ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԳՈՐԾ ԵԿԴ/0008/01/15

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
դատախազ` Հ.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
պաշտպան` Կ.ՄԵԺԼՈՒՄՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ն.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ

2015 թվականի օգոստոսի 07-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի պաշտպան Կ.Մեժլումյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով (ծնված 20.04.1989թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում դատված`
1. 05.05.2011թ.-ին` ՀՀ Արարատի և Վայոց ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով` կալանքի 2 (երկու) ամիս ժամկետով։ Պատժի ազատվել է 01.06.2011թ.-ին՝ համաներման հիմքով։
2. 26.12.2012թ.-ին՝ ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 3 (երեք) տարի ժամկետով։ Ազատվել է պատժից պայմանական վաղաժամկետ, սույն գործով հանցանքը կատարելու պահին ունեցել է 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 8 (ութ) օր պատժի չկրած մաս),

ՊԱՐԶԵՑ


1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.13827414 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ` ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Ս.Նազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանը ձերբակալվել է:
3. 2014 թվականի դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ Նարեկ Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
4. 2015 թվականի հունվարի 27-ին Նարեկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5. 2015 թվականի փետրվարի 09-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան):
6. Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կարգով, դատավճիռների համակցությամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.12.2012թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից` 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 8 (ութ) օրից` 6 (վեց) ամիսը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2014թ. դեկտեմբերի 11-ից։
Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված 23.000 (քսաներեք հազար) ՀՀ դրամը և 300 (երեք հարյուր) ռուսական ռուբլին՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ստացված եկամուտ՝ բռնագանձել հօգուտ պետության։
7. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի պաշտպան Կ.Մեժլումյանը:
8. Վերաքննիչ դատարանի 2015թ. հուլիսի 07-ի որոշմամբ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2015թ. հուլիսի 15-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
9. Նախաքննության մարմնի կողմից Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2014թ. դեկտեմբերի 10-ին, ժամը 16։00-17:00-ն, Արման Հրանտի Խաջոյանի հետ իր կողմից շահագործվող «Օպել» մակնիշի, 31 ՏՏ 277 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի «Վեգա» խանութից Ա.Խոջայանի համար ապառիկ կարգով 159.200 ՀՀ դրամ արժողության «Սամսունգ» ապրանքանիշի պլանշետ է ձեռք բերելուց հետո այն վաճառելու նպատակով գնացել են Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի փոստային բաժանմունքի հետևի հատվածում գտնվող՝ Կոզեռնի և Սուրբ Հովհաննեսի փողոցների խաչմերուկի մոտ։ Ն.Մկրտչյանն, ունենալով դրամական պարտքերր ցանկանալով դրանք հատուցել, որոշել է Ա.Խոջայանի պլանշետը հափտակել և քաղարկելով իր նպատակը վերջինս խնդրել է ավտոմեքենան կայանելու նպատակով հետևից նայելու համար դուրս գալ ավտոմեքենայից: Ա.Խոջայանը պլանշետը տուփի հետ թողել է ավտոմեքենայի մեջ, դուրս է եկել ավտոմեքենայից, գնացել հետևի հատվածը, իսկ Ն.Մկրտչյանն, իրացնելով ուրիշի գույքին տիրանալու դիտավորությունը` կտրուկ ավտոմեքենան վարել է դեպի Պռոշյան փողոց` հեռանալով դեպքի վայրից և այդպիսով բացահայտ հափշտակելով Ա.Խոջայանի պլանշետը` վերջինիս պատճառելով 159.200՝ ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
10. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նրա բնակության վայրից ստացված բնութագիրը` համաձայն որի՝ «Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյան ծնված 20.04.1989թ. ք.Երևան կրթությունը` թերի բարձրագույն։ Բնակվելով Սարի-թաղ 7-րդ փողոց 36 տան հասցեում, շրջապատում բնութագրվել է դրականորեն, նրա հասցեին ահազանգ և բողոքներ չեն գրանցվել։ Ընտանիքին նվիրված զավակ է և թոռ է եղել։ Վայելել է շրջապատի սերն ու հարգանքը։ Եղել է աշխատասեր և հոգ է տարել այրի մայրիկին»։ (տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը)
Որպես Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի անձը բացասականորեն բնութագրող բացասական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում երկու անգամ դատապարտված և դատվածությունները չմարած անձ։ (տե´ս գ-թ 16-17, դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ (տե´ս դատական նիստի արձանագրությունը)
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածների համաձայն՝ ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է համարվում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը՝ այն, որ նա 05.05.2011թ.-ին Արարատի և Վայոց ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է կալանքի՝ 2 ամիս ժամկետով, իսկ 26.12.2012թ.-ին Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման՝ 3 տարի ժամկետով։ Վերջին պատժից ազատվել է պայմանական վաղակետ, պատժի չկրած մասը կազմում է 1 տարի 3 ամիս 17 օր։ (տես` սույն դատավճռի ներածական մասում առկա ամբաստանյալի անձնական տվյալները, գ.թ. 16-17, դատական նիստի արձանագրությունը)
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկամ ձևով, որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։
Նկատի ունենալով, որ 26.12.2012թ.-ին Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանը դատապարտված է եղել ազատազրկման 3 (երեք) տարի ժամկետով, իսկ սույն գործով մեղսագրված հանցանքը կատարելիս ունեցել է պատժի չկրած մաս` 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 8 (ութ) օր ժամկետով, ուստի դատարանը գտնում է, որ այս դեպքում կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին մասը, համաձայն որի՝ «Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մաuնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մաuը»։
Այլ կերպ, դատարանը գտնում է, որ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակվելիք պատժին պետք է մասնակիորեն գումարել ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.12.2012թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը՝ 1 տարի 3 ամիս 8 օրը։
Անդրադառնալով նշանակվելիք պատժաչափի հաշվարկման հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որով մեղադրանք է առաջադրվել ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանին, որպես պատիժ է նախատեսված նաև ազատազրկումը` առավելագույնը 3 տարի ժամկետով։
Ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի արարքում որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը և վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածով, համաձայն որի` «Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից»։
Նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի արարքում որպես ծանրացուցիչ հանգամանք առկա է հանցանքների կատարման հասարակ ռեցիդիվը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ դատարանը նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակի ոչ պակաս քան մեկ տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկումը։
Միաժամանակ, հիմք ընդունելով այն հանգամանքը, որ դատարանը սույն գործը քննել է դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ, ուստի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3 հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող պատիժը չի կարող լինել ավելին, քան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի 2/3-ը։
Այլ կերպ, դատաքննության արագացված կարգի կիրառման պայմաններում ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժի չափը կարող է տատանվել մեկ տարի վեց ամսից մինչև երկու տարի ժամկետով ազատազրկման սահմաններում։ (…)»:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
11. Բողոք բերած անձը` ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի պաշտպան Կ.Մեժլումյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 07.05.2015թ. թիվ ԵԿԴ/0008/01/15 դատական ակտը չի համապատասխանում օրինականության և պատժի անհատականացման սկզբունքներին, որը հակասում է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՏԴ/0071/01/13 որոշմանը։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը և 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, պաշտպանը փաստել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում նշել է, որ` «Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի անձը բնութագրող դրական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում նրա բնակության վայրից ստացված բնութագիրը՝ համաձայն որի, «Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանը` ծնված 20.04.1989թ. ք.Երևան, կրթությունը՝ թերի բարձրագույն։ Բնակվելով Սարի-թաղ 7-րդ վաղոց 36 տան հասցեում, շրջապատում բնութագրվել է դրականորեն, նրա հասցեին ահազանգ և բողոքներ չեն գրանցվել։ Ընտանիքին նվիրված զավակ է և թոռ է եղել։ Վայելել է շրջապատի սերն ու հարգանքը։ Եղել է աշխատասեր և հոգ է տարել այրի մայրիկին»։
Որպես Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի անձը բացասականորեն բնութագրող բացասական հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնոմ է որպես նախկինում երկու անգամ դատապարտված և դատվածությունները չմարած անձ։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ որպես ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալը, ինչպես նաև կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը»։
Պաշտպանը նշել է նաև, որ բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս առաջնորդվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի իրավադրույթների միաժամանակյա կիրառմամբ, որն էլ հանգեցրել է ամբաստանյալի նկատմամբ բացարձակ որոշակի սանկցիայի կիրառման։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու դեպքում նրա նկատմամբ կիրառման ենթակա սանկցիայի նվազագույն շեմը չէր կարող պակաս լինել առավելագույն պատժի կեսից, որը քննարկվող իրավիճակում մեկ տարի վեց ամիսն է, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի նորմերի կիրառմամբ ամբաստանյալի պատժի վերին շեմը չէր կարող գերազանցել առավել խիստ պատժի երկու երրորդից, որն էլ երկու տարին է և գտել, որ Առաջին ատյանի դատարանը նշված իրավադրույթների միաժամանակյա կիրառմամբ ինքն իրեն զրկել է պատժի անհատականացման սկզբունքը կիրառելու հնարավորությունից` անտեսելով իր իսկ կողմից դատական ակտում մատնանշված` ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները։ Արդյունքում ստացվել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է տվյալ դեպքում առավել խիստ պատժի առավելագույն շեմը (երկու տարին)` անտեսելով վերջինիս պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները։
Ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանը, որպես Նարեկ Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք ընդհանրապես հաշվի չի առել այն, որ նա հատուցել է տուժող Ա.Խոջայանին պատճառված վնասը, իսկ վերջինն էլ Առաջին ատյանի դատարանում հայտնել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ բողոք կամ քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի։
Ըստ պաշտպանի, սույն պարագայում կիրառելի է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՏԴ/0071/01/13 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը և ներկայացնելով հիշյալ դիրքորոշումը, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված վերը նշված նախադեպային որոշմամբ արտահայտած պարտադիր իրավական դիրքորոշումների խախտմամբ Նարեկ Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս չպետք է կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կանոնները, հաշվի չի առել և չի գնահատել հանցագործության բոլոր հանգամանքները, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, Նարեկ Մկրտչյանի անձը բնութագրող վերը նշված հանգամանքները, ինչով էլ խախտել է և սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 67.1-րդ հոդվածները, որն էլ ազդել է գործի ելքի վրա։ Այսինքն, Առաջին ատյանի դատարանը կիրառել է օրենք, որը չպետք է կիրառեր, որն էլ հանգեցրել է ամբաստանյալի նկատմամբ ակնհայտ խիստ և ոչ արդարացի պատիժ նշանակելուն։
Բողոքաբերը նաև գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել այն, որ ամբաստանյալը նախաքննության հենց սկզբնական փուլում տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջացել է կատարած հանցագործության համար, կամովին ամբողջությամբ հատուցել է հանցագործությամբ տուժողին պատճառված վնասը։
Պաշտպանը վկայակոչել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 397-րդ հոդվածը և 399-րդ հոդվածի 1-ին մասը:
12. Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպանը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, բավարարել վերաքննիչ բողոքը, պատժի մասով բեկանել Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.05.2015թ.-ի թիվ ԵԿԴ/0008/01/15 դատական ակտը և նրա նկատմամբ նշանակել արդարացի, հնարավորինս մեղմ պատիժ»:
13. Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Կ.Մեժլումյանն ու ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանն ամբողջությամբ պնդեցին պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով բավարարել այն:
Դատախազ Հ.Սարգսյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ դատախազի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
14. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
1) մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի.
«Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով (…)»:
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը» (տե´ս Ա.Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
«Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս» (տե՛ս Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը):
«Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում` անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները` վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն» (տե´ս Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշման 15-րդ կետը):
«Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր տարրերից մեկն է, որի շրջանակներում կարևորվում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանումը։ Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս։ Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը։
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս։ Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս (…)» (տե՛ս Ն.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները։
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից։
Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից։
Հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երեք քառորդից»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն.
«Դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը»։
15. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից և սույն գործի կոնկրետ հանգամանքներից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնելով ամբաստանյալին վերագրվող արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, վերջինիս անձը ինչպես դրականորեն, այնպես էլ բացասականորեն բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կարգով` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը` խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալն ու կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ և 63-րդ հոդվածների կարգով` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը` հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակել է վերջնական արդարացի ու համաչափ պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատա¬կա¬նացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանն ու այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրագործումը, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները, հետևաբար պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությանն այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել այն, որ վերջինս նախաքննության հենց սկզբնական փուլում տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, անկեղծորեն զղջացել է կատարած հանցագործության համար և կամովին ամբողջությամբ հատուցել է հանցագործությամբ տուժողին պատճառված վնասը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն վիճարկվող դատական ակտի, Առաջին ատյանի դատարանը, արդեն իսկ inter alia որպես ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել նաև խոստովանական ցուցմունքներով հանդես գալն ու կատարված հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, հետևաբար այս առումով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առարկայազուրկ են և անհիմն: Ինչ վերաբերում է հանցագործության հետևանքով տուժողին պատճառված վնասը հատուցելու հանգամանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի կարգով, որպես ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է դիտել վերջինիս կողմից տուժողին պատճառված վնասն ամբողջությամբ կամովին հատուցելը, որպիսի հանգամանքը սակայն, ինքնին, ինչպես նաև Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վիճարկվող դատական ակտում արձանագրված այլ հանգամանքների հետ համակցության մեջ, բավարար հիմք հանդիսանալ չի կարող պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանելու կամ փոփոխելու համար:
Միաժամանակ անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկին այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել և չի կիրառել սույն գործով կիրառման ենթակա` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ՏԴ/0071/01/13 քրեական գործով որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, որի արդյունքում ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, միաժամանակ առաջնորդվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի իրավադրույթներով, կիրառել է օրենք, որը չպետք է կիրառեր, որն էլ հանգեցրել է ամբաստանյալի նկատմամբ ակնհայտ խիստ և ոչ արդարացի պատիժ նշանակելուն, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ գործով, կոնկրետ դեպքում, նյութական և դատավարական օրենքների հիշյալ նորմերի միջև հակասություն առկա չէ, հետևաբար այդ կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից վերը վկայակոչված որոշմամբ առաջարկվող իրավակարգավորումն ու ձևավորած իրավական մոտեցումը սույն գործով խնդրո առարկա վիճելի իրավահարաբերությունների նկատմամբ կիրառելի չէ:
16. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում, որ ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել սույն գործով վերջնական ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար բացակայում են վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Ն.Մկրտչյանի պաշտպան Կ.Մեժլումյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Նարեկ Մկրտչի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ