Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0047/01/15
Վիճակագրական տողի համար :
16.4
Պատասխանող
Նաիրա Պետրոսյան
Նաիրա Պետրոսյան Հենրիկի
Նաիրա Պետրոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Արշակ Խաչատրյան
Սեվակ Համբարձումյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Արշակ Խաչատրյան
Սեվակ Համբարձումյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-04-08 | 14:00 | 4 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-01-18 | 12:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-01-15 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-01-12 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-28 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-15 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-02 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-01 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-11-13 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-10-15 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-09-29 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-08-31 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-07-18 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-07-13 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-06-18 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-05-26 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-05-07 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-04-10 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-03-31 | 10:30 | 5 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0047/01/15
ընդհանուր իրավասության առաջին
ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Բեկթաշյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
08 ապրիլի 2016թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի /այսուհետ քննիչ/ կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10805314 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 նոյեմբերի 13-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով Նաիրա Պետրոսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10105314 քրեական գործը հարուցելու, առանձին վարույթ առանձնացնելու և վարույթ ընդունելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին` Ռոման և Արթուր Ղազարյանների, Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու` վերջինների արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2015 թվականի փետրվարի 09-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործն ենթակայության կարգով` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 11-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 101405315 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննությունը շարունակելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 23-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկություն տալու հանգամանքը, 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությնաը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող <<Բոհեմ>> հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև Դատարան/։
Դատաքննությունն անց է կացվել արագացված կարգի կիրառմամբ:
Դատարանի 18.01.2016 թվականի դատավճռով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է և վերջինս կալանքի է վերցվել դատական նիստերի դահլիճում։
Ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 18.01.2016 թվականից։
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 17.02.2016 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը:
2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը հայտնել է, որ ինքը Դատարանի 18.01.2016 թվականի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է 2 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման:
Նշել է, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչել լիովին և զղջացել է կատարած հանցանքի համար, ինչի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատժաչափ` հաշվի առնելով նաև այն, որ իր խնամքին են գտնվում ծեր և հաշմանդամ ծնողները, իսկ ինքը միայնակ մայր է և ունի 18 տարեկան տղա:
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը` ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ` անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք, ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը` պատճառաբանելով, որ իր ուղղվելը հնարավոր է նաև ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու ձևով, խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ:
Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը` քննության առարկա չի դարձնում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի՞ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, Դատարանը բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում եղել է դատապարտված` դատվածությունը չմարված, և պատասխանատվությունն ու պատիժը որպես ծանրացնող հանգամանքներ արձանագրելով հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը, ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված համաչափ պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին այն մասին, որ իր խնամքին են գտնվում ծեր և հաշմանդամ ծնողները, ինքը միայնակ մայր է և ունի 18 տարին նոր լրացած տղա, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերոգրյալ հանգամանքները սույն գործի շրջանակներում չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն` իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ և, հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող վերոգգրյալ հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու միջոցով` սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունվարի 18-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունվարի 18-ի դատավճիռն Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0047/01/15
ընդհանուր իրավասության առաջին
ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Բեկթաշյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
08 ապրիլի 2016թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի /այսուհետ քննիչ/ կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10805314 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 նոյեմբերի 13-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով Նաիրա Պետրոսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10105314 քրեական գործը հարուցելու, առանձին վարույթ առանձնացնելու և վարույթ ընդունելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին` Ռոման և Արթուր Ղազարյանների, Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու` վերջինների արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2015 թվականի փետրվարի 09-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործն ենթակայության կարգով` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 11-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 101405315 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննությունը շարունակելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 23-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկություն տալու հանգամանքը, 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությնաը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող <<Բոհեմ>> հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև Դատարան/։
Դատաքննությունն անց է կացվել արագացված կարգի կիրառմամբ:
Դատարանի 18.01.2016 թվականի դատավճռով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է և վերջինս կալանքի է վերցվել դատական նիստերի դահլիճում։
Ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 18.01.2016 թվականից։
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 17.02.2016 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը:
2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը հայտնել է, որ ինքը Դատարանի 18.01.2016 թվականի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է 2 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման:
Նշել է, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչել լիովին և զղջացել է կատարած հանցանքի համար, ինչի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատժաչափ` հաշվի առնելով նաև այն, որ իր խնամքին են գտնվում ծեր և հաշմանդամ ծնողները, իսկ ինքը միայնակ մայր է և ունի 18 տարեկան տղա:
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը` ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ` անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք, ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը` պատճառաբանելով, որ իր ուղղվելը հնարավոր է նաև ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու ձևով, խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ:
Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը` քննության առարկա չի դարձնում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի՞ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, Դատարանը բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում եղել է դատապարտված` դատվածությունը չմարված, և պատասխանատվությունն ու պատիժը որպես ծանրացնող հանգամանքներ արձանագրելով հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը, ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված համաչափ պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին այն մասին, որ իր խնամքին են գտնվում ծեր և հաշմանդամ ծնողները, ինքը միայնակ մայր է և ունի 18 տարին նոր լրացած տղա, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերոգրյալ հանգամանքները սույն գործի շրջանակներում չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն` իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ և, հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող վերոգգրյալ հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու միջոցով` սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունվարի 18-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունվարի 18-ի դատավճիռն Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
գործ ԵԿԴ/0047/01/15
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի
Գեորգի Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տիգրան Ենոքյանի
պաշտպաններ` Դավիթ Մնացականյանի
Գարիկ Մալխասյանի
Ժորա Համբարձումյանի
2016 թվականի հունվարի 18-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի` ծնված 16.06.1973 թվականին Շիրակի մարզի Ոսկեհասկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամն, դատված փաստացի բնակվում է Երևան քաղաքի Հասրաթյան 4-րդ շենքի 20-րդ բնակարանում։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2015 թվականի փետրվարի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10805314 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով Նաիրա Պետրոսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10105314 քրեական գործը հարուցելու, առանձին վարույթ առանձնացնելու և վարույթ ընդունելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին` Ռոման և Արթուր Ղազարյանների, Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու` վերջինների արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2015 թվականի փետրվարի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործն ենթակայության կարգով` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 11-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 101405315 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննությունը շարունակելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկություն տալու հանգամանքը, 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությնաը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող «Բոհեմ» հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Արագացված դատական քննություն.
Մինչ դատաքննության սկսվելը` ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը միջնորդություն է ներկայացրել` դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին` հայտարարելով, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացնում է կամավոր, պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո։
Գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս դատախազը առարկել էր արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու կարգի դեմ, սակայն դատարանում օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, փոխելով նախկինում մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս իր կողմից այդ առումով ունեցած դիրքորոշումը, հայտնել է, որ չի առարկում արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը պարզելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, 2015 թվականի դեկտեմբերի 01-ին որոշում է կայացվել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Այսպիսով, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արագացված դատաքննությամբ հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, դատարանը հանգեց այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում եղել է դատապարտված` դատվածությունները մարված, իսկ վերջին դատվածությունը չմարված։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` «Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետը սահմանում է` «Ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ` նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետը սահմանում է` «Դատվածությունը մարվում է` ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ` պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո»։
Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` «Եթե անձն օրենքով սահմանված կարգով պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց, կամ պատժի չկրած մասը փոխարինվել է ավելի մեղմ պատժով, ապա դատվածությունը մարելու ժամկետը հաշվարկվում է հիմնական պատիժը և լրացուցիչ պատիժը կրելուց ազատելու պահից»։
Նույն հոդվածի 7-րդ մասը սահմանում է` «Եթե անձը մինչև դատվածությունը մարվելը նոր հանցանք է կատարում, ապա դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվում է։ Առաջին հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամկետը հաշվարկվում է վերստին` վերջին հանցագործության համար պատիժը (հիմնական և լրացուցիչ) փաստորեն կրելուց հետո։ Այդ դեպքում անձը երկու հանցագործությունների համար էլ դատված է համարվում մինչև դրանցից առավել ծանր հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամկետը լրանալը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածը սահմանում է`
1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը, կատարելով ծանր հանցագործություն, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մարտի 16-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման։ 2013 թվականի նոյեմբերի 22-ին համաներման կիրառմամբ պատիժների կրումից ազատվել է, սակայն դեռևս դատվածությունը չմարված` 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը կատարել է միջին ծանրության նոր հանցագործություն, որով էլ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվել է, հետևաբար Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նախկին դատվածությունը մարված չէ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի ուժով, այն է` «Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար», Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը համարվում է ռեցիդիվիստ։
Սույն քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է ազատազրկում՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, դատարանում դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև այն որ առանց հարգելի պատճառի չի ներկայացել նշանակված դատական նիստին, որի պատճառով դատարանի կողմից կայացվել է բերման ենթարկելու մասին որոշում, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիժ փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է փաստացի կրի, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Դատարանը հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը նախկինում եղել է դատապարտված և դատվածությունը դեռևս չմարված կատարել է նոր` միջին ծանրության հանցագործություն, իսկ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի` հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից, ուստի պետք է հաշվի առնել հանցագործության ռեցիդիվը և Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից ոչ պակաս, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման։
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 357-360-րդ, 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամանակով։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 18.01.2016 թվականից։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում ։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով)։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի
Գեորգի Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տիգրան Ենոքյանի
պաշտպաններ` Դավիթ Մնացականյանի
Գարիկ Մալխասյանի
Ժորա Համբարձումյանի
2016 թվականի հունվարի 18-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի` ծնված 16.06.1973 թվականին Շիրակի մարզի Ոսկեհասկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամն, դատված փաստացի բնակվում է Երևան քաղաքի Հասրաթյան 4-րդ շենքի 20-րդ բնակարանում։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
2015 թվականի փետրվարի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10805314 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով Նաիրա Պետրոսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10105314 քրեական գործը հարուցելու, առանձին վարույթ առանձնացնելու և վարույթ ընդունելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին` Ռոման և Արթուր Ղազարյանների, Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու` վերջինների արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
2015 թվականի փետրվարի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործն ենթակայության կարգով` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 11-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 101405315 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննությունը շարունակելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկություն տալու հանգամանքը, 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությնաը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող «Բոհեմ» հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ։
2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Արագացված դատական քննություն.
Մինչ դատաքննության սկսվելը` ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը միջնորդություն է ներկայացրել` դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին` հայտարարելով, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացնում է կամավոր, պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո։
Գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս դատախազը առարկել էր արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու կարգի դեմ, սակայն դատարանում օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, փոխելով նախկինում մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս իր կողմից այդ առումով ունեցած դիրքորոշումը, հայտնել է, որ չի առարկում արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը պարզելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, 2015 թվականի դեկտեմբերի 01-ին որոշում է կայացվել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Այսպիսով, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արագացված դատաքննությամբ հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, դատարանը հանգեց այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում եղել է դատապարտված` դատվածությունները մարված, իսկ վերջին դատվածությունը չմարված։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` «Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետը սահմանում է` «Ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ` նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետը սահմանում է` «Դատվածությունը մարվում է` ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ` պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո»։
Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` «Եթե անձն օրենքով սահմանված կարգով պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց, կամ պատժի չկրած մասը փոխարինվել է ավելի մեղմ պատժով, ապա դատվածությունը մարելու ժամկետը հաշվարկվում է հիմնական պատիժը և լրացուցիչ պատիժը կրելուց ազատելու պահից»։
Նույն հոդվածի 7-րդ մասը սահմանում է` «Եթե անձը մինչև դատվածությունը մարվելը նոր հանցանք է կատարում, ապա դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվում է։ Առաջին հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամկետը հաշվարկվում է վերստին` վերջին հանցագործության համար պատիժը (հիմնական և լրացուցիչ) փաստորեն կրելուց հետո։ Այդ դեպքում անձը երկու հանցագործությունների համար էլ դատված է համարվում մինչև դրանցից առավել ծանր հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամկետը լրանալը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածը սահմանում է`
1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը, կատարելով ծանր հանցագործություն, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մարտի 16-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման։ 2013 թվականի նոյեմբերի 22-ին համաներման կիրառմամբ պատիժների կրումից ազատվել է, սակայն դեռևս դատվածությունը չմարված` 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը կատարել է միջին ծանրության նոր հանցագործություն, որով էլ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվել է, հետևաբար Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նախկին դատվածությունը մարված չէ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի ուժով, այն է` «Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար», Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը համարվում է ռեցիդիվիստ։
Սույն քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է ազատազրկում՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։
Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, դատարանում դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև այն որ առանց հարգելի պատճառի չի ներկայացել նշանակված դատական նիստին, որի պատճառով դատարանի կողմից կայացվել է բերման ենթարկելու մասին որոշում, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիժ փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է փաստացի կրի, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Դատարանը հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը նախկինում եղել է դատապարտված և դատվածությունը դեռևս չմարված կատարել է նոր` միջին ծանրության հանցագործություն, իսկ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի` հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից, ուստի պետք է հաշվի առնել հանցագործության ռեցիդիվը և Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից ոչ պակաս, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման։
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 357-360-րդ, 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամանակով։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 18.01.2016 թվականից։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում ։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով)։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0047/01/15
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 03-03-2015 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0047/01/15 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 10105315 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Նաիրա Պետրոսյանի մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկատվություն տալու հանգամանքը, 2014թ. նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցագործության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այ մասին, որ 2014թ. հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն և <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող <<Բոհեմ>> հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Նաիրա |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հայրանուն | Հենրիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 333 Մաս 2 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 16.4 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 04-03-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Բեկթաշյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 06-03-2015 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 06-03-2015 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 06-03-2015 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 31-03-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Նաիրա |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Ենոքյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-07-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | ՀՀ կառավարության որոշմամբ հայտարարվել է ոչ աշխատանքային օր: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-07-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 31-08-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-10-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի վերապատրաստման դասընթացների մասնակցելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-11-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-01-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2016թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-01-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-01-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 18-01-2016 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Նաիրա |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 18-01-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | գործ ԵԿԴ/0047/01/15 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի Գեորգի Սարգսյանի մասնակցությամբ` մեղադրող` Տիգրան Ենոքյանի պաշտպաններ` Դավիթ Մնացականյանի Գարիկ Մալխասյանի Ժորա Համբարձումյանի 2016 թվականի հունվարի 18-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի` ծնված 16.06.1973 թվականին Շիրակի մարզի Ոսկեհասկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամն, դատված փաստացի բնակվում է Երևան քաղաքի Հասրաթյան 4-րդ շենքի 20-րդ բնակարանում։ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։ 2015 թվականի փետրվարի 24-ի որոշմամբ մեղադրյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10805314 քրեական գործը հարուցելու մասին։ 2014 նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով Նաիրա Պետրոսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10105314 քրեական գործը հարուցելու, առանձին վարույթ առանձնացնելու և վարույթ ընդունելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին` Ռոման և Արթուր Ղազարյանների, Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու` վերջինների արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։ 2015 թվականի փետրվարի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործն ենթակայության կարգով` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 11-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 101405315 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննությունը շարունակելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 23-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը ապացույց ճանաչելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկություն տալու հանգամանքը, 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությնաը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող «Բոհեմ» հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ։ 2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։ 2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։ Արագացված դատական քննություն. Մինչ դատաքննության սկսվելը` ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը միջնորդություն է ներկայացրել` դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին` հայտարարելով, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացնում է կամավոր, պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո։ Գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս դատախազը առարկել էր արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու կարգի դեմ, սակայն դատարանում օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, փոխելով նախկինում մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս իր կողմից այդ առումով ունեցած դիրքորոշումը, հայտնել է, որ չի առարկում արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու դեմ։ Դատարանը պարզելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, 2015 թվականի դեկտեմբերի 01-ին որոշում է կայացվել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։ Այսպիսով, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, արագացված դատաքննությամբ հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, դատարանը հանգեց այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն` որպիսի արարքի համար նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։ Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում եղել է դատապարտված` դատվածությունները մարված, իսկ վերջին դատվածությունը չմարված։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` «Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը»։ Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս»։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետը սահմանում է` «Ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ` նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո»։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետը սահմանում է` «Դատվածությունը մարվում է` ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ` պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո»։ Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` «Եթե անձն օրենքով սահմանված կարգով պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց, կամ պատժի չկրած մասը փոխարինվել է ավելի մեղմ պատժով, ապա դատվածությունը մարելու ժամկետը հաշվարկվում է հիմնական պատիժը և լրացուցիչ պատիժը կրելուց ազատելու պահից»։ Նույն հոդվածի 7-րդ մասը սահմանում է` «Եթե անձը մինչև դատվածությունը մարվելը նոր հանցանք է կատարում, ապա դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվում է։ Առաջին հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամկետը հաշվարկվում է վերստին` վերջին հանցագործության համար պատիժը (հիմնական և լրացուցիչ) փաստորեն կրելուց հետո։ Այդ դեպքում անձը երկու հանցագործությունների համար էլ դատված է համարվում մինչև դրանցից առավել ծանր հանցագործության համար դատվածությունը մարվելու ժամկետը լրանալը»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածը սահմանում է` 1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։ 2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։ Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը, կատարելով ծանր հանցագործություն, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի մարտի 16-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման։ 2013 թվականի նոյեմբերի 22-ին համաներման կիրառմամբ պատիժների կրումից ազատվել է, սակայն դեռևս դատվածությունը չմարված` 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը կատարել է միջին ծանրության նոր հանցագործություն, որով էլ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվել է, հետևաբար Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նախկին դատվածությունը մարված չէ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի ուժով, այն է` «Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար», Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը համարվում է ռեցիդիվիստ։ Սույն քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է ազատազրկում՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով։ Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատժի տեսակը որոշելիս դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, դատարանում դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև այն որ առանց հարգելի պատճառի չի ներկայացել նշանակված դատական նիստին, որի պատճառով դատարանի կողմից կայացվել է բերման ենթարկելու մասին որոշում, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիժ փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է փաստացի կրի, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։ Դատարանը հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը նախկինում եղել է դատապարտված և դատվածությունը դեռևս չմարված կատարել է նոր` միջին ծանրության հանցագործություն, իսկ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի` հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից, ուստի պետք է հաշվի առնել հանցագործության ռեցիդիվը և Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից ոչ պակաս, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։ Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։ Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։ Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման։ Եզրափակիչ մաս. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 357-360-րդ, 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամանակով։ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 18.01.2016 թվականից։ Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում ։ Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով)։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 18-01-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 23-02-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 325, 220 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 23-02-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 325, 220 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-7640 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 02-06-2016 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 03-06-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 20-06-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 325, 220, 77 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 20-06-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 325, 220, 77 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0047/01/15
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 19-02-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 17-02-2016 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Նաիրա |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Նաիրա Պետրոսյան Վերանայել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի /ՀՀ քր. օր-ի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով -ազ. 2 տարի 6 ամիս ժամանակով/ վերաբերյալ 18.01.2016թ-ի դատավճիռը և նշանակել ավելի մեղմ պատիժ: |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 23-02-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 23-02-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սեվակ |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 26-02-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-04-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Դատավորի փոխարինում
| Փոխարինման ամսաթիվ | 02-04-2016 |
|---|---|
| Բացակայող դատավոր | |
| Անուն | Սեվակ |
| Ազգանուն | Համբարձումյան |
| Փոխարինող դատավոր | |
| Անուն | Կարինե |
| Ազգանուն | Ղազարյան |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-04-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-04-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Նաիրա |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0047/01/15 ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր` Ա.Բեկթաշյան Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 08 ապրիլի 2016թ. ք.Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ռ.ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ն.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. 2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի /այսուհետ քննիչ/ կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10805314 քրեական գործը հարուցելու մասին։ 2014 նոյեմբերի 13-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով Նաիրա Պետրոսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 04-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 10105314 քրեական գործը հարուցելու, առանձին վարույթ առանձնացնելու և վարույթ ընդունելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 04-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10805314 քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին` Ռոման և Արթուր Ղազարյանների, Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու` վերջինների արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։ 2015 թվականի փետրվարի 09-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործն ենթակայության կարգով` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին ուղարկելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 11-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 101405315 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և նախաքննությունը շարունակելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 23-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը ապացույց ճանաչելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 24-ին քննիչի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա գիտակցելով իր կողմից կեղծ տեղեկություն տալու հանգամանքը, 2014 թվականի նոյեմբերի 03-ին Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցի թիվ 130 հասցեում գործող` ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում իրականությնաը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ հոկտեմբերի 19-ին Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքից Արթուր Ղազարյանը եղբոր` Ռոման Ղազարյանի և ընկերներ` Երեմ Հովսեփյանի ու Աշոտ Հարությունյանի հետ բռնության գործադրման միջոցով բացահայտ առևանգել են իրեն <<ԲՄՎ>> մակնիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել Երևան քաղաքում գործող <<Բոհեմ>> հյուրանոցային համալիր` վերջիններիս մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ մարդուն առևանգելու մեջ։ 2015 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ քննչական կողմիտի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 10105315 քրեական գործով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։ 2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև Դատարան/։ Դատաքննությունն անց է կացվել արագացված կարգի կիրառմամբ: Դատարանի 18.01.2016 թվականի դատավճռով Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է և վերջինս կալանքի է վերցվել դատական նիստերի դահլիճում։ Ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 18.01.2016 թվականից։ Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող` Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ում տրված հաղորդումն ընդունելու մասին արձանագրությունը` թողնել քրեական գործին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։ Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։ Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 17.02.2016 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը: 2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը հայտնել է, որ ինքը Դատարանի 18.01.2016 թվականի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է 2 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման: Նշել է, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչել լիովին և զղջացել է կատարած հանցանքի համար, ինչի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատժաչափ` հաշվի առնելով նաև այն, որ իր խնամքին են գտնվում ծեր և հաշմանդամ ծնողները, իսկ ինքը միայնակ մայր է և ունի 18 տարեկան տղա: 3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը` ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ` անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>: Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>: Ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում: Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք, ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանը` պատճառաբանելով, որ իր ուղղվելը հնարավոր է նաև ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու ձևով, խնդրել է իր նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ: Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը` քննության առարկա չի դարձնում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` (…) 5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը. 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. (…)>>: Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի՞ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը: Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>: Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>: Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրվող Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, Դատարանը բավարար չափով ստուգման ու բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում եղել է դատապարտված` դատվածությունը չմարված, և պատասխանատվությունն ու պատիժը որպես ծանրացնող հանգամանքներ արձանագրելով հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, հանցանքը որպես արհեստ կատարելը, ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված համաչափ պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները: Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին այն մասին, որ իր խնամքին են գտնվում ծեր և հաշմանդամ ծնողները, ինքը միայնակ մայր է և ունի 18 տարին նոր լրացած տղա, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերոգրյալ հանգամանքները սույն գործի շրջանակներում չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն` իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ և, հաշվի առնելով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող վերոգրյալ տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող վերոգգրյալ հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու միջոցով` սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունվարի 18-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Ն.Պետրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով փոփոխելու համար: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունվարի 18-ի դատավճիռն Նաիրա Հենրիկի Պետրոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 08-04-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 25-05-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 325, 220, 48 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 25-05-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 325, 220, 48 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-12001/16 |