխավոր հաշվապահ, 2006-2009թթ ընթացքում, խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 21.911.000 դրամ գումար՝ ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս, բացի այդ օժանդակել է նույն ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանին առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 3.951.900 դրամ յուրացում կատարելուն, որի հետևանքով ընկերությանը պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափերի գույքային վնաս:
Առաջին ատյանի դատարանում՝ դատաքննության փուլի ավարտին, մեղադրողը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի 3-րդ մասով, դատարան է ներկայացրել ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները փոխելու մասին որոշումներ, համաձայն որի Գ.Սահակյանի գործողությունները որակվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով, իսկ Ա.Եղիազարյանինը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի նկատմամբ կայացրել է մեղադրական դատավճիռ այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը տրվել է մեղադրողի կողմից փոփոխված մեղադրանքի շրջանակներում, պատճառաբանելով, որ Ա.Եղիազարյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի փոփոխումը մեղադրողի կողմից կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի պահանջների պահպանմամբ, այն հիմնավոր է և դրանով չի խախտվել ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ ամբաստանյալին առաջադրված նոր մեղադրանքները հիմնված են նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների վրա, այսինքն նախկին մեղադրանքները նույն ծավալով ներկայացվել են նոր մեղադրանքների մեջ, որի շուրջ էլ ամբաստանյալը, թե նախաքննության և թե դատաքննության ընթացքում նույն ապացույցների շուրջ իրականացրել է իր պաշտպանական իրավունքը:
Իսկ Գ.Սահակյանին արդարացրել է փոփոխված մեղադրանքի սահմաններում առաջադրված մեղադրանքում, միաժամանակ դատական ակտի պատճառաբանական մասում արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում, ամբաստանյալի Գ.Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը մեղադրողը փոփոխել է, երբ ապացույցների հետազոտումից հետո ի հայտ չեն եկել այնպիսի տեղեկություններ, որոնք նախկինում հայտնի չեն եղել, ու անձը ստիպված է եղել պաշտպանվել այնպիսի մեղադրանքից, որը բխել է ոչ թե քրեական գործի բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության արդյունքում ձեռք բերված ապացույցներից և հնարավոր հաստատված ճանաչված փաստական հանգամանքներից, այլ միևնույն արարքին քրեական հետապնդման մարմնի կողմից տրված տարբեր գնահատականներից։
Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը փաստացի ընդունել է ոչ միայն ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանին, նաև Գ.Սահակյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոխելու մասին որոշումը, ինչի մասին է վկայում այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրանքը փոխելու մասին որոշումը հանձնել է վերջիններիս, դատական նիստը հետաձգել՝ ժամանակ տրամադրելով ծանոթանալ նոր մեղադրանքի որոշմանը և դրա վերաբերյալ հայտնել իրենց կարծիքները: Ի վերջո, Առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտ է կայացրել նոր մեղադրանքի սահմաններում նաև Գ.Սահակյանի մասով: Հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում տեղ գտած պատճառաբանությունները, թե մեղադրողը Գ.Սահակյանին առաջադրված մեղադրանք փոփոխել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի պահանջների խախտմամբ, անհիմն է:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողն ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը դատարանում փոխելու օրենքով իրեն վերապահված լիազորությունն իրականացրել է դրա կարգն ու սահմանները նախատեսող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի կանոնների պահպանմամբ, դրանով ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի խախտում տեղի չի ունեցել:
Անդրադառնալով դատախազի բողոքի մյուս փաստարկին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված հաջորդ իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավո՞ր են արդյոք Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն այն մասին, որ Գ.Սահակյանի արարքում բացակայում են պաշտոնեական անփութության հանցակազմի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մաս) տարրերն ու հատկանիշները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3 հոդվածի համաձայն.
ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է նախատեսում պաշտոնատար անձի կողմից ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ կամ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու համար, որն անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառել անձանց կամ կազմակերպությունների իրավունքներին ու օրինական շահերին կամ հասարակության կամ պետության օրինական շահերին (գույքային վնասի դեպքում՝ հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը):
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը պատասխանատվություն է նախատեսում նույն արարքը, որն անզգուշությամբ առաջացրել է մարդու մահ կամ այլ ծանր հետևանքներ:
Մեջբերված հոդվածի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից երևում է, որ պաշտոնեական անփութության` որպես պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործության հիմնական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կարգավորում են պետական մարմինների բնականոն գործունեությունը, իսկ որպես լրացուցիչ օբյեկտ հանդես են գալիս քաղաքացիների, կազմակերպությունների, ինչպես նաև հասարակության և պետության իրավունքներն ու օրինական շահերը:
Պաշտոնեական անփութության հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից որպես կանոն դրսևորվում է անգործությամբ, այն է` պաշտոնատար անձի կողմից իր պարտականությունները չկատարելով կամ ոչ պատշաճ կատարելով (պարտականությունները կատարվում են թերի): Այսինքն` պաշտոնատար անձը պատասխանատվության է ենթարկվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածով, եթե նա չի կատարել կամ թերի է կատարել այն գործողությունները, որոնք մտնում են նրա պարտականությունների մեջ: Այդ իսկ պատճառով հանցակազմի առկայությունը հավաստելու համար նախևառաջ անհրաժեշտ է պարզել, թե որոնք են պաշտոնատար անձի` օրենքով կամ ենթաօրենսդրական ակտերով սահմանված պարտականությունները: Բացի այդ, հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է հաստատված համարել, որ պաշտոնատար անձը հնարավորություն է ունեցել կատարելու իր վրա դրված պարտականությունները: Եթե պաշտոնատար անձն օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ գործոնների ազդեցության պատճառով (արտաքին պայմաններ, առողջական վիճակ և այլն) հնարավորություն չի ունեցել կատարելու իր պարտականությունները, ապա նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածով նախատեսված հանցակազմը բացակայում է:
Պաշտոնեական անփութության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ են հանրորեն վտանգավոր հետևանքները: Օրենքը նման հետևանք է դիտում անձանց կամ կազմակերպությունների իրավունքներին ու օրինական շահերին, հասարակության կամ պետության օրինական շահերին պատճառված էական վնասը: Ընդ որում, եթե գույքային վնասի դեպքում նախատեսված է որոշակի շեմ (հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը), ապա ոչ գույքային վնասի էական կամ ոչ էական լինելու հանգամանքը պետք է յուրաքանչյուր գործով գնահատվի իրավակիրառողի կողմից՝ հաշվի առնելով տվյալ գործի հանգամանքները (այդ թվում՝ անձանց, կազմակերպություններին, հասարակությանը կամ պետությանը պատճառված բարոյական վնասի չափը, տուժողների քանակը, խախտված իրավունքների և ազատությունների բնույթն ու խախտման աստիճանը, հիմնարկության կամ ձեռնարկության բնականոն գործունեության խաթարման աստիճանը և այլն):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմը նյութական է, ուստի դրա օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է հանդիսանում պատճառական կապը արարքի և հետևանքների միջև: Հանցավոր անգործության և հանրորեն վտանգավոր հետևանքների միջև պատճառական կապն առկա է այն դեպքում, երբ հանրորեն վտանգավոր հետևանքն առաջացել է պաշտոնատար անձի կողմից իր պարտականությունները չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու արդյունքում: Այլ կերպ՝ հանրորեն վտանգավոր հետևանքները չէին առաջանա, եթե պաշտոնատար անձը պատշաճ կերպով կատարեր իր վրա դրված պարտականությունները:
Սուբյեկտիվ կողմից պաշտոնեական անփութությունը բնութագրվում է անզգուշությամբ, որն իր հերթին կարող է դրսևորվել.
ա) ինքնավստահությամբ, երբ պաշտոնատար անձը գիտակցում է, որ չի կատարում կամ ոչ պատշաճ է կատարում իր պարտականությունները, նախատեսում է հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացումը, բայց առանց բավարար հիմքերի հույս է ունենում, որ դրանք կկանխվեն,
բ) անփութությամբ, երբ պաշտոնատար անձը չի նախատեսում իր անգործության` հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, սակայն պարտավոր էր և կարող էր նախատեսել:
Քննարկվող հանցակազմի սուբյեկտը հատուկ է: Անձը կարող է պատասխանատվության ենթարկվել պաշտոնեական անփութության համար, եթե նա հանդիսանում է պաշտոնատար անձ, այսինքն՝ բավարարում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308 հոդվածի 3-րդ մասում նշված չափանիշներին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙ(…) պաշտոնատար անձինք են`
1) մշտապես, ժամանակավորապես կամ առանձին լիազորությամբ իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ իրականացնող անձինք.
2) պետական մարմիններում, տեղական ինքնակառավարման մարմիններում, դրանց կազմակերպություններում, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերում, Հայաստանի Հանրապետության այլ զորքերում և զինվորական միավորումներում մշտապես, ժամանակավորապես կամ առանձին լիազորությամբ կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող անձինք՚:
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթի վերլուծությունից հետևում է, որ իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ իրականացնում են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններում պաշտոնավարող այն անձինք, ովքեր իրենցից ծառայական կախվածություն չունեցող, իրենց ծառայողական ենթակայության տակ չգտնվող անձանց նկատմամբ սահմանված կարգով օժտված են կարգադրիչ լիազորություններով:
Կազմակերպական-տնօրինչական գործառույթներ իրականացնող են համարվում այն պետական ծառայողները, ովքեր ղեկավարում են իրենց ենթակայության տակ գտնվող ծառայողների գործունեությունը: Այս առումով պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործության հատուկ սուբյեկտ է հանդիսանում յուրաքանչյուր պետական ծառայող, ով իր ենթակայության տակ այլ ծառայողներ ունի, ղեկավարում է նրանց գործունեությունը:
Վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պետական ծառայողներն այն անձինք են, ովքեր օժտված են գույքի, նյութական արժեքների տնօրինման, կառավարման լիազորություններով, մասնավորապես, գույքի, նյութական արժեքների պահպանության, վերամշակման, նյութական արժեքների իրացման նկատմամբ հսկողության սահմանման, դրամական միջոցների ստացման, հանձնման և այլ գործառույթներով:
Վճռաբեկ դատարանը Հ.Սահակյանի վերաբերյալ ԼԴ/0207/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ (…) անձի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առկայությունը պարզելու համար անհրաժեշտ է հաջորդաբար քննության առնել հետևյալ հանգամանքները՝
1) իրավական ակտերով սահմանված կարգով ի՞նչ պարտականություններ են դրված եղել պաշտոնատար անձի վրա,
2) պաշտոնատար անձն իր վրա դրված ո՞ր պարտականությունը չի կատարել կամ կատարել է ոչ պատշաճ,
3) պարտականությունների չկատարելը կամ ոչ պատշաճ կատարելը հանգեցրե՞լ է արդյոք քաղաքացիների, կազմակերպությունների, ինչպես նաև հասարակության կամ պետության օրենքով պաշտպանվող իրավունքների ու օրինական շահերի էական խախտմանը,
4) պաշտոնատար անձն օբյեկտիվորեն կամ սուբյեկտիվորեն հնարավորություն ունեցե՞լ է արդյոք պատշաճ կատարել իր վրա դրված պարտականությունները և կանխել վնասի առաջացումը: (…)՚:
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ մեղադրանքի կողմից Գ.Սահակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2000թ. հոկտեմբերի 19-ից մինչև 2011թ. փետրվարի 10-ն ընկարծ ժամանակահատվածում հանդիսանալով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության տնօրեն, հանդիսանալով տեղական ինքնակառավարման մարմնի կազմակերպությունում մշտապես կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ և անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները ոչ պատշաճ է կատարել, 2006-2009թթ ընթացքում պատշաճ կերպով չի իրականացրել ընկերության կանոնադրությամբ և աշխատանքային պայմանագրով նախտեսված իր պարտականությունները՝ պատշաճ կերպով չի տնօրինել ընկերության ֆինանսական միջոցները, որի հետևանքով նույն ընկերության գլխավոր հաշվապահ Ասպրամ Եղիազարյանը նշված ժամանակահատվածում տարբեր եղանակներով ՙԹիվ 17-րդ պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 25.602.900 դրամ ընկերության համար առաջացնելով ծանր վնաս:
Առաջին ատյանի դատարանը Գ.Սահակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքով արդարացրել է` պատճառաբանելով, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ոչ մի ապացույց ձեռք չբերվեց, թե Գագիկ Սահակյանի կողմից իր պաշտոնեական պարտականությունները կատարելիս ինչ գործողություններ պետք է կատարվեր կամ կոնկրետ ինչ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեր, որոնք չեն ձեռնարկվել:
Վերաքննիչ դատարանը, չհամաձայնելով Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ պատճառաբանությունների հետ, փաստում է, որ Գ.Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպման մեջ հստակ ամրագրված է, թե վերջինս կոնկրետ իր որ պարտականությունները չի կատարել, այն է՝ ՙի պաշտոնե պատշաճ կերպով չի իրականացրել ընկերության կանոնադրությամբ և աշխատանքային պայմանագրով նախատեսված իր պարտականությունները՝ պատշաճ կերպով չի տնօրինել ընկերության ֆինանսական միջոցները՚:
Սույն քրեական գործում առկա ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության կանոնադրության 8.8 գլխի 1-ին կետի համաձայն՝ ընկերության տնօրենը տնօրինում է ընկերության գույքը, այդ թվում՝ ֆինանսական միջոցները, գործարքներ է կնքում ընկերության անունից: Երևանի քաղաքապետի և Գագիկ Սահակյանի միջև 20.06.2007թ. կնքված աշխատանքային պայմանագրի ՙՊայմանագրի առարկան՚ գլխում նշված է, որ պայմանագրով ընկերությունն իր ընթացիկ գործունեության կառավարումը հանձնում է տնօրենին, իսկ տնօրենը պարտավորվում է ընկերության կառավարումն իրականացնել ի շահ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքին, այլ իրավական ակտերին, ընկերության կանոնադրությանը, պայմանագրին համապատասխան, բարեխղճորեն և խելամտորեն իրականացնելով ընկերության շահութաբեր գործունեությունը:
Իր գործունեության կամ անգործության հետևանքով ընկերությանը վնաս պատճառելու, ինչպես նաև ընկերության գույքը վատնելու, յուրացնելու, ոչնչացնելու կամ փչացնելու համար տնօրենը կրում է գույքային պատասխանատվություն:
Գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված բավարար և թույլատրելի ապացույցները՝ մասնավորապես ամբաստանյալների և վկաների ցուցմունքները, դատահաշվապահական, փաստաթղթաբանական, դատաձեռագրաբանական փորձաքննությունների եզրակացությունները, գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Գ.Սահակյանը պատշաճ չի կատարել թե վերը նշված կանոնադրությունից, թե իր աշխատանքային պայմանագրից բխող պարտականությունները՝ ունենալով դրա ռեալ հնարավորությունը, պատշաճ կերպով չի տնօրինել ընկերության ֆինանսական միջոցները, անձամբ չի կնիքել իր կողմից կնիքման ենթակա ֆինանսական փաստաթղթերը, ընկերության կնիքը հանձնել է դրա օգտագործման իրավունքը չունեցող անձին՝ մասնավորապես գլխավոր հաշվապահ Ա.Եղիազարյանին, որն էլ օգտվելով տնօրենի անփութությունից, կնիքել է կեղծ ֆինանսական փաստաթղթեր և դրանք օգտագործելով, խարդախությամբ հափշտակել է ընկերության առանձնապես խոշոր չափերով ֆինանսական միջոցները:
Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն այն մասին, որ Գ.Սահակյանի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշները, հիմնավոր չեն, դրանք չեն բխում սույն գործի փաստական տվյալներից: Ամբաստանյալ Գ.Սահակյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ չի գնահատել սույն գործի փաստական հանգամանքները, ինչի արդյունքում չի կիրառվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Գ.Սահակյանը կատարել է հանցավոր արարք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով Գ.Սահակյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՄիջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը (...)՚։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75 հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
(...)
2) հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(...)
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք։ Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից։
(...)՚։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան որպես պատիժ նախատեսում է ազատազրկում առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
Այսինքն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը համարվում է միջին ծանրության հանցանք։ Հետևաբար վերոնշյալ արարքը կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է հինգ տարի, և այդ ընթացքում վերջինս քրեական օրենսգրքով նախատեսված որևէ այլ արարք չի կատարել, այսինքն` վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել։
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից ստացված տվյալների համաձայն՝ Գ.Սահակյանին սույն գործով մեղագրված արարքը ավարտվելու օրվանից՝ 2009թ.հունիսի 10-ից անցել է ավելի քանի հինգ տարի, որի ընթացքում Գ.Սահակյանը քրեական օրենսգրքով նախատեսված որևէ նոր արարք չի կատարել, այսինքն՝ վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել։
Ուստի ամբաստանյալ Գ.Սահակյանին պետք է ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Գ.Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքում բարձրացված հարցերին՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հաջորդ հարցը հետևյալն է՝ օրինական և հիմնավորված են արդյոք Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները Ա.Եղիազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասով մեղավոր ճանաչելու հարցում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ խարդախությունը ՙխաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերել[ն]՚ է:
Խարդախության հանցակազմի իրավական վերլուծությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Լ.Ավետիսյանի և Վ.Մաթևոսյանի գործերով կայացրած որոշումներում։
Մասնավորապես, Լ.Ավետիսյանի գործով որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. ՙԽարդախությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների, մասնավորապես՝ հափշտակությունների շարքին։ (…) Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է։ (…) ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործությունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։ Այսինքն՝ օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է կատարման հատուկ եղանակով՝ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։
(…)
Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական նպատակով։
Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա։
Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորություններըե (տե́ս Լիա Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011թ. փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշման 22-26.2-րդ կետերը)։
Վ.Մաթևոսյանի գործով որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. ՙ(…) խարդախությունը սեփականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, հետևաբար դրա առարկա է հանդիսանում նյութական աշխարհի այն իրը (առարկան), որը հանդես է գալիս շարժական կամ անշարժ գույքի ձևով և ենթակա է դրամական գնահատման։ Ասվածից հետևում է, որ խարդախության առարկա կարող են հանդիսանալ ցանկացած տեսքով ապրանքանյութական արժեքները, որոնք ունեն փոխանակման արժեք, գին, հանդիսանում են արժեքի դրամական արտահայտություն։ Քննարկվող հանցագործության առարկա չեն կարող հանդիսանալ ոչ նյութական բնույթի արժեքները` գիտական աշխատությունները, տեղեկատվությունը, ծառայությունները և այլն՚: (տե՛ս Վարդան Մաթևոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի հունիսի 8-ի թիվ ԵՇԴ/0037/01/11 որոշման 24-րդ կետը)։
Խարդախությունը` որպես հափշտակության տարատեսակ, ենթադրում է խաբերության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով վերցնելը և այն հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելը, եթե վերջիններս այդ գույքը տնօրինելու կամ օգտագործելու փաստացի հնարավորություն են ունեցել։ Հափշտակությունն անխուսափելիորեն հանգեցնում է նյութական բնույթի որոշակի բացասական հետևանքների, որոնք հանդես են գալիս իրական նյութական վնասի ձևով` առաջացնելով սեփականատիրոջ կամ այլ օրինական տիրապետողի գույքի իրական նվազում։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Ա.Եղիազարյանին մեղադրանքի կողմը մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ. ՙնա 2000թ. դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2010թ. օգոստոսի 01-ն աշխատելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունում որպես գլխավոր հաշվապահ, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով 2006-2009թթ ընթացքում խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով 25.602.900 դրամ՝ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունը պատճառելով խոշոր չափերով գույքային վնաս:
Այսպես.
Ասպրամ Եղիազարյանը ուրիշի գույքը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելու միասնական դիտավորությամբ, 2007-2009թթ. կեղծել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող վճարման հանձնարարականներում ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի ստորագրությունը, կնիքել այն ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության կնիքի դրոշմով, ապա կենցաղային ապրանքներ և գրասենյակային ապրանքներ ձեռք բերելու համար կանխավճար կազմելու պատրվակով, նշված ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերության և բանկային հաշվեհամարից ՙԱռԷքսիմբանկ Գազպրոմբանկի խումբ՚ ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացված բանկային հաշվեհամարներին ներկայացնելով՝ 17.05.2007թ. թիվ 094-004-23, 23.05.2007թ. թիվ 096-004-23, 01.06.2007թ. թիվ 097-004-23, 08.06.2007թ. թիվ 102-004-23, 22.06.2007թ. թիվ 109-002-23, 10.07.2007թ. թիվ 120-004-23, 13.07.2007թ. թիվ 130-004-23, 19.07.2007թ. թիվ 131-004-23, 01.08,2007թ. թիվ 139-004-23, 10.09.2007թ. թիվ 162-004-23, 14.09.2007թ. թիվ 163-004-23, 20.09.2007թ. թիվ 177-004-23, 09.10.2007թ. թիվ 191-004-23, 12.10.2007թ. թիվ 201-004-23, 24.10.2007թ. թիվ 208-004-23, 30.10.2007թ. թիվ 212-004-23, 13.11.2007թ. թիվ 217-004-23, 29.12.2007թ. թիվ 261-004-23, 14.05.2008թ. թիվ 074-004-23, 16.01.2009թ. թիվ 003-004-23, 09.02.2009թ. թիվ 008-004-23, 20.03.2009թ. թիվ 032-004-23, 27.03.2009թ. թիվ 036-004-23 և 11.06.2009թ. թիվ 083-004-23 կեղծված վճարման հանձնարարականներ, կատարել է ընդհանուր 8.301.000 ՀՀ դրամի փոխանցումներ:
Բացի այդ, աշխատավարձ վճարելու պատրվակով Ասպրամ Եղիազարյանը ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունում նույն հաշվեհամարից ներկայացված 2006թ. սեպտեմբերի 01-ին թիվ 0609901-00-013316, 2006թ. նոյեմբերի 24-ին թիվ 061124-00-0064517, 2006թ. դեկտեմբերի 20-ին թիվ 061220-00– 2693, 2009թ. փետրվարի 20-ին թիվ 090220-00-641887 և 2009թ. հունիսի 10-ին թիվ 090610-00-716600 կեղծված դրամարկղային չեկերի հիման վրա կանխիկացրել և այդ կերպ հափշտակել է ընդհանուր 13.350.000 դրամ գումար՝ ընկերությանը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի ընդհանուր 21.651.000 դրամ գույքային վնաս:
Բացի այդ, Ասպրամ Եղիազարյանը, չարաշահելով ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանի վստահությունը, 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում նշված ընկերության տնօրեն Գ.Սահակյանին փոխանցելու պատրվակով խաբեությամբ Սուսաննա Սարիբեկյանից ստացել է աշխատակիցների կողմից արդեն իսկ ստորագրված աշխատավարձերի վճարացուցակները և վերահաշվարկի արդյունքում ստացված տարբերության գումարները, կազմել է ընկերության աշխատակիցներին վճարվող աշխատավարձի նոր վճարացուցակներ, ստորագրել աշխատակիցների փոխարեն և նշված վճարացուցակները վերադարձրել Սուսաննա Սարիբեկյանին: Արդյունքում նման եղանակով 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Ս.Սարիբեկյանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 3.951.900 դրամ՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
ՙԴատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107 հոդվածի համաձայն.
ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1)դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2)կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3)հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4)անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5)քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6)այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով.
7)այն հանգամանքները, որոնք հիմնավորում են, որ գույքը ստացվել է հանցագործության կատարման արդյունքում կամ այդ գույքի օգտագործումից կամ օգտագործվել է կամ նախատեսվել է օգտագործել որպես հանցագործության գործիք կամ միջոց կամ ուղղվել է ահաբեկչության ֆինանսավորմանը կամ հանդիսանում է Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 215.1-ին հոդվածի 7-րդ մասով նախատեսված մաքսանենգության առարկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124 հոդվածի համաձայն.
ՙ1. Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
(…)՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն.
ՙ1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2.Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ՚:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով՝ իրավական դիրքորոշում ձևավորելով այն մասին, որ.
ՙ(…)[Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, (…):
(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)՚: (տես Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
Առաջին ատյանի դատարանը Ա.Եղիազարյանին մեղավոր է ճանաչել վերը նշված մեղադրանքում, արձանագրելով, որ 2011թ. մայիսի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետը համարվել է ուժը կորցրած, այսինքն Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /երեք դրվագով/ պատիժ նշանակելիս հետադարձության կարգով կկիրառվի նրա վիճակը վաթարացնող օրենքը, Ա.Եղիազարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները՝ մասնավորապես ամբաստանյալ Ա.Եզիազարյանի խոստովանական ցուցմունքները, ամբաստանյալ Գ.Սահակյանի, վկա Ս.Սարիբեկյանի և մյուս վկաների ցուցմունքները, դատահաշվապահական փորձաքննության եզրակացությունը, դատաձեռագրաբանական և փաստաթղթաբանական փորձաքննության եզրակացությունը և մեղադրանքի հիմքում դրված մյուս ապացույցները, Վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ Ա.Եղիազարյանը 2000թ. դեկտեմբերի 01-ից մինչև 2010թ. օգոստոսի 01-ն աշխատելով Երևանի քաղաքապետարանի ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունում որպես գլխավոր հաշվապահ, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով 2006-2009թթ ընթացքում խարդախությամբ հափշտակել է 21.651.000 դրամ՝ ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերությունը պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերով գույքային վնաս՝ ուրիշի գույքը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակելու միասնական դիտավորությամբ, 2007-2009թթ կեղծել է իրավունք վերապահող փաստաթուղթ հանդիսացող վճարման հանձնարարականներում ընկերության տնօրեն Գագիկ Սահակյանի ստորագրությունը, այն կնիքել ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության կնիքի դրոշմով, ապա կենցաղային և գրասենյակային ապրանքներ ձեռք բերելու համար կանխավճար կազմելու պատրվակով, նշված ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերության և բանկային հաշվեհամարից ՙԱռԷքսիմբանկ Գազպրոմբանկի խումբ՚ ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացված բանկային հաշվեհամարներին ներկայացնելով կեղծված վճարման հանձնարարականներ, կատարել է ընդհանուր 8.301.000 դրամի փոխանցումներ: Բացի այդ, աշխատավարձ վճարելու պատրվակով Ասպրամ Եղիազարյանը ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության ՙԱրդշինինվեստբանկ՚ ՓԲ ընկերությունում նույն հաշվեհամարից ներկայացված 2006թ. սեպտեմբերի 01-ին թիվ 0609901-00-013316, 2006թ. նոյեմբերի 24-ին թիվ 061124-00-0064517, 2006թ. դեկտեմբերի 20-ին թիվ 061220-00– 2693, 2009թ. փետրվարի 20-ին թիվ 090220-00-641887 և 2009թ. հունիսի 10-ին թիվ 090610-00-716600 կեղծված դրամարկղային չեկերի հիման վրա կանխիկացրել և այդ կերպ հափշտակել է ընդհանուր 13.350.000 դրամ գումար:
Միաժամանակ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով ձեռք չեն բերվել բավարար ապացույցներ հաստատված համարելու այն հանգամանքը, որ Ա. Եղիազարյանը, չարաշահելով ՙԹիվ 17 պոլիկլինիկա՚ ԱՊՓԲ ընկերության գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանի վստահությունը, 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում նշված ընկերության տնօրեն Գ.Սահակյանին փոխանցելու պատրվակով խաբեությամբ Սուսաննա Սարիբեկյանից ստացել է աշխատակիցների կողմից արդեն իսկ ստորագրված աշխատավարձերի վճարացուցակները և վերահաշվարկի արդյունքում ստացված տարբերության գումարները, ապա կազմել ընկերության աշխատակիցներին վճարվող աշխատավարձի նոր վճարացուցակներ, ստորագրել աշխատակիցների փոխարեն և նշված վճարացուցակները վերադարձրել Սուսաննա Սարիբեկյանին՝ արդյունքում նման եղանակով 2006թ. ապրիլից մինչև հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Ս.Սարիբեկյանից ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 3.951.900 դրամ:
Այս դրվագի կապացությամբ ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանը ողջ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վերը նշված 3.951.900 դրամ գումարը տնօրեն Գ.Սահակյանի պահանջով ստացել է գանձապահ Սուսաննա Սարիբեկյանից և փոխանցել Գ.Սահակյանին: Ամբաստանյալ Գ.Սահակյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ժխտել է այդ գումարը պահանջելու և ստանալու հանգամանքը:
Սուսաննա Սարիբեկյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վերը նշված գումարը տվել է Ասպրամ Եղիազարյանին, ըստ վերջինիս ասելու, տնօրենին փոխանցելու նպատակով, սակայն չի կարող ասել, փոխանցել է, թե ոչ: Նույնը պնդել է դատարանում:
Գործով ձեռք չի բերվել որևէ այլ օբյեկտիվ ապացույց, որը հնարավորություն կտա դատարանին հիմնավորված և պատճառաբանված եզրահանգում կատարելու այն մասին, որ աշխատավարձների տարբերության գումարը՝ 3.951.900 դրամը նույնպես հափշտակվել է Ա.Եղիազարյանի կողմից:
Այն, որ նա դատարանում հրաժարվել է ցուցմունքեր տալ, հարցերին պատասխանել, նաև փոխված մեղադրանքի շուրջ որևէ դիրքորոշում չի հայտնել բավարար չէ հիմնավորված եզրահանգում կատարելու այն մասին, որ նա ի վերջո ընդունել է նաև այս դրվագով իրեն առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ ցուցմունք չտալը, հարցերին չպատասխանելը, մեղադրանքի շուրջ դիրքորոշում չհայտնելը չի կարող մեկնաբանվել ի վնաս ամբաստանյալի: Այսինքն առկա են չփարատված կասկածներ 3.951.900 դրամը ևս Ա.Եղիազարյանի կողմից հափշտակված լինելու մասին: Այդ հանգամանքը գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ չի հիմնավորվել։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի համաձայն՝
ՙ(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)՚։
Հետևաբար, ամբաստանյալի օգտին մեկնաբանելով չփարատված կասկածները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ա.Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է հանվի 3.951.900 դրամի գումարի հափշտակությունը:
Ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպանի փաստարկները՝ իր պաշտպանյալին ամբողջությամբ արդարացնելու մասին, հիմնավոր չեն, դրանք չեն բխում գործի փաստական տվյալներից և հերքվել են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով:
Դատարանը իրավացիորեն Ասպրամ Եղիազարյանին մեղավոր է ճանաչել և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, պատճառաբանելով, որ անձի վիճակը վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի: Անհիմն են պաշտպանի փաստարկներն այն մասին, թե Դատարանը տվյալ դեպքում սխալ է կիրառել նյութական իրավունքի նորմը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ասպրամ Եղիազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պետք է պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, հաշվի առնելով նրա անձը /նախկինում դատված, արատավորված չէ/, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը /նախաքննության ընթացքում տվել է մասնակի խոստովանական ցուցմունքներ/, պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք առկա չէ: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նա պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, որը համապատասխանում է նրա կատարած արարքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, անհրաժեշտ ու բավարար կլինի նրան ուղղելու և նոր հանցագորցությունները կանխելու համար: Նշանակված պատիժը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների իրականացումը:
Անդրադառնալով քաղաքացիական հայցին՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բավարարելով մեղադրողի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը, թույլ է տվել դատական սխալ:
Այսպես.
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0408/04/15 վճռով բավարարվել է դիմող էսֆիրա Գալոյանի դիմումն ընդդեմ Ասպրամ Եղիազարյանի՝ պատասխանողին սնանկ ճանաչելու պահանջի մասին: Ասպրամ Եղիազարյանը սնանկ է ճանաչվել: Նշված վճիռը չի բողոքարկվել, օրինական ուժի մեջ է մտել հրապարակման պահից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154 հոդվածի համաձայն քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով։
Քաղաքացիական հայցով որոշումն րնդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան։
Սնանկության մասին ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ սնանկության գործերի վարումն իրականացվում է ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով, ՀՀ դատական օրենսգրքով և սույն օրենքով սահմանված կարգով։
2-րդ մասի համաձայն՝ Եթե սույն օրենքով սահմանված են այլ կանոններ, քան ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով, ապա սնանկության գործի քննությունն իրականացվում է սույն օրենքով սահմանված կանոններով։
Սնանկության մասին ՀՀ օրենքի 39 հոդվածի համաձայն. ՙ1. Սնանկության վերաբերյալ դիմումը վարույթ ընդունելու պահից՝
ա) արգելվում է առանց դատարանի որոշման պարտապանի կողմից իր պայմանագրային կամ այլ պարտավորաթյաններով պարտատերերին դրամական կամ այլ բավարարում տալը, ի մարումն պարտքի որևէ գործողություն կատարելը, բացառությամբ պարտապանի բնականոն ընթացիկ գործունեության հետ կապված պարտավորությունների.
բ) արգելվում է առանց դատարանի որոշման պարտապանի գույքի, ինչպես նաև նույն մասնակցի (մասնակիցների) սեփականությունը հանդիսացող պարտապան կազմակերպությունում ունեցած բաժնեմասերի (բաժնետոմսերի, փայաբաժինների և օրենքներով սահմանված այլ արժեթղթերի) օտարումը, վարձակալության տալը, գրավադրումը կամ այլ ձևով ծանրաբեռնումը, բացառությամբ սույն օրենքի 55 հոդվածի2-րդ մասով նախատեսված դեպքերի.
գ) կասեցվում են գույքային բռնագանձումներով բոլոր կատարողական վարույթները, արգելվում են կատարողական և այլ փաստաթղթերով սահմանված անվիճելի կարգով գանձումները.
դ) արգելվում է պարտատիրոջ՝ մինչև պարտապանին սնանկ ճանաչելու մասին դիմում ներկայացնելը պարտապանի նկատմամբ ստանձնած ցանկացած պարտավորության հաշվանցը՝պարտապանի նկատմամբ ունեցած իր պահանջի հետ, բացառությամբ սույն օրենսգրքի 40.1-ին հոդվածով նախատեսված դեպքերի։
2.Պարտապանին սնանկ ճանաչելու մասին վճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից
(…)
5) կարճվում է պարտապանի վերաբերյալ հայցի ապահովման, բռնագանձման և այլ նյութի ցանկացած կատարողական վարույթ, բացառությամբ սույն օրենքով սահմանված դեպքերի.
6)վերանում են պարտապանի գույքի վրա դրված արգելանքներն ու սահմանափակումները:
(…)՚։
Վերոնշյալ իրավանորմերի մեկնաբանությունից հետևում է, որ եթե անձը սնանկ է ճանաչված դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած վճռով, վերջինիս նկատմամբ քրեական գործով չի կարող քաղաքացիական հայց ներկայացվել:
Վերը նշվածի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ մեղադրողի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը՝ ամբաստանյալներ Ա.Եղիազարյանից և Գ.Սահակյանից համապարտության կարգով 25.602.900 դրամ բռնագանձելու մասին պետք է թողնել առանց քննության:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված արգելանքներին, արձանագրում է, որ դրանք պետք է վերացնել՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238 հոդվածի համաձայն:
Ամփոփելով՝ Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի նախորդ փուլում թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի համաձայն հիմք է հանդիսանում Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017թ. ապրիլի 20-ի դատավճիռը մասնակի բեկանելու և փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-387, 390, 393-395, 399 և 402 հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀՀ ազգային անվտանգության մարմիններում քննվող, թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված և կիբեռհանցագոռծությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Գ.Սարգսյանի և ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի պաշտպան Գ.Գալիկյանի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակի:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017թ. ապրիլի 20-ի դատավճիռը՝ թիվ ԵԿԴ/0048/01/15 քրեական գործով մասնակի բեկանել և փոփոխել:
Գագիկ Դերենիկի Սահակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315 հոդվածի 2-րդ մասով և ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով:
Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69 հոդվածի կիրառմամբ Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի նկատմամբ նշանակված պատժին հաշվակցել կալանքի տակ գտնվելու 21/քսանմեկ/ օրը և թողնել պատիժ կրելու ազատազրկում՝ 5/հինգ/ տարի 5/հինգ/ ամիս 9/ինը/ օր ժամկետով՝ պատժի սկիզբը հաշվելով 2017թ.ապրիլի 20-ից:
Քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության:
Ասպրամ Էդիկի Եղիազարյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված արգելանքը վերացնել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017թ. ապրիլի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0048/01/15 քրեական գործով դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ն. ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ