Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0038/01/15
Վիճակագրական տողի համար :
6.5
Պատասխանող
Ռուզաննա Խորենյան
Ռուզաննա Խորենյան Վարազդատի
Ռուզաննա Խորենյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Մխիթար Պապոյան
Սերգեյ Չիչոյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Մխիթար Պապոյան
Սերգեյ Չիչոյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-07-27 | 15:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-03-22 | 10:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-03-21 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-03-15 | 14:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-03-02 | 14:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-02-16 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-02-05 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-02-01 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-01-20 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-30 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-28 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-18 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-12-07 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-11-17 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-11-02 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-10-02 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-09-03 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-07-24 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-07-03 | 14:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-06-11 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-05-19 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-04-28 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2015-03-26 | 15:00 | 5 |
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
27.07.2016թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԿԴ/0038/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՆՈւԿՅԱՆԻ
ՏՈւԺՈՂ` Լ.ՆԵՐՍԻՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՋՈւՎԱՆՈՎԱՅԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ռ.ԽՈՐԵՆՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճռով Լուսինե Ներսիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 8 տարի ժամկետով։
Լուսինե Ներսիսյանի դուստրը` Նարե Ներսիսյանը 2011 թվականի ընթացքում, դեռևս 16 տարին լրացած չլինելով` սեռական հարաբերություններ է ունեցել Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ, ով նշված արարքը կատարելու համար 2012 թվականի նոյեմբերի 12-ին Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով դատապարտվել է տուգանքի։
Նարե Ներսիսյանի և Էդգար Քոչարյանի միջև փաստացի ամուսնական կապ ունենալու արդյունքում Լուսինե Ներսիսյանի և Ռուզաննա Խորենյանի միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ, ինչի հետևանքով Ռուզաննա Խորենյանը բազմաթիվ անգամներ այցելել է կալանավայրում գտնվող Լուսինե Ներսիսյանին` հանձնուքներ տանելով նրան։ Այդ ընթացքում Ռուզաննա Խորենյանը իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել են վարձակալության հիմունքներով և Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքով ու առաջարկությամբ նրանք տեղափոխվել են վերջինիս բնակարանում բնակվելու։
Լուսինե Ներսիսյանը ունեցել է որոշակի վարկային պարտավորություններ և Գյումարի քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու նպատակով մտադրվել է վաճառել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևանի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը։ Այդ բնակարանը վաճառելու խնդրանքով Լուսինե Ներսիսյանը դիմել է Ռուզաննա Խորենյանին, քանի որ վստահել է նրան և գտնվել են մտերիմ համարաբերությունների մեջ։ Համաձայնության գալով միմյանց հետ, Լուսինե Ներսիսյանը 2013 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի պետի համապատասխան վավերացմամբ Ռուզաննա Խորենյանին տրամադրել է լիազորագիր Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու, իր փոխարեն համապատասխան փաստաթղթեր ստորագրելու, ինչպես նաև բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում ունեցած պարտավորությունները կատարելու, իսկ մնացած 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը «Յունիբանկ» ՓԲ ընկերությունում իր հաշվեհամարին մուտքագրելու վերաբերյալ։ Ռուզաննա Խորենյանը նշված լիազորագրի հիման վրա 2013 թվականի հունիսի 27-ին որպես 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լուսիեն Ներսիսյանին պատկանող հիշյալ բնակարանը, ապա Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում և ԴԱՀԿ ծառայությունում կատարել է նրա ունեցած պարտավորությունները, նրա գիտությամբ կատարել այլ հավելյալ ծախսեր, ինչպես նաև Լուսինե Ներսիսյանի գիտությամբ և թույլտվությամբ առևտուր կատարելու նպատակով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռուզաննա Խորենյանը փաստացի տնօրինելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարները Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում նրա անվամբ բացված էլեկտրոնային հաշվեհամարին գումարները չի մուտքագրել, այլ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գործող «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացել է թիվ 003-163235-146 բանկային հաշվեհամարը և բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից մնացած առանձնապես խոշոր չափերի 5.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մուտքագրել է իր հաշվեհամարին։
Այնուհետև, Ռուզաննա Խորենյանը, օգտագործելով իրեն վստահված բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների պահպանման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է՝ ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով Լուսինե Ներսիսիյանի ընդհանուր ֆոնդից դուրս է բերել 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար, միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է՝ ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՝ առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով տրամադրելով այլ անձի` ոմն Ալիկի։ Հետագայում Լուսինե Ներսիսյանը համոզվելով, որ իր գումարը Ռուզաաննա Խորենյանը չի վերադարձնում դիմել է ոստիկանություն։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճռով Ռուզաննա Խորենյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 5 տարի 6 ամիս ժամանակով` առանց գույքի բռնագրավմամբ։
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է և նա վերցվել է կալանքի դատական նիստերի դահլիճում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2016 թվականի մարտի 22-ից։
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ Լուսինե Ներսիսյանի բռնագանձվել է ընդհանուր 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը` թողնվել է անփոփոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատարանը որոշել է ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 2013 թվականի հունիսի 21-ին տրված լիազորագրի, 2013 թվականի հունիսի 18-ին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 2013 թվականի հունիսի 27-ին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` թողնել քրեական գործին կցված։
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպան Ա.Ջուվանովան վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն, կարճել քրեական գործի վարույթը` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը կամ նշանակել հոդվածով սահմանված անհամեմատ մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ա.Ջուվանովան մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Վերոնշյալ սակավաթիվ և թերի ապացույցները դատարանը գնահատել է միակողմանի, առանց դրանք միմյանց հետ համադրելու, կայացրել է մեղադրական դատական ակտ։ Ռուզաննա Խորենյանի ճշմարտացի ցուցմունքները դատարանը գնահատել է որպես ոչ արժանահավատ և պատժից խուսափելու նպատակ հետապնդող։ Ռուզաննա Խորենյանի դեմ ցուցմունքներ են տվել հիմնականում գործով շահագրգիռ անձինք։ Ինչպես երևում է գործի նյութերից Ռուզաննա Խորենյանը Լուսինե Ներսիսյանի հետ գտնվել է մտերիմ բարեկամական հարաբերությունների մեջ, այդ մասին է վկայում հենց այն հանգամանքը, որ Լուսինե Ներսիսյանը գտնվելով քրեակատարողական հիմնարկում իր կողմից գրված նամակներով և ամենա անձնական հարցերով դիմել է միայն Ռուզաննա Խորենյանին։
Ռուզաննա Խորենյանը ընդառաջել է Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքներին և համաձայնվել իր բնակարանի վաճառքից ստացված գումարի մի մասով վերջինիս համար հանձնուքներ տանել, մարել վերջինիս և նրա դստեր պարտքերը, անհրաժեշտ ապրանքներով ապահովվել Լ.Ներսիսյանի ընտանիքի անդամների կարիքները, այդ թվում քրեակատարողական հիմնարկում ապրելու համար Լ.Ներսիպանին անհրաժեշտ ապրանքները։ /ի դեպ նշեմ, որ գործում, առկա կտրոններն ու ցուցակները վերջնական չեն, և դրանք ավելին են/:
Այն, որ Ռ.Խորենյանը նախաքննության ընթացքում չի կարողացել հիմնավորել Լ.Ներսիսյանի համար կատարված ծախսերն ամբողջությամբ, դեռես չի նշանակում, որ նա այդ գումարները յուրացրել կամ վատնել է, ավելին Ռ.Խորենյանը ընդունել է, որ Լ.Ներսիսյանին պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվել է վերադարձնել։ Գործում առկա է համապատասխան պարտավորագիր։
Գործում առկա է նաև համապատասխան պարտավորագիր, այն մասին, որ Միքայել Հրաչիկի Հովհաննիսյանը պարտավորվում է Ռուզաննա Խորենյանի կողմից պարտքով ստացված գումարը 15000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձնել Լ.Ներսիսյանին։ Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվում է քաղաքացիական գործը ԵԱԴԴ 0783/02/15 համարով։ Վերոնշյալ հանագմանքները ապացուցում են, որ Ռ.Խորենյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով սահմանված հանցագործություն, այլ հակառակը Ռ.Խորենյանի և Լ.Ներսիսյանի միջև առկա են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, ինչը ենթակա է քննության քաղաքացիական դատավարության կարգով։ Բոլոր այն պնդումներն այն մասին, որ Ռ.Խորենյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով սահմանված արարք, ընդտմենը ենթադրություններ են(…)։
(…)Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկնաբանելով Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում արձանագրել է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։
Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է
կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբաևվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)»։ Վերոնշյալ հիմնավորումներից ելնելով գտնում եմ, որ Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեդադրանքր չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, ՀՀ սահմանադրության Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների Եվրոպական կոնվենցիայի պահանջներից։ Գործում առկա չէ որևէ ապացույց, որը կհիմնավորի իմ պաշտպանյալին առաջադրված մեդադրանքը(…):
(…)ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով՝ հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)(…):
(…)ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասը պատիժ է նախատեսում միայն ազատազրկման ձևով 5-ից 8 տարի ժամկետով։ Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ կայացված դատավճռով նշանակված պատիժը 5 տարի 6 ամիսը առավել քան խիստ է։
Դատարանը չի պահպանել պատժի նշանակման սկզբունքները, չի քննարկել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, որով նույնպես խաթարվել է սոցիալական արդարությունը(…)>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռ.Խորենյանը և պաշտպան Ա.Ջուվանովան նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Ա.Մանուկյանը և տուժող Լ.Ներսիսյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեցին առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի և տուժողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվում է գործով ձեռք բերված և Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից հետազոտված ու գնահատված ներքոշարադրյալ ապացույցների ամբողջությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Ռուզաննա Խորենյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունքներ տվել այն մասին, որ Լուսինե Ներսիսյանին ճանաչում է 2012 թվականի մայիսի 04-ից “Աբովյան” ՔԿՀ-ից: Նրան ճանաչելու հիմքում ընկած է եղել իր տղայի և Լուսինեի աղջկա` Նարեի ընկերությունը։ Երբ առաջին անգամ գնացել է քրեակատարողական հիմնարկ, Լուսինեի աղջիկը եղել է հղի և հաջորդ օրը ծնվել է տղա երեխան և այդպես շարունակել են ընկերություն անել, որպես քույրեր և բարեկամներ։ Ինքը մեկնել է Մոսկվա և վերադառնալուց հետո բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։ Լուսինեի ցանկությամբ և առաջարկությամբ իրենք տեղափոխվել են Լուսինեի բնակարան, որպեսզի բնակարանի վարձի գումար չվճարեն։ Հետագայում Լուսինեն իրեն խնդրել է, որպեսզի վաճառեն նրա բնակարանը և վաճառված բնակարանի գումարով որոշակի հարցեր լուծեն։ 2013 թվականի հուլիս ամսին վաճառել է Լուսինեի բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով Լուսինեի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա։ Դրանից հետո բնակարանի վաճառքի գումարով արվել են ծախսեր և վճարումներ։ Լուսինեի խնդրանքով ինքը բնակարանի վաճառքի գումարից 15.000 ԱՄՆ դոլար պետք է գցեր Լուսինեի “Յունիբանկ” ՓԲԸ-ում ունեցած հաշվեհամարին, սակայն բանկում իրեն հայտնել են, որ եթե Լուսինեն դատապարտյալ է ապա նրա անունով գումար չի կարող գցել բանկ, քանի որ սառելու է այնքան ժամանակ մինչև նա դուրս գա։ Իր բոլոր քայլերի մասին տեղեկացրել է Լուսինեին։ Հետագայում այնպես է ստացվել, որ ինքը Լուսինեի գումարը գործի հետ կապված` բիզնես ծավալելու համար երկու փուլով մեկ անգամ 3400 ԱՄՆ դոլար և մեկ անգամ էլ 5500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով տվել է իր մտերիմներից մեկին` Ալիկին` վերադարձնելու նպատակով, սակայն նշված գումարը իրեն ետ չի վերադարձվել։ Հետագայում ինքը վախեցել է Լուսինեին հայտնել այդ մասին, քանի որ առանց նրա կարծիքը հաշվի առնելու և տեղյակ պահելու գումար է տվել իր ծանոթին։ Երբ Լուսինեն տեղեկացել է այդ մասին, Լուսինեի հայտնել է, որ երբեք չի հրաժարվի գումարը տալուց և իր փաստացի ամուսինը գրել է պարտավորագիր 15.000 ԱՄՆ դոլար վերադարձնելու մասին ու դրա հիման վրա Լուսինեն դիմել է դատարան 15.000 ԱՄՆ դոլար պահանջը բավարարելու համար։ Իր ծանոթ Ալիկը գտնվում է կալանավայրում և նա տեղյակ է եղել, որ այդ գումարները իրենը չեն։
Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Ռուզաննա Խորենյանի ցուցմունքները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես դրանք, այնպես էլ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն մի դեպքում նպատակ են հետապնդում ազատելու նրանց պատասխանատվությունից ու պատժից, մյուս դեպքում նվազեցնելու այդ պատասխանատվությունը, իսկ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ամբողջությամբ:
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ինքը ձերբակալվել է և դատապարտվել է 8 տարի ժամանակով ազատազրկման։ Իր անչափահաս աղջիկը մնացել է անօգնական վիճակում և սիրային կապերի մեջ է գտնվել Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ։ Այդ ամենի հետևանքով հարուցվել է քրեական գործ անչափահասի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։ Ինքը այդ քրեական գործի շրջանակներում հանդիսացել է տուժողի օրինական ներկայացուցիչ և ստիպված կապեր է գտել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը և գտնելով Ռուզաննայի հեռախոսահամարը, զանգահարել է նրան և ասել, որ իրենց երեխաների գործը քրեական գործ է և քրեական գործը խաղալիք չէ և վերջում թշնամանք է լինելու, սակայն Ռուզաննան պատասխանել է, որ ոչինչ չի լինի և կայցելի իրեն ծանոթանալու նպատակով։ 2012 թվականի գարնանից սկսել է Ռուզաննայի հետ կապ պաշտպանել։ Քրեական գործը ավարտվել է տուգանքով։ Դրանից հետո իրենք դարձել են բարեկամներ։ Ռուզաննան սկսել է պարբերաբար այցելել իրեն։ Իրեն պետք է եղել փաստաբան, քանի որ ինքը մեղադրվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ, ինչպես նաև ունեցել է բանկային խնդիրներ` վարկ է վերցված եղել։ Ռուզաննայի հետ որոշել է վաճառել իր բնակարանը, բանկի գումարը մուծել, փաստաբան վարձել և գնել մեկ սենյականոց բնակարան։ Ռուզաննային բնակարանը վաճառելու նպատակով լիազորագիր է տվել, որի հիման վրա նա վաճառել է իր բնակարանը և ըստ պայմանավորվածության վաճառքից գոյացած գումարները Ռուզաննան պետք է գցեր իր` ՔԿՀ-ի հաշվեհամարին կամ այն բանկի հաշվեհամարին որտեղ ինքը հաշիվ է ունեցել։ Մայիսի 19-ին տրվել է լիազորագիր և մինչև սեպտեմբեր ամիսը գործարքն արդեն ավարտված է եղել։ Հոկտեմբերի 11-ին իր աղջկա ծննդյան տարեդարձի հետ կապված եկել են տեսակցության և դրանից հետո այլ տեսակցություն չի եղել։ Ռուզաննան խուսափել է իր հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ Բանկային տոկոսները 200.000 ՀՀ դրամը, բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից Ռուզաննան տարել և վճարել է։ Նա իրեն ասել է, որ գումարը տարել և նրա անունով գցել է բանկ, իր հարցին, թե ինչու իր անունով չի գցել Ռուզաննան պատասխանել է, որ ինքը դատապարտյալ է և դա հնարավոր չէ։ Ինքը հավատացել և վստահել է Ռուզաննային։ Ռուզաննան ասել է, որ աշխատանք չկա և չգիտի ինչպես ապրեն և ինքը Ռուզաննային թույլատրել է, որպեսզի բնակարանի վաճառքի գումարից 3000 ԱՄՆ դոլար վերցնի և գնա վաճառելու ապրանք բերի, որպեսզի համ նրանք ապրեն համ իր թոռնիկը։ Իր կողմից տրված լիազորագրում նշված է եղել, որ գումարները Ռուզաննան պետք է գցի իր հաշվեհամարին։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումար է տվել Ալիկին և ասել է, որ ինքը Ալիկին չի ճանաչում։ Հետո իրեն ասել է, որ այդ գումարներից 5000 ԱՄՆ դոլար տվել է Գարիկին և ասել է, որ Գարիկին գումարը պարտավորագրով է տվել, սակայն մինչ ներկա պահը որևէ պարտավորագիր չի ներկայացրել իրեն։ Իր աղջկա և Ռուզաննայի ընտանիքի միջև առաջացել են կենցաղային վեճեր և իր 17 տարեկան աղջիկը մեկ տարեկան երեխայի հետ հայտնվել է դրսում։ Ռուզաննայի տղայի դատավարության ժամանակ նրանք պարտավորագիր են գրել, որ պատրաստ են հոգ տանել իր աղջա և նրա երեխայի մասին, սակայն դա չեն արել և իր աղջիկը հայտնվել է մարմնավաճառների շարքում ու ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու պատճառով կալանավորվել: Այդ ընթացքում Ռուզաննային խնդրել է որպեսզի աղջկա համար փաստաբան վարձի իր բանակարանի վաճառքի գումարներից, սակայն նա չի վարձել։ Զանգահարել է Ռուզաննայի աղջկան և խնդրել է որպեսզի Ռուզաննա զանգահարի իրեն, սակայն նա պատասխանել է, որ ինքը ամուսնացել է և իրեն էլ չզանգահարի։ Ռուզաննայի աղջիկն նաև ասել է, որ նա կալանավոր է և ոչինչ չի կարող անել։ Այդ ամենից հետո իր կողմից տրված լիազորագրի հետ միասին գրել է դիմում և ուղարկել է ոստիկանության Աբովյանի վարչություն։ Իր դիմումի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Նախաքննության ընթացքում Ռուզաննան իրենից մի քանի անգամ ժամանակ է ուզել, որպեսզի վերականգնի պատճառված վնասը և վերադարձնի գումարները, սակայն ամեն անգամ խաբել է։ Դրանից հետո գործը ուղարկվել է դատարանՌուզաննան ասել է, որ բնակարանը վաճառել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն մինչ ներկա պահը իրեն պայմանագիր չի ներկայացրել։ Ինքը տեղեկություններ ունի, որ նա գնել է հողամաս և ավտոմեքենա։ Ռուզաննայի փաստացի ամուսնու կողմից կա պարտավորագիր գրված, որ նա պարտավորվում է Ռուզաննայի փոխարեն վճարել իր գումարները։ Ինքը ամբաստանյալից պահանջում է վերադարձնել 15.000 ԱՄՆ դոլարը:
Վկա Քնարիկ Զաքարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Ռուզաննա Խորենյանին “բռոկերի” միջոցով։ Իրեն ցույց են տվել բնակարան, որը գտնվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ հասցեում և հավանել ով այն, գնել է։ Ռուզաննա Խորենյանը բնակարանի սեփականատերը չի հանդիսացել և իրեն հայտնել է, որ սեփականատերը Լուսինեն է, ով գտնվում է կալանավարյում և լիազորագիր է տվել բնակարանը վաճառելու վերաբերյալ։ Ինքը բնակարանը գնել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կանխիկ։ Գումարը և բոլոր պայմանները պայմանավորվել է Ռուզաննայի հետ և իր հետ եղել է նաև իր փեսան` Ռաֆայել Սարգսյանը։ Գումարը տվել են երկու անգամից և դա եղել է նոտարական գրասենյակում։
Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել նաև վկա Ռաֆայել Սարգսյանը ։
Վկա Նարե Ներսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ռուզաննա Խորենյանը հանդիսացել է իր ամուսնու մայրը։ Ինքը Ռուզաննայի տղայի հետ գրանցված ամուսնություն չի գտնվել, այլ որոշ ժամանակ բնակվել են միասին, իսկ ներկայումս բաժանված են։ Մայրը` Լուսինե Ներսիսյանը, լիազորագիր է տվել Ռուզաննային` բնակարանը վաճառելու համար, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ինչ պետք է աներ այդ գումարները։ Տան վաճառքից Ռուզաննան իրեն գումարներ է տվել` մեկ անգամ 100 ԱՄՆ դոլար, մեկ անգամ 200 ԱՄՆ դոլար, մեկ անգամ էլ 40.000 ՀՀ դրամ։ Տեղյակ է, որ ամբաստանյալն իր մորը պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Բնակարանը վաճառվել է 2013 թվականին, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Այդ գումարներով Ռուզաննան մեկ անգամ գնացել է Թուրքիա իրեր բերելու և վերավաճառելու նպատակով և գումարներ է տվել ոմն Ալիկին, սակայն թե որքան, չի կարող ասել։ ։ Այդ ամենն իմացել է Ռուզաննայից, քանի որ իրենք եղել են մտերիմ։ Բնակարանի վաճառքի գումարներից պետք է գնվեր ավելի էժան բնակարան և մնացած գումարով պետք է հոգար իր կարիքները, սակայն այդպես էլ բնակարան չի գնվել։
Վկա Աբել Հարությունյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ռուզաննա Խորենյանի հետ ծանոթացել է այն ժամանակ երբ վարել է տաքսի ավտոմեքենա և իրենց շփումը եղել է միայն գործնական։ Ինքը Ռուզաննային տարել է Աբովյան և քաղաքի մեջ է տեղափոխել ինչ-որ տեղեր։ Իմացել է, որ Ռուզաննան վարձով բնակարան է փնտրել։ Իր ներկայությամբ ավտոմեքենայի մեջ Ռուզաննան գումար է տվել Ալիկին, սակայն որքան չգիտի։ Ռուզաննայի հետ գնացել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ», քանի որնա իրեն ասել է, որ մենակ չի ցանկանում գնալ։ Այդ ամենը եղել է մոտ երկու տարի առաջ։
Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 2013 թվականի հունիսի 21-ին տրված լիազորագիրը, 2013 թվականի հունիսի 18-ին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 2013 թվականի հունիսի 27-ին Երևանի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 2013 թվականի հուլիսի 11-ին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները համաձայն նախաքննական մարմնի 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման ճանաչվել են որպես ապացույցներ:
Պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
-Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի և վկաների ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ էական հակասություն չկա և դրանք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
-Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Մասնավորապես, անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին, Վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ. Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի:
Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը(…)»:
(տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե՝ անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Անմեղության կանխավարկածը այս տեսանկյունից կարելի է համարել հաղթահարված, եթե ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքները ապացուցված են անկասկած, այսինքն՝ այնպես ապացուցված, որ դրանց ճշտությունը խելամիտ մտորելու դեպքում չի կարող խելամիտ կասկածներ առաջացնել առկա ապացույցների բավարարությամբ հաստատված ճանաչելու դեպքում: Հակառակ դեպքում, եթե այդ հանգամանքները ապացուցված չեն անկասկած, անվերապահորեն, ապա չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալին մեկնաբանելու կանոնի կիրառմամբ պետք է ապացուցված համարել հակառակը: Եթե ողջամիտ օբյեկտիվ դիտորդի տեսանկյունից գործում առկա ապացույցները բավարար են անձի մեղավորության վերաբերյալ միանշանակ հետևություն անելու համար, ապա մեղադրանքը համարվում է ապացուցված:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված վերոշարադրյալ ապացույցներով հիմնավորվում է, որ Ռուզաննա Խորենյանը յուրացման եղանակով հափշտակել է Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, այսինքն կատարել է հանցանք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հանցակազմին:
- Ինչ վերաբերում է պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված մյուս պատճառաբանությանը` կապված կողմների միջև քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների առկայության մասին, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանի հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող Միքայել Հովհաննիսյանի նկատմամբ քաղաքացիական հայց է ներկայացվել միայն այն հիմքով, որ վերջինս որոշակի պարտավորություն է վերցրել Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հափշտակված գումարները վերադարձնելու առումով, ինչը որևէ կերպ չի բացառում ամբաստանյալին վերագրվող հանցանքի առկայությունը և դրա կատարումը նրա կողմից:
Ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առնել նրա անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանգել այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն նշանակված պատիժը փաստացի կրելու պայմաններում, հետևաբար նրան պետք է դատապարտել ազատազրկման, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված է գործի փաստական հանգամանքներով, ամբաստանյալի պատիժն ու պատախանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներով, անձը բնութագրող տվյալներով, դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, հոդվածների պահանջները` Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ` ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամանակով, ինչը համապատասխանում է կատարված հանցանքի բնույթին ու ամբաստանյալի անձնավորության, և վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատիժ նշանակելիս, հիմք չեն կարող հանդիսանալ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ նշանակելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պայմանականորեն դատապարտելու համար:
Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
27.07.2016թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԿԴ/0038/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՆՈւԿՅԱՆԻ
ՏՈւԺՈՂ` Լ.ՆԵՐՍԻՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՋՈւՎԱՆՈՎԱՅԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ռ.ԽՈՐԵՆՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճռով Լուսինե Ներսիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 8 տարի ժամկետով։
Լուսինե Ներսիսյանի դուստրը` Նարե Ներսիսյանը 2011 թվականի ընթացքում, դեռևս 16 տարին լրացած չլինելով` սեռական հարաբերություններ է ունեցել Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ, ով նշված արարքը կատարելու համար 2012 թվականի նոյեմբերի 12-ին Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով դատապարտվել է տուգանքի։
Նարե Ներսիսյանի և Էդգար Քոչարյանի միջև փաստացի ամուսնական կապ ունենալու արդյունքում Լուսինե Ներսիսյանի և Ռուզաննա Խորենյանի միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ, ինչի հետևանքով Ռուզաննա Խորենյանը բազմաթիվ անգամներ այցելել է կալանավայրում գտնվող Լուսինե Ներսիսյանին` հանձնուքներ տանելով նրան։ Այդ ընթացքում Ռուզաննա Խորենյանը իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել են վարձակալության հիմունքներով և Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքով ու առաջարկությամբ նրանք տեղափոխվել են վերջինիս բնակարանում բնակվելու։
Լուսինե Ներսիսյանը ունեցել է որոշակի վարկային պարտավորություններ և Գյումարի քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու նպատակով մտադրվել է վաճառել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևանի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը։ Այդ բնակարանը վաճառելու խնդրանքով Լուսինե Ներսիսյանը դիմել է Ռուզաննա Խորենյանին, քանի որ վստահել է նրան և գտնվել են մտերիմ համարաբերությունների մեջ։ Համաձայնության գալով միմյանց հետ, Լուսինե Ներսիսյանը 2013 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի պետի համապատասխան վավերացմամբ Ռուզաննա Խորենյանին տրամադրել է լիազորագիր Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու, իր փոխարեն համապատասխան փաստաթղթեր ստորագրելու, ինչպես նաև բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում ունեցած պարտավորությունները կատարելու, իսկ մնացած 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը «Յունիբանկ» ՓԲ ընկերությունում իր հաշվեհամարին մուտքագրելու վերաբերյալ։ Ռուզաննա Խորենյանը նշված լիազորագրի հիման վրա 2013 թվականի հունիսի 27-ին որպես 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լուսիեն Ներսիսյանին պատկանող հիշյալ բնակարանը, ապա Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում և ԴԱՀԿ ծառայությունում կատարել է նրա ունեցած պարտավորությունները, նրա գիտությամբ կատարել այլ հավելյալ ծախսեր, ինչպես նաև Լուսինե Ներսիսյանի գիտությամբ և թույլտվությամբ առևտուր կատարելու նպատակով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռուզաննա Խորենյանը փաստացի տնօրինելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարները Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում նրա անվամբ բացված էլեկտրոնային հաշվեհամարին գումարները չի մուտքագրել, այլ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գործող «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացել է թիվ 003-163235-146 բանկային հաշվեհամարը և բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից մնացած առանձնապես խոշոր չափերի 5.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մուտքագրել է իր հաշվեհամարին։
Այնուհետև, Ռուզաննա Խորենյանը, օգտագործելով իրեն վստահված բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների պահպանման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է՝ ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով Լուսինե Ներսիսիյանի ընդհանուր ֆոնդից դուրս է բերել 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար, միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է՝ ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՝ առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով տրամադրելով այլ անձի` ոմն Ալիկի։ Հետագայում Լուսինե Ներսիսյանը համոզվելով, որ իր գումարը Ռուզաաննա Խորենյանը չի վերադարձնում դիմել է ոստիկանություն։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճռով Ռուզաննա Խորենյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 5 տարի 6 ամիս ժամանակով` առանց գույքի բռնագրավմամբ։
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է և նա վերցվել է կալանքի դատական նիստերի դահլիճում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2016 թվականի մարտի 22-ից։
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ Լուսինե Ներսիսյանի բռնագանձվել է ընդհանուր 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը` թողնվել է անփոփոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատարանը որոշել է ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 2013 թվականի հունիսի 21-ին տրված լիազորագրի, 2013 թվականի հունիսի 18-ին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 2013 թվականի հունիսի 27-ին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` թողնել քրեական գործին կցված։
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպան Ա.Ջուվանովան վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն, կարճել քրեական գործի վարույթը` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը կամ նշանակել հոդվածով սահմանված անհամեմատ մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ա.Ջուվանովան մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Վերոնշյալ սակավաթիվ և թերի ապացույցները դատարանը գնահատել է միակողմանի, առանց դրանք միմյանց հետ համադրելու, կայացրել է մեղադրական դատական ակտ։ Ռուզաննա Խորենյանի ճշմարտացի ցուցմունքները դատարանը գնահատել է որպես ոչ արժանահավատ և պատժից խուսափելու նպատակ հետապնդող։ Ռուզաննա Խորենյանի դեմ ցուցմունքներ են տվել հիմնականում գործով շահագրգիռ անձինք։ Ինչպես երևում է գործի նյութերից Ռուզաննա Խորենյանը Լուսինե Ներսիսյանի հետ գտնվել է մտերիմ բարեկամական հարաբերությունների մեջ, այդ մասին է վկայում հենց այն հանգամանքը, որ Լուսինե Ներսիսյանը գտնվելով քրեակատարողական հիմնարկում իր կողմից գրված նամակներով և ամենա անձնական հարցերով դիմել է միայն Ռուզաննա Խորենյանին։
Ռուզաննա Խորենյանը ընդառաջել է Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքներին և համաձայնվել իր բնակարանի վաճառքից ստացված գումարի մի մասով վերջինիս համար հանձնուքներ տանել, մարել վերջինիս և նրա դստեր պարտքերը, անհրաժեշտ ապրանքներով ապահովվել Լ.Ներսիսյանի ընտանիքի անդամների կարիքները, այդ թվում քրեակատարողական հիմնարկում ապրելու համար Լ.Ներսիպանին անհրաժեշտ ապրանքները։ /ի դեպ նշեմ, որ գործում, առկա կտրոններն ու ցուցակները վերջնական չեն, և դրանք ավելին են/:
Այն, որ Ռ.Խորենյանը նախաքննության ընթացքում չի կարողացել հիմնավորել Լ.Ներսիսյանի համար կատարված ծախսերն ամբողջությամբ, դեռես չի նշանակում, որ նա այդ գումարները յուրացրել կամ վատնել է, ավելին Ռ.Խորենյանը ընդունել է, որ Լ.Ներսիսյանին պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվել է վերադարձնել։ Գործում առկա է համապատասխան պարտավորագիր։
Գործում առկա է նաև համապատասխան պարտավորագիր, այն մասին, որ Միքայել Հրաչիկի Հովհաննիսյանը պարտավորվում է Ռուզաննա Խորենյանի կողմից պարտքով ստացված գումարը 15000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձնել Լ.Ներսիսյանին։ Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվում է քաղաքացիական գործը ԵԱԴԴ 0783/02/15 համարով։ Վերոնշյալ հանագմանքները ապացուցում են, որ Ռ.Խորենյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով սահմանված հանցագործություն, այլ հակառակը Ռ.Խորենյանի և Լ.Ներսիսյանի միջև առկա են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, ինչը ենթակա է քննության քաղաքացիական դատավարության կարգով։ Բոլոր այն պնդումներն այն մասին, որ Ռ.Խորենյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով սահմանված արարք, ընդտմենը ենթադրություններ են(…)։
(…)Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկնաբանելով Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում արձանագրել է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։
Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է
կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբաևվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)»։ Վերոնշյալ հիմնավորումներից ելնելով գտնում եմ, որ Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեդադրանքր չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, ՀՀ սահմանադրության Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների Եվրոպական կոնվենցիայի պահանջներից։ Գործում առկա չէ որևէ ապացույց, որը կհիմնավորի իմ պաշտպանյալին առաջադրված մեդադրանքը(…):
(…)ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով՝ հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)(…):
(…)ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասը պատիժ է նախատեսում միայն ազատազրկման ձևով 5-ից 8 տարի ժամկետով։ Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ կայացված դատավճռով նշանակված պատիժը 5 տարի 6 ամիսը առավել քան խիստ է։
Դատարանը չի պահպանել պատժի նշանակման սկզբունքները, չի քննարկել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, որով նույնպես խաթարվել է սոցիալական արդարությունը(…)>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռ.Խորենյանը և պաշտպան Ա.Ջուվանովան նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Ա.Մանուկյանը և տուժող Լ.Ներսիսյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեցին առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի և տուժողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվում է գործով ձեռք բերված և Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից հետազոտված ու գնահատված ներքոշարադրյալ ապացույցների ամբողջությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Ռուզաննա Խորենյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունքներ տվել այն մասին, որ Լուսինե Ներսիսյանին ճանաչում է 2012 թվականի մայիսի 04-ից “Աբովյան” ՔԿՀ-ից: Նրան ճանաչելու հիմքում ընկած է եղել իր տղայի և Լուսինեի աղջկա` Նարեի ընկերությունը։ Երբ առաջին անգամ գնացել է քրեակատարողական հիմնարկ, Լուսինեի աղջիկը եղել է հղի և հաջորդ օրը ծնվել է տղա երեխան և այդպես շարունակել են ընկերություն անել, որպես քույրեր և բարեկամներ։ Ինքը մեկնել է Մոսկվա և վերադառնալուց հետո բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։ Լուսինեի ցանկությամբ և առաջարկությամբ իրենք տեղափոխվել են Լուսինեի բնակարան, որպեսզի բնակարանի վարձի գումար չվճարեն։ Հետագայում Լուսինեն իրեն խնդրել է, որպեսզի վաճառեն նրա բնակարանը և վաճառված բնակարանի գումարով որոշակի հարցեր լուծեն։ 2013 թվականի հուլիս ամսին վաճառել է Լուսինեի բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով Լուսինեի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա։ Դրանից հետո բնակարանի վաճառքի գումարով արվել են ծախսեր և վճարումներ։ Լուսինեի խնդրանքով ինքը բնակարանի վաճառքի գումարից 15.000 ԱՄՆ դոլար պետք է գցեր Լուսինեի “Յունիբանկ” ՓԲԸ-ում ունեցած հաշվեհամարին, սակայն բանկում իրեն հայտնել են, որ եթե Լուսինեն դատապարտյալ է ապա նրա անունով գումար չի կարող գցել բանկ, քանի որ սառելու է այնքան ժամանակ մինչև նա դուրս գա։ Իր բոլոր քայլերի մասին տեղեկացրել է Լուսինեին։ Հետագայում այնպես է ստացվել, որ ինքը Լուսինեի գումարը գործի հետ կապված` բիզնես ծավալելու համար երկու փուլով մեկ անգամ 3400 ԱՄՆ դոլար և մեկ անգամ էլ 5500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով տվել է իր մտերիմներից մեկին` Ալիկին` վերադարձնելու նպատակով, սակայն նշված գումարը իրեն ետ չի վերադարձվել։ Հետագայում ինքը վախեցել է Լուսինեին հայտնել այդ մասին, քանի որ առանց նրա կարծիքը հաշվի առնելու և տեղյակ պահելու գումար է տվել իր ծանոթին։ Երբ Լուսինեն տեղեկացել է այդ մասին, Լուսինեի հայտնել է, որ երբեք չի հրաժարվի գումարը տալուց և իր փաստացի ամուսինը գրել է պարտավորագիր 15.000 ԱՄՆ դոլար վերադարձնելու մասին ու դրա հիման վրա Լուսինեն դիմել է դատարան 15.000 ԱՄՆ դոլար պահանջը բավարարելու համար։ Իր ծանոթ Ալիկը գտնվում է կալանավայրում և նա տեղյակ է եղել, որ այդ գումարները իրենը չեն։
Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Ռուզաննա Խորենյանի ցուցմունքները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես դրանք, այնպես էլ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն մի դեպքում նպատակ են հետապնդում ազատելու նրանց պատասխանատվությունից ու պատժից, մյուս դեպքում նվազեցնելու այդ պատասխանատվությունը, իսկ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ամբողջությամբ:
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ինքը ձերբակալվել է և դատապարտվել է 8 տարի ժամանակով ազատազրկման։ Իր անչափահաս աղջիկը մնացել է անօգնական վիճակում և սիրային կապերի մեջ է գտնվել Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ։ Այդ ամենի հետևանքով հարուցվել է քրեական գործ անչափահասի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։ Ինքը այդ քրեական գործի շրջանակներում հանդիսացել է տուժողի օրինական ներկայացուցիչ և ստիպված կապեր է գտել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը և գտնելով Ռուզաննայի հեռախոսահամարը, զանգահարել է նրան և ասել, որ իրենց երեխաների գործը քրեական գործ է և քրեական գործը խաղալիք չէ և վերջում թշնամանք է լինելու, սակայն Ռուզաննան պատասխանել է, որ ոչինչ չի լինի և կայցելի իրեն ծանոթանալու նպատակով։ 2012 թվականի գարնանից սկսել է Ռուզաննայի հետ կապ պաշտպանել։ Քրեական գործը ավարտվել է տուգանքով։ Դրանից հետո իրենք դարձել են բարեկամներ։ Ռուզաննան սկսել է պարբերաբար այցելել իրեն։ Իրեն պետք է եղել փաստաբան, քանի որ ինքը մեղադրվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ, ինչպես նաև ունեցել է բանկային խնդիրներ` վարկ է վերցված եղել։ Ռուզաննայի հետ որոշել է վաճառել իր բնակարանը, բանկի գումարը մուծել, փաստաբան վարձել և գնել մեկ սենյականոց բնակարան։ Ռուզաննային բնակարանը վաճառելու նպատակով լիազորագիր է տվել, որի հիման վրա նա վաճառել է իր բնակարանը և ըստ պայմանավորվածության վաճառքից գոյացած գումարները Ռուզաննան պետք է գցեր իր` ՔԿՀ-ի հաշվեհամարին կամ այն բանկի հաշվեհամարին որտեղ ինքը հաշիվ է ունեցել։ Մայիսի 19-ին տրվել է լիազորագիր և մինչև սեպտեմբեր ամիսը գործարքն արդեն ավարտված է եղել։ Հոկտեմբերի 11-ին իր աղջկա ծննդյան տարեդարձի հետ կապված եկել են տեսակցության և դրանից հետո այլ տեսակցություն չի եղել։ Ռուզաննան խուսափել է իր հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ Բանկային տոկոսները 200.000 ՀՀ դրամը, բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից Ռուզաննան տարել և վճարել է։ Նա իրեն ասել է, որ գումարը տարել և նրա անունով գցել է բանկ, իր հարցին, թե ինչու իր անունով չի գցել Ռուզաննան պատասխանել է, որ ինքը դատապարտյալ է և դա հնարավոր չէ։ Ինքը հավատացել և վստահել է Ռուզաննային։ Ռուզաննան ասել է, որ աշխատանք չկա և չգիտի ինչպես ապրեն և ինքը Ռուզաննային թույլատրել է, որպեսզի բնակարանի վաճառքի գումարից 3000 ԱՄՆ դոլար վերցնի և գնա վաճառելու ապրանք բերի, որպեսզի համ նրանք ապրեն համ իր թոռնիկը։ Իր կողմից տրված լիազորագրում նշված է եղել, որ գումարները Ռուզաննան պետք է գցի իր հաշվեհամարին։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումար է տվել Ալիկին և ասել է, որ ինքը Ալիկին չի ճանաչում։ Հետո իրեն ասել է, որ այդ գումարներից 5000 ԱՄՆ դոլար տվել է Գարիկին և ասել է, որ Գարիկին գումարը պարտավորագրով է տվել, սակայն մինչ ներկա պահը որևէ պարտավորագիր չի ներկայացրել իրեն։ Իր աղջկա և Ռուզաննայի ընտանիքի միջև առաջացել են կենցաղային վեճեր և իր 17 տարեկան աղջիկը մեկ տարեկան երեխայի հետ հայտնվել է դրսում։ Ռուզաննայի տղայի դատավարության ժամանակ նրանք պարտավորագիր են գրել, որ պատրաստ են հոգ տանել իր աղջա և նրա երեխայի մասին, սակայն դա չեն արել և իր աղջիկը հայտնվել է մարմնավաճառների շարքում ու ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու պատճառով կալանավորվել: Այդ ընթացքում Ռուզաննային խնդրել է որպեսզի աղջկա համար փաստաբան վարձի իր բանակարանի վաճառքի գումարներից, սակայն նա չի վարձել։ Զանգահարել է Ռուզաննայի աղջկան և խնդրել է որպեսզի Ռուզաննա զանգահարի իրեն, սակայն նա պատասխանել է, որ ինքը ամուսնացել է և իրեն էլ չզանգահարի։ Ռուզաննայի աղջիկն նաև ասել է, որ նա կալանավոր է և ոչինչ չի կարող անել։ Այդ ամենից հետո իր կողմից տրված լիազորագրի հետ միասին գրել է դիմում և ուղարկել է ոստիկանության Աբովյանի վարչություն։ Իր դիմումի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Նախաքննության ընթացքում Ռուզաննան իրենից մի քանի անգամ ժամանակ է ուզել, որպեսզի վերականգնի պատճառված վնասը և վերադարձնի գումարները, սակայն ամեն անգամ խաբել է։ Դրանից հետո գործը ուղարկվել է դատարանՌուզաննան ասել է, որ բնակարանը վաճառել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն մինչ ներկա պահը իրեն պայմանագիր չի ներկայացրել։ Ինքը տեղեկություններ ունի, որ նա գնել է հողամաս և ավտոմեքենա։ Ռուզաննայի փաստացի ամուսնու կողմից կա պարտավորագիր գրված, որ նա պարտավորվում է Ռուզաննայի փոխարեն վճարել իր գումարները։ Ինքը ամբաստանյալից պահանջում է վերադարձնել 15.000 ԱՄՆ դոլարը:
Վկա Քնարիկ Զաքարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Ռուզաննա Խորենյանին “բռոկերի” միջոցով։ Իրեն ցույց են տվել բնակարան, որը գտնվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ հասցեում և հավանել ով այն, գնել է։ Ռուզաննա Խորենյանը բնակարանի սեփականատերը չի հանդիսացել և իրեն հայտնել է, որ սեփականատերը Լուսինեն է, ով գտնվում է կալանավարյում և լիազորագիր է տվել բնակարանը վաճառելու վերաբերյալ։ Ինքը բնակարանը գնել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կանխիկ։ Գումարը և բոլոր պայմանները պայմանավորվել է Ռուզաննայի հետ և իր հետ եղել է նաև իր փեսան` Ռաֆայել Սարգսյանը։ Գումարը տվել են երկու անգամից և դա եղել է նոտարական գրասենյակում։
Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել նաև վկա Ռաֆայել Սարգսյանը ։
Վկա Նարե Ներսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ռուզաննա Խորենյանը հանդիսացել է իր ամուսնու մայրը։ Ինքը Ռուզաննայի տղայի հետ գրանցված ամուսնություն չի գտնվել, այլ որոշ ժամանակ բնակվել են միասին, իսկ ներկայումս բաժանված են։ Մայրը` Լուսինե Ներսիսյանը, լիազորագիր է տվել Ռուզաննային` բնակարանը վաճառելու համար, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ինչ պետք է աներ այդ գումարները։ Տան վաճառքից Ռուզաննան իրեն գումարներ է տվել` մեկ անգամ 100 ԱՄՆ դոլար, մեկ անգամ 200 ԱՄՆ դոլար, մեկ անգամ էլ 40.000 ՀՀ դրամ։ Տեղյակ է, որ ամբաստանյալն իր մորը պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Բնակարանը վաճառվել է 2013 թվականին, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Այդ գումարներով Ռուզաննան մեկ անգամ գնացել է Թուրքիա իրեր բերելու և վերավաճառելու նպատակով և գումարներ է տվել ոմն Ալիկին, սակայն թե որքան, չի կարող ասել։ ։ Այդ ամենն իմացել է Ռուզաննայից, քանի որ իրենք եղել են մտերիմ։ Բնակարանի վաճառքի գումարներից պետք է գնվեր ավելի էժան բնակարան և մնացած գումարով պետք է հոգար իր կարիքները, սակայն այդպես էլ բնակարան չի գնվել։
Վկա Աբել Հարությունյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ռուզաննա Խորենյանի հետ ծանոթացել է այն ժամանակ երբ վարել է տաքսի ավտոմեքենա և իրենց շփումը եղել է միայն գործնական։ Ինքը Ռուզաննային տարել է Աբովյան և քաղաքի մեջ է տեղափոխել ինչ-որ տեղեր։ Իմացել է, որ Ռուզաննան վարձով բնակարան է փնտրել։ Իր ներկայությամբ ավտոմեքենայի մեջ Ռուզաննան գումար է տվել Ալիկին, սակայն որքան չգիտի։ Ռուզաննայի հետ գնացել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ», քանի որնա իրեն ասել է, որ մենակ չի ցանկանում գնալ։ Այդ ամենը եղել է մոտ երկու տարի առաջ։
Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 2013 թվականի հունիսի 21-ին տրված լիազորագիրը, 2013 թվականի հունիսի 18-ին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 2013 թվականի հունիսի 27-ին Երևանի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 2013 թվականի հուլիսի 11-ին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները համաձայն նախաքննական մարմնի 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման ճանաչվել են որպես ապացույցներ:
Պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
-Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի և վկաների ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ էական հակասություն չկա և դրանք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
-Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Մասնավորապես, անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին, Վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ. Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի:
Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը(…)»:
(տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե՝ անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Անմեղության կանխավարկածը այս տեսանկյունից կարելի է համարել հաղթահարված, եթե ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքները ապացուցված են անկասկած, այսինքն՝ այնպես ապացուցված, որ դրանց ճշտությունը խելամիտ մտորելու դեպքում չի կարող խելամիտ կասկածներ առաջացնել առկա ապացույցների բավարարությամբ հաստատված ճանաչելու դեպքում: Հակառակ դեպքում, եթե այդ հանգամանքները ապացուցված չեն անկասկած, անվերապահորեն, ապա չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալին մեկնաբանելու կանոնի կիրառմամբ պետք է ապացուցված համարել հակառակը: Եթե ողջամիտ օբյեկտիվ դիտորդի տեսանկյունից գործում առկա ապացույցները բավարար են անձի մեղավորության վերաբերյալ միանշանակ հետևություն անելու համար, ապա մեղադրանքը համարվում է ապացուցված:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված վերոշարադրյալ ապացույցներով հիմնավորվում է, որ Ռուզաննա Խորենյանը յուրացման եղանակով հափշտակել է Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, այսինքն կատարել է հանցանք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հանցակազմին:
- Ինչ վերաբերում է պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված մյուս պատճառաբանությանը` կապված կողմների միջև քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների առկայության մասին, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանի հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող Միքայել Հովհաննիսյանի նկատմամբ քաղաքացիական հայց է ներկայացվել միայն այն հիմքով, որ վերջինս որոշակի պարտավորություն է վերցրել Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հափշտակված գումարները վերադարձնելու առումով, ինչը որևէ կերպ չի բացառում ամբաստանյալին վերագրվող հանցանքի առկայությունը և դրա կատարումը նրա կողմից:
Ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առնել նրա անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանգել այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն նշանակված պատիժը փաստացի կրելու պայմաններում, հետևաբար նրան պետք է դատապարտել ազատազրկման, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված է գործի փաստական հանգամանքներով, ամբաստանյալի պատիժն ու պատախանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներով, անձը բնութագրող տվյալներով, դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, հոդվածների պահանջները` Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ` ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամանակով, ինչը համապատասխանում է կատարված հանցանքի բնույթին ու ամբաստանյալի անձնավորության, և վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատիժ նշանակելիս, հիմք չեն կարող հանդիսանալ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ նշանակելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պայմանականորեն դատապարտելու համար:
Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
գործ ԵԿԴ/0038/01/15
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Գեորգի Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Արթուր Մանուկյանի
պաշտպաններ` Գարիկ Սահակյանի
Աննա Ջուվանովայանի
տուժող` Լուսինե Ներսիսյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Գագիկ Պապոյանի
2016 թվականի մարտի 22-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ծնված 04.11.1972 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, փաստացի ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք.Երևան 16 ԹՂՄ, 46 շենքի 123-րդ բնակարանում, փաստացի բնակվում է ք.Երևան, Սիլիկյան 3-րդ փողոցի 10/3-րդ տանը։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի փետրվարի 07-ին ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի քննչական բաժանմունքի քննիչ Հ.Մուշեղյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 20104614 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 թվականի փետրվարի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործն վարույթ ընդունելու և նախաքննություն կատարելու մասին։
2014 թվականի դեկտեմբերի 02-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, այն բանի համար, որ նա ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի կողմից 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի հիման վրա օժտված լինելով վերջինիս` Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը վաճառելու և նշված գործարքից գոյացած գումարները բանկային հաշվեհամարում պահելու լիազորությամբ, 2013 թվականի հունիսի 27-ին 8.965.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է Լ.Ներսիսյանի հիշյալ հասցեի բնակարանը, ապա օգտագործելով բնակարանի վաճռքից գոյացած գումարների տիրապետման լիազորությունները` փաստացի իրեն վստահված գումարներից հանցավոր միասնական դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում, մաս-մաս, ապօրինի, անհատույց և անձնական շահագռգռվածությունից ելնելով, յուրացման եղանակով հափշտակել է Լ.Ներսիսյանին պատկանող, խոշոր չափերի` 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
2015 թվականի հունվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանին քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով մեղադրյալ Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և նրան նոր մեղադրանք` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 20-ին Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լուսինե Ներսիսյանի հետ գտնվելով մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ, վերջինիս կողմից 21.06.2013 թվականի տրված լիազորագրի հիման վրա օժտված լինելով նրա` Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը վաճառելու լիազորությամբ և պարտավորված լինելով նշված գործարքից գոյացած գումարներից 17.000 ԱՄՆ դոլարը մուտքագրել Լ.Ներսիսյանի բանկային հաշվեհամարին, 2013 թվականի հունիսի 27-ին 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լ.Ներսիսյանի հիշյալ հասցեի բնակարանը և ստացել բնակարանի վաճառքից գոյացած ողջ գումարը։ Հիշյալ գործարքից հետո Ռուզաննա Խորենյանը Լուսինե Ներսիսյանի գիտությամբ և համաձայնությամբ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարներից իր և վերջինիս կարիքների համար ծախսել է 7.000 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև օգտագործելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների տիրապետման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիսի-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է` ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով դուրս է բերել Լ.Ներսիսյանի ընդհանուր ֆոնդից 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ընդգրկելով իր գույքային ֆոնդում` օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է` ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով հանձնվել է այլ անձ։
2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ` Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Լուսինե Ներսիսյանին ճանաչում է 2012 թվականի մայիսի 04-ից «Աբովյան» ՔԿՀ-ից` նրան ճանաչելու հիմքում ընկած է եղել իր տղայի և Լուսինեի աղջկա Նարեի ընկերությունը։ Երբ ինքը առաջին անգամ գնացել է քրեակատարողական հիմնարկ Լուսինեի աղջիկը եղել է հղի և հաջորդ օրը ծնվել է տղա երեխան և այդպես շարունակել են ընկերություն անել, որպես քույրեր և բարեկամներ։ Ինքը մեկնել է Մոսկվա և վերադառնալուց հետո բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։ Լուսինեի ցանկությամբ և առաջարկությամբ իրենք տեղափոխվել են Լուսինեի բնակարան, որպեսզի բնակարանի վարձի գումար չվճարեն։ Հետագայում Լուսինեն իրեն խնդրել է, որպեսզի վաճառեն նրա բնակարանը և վաճառված բնակարանի գումարով որոշակի հարցեր լուծեն։ 2013 թվականի հուլիս ամսին վաճառել է Լուսինեի բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով Լուսինեի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա։ Դրանից հետո բնակարանի վաճառքի գումարով արվել են ծախսեր և վճարումներ։ Լուսինեի խնդրանքով ինքը բնակարանի վաճառքի գումարից 15.000 ԱՄՆ դոլար պետք է գցեր Լուսինեի «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում ունեցած հաշվեհամարին, սակայն բանկում իրեն հայտնել են, որ եթե Լուսինեն դատապարտյալ է ապա նրա անունով գումար չի կարող գցել բանկ, քանի որ սառելու է այնքան ժամանակ մինչև նա դուրս գա։ Ինքը իր բոլոր քայլերի մասին տեղեկացրել է Լուսինեին։ Հետագայում այնպես է ստացվել, որ ինքը Լուսինեի գումարը գործի հետ կապված` բիզնես ծավալելու համար երկու փուլով մեկ անգամ 3400 ԱՄՆ դոլար և մեկ անգամ էլ 5500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով տվել է իր մտերիմներից մեկին` Ալիկին` վերադարձնելու նպատակով, սակայն նշված գումարը իրեն ետ չի վերադարձրել իր ծանոթը։ Հետագայում ինքը վախեցել է Լուսինեին հայտնել այդ մասին, քանի որ ինքը առանց Լուսինեի կարծիքը հաշվի առնելու և տեղյակ պահելու գումար է տվել իր ծանոթին։ Երբ Լուսինեն տեղեկացել է այդ մասին ինքը Լուսինեի հայտնել է, որ ինքը երբեք չի հրաժարվի գումարը տալուց և իր փաստացի ամուսինը գրել է պարտավորագիր 15.000 ԱՄՆ դոլար վերադարձնելու մասին ու դրա հիման վրա Լուսինեն դիմել է դատարան 15.000 ԱՄՆ դոլար պահանջը բավարարելու համար։ Իր ծանոթ Ալիկը գտնվում է կալանավայրում և նա տեղյակ է եղել, որ այդ գումարները իրենը չեն։
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ինքը ձերբակալվել է և դատապարտվել է 8 /ութ/ տարի ժամանակով ազատազրկման։ Իր անչափահաս աղջիկը մնացել է անօգնական վիճակում և սիրային կապերի մեջ է գտնվել ամբաստանյալի որդու հետ` Էդգար Քոչարյանի հետ։ Այդ ամենի հետևանքով հարուցվել է քրեական գործ անչափահասի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։ Ինքը այդ քրեական գործի շրջանակներում հանդիսացել է տուժողի օրինական ներկայացուցիչ և ստիպված կապեր է գտել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը և գտնելով ամբաստանյալի հեռախոսահամարը զանգահարել է նրան։ Ինքը ամբաստանյալին ասել է, որ իրենց երեխաների գործը քրեական գործ է և քրեական գործը խաղալիք չէ և վերջում թշնամանք է լինելու, սակայն Ռուզաննան իրեն ասել է, որ ոչինչ չի լինի և կայցելի իրեն ծանոթանալու նպատակով։ 2012 թվականի գարնանը ինքը սկսել է Ռուզաննայի հետ կապ պաշտպանել։ Քրեական գործը ավարտվել է տուգանքով։ Դրանից հետո իրենք դարձել են բարեկամներ։ Ռուզաննան սկսել է պարբերաբար այցելել իրեն։ Իրեն պետք է եղել փաստաբան, քանի որ ինքը մեղադրվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ, ինչպես նաև ունեցել է բանկային խնդիրներ` վարկ է վերցված եղել։ Ինքը Ռուզաննայի հետ որոշել է վաճառել իր բնակարանը, բանկի գումարը մուծել, փաստաբան վարձել և գնել մեկ սենյականոց բնակարան։ Ինքը լիազորագիր է տվել Ռուզաննային բնակարանը վաճառելու նպատակով։ Այդ լիազորագրով Ռուզաննան վաճառել է իր բնակարանը և ըստ պայմանավորվածության վաճառքից գոյացած գումարները Ռուզաննան պետք է գցեր իր` ՔԿՀ-ի հաշվեհամարին կամ այն բանկի հաշվեհամարին որտեղ ինքը ունեցել է հաշվեհամար։ Մայիսի 19-ին տրվել է լիազորագիր և մինչև սեպտեմբեր ամիսը գործարքը արդեն ավարտված է եղել։ Հոկտեմբերի 11-ին իր աղջկա ծննդյան տարեդարձի հետ կապված եկել են տեսակցության և դրանից հետո այլ տեսակցություն չի եղել։ Ռուզաննան խուսափել է իր հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ Բանկային տոկոսները 200.000 ՀՀ դրամը, բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից Ռուզաննան տարել և վճարել է։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումարը տարել և նրա անունով գցել է բանկ, իր հարցին, թե ինչու իր անունով չի գցել Ռուզաննան պատասխանել է, որ ինքը դատապարտյալ է և դա հնարավոր չէ։ Ինքը հավատացել և վստահել է Ռուզաննային։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ աշխատանք չկա և չգիտեն ինչպես ապրել և ինքը Ռուզաննային ասել է, որպեսզի բնակարանի վաճառքի գումարից 3000 ԱՄՆ դոլար վերցնի և գնա վաճառելու ապրանք բերի, որպեսզի համ նրանք ապրեն համ իր թոռնիկը։ Իր կողմից տրված լիազորագրում նշված է եղել, որ գումարները Ռուզաննան պետք է գցի իր հաշվեհամարին։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումար է տվել Ալիկին և ասել է, որ ինքը Ալիկին չի ճանաչում։ Հետո իրեն ասել է, որ այդ գումարներից 5000 ԱՄՆ դոլար տվել է Գարիկին և ասել է, որ Գարիկին գումարը պարտավորագրով է տվել, սակայն մինչ ներկա պահը որևէ պարտավորագիր չի ներկայացրել իրեն։ Իր աղջկա և Ռուզաննայի ընտանիքի միջև առաջացել են կենցաղային վեճեր և իր 17 տարեկան աղջիկը մեկ տարեկան երեխայի հետ հայտնվում են դրսում։ Ռուզաննայի տղայի դատավարության ժամանակ Ռուզաննայենք պարտավորագիր են գրել, որ պատրաստ են հոգ տանել իր աղջա և նրա երեխայի մասին։ Իր աղջիկը հայտնվում է մարմնավաճառների շարքում և ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու պատճառով կալանավորվում է և այդ ամենը կատարվում է նրա համար, որ իր աղջիկը կացարան չի ունեցել ապրելու։ Այդ ընթացքում ինքը Ռուզաննային խնդրել է որպեսզի փաստաբան վարձի իր բանակարանի վաճառքի գումարներից, որպեսզի իր աղջկան պաշտպանի, սակայն նա չի վարձել։ Ինքը զանգահարել է Ռուզաննայի աղջկան և խնդրել է որպեսզի Ռուզաննա զանգահարի իրեն, սակայն Ռուզաննայի աղջիկը պատասխանել է, որ ինքը ամուսնացել է և ասել է որպեսզի իրեն էլ չզանգահարի։ Ռուզաննայի աղջիկն իր ասել է, որ կալանավոր է և չի կարող ոչինչ անել։ Այդ ամենից հետո ինքը իր կողմից տրված լիազորագրի հետ միասին գրել է դիմում և ուղարկել է Աբովյանի վարչություն։ Իր դիմումի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Նախաքննության ընթացքում Ռուզաննան իրենից մի քանի անգամ ժամանակ է ուզել որպեսզի վերականգնի իրեն պատճառված վնասը և վերադարձնի գումարները, սակայն ամեն անգամ երկայացնելու ժամանակ այդպես էլ չի վերականգնել։ Դրանից հետո գործը ուղարկվել է դատարան։ Իրեն Ռուզաննայի կողմից գումար չի վերականգնվել։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ բնակարանը վաճառել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն մինչ ներկա պահը իրեն պայմանագիր չի ներկայացրել։ Ինքը տեղեկություններ ունի, որ ամբաստանյալը իր համար գնել է հողամաս և ավտոմեքենա։ Ռուզաննայի փաստացի ամուսնու կողմից կա պարտավորագիր գրված, որ նա պարտավորվում է Ռուզաննայի փոխարեն վճարել իր գումարները։ Հայտնեց, որ Ռուզաննա իրեն պատճառել է վնաս 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով և չի վերականգնել այդ գումարը։ Ինքը ամբաստանյալից պահանջում է իրեն վերադարձնել 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս։
Վկա Քնարիկ Զաքարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին։ Ինքը ամբաստանյալին ճանաչել է «բռոկերի» միջոցով։ Իրեն ցույց են տվել բնակարան, որը գտնվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը և ինքը հավանել է այդ բնակարանը ու գնել է։ Ամբաստանյալը այդ բնակարանի սեփականատերը չի հանդիսացել և իրեն հայտնել է, որ բնակարանի սեփականատերը Լուսինեն է և գտնվում է կալանավարյում ու բնակարանի սեփականատիրոջ կողմից ամբաստանյալը ունեցել է լիազորագիր բնակարանը վճառելու վերաբերյալ։ Ինքը բնակարանը գնել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կանխիկ։ Ինքը գումարը և բոլոր պայմանները պայմանաորվել է Ռուզաննայի հետ և իր հետ եղել է նաև իր փեսան։ Գումարը տվել են երկու անգամից և դա եղել է նորտարական գրասենյակում։ Բնակարանը եղել է նորմալ վիճակում։ Ներկայում ինքը իր ամուսնու հետ բնակվում է նշված բնակարանում։ Իր նկարագրած դեպքերը եղել են մոտավոր երկու տարի առաջ։ Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում ինչ հայտնել է դա պնդում է։
Վկա Ռաֆայել Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին։ Հայտնեց, որ բնակարան են գնել իր կնոջ մոր և հոր համար և ինքը մասնակցել է բոլոր գործարքներին` սկզբից մինչև վերջ։ Ինքը չի իմացել, թե այդ բնակարանը ում է պատկանել, սակայն նշված բնակարանում բնակվել է Ռուզաննան։ Բնակարանի գնման ժամանակ պարզվել է, որ բնակարանի սեփականատերը գտնվում է կալանավայրում։ Բնակարանի սեփաքանատիրոջ կողմից լիազորագրի է ուղարկվել բնակարանը վաճառելու համար։ Ինքը տեղեկացել է, որ նրանք ԴԱՀԿ-ում ունեցել են պարտք և այդ ընթացքում այդ պարտքը նույնպես մարել են։ Իրենք դրանից հետո գնացել են նոտարական գրասենյակ և գնել են բնակարանը։ Բնակարանի հետ կապված այլ խնդիր չի եղել։ Բնակարանը գնել են 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով։ Սկզբում տվել են կանխավճար չի կարող հիշել, թե իչքան և նոտարական գրասենյակում տվել են մնացած ամբողջ գումարը։
Վկա Նարե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին նա հանդիսացել է իր ամուսնու մայրը։ Ինքը Ռուզաննայի տեղայի հետ գրանցված ամուսնություն չի ունեցել այլ որոշ ժամանակ բնակվել են միասին, իսկ ներկայում չեն բնակվում միասին։ Հայտնեց, որ տուժողը հանդիսանում է իր մայրը։ Դեպքի մասին հայտնեց, որ տեղյակ է եղել այն մասին, որ իր մայրը լիազորագիր է տվել Ռուզաննային` բնակարանը վաճառելու համար, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ինչ պետք է աներ այդ գումարները։ Ռուզաննա իրեն գումարներ է տվել այդ գումարից` մեկ անգամ 100 ԱՄՆ դոլար է տվել, մեկ անգամ 200 ԱՄՆ դոլար է տվել, մեկ անգամ էլ 40.000 ՀՀ դրամ գումար և հանել են իր ոսկյա զարդերը, սակայն ոսկյա զարդերը իրեն հետ չեն տվել, քանի որ գրավատանը այն կորել է։ Ինքը չգիտի, թե որքան է վաճառել իր մոր բնակարանը։ Հայտնեց, որ ներկա պահին տեղյակ է, որ ամբաստանյալը իր մորը պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ինքը հիշում է, որ բնակարանը վաճառվել է 2013 թվականին, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ այդ գումարներով Ռուզաննան մեկ անգամ գնացել է Թուրքիա իրեր բերելու վաճառելու նպատակով և գումարներ է տվել ոմ Ալիկին, սակայն որքան ինքը չի կարող ասել։ Գարիկը հանդիսացել է Ռուզաննայի ընկերուհու ընկերը և Գրիկին որքան գումար է տվել ինքը չգիտի։ Այդ ամենը ինքը իմացել է Ռուզաննայից քանի որ իրենք եղել են մտերիմ։ Այդ բնակարանի վաճառքի գումարներից պետք է գնվեր միքիչ ավելի էժան բնակարան և մնացած գումարով պետք է հոգար իր կարիքները, ինքը այդ ժամանակ եղել է անչափահաս և ունեցել է մեկ երեխա։ Այդ գումարով բնակարան չի գնվել։ Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները համապատասխանում է իրականությանը։
Վկա Աբել Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին։ Ամբաստանյալի հետ ծանոթացել է այն ժամանակ երբ վարել է տաքսի ավտոմեքենա և իրենց շբումը եղել է միայն գործնական։ Ինքը Ռուզաննային տարել է Աբովյան և քաղաքի մեջ է տեղափոխել ինչ-որ տեղեր։ Ինքը տեղեկացել է, որ Ռուզաննան վարձով բնակարան է փնտրել։ Իր ներկայությամբ ավտոմեքենայի մեջ Ռուզաննան գումար է տվել Ալիկին, սակայն որքան չգիտի։ Եթե չի սխալվում բիզնեսի հետ կապված էր գումար տալիս Ալիկին, սակայն պարտքով էր տալիս, թե ներդրման համար չգիտի։ Ռուզաննայի հետ գնացել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ», քանի որ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ մենակ չի ցանկանում գնա։ Իր կողմից նշված դեպքերը եղել է մոտ երկու տարի առաջ։
2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման համաձայն ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրով, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագրով, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերով և կտրոնների լուսապատճեններով։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելը, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա մեղավորությունը 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է տուժող` Լուսինե Ներսիսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներով, վկաներ Նարե Ներսիսյանի, Աբել Հարությունյանի, Քնարիկ Զաքարյանի և Ռաֆայել Սարգսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման համաձայն ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրով, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագրով, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերով և կտրոնների լուսապատճեններով։
Դատարանը, միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի դատաքննական ցուցմունքն արժանահավատ չէ և դրա որոշ մասը չի համապատասխանում իրականությանը, այլ նպատակ է հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, և նրա դատաքննական ցուցմունքը հերքվում է 2013 թվականի հունիսի քսանմեկին տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին տրված լիազորագրով, որով մասնավորապես նշվել է, որ Լուսիեն Ներսիսյանը Ռուզաննա Խորենյանին լիազորում է վճառել իր Երևան քաղաքի 16թ 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը և Ռուզաննա Խորենյանին իրավունք է վերապահել ներկայացնել իր շահերը նոտարական գրասենյակում, համապատասխան կադաստրում, ԴԱՀԿ-ում, բանկում և այլ հիմնարկ-ձեռնարկատիրություններում, որտեղ դրա անհրաժեշտությունը կլինի, ինչպես նաև իր փոխարեն ստորագրի բոլոր տեսակի փաստաթղթերը, այդ թվում առուծախի պայմանագրերը, կատարել օրենքով չարգելված այլ գործողություններ իր փոխարեն, ինչպես նաև բնակարանից ստացված գումարից 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցի ՀՀ ք. Երևան «Յունիբանկ» Տաշիր կենտրոնի մասնաճյուղ` Խորենացի 33-րդ հասցեում գտնվող, իր` Լուսինե Ներսիսյանի անուն ազգանունով հաշվեհամարին, սակայն Ռուզաննա Խորենյանը տուժող Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող գումարը լիազորագրով սահմանված կարգով չի փոխանցել տուժողի հաշվեհամարին և իրեն վստահված գումարները մաս-մաս յուրացրել է` անձնական շահագռգռվածությունից ելնելով, ինչպես նաև հանձնել է այլ անձի առանց տուժողի իմացությամբ, ինչպես նաև «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամաբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և այդ գումարները մաս-մաս նշված հաշվեհամարից կանխիկացնելու վերաբերյալ անդորագրերը և կտրոնները, բացի այդ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժող Լուսինե Ներսիսյանը տեղյակ չի եղել, որ ինքը իրեն վստահված և Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող գումարներից պետք է տար իր ծանոթին` առևտրային գործունեություն ծավալելու նպատակով։ Դատարանը մտածածին է համարում Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հայտնած այն հանգամանքը, որ ինքը Լուսինե Խորենյանի գումարները պարտքով տվել է իր ծանոթ Ալիկին` բիզնեսում ներդնելու և վերադարձնելու նպատակով և նրա կողմից չի վերադարձվել այդ գումարը և նրա փոխարել ինքը ստիպված իր ամուսնու հետ պարտավորվել են Ալիկի փոխարեն վերադարձնել այդ գումարները, քանի որ ամբաստանյալը տուժողի կողմից չունենալով որևէ լիազորություն այդ գումարները տնօրինելու առավելևս այն պարտքով ոմն Ալիկին տալու մասին, որին տուժողը անգամ չի ճանաչել` յուրացրել է` և ապօրինի դուրս է բերել տուժող Լուսինե Ներսիսյանի ընդհանուր ֆոնդից ու ընդգրկելով իր գույքային ֆորնդում` օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը յուրացման և վատնման եղանակով հափշտակել է Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խորոշ չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Այսպես.
Տուժող Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ձերբակալվել, իսկ 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու համար Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարաին կողմից կայացված դատավճռով դատապարտվել է 8 /ութ/ տարի ժամանակավ ազատազրկման և պատիժը կրում է ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿՀ-ում։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի դուստրը` Նարե Ներսիսյանը 2011 թվականի ընթացքում, դեռևս 16 տարին լրացած չլինելով` սեռական հարաբերություններ է ունեցել ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ, որը նշված արարքը կատարելու համար 12.11.2012 թվականին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով դատապարտվել է տուգանքի։ Նարե Ներսիսյանի և Էդգար Քոչարյանի միջև փաստացի ամուսնական կապ ունենալու արդյունքում տուժող Լուսինե Ներսիսյանի և ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ, ինչի հետևանքով ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը բազմաթիվ անգամներ այցելել է տուժող Լուսինե Ներսիսյանին` հանձնուքներ տանելով նրան։ Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել են վարձակալության հիմունքներով և տուժող Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքով ու առաջարկությամբ նրանք տեղափոխվել են տուժող Լուսինե Ներսիսյանի բնակարանում բնակվելու։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ունեցել է որոշակի վարկային պարտավորություններ և Գյումարի քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու նպատակով մտադրվել է վաճառել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը։ Նշված բնակարանը վաճառելու խնդրանքով տուժող Լուսինե Ներսիսյանը դիմել է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին, քանի որ վստահել է նրան և գտնվել են մտերիմ համարաբերությունների մեջ։ Համաձայնության գալով միմյանց հետ Լուսինե Ներսիսյանը 2013 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի պետի համապատասխան վավերացմամբ Ռուզաննա Խորենյանին տրամադրել է լիազորագիր Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը 8.965.000 ՀՀ դրամով վաճառելու, իր փոխարեն համապատասխան փաստաթղթեր ստորագրելու, ինչպես նաև բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում ունեցած պարտավորությունները կատարելու, իսկ մնացած 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը «Յունիբանկ» ՓԲ ընկերությունում իր հաշվեհամարին մուտքագրելու վերաբերյալ։ Ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը նշված լիազորագրի հիման վրա 2013 թվականի հունիսի 27-ին որպես 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լուսիեն Ներսիսյանին պատկանող հիշյալ բնակարանը, ապա Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում և ԴԱՀԿ ծառայությունում կատարել է նրա ունեցած պարտավորությունները, նրա գիտությամբ կատարել այլ հավելյալ ծախսեր, ինչպես նաև Լուսինե Ներսիսյւսնի գիտությամբ և թույլտվությամբ առևտուր կատարելու նպատակով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռուզաննա Խորենյանը փաստացի տնօրինելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարները Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում նրա անվամբ բացված էլեկտրոնային հաշվեհամարին գումարները չի մուտքագրել, այլ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գործող «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացել է թիվ 003-163235-146 բանկային հաշվեհամարը և բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից մնացած առանձնապես խոշոր չափերի 5.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մուտքագրել է իր հաշվեհամարին։ Այնուհետև, Ռուզաննա Խորենյանը, օգտագործելով իրեն վստահված բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների պահպանման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է՝ ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով Լուսինե Ներսիսիյանի ընդհանուր ֆոնդից դուրս է բերել 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ընդգրկելով իր գույքային ֆոնդում՝ օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է՝ ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՝ առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով տրամադրելով այլ անձի` ոմն Ալիկի։ Հետագայում Լուսինե Ներսիսյանը համոզվելով, որ իր գումարը Ռուզաաննա Խորենյանը չի վերադարձնում դիմել է ոստիկանություն։
Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և նրա կողմից տուժողին պատճառված վնասը չի վերականգնվել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Սույն քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով` հինգից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, բացի այդ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը չունի մշտական բնակության վայր և աշխատանք, չի ունեցել բավարար միջոցնել փաստաբանին վարձատրելու համար և դատարանից խնդրել է իր շահերը պաշտպանելու համար ապահովել հանրային պաշտպանի ներկայություն, տուժողին պատճառված վնասը չի փոխհատուցվել, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիը փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի ուղղումը հնարավոր է միայն նրան հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով, հետևաբար վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով` որոշակի ժամկետով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Անդրադառնալով գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի, որպես հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասի հատուցում, 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլար գումար բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը հանգեց հետևյալին.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։ Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Քոսյանի գործով կայացված որոշմամբ համակարգային վերլուծության է ենթարկել այն հարցը թե ում դեմ կարող է հարուցվել քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության ընթացքում.
«(...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է այդ օրենսգրքի դրույթներով սահմանաված կանոններով։ Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված կանոններից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը կարող է հարուցվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի կամ այն ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձի դեմ, ում վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։ Այդպիսի անձինք են հանդիսանում, օրինակ` ծնողները, որդեգրողները, խնամակալները, շրջապատի համար առավել վտանգի աղբյուրի հետ կապված գործունեություն իրականացնող անձինք, որոնք օրենքի ուժով պատասխանատու են մեղադրյալի գործողությունների համար (...)»։
ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատարանը քաղաքացիական գործը հարուցում է միայն հայցի կամ դիմումի հիման վրա»։
Նույն օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հայցադիմումը ներկայացվում է գրավոր»։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ընդդեմ Ռուզաննա Խորենյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի պետք է բռնագանձվի ընդհանուր 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 /վեց միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար` որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հանցագործությամբ տուժող Լուսինե Ներսիսյանին անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածը սահմանում է` «Հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարտավոր են քաղաքացիական հայցվորի կամ նրա ներկայացուցչի կամ սեփական նախաձեռնությամբ միջոցներ ձեռնարկել` ապահովելու քաղաքացիական հայցը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։
Հաշվի առնելով, որ չի վերացել Ռուզաննա Խորենյանի գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը` չի լուծվել տուժող Լուսինե Ներսիսյանին պատճառված վնասնի փոխհատուցման հարցը, իսկ վերջինս տուժել է Ռուզաննա Խորենյանի հանցավոր գործողությունների արդյունքում, դատարանը գտնում է, որ 2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնվի անփոձոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Քննարկելով ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին հարցը, գտնում է, որ այն պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` պետք է թողնել քրեական գործին կցված։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի։ Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ մասի 6-րդ կետով նախատեսված ծախս սույն քրեական գործով առկա չէ, իսկ 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են։ Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել։
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամանակով` առանց գույքի բռնագրավմամբ։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 22.03.2016 թվականից։
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի բռնագանձել ընդհանուր 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 /վեց միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը` թողնել անփոփոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` թողնել քրեական գործին կցված։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Գեորգի Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Արթուր Մանուկյանի
պաշտպաններ` Գարիկ Սահակյանի
Աննա Ջուվանովայանի
տուժող` Լուսինե Ներսիսյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Գագիկ Պապոյանի
2016 թվականի մարտի 22-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ծնված 04.11.1972 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, փաստացի ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք.Երևան 16 ԹՂՄ, 46 շենքի 123-րդ բնակարանում, փաստացի բնակվում է ք.Երևան, Սիլիկյան 3-րդ փողոցի 10/3-րդ տանը։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի փետրվարի 07-ին ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի քննչական բաժանմունքի քննիչ Հ.Մուշեղյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 20104614 քրեական գործը հարուցելու մասին։
2014 թվականի փետրվարի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործն վարույթ ընդունելու և նախաքննություն կատարելու մասին։
2014 թվականի դեկտեմբերի 02-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։
2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, այն բանի համար, որ նա ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի կողմից 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի հիման վրա օժտված լինելով վերջինիս` Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը վաճառելու և նշված գործարքից գոյացած գումարները բանկային հաշվեհամարում պահելու լիազորությամբ, 2013 թվականի հունիսի 27-ին 8.965.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է Լ.Ներսիսյանի հիշյալ հասցեի բնակարանը, ապա օգտագործելով բնակարանի վաճռքից գոյացած գումարների տիրապետման լիազորությունները` փաստացի իրեն վստահված գումարներից հանցավոր միասնական դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում, մաս-մաս, ապօրինի, անհատույց և անձնական շահագռգռվածությունից ելնելով, յուրացման եղանակով հափշտակել է Լ.Ներսիսյանին պատկանող, խոշոր չափերի` 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
2015 թվականի հունվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանին քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները ապացույց ճանաչելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով մեղադրյալ Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և նրան նոր մեղադրանք` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրելու մասին։
2015 թվականի փետրվարի 20-ին Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լուսինե Ներսիսյանի հետ գտնվելով մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ, վերջինիս կողմից 21.06.2013 թվականի տրված լիազորագրի հիման վրա օժտված լինելով նրա` Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը վաճառելու լիազորությամբ և պարտավորված լինելով նշված գործարքից գոյացած գումարներից 17.000 ԱՄՆ դոլարը մուտքագրել Լ.Ներսիսյանի բանկային հաշվեհամարին, 2013 թվականի հունիսի 27-ին 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լ.Ներսիսյանի հիշյալ հասցեի բնակարանը և ստացել բնակարանի վաճառքից գոյացած ողջ գումարը։ Հիշյալ գործարքից հետո Ռուզաննա Խորենյանը Լուսինե Ներսիսյանի գիտությամբ և համաձայնությամբ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարներից իր և վերջինիս կարիքների համար ծախսել է 7.000 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև օգտագործելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների տիրապետման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիսի-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է` ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով դուրս է բերել Լ.Ներսիսյանի ընդհանուր ֆոնդից 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ընդգրկելով իր գույքային ֆոնդում` օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է` ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով հանձնվել է այլ անձ։
2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ` Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Լուսինե Ներսիսյանին ճանաչում է 2012 թվականի մայիսի 04-ից «Աբովյան» ՔԿՀ-ից` նրան ճանաչելու հիմքում ընկած է եղել իր տղայի և Լուսինեի աղջկա Նարեի ընկերությունը։ Երբ ինքը առաջին անգամ գնացել է քրեակատարողական հիմնարկ Լուսինեի աղջիկը եղել է հղի և հաջորդ օրը ծնվել է տղա երեխան և այդպես շարունակել են ընկերություն անել, որպես քույրեր և բարեկամներ։ Ինքը մեկնել է Մոսկվա և վերադառնալուց հետո բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։ Լուսինեի ցանկությամբ և առաջարկությամբ իրենք տեղափոխվել են Լուսինեի բնակարան, որպեսզի բնակարանի վարձի գումար չվճարեն։ Հետագայում Լուսինեն իրեն խնդրել է, որպեսզի վաճառեն նրա բնակարանը և վաճառված բնակարանի գումարով որոշակի հարցեր լուծեն։ 2013 թվականի հուլիս ամսին վաճառել է Լուսինեի բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով Լուսինեի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա։ Դրանից հետո բնակարանի վաճառքի գումարով արվել են ծախսեր և վճարումներ։ Լուսինեի խնդրանքով ինքը բնակարանի վաճառքի գումարից 15.000 ԱՄՆ դոլար պետք է գցեր Լուսինեի «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում ունեցած հաշվեհամարին, սակայն բանկում իրեն հայտնել են, որ եթե Լուսինեն դատապարտյալ է ապա նրա անունով գումար չի կարող գցել բանկ, քանի որ սառելու է այնքան ժամանակ մինչև նա դուրս գա։ Ինքը իր բոլոր քայլերի մասին տեղեկացրել է Լուսինեին։ Հետագայում այնպես է ստացվել, որ ինքը Լուսինեի գումարը գործի հետ կապված` բիզնես ծավալելու համար երկու փուլով մեկ անգամ 3400 ԱՄՆ դոլար և մեկ անգամ էլ 5500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով տվել է իր մտերիմներից մեկին` Ալիկին` վերադարձնելու նպատակով, սակայն նշված գումարը իրեն ետ չի վերադարձրել իր ծանոթը։ Հետագայում ինքը վախեցել է Լուսինեին հայտնել այդ մասին, քանի որ ինքը առանց Լուսինեի կարծիքը հաշվի առնելու և տեղյակ պահելու գումար է տվել իր ծանոթին։ Երբ Լուսինեն տեղեկացել է այդ մասին ինքը Լուսինեի հայտնել է, որ ինքը երբեք չի հրաժարվի գումարը տալուց և իր փաստացի ամուսինը գրել է պարտավորագիր 15.000 ԱՄՆ դոլար վերադարձնելու մասին ու դրա հիման վրա Լուսինեն դիմել է դատարան 15.000 ԱՄՆ դոլար պահանջը բավարարելու համար։ Իր ծանոթ Ալիկը գտնվում է կալանավայրում և նա տեղյակ է եղել, որ այդ գումարները իրենը չեն։
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ինքը ձերբակալվել է և դատապարտվել է 8 /ութ/ տարի ժամանակով ազատազրկման։ Իր անչափահաս աղջիկը մնացել է անօգնական վիճակում և սիրային կապերի մեջ է գտնվել ամբաստանյալի որդու հետ` Էդգար Քոչարյանի հետ։ Այդ ամենի հետևանքով հարուցվել է քրեական գործ անչափահասի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։ Ինքը այդ քրեական գործի շրջանակներում հանդիսացել է տուժողի օրինական ներկայացուցիչ և ստիպված կապեր է գտել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը և գտնելով ամբաստանյալի հեռախոսահամարը զանգահարել է նրան։ Ինքը ամբաստանյալին ասել է, որ իրենց երեխաների գործը քրեական գործ է և քրեական գործը խաղալիք չէ և վերջում թշնամանք է լինելու, սակայն Ռուզաննան իրեն ասել է, որ ոչինչ չի լինի և կայցելի իրեն ծանոթանալու նպատակով։ 2012 թվականի գարնանը ինքը սկսել է Ռուզաննայի հետ կապ պաշտպանել։ Քրեական գործը ավարտվել է տուգանքով։ Դրանից հետո իրենք դարձել են բարեկամներ։ Ռուզաննան սկսել է պարբերաբար այցելել իրեն։ Իրեն պետք է եղել փաստաբան, քանի որ ինքը մեղադրվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ, ինչպես նաև ունեցել է բանկային խնդիրներ` վարկ է վերցված եղել։ Ինքը Ռուզաննայի հետ որոշել է վաճառել իր բնակարանը, բանկի գումարը մուծել, փաստաբան վարձել և գնել մեկ սենյականոց բնակարան։ Ինքը լիազորագիր է տվել Ռուզաննային բնակարանը վաճառելու նպատակով։ Այդ լիազորագրով Ռուզաննան վաճառել է իր բնակարանը և ըստ պայմանավորվածության վաճառքից գոյացած գումարները Ռուզաննան պետք է գցեր իր` ՔԿՀ-ի հաշվեհամարին կամ այն բանկի հաշվեհամարին որտեղ ինքը ունեցել է հաշվեհամար։ Մայիսի 19-ին տրվել է լիազորագիր և մինչև սեպտեմբեր ամիսը գործարքը արդեն ավարտված է եղել։ Հոկտեմբերի 11-ին իր աղջկա ծննդյան տարեդարձի հետ կապված եկել են տեսակցության և դրանից հետո այլ տեսակցություն չի եղել։ Ռուզաննան խուսափել է իր հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ Բանկային տոկոսները 200.000 ՀՀ դրամը, բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից Ռուզաննան տարել և վճարել է։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումարը տարել և նրա անունով գցել է բանկ, իր հարցին, թե ինչու իր անունով չի գցել Ռուզաննան պատասխանել է, որ ինքը դատապարտյալ է և դա հնարավոր չէ։ Ինքը հավատացել և վստահել է Ռուզաննային։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ աշխատանք չկա և չգիտեն ինչպես ապրել և ինքը Ռուզաննային ասել է, որպեսզի բնակարանի վաճառքի գումարից 3000 ԱՄՆ դոլար վերցնի և գնա վաճառելու ապրանք բերի, որպեսզի համ նրանք ապրեն համ իր թոռնիկը։ Իր կողմից տրված լիազորագրում նշված է եղել, որ գումարները Ռուզաննան պետք է գցի իր հաշվեհամարին։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումար է տվել Ալիկին և ասել է, որ ինքը Ալիկին չի ճանաչում։ Հետո իրեն ասել է, որ այդ գումարներից 5000 ԱՄՆ դոլար տվել է Գարիկին և ասել է, որ Գարիկին գումարը պարտավորագրով է տվել, սակայն մինչ ներկա պահը որևէ պարտավորագիր չի ներկայացրել իրեն։ Իր աղջկա և Ռուզաննայի ընտանիքի միջև առաջացել են կենցաղային վեճեր և իր 17 տարեկան աղջիկը մեկ տարեկան երեխայի հետ հայտնվում են դրսում։ Ռուզաննայի տղայի դատավարության ժամանակ Ռուզաննայենք պարտավորագիր են գրել, որ պատրաստ են հոգ տանել իր աղջա և նրա երեխայի մասին։ Իր աղջիկը հայտնվում է մարմնավաճառների շարքում և ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու պատճառով կալանավորվում է և այդ ամենը կատարվում է նրա համար, որ իր աղջիկը կացարան չի ունեցել ապրելու։ Այդ ընթացքում ինքը Ռուզաննային խնդրել է որպեսզի փաստաբան վարձի իր բանակարանի վաճառքի գումարներից, որպեսզի իր աղջկան պաշտպանի, սակայն նա չի վարձել։ Ինքը զանգահարել է Ռուզաննայի աղջկան և խնդրել է որպեսզի Ռուզաննա զանգահարի իրեն, սակայն Ռուզաննայի աղջիկը պատասխանել է, որ ինքը ամուսնացել է և ասել է որպեսզի իրեն էլ չզանգահարի։ Ռուզաննայի աղջիկն իր ասել է, որ կալանավոր է և չի կարող ոչինչ անել։ Այդ ամենից հետո ինքը իր կողմից տրված լիազորագրի հետ միասին գրել է դիմում և ուղարկել է Աբովյանի վարչություն։ Իր դիմումի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Նախաքննության ընթացքում Ռուզաննան իրենից մի քանի անգամ ժամանակ է ուզել որպեսզի վերականգնի իրեն պատճառված վնասը և վերադարձնի գումարները, սակայն ամեն անգամ երկայացնելու ժամանակ այդպես էլ չի վերականգնել։ Դրանից հետո գործը ուղարկվել է դատարան։ Իրեն Ռուզաննայի կողմից գումար չի վերականգնվել։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ բնակարանը վաճառել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն մինչ ներկա պահը իրեն պայմանագիր չի ներկայացրել։ Ինքը տեղեկություններ ունի, որ ամբաստանյալը իր համար գնել է հողամաս և ավտոմեքենա։ Ռուզաննայի փաստացի ամուսնու կողմից կա պարտավորագիր գրված, որ նա պարտավորվում է Ռուզաննայի փոխարեն վճարել իր գումարները։ Հայտնեց, որ Ռուզաննա իրեն պատճառել է վնաս 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով և չի վերականգնել այդ գումարը։ Ինքը ամբաստանյալից պահանջում է իրեն վերադարձնել 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս։
Վկա Քնարիկ Զաքարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին։ Ինքը ամբաստանյալին ճանաչել է «բռոկերի» միջոցով։ Իրեն ցույց են տվել բնակարան, որը գտնվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը և ինքը հավանել է այդ բնակարանը ու գնել է։ Ամբաստանյալը այդ բնակարանի սեփականատերը չի հանդիսացել և իրեն հայտնել է, որ բնակարանի սեփականատերը Լուսինեն է և գտնվում է կալանավարյում ու բնակարանի սեփականատիրոջ կողմից ամբաստանյալը ունեցել է լիազորագիր բնակարանը վճառելու վերաբերյալ։ Ինքը բնակարանը գնել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կանխիկ։ Ինքը գումարը և բոլոր պայմանները պայմանաորվել է Ռուզաննայի հետ և իր հետ եղել է նաև իր փեսան։ Գումարը տվել են երկու անգամից և դա եղել է նորտարական գրասենյակում։ Բնակարանը եղել է նորմալ վիճակում։ Ներկայում ինքը իր ամուսնու հետ բնակվում է նշված բնակարանում։ Իր նկարագրած դեպքերը եղել են մոտավոր երկու տարի առաջ։ Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում ինչ հայտնել է դա պնդում է։
Վկա Ռաֆայել Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին։ Հայտնեց, որ բնակարան են գնել իր կնոջ մոր և հոր համար և ինքը մասնակցել է բոլոր գործարքներին` սկզբից մինչև վերջ։ Ինքը չի իմացել, թե այդ բնակարանը ում է պատկանել, սակայն նշված բնակարանում բնակվել է Ռուզաննան։ Բնակարանի գնման ժամանակ պարզվել է, որ բնակարանի սեփականատերը գտնվում է կալանավայրում։ Բնակարանի սեփաքանատիրոջ կողմից լիազորագրի է ուղարկվել բնակարանը վաճառելու համար։ Ինքը տեղեկացել է, որ նրանք ԴԱՀԿ-ում ունեցել են պարտք և այդ ընթացքում այդ պարտքը նույնպես մարել են։ Իրենք դրանից հետո գնացել են նոտարական գրասենյակ և գնել են բնակարանը։ Բնակարանի հետ կապված այլ խնդիր չի եղել։ Բնակարանը գնել են 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով։ Սկզբում տվել են կանխավճար չի կարող հիշել, թե իչքան և նոտարական գրասենյակում տվել են մնացած ամբողջ գումարը։
Վկա Նարե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին նա հանդիսացել է իր ամուսնու մայրը։ Ինքը Ռուզաննայի տեղայի հետ գրանցված ամուսնություն չի ունեցել այլ որոշ ժամանակ բնակվել են միասին, իսկ ներկայում չեն բնակվում միասին։ Հայտնեց, որ տուժողը հանդիսանում է իր մայրը։ Դեպքի մասին հայտնեց, որ տեղյակ է եղել այն մասին, որ իր մայրը լիազորագիր է տվել Ռուզաննային` բնակարանը վաճառելու համար, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ինչ պետք է աներ այդ գումարները։ Ռուզաննա իրեն գումարներ է տվել այդ գումարից` մեկ անգամ 100 ԱՄՆ դոլար է տվել, մեկ անգամ 200 ԱՄՆ դոլար է տվել, մեկ անգամ էլ 40.000 ՀՀ դրամ գումար և հանել են իր ոսկյա զարդերը, սակայն ոսկյա զարդերը իրեն հետ չեն տվել, քանի որ գրավատանը այն կորել է։ Ինքը չգիտի, թե որքան է վաճառել իր մոր բնակարանը։ Հայտնեց, որ ներկա պահին տեղյակ է, որ ամբաստանյալը իր մորը պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ինքը հիշում է, որ բնակարանը վաճառվել է 2013 թվականին, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ այդ գումարներով Ռուզաննան մեկ անգամ գնացել է Թուրքիա իրեր բերելու վաճառելու նպատակով և գումարներ է տվել ոմ Ալիկին, սակայն որքան ինքը չի կարող ասել։ Գարիկը հանդիսացել է Ռուզաննայի ընկերուհու ընկերը և Գրիկին որքան գումար է տվել ինքը չգիտի։ Այդ ամենը ինքը իմացել է Ռուզաննայից քանի որ իրենք եղել են մտերիմ։ Այդ բնակարանի վաճառքի գումարներից պետք է գնվեր միքիչ ավելի էժան բնակարան և մնացած գումարով պետք է հոգար իր կարիքները, ինքը այդ ժամանակ եղել է անչափահաս և ունեցել է մեկ երեխա։ Այդ գումարով բնակարան չի գնվել։ Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները համապատասխանում է իրականությանը։
Վկա Աբել Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին։ Ամբաստանյալի հետ ծանոթացել է այն ժամանակ երբ վարել է տաքսի ավտոմեքենա և իրենց շբումը եղել է միայն գործնական։ Ինքը Ռուզաննային տարել է Աբովյան և քաղաքի մեջ է տեղափոխել ինչ-որ տեղեր։ Ինքը տեղեկացել է, որ Ռուզաննան վարձով բնակարան է փնտրել։ Իր ներկայությամբ ավտոմեքենայի մեջ Ռուզաննան գումար է տվել Ալիկին, սակայն որքան չգիտի։ Եթե չի սխալվում բիզնեսի հետ կապված էր գումար տալիս Ալիկին, սակայն պարտքով էր տալիս, թե ներդրման համար չգիտի։ Ռուզաննայի հետ գնացել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ», քանի որ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ մենակ չի ցանկանում գնա։ Իր կողմից նշված դեպքերը եղել է մոտ երկու տարի առաջ։
2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման համաձայն ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրով, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագրով, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերով և կտրոնների լուսապատճեններով։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելը, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա մեղավորությունը 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է տուժող` Լուսինե Ներսիսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներով, վկաներ Նարե Ներսիսյանի, Աբել Հարությունյանի, Քնարիկ Զաքարյանի և Ռաֆայել Սարգսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման համաձայն ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրով, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագրով, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերով և կտրոնների լուսապատճեններով։
Դատարանը, միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի դատաքննական ցուցմունքն արժանահավատ չէ և դրա որոշ մասը չի համապատասխանում իրականությանը, այլ նպատակ է հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, և նրա դատաքննական ցուցմունքը հերքվում է 2013 թվականի հունիսի քսանմեկին տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին տրված լիազորագրով, որով մասնավորապես նշվել է, որ Լուսիեն Ներսիսյանը Ռուզաննա Խորենյանին լիազորում է վճառել իր Երևան քաղաքի 16թ 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը և Ռուզաննա Խորենյանին իրավունք է վերապահել ներկայացնել իր շահերը նոտարական գրասենյակում, համապատասխան կադաստրում, ԴԱՀԿ-ում, բանկում և այլ հիմնարկ-ձեռնարկատիրություններում, որտեղ դրա անհրաժեշտությունը կլինի, ինչպես նաև իր փոխարեն ստորագրի բոլոր տեսակի փաստաթղթերը, այդ թվում առուծախի պայմանագրերը, կատարել օրենքով չարգելված այլ գործողություններ իր փոխարեն, ինչպես նաև բնակարանից ստացված գումարից 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցի ՀՀ ք. Երևան «Յունիբանկ» Տաշիր կենտրոնի մասնաճյուղ` Խորենացի 33-րդ հասցեում գտնվող, իր` Լուսինե Ներսիսյանի անուն ազգանունով հաշվեհամարին, սակայն Ռուզաննա Խորենյանը տուժող Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող գումարը լիազորագրով սահմանված կարգով չի փոխանցել տուժողի հաշվեհամարին և իրեն վստահված գումարները մաս-մաս յուրացրել է` անձնական շահագռգռվածությունից ելնելով, ինչպես նաև հանձնել է այլ անձի առանց տուժողի իմացությամբ, ինչպես նաև «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամաբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և այդ գումարները մաս-մաս նշված հաշվեհամարից կանխիկացնելու վերաբերյալ անդորագրերը և կտրոնները, բացի այդ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժող Լուսինե Ներսիսյանը տեղյակ չի եղել, որ ինքը իրեն վստահված և Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող գումարներից պետք է տար իր ծանոթին` առևտրային գործունեություն ծավալելու նպատակով։ Դատարանը մտածածին է համարում Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հայտնած այն հանգամանքը, որ ինքը Լուսինե Խորենյանի գումարները պարտքով տվել է իր ծանոթ Ալիկին` բիզնեսում ներդնելու և վերադարձնելու նպատակով և նրա կողմից չի վերադարձվել այդ գումարը և նրա փոխարել ինքը ստիպված իր ամուսնու հետ պարտավորվել են Ալիկի փոխարեն վերադարձնել այդ գումարները, քանի որ ամբաստանյալը տուժողի կողմից չունենալով որևէ լիազորություն այդ գումարները տնօրինելու առավելևս այն պարտքով ոմն Ալիկին տալու մասին, որին տուժողը անգամ չի ճանաչել` յուրացրել է` և ապօրինի դուրս է բերել տուժող Լուսինե Ներսիսյանի ընդհանուր ֆոնդից ու ընդգրկելով իր գույքային ֆորնդում` օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը յուրացման և վատնման եղանակով հափշտակել է Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խորոշ չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Այսպես.
Տուժող Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ձերբակալվել, իսկ 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու համար Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարաին կողմից կայացված դատավճռով դատապարտվել է 8 /ութ/ տարի ժամանակավ ազատազրկման և պատիժը կրում է ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿՀ-ում։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի դուստրը` Նարե Ներսիսյանը 2011 թվականի ընթացքում, դեռևս 16 տարին լրացած չլինելով` սեռական հարաբերություններ է ունեցել ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ, որը նշված արարքը կատարելու համար 12.11.2012 թվականին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով դատապարտվել է տուգանքի։ Նարե Ներսիսյանի և Էդգար Քոչարյանի միջև փաստացի ամուսնական կապ ունենալու արդյունքում տուժող Լուսինե Ներսիսյանի և ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ, ինչի հետևանքով ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը բազմաթիվ անգամներ այցելել է տուժող Լուսինե Ներսիսյանին` հանձնուքներ տանելով նրան։ Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել են վարձակալության հիմունքներով և տուժող Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքով ու առաջարկությամբ նրանք տեղափոխվել են տուժող Լուսինե Ներսիսյանի բնակարանում բնակվելու։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ունեցել է որոշակի վարկային պարտավորություններ և Գյումարի քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու նպատակով մտադրվել է վաճառել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը։ Նշված բնակարանը վաճառելու խնդրանքով տուժող Լուսինե Ներսիսյանը դիմել է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին, քանի որ վստահել է նրան և գտնվել են մտերիմ համարաբերությունների մեջ։ Համաձայնության գալով միմյանց հետ Լուսինե Ներսիսյանը 2013 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի պետի համապատասխան վավերացմամբ Ռուզաննա Խորենյանին տրամադրել է լիազորագիր Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը 8.965.000 ՀՀ դրամով վաճառելու, իր փոխարեն համապատասխան փաստաթղթեր ստորագրելու, ինչպես նաև բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում ունեցած պարտավորությունները կատարելու, իսկ մնացած 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը «Յունիբանկ» ՓԲ ընկերությունում իր հաշվեհամարին մուտքագրելու վերաբերյալ։ Ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը նշված լիազորագրի հիման վրա 2013 թվականի հունիսի 27-ին որպես 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լուսիեն Ներսիսյանին պատկանող հիշյալ բնակարանը, ապա Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում և ԴԱՀԿ ծառայությունում կատարել է նրա ունեցած պարտավորությունները, նրա գիտությամբ կատարել այլ հավելյալ ծախսեր, ինչպես նաև Լուսինե Ներսիսյւսնի գիտությամբ և թույլտվությամբ առևտուր կատարելու նպատակով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռուզաննա Խորենյանը փաստացի տնօրինելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարները Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում նրա անվամբ բացված էլեկտրոնային հաշվեհամարին գումարները չի մուտքագրել, այլ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գործող «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացել է թիվ 003-163235-146 բանկային հաշվեհամարը և բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից մնացած առանձնապես խոշոր չափերի 5.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մուտքագրել է իր հաշվեհամարին։ Այնուհետև, Ռուզաննա Խորենյանը, օգտագործելով իրեն վստահված բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների պահպանման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է՝ ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով Լուսինե Ներսիսիյանի ընդհանուր ֆոնդից դուրս է բերել 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ընդգրկելով իր գույքային ֆոնդում՝ օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է՝ ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՝ առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով տրամադրելով այլ անձի` ոմն Ալիկի։ Հետագայում Լուսինե Ներսիսյանը համոզվելով, որ իր գումարը Ռուզաաննա Խորենյանը չի վերադարձնում դիմել է ոստիկանություն։
Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և նրա կողմից տուժողին պատճառված վնասը չի վերականգնվել։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Սույն քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով` հինգից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, բացի այդ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը չունի մշտական բնակության վայր և աշխատանք, չի ունեցել բավարար միջոցնել փաստաբանին վարձատրելու համար և դատարանից խնդրել է իր շահերը պաշտպանելու համար ապահովել հանրային պաշտպանի ներկայություն, տուժողին պատճառված վնասը չի փոխհատուցվել, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիը փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի ուղղումը հնարավոր է միայն նրան հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով, հետևաբար վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով` որոշակի ժամկետով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։
Անդրադառնալով գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի, որպես հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասի հատուցում, 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլար գումար բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը հանգեց հետևյալին.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։ Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Քոսյանի գործով կայացված որոշմամբ համակարգային վերլուծության է ենթարկել այն հարցը թե ում դեմ կարող է հարուցվել քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության ընթացքում.
«(...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է այդ օրենսգրքի դրույթներով սահմանաված կանոններով։ Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված կանոններից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը կարող է հարուցվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի կամ այն ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձի դեմ, ում վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։ Այդպիսի անձինք են հանդիսանում, օրինակ` ծնողները, որդեգրողները, խնամակալները, շրջապատի համար առավել վտանգի աղբյուրի հետ կապված գործունեություն իրականացնող անձինք, որոնք օրենքի ուժով պատասխանատու են մեղադրյալի գործողությունների համար (...)»։
ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատարանը քաղաքացիական գործը հարուցում է միայն հայցի կամ դիմումի հիման վրա»։
Նույն օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հայցադիմումը ներկայացվում է գրավոր»։
Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։
Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ընդդեմ Ռուզաննա Խորենյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի պետք է բռնագանձվի ընդհանուր 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 /վեց միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար` որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հանցագործությամբ տուժող Լուսինե Ներսիսյանին անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածը սահմանում է` «Հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարտավոր են քաղաքացիական հայցվորի կամ նրա ներկայացուցչի կամ սեփական նախաձեռնությամբ միջոցներ ձեռնարկել` ապահովելու քաղաքացիական հայցը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։
Հաշվի առնելով, որ չի վերացել Ռուզաննա Խորենյանի գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը` չի լուծվել տուժող Լուսինե Ներսիսյանին պատճառված վնասնի փոխհատուցման հարցը, իսկ վերջինս տուժել է Ռուզաննա Խորենյանի հանցավոր գործողությունների արդյունքում, դատարանը գտնում է, որ 2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնվի անփոձոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Քննարկելով ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին հարցը, գտնում է, որ այն պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` պետք է թողնել քրեական գործին կցված։
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի։ Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ մասի 6-րդ կետով նախատեսված ծախս սույն քրեական գործով առկա չէ, իսկ 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են։ Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել։
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամանակով` առանց գույքի բռնագրավմամբ։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։
Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 22.03.2016 թվականից։
Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի բռնագանձել ընդհանուր 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 /վեց միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը` թողնել անփոփոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` թողնել քրեական գործին կցված։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0038/01/15
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 03-03-2015 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0038/01/15 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 20104614 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Ռուզաննա Խորենյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2013թ. հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում յուրացման և վատման եղանակով հափշտակել Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլարը |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Խորենյան |
| Հայրանուն | Վարազդատի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 179 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.5 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 03-03-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Բեկթաշյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 04-03-2015 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 04-03-2015 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 04-03-2015 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-03-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Խորենյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Լուսինե |
| Ազգանուն | Ներսիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-07-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-07-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-10-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-11-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-11-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-01-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2016թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-02-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 22-03-2016 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Խորենյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 22-03-2016 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | գործ ԵԿԴ/0038/01/15 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի քարտուղարությամբ` Գեորգի Սարգսյանի մասնակցությամբ` մեղադրող` Արթուր Մանուկյանի պաշտպաններ` Գարիկ Սահակյանի Աննա Ջուվանովայանի տուժող` Լուսինե Ներսիսյանի տուժողի ներկայացուցիչ` Գագիկ Պապոյանի 2016 թվականի մարտի 22-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ծնված 04.11.1972 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, փաստացի ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք.Երևան 16 ԹՂՄ, 46 շենքի 123-րդ բնակարանում, փաստացի բնակվում է ք.Երևան, Սիլիկյան 3-րդ փողոցի 10/3-րդ տանը։ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի փետրվարի 07-ին ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի քննչական բաժանմունքի քննիչ Հ.Մուշեղյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 20104614 քրեական գործը հարուցելու մասին։ 2014 թվականի փետրվարի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործն վարույթ ընդունելու և նախաքննություն կատարելու մասին։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 02-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, այն բանի համար, որ նա ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանի կողմից 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի հիման վրա օժտված լինելով վերջինիս` Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը վաճառելու և նշված գործարքից գոյացած գումարները բանկային հաշվեհամարում պահելու լիազորությամբ, 2013 թվականի հունիսի 27-ին 8.965.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է Լ.Ներսիսյանի հիշյալ հասցեի բնակարանը, ապա օգտագործելով բնակարանի վաճռքից գոյացած գումարների տիրապետման լիազորությունները` փաստացի իրեն վստահված գումարներից հանցավոր միասնական դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում, մաս-մաս, ապօրինի, անհատույց և անձնական շահագռգռվածությունից ելնելով, յուրացման եղանակով հափշտակել է Լ.Ներսիսյանին պատկանող, խոշոր չափերի` 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։ 2015 թվականի հունվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանին քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները ապացույց ճանաչելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ավետիսյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 20104614 քրեական գործով մեղադրյալ Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և նրան նոր մեղադրանք` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրելու մասին։ 2015 թվականի փետրվարի 20-ին Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն բանի համար, որ նա ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լուսինե Ներսիսյանի հետ գտնվելով մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ, վերջինիս կողմից 21.06.2013 թվականի տրված լիազորագրի հիման վրա օժտված լինելով նրա` Երևան քաղաքի 16 թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը վաճառելու լիազորությամբ և պարտավորված լինելով նշված գործարքից գոյացած գումարներից 17.000 ԱՄՆ դոլարը մուտքագրել Լ.Ներսիսյանի բանկային հաշվեհամարին, 2013 թվականի հունիսի 27-ին 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լ.Ներսիսյանի հիշյալ հասցեի բնակարանը և ստացել բնակարանի վաճառքից գոյացած ողջ գումարը։ Հիշյալ գործարքից հետո Ռուզաննա Խորենյանը Լուսինե Ներսիսյանի գիտությամբ և համաձայնությամբ բնակարանի վաճառքից ստացված գումարներից իր և վերջինիս կարիքների համար ծախսել է 7.000 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև օգտագործելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների տիրապետման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիսի-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է` ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով դուրս է բերել Լ.Ներսիսյանի ընդհանուր ֆոնդից 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ընդգրկելով իր գույքային ֆոնդում` օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է` ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը` առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով հանձնվել է այլ անձ։ 2015 թվականի մարտի 03-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. Ամբաստանյալ` Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Լուսինե Ներսիսյանին ճանաչում է 2012 թվականի մայիսի 04-ից «Աբովյան» ՔԿՀ-ից` նրան ճանաչելու հիմքում ընկած է եղել իր տղայի և Լուսինեի աղջկա Նարեի ընկերությունը։ Երբ ինքը առաջին անգամ գնացել է քրեակատարողական հիմնարկ Լուսինեի աղջիկը եղել է հղի և հաջորդ օրը ծնվել է տղա երեխան և այդպես շարունակել են ընկերություն անել, որպես քույրեր և բարեկամներ։ Ինքը մեկնել է Մոսկվա և վերադառնալուց հետո բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։ Լուսինեի ցանկությամբ և առաջարկությամբ իրենք տեղափոխվել են Լուսինեի բնակարան, որպեսզի բնակարանի վարձի գումար չվճարեն։ Հետագայում Լուսինեն իրեն խնդրել է, որպեսզի վաճառեն նրա բնակարանը և վաճառված բնակարանի գումարով որոշակի հարցեր լուծեն։ 2013 թվականի հուլիս ամսին վաճառել է Լուսինեի բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով Լուսինեի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա։ Դրանից հետո բնակարանի վաճառքի գումարով արվել են ծախսեր և վճարումներ։ Լուսինեի խնդրանքով ինքը բնակարանի վաճառքի գումարից 15.000 ԱՄՆ դոլար պետք է գցեր Լուսինեի «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում ունեցած հաշվեհամարին, սակայն բանկում իրեն հայտնել են, որ եթե Լուսինեն դատապարտյալ է ապա նրա անունով գումար չի կարող գցել բանկ, քանի որ սառելու է այնքան ժամանակ մինչև նա դուրս գա։ Ինքը իր բոլոր քայլերի մասին տեղեկացրել է Լուսինեին։ Հետագայում այնպես է ստացվել, որ ինքը Լուսինեի գումարը գործի հետ կապված` բիզնես ծավալելու համար երկու փուլով մեկ անգամ 3400 ԱՄՆ դոլար և մեկ անգամ էլ 5500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով տվել է իր մտերիմներից մեկին` Ալիկին` վերադարձնելու նպատակով, սակայն նշված գումարը իրեն ետ չի վերադարձրել իր ծանոթը։ Հետագայում ինքը վախեցել է Լուսինեին հայտնել այդ մասին, քանի որ ինքը առանց Լուսինեի կարծիքը հաշվի առնելու և տեղյակ պահելու գումար է տվել իր ծանոթին։ Երբ Լուսինեն տեղեկացել է այդ մասին ինքը Լուսինեի հայտնել է, որ ինքը երբեք չի հրաժարվի գումարը տալուց և իր փաստացի ամուսինը գրել է պարտավորագիր 15.000 ԱՄՆ դոլար վերադարձնելու մասին ու դրա հիման վրա Լուսինեն դիմել է դատարան 15.000 ԱՄՆ դոլար պահանջը բավարարելու համար։ Իր ծանոթ Ալիկը գտնվում է կալանավայրում և նա տեղյակ է եղել, որ այդ գումարները իրենը չեն։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ինքը ձերբակալվել է և դատապարտվել է 8 /ութ/ տարի ժամանակով ազատազրկման։ Իր անչափահաս աղջիկը մնացել է անօգնական վիճակում և սիրային կապերի մեջ է գտնվել ամբաստանյալի որդու հետ` Էդգար Քոչարյանի հետ։ Այդ ամենի հետևանքով հարուցվել է քրեական գործ անչափահասի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։ Ինքը այդ քրեական գործի շրջանակներում հանդիսացել է տուժողի օրինական ներկայացուցիչ և ստիպված կապեր է գտել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը և գտնելով ամբաստանյալի հեռախոսահամարը զանգահարել է նրան։ Ինքը ամբաստանյալին ասել է, որ իրենց երեխաների գործը քրեական գործ է և քրեական գործը խաղալիք չէ և վերջում թշնամանք է լինելու, սակայն Ռուզաննան իրեն ասել է, որ ոչինչ չի լինի և կայցելի իրեն ծանոթանալու նպատակով։ 2012 թվականի գարնանը ինքը սկսել է Ռուզաննայի հետ կապ պաշտպանել։ Քրեական գործը ավարտվել է տուգանքով։ Դրանից հետո իրենք դարձել են բարեկամներ։ Ռուզաննան սկսել է պարբերաբար այցելել իրեն։ Իրեն պետք է եղել փաստաբան, քանի որ ինքը մեղադրվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ, ինչպես նաև ունեցել է բանկային խնդիրներ` վարկ է վերցված եղել։ Ինքը Ռուզաննայի հետ որոշել է վաճառել իր բնակարանը, բանկի գումարը մուծել, փաստաբան վարձել և գնել մեկ սենյականոց բնակարան։ Ինքը լիազորագիր է տվել Ռուզաննային բնակարանը վաճառելու նպատակով։ Այդ լիազորագրով Ռուզաննան վաճառել է իր բնակարանը և ըստ պայմանավորվածության վաճառքից գոյացած գումարները Ռուզաննան պետք է գցեր իր` ՔԿՀ-ի հաշվեհամարին կամ այն բանկի հաշվեհամարին որտեղ ինքը ունեցել է հաշվեհամար։ Մայիսի 19-ին տրվել է լիազորագիր և մինչև սեպտեմբեր ամիսը գործարքը արդեն ավարտված է եղել։ Հոկտեմբերի 11-ին իր աղջկա ծննդյան տարեդարձի հետ կապված եկել են տեսակցության և դրանից հետո այլ տեսակցություն չի եղել։ Ռուզաննան խուսափել է իր հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ Բանկային տոկոսները 200.000 ՀՀ դրամը, բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից Ռուզաննան տարել և վճարել է։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումարը տարել և նրա անունով գցել է բանկ, իր հարցին, թե ինչու իր անունով չի գցել Ռուզաննան պատասխանել է, որ ինքը դատապարտյալ է և դա հնարավոր չէ։ Ինքը հավատացել և վստահել է Ռուզաննային։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ աշխատանք չկա և չգիտեն ինչպես ապրել և ինքը Ռուզաննային ասել է, որպեսզի բնակարանի վաճառքի գումարից 3000 ԱՄՆ դոլար վերցնի և գնա վաճառելու ապրանք բերի, որպեսզի համ նրանք ապրեն համ իր թոռնիկը։ Իր կողմից տրված լիազորագրում նշված է եղել, որ գումարները Ռուզաննան պետք է գցի իր հաշվեհամարին։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումար է տվել Ալիկին և ասել է, որ ինքը Ալիկին չի ճանաչում։ Հետո իրեն ասել է, որ այդ գումարներից 5000 ԱՄՆ դոլար տվել է Գարիկին և ասել է, որ Գարիկին գումարը պարտավորագրով է տվել, սակայն մինչ ներկա պահը որևէ պարտավորագիր չի ներկայացրել իրեն։ Իր աղջկա և Ռուզաննայի ընտանիքի միջև առաջացել են կենցաղային վեճեր և իր 17 տարեկան աղջիկը մեկ տարեկան երեխայի հետ հայտնվում են դրսում։ Ռուզաննայի տղայի դատավարության ժամանակ Ռուզաննայենք պարտավորագիր են գրել, որ պատրաստ են հոգ տանել իր աղջա և նրա երեխայի մասին։ Իր աղջիկը հայտնվում է մարմնավաճառների շարքում և ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու պատճառով կալանավորվում է և այդ ամենը կատարվում է նրա համար, որ իր աղջիկը կացարան չի ունեցել ապրելու։ Այդ ընթացքում ինքը Ռուզաննային խնդրել է որպեսզի փաստաբան վարձի իր բանակարանի վաճառքի գումարներից, որպեսզի իր աղջկան պաշտպանի, սակայն նա չի վարձել։ Ինքը զանգահարել է Ռուզաննայի աղջկան և խնդրել է որպեսզի Ռուզաննա զանգահարի իրեն, սակայն Ռուզաննայի աղջիկը պատասխանել է, որ ինքը ամուսնացել է և ասել է որպեսզի իրեն էլ չզանգահարի։ Ռուզաննայի աղջիկն իր ասել է, որ կալանավոր է և չի կարող ոչինչ անել։ Այդ ամենից հետո ինքը իր կողմից տրված լիազորագրի հետ միասին գրել է դիմում և ուղարկել է Աբովյանի վարչություն։ Իր դիմումի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Նախաքննության ընթացքում Ռուզաննան իրենից մի քանի անգամ ժամանակ է ուզել որպեսզի վերականգնի իրեն պատճառված վնասը և վերադարձնի գումարները, սակայն ամեն անգամ երկայացնելու ժամանակ այդպես էլ չի վերականգնել։ Դրանից հետո գործը ուղարկվել է դատարան։ Իրեն Ռուզաննայի կողմից գումար չի վերականգնվել։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ բնակարանը վաճառել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն մինչ ներկա պահը իրեն պայմանագիր չի ներկայացրել։ Ինքը տեղեկություններ ունի, որ ամբաստանյալը իր համար գնել է հողամաս և ավտոմեքենա։ Ռուզաննայի փաստացի ամուսնու կողմից կա պարտավորագիր գրված, որ նա պարտավորվում է Ռուզաննայի փոխարեն վճարել իր գումարները։ Հայտնեց, որ Ռուզաննա իրեն պատճառել է վնաս 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով և չի վերականգնել այդ գումարը։ Ինքը ամբաստանյալից պահանջում է իրեն վերադարձնել 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս։ Վկա Քնարիկ Զաքարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին։ Ինքը ամբաստանյալին ճանաչել է «բռոկերի» միջոցով։ Իրեն ցույց են տվել բնակարան, որը գտնվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը և ինքը հավանել է այդ բնակարանը ու գնել է։ Ամբաստանյալը այդ բնակարանի սեփականատերը չի հանդիսացել և իրեն հայտնել է, որ բնակարանի սեփականատերը Լուսինեն է և գտնվում է կալանավարյում ու բնակարանի սեփականատիրոջ կողմից ամբաստանյալը ունեցել է լիազորագիր բնակարանը վճառելու վերաբերյալ։ Ինքը բնակարանը գնել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կանխիկ։ Ինքը գումարը և բոլոր պայմանները պայմանաորվել է Ռուզաննայի հետ և իր հետ եղել է նաև իր փեսան։ Գումարը տվել են երկու անգամից և դա եղել է նորտարական գրասենյակում։ Բնակարանը եղել է նորմալ վիճակում։ Ներկայում ինքը իր ամուսնու հետ բնակվում է նշված բնակարանում։ Իր նկարագրած դեպքերը եղել են մոտավոր երկու տարի առաջ։ Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում ինչ հայտնել է դա պնդում է։ Վկա Ռաֆայել Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին։ Հայտնեց, որ բնակարան են գնել իր կնոջ մոր և հոր համար և ինքը մասնակցել է բոլոր գործարքներին` սկզբից մինչև վերջ։ Ինքը չի իմացել, թե այդ բնակարանը ում է պատկանել, սակայն նշված բնակարանում բնակվել է Ռուզաննան։ Բնակարանի գնման ժամանակ պարզվել է, որ բնակարանի սեփականատերը գտնվում է կալանավայրում։ Բնակարանի սեփաքանատիրոջ կողմից լիազորագրի է ուղարկվել բնակարանը վաճառելու համար։ Ինքը տեղեկացել է, որ նրանք ԴԱՀԿ-ում ունեցել են պարտք և այդ ընթացքում այդ պարտքը նույնպես մարել են։ Իրենք դրանից հետո գնացել են նոտարական գրասենյակ և գնել են բնակարանը։ Բնակարանի հետ կապված այլ խնդիր չի եղել։ Բնակարանը գնել են 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով։ Սկզբում տվել են կանխավճար չի կարող հիշել, թե իչքան և նոտարական գրասենյակում տվել են մնացած ամբողջ գումարը։ Վկա Նարե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին նա հանդիսացել է իր ամուսնու մայրը։ Ինքը Ռուզաննայի տեղայի հետ գրանցված ամուսնություն չի ունեցել այլ որոշ ժամանակ բնակվել են միասին, իսկ ներկայում չեն բնակվում միասին։ Հայտնեց, որ տուժողը հանդիսանում է իր մայրը։ Դեպքի մասին հայտնեց, որ տեղյակ է եղել այն մասին, որ իր մայրը լիազորագիր է տվել Ռուզաննային` բնակարանը վաճառելու համար, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ինչ պետք է աներ այդ գումարները։ Ռուզաննա իրեն գումարներ է տվել այդ գումարից` մեկ անգամ 100 ԱՄՆ դոլար է տվել, մեկ անգամ 200 ԱՄՆ դոլար է տվել, մեկ անգամ էլ 40.000 ՀՀ դրամ գումար և հանել են իր ոսկյա զարդերը, սակայն ոսկյա զարդերը իրեն հետ չեն տվել, քանի որ գրավատանը այն կորել է։ Ինքը չգիտի, թե որքան է վաճառել իր մոր բնակարանը։ Հայտնեց, որ ներկա պահին տեղյակ է, որ ամբաստանյալը իր մորը պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ինքը հիշում է, որ բնակարանը վաճառվել է 2013 թվականին, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ այդ գումարներով Ռուզաննան մեկ անգամ գնացել է Թուրքիա իրեր բերելու վաճառելու նպատակով և գումարներ է տվել ոմ Ալիկին, սակայն որքան ինքը չի կարող ասել։ Գարիկը հանդիսացել է Ռուզաննայի ընկերուհու ընկերը և Գրիկին որքան գումար է տվել ինքը չգիտի։ Այդ ամենը ինքը իմացել է Ռուզաննայից քանի որ իրենք եղել են մտերիմ։ Այդ բնակարանի վաճառքի գումարներից պետք է գնվեր միքիչ ավելի էժան բնակարան և մնացած գումարով պետք է հոգար իր կարիքները, ինքը այդ ժամանակ եղել է անչափահաս և ունեցել է մեկ երեխա։ Այդ գումարով բնակարան չի գնվել։ Հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները համապատասխանում է իրականությանը։ Վկա Աբել Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին։ Ամբաստանյալի հետ ծանոթացել է այն ժամանակ երբ վարել է տաքսի ավտոմեքենա և իրենց շբումը եղել է միայն գործնական։ Ինքը Ռուզաննային տարել է Աբովյան և քաղաքի մեջ է տեղափոխել ինչ-որ տեղեր։ Ինքը տեղեկացել է, որ Ռուզաննան վարձով բնակարան է փնտրել։ Իր ներկայությամբ ավտոմեքենայի մեջ Ռուզաննան գումար է տվել Ալիկին, սակայն որքան չգիտի։ Եթե չի սխալվում բիզնեսի հետ կապված էր գումար տալիս Ալիկին, սակայն պարտքով էր տալիս, թե ներդրման համար չգիտի։ Ռուզաննայի հետ գնացել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ», քանի որ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ մենակ չի ցանկանում գնա։ Իր կողմից նշված դեպքերը եղել է մոտ երկու տարի առաջ։ 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման համաձայն ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրով, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագրով, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերով և կտրոնների լուսապատճեններով։ Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչելը, նպատակ է հետապնդում խույս տալ քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից և նրա մեղավորությունը 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է տուժող` Լուսինե Ներսիսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներով, վկաներ Նարե Ներսիսյանի, Աբել Հարությունյանի, Քնարիկ Զաքարյանի և Ռաֆայել Սարգսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման համաձայն ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրով, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագրով, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերով և կտրոնների լուսապատճեններով։ Դատարանը, միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի դատաքննական ցուցմունքն արժանահավատ չէ և դրա որոշ մասը չի համապատասխանում իրականությանը, այլ նպատակ է հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, և նրա դատաքննական ցուցմունքը հերքվում է 2013 թվականի հունիսի քսանմեկին տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին տրված լիազորագրով, որով մասնավորապես նշվել է, որ Լուսիեն Ներսիսյանը Ռուզաննա Խորենյանին լիազորում է վճառել իր Երևան քաղաքի 16թ 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը և Ռուզաննա Խորենյանին իրավունք է վերապահել ներկայացնել իր շահերը նոտարական գրասենյակում, համապատասխան կադաստրում, ԴԱՀԿ-ում, բանկում և այլ հիմնարկ-ձեռնարկատիրություններում, որտեղ դրա անհրաժեշտությունը կլինի, ինչպես նաև իր փոխարեն ստորագրի բոլոր տեսակի փաստաթղթերը, այդ թվում առուծախի պայմանագրերը, կատարել օրենքով չարգելված այլ գործողություններ իր փոխարեն, ինչպես նաև բնակարանից ստացված գումարից 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցի ՀՀ ք. Երևան «Յունիբանկ» Տաշիր կենտրոնի մասնաճյուղ` Խորենացի 33-րդ հասցեում գտնվող, իր` Լուսինե Ներսիսյանի անուն ազգանունով հաշվեհամարին, սակայն Ռուզաննա Խորենյանը տուժող Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող գումարը լիազորագրով սահմանված կարգով չի փոխանցել տուժողի հաշվեհամարին և իրեն վստահված գումարները մաս-մաս յուրացրել է` անձնական շահագռգռվածությունից ելնելով, ինչպես նաև հանձնել է այլ անձի առանց տուժողի իմացությամբ, ինչպես նաև «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամաբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և այդ գումարները մաս-մաս նշված հաշվեհամարից կանխիկացնելու վերաբերյալ անդորագրերը և կտրոնները, բացի այդ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժող Լուսինե Ներսիսյանը տեղյակ չի եղել, որ ինքը իրեն վստահված և Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող գումարներից պետք է տար իր ծանոթին` առևտրային գործունեություն ծավալելու նպատակով։ Դատարանը մտածածին է համարում Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հայտնած այն հանգամանքը, որ ինքը Լուսինե Խորենյանի գումարները պարտքով տվել է իր ծանոթ Ալիկին` բիզնեսում ներդնելու և վերադարձնելու նպատակով և նրա կողմից չի վերադարձվել այդ գումարը և նրա փոխարել ինքը ստիպված իր ամուսնու հետ պարտավորվել են Ալիկի փոխարեն վերադարձնել այդ գումարները, քանի որ ամբաստանյալը տուժողի կողմից չունենալով որևէ լիազորություն այդ գումարները տնօրինելու առավելևս այն պարտքով ոմն Ալիկին տալու մասին, որին տուժողը անգամ չի ճանաչել` յուրացրել է` և ապօրինի դուրս է բերել տուժող Լուսինե Ներսիսյանի ընդհանուր ֆոնդից ու ընդգրկելով իր գույքային ֆորնդում` օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար։ Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը յուրացման և վատնման եղանակով հափշտակել է Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խորոշ չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Այսպես. Տուժող Լուսինե Էդուարդի Ներսիսյանը 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ձերբակալվել, իսկ 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու համար Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարաին կողմից կայացված դատավճռով դատապարտվել է 8 /ութ/ տարի ժամանակավ ազատազրկման և պատիժը կրում է ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿՀ-ում։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի դուստրը` Նարե Ներսիսյանը 2011 թվականի ընթացքում, դեռևս 16 տարին լրացած չլինելով` սեռական հարաբերություններ է ունեցել ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ, որը նշված արարքը կատարելու համար 12.11.2012 թվականին Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով դատապարտվել է տուգանքի։ Նարե Ներսիսյանի և Էդգար Քոչարյանի միջև փաստացի ամուսնական կապ ունենալու արդյունքում տուժող Լուսինե Ներսիսյանի և ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ, ինչի հետևանքով ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը բազմաթիվ անգամներ այցելել է տուժող Լուսինե Ներսիսյանին` հանձնուքներ տանելով նրան։ Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել են վարձակալության հիմունքներով և տուժող Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքով ու առաջարկությամբ նրանք տեղափոխվել են տուժող Լուսինե Ներսիսյանի բնակարանում բնակվելու։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ունեցել է որոշակի վարկային պարտավորություններ և Գյումարի քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու նպատակով մտադրվել է վաճառել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը։ Նշված բնակարանը վաճառելու խնդրանքով տուժող Լուսինե Ներսիսյանը դիմել է ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին, քանի որ վստահել է նրան և գտնվել են մտերիմ համարաբերությունների մեջ։ Համաձայնության գալով միմյանց հետ Լուսինե Ներսիսյանը 2013 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի պետի համապատասխան վավերացմամբ Ռուզաննա Խորենյանին տրամադրել է լիազորագիր Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը 8.965.000 ՀՀ դրամով վաճառելու, իր փոխարեն համապատասխան փաստաթղթեր ստորագրելու, ինչպես նաև բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում ունեցած պարտավորությունները կատարելու, իսկ մնացած 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը «Յունիբանկ» ՓԲ ընկերությունում իր հաշվեհամարին մուտքագրելու վերաբերյալ։ Ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանը նշված լիազորագրի հիման վրա 2013 թվականի հունիսի 27-ին որպես 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լուսիեն Ներսիսյանին պատկանող հիշյալ բնակարանը, ապա Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում և ԴԱՀԿ ծառայությունում կատարել է նրա ունեցած պարտավորությունները, նրա գիտությամբ կատարել այլ հավելյալ ծախսեր, ինչպես նաև Լուսինե Ներսիսյւսնի գիտությամբ և թույլտվությամբ առևտուր կատարելու նպատակով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռուզաննա Խորենյանը փաստացի տնօրինելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարները Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում նրա անվամբ բացված էլեկտրոնային հաշվեհամարին գումարները չի մուտքագրել, այլ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գործող «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացել է թիվ 003-163235-146 բանկային հաշվեհամարը և բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից մնացած առանձնապես խոշոր չափերի 5.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մուտքագրել է իր հաշվեհամարին։ Այնուհետև, Ռուզաննա Խորենյանը, օգտագործելով իրեն վստահված բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների պահպանման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է՝ ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով Լուսինե Ներսիսիյանի ընդհանուր ֆոնդից դուրս է բերել 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ընդգրկելով իր գույքային ֆոնդում՝ օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար և միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է՝ ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՝ առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով տրամադրելով այլ անձի` ոմն Ալիկի։ Հետագայում Լուսինե Ներսիսյանը համոզվելով, որ իր գումարը Ռուզաաննա Խորենյանը չի վերադարձնում դիմել է ոստիկանություն։ Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը ենթակա է պատժի կատարած արարքի համար։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։ Ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և նրա կողմից տուժողին պատճառված վնասը չի վերականգնվել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Սույն քրեական գործով Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով` հինգից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։ Դատարանը հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, բացի այդ դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանը չունի մշտական բնակության վայր և աշխատանք, չի ունեցել բավարար միջոցնել փաստաբանին վարձատրելու համար և դատարանից խնդրել է իր շահերը պաշտպանելու համար ապահովել հանրային պաշտպանի ներկայություն, տուժողին պատճառված վնասը չի փոխհատուցվել, գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն՝ նշանակված պատիը փաստացի կրելու դեպքում և քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները», դատարանը եկավ այն համոզման, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի ուղղումը հնարավոր է միայն նրան հասարակությունից մեկուսացնելու եղանակով, հետևաբար վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով` որոշակի ժամկետով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։ Անդրադառնալով գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի, որպես հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասի հատուցում, 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլար գումար բռնագանձելու վերաբերյալ, դատարանը հանգեց հետևյալին. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է նույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն այդ օրենսգրքով։ Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։ 2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Քոսյանի գործով կայացված որոշմամբ համակարգային վերլուծության է ենթարկել այն հարցը թե ում դեմ կարող է հարուցվել քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության ընթացքում. «(...)ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է այդ օրենսգրքի դրույթներով սահմանաված կանոններով։ Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի` քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերը նշված կանոններից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը կարող է հարուցվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի կամ այն ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձի դեմ, ում վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։ Այդպիսի անձինք են հանդիսանում, օրինակ` ծնողները, որդեգրողները, խնամակալները, շրջապատի համար առավել վտանգի աղբյուրի հետ կապված գործունեություն իրականացնող անձինք, որոնք օրենքի ուժով պատասխանատու են մեղադրյալի գործողությունների համար (...)»։ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատարանը քաղաքացիական գործը հարուցում է միայն հայցի կամ դիմումի հիման վրա»։ Նույն օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Հայցադիմումը ներկայացվում է գրավոր»։ Շարադրվածից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ Վերոգրյալ հանցագործությունն ամբաստանյալի կողմից կատարելու փաստն ապացուցված համարելով և քննության առնելով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ընդդեմ Ռուզաննա Խորենյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի պետք է բռնագանձվի ընդհանուր 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 /վեց միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար` որպես ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հանցագործությամբ տուժող Լուսինե Ներսիսյանին անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 160-րդ հոդվածը սահմանում է` «Հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարտավոր են քաղաքացիական հայցվորի կամ նրա ներկայացուցչի կամ սեփական նախաձեռնությամբ միջոցներ ձեռնարկել` ապահովելու քաղաքացիական հայցը»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` «Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը ետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Հաշվի առնելով, որ չի վերացել Ռուզաննա Խորենյանի գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը` չի լուծվել տուժող Լուսինե Ներսիսյանին պատճառված վնասնի փոխհատուցման հարցը, իսկ վերջինս տուժել է Ռուզաննա Խորենյանի հանցավոր գործողությունների արդյունքում, դատարանը գտնում է, որ 2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնվի անփոձոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։ Քննարկելով ամբաստանյալ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին հարցը, գտնում է, որ այն պետք է վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։ 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` պետք է թողնել քրեական գործին կցված։ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը դատարանի նախաձեռնությամբ ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի։ Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ մասի 6-րդ կետով նախատեսված ծախս սույն քրեական գործով առկա չէ, իսկ 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են։ Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել։ Եզրափակիչ մաս. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց` Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամանակով` առանց գույքի բռնագրավմամբ։ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել և նրան վերցնել կալանքի դատական նիստերի դահլիճում։ Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 22.03.2016 թվականից։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի բռնագանձել ընդհանուր 15.000 /տասնհինգ հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 /վեց միլիոն հարյուր յոթանասունվեց հազար չորս հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։ 2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը` թողնել անփոփոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։ Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 21.06.2013 թվականին տրված լիազորագրի, 18.06.2013 թվականին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 27.06.2013 թվականին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` թողնել քրեական գործին կցված։ Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։ Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 22-03-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 02-05-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 250, 143, 137, 189 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 02-05-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 250, 143, 137, 189 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-19483 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 22-09-2016 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 23-09-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 29-09-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 250, 143, 137, 189, 103 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 30-09-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 250, 143, 137, 189, 103 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0038/01/15
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 25-04-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 22-04-2016 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Աննա |
| Ազգանուն | Ջուվանովա |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Ռուզաննա Խորենյան Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի /ՀՀ քր. օր. 179 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով - ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման / վերաբերյալ 22.03.2016թ. դատավճիռը , կարճել քրեական գործի վարույթը , դադարեցնելով քրեական հետապնդումը : Խնդրանքը չբավարարելու դեպքում նշանակել հոդվածով սահմանված անհամեմատ մեղմ պատիժ`կիրառել ՀՀ քր.օր. 70 հոդվածը, պատիժը պայմանականորեն չկիրառել : Կիրառել <<ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> որոշման համապատասխան կետը , ազատել Ռուզաննա Խորենյանին քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 03-05-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 03-05-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 10-05-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 02-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-06-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 12-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-07-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 27-07-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Խորենյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն 27.07.2016թ. քաղաք Երևան ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԿԴ/0038/01/15 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄԱՆՈւԿՅԱՆԻ ՏՈւԺՈՂ` Լ.ՆԵՐՍԻՍՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՋՈւՎԱՆՈՎԱՅԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ռ.ԽՈՐԵՆՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճռով Լուսինե Ներսիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132.1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 8 տարի ժամկետով։ Լուսինե Ներսիսյանի դուստրը` Նարե Ներսիսյանը 2011 թվականի ընթացքում, դեռևս 16 տարին լրացած չլինելով` սեռական հարաբերություններ է ունեցել Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ, ով նշված արարքը կատարելու համար 2012 թվականի նոյեմբերի 12-ին Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով դատապարտվել է տուգանքի։ Նարե Ներսիսյանի և Էդգար Քոչարյանի միջև փաստացի ամուսնական կապ ունենալու արդյունքում Լուսինե Ներսիսյանի և Ռուզաննա Խորենյանի միջև ձևավորվել են մտերիմ փոխհարաբերություններ, ինչի հետևանքով Ռուզաննա Խորենյանը բազմաթիվ անգամներ այցելել է կալանավայրում գտնվող Լուսինե Ներսիսյանին` հանձնուքներ տանելով նրան։ Այդ ընթացքում Ռուզաննա Խորենյանը իր ընտանիքի հետ միասին բնակվել են վարձակալության հիմունքներով և Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքով ու առաջարկությամբ նրանք տեղափոխվել են վերջինիս բնակարանում բնակվելու։ Լուսինե Ներսիսյանը ունեցել է որոշակի վարկային պարտավորություններ և Գյումարի քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու նպատակով մտադրվել է վաճառել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող Երևանի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ բնակարանը։ Այդ բնակարանը վաճառելու խնդրանքով Լուսինե Ներսիսյանը դիմել է Ռուզաննա Խորենյանին, քանի որ վստահել է նրան և գտնվել են մտերիմ համարաբերությունների մեջ։ Համաձայնության գալով միմյանց հետ, Լուսինե Ներսիսյանը 2013 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԱՆ «Աբովյան» ՔԿ հիմնարկի պետի համապատասխան վավերացմամբ Ռուզաննա Խորենյանին տրամադրել է լիազորագիր Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառելու, իր փոխարեն համապատասխան փաստաթղթեր ստորագրելու, ինչպես նաև բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում ունեցած պարտավորությունները կատարելու, իսկ մնացած 17.000 ԱՄՆ դոլար գումարը «Յունիբանկ» ՓԲ ընկերությունում իր հաշվեհամարին մուտքագրելու վերաբերյալ։ Ռուզաննա Խորենյանը նշված լիազորագրի հիման վրա 2013 թվականի հունիսի 27-ին որպես 8.965.000 ՀՀ դրամին համարժեք 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել է Լուսիեն Ներսիսյանին պատկանող հիշյալ բնակարանը, ապա Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում և ԴԱՀԿ ծառայությունում կատարել է նրա ունեցած պարտավորությունները, նրա գիտությամբ կատարել այլ հավելյալ ծախսեր, ինչպես նաև Լուսինե Ներսիսյանի գիտությամբ և թույլտվությամբ առևտուր կատարելու նպատակով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից վերցրել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Ռուզաննա Խորենյանը փաստացի տնօրինելով բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարները Լուսինե Ներսիսյանի պահանջով «Յունիբանկ» ՓԲԸ-ում նրա անվամբ բացված էլեկտրոնային հաշվեհամարին գումարները չի մուտքագրել, այլ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գործող «էյչ-էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությունում իր անվամբ բացել է թիվ 003-163235-146 բանկային հաշվեհամարը և բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից մնացած առանձնապես խոշոր չափերի 5.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մուտքագրել է իր հաշվեհամարին։ Այնուհետև, Ռուզաննա Խորենյանը, օգտագործելով իրեն վստահված բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարների պահպանման լիազորությունները, փաստացի իրեն վստահված գումարներից առանձնապես խոշոր չափերի 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու միասնական հանցավոր դիտավորությամբ 2013 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում մաս-մաս յուրացրել է՝ ապօրինի, անհատույց, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով Լուսինե Ներսիսիյանի ընդհանուր ֆոնդից դուրս է բերել 2.470.560 ՀՀ դրամին համարժեք 6.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ու օգտագործել է իր անձնական կարիքների համար, միևնույն ժամանակ մաս-մաս վատնել է՝ ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով օտարել է 3.705.840 ՀՀ դրամին համարժեք 9.000 ԱՄՆ դոլար գումարը՝ առևտրային գործունեություն իրականացնելու նպատակով տրամադրելով այլ անձի` ոմն Ալիկի։ Հետագայում Լուսինե Ներսիսյանը համոզվելով, որ իր գումարը Ռուզաաննա Խորենյանը չի վերադարձնում դիմել է ոստիկանություն։ Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճռով Ռուզաննա Խորենյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 5 տարի 6 ամիս ժամանակով` առանց գույքի բռնագրավմամբ։ Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է և նա վերցվել է կալանքի դատական նիստերի դահլիճում` պատժի սկիզբը հաշվելով 2016 թվականի մարտի 22-ից։ Տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է` ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանից հօգուտ Լուսինե Ներսիսյանի բռնագանձվել է ընդհանուր 15.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 6.176.400 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։ 2015 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Ռուզաննա Խորենյանի անվամբ սեփականության իրավունքով գրանցված անշարժ և շարժական գույքի վրա դրված կալանքը` թողնվել է անփոփոխ` մինչև տուժող Լուսինե Ներսիսյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցի վերջնական լուծումը։ Դատարանը որոշել է ապացույց ճանաչված Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 2013 թվականի հունիսի 21-ին տրված լիազորագրի, 2013 թվականի հունիսի 18-ին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 2013 թվականի հունիսի 27-ին Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 11.07.2013 թվականին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները` թողնել քրեական գործին կցված։ Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները Պաշտպան Ա.Ջուվանովան վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն, կարճել քրեական գործի վարույթը` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը կամ նշանակել հոդվածով սահմանված անհամեմատ մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ա.Ջուվանովան մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով: <<(…)Վերոնշյալ սակավաթիվ և թերի ապացույցները դատարանը գնահատել է միակողմանի, առանց դրանք միմյանց հետ համադրելու, կայացրել է մեղադրական դատական ակտ։ Ռուզաննա Խորենյանի ճշմարտացի ցուցմունքները դատարանը գնահատել է որպես ոչ արժանահավատ և պատժից խուսափելու նպատակ հետապնդող։ Ռուզաննա Խորենյանի դեմ ցուցմունքներ են տվել հիմնականում գործով շահագրգիռ անձինք։ Ինչպես երևում է գործի նյութերից Ռուզաննա Խորենյանը Լուսինե Ներսիսյանի հետ գտնվել է մտերիմ բարեկամական հարաբերությունների մեջ, այդ մասին է վկայում հենց այն հանգամանքը, որ Լուսինե Ներսիսյանը գտնվելով քրեակատարողական հիմնարկում իր կողմից գրված նամակներով և ամենա անձնական հարցերով դիմել է միայն Ռուզաննա Խորենյանին։ Ռուզաննա Խորենյանը ընդառաջել է Լուսինե Ներսիսյանի խնդրանքներին և համաձայնվել իր բնակարանի վաճառքից ստացված գումարի մի մասով վերջինիս համար հանձնուքներ տանել, մարել վերջինիս և նրա դստեր պարտքերը, անհրաժեշտ ապրանքներով ապահովվել Լ.Ներսիսյանի ընտանիքի անդամների կարիքները, այդ թվում քրեակատարողական հիմնարկում ապրելու համար Լ.Ներսիպանին անհրաժեշտ ապրանքները։ /ի դեպ նշեմ, որ գործում, առկա կտրոններն ու ցուցակները վերջնական չեն, և դրանք ավելին են/: Այն, որ Ռ.Խորենյանը նախաքննության ընթացքում չի կարողացել հիմնավորել Լ.Ներսիսյանի համար կատարված ծախսերն ամբողջությամբ, դեռես չի նշանակում, որ նա այդ գումարները յուրացրել կամ վատնել է, ավելին Ռ.Խորենյանը ընդունել է, որ Լ.Ներսիսյանին պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվել է վերադարձնել։ Գործում առկա է համապատասխան պարտավորագիր։ Գործում առկա է նաև համապատասխան պարտավորագիր, այն մասին, որ Միքայել Հրաչիկի Հովհաննիսյանը պարտավորվում է Ռուզաննա Խորենյանի կողմից պարտքով ստացված գումարը 15000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձնել Լ.Ներսիսյանին։ Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվում է քաղաքացիական գործը ԵԱԴԴ 0783/02/15 համարով։ Վերոնշյալ հանագմանքները ապացուցում են, որ Ռ.Խորենյանը չի կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով սահմանված հանցագործություն, այլ հակառակը Ռ.Խորենյանի և Լ.Ներսիսյանի միջև առկա են քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ, ինչը ենթակա է քննության քաղաքացիական դատավարության կարգով։ Բոլոր այն պնդումներն այն մասին, որ Ռ.Խորենյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով սահմանված արարք, ընդտմենը ենթադրություններ են(…)։ (…)Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկնաբանելով Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում արձանագրել է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբաևվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53)»։ Վերոնշյալ հիմնավորումներից ելնելով գտնում եմ, որ Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեդադրանքր չի բխում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, ՀՀ սահմանադրության Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների Եվրոպական կոնվենցիայի պահանջներից։ Գործում առկա չէ որևէ ապացույց, որը կհիմնավորի իմ պաշտպանյալին առաջադրված մեդադրանքը(…): (…)ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով՝ հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)(…): (…)ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասը պատիժ է նախատեսում միայն ազատազրկման ձևով 5-ից 8 տարի ժամկետով։ Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ կայացված դատավճռով նշանակված պատիժը 5 տարի 6 ամիսը առավել քան խիստ է։ Դատարանը չի պահպանել պատժի նշանակման սկզբունքները, չի քննարկել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, որով նույնպես խաթարվել է սոցիալական արդարությունը(…)>>: Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռ.Խորենյանը և պաշտպան Ա.Ջուվանովան նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Ա.Մանուկյանը և տուժող Լ.Ներսիսյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեցին առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի և տուժողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Ռուզաննա Խորենյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվում է գործով ձեռք բերված և Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից հետազոտված ու գնահատված ներքոշարադրյալ ապացույցների ամբողջությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Ռուզաննա Խորենյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունքներ տվել այն մասին, որ Լուսինե Ներսիսյանին ճանաչում է 2012 թվականի մայիսի 04-ից “Աբովյան” ՔԿՀ-ից: Նրան ճանաչելու հիմքում ընկած է եղել իր տղայի և Լուսինեի աղջկա` Նարեի ընկերությունը։ Երբ առաջին անգամ գնացել է քրեակատարողական հիմնարկ, Լուսինեի աղջիկը եղել է հղի և հաջորդ օրը ծնվել է տղա երեխան և այդպես շարունակել են ընկերություն անել, որպես քույրեր և բարեկամներ։ Ինքը մեկնել է Մոսկվա և վերադառնալուց հետո բնակվել են վարձակալական հիմունքներով։ Լուսինեի ցանկությամբ և առաջարկությամբ իրենք տեղափոխվել են Լուսինեի բնակարան, որպեսզի բնակարանի վարձի գումար չվճարեն։ Հետագայում Լուսինեն իրեն խնդրել է, որպեսզի վաճառեն նրա բնակարանը և վաճառված բնակարանի գումարով որոշակի հարցեր լուծեն։ 2013 թվականի հուլիս ամսին վաճառել է Լուսինեի բնակարանը 22.000 ԱՄՆ դոլարով Լուսինեի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա։ Դրանից հետո բնակարանի վաճառքի գումարով արվել են ծախսեր և վճարումներ։ Լուսինեի խնդրանքով ինքը բնակարանի վաճառքի գումարից 15.000 ԱՄՆ դոլար պետք է գցեր Լուսինեի “Յունիբանկ” ՓԲԸ-ում ունեցած հաշվեհամարին, սակայն բանկում իրեն հայտնել են, որ եթե Լուսինեն դատապարտյալ է ապա նրա անունով գումար չի կարող գցել բանկ, քանի որ սառելու է այնքան ժամանակ մինչև նա դուրս գա։ Իր բոլոր քայլերի մասին տեղեկացրել է Լուսինեին։ Հետագայում այնպես է ստացվել, որ ինքը Լուսինեի գումարը գործի հետ կապված` բիզնես ծավալելու համար երկու փուլով մեկ անգամ 3400 ԱՄՆ դոլար և մեկ անգամ էլ 5500 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով տվել է իր մտերիմներից մեկին` Ալիկին` վերադարձնելու նպատակով, սակայն նշված գումարը իրեն ետ չի վերադարձվել։ Հետագայում ինքը վախեցել է Լուսինեին հայտնել այդ մասին, քանի որ առանց նրա կարծիքը հաշվի առնելու և տեղյակ պահելու գումար է տվել իր ծանոթին։ Երբ Լուսինեն տեղեկացել է այդ մասին, Լուսինեի հայտնել է, որ երբեք չի հրաժարվի գումարը տալուց և իր փաստացի ամուսինը գրել է պարտավորագիր 15.000 ԱՄՆ դոլար վերադարձնելու մասին ու դրա հիման վրա Լուսինեն դիմել է դատարան 15.000 ԱՄՆ դոլար պահանջը բավարարելու համար։ Իր ծանոթ Ալիկը գտնվում է կալանավայրում և նա տեղյակ է եղել, որ այդ գումարները իրենը չեն։ Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Ռուզաննա Խորենյանի ցուցմունքները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես դրանք, այնպես էլ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն մի դեպքում նպատակ են հետապնդում ազատելու նրանց պատասխանատվությունից ու պատժից, մյուս դեպքում նվազեցնելու այդ պատասխանատվությունը, իսկ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ամբողջությամբ: Տուժող Լուսինե Ներսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 21-ին ինքը ձերբակալվել է և դատապարտվել է 8 տարի ժամանակով ազատազրկման։ Իր անչափահաս աղջիկը մնացել է անօգնական վիճակում և սիրային կապերի մեջ է գտնվել Ռուզաննա Խորենյանի որդու` Էդգար Քոչարյանի հետ։ Այդ ամենի հետևանքով հարուցվել է քրեական գործ անչափահասի հետ սեռական հարաբերություն ունենալու համար։ Ինքը այդ քրեական գործի շրջանակներում հանդիսացել է տուժողի օրինական ներկայացուցիչ և ստիպված կապեր է գտել, որպեսզի տեսնի, թե ինչ պետք է լինի դրա վերջը և գտնելով Ռուզաննայի հեռախոսահամարը, զանգահարել է նրան և ասել, որ իրենց երեխաների գործը քրեական գործ է և քրեական գործը խաղալիք չէ և վերջում թշնամանք է լինելու, սակայն Ռուզաննան պատասխանել է, որ ոչինչ չի լինի և կայցելի իրեն ծանոթանալու նպատակով։ 2012 թվականի գարնանից սկսել է Ռուզաննայի հետ կապ պաշտպանել։ Քրեական գործը ավարտվել է տուգանքով։ Դրանից հետո իրենք դարձել են բարեկամներ։ Ռուզաննան սկսել է պարբերաբար այցելել իրեն։ Իրեն պետք է եղել փաստաբան, քանի որ ինքը մեղադրվել է առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ, ինչպես նաև ունեցել է բանկային խնդիրներ` վարկ է վերցված եղել։ Ռուզաննայի հետ որոշել է վաճառել իր բնակարանը, բանկի գումարը մուծել, փաստաբան վարձել և գնել մեկ սենյականոց բնակարան։ Ռուզաննային բնակարանը վաճառելու նպատակով լիազորագիր է տվել, որի հիման վրա նա վաճառել է իր բնակարանը և ըստ պայմանավորվածության վաճառքից գոյացած գումարները Ռուզաննան պետք է գցեր իր` ՔԿՀ-ի հաշվեհամարին կամ այն բանկի հաշվեհամարին որտեղ ինքը հաշիվ է ունեցել։ Մայիսի 19-ին տրվել է լիազորագիր և մինչև սեպտեմբեր ամիսը գործարքն արդեն ավարտված է եղել։ Հոկտեմբերի 11-ին իր աղջկա ծննդյան տարեդարձի հետ կապված եկել են տեսակցության և դրանից հետո այլ տեսակցություն չի եղել։ Ռուզաննան խուսափել է իր հեռախոսազանգերին պատասխանելուց։ Բանկային տոկոսները 200.000 ՀՀ դրամը, բնակարանի վաճառքից գոյացած գումարներից Ռուզաննան տարել և վճարել է։ Նա իրեն ասել է, որ գումարը տարել և նրա անունով գցել է բանկ, իր հարցին, թե ինչու իր անունով չի գցել Ռուզաննան պատասխանել է, որ ինքը դատապարտյալ է և դա հնարավոր չէ։ Ինքը հավատացել և վստահել է Ռուզաննային։ Ռուզաննան ասել է, որ աշխատանք չկա և չգիտի ինչպես ապրեն և ինքը Ռուզաննային թույլատրել է, որպեսզի բնակարանի վաճառքի գումարից 3000 ԱՄՆ դոլար վերցնի և գնա վաճառելու ապրանք բերի, որպեսզի համ նրանք ապրեն համ իր թոռնիկը։ Իր կողմից տրված լիազորագրում նշված է եղել, որ գումարները Ռուզաննան պետք է գցի իր հաշվեհամարին։ Ռուզաննան իրեն ասել է, որ գումար է տվել Ալիկին և ասել է, որ ինքը Ալիկին չի ճանաչում։ Հետո իրեն ասել է, որ այդ գումարներից 5000 ԱՄՆ դոլար տվել է Գարիկին և ասել է, որ Գարիկին գումարը պարտավորագրով է տվել, սակայն մինչ ներկա պահը որևէ պարտավորագիր չի ներկայացրել իրեն։ Իր աղջկա և Ռուզաննայի ընտանիքի միջև առաջացել են կենցաղային վեճեր և իր 17 տարեկան աղջիկը մեկ տարեկան երեխայի հետ հայտնվել է դրսում։ Ռուզաննայի տղայի դատավարության ժամանակ նրանք պարտավորագիր են գրել, որ պատրաստ են հոգ տանել իր աղջա և նրա երեխայի մասին, սակայն դա չեն արել և իր աղջիկը հայտնվել է մարմնավաճառների շարքում ու ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու պատճառով կալանավորվել: Այդ ընթացքում Ռուզաննային խնդրել է որպեսզի աղջկա համար փաստաբան վարձի իր բանակարանի վաճառքի գումարներից, սակայն նա չի վարձել։ Զանգահարել է Ռուզաննայի աղջկան և խնդրել է որպեսզի Ռուզաննա զանգահարի իրեն, սակայն նա պատասխանել է, որ ինքը ամուսնացել է և իրեն էլ չզանգահարի։ Ռուզաննայի աղջիկն նաև ասել է, որ նա կալանավոր է և ոչինչ չի կարող անել։ Այդ ամենից հետո իր կողմից տրված լիազորագրի հետ միասին գրել է դիմում և ուղարկել է ոստիկանության Աբովյանի վարչություն։ Իր դիմումի հիման վրա հարուցվել է քրեական գործ։ Նախաքննության ընթացքում Ռուզաննան իրենից մի քանի անգամ ժամանակ է ուզել, որպեսզի վերականգնի պատճառված վնասը և վերադարձնի գումարները, սակայն ամեն անգամ խաբել է։ Դրանից հետո գործը ուղարկվել է դատարանՌուզաննան ասել է, որ բնակարանը վաճառել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով, սակայն մինչ ներկա պահը իրեն պայմանագիր չի ներկայացրել։ Ինքը տեղեկություններ ունի, որ նա գնել է հողամաս և ավտոմեքենա։ Ռուզաննայի փաստացի ամուսնու կողմից կա պարտավորագիր գրված, որ նա պարտավորվում է Ռուզաննայի փոխարեն վճարել իր գումարները։ Ինքը ամբաստանյալից պահանջում է վերադարձնել 15.000 ԱՄՆ դոլարը: Վկա Քնարիկ Զաքարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Ռուզաննա Խորենյանին “բռոկերի” միջոցով։ Իրեն ցույց են տվել բնակարան, որը գտնվել է Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի 113-րդ հասցեում և հավանել ով այն, գնել է։ Ռուզաննա Խորենյանը բնակարանի սեփականատերը չի հանդիսացել և իրեն հայտնել է, որ սեփականատերը Լուսինեն է, ով գտնվում է կալանավարյում և լիազորագիր է տվել բնակարանը վաճառելու վերաբերյալ։ Ինքը բնակարանը գնել է 22.000 ԱՄՆ դոլար գումարով կանխիկ։ Գումարը և բոլոր պայմանները պայմանավորվել է Ռուզաննայի հետ և իր հետ եղել է նաև իր փեսան` Ռաֆայել Սարգսյանը։ Գումարը տվել են երկու անգամից և դա եղել է նոտարական գրասենյակում։ Ըստ էության նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել նաև վկա Ռաֆայել Սարգսյանը ։ Վկա Նարե Ներսիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ռուզաննա Խորենյանը հանդիսացել է իր ամուսնու մայրը։ Ինքը Ռուզաննայի տղայի հետ գրանցված ամուսնություն չի գտնվել, այլ որոշ ժամանակ բնակվել են միասին, իսկ ներկայումս բաժանված են։ Մայրը` Լուսինե Ներսիսյանը, լիազորագիր է տվել Ռուզաննային` բնակարանը վաճառելու համար, սակայն չգիտի, թե կոնկրետ ինչ պետք է աներ այդ գումարները։ Տան վաճառքից Ռուզաննան իրեն գումարներ է տվել` մեկ անգամ 100 ԱՄՆ դոլար, մեկ անգամ 200 ԱՄՆ դոլար, մեկ անգամ էլ 40.000 ՀՀ դրամ։ Տեղյակ է, որ ամբաստանյալն իր մորը պարտք է 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Բնակարանը վաճառվել է 2013 թվականին, սակայն գումարի չափը չի հիշում։ Այդ գումարներով Ռուզաննան մեկ անգամ գնացել է Թուրքիա իրեր բերելու և վերավաճառելու նպատակով և գումարներ է տվել ոմն Ալիկին, սակայն թե որքան, չի կարող ասել։ ։ Այդ ամենն իմացել է Ռուզաննայից, քանի որ իրենք եղել են մտերիմ։ Բնակարանի վաճառքի գումարներից պետք է գնվեր ավելի էժան բնակարան և մնացած գումարով պետք է հոգար իր կարիքները, սակայն այդպես էլ բնակարան չի գնվել։ Վկա Աբել Հարությունյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Ռուզաննա Խորենյանի հետ ծանոթացել է այն ժամանակ երբ վարել է տաքսի ավտոմեքենա և իրենց շփումը եղել է միայն գործնական։ Ինքը Ռուզաննային տարել է Աբովյան և քաղաքի մեջ է տեղափոխել ինչ-որ տեղեր։ Իմացել է, որ Ռուզաննան վարձով բնակարան է փնտրել։ Իր ներկայությամբ ավտոմեքենայի մեջ Ռուզաննան գումար է տվել Ալիկին, սակայն որքան չգիտի։ Ռուզաննայի հետ գնացել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ», քանի որնա իրեն ասել է, որ մենակ չի ցանկանում գնալ։ Այդ ամենը եղել է մոտ երկու տարի առաջ։ Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանին 2013 թվականի հունիսի 21-ին տրված լիազորագիրը, 2013 թվականի հունիսի 18-ին Ռ.Խորենյանի և Ք.Զաքարյանի միջև կնքված նախավճարի պայմանագիրը, 2013 թվականի հունիսի 27-ին Երևանի 16-րդ թաղամասի 43-րդ շենքի թիվ 113-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը, «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ում Ռ.Խորենյանի անվամբ բացված թիվ 003-163235-146 հաշվեհամարին 2013 թվականի հուլիսի 11-ին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար մուտքագրելու և նշված հաշվեհամարից մաս-մաս գումարներ կանխիկացնելու վերաբերյալ «Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան» ՓԲԸ-ի կողմից կազմված անդորագրերը և կտրոնների լուսապատճենները համաձայն նախաքննական մարմնի 2015 թվականի փետրվարի 19-ի որոշման ճանաչվել են որպես ապացույցներ: Պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով: -Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Լուսինե Ներսիսյանի և վկաների ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ էական հակասություն չկա և դրանք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար: -Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները: Մասնավորապես, անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին, Վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ. Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը(…)»: (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը): Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե՝ անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Անմեղության կանխավարկածը այս տեսանկյունից կարելի է համարել հաղթահարված, եթե ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքները ապացուցված են անկասկած, այսինքն՝ այնպես ապացուցված, որ դրանց ճշտությունը խելամիտ մտորելու դեպքում չի կարող խելամիտ կասկածներ առաջացնել առկա ապացույցների բավարարությամբ հաստատված ճանաչելու դեպքում: Հակառակ դեպքում, եթե այդ հանգամանքները ապացուցված չեն անկասկած, անվերապահորեն, ապա չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալին մեկնաբանելու կանոնի կիրառմամբ պետք է ապացուցված համարել հակառակը: Եթե ողջամիտ օբյեկտիվ դիտորդի տեսանկյունից գործում առկա ապացույցները բավարար են անձի մեղավորության վերաբերյալ միանշանակ հետևություն անելու համար, ապա մեղադրանքը համարվում է ապացուցված: ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոնշյալ որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված վերոշարադրյալ ապացույցներով հիմնավորվում է, որ Ռուզաննա Խորենյանը յուրացման եղանակով հափշտակել է Լուսինե Ներսիսյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի` 6.176.400 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, այսինքն կատարել է հանցանք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հանցակազմին: - Ինչ վերաբերում է պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված մյուս պատճառաբանությանը` կապված կողմների միջև քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների առկայության մասին, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով տուժող Լուսինե Ներսիսյանի կողմից Ռուզաննա Խորենյանի հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող Միքայել Հովհաննիսյանի նկատմամբ քաղաքացիական հայց է ներկայացվել միայն այն հիմքով, որ վերջինս որոշակի պարտավորություն է վերցրել Ռուզաննա Խորենյանի կողմից հափշտակված գումարները վերադարձնելու առումով, ինչը որևէ կերպ չի բացառում ամբաստանյալին վերագրվող հանցանքի առկայությունը և դրա կատարումը նրա կողմից: Ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առնել նրա անձը, կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանգել այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է միայն նշանակված պատիժը փաստացի կրելու պայմաններում, հետևաբար նրան պետք է դատապարտել ազատազրկման, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված է գործի փաստական հանգամանքներով, ամբաստանյալի պատիժն ու պատախանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներով, անձը բնութագրող տվյալներով, դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, հոդվածների պահանջները` Ռուզաննա Խորենյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ` ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամանակով, ինչը համապատասխանում է կատարված հանցանքի բնույթին ու ամբաստանյալի անձնավորության, և վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատիժ նշանակելիս, հիմք չեն կարող հանդիսանալ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ նշանակելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պայմանականորեն դատապարտելու համար: Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Խորենյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 22-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ռուզաննա Վարազդատի Խորենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 27-07-2016 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 13-09-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 /հինգ/ հատոր, համապատասխանաբար`250, 143, 137, 189 և 97թերթերից |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 13-09-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 250, 143, 137, 189, 97 |
| Ուր | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
| Գրության համարը | Ե-23143/16 |