ԵԿԴ/0009/01/15


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
24 հունիսի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը`

նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
Հ.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Տ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
տուժող Ե.ԹՈՐՈՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Գ.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ՓԱՐՍԱԴԱՆՅԱՆԻ


դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Վարազդատի Վարդանյանի` ծնված 12.08.1980թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղա-քացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած և խնամքին 2 անձ, 8-ամյա կրթութ-յամբ, առողջ, դատված՝ 1. Երևան քաղաքի նախկին քրեական դատարանի 22.12.2008թ. դատա-վըճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասին 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն, դատապարտվել է ազատազրկման 6 տարի ժակետով, 2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդ-հանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.05.2012թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-207-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ նույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն, դա-տապարտվել է ազատազրկման 6 տարի 6 ամիս ժակետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2008թ. հոկտեմբերի 3-ից, քրեակատարողական ծառայության կենտրոնական մարմնի տեղա-բաշխման հանձնաժողովի 25.07.2014թ. թիվ 703 որոշման համաձայն՝ կիսաբաց ուղղիչ հիմնար-կից տեղափոխվել է բաց ուղղիչ հիմնարկ՝ «Վարդաշեն» ՔԿ հիմնարկ, որի պետի ժամանակա-վոր պաշտոնակատարի 01.08.2014թ. որոշմամբ նրան թույլատրվել է 2014թ. օգոստոսի 1-ից մինչև 2015թ. ապրիլի 3-ը՝ երկուշաբթիից ուրբաթ օրերին՝ ժամը 08-ից մինչև 20-ը, տեղաշարժվել ուղղիչ հիմնարկի սահմաններից դուրս՝ որպես բանվոր «Արաքսի Խաչատրյան» Ա/Ձ-ում աշ-խատելու համար, արգելանքի տակ է 27.10.2014թ-ից, որի դրությամբ նշանակված պատժից կրել է 6 տարի 24 օր, մնում է կրելու 5 ամիս 6 օր, բնակվել է` ք.Երևան, Ծերենցի 2-րդ նրբանցք, տուն հ. 25, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Պ.Աղաբաբյանը 27.10.2014թ. որոշմամբ ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով հարուցել է թիվ 13812414 քրեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
27.10.2014թ. ձերբակալվել է Գ.Վարդանյանը։
Քննիչի 29.10.2014թ. որոշմամբ Գ.Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 29.10.2014թ. որոշմամբ Գ.Վարդանյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Պողոսյանը 07.11.2014թ. որոշմամբ թիվ 13812414 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Զ.Թադևոսյանը 30.12.2014թ. որոշմամբ թիվ 13812414 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Պողոսյանը 30.01.2015թ. որոշմամբ թիվ 13812414 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 05.02.2015թ. որոշմամբ Գ.Վարդանյանին նախկինում առաջադրված մեղադը-րանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։
2015թ. փետրվարի 9-ին թիվ 13812414 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասու-թյան առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2015թ. փետրվարի 11-ի որոշ-մամբ Գրիգոր Վարազդատի Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2015թ. փետրվարի 23-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Գրիգոր Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «2014 թվականի հոկ-տեմբերի 26-ին Եպրաքսյա Սամվելի Թորոսյանի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնութ-յուն գործադրելով, փորձել է բացահայտ հափշտակել վերջինիս գույքը։
Այսպես.
Գրիգոր Վարդանյանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 23։40-ի սահմաններում, գտնվելով Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գործող «Մեղեդի» սրճարանի մոտակայքում, նկատել է պայուսակը և բջջային հեռախոսը ձեռքին փողոցով միայնակ քայլող Եպրաքսյա Սամվելի Թորոսյանին, ապա նպատակադրվել է բացահայտ հափշտակել վերջինիս գույքը։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Գ.Վարդանյանն աննկատ մո-տեցել է Ե.Թորոսյանին, ապա վերջինիս առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գոր-ծադրելով` ձեռքով հարվածել է վերջինիս դեմքի շրջանին և պատճառել առողջության թեթև վնա-սի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք` վերին շրթունքի արյունազեղման ձևով, որից հետո քաշելով վերցրել է Ե.Թորոսյանի` 3.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի պայու-սակը` 47.000 ՀՀ դրամի պարունակությամբ և 65.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սամսունգ» տե-սակի «GT-18262» մոդելի բջջային հեռախոսն ու դիմել փախուստի։
Նույն փողոցով քայլող Միքայել Ալեքսանդրի Բաղրամյանն ականատես լինելով Գ.Վար-դանյանի հանցավոր գործողություններին, կրնկակոխ հետապնդել և Թումանյան-Ե.Կողբացի փողոցների խաչմերուկի մոտակայքում բռնել է վերջինիս, և Գ.Վարդանյանը հանցագործութ-յունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով»։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ պարզվեց, որ «Վարդաշեն» բաց ուղղիչ քրեակատարողական հիմ-նարկում պատիժ կրելիս՝ 2014թ. հոկտեմբերի 26-ին, ստուգողական հաշվառում անցնելուց հետո ամբաստանյալը դուրս է եկել ՔԿ հիմնարկից, գործածել է ոգելից խմիչք և գնացել ք.Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի տարածք։
Նույն օրը՝ ժամը 2340-ի սահմաններում, ամբաստանյալը, գտնվելով ք.Երևանի Թուման-յան փողոցում գործող «Մեղեդի» սրճարանի մոտակայքում և նկատելով փողոցով միայնակ քայ-լող, պայուսակը բռնակներով ձախ բազկին անցկացրած ու նույն ձեռքով բջջային հեռախոսը բռնած տուժող Եպրաքսյա Թորոսյանին, հետևի կողմից մոտեցել է նրան և, քաշելով նրա պա-յուսակը, փորձել է խլել այն ու բջջային հեռախոսը։ Տուժողը դիմադրել է ամբաստանյալին և նրանք քաշքշել են միմյանց, որի ընթացքում ամբաստանյալը ձախ ձեռքի արմունկով հարվածել է տուժողի դեմքին՝ վերին շրթունքի շրջանին, ինչի հետևանքով տուժողը, չկարողանալով այլևս դիմադրել նրան, ընկել է գետնին և գոռալով օգնություն է խնդրել։
Ամբաստանյալը, վերցնելով այլևս իրեն չդիմադրող տուժողի՝ 3.000 դրամ արժողությամբ ձեռքի պայուսակը, որում եղել է 47.000 դրամ, և 65.000 դրամ արժողությամբ «Սամսունգ» տեսա-կի, «GT-18262» մոդելի բջջային հեռախոսը, վազել է, որ անցնի Թումանյան փողոցը, սակայն նրան ընդառաջ քայլող վկա Միքայել Բաղրամյանը, լսելով տուժողի օգնության ձայները և հաս-կանալով, թե ինչ է տեղի ունեցել, բռնել է ամբաստանյալին ու նրա հետ ընկել գետնին։
Քիչ անց մոտեցել են ոստիկաններն ու ամբաստանյալին բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մե-ղադրանքում ամբաստանյալն իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակիորեն՝ պատճառաբանելով, որ տուժող Ե.Թորոսյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել՝ չի հարվածել նրան, այլ քաշքշու-կի ժամանակ հնարավոր է, որ ձեռքը պատահմամբ դիպած լինի վերջինիս դեմքի շրջանին։
Ամբաստանյալ Գ.Վարդանյանի ցուցմունքի համաձայն՝ բաց ուղղիչ հիմնարկում՝ «Վար-դաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում, պատիժ կրելիս՝ 2014թ. հոկտեմբերի 26-ի երեկոյան, ինքը գնել և խմել է օղի, որից հետո՝ չունենալով դրա իրավունքը, բացակայել է ուղղիչ հիմնարկից և ժամը 23-ի սահմաններում գնացել է ք.Երևանի Թումանյան փողոց՝ շաուրմա ուտելու։ Դրանից հետո, գտնվելով ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, նկատել է փողոցով՝ «Մեղեդի» սրճարանի ուղղությամբ, քայլող տուժողին, ում ձախ ձեռքին եղել է պայուսակը՝ բռնակներով անցկացված բազկին, ու նույն ձեռքին եղել է հեռախոսը։ Խոսեցնելու (ծանոթանալու) նպատակով մոտեցել է տուժողին ու թեև այդ պահին չի պատկերացրել, որ հանցանք կկատարի, սակայն հասնելով նրան՝ հետևից քաշել է նրա ձեռքից, այնուհետև՝ նրա պայուսակից, ու թեև տուժողը դիմադրել է, սակայն կարողացել է վերցնել նրա պայուսակն ու հեռախոսը և վազել է, որ անցնի փողոցը, բայց այդ պահին վկան (Միքայել Բաղրամյանը) գրկել է իրեն, ինչի պատճառով ընկել է գետնին։
Չնայած հարբածության պատճառով ուրիշ ոչինչ չի հիշում, սակայն լավ հիշում է, որ տու-ժողին չի հարվածել, թեև չի բացառում, որ քաշքշուքի ընթացքում միամիտ ձեռքը կպած լինի նրան, ու նա ստացած լինի իր նկարագրած վնասվածքը։
Դրանից հետո իրեն տարել են ոստիկանության բաժին։
Տուժող Եպրաքսյա Թորոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2014 թվականի հոկտեմբերի 26-ին՝ ժամը 2335-ի սահմաններում, աշխատավայրից տուն վերադառնալիս, երբ ինքը ոտքով անց-նելիս է եղել ք.Երևանի Մաշտոցի պողոտայում գործող «Մեղեդի» սրճարանի մոտով, իր պայու-սակը բռնակներով անցկացված է եղել ձախ ձեռքին ու նույն ձեռքով բռնած է եղել բջջային հե-ռախոսը։ Այդ պահին հետևից իրեն է մոտեցել ամբաստանյալն ու փորձել է պայուսակն ու հե-ռախոսը վերցնել իր ձեռքից, սակայն դիմադրել է նրան։ Ամբաստանյալը, թիկունքով կանգնելով իր դիմաց, ձախ ձեռքով փորձել է վերցնել պայուսակը ու, քանի որ շարունակել է դիմադրել նրան, նա ձախ ձեռքի արմունկով հարվածել է իր դեմքին, որի պատճառով ընկել է գետնին։ Քանի որ այլևս չի կարողացել դիմադրել ամբաստանյալին, նա վերցրել է իր պայուսակն ու հե-ռախոսը և վազել է, որ անցնի Թումանյան փողոցը, իսկ ինքը բարձր գոռալով՝ օգնություն է խնդրել, ու վկան (Միքայել Բաղրամյանը) Թումանյան փողոցի մեջտեղում բռնել է նրան, և վկան կամ նրան օգնող այլ անձինք ամբաստանյալի ձեռքից վերցրել են իր պայուսակն ու հեռախոսը։ Այնուհետև մոտեցել են ոստիկանները և ամբաստանյալին տարել են ոստիկանության բաժին։
Հարվածից մոտ 3 րոպե հետո իր վերին շրթունքն ուռել է և համոզված է, որ ամբաստան-յալն իրեն հարվածել է, որպեսզի ինքը թուլանար, ու նա կատարեր իր գործողությունը։
Վկա Միքայել Բաղրամյանի ցուցմունքի համաձայն՝ 2014 թվականի հոկտեմբերի 26-ին՝ ժամը 2350-ի սահմաններում, ինքը զբոսնելիս է եղել Օպերայի տարածքում և երբ անցնելիս է եղել Թումանյան փողոցը, հակառակ մայթին տեսել է միմյանց քաշքշող ամբաստանյալին ու տուժողին։ Սկզբում մտածել է, որ նրանք վիճաբանող զույգ են, սակայն երբ ամբաստանյալը փախել է, իսկ արդեն գետնին ընկած տուժողը բղավել է՝ պայուսակս, հասկացել է, որ նրա պա-յուսակն են խլել։ Այդ պատճառով բռնել է ամբաստանյալին և նրա հետ ընկել են գետնին։ Նույն պահին իրենց են մոտեցել ոստիկաններն ու ամբաստանյալին տարել ոստիկանության բաժին։
Վկա (փորձագետ) Ս.Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն՝ տուժողի ձախ արմնկա-հոդի հետին մակերեսի քերծվածքներն ու արյունազեղումները կարող էին առաջանալ ընկնելուց, բայց վերին շրթունքի ներսային մակերեսի վնասվածքը չէր կարող առաջանալ վայր ընկնելուց։ Տվյալ դեպքում տուժողի վերին շրթունքի աջ կեսի ներսային մակերեսում արյունազեղումը առա-ջացել է սահմանափակ մակերես ունեցող բութ առարկայի ներգործության հետևանքով։ «Սահ-մանափակ մակերես» ասվածը հարաբերական հասկացողություն է, այսինքն՝ տվյալ հատվածի հետ համեմատած ներգործող առարկան ունի ավելի փոքր մակերես։ Բութ առարկան ազդում է տվյալ պրոեկցիայով, վերին շրթունքի աջ կեսի առաջին ատամի պրոեկցիայով։ Վերին շրթունքի փափուկ հյուսվածքները ճմլվում են ազդող ուժի ու տվյալ դեպքում առաջին ատամի միջև, և ա-ռաջանում է վնասվածքը։
Բութ առարկա կարող է հանդիսանալ մարդու ձեռքը, արմունկային շրջանը, բռունցքը, ոտքը, փայտը, երկաթը և այլն։ Տվյալ դեպքում տուժողի շրթունքի տվյալ հատվածում վնասված-քն առաջացել է բութ առարկայով ուժ գործադրելու հետևանքով, սակայն չի բացառվում, որ շրթունքով նա հպված լինի արմունկին և առաջանա նման վնասվածք։
Դատաբժշկական փորձաքննության 27.10.2014թ. թիվ 3166 եզրակացության համա-ձայն` տուժող Ե.Թորոսյանի մարմնական վնասվածքները՝ վերին շրթունքի, ձախ արմնկահոդի շրջանների արյունազեղումների, ձախ արմնկահոդի և ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի շրջանների քերծվածքների ձևով, պատճառվել են բութ առարկաների ներգործությամբ, հնարա-վոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակել։
Դատաբժշկական փորձաքննության 29.10.2014թ. թիվ 3203 եզրակացության համաձայն` ամբաստանյալ Գ.Վարդանյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ ականջախեցու մեծ կորու-թյան, աջ ծնկահոդի շրջանի առաջային մակերեսի, ձախ ծնկահոդի շրջանի առաջային մակ-երեսի քերծվածքների, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղում-ների ձևով, հետևանք են բութ, կոշտ առարկաների ներգործության, հնարավոր է քերծվածքների առաջացումը վայր ընկնելու հետևանքով, արյունազեղումները հետևանք են բութ, կոշտ առար-կաների ուղղակի անմիջական ներգործության, հնարավոր նշված ժամկետին և հանգամանք-ներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։
«Տեղանքը մատնացույց անելու և զննելու մասին» 22.11.2014թ. արձանագրության հա-մաձայն՝ զննության մասնակից տուժող Ե.Թորոսյանը մատնացույց է արել Մաշտոցի պողոտա-յից մոտ 80 մետր հեռավորության վրա դեպի Թումանյան-Եզնիկ Կողբացի փողոցների հատ-վածը և հայտարարել, որ նշված վայրում` մետաղյա ճաղավանդակներին կից մայթով դեպի Մաշտոցի պողոտա քայլելիս, ամբաստանյալ Գ.Վարդանյանը փորձել է բացահայտ հափշտա-կել իր գույքը։
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության 04.11.2014թ. թիվ 946-ԱՊ-14 եզրակացու-թյան համաձայն` տուժող Ե.Թորոսյանի «Սամսունգ» տեսակի «GT-18262» մոդելի բջջային հե-ռախոսի միջին շուկայական արժեքը 2014թ. հոկտեմբեր 26-ի դրությամբ կազմել է 65.000 ՀՀ դրամ, իսկ պայուսակինը` 3.000 ՀՀ դրամ։
«Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և տուժողին պատասխանատու պահպանության հանձ-նելու մասին» 08.11.2014թ. որոշման համաձայն` «Սամսունգ» տեսակի «GT-18262» մոդելի բջջային հեռախոսը, շագանակագույն պայուսակը և 47.000 ՀՀ դրամ գումարը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց և պատասխանատու պահպանության են հանձնվել տուժող Ե.Թորոսյանին։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ամբաստանյալ Գ.Վարդանյանի հեռա-խոսահամարներից կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն` ամբաստան-յալ Գ.Վարդանյանի 098-05-19-85 հեռախոսահամարից 2014թ. հոկտեմբերի 26-ին՝ ժամը 2353-ին, կատարված հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 54 հասցեում տեղակայված` «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերության կապի ծածկույթն ապահովող կայանի կողմից։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» ՔԿ հիմնարկի հերթապահ խմբի պատասխանատու հերթապահ Կ.Շահզադյանի 26.10.2014թ. զեկուցագրի հա-մաձայն` 2014թ. հոկտեմբերի 27-ին՝ ժամը 0040-ին ստուգայցի ժամանակ հայտնաբերել է, որ բաց տիպի ռեժիմում պատիժը կրող դատապարտյալ Գ.Վարդանյանը բացակայել է կացարա-նից։

Դատարանի վերլուծություն.

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապացույց-ները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապա-ցույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատա-վարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նախատես-ված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլատրե-լիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարա-րության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկավար-վելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազ-մակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայաց-վում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղու-թյան կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաս-տանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաս-տատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն ան-արժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցութ-յան մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանք-ների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահա-տական, քրեական գործի` դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող ապա-ցույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալը տուժողի առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնության գործադրման զուգորդմամբ փորձել է բացահայտ հափշտակել նրա գույքը, այսինքն՝ ուղղակի դիտավորությամբ կատարել է գործողություններ« որոնք անմիջականորեն ուղղված են եղել կողոպուտ կատարելուն« սակայն նշված հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ նա չի հասցրել փախչել ու բռնվել է վկայի կողմից։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի այն պատճառաբանությանը, որ հարբած է եղել, շատ բան չի հիշում, սակայն շատ լավ հիշում է, որ տուժողի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել և հնարավոր է, որ քաշքշուկի ընթացքում իր ձեռքը պատահմամբ կպած լինի նրա դեմքին, ապա դատարանը գտնում է, որ նշված պատճառաբանությունն անհիմն է և հերքվում է տուժողի և փոր-ձագետի ցուցմունքներով ու տուժողի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակա-ցությամբ։
Դատարանը փաստում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաս-տատվում է, որ ամբաստանյալի կողմից տուժողի նկատմամբ իրականացված հարձակումն ու բռնի գործողությունները եղել են գիտակցված, ինտենսիվ և նպատակասլաց, տեղի է ունեցել բռնության գործադրում, որի ընթացքում սկսվել է քաշքշուկ, տուժողն ակտիվ գործողություններով դիմադրել է ամբաստանյալին, ինչի արդյունքում՝ դատաբժշկական փորձաքննության համա-ձայն, մարմնական վնասվածքներ է ստացել նաև ամբաստանյալը, ով տուժողի դիմադրությունը դադարեցնելու համար հարվածել է վերջինիս դեմքի շրջանին և պատճառել առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք։
Դատարանը գտնում է, որ վերը նշված պատճառաբանությամբ ամբաստանյալը ցանկա-նում է խուսափել առավել ծանր հանցագործության համար պատասխանատվությունից ու պատ-ժից, և հաստատված է համարում, որ նա կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրե-ական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որով և նա պետք է պատասխանա-տվության ենթարկվի։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հետևանքները և հանցագործության կատարումից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանա-տվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Դատական քննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղ-մացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ «Արաքսի Խաչատրյան» Ա/Ձ-ի կողմից նա բնութագրվել է որպես ջանասեր ու պարտաճա-նաչ աշխատող, մյուս աշխատողների նկատմամբ՝ հարգալից և ուշադիր անձ։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգա-մանք` դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, ելնելով գործի փաստական տվյալ-ների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարո-յահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականաց-ման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և ամբաստանյալի կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման, որպիսի պատիժը պետք է կրի, նկատի ունենալով, որ նրա ուղղվելը հնարավոր չէ առանց նրան հասարակությու-նից մեկուսացնելու, և որ նշված պատիժը կարող է ապահովել պատժի նպատակները, ինչը հնա-րավոր չէ նրա նկատմամբ՝ որպես պատիժ, տուգանք նշանակելու դեպքում։
Տուժողը քաղաքացիական հայց չհարուցեց և հայցադիմում չներկայացրեց։
Դատարանը, քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ տուժողին ի պահ հանձնված պայուսակը, «Սամսունգ» տեսակի «GT-18262» մոդելի բջջային հեռախոսն ու 47.000 ՀՀ դրամը պետք է թողնել նրա տնօրինմանը։
Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստան-յալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնե-լը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գրիգոր Վարազդատի Վարդանյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամ-կետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդված համաձայն՝ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել նախորդ՝ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդ-հանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.05.2012թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 3 (երեք) ամիսը և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 4 (չորս) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով, որպիսի պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2014թ. հոկտեմբերի 27-ից։
Իրեղեն ապացույցները՝ պայուսակը, «Սամսունգ» տեսակի «GT-18262» մոդելի բջջային հեռախոսն ու 47.000 ՀՀ դրամը, թողնել տուժող Ե.Թորոսյանի տնօրինմանը։
Գ.Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` մինչև դատավճռի օրինա-կան ուժի մեջ մտնելը, թողնել անփոփոխ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակ-վելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ