ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԿԴ/0046/01/15

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա. Բեկթաշյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<14>> հունվարի 2016 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տ. ԵՆՈՔՅԱՆԻ
տուժող` Ռ. ԵՐԻՑՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Ի. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ն. ՄԱՐՈՒԹՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վերաքննության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Նաիրի Գագիկի Մարությանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 13814714 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 18/

2. 2014թ. նոյեմբերի 18-ին թիվ 13814714 քրեական գործով Նաիրի Մարությանը ձերբակալվել է: /հ.1 գ-թ 116/

3. Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2014թ. նոյեմբերի 20-ի որոշմամբ թիվ 13814714 քրեական գործով Նաիրի Մարությանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.1 գ-թ 162-163/

4. Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2014թ. նոյեմբերի 20-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ Նաիրի Մարությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 177-178/

5. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 20-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ Նաիրի Մարությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.1 գ-թ 188-190/

6. Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2014թ. դեկտեմբերի 24-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ Նաիրի Մարությանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամանակով երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.1 գ-թ 246-248/

7. Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2014թ. դեկտեմբերի 26-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13814714 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2015թ. փետրվարի 28-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանի 2014թ. դեկտեմբերի 29-ի հաստատմամբ թիվ 13814714 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2015թ. փետրվարի 28-ը: /հ.1 գ-թ 252-254/

8. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. հունվարի 13-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է, և թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ Նաիրի Մարությանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամանակով` մինչև 18.03.2015թ.-ը: /հ.1 գ-թ 258-260/

9 Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2015թ. փետրվարի 23-ի որոշմամբ թիվ 13814714 քրեական գործով մեղադրյալ Նաիրի Մարությանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել ` վերջինիս կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` մեղադրանքի ծավալում ընդգրկելով դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1901/հ եզրակացությամբ նշված մարմնական վնասվածքի ծանրության աստիճանը: /հ.1 գ-թ 284-285/

10. Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2015թ. փետրվարի 23-ի որոշմամբ թիվ 13814714 քրեական գործով Նաիրի Մարությանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.1 գ-թ 286/

11. Ավագ քննիչ Է. Ավդալյանի 2015թ. փետրվարի 23-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 13814714 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2015թ. մարտի 28-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանի 2014թ. փետրվարի 24-ի հաստատմամբ թիվ 13814714 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2015թ. մարտի 28-ը: /հ.1 գ-թ 296-298/

12. 2015թ. մարտի 2-ին թիվ 13814714 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2015թ. մարտի 3-ին: /հ.1 գ-թ 307-318, h.2 գ-թ 3/

13. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. մարտի 6-ի որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0046/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2015թ. մարտի 17-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.2 գ-թ 5, 11/

14. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. հուլիսի 23-ի դատավճռով Նաիրի Գագիկի Մարությանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և նա դատապարտվել է ազատազրկման` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Նաիրի Գագիկի Մարությանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 18.11.2014 թվականից։
Նաիրի Գագիկի Մարությանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
2014 թվականի նոյեմբերի 21-ի որոշմամբ Նաիրի Գագիկի Մարությանի անվամբ սեփականության իրավունքով ՀՀ տարածքում գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը վճռվել է վերացնել` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից։
2014 թվականի նոյեմբերի 24-ի որոշմամբ Նաիրի Գագիկի Մարությանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 700 ԱՄՆ դոլար գումարի` պահպանության համար մուտք արված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 900013298014 դեպոզիտային հաշվեհամարին դրված կալանքը վճռվել է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից և վերադարձնել ամբաստանյալ Նաիրի Գագիկի Մարությանին։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` մառլյա խծուծը, կանացի զուգագուլպան, արնանման հետքերով սրբիչը և կպչուն ժապավենը` փաթեթավորված մեկ փաթեթում`վճռվել է վերադարձնել նախաքննական մարմնին` սույն քրեական գործից անջատված և թիվ 13814714/1 համարով նախաքննությունը շարունակվող քրեական գործին կցելու նպատակով։
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված։ /հ.2 գ-թ 148-166/

15. Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանը 2015թ. հոկտեմբերի 1-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի պաշտպան Ա. Սարգսյանը 2015թ. հոկտեմբերի 22-ին, ինչպես նաև տուժող Ռ. Երիցյանը և իր ներկայացուցիչ Ի. Պետրոսյանը 2015թ. հոկտեմբերի 27-ին Վերաքննիչ դատարան պատասխան առարկություններ է ներկայացրել վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ:

16. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2015թ. հոկտեմբերի 15-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2015թ. հոկտեմբերի 16-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

17. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը դատապարտվել է այն արարքը կատարելու համար, որ նա ուրիշի խոշոր չափերով գույքը հափշտակելու նպատակով, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կատարել է հարձակում` ավազակություն։
Այսպես.
Ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը մեկ այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ` նպատակադրվել են ավազակությամբ հափշտակել Ռուզաննա Երիցյանին պատկանող խոշոր չափերով գույքը, որի նպատակով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 17։00-ի սահմաններում, գնացել են` Երևան քաղաքի Ամիրյան 15-րդ շենքի, 9-րդ հարկ և սպասել են մինչ տուժող Ռուզաննա Երիցյանը վերադառնա աշխատանքից տուն։ Տուժող Ռ.Երիցյանը վերելակով բարձրացել է 9-րդ հարկ, գնումներով տոպրակները դրել է իր թիվ 41-րդ բնակարանի մուտքի դռան դիմաց, պայուսակից հանել է դռան բանալիները, անջատել է բնակարանի անվտանգության համակարգը, հետո բանալիով բացել է դռան վերևի փականը, այնուհետև երկրորդը և վերջում երրորդ փականը։ Տոպրակները բռնած հրել և բացել է դուռը ու դեռ ներս չմտած Ռուզաննա Երիցյանի թիկունքից երկու ձեռքով մարմինը գրկել են և ձեռքով բերանը փակել։ Ռուզաննա Երիցյանը գլխով շրջվել է դեպի աջ և նկատել է սև դիմակով մի անձնավորության, որից հետո Նաիրի Մարությանը և նրա հանցակիցը ապօրինի մուտք են գործել նույն բնակարան` իրենց հետ տարված թափանցիկ կպչուն ժապավենով կապել են Ռ.Երիցյանի բերանը, ձեռքերն ու ոտքերը, բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Ռ.Երիցյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջությանը միջին ծանրության վնաս` փակ գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գլխի մազածածկ և դեմքի շրջանի փափուկ հյուսվածքների բազմաթիվ արյունազեղումների, քերծվածքների ձևով մարմնական վնասվածքներ և բնակարանից հափշտակելով Ռ.Երիցյանին պատկանող` ընդհանուր 2.350.000 ՀՀ դրամ արժողության զմրուխտե քարով ոսկյա, մեծ ադամանդե քարով ոսկյա, կանաչ քարերով արծաթյա մատանիներ, ոսկյա կախազարդով կանացի ոսկյա շղթան, ոսկեջրած կանացի շղթան և զմրուխտե քրերով արծաթյա խաչը ու դիմել փախուստի` Ռ.Երիցյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 2.350.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

18. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանը մասնավորապես նշել է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի և նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, ինչպես նաև խաթարվել են պատժի նպատակները, խախտվել են սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման և փոփոխման։
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով վերաորակելով, փաստել է, որ հափշտակված գումարի չափը որոշելիս պետք է դրա կապակցությամբ առկա չփարատված կասկածները մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալի։ Իր այս դիրքորոշման հիմքում Առաջին ատյանի դատարանը դրել է տուժող Ռուզաննա Երիցյանի կողմից, նրա ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանի միջոցով դատաքննության ընթացքում ներկայացված դիմումները, որում տուժողը նշել է, որ իր նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակմամբ իրենից հափշտակվել է 2.350.000 ՀՀ դրամի զարդեր, որը ճշտել է համապատասխան մասնագետների հետ խորհրդակցելուց հետո։
Բացի այդ, Ռուզաննա Երիցյանի դիմումում նշված է եղել, որ դեպքի պատճառով ստացած մարմնական վնասվածքների արդյունքում առողջության վերականգնման նպատակով իրեն ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատների կողմից հատուցվել է կրկին 2.350.000 ՀՀ դրամ և համարել է իրեն պատճառված վնասը ամբողջությամբ վերականգնված։
Տուժող Ռուզաննա Երիցյանը Առաջին ատյանի դատարան չի ներկայացել, ներկայացուցչի միջոցով դատարան ստացված դիմումով հայտնել է, որ վատառողջ է, ունի լուրջ առողջական և հոգեբանական խնդիրներ, վերջինիս հնարավոր չի եղել նաև բերման ենթարկել։
Համաձայն ոստիկանության համապատասխան աշխատակցի կազմած արձանագրության՝ վերջինս կրկին եղել է վատառողջ։
Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել են տուժող Ռուզաննա Երիցյանի նախաքննական ցուցմունքները։
Մասնավորապես, նախաքննության ընթացքում Ռուզաննա Երիցյանը նշել է իրենից ավազակային հարձակմամբ հափշտակված յուրաքանչյուր զարդի նկարագրությունը և արժեքը՝ առանձին-առանձին, և հայտնել որ իրեն պատճառված գույքային վնասը կազմել է 3.720.000 ՀՀ դրամ։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը չի համադրել տուժողի նախաքննական բոլոր ցուցմունքները քրեական գործի քննության ընթացքում ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ, որոնք դրվել են ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքի հիմքում և արդյունքում եկել է ոչ ճիշտ եզրահանգման։ Այսպես.
Նաիրի Մարությանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ Ռուզաննա
Երիցյանի վրա հարձակում գործելով գումար հափշտակելու մտահաղացումը եղել է իրենը։
Քանի որ ինքը ևս ապրել է Ռ. Երիցյանի բնակարանի հարակից տարածքում դեմքով
ճանաչել է նրան, բակում ծավալված խոսակցություններից, այդ թվում խադավիկ Ստյոպի
մոտ տեղի ունեցած խոսակցությունից իմացել է, որ Ռ. Երիցյանը և նրա հանգուցյալ
եղբարը մեծ կարողություն ունեն, մասնավորապես՝ Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի վրա
գործող «Յունի Բանկ» ՓԲԸ-ի մասնաճյուղի տարածքը նրան է պատկանում, որը
առևտրային բանկին է տրամադրված վարձակալական հիմունքներով։ Իրենք մեկ օր
հետևել են Ռ. Երիցյանին, պարզել տուն վերադառնալուց նրա հնարավոր երթուղին, իսկ
2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին իրենց հանցավոր արարքը իրականացնելու համար
Վազգեն Սեկոյանը իր հետ բերել է նաև կպչուն ժապավեն և կանացի զուգագուլպաներից
պատրաստված դիմակներ, որոնք էլ օգտագործել են հանցավոր արարքը իրականացնելու, իրենց անձը քողարկելու նպատակով։ Այսինքն, վերջինս մանրամասն ցուցմունք է տվել իրենց դերաբաշխման, հնարավորինս մեծ նյութական արժեքներ ավազակային հարձակմամբ հափշտակելու, ամեն ինչ նախօրոք պլանավորած լինելու հանգամանքների մասին։
Առաջին ատյանի դատարանը «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» բաժնում ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները շարադրելիս, չի անդրադարձել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքին, այլ հիմնավոր է համարել ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքը, այն մասին, որ Վազգեն Սեկոյանը նրան հայտնել է, որ Ռուզաննա Երիցյանը ամեն ամիս դրսից գումար է ստացել 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով և միասին որոշել են այն հափշտակել վերջինիս պայուսակից նրա բնակարանի մուտքի մոտ, որը նրանց չի հաջողվել, քանի որ հանդիպել են Ռ.Երիցյանի դիմադրությանը։ Վերջինս նաև ցուցմունք է տվել, որ ինքը մուտք գործելով Ռ.Երիցյանի բնակարան՝ վերջինիս պայուսակում, ննջասենյակում փնտրել է 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը, սակայն ոչինչ չի գտել։ Նաև նշել է, որ Ռուզաննա Երիցյանին ինքը անձամբ չի հարվածել, նրան մեկ անգամ հարվածել է Վազգեն Սեկոյանը, որ ձայն չհանի, որից հետո տուժողը ինքն է իր կամքով մտել խոհանոցի սեղանի տակ և ընթացքում, որքան էլ դա իրեն տարօրինակ է թվացել, սկսել է գլուխը հարվածել հատակին։ Իրենք միասին նախօրոք Վազգեն Սեկոյանի կողմից վերցված կպչուն ժապավենով կապկպել Են Ռ.Երիցյանի ոտքերը, փորձել են կապել նաև բերանը և կոտրել նրա դիմադրությունը, սակայն արդյունքի չհասնելով նրանք հեռացել են՝ Ռ. Երիցյանի բնակարանի դուռը բաց թողնելով, որը ուղղված չի եղել նրան, որ վերջինիս օգնության հասնեն, այլ դա ստացվել է հանգամանքների բերումով։
Ուշագրավ է, որ Նաիրի Մարությանը իր նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ իրենք իմացել են, որ Ռուզաննա Երիցյանը մեծ կարողության տեր է, « Յունի Բանկ» ՓԲԸ-ի Ամիրյանի մասնաճյուղի տարածքը նրան է պատկանել, որը վարձակալական հիմունքներով է տրամադրված եղել առևտրային բանկին։
Այսինքն, Նաիրի Մարությանի և Վազգեն Սեկոյանի դիտավորությունը ուղղված է եղել ամեն դեպքում առանձնապես խոշոր չափի գումարի կամ զարդերի տիրանալուն, ուստի տվյալ դեպքում պետք է հաշվի առնել Ն. Մարությանի և Վ. Սեկոյանի նախապես ունեցած դիտավորությունը։
Ավազակային հարձակումը հատված հանցակազմ է, արարքը ավարտված է համարվում հարձակումը գործելու պահից և հետևանքի վրա հասնելը որևէ նշանակություն չունի։ Ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի և Վազգեն Սեկոյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափի նյութական արժեքներ ավազակային հարձակմամբ հափշտակելու մասին է վկայում դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված ոսկյա զարդերը և զգալի չափի գումարը, որը վերջիններիս կողմից չի հափշատակվել։
Հետևաբար, դատարանում Նաիրի Մարությանի կողմից տրված ցուցմունքում նշված այն հանգամանքը, որ իրենք ցանկացել են տիրանալ 1500 ԱՄՆ դոլար գումարի, անհիմն է և համադրելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների հետ մեղադրանքի կողմը դիտարկել է առարկայազուրկ և հնարածին։
Դատաքննության ընթացքում տուժող Ռուզաննա Երիցյանի ներկայացուցչի միջոցով դատարանին ներկայացված դիմումները չեն կարող իրավական որևէ հետևանք թողնել և դիտարկվեն որպես առանձին ապացույց՝ չունենալով նույնիսկ այլ փաստաթղթի կարգավիճակ։
Այն պարագայում, երբ տուժող Ռուզաննա Երիցյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ իրեն պատճառված գույքային վնասը կազմել է 3.720.000 ՀՀ դրամ, իսկ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը հայտնել է, որ ավազակային հարձակման ընթացքում ոչինչ չեն հափշտակել, Առաջին ատյանի դատարանը հիմնվելով դատարան ներկայացված դիմումի վրա՝ հիմնավորված է համարել տուժողին պատճառված գույքային վնասը 2.350.000 ՀՀ դրամի չափով։
Չնայած տուժող Ռուզաննա Երիցյանը դիմումում նշել է, որ իրեն պատճառված գույքային վնասը կազմել է ավելի քիչ՝ 2.350.000 ՀՀ դրամ, քանի որ ինքը խորհրդակցել է մասնագետների հետ և այդ կարծիքին հանգել, այնուամենայնիվ մեղադրանքի կողմը գտնում է, որ այդ կերպ Ռ. Երիցյանը ցանկանում է մեղմացնել ամբաստանյալ Ն. Մարությանի վիճակը և իրենից հափշտակված առանձնապես խոշոր չափի ոսկյա և արծաթյա զարդերի գումարը ներկայացնել, որ պատճառված վնասը ոչ թե առանձնապես խոշոր, այլ խոշոր չափի է՝ նկատի ունենալով, որ իրեն պատճառված գույքային վնասը արդեն իսկ վերականգնված է։
Բացի այդ, Ռ. Երիցյանը դատարանին չի ներկայացրել այն բոլոր հիմնավորումները, /փաստաթղթեր, օրդերներ/ որ առողջության վերականգման համար ինքը ծախսել է 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար, այլ համաձայն դատարան ներկայացված փաստաթղթերի՝ առողջության վերականգնման համար վերջինս վճարել է 1.510.000 ՀՀ դրամ և հարց է առաջանում, թե որպես ինչ է դիտարկվել տուժողին ամբաստանյալի հարազատների կողմից՝ առողջության վերականգնման դիմաց վճարված հավելյալ 840.000 ՀՀ դրամը։
Այս պարագայում արժանահավատ է Ռուզաննա Երիցյանի նախաքննական ցուցմունքը, որ իրեն ավազակային հարձակմամբ պատճառվել է առանձնապես խոշոր չափի գույքային վնաս, որն էլ համադրելով ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի նախաքննական ցուցմունքների հետ մեղադրանքի կողմը հիմնավորված է համարում, որ Նաիրի Մարությանին մեղսագրված ավազակային հարձակումը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով։
Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է Նաիրի Մարությանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքը, դրանց տվել է կամայական և սուբյեկտիվ գնահատականներ, ինչի արդյունքում կայացրել է չհիմնավորված դատական ակտ։
Իր հետևությունները հիմնավորելու համար բողոքի հեղինակը վկայակոչել է Մ. Հովհաննիսյանի և Ա. Մանուկյանի վերաբերյալ ԵՔՐԴ/0632/01/08 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 10-ին կայացված որոշման, ինչպես նաև 2007 թվականի օգոստոսի 30-ին կայացված ՎԲ-142/07 որոշման դրույթները:

19. Ելնելով վերոգրյալից` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Տ. Ենոքյանը խնդրել է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԿԴ/0046/01/15 քրեական գործով 2015 թվականի հուլիսի 23-ին կայացված դատավճիռը բեկանել ամբողջությամբ և Նաիրի Մարությանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1–ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտել ազատազրկման 9 տարի ժամկետով։

20. Ամբաստանյալ Ն. Մարությանի պաշտպան Ա. Սարգսյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշել է, որ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են և այն ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանություններով։
Վերաքննիչ բողոքի հեղինակը նշել է, թե «Դատարանր չի համադրել տուժողի նախաքննական բոլոր ցուցմունքները քրեական գործի ընթացքում ձեռք բերված մյուս փաստական տվյալների հետ, որոնք դրվել են ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքի հիմքում և արդյունքում եկել է ոչ ճիշտ եզրահանգման», որից հետո սկսել է թվարկել վերը նշված հիմքերը, սակայն նշել է ոչ թե տուժողի ցուցմունքները, այլ Ն. Մարությանի նախաքննական ցուցմունքները, որտեղ /ըստ մեղադրողի / Ն. Մարությանը նշել է, թե ինքը նպատակ է ունեցել հափշտակելու մեծ նյութական արժեքներ։
Ն. Մարությանն իրոք նման ցուցմունք տվել է, երբ նրան հարցաքննել են առանց պաշտպանի և Առաջին ատյանի դատարանում էլ բացատրել է, որ մեծ գումար ասելով նկատի է ունեցել 1500 ԱՄՆ դոլարը, որի մասին ըստ իր դատաքննության ցուցմունքի, իրեն հայտնել է Վազգեն Սեկոյանը։ Ոչ ոք չի կարող վիճարկել, որ 1500 ԱՄՆ դոլարը իրենից ներկայացնում է մեծ նյութական արժեք և անհասկանալի է, թե ինչու է դատախազի համար այն հանդիսանում ոչ մեծ նյութական արժեք։ Հինգ տարի աշխատանք փնտրող և աշխատանք չգտնող Ն. Մարությանի համար 1500 ԱՄՆ դոլարը մեծ նյութական արժեք է և այն հափշտակելու համար նա դիմել է հանցագործության։ Եվ եթե բողոք բերողը դրա հետ համաձայն չէ, ապա նա պետք է ծանրակշիռ ապացույցներով հիմնավորի, թե ինչն է իր համար հիմք հանդիսանում պնդելու, թե «Նաիրի Մարությանի դիտավորությունը ուղղված է եղել ամեն դեպքում առանձնապես խոշոր չափի գումարի կամ զարդերի տիրանալուն»:
Բողոքաբերը նշել է, թե այդպիսի եզրահանգման գալոււ համար հիմք են հանդիսացել այն, որ Ն. Մարությանը ավազակային հարձակում կատարելու ժամանակ չի վերցրել Ռուզաննա Երիցյանի մատանին, որը ընկած է եղել խոհանոցում և բացի այդ չի հափշտակել այլ թանկարժեք զարդեր, որոնք եղել են բնակարանում։
Առաջին ատյանի դատարանում Նաիրի Մարությանը այդ ամենը բացատրել է նրանով, որ իրենց մտադրությունը եղել է միայն գումարի հափշտակումը, որը ըստ Սեկոյանի տվյալների, 1500 դոլար է եղել, իսկ զարդեր կամ այլ իրեր տանելու մտադրություն, նպատակ ի սկզբանե չի եղել, որի պատճառով էլ ինքը չի վերցրել անգամ խոհանոցում ընկած ոսկյա մատանին։ Եվ փոխարենը այդ գործողություններով հիմնավորված համարվի, որ Նաիրի Մարությանը մտադրություն չի ունեցել առանձնապես խոշոր չափի զարդեր հափշտակելուն, մեղադրողը եկել է անտրամաբանական եզրահանգման, թե հենց այդ գործողություններն են հիմնավորում, որ նա մտադրություն է ունեցել առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու։
Ինչ վերաբերվում է տուժողի ցուցմունքներին, ապա հարկ է նշել, որ թե հայտարարության մեջ, թե առաջին ցուցմունքների մեջ տուժողն պնդել է, որ իրենից հափշտակել են երկու մատանի մեկը ադամանդյա քարով, մյուսը զմրուխտե քարով։ Եվ միայն հետագայում, հավանաբար փաստաբանի օգնությամբ կամ հուշելով /որը, ի դեպ նախաքննության ժամանակ մասնակցել է հարցաքննության մեկ անգամ/, և հենց այդ ժամանակ Ռուզաննա Երիցյանը հանկարծ հիշել է, որ իրենից հափշտակած զարդերի գումարը եղել է 3.750.000 ՀՀ դրամ:
Տուժող Ռուզաննա Երիցյանը Առաջին ատյանի դատարան չի ներկայացել և եթե դատախազի համար բավարար չէր վերջինիս դիմումները գումարի չափի մասին, ապա որպես դատավարության մասնակից օժտված լինելով լայն հնարավորություններով, նա կարող էր միջոցներ ձեռնարկել Ռ. Երիցյանին դատարան բերման ենթարկելու համար, որը չի կատարել։ Ապացույցների հետազոտման ժամանակ անգամ առարկություն չի արել այդ դիմումի վերաբերյալ, իսկ այսօր օգտվելով իր իսկ թույլ տված սխալից, նշում է, թե Ռուզաննա Երիցյանի դիմումում նշված գումարի չափը իրականությանը չի համապատասխանում։
Եթե բողոք բերողը համոզված է, որ հափշտակած իրերն ավելին արժեն և զարդերի տիրոջից ավելի լավ է պատկերացնում նրանց արժեքները, ապա պետք է ներկայացնի ապացույցներ, այլ ոչ թե անհիմն ենթադրություններ անի։ Տուժող Ռուզաննա Երիցյանը դիմումում պարզ նշել է, որ խորհրդակցելով մասնագետների հետ ճշտել է իր զարդերի արժեքը, որը նշել է Առաջին ատյանի դատարան ներկայացրած դիմումում։
Բացի այդ, իր կողմից դատարանին է ներկայացրել Ռուզաննա Երիցյանի նկարագրած մատանիների մասնագետների կողմից գնահատված ավելի բարձր որակի քարերով մատանիները թե քարերի մաքրության և մեծության, թե քանակության առումով, և ըստ մասնագետների գնահատման դրանց արժեքը կազմում է 2900 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 1.365.000 ՀՀ դրամ գումար։
Այսպիսով, վերաքննիչ բողոքում հափշտակած գումարի վերաբերյալ եզրահանգումները հիմնված են միայն ենթադրությունների վրա և ոչ մի դեպքում հիմնված չեն կոնկրետ ապացույցի վրա, և բնական է, որ այդ ենթադրություններով մեղադրողը չի կարող հիմնավորել, թե Ն. Մարությանի կողմից ցուցմունքում նշված մեծ արժեքը կազմում է 2.999.000 ՀՀ դրամ, թե՞ 3.100.000 դրամ։
Անհասկանալի է մեղադրողի այն պնդումը, թե Ն. Մարությանի կողմից Ռուզաննա Երիցյանին հատուցված 2.350.000 ՀՀ դրամ որպես հափշտակված զարդերի փոխհատուցում և բացի այդ 2.350.000 ՀՀ դրամ որպես առողջությանը պատճառված վնասի վերականգնումը նշանակում է, որ իրականում հափշտակվել է 4.700.000 ՀՀ դրամ։ Դատախազը նախ կատարել է թվաբանական հաշվարկ և արդյունքում ստացել, որ 840.000 ՀՀ դրամ ավել է վճարվել։ Որից հետո պատճառաբանել է, թե Ռուզաննա Երիցյանը ոչ մի փաստաթուղթ չի ներկայացրել, որ ինքը այդքան գումար է ծախսել իր առողջությունը վերականգնելու համար։ Կարծես թե Նաիրի Մարությանի ծնողները պետք է նույն տրամաբանությամբ Ռուզաննա Երիցյանի հետ զբաղվեին թվաբանությամբ։ Դատախազը հաշվի չի առնում, որ բացի նյութական և առողջական վնասից, գոյություն ունեն նաև բարոյական արժեքներ և եթե տուժողը ծնողներին ներկայացնում է, որ իր կատարած ծախսը 2.350.000 ՀՀ դրամ է, ապա ոչ մեկը ելնելով բարոյականությունից չի կարող տուժողից պահանջել ներկայացնելու նման փաստաթղթեր։ Իսկ այն եզրահանգումը, որ Ռուզաննա Երիցյանը փորձում է մեղմացնել Նաիրի Երիցյանի կատարած արարքը, ոչ մի տրամաբանական հիմք չունի։ Հակառակը, ըստ տուժողի ներկայացուցչի, Առաջին ատյանի դատարանում արված հայտարարության տուժողը չի ցանկանում դատարան ներկայանալ, որպեսզի չտեսնի այդ անձնավորությանը, ով իր վրա ավազակային հարձակում է կատարել։
Ինչ վերաբերվում է դատախազի մյուս պատճառաբանությանը, թե Առաջին ատյանի դատարանը նշանակել է մեղմ պատիժ, ապա հարկ է նշել, որ հենց մեղադրողը Առաջին ատյանի դատարանում հայտարարեց, որ պատիժ նշանակելու համար Ն. Մարությանի համար ծանրացուցիչ հանգամանք չկա և բնական է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է հաշվի առներ այն, որ Ն. Մարությանը իր կատարած արարքի համար զղջացել է, չի խոչընդոտել քննությանը, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, ունի խնամքին անչափահաս երեխաներ և այդ ամենը հաշվի առնելով դատապարտել է 6 տարի ազատազրկման, որը լիովին արդարացի է:
Ելնելով վերոգրյալներից` ամբաստանյալ Ն. Մարությանի պաշտպան Ա. Սարգսյանը խնդրել է վերաքննիչ բողոքը ամբողջությամբ մերժել` այն անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ և բողոքարկվող դատավճիռը թողնել ուժի մեջ։

21. Տուժող Ռ. Երիցյանը և նրա ներկայացուցիչ Ի. Պետրոսյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքի պատասխանում մասնավորապես նշել են, որ դատախազի կողմից վերը բերված փաստարկները ճիշտ չեն և չեն համապատասխանում իրականությանը հետևյալ պատճառաբանությամբ։
Ռուզաննա Երիցյանը վատառողջ լինելու պատճառով ի վիճակի չի եղել ներկայանալ Առաջին ատյանի դատարան և ցուցմունքներ տալ։ Սակայն գրավոր դիմում է ներկայացրել ի լրումն իր ցուցմունքների, որտեղ մասնավորապես նշել է, որ <<Հայտնում եմ Ձեզ այն մասին, որ ես վատառողջ եմ, ունեմ լուրջ առողջական և հոգեբանական խնդիրներ, այդ իսկ պատճառով ի վիճակի չեմ ներկայանալու դատարան։ Ոստիկանության աշխատակիցը այդ ամենը արձանագրել է։ Ուստի խնդրում եմ Ձեզ իմ բացակայությունը համարել հարգելի և հրապարակել իմ նախաքննական ցուցմունքները։ Ցանկանում եմ ավելացնել իմ ցուցմունքներին, որ Նաիրի Մարությանի և Վազգեն Սեկոյանի կողմից իմ նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակմամբ ինձանից հափշտակվել է 2.350.000 /երկու միլիոն երեք հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումարի զարդեղեն։ Հետագայում ես մասնագետների հետ խորհրդակցելով ճշտել եմ ինձանից հափշտակված գումար։ Վնասը ամբողջությամբ վերականգնված է ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատների կողմից>>։
Վերը նշված դիմումը դատարանում տուժողի ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանը հրապարակել է, այն հետազոտվել է հրապարակային դատաքննության ժամանակ և կցվել է քրեական գործին որպես ապացույց։ Գործում առկա է նաև տուժողին բերման ենթարկելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի Ռուզաննա Երիցյանին հնարավոր չի եղել բերման ենթարկել դատարան, քանի որ նա վատառողջ է եղել։ Ուստի և դատախազի կողմից բերված փաստարկը, որ տուժողի դիմումը ապացույց չէ, հիմնազուրկ է։ Ավելին, Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել են տուժող Ռ. Երիցյանի նախաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև ներկայացված դիմումը, որտեղ վերջինս նշել է, որ ի լրումն իր ցուցմունքների հայտնել է որոշակի հանգամանքների մասին, որոնք հետազոտվել են դատարանում։ Այսինքն տուժողի նախաքննական ցուցմունքները և դիմումը Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են դատավարության մասնակիցների կողմից իրենց համակցության մեջ։
Ավելին, քրեական գործում առկա չէ որևէ հիմնավորում կամ եզրակացություն այն մասին, թե տուժող Ռուզաննա Երիցյանից հափշտակված զարդերի արժեքը որքան են կազմում։ Նման եզրակացություն չէր էլ կարող լինել, քանի որ հափշտակված առարկաները չեն հայտնաբերվել և չեն ուղարկվել փորձաքննության։ Ինչ վերաբերվում է այն փաստարկին, որ ամբաստանյալի հարազատները հատուցել են իր առողջությանը պատճառված վնասը և այդ պատճառով ինքը մեղմացրել է իր դիքրորոշումը, ապա դա ակնհայտորեն չի համապատասխանում իրականությանը և նման բան գոյություն չունի։
Իր նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակումից տուժել է իր առողջությունը և ինքը ստացել է միջին ծանրության մարմնական վնասվածքներ և մինչ օրս հոգեբանական թերապիա է ստանում հոգեբանների մոտ, ինչպես նաև բուժում է ստանում այլ մասնագետների մոտ։ Իր կողմից դատարանին ներկայացվել են նաև այն ծախսերի վերաբերյալ անդորրագրերը, որոնք ինքը արդեն կատարել է, սակայն ինքը շարունակական բուժում է ստանում մինչ օրս։ Եվ այդ իսկ պատճառով ամբաստանյալ Ն. Մարությանի հարազատները տեղեկացված լինելով իր առողջությանը պատճառված վնասի հետ կապված իրեն հատուցել են իր կողմից նշված գումարը, որը ինքը ծախսել և ծախսում է իր առողջությունը վերականգնելու համար։
Բողոքաբերի կողմից նշված այն փաստարկը, որ <<առողջության վերականգնման համար վերջինս վճարել է 1.510.000 ՀՀ դրամ և հարց է առաջանում, թե որպես ինչ է դիտարկվել տուժողին ամբաստանյալի հարազատների կողմից՝ առողջության վերականգնման դիմաց վճարված հավելյալ 840.00 ՀՀ դրամը>>, ապա պետք է նշել, որ 1 510 000 ՀՀ դրամը իր կողմից ծախսվել է միայն ատամնաբուժական ծառայությունների համար, սակայն մինչ այդ, դեպքից հետո անմիջապես ինքը տեղափոխվել է հիվանդանոց, որտեղ կատարվել են մի շարք հատուկ դժվարամատչելի գործիքային հետազոտություններ և հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո շարունակել է բուժվել տարբեր մասնագետների կողմից։ Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ իր շահերը ներկայացրել են փաստաբաններ, որոնց բնականաբար վճարել է:
Յուրաքանչյուր անձ, ով կատարել է հանցագործություն ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի։ Սակայն ամեն մարդ պետք է պատասխան տա իր կատարած արարքի համար։ Անկասկած, իր նկատմամբ կատարվել է շատ ծանր հանցագործություն, և նույնիսկ հնարավոր էր որ ինքը կենդանի չլիներ։ Ուստի, իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձինք պետք է ստանան արժանի պատիժ։
Սակայն, ինչ վերաբերում է իրենից այդ ավազակային հարձակմամբ հափշտակված իրերին, ապա ինքը վստահաբար կարող է ասել, որ դեպքից հետո ինքը սկսել է հետաքրքրվել և հարցումներ կատարել տարբեր մասնագետներից, և պարզել է այդ զարդեղենի իրական շուկայական արժեքները և ներկայացրել է դատարանին։ Բացի այդ, դեռևս նախաքննության փուլում ինքը խնդրել է քննիչին պարզել այդ զարդեղենի շուկայական արժեքները, սակայն վերջինս առանց ժամանակ տրամադրելու ասել է, որ ինքը պետք է շտապ ասի այդ զարդեղենի արժեքները։ Դա է եղել պատճառը, որ ինքը հապճեպ նշել է այդ արժեքները։ Բացի այդ քննիչը նաև իրեն ասել է, որ ինձանից հափշտակված իրերի արժեքները /գները/ ինքը պետք է ներկայացնի։
Բողոքաբերի այն փաստարկը, թե հափշտակված զարդեղենի արժեքն ավելի քիչ նշելով իբրև տուժողը ցանկացել է մեղմացնել ամբաստանյալի վիճակը, ոչ միայն հիմնազուրկ է, այլ նաև իր համար վիրավորական, քանի որ ինքը կյանքի դժվարությունները տեսած և բուժաշխատողի ավելի քան 50 տարվա ստաժ ունեցող ազնիվ մարդ լինելով երբեք չէր գնա ճշմարտությունը խեղաթյուրելու ճանապարհով և միտումնավոր չէր ներկայացնի սուտը ճշտի փոխարեն անկախ իրեն պատճառած վնասը փոխհատուցելու հանգամանքից: Եվ այդ առումով, հաշփտակված զարդեղենի արժեքն իր կողմից հստացեկնելը պայմանավորված է եղել ոչ թե ամբաստանյալի վիճակը մեղմացնելու ցանկությամբ, այլ պարզ այն պատճառով, որ դեպքից հետո, հետաքրքրվելով նույնանման զարդեղենի գներով և հասկանալով, որ քննիչի մոտ հապճեպության պայմաններում իր հայտնած գները բավականին տարբերվում են դրանց իրական արժեքից, չէր կարող ցուցմունքը չշտկել, ինչպես նաև ամբաստանյալի հարազատներից որպես փոխհատուցում իրական գումարից ավել գումար վերցնել։ Դա է եղել իրական պատճառը, սակայն առողջական խնդիրների պատճառով անձամբ չի կարողացել իր դիրքորոշումը առաջին ատյանի դատարանում ներկայացնել և այն խնդրել է անել իր շահերի ներկայացուցչին։
Ուստի, իր նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած անձանց պատիժը և պատասխանատվությունը որևէ կերպ չի ցանկացել մեղմացնել, միայն ներկայացրել է իրենից հափշտակված զարդեղենի մոտավոր շուկայական արժեքը՝ 2 350 000 ՀՀ դրամ։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով մեղադրողի, տուժողի, վերջինիս ներկայացուցչի, պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ա/ Ամբաստանյալ Ն. Մարությանին մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը.

22. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/>>:

23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<< Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
/…/>>:

24. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

25. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներին:

26. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների,մասնավորապես` ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի, տուժող Ռուզաննա Երիցյանի նախաքննական ցուցմունքների, դատարանին ներկայացված վերջինիս դիմումի, վկաներ Բելլա Ղարիբյանի, Ստեփան Մանուչարյանի, Էլլադա Աբելյանի ցուցմունքների, քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրության, դատաբժշկական փորձաքննության, դատակենսաբանական փորձաքննության, որպես այլ փաստաթուղ ապացույց ճանաչված` <<Ներքին դիտում>> օպերատիվ-հետախուզական միջոցառում անցկացնելու վերաբերյալ լազերային սկավառակի և դրա զննության արձանագրության, իրեղեն ապացույց ճանաչված` մառլյա խծուծի, կանացի զուգագուլպայի, արնանման հետքերով սրբիչի և կպչուն ժապավենի վրա:
Նախաքննության ընթացքում` 2014 թվականի նոյեմբերի 14-ին, Ռուզաննա Երիցյանը որպես տուժող լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին իր վրա ավազակային հարձակում գործած անհայտ անձինք իր բնակարանից հափշտակել են տարբեր տեսակի զարդեր, որոնք ինքը իր նախորդ ցուցմունքում նշել է։ Հափշտակված զարդերից զմրուխտե քարով մատանին գնահատվում է մեկ միլիոն 200 հազար դրամ, մեծ ադամադե քարով ոսկե մատանին 2 մլն. դրամ, ոսկե կուլոնը 200 հազար դրամ, կանացի ոսկե շղթան նույնպես 200 հազար դրամ, ոսկեջրած կանացի հաստ վզնոցը 60 հազար դրամ, զմրուխտե քարով արծաթյա խաչը 40 հազար դրամ, իսկ կանաչ քարով արծաթե մատանին 20 հազար դրամ, այսինքն ավազակային հարձակմամբ անհայտ անձինք իրեն պատճառել են ընդհանուր 3 մլն. 720 հազարի վնաս։ Վնասը վերջնական է։
Տուժող Ռուզաննա Երիցյանի ներկայացուցիչ` Ինեսսա Պետրոսյանի կողմից դատաքննության ընթացքում դատարան է ներկայացվել տուժող Ռուզաննա Երիցյանի դիմումները, որում նշվել է հետևյալը. «Հայտնում եմ այն մասին, որ գործով ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատները փոխհատուցել են ինձ պատճառված նյութական վնասը։ Այսպես` որպես հանցագործությամբ ինձ պատճառված վնաս ինձ փոխհատուցվել է 5000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք` 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար, որը ինձնից հափշտակված զարդերի արժեքն է և որպես հանցագործության հետևանքով ինձ պատճառված առողջության վերականգնման գումար և այլ ծախսեր` ինձ փոխհատուցվել է 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ընդհանուր առմամբ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատները ինձ փոխհատուցել են 4.700.000 ՀՀ դրամ գումար որպես ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի կողմից հանցագործությամբ և դրա հետևանքով ինձ պատճառված վնասի փոխհատուցում։ Հայտնում եմ նաև, որ ես ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանից որևէ այլ գույքային պահանջ չունեմ, քաղաքացիական հայցի հարցը արդեն լուծված է, ուստի և նրա հանդեպ պահանջ չեմ ներկայացնում» և մյուս դիմումը այն մասին, որ «Հայտնում եմ Ձեզ այն մասին, որ ես վատառողջ եմ, ունեմ լուրջ առողջական և հոգեբանական խնդիրներ, այդ իսկ պատճառով ի վիճակի չեմ ներկայանալու դատարան։ Ոստիկանության աշխատակիցները այդ մասին արձանագրել են։ Ուստի խնդրում եմ Ձեզ իմ բացակայությունը համարել հարգելի և հրապարակել իմ նախաքննական ցուցմունքները։ Ցանկանում եմ ավելացնել իմ ցուցմունքներին, որ Նաիրի Մարությանի և Վազգեն Սեկոյանի կողմից իմ նկատմամբ կատարված ավազակային հարձակմամբ ինձնից հափշտակվել է 2.350.000 /երկու միլիոն երեք հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումարի զարդեր։ Հետագայում ես մասնագետների հետ խորհրդակցելով ճշտել եմ ինձնից հափշտակված զարդեղենի շուկայական արժեքը և պարզել եմ, որ այն կազմում է 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար։ Վնասը ամբողջությամբ վերականգնված է ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատների կողմից»։
Առաջին ատյանի դատարանը կայացրած դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծութունները>> բաժնում նշել է հետևյալը.
<<Սույն քրեական գործով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված և ներքին համոզմամբ, ապացուցված չհամարեց այն հանգամանքը, որ Նաիրի Գագիկի Մարությանը կատարել է այն արարքը, որ մեղսագրված է նրան, այսինքն, դատարանը ներկայացված ապացույցների գնահատմամբ հանգեց այն հետևության, որ նախաքննական մարմինը ամբաստանյալի արարքին տվել է ոչ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական` ամբաստանյալի կատարած արարքը որակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Քննվող քրեական գործով նախաքննական մարմնի կողմից Նաիրի Մարությանի մեղադրանքի հիմքում դրվել է տուժող Ռուզաննա Երիցյանի ցուցմունքը, որ իր բնակարանից հափշտակել են 1.200.000 ՀՀ դրամ արժողության զմրուխտե քարով ոսկյա մատանին, 2.000.000 ՀՀ դրամ արժողության մեծ ադամանդե քարով ոսկյա մատանին, 200.000 ՀՀ դրամ արժողության կանացի ոսկե վզնոց, 20.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա կախազարդ, 60.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկեջրած կանացի վզնոց, 40.000 ՀՀ դրամ արժողության զմրուխտե քարով արծաթյա խաչ և 20.000 ՀՀ դրամ արժողության կանաչ քարով արծաթե մատանի` ընդհանուր առմամբ պատճառելով 3.720.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, սակայն ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ իրենք ոչինչ չեն հափշտակել, այսինքն նախաքննության ընթացքում ոչ տուժող` Ռուզաննա Երիցյանի և ոչ էլ քրեական գործով առկա մյուս ապացույցներով չի հիմնավորվել, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի կողմից կատարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունը` առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն։ Վերոգրյալ ապացույցները վերլուծելու և համադրելու արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ հափշտակված գումարի չափը որոշելիս պետք է դրա կապակցությամբ առկա չփարատված կասկածները մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալի։ ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։ Բացի այդ տուժող Ռուզաննա Երիցյանի կողմից, նրա ներկայացուցիչ` Ինեսսա Պետրոսյանի միջոցով դատարան ստացված դիմումի համաձայն Նաիրի Մարությանի և Վազգեն Սեկոյանի կողմից իր նկատմամբ կատարած ավազակային հարձակմամբ իրենից հափշտակել են 2.350.000 /երկու միլիոն երեք հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումարի զարդեր։ Հետագայում ինքը մասնագետների հետ խորհրդակցելով ճշտել է իրենից հափշտակված զարդեղենի շուկայական արժեքները և պարզել է, որ այն կազմում է 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար և վնասը ամբողջությամբ վերականգնված է ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատների կողմից։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մաuին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաuտատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաuտի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կաuկածները, որոնք չեն կարող փարատվել uույն oրենuգրքի դրույթներին համապատաuխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հoգուտ մեղադրյալի կամ կաuկածյալի։
Դատարանը հնարավորություն չի ունեցել դատական քննության ընթացքում ապահովվել տուժող Ռուզաննա Երիցյանի ներկայությունը։ Դատարանի կողմից համապատասխան ծանուցագրեր է ուղարկվել տուժող Ռուզաննա Երիցյանին դատական նիստերի օրվա և ժամանակի մասին, սակայն նա չի ներկայացել դատական նիստերին վատառողջ լինելու պատճառով և տուժողի կողմից դատարան է ներկայացվել դիմում համաձայն որի` հայտնել է, որ ցանկանում է դատարանում ունենալ ներկայացուցիչ և խնդրել է դատարանից որպես իր ներկայացուցիչ ներգարվվել փաստաբան Ինեսսա Պետրոսյանին /արտոնագիր 20/։ Տուժող Ռուզաննա Երիցյանի կողմից, նրա ներկայացուցիչ` Ինեսսա Պետրոսյանի միջոցով դատարան է ստացվել դիմում, որով հայտնել է, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատները փոխհատուցել են ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի կողմից իրեն պատճառված նյութական վնասը։ Հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնաս փոխհատուցվել է 5000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք` 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար, որը իրենից հափշտակված զարդերի արժեքն է և որպես հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառված առողջության վերականգնման գումար և այլ ծախսեր` իրեն փոխհատուցվել է 2.350.000 ՀՀ դրամ գումար։ Ընդհանուր առմամբ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատները իրեն փոխհատուցել են 4.700.000 ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործությամբ և դրա հետևանքով իրեն պատճառված վնասի փոխհատուցում, նաև հայտնել է, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանից որևէ այլ գույքային պահանջ չունի, քաղաքացիական հայցի հարցը արդեն լուծված է, ուստի նրա հանդեպ պահանջ չունի և դիմումին կից ներկայացրել է` քաղվածք ամբուլատոր քարտից, հոգեբանական բնութագիր և թիվ 043572, թիվ 10148 դիպլոմների պատճենները, «Մոդեռն իմպլանտ մեդիսին» ՍՊԸ Հայ-գերմանական դիմածնոտային և դենտալ իմպլանտալոգիայի վիրաբուժության կենտրոնի կողմից տրված գրությունը։ Սակայն դատարանի կողմից կայացվել է տուժողին բերման ենթարկելու մասին որոշում, և ի պատասխան բերման որոշման դատարան է ստացվել արձանագրություն համաձայն, որի հնարավոր չի եղել ապահովվել տուժողի ներկայությունը դատական նիստին վատառողջ լինելու պատչառով։ Դատարանը ղեկավարվելով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է տուժող Ռուզաննա Երիցյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները։
Ելնելով վերոգրյալից` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի վերոգրյալ արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշը։
Ապացուցված է Նաիրի Մարությանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ։
Այսպիսով, դատարանը հիմնավորված է համարում, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը ուրիշի խոշոր չափերով գույքը հափշտակելու նպատակով, մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կատարել է հարձակում` ավազակություն։
Այսպես.
Ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանը մեկ այլ անձի հետ նախնական համաձայնությամբ` նպատակադրվել են ավազակությամբ հափշտակել Ռուզաննա Երիցյանին պատկանող խոշոր չափերով գույքը, որի նպատակով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 17։00-ի սահմաններում, գնացել են` Երևան քաղաքի Ամիրյան 15-րդ շենքի, 9-րդ հարկ և սպասել են մինչ տուժող Ռուզաննա Երիցյանը վերադառնա աշխատանքից տուն։ Տուժող Ռ.Երիցյանը վերելակով բարձրացել է 9-րդ հարկ, գնումներով տոպրակները դրել է իր թիվ 41-րդ բնակարանի մուտքի դռան դիմաց, պայուսակից հանել է դռան բանալիները, անջատել է բնակարանի անվտանգության համակարգը, հետո բանալիով բացել է դռան վերևի փականը, այնուհետև երկրորդը և վերջում երրորդ փականը։ Տոպրակները բռնած հրել և բացել է դուռը ու դեռ ներս չմտած Ռուզանն Երիցյանի թիկունքից երկու ձեռքով մարմինը գրկել են և ձեռքով բերանը փակել։ Ռուզաննա Երիցյանը գլխով շրջվել է դեպի աջ և նկատել է սև դիմակով մի անձնավորության, որից հետո Նաիրի Մարությանը և նրա հանցակիցը ապօրինի մուտք են գործել նույն բնակարան` իրենց հետ տարված թափանցիկ կպչուն ժապավենով կապել են Ռ.Երիցյանի բերանը, ձեռքերն ու ոտքերը, բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Ռ.Երիցյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջությանը միջին ծանրության վնաս` փակ գանգուղեղային վնասվածքի, գլխուղեղի ցնցման, գլխի մազածածկ և դեմքի շրջանի փափուկ հյուսվածքների բազմաթիվ արյունազեղումների, քերծվածքների ձևով մարմնական վնասվածքներ և բնակարանից հափշտակելով Ռ.Երիցյանին պատկանող` ընդհանուր 2.350.000 ՀՀ դրամ արժողության զմրուխտե քարով ոսկյա, մեծ ադամանդե քրով ոսկյա, կանաչ քարով արծաթյա մատանիներ, ոսկյա կախազարդով կանացի ոսկյա շղթան, ոսկեջրած կանացի շղթան և զմրուխտե քրերով արծաթյա խաչը ու դիմել փախուստի` Ռ.Երիցյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 2.350.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:/…/>>։

27. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում տուժող Ռ. Երիցյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրենից հափշտակված զարդերի արժեքի կապակցությամբ քննիչին հայտնել է, որ դրանք ձեռք են բերվել սովետական իշխանության տարիներին, հետևաբար կարող է դրանց արժեքը մոտավոր նշել` սովետական իշխանության ժամանակներում սահմանված գներից ելնելով: Այդ պահին, իր ընկերուհիների հետ խորհրդակցելուց հետո քննիչին հայտնել է հափշտակված զարդերի մոտավոր գները:
Դեպքից որոշ ժամանակ անց, իր ծանոթներն իրեն ասել են, որ հափշտակված զարդերի վերաբերյալ ինքը շատ բարձր արժեք է հայտնել քննիչին:
Այդ պատճառով սկսել է հետաքրքրվել հափշտակված զարդերի շուկայական գներով, գնացել է նաև ոսկու շուկա և համոզվել է, որ հափշտակված զարդերի արժեքի մասին քննիչի հայտնեծ տվյալները իրականությանը չեն համապատասխանում:
Մասնագետներ հետ խորհրդակցելուց հետո վերջնականապես ճշտել է, որ իրենից հափշտակվա զարդերի իրական արժեքը կազմում է ընդհանուր գումարով 2.350.000 ՀՀ դրամ:
Ավազակային հարձակման ընթացքում, իր նկատմամբ գործադրված բռնության հետևանքով առաղջական վիճակը խիստ վատացել է և հնարավորություն չի ունեցել ներկայացնալ դատարան և անձամբ հայտնել հափշտակված զարդերի արդեն ճշտված արժեքը: Այդ պատճառով, գրավոր դիմում է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարանին, նշելով հափշտակված զարդերի արդեն ճշտված արժեքը:

28. Տուժող Ռ. Երիցյանի ներկայացուցիչ Ի. Պետրոսյանը 2016թ. հունվարի 14-ին Վերաքննիչ դատարանին ներկայացրած դիմումում նշել է հետևյալը. <</…/Տուժող Ռուզաննա Երիցյանը 22.12.2015թ. նշանակված դատական նիստին ներկայանալով մանրամասն ցուցմունք է տվել, հայտնելով դեպքի հետ կապված բոլոր մանրամասները, մասնավորապես թե ինչպես են իր վրա հարձակում գործել, այնուհետ նկարագրել է դրան հաջորդող գործողությունները, պատասխանել է դատավարության մասնակիցների հարցերին` այդ թվում դատարանի։
Ռուզաննա Երիցյանը հստակ նշել է, թե կոնկրետ ինչպիսի թանկարժեք զարդեր են իրենից հափշտակվել։ Նշել է նաև, որ այդ հափշտակված թանկարժեք զարդերի հստակ գները չի կարող ասել, քանի որ ինքը փորձագետ չի և կարող է ասել միայն դրանց սովետական արժեքները։ Ավելացրել է նաև, որ իրենից հափշատկված թանկարժեք իրերի գները ճշգրտելու հետ կապված այցելել է նաև ոսկու շուկա և այդտեղից ևս պարզել է, թե մոտավորապես որքան արժեք ունեն այդ զարդերը և դրանից ելնելով իր կողմից այդ զարդերի արժեքը գնահատվել է այդքան: Ռ. Երիցյանը Վերաքննիչ դատարանում իր կողմից տրված ցուցմունքում նշել է, որ նախաքննության ժամանակ ինքը շատ մոտավոր գներ է ասել, քանի որ իրեն շատ կարճ ժամանակ է տրամադրել քննիչը, իսկ ինքն էլ այդ պահին հարցրել է իր ընկերուհիներից, որոնք էլ մոտավոր գներ են ասել։ Այսպիսով, Ռուզաննա Երիցյանը Վերաքննիչ քրեական դատարանում իր կողմից տրված ցուցմունքով հաստատել է, իր կողմից ընդհանուր իրավասության դատարան ներկայացրած դիմումում նշած փաստարկները` կապված հափշտակված իրերի արժեքի և կատարված ծախսերի հետ և մանրամասն ցուցմունք է տվել դատարանին հետաքրքրող բոլոր հարցերի կապակցությամբ:/…/>>։
/…/ Հաշվի առնելով, որ 22.12.2015թ. կայացած դատական նիստի ընթացքում Ռուզաննա Երիցյանը մանրամասն ցուցմունքներ է տվել դեպքի հետ կապված բոլոր հանգամանքների վերաբերյալ, ինչպես նաև այդ դեպքից հետո վերջինս դեռևս գտնվում է ծանր հոգեբանական վիճակում և յուրաքանչյուր անգամ այդ դեպքը վերհիշելիս հայտնվում է սթրեսային վիճակում, ուսի խնդրումենք դատական նիստը անցկացնել տուժող կողմի բացակայությամբ: /…/:

29. Վերաքննիչ դատարանը վերլուծելով և իրավական գնահատման ենթարկելով գործի ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, հանգում է հետևության, որ Վերաքննիչ դատարանին, տուժող Ռ. Երիցյանի տված ցուցմունքները պետք է համարել արժանահավատ, քանի որ վերջինս պատճառաբանել է, որ հափշտակված զարդերի վերաբերյալ նախաքննության ընթացքում նշել է իրականությանը չհամապատասխանող` խիստ մոտավոր գներ, սակայն դեպքից հետո այցելել է ոսկու շուկա, խորհդակցել է մասնագետների հետ և ճշտել է նշված զարդերի իրական գները, որը կազմել է 2.350.000 ՀՀ դրամ և այդ մասին հայտնել է ինչպես Առաջին ատյանի դատարանին հղած դիմումով, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանին տված ցուցմունքներով:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ նկատի առնելով, որ հանցագործությամբ հափշտակված ոսկյա զարդերը գործով առկա չեն, ինչը բացառում է քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, տվալ դեպքում` ապրանքագիտական փորձաքննության միջոցով հափշտակվածի ստույգ արժեքի որոշման հարցը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ ամբաստանյալի:

30. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Նաիրի Մարությանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության` գտնելով, որ վերջինս կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանք, ինչը հիմնավորվել է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում է վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ մեղադրողի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

31. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների, այդ թվում նաև` Վերաքննիչ դատարանում տուժող Ռ. Երիցյանի ցուցմունքների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Նաիրի Մարությանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

32. Այդպիսով, ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղսագրվող արարքը վերաորակելու համար:

բ/ Ամբաստանյալ Ն. Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատժի իրավաչափությունը

33. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը /…/>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

34. Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել տուժողին հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին հատուցելը։
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել։
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, բնութագրող տվյալները, այն որ խնամքին են գտնվում երեք անձ` մինչև 14 տարեկան երեխաները` 23.11.2012թ. ծնված Գագիկ Նաիրիի Մարությանը, 07.09.2002թ. ծնված Նարինե Նաիրիի Մարությանը և կինը, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի կողմից տուժողին հանցագործությամբ պատճառված` 2.350.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գույքային վնասը կամովին հատուցվել է, ամբաստանյալ Նաիրի Մարությանի հարազատների կողմից հանցագործության հետևանքով տուժողին պատճառված առողջության վերականգնման գումարը և այլ ծախսերը` 2.350.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, փոխհատուցվել են, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետով Ն.Մարությանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 6 տարի ժամկետով։

35. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Ն. Մարությանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ծանրացնելու մասին մեղադրողի պահանջը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերի սանկցիայի սահմաներում պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները նշանակված պատիժը խստացնելու հիմք չեն կարող դառնալ:

36. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. հուլիսի 23-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածով, 402-րդ հոդվածով ` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. հուլիսի 23-ի դատավճիռը` Նաիրի Գագիկի Մարությանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ