ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԿԴ/0005/01/15
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

25 օգոստոսի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ս.Ղրջյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Մարգարյանի
պաշտպան ` Ս.Գրիգորյանի
ամբաստանյալ` Ա.Կչրյանի

դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հուլիսի 10-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արթուր Նշանի Կչրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 11108714 քրեական գործը հարուցվել է 11.02.2014թ. ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի քննչական բաժնի 2-րդ բաժանմունքի ավագ քննիչ Ա.Կարապետյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով և նույն որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
2. ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի քննչական բաժնի 1-ին բաժանմունքի ավագ քննիչ Խ.Նավասարդյանի 28.04.2014թ. որոշմամբ թիվ 11108714 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ:
3. ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Լ.Ստեփանյանի 17.06.2014թ. որոշմամբ թիվ 11108714 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ:
4. Նախաքննության մարմնի 2015թ. հունվարի 13-ի որոշմամբ Ա.Կչրյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5. Նախաքննության մարմնի 2015թ. հունվարի 13-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ա.Կչրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
6. 29.01.2015թ. Ա.Կչրյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
7. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Գ.Պողոսյանի 30.01.2014թ. որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Նշանի Կչրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 09.02.2015թ. որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
8. Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հուլիսի 10-ի դատավճռով Ա.Կչրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Ա.Կչրյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 2/երկու/ տարի ժամ-կետով։
Ա.Կչրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
9. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 07.08.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Մարգարյանը:
10. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 13.08.2015թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Նշանի Կչրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. օգոստոսի 25-ին:


Գործի փաստական հանգամանքները.
11. Ա.Կչրյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ 2013թ. սեպտեմբերի 24-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում իր եղբոր` Անդրանիկ Նշանի Կչրյանի, ընկերոջ` ոմն Ռաֆոյի և քննությամբ չպարզված մի քանի այլ անձանց հետ <<Վազ 2106>> մակնիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի Հերացու փողոցով երթևեկելու ընթացքում նկատելով ավտոմեքենայով իրենց հանդիպակաց ուղղությամբ եկող նունե Նշանի Զախարովային, խնդրել է Ա.Կչրյանին շրջադարձ կատարել ու կանգնեցնել ավտոմեքենան: Ա.Կչրյանի կողմից շրջադարձ կատարելուց ու Ն.Զախարովայի վարած ավտոմեքենան Հերացու փողոցի թիվ 2ա շենքի դիմաց կանգնեցնելուց հետո Ա.Կչրյանը, Ն.Զախարովայի նկատմամբ կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով` վերջինիս հրելով նստեցրել է նրա վարած <<Մերսեդես>> մակնիշի 35702 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի կողքի նստատեղին, ինչից հետո փակել է դռների փականներն ու Ն.Զախարովայի կամքին հակառակ բացահայտ առևանգել է վերջինիս և տեղափոխել իրեն պատկանող, Երևան քաղաքի Արտաշիսյան փողոցի 58/18 հասցեում գտնվող ավտոպահեստամասերի վաճառքի խանութ:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
12. Գործով մեղադրող, Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Մարգարյանը իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում եմ, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Աարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. հուլիսի 10-ի վերոհիշյալ դատավճռով Ա.Կչրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատժի կրումից պայմանականորեն ազատելը չի կարող նպաստել պատժի նպատակների իրականացմանը, ուստի և այդ մասով ենթակա է բեկանման և փոփոխման` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա /հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը և այլն/։ Դատարանը հանրության համար վտանգավորության բնույթը որոշելու ժամանակ պետք է պարզի և հաշվի առնի նաև պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը հանցանքի կատարման պահին։
Պետք է նշել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածն ընդգրկված է անձի ազատության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքում և ի դեպ նշված հանցագործության հասարակական վտանգավորության բարձր աստիճանի մասին է խոսում այն հանգամանքը, որ թեև նշված հոդվածի 1-ին մասը միջին ծանրության հանցանք է, բայց ի տարբերություն քրեական օրենսգրքով սահմանված միջին ծանրության հանցանքների, նախատեսում է միայն պատիժ ազատազրկման ձևով։ Նշվածը վկայում է նաև այդ հանցանքը կատարած անձի բարձր հասարարական վտանգավորության մասին։
Առաջին ատյանի դատարանի բողոքարկվող դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ այն հիմնված չէ պատժի արդարացիությունը որոշող չափանիշների վրա, որոնք արտահայտված են նախադեպային որոշումներում և վերը մեջբերված իրավանորմերում։
Քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը դատարանի կողմից պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։
Բողոքարկվող դատավճռում դատարանն արձանագրել է, որ Ա.Կչրյանը զբաղվում է հանրօգուտ աշխատանքով, նրա խնամքին են գտնվում մինչ 14 տարեկան 2 երեխա, չաշխատող կինն ու 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը, հանցագործության կատարումից հետո անցել է շուրջ 22 ամիս, և ամբաստանյալը որևէ հակաօրինական արարք չի կատարել, նրա կատարած հանցանքը պայմանավորված է եղել տուժողի դրսևորած վարքագծով՝ պարտքի և ավտոմեքենայի չվերադարձմամբ, տուժողին փնտրել ու տարել է իր տարածք պարտքը վերցնելու համար, չմտածելով, որ հանցագործություն է կատարում։
Նախ պետք է նշել, վերը շարադրված, դատարանի կողմից մեղմացնող հանգամանքները որևէ կերպ չեն նվազեցրել ոչ Ա.Կչրյանի, ոչ էլ նրա կողմից կատարած հանցանքի հանրային վտանգավորությունը և բացի այդ, դրանք իրական և պատճառաբանված չեն։
Մեղմացնող դիտված հանրօգուտ աշխատանքով զբաղվելու հետ կապված, դատարանի ուշադրություն է հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ Ա.Կչրյանը հանդիսանում է անհատ ձեռնարկատեր՝ զբաղվում է ավտոմեքենանների մասնատմամբ և վերավաճառքով, այսինքն հետապնդում է շահ և բիզնեսով զբաղվելը երբևէ չի կարող մեկնաբանվել, որ նա եկամուտ ստանալով հանրօգուտ աշխատանք է կատարում։
Դատարանի այն դիտարկմանը, որ դեպքից հետո շուրջ 22 ամիս Ա.Կչրյանը հակաօրինական արարք չի կատարել, պետք է նշել, որ քրեական հետապնդման փուլում անձի կողմից հակաօրինական արարք, մասնավորապես հանցագործություն չկատարելը չի կարող դիտվել որպես պատիժը և պատասխանատվություն մեղմացնող հանգամանք, քանի որ օրինական վարքագիծ դրսևորելն ընդհանրապես և մասնավորապես մեղադրյալի կարգավիճակում, յուրաքանչյուր քաղաքացու պարտականությունն է, որի խախտման համար էլ նախատեսված է քրեական օրենքը։
Դատարանը որպես պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առել նաև տուժողի վարքագիծը։ Այս առումով պետք է արձանագրել, որ դատարանի հետևություններն անհիմն են և չպատճառաբանված, քանի որ ամբաստանյալի և տուժողի միջև առկա է եղել քաղաքացիաիրավական՝ գույքային վեճ, որի պայմաններում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարումն անթույլատրելի է։ Դատարանի նման եզրահանգումն անընդունելի է, հակառակ դեպքում ստացվում է, որ եթե անձը պարտքի դիմաց է մեկ ուրիշին առևանգում, խախտում նրա՝ ՀՀ Սահմանադրությամբ ամրագրված անձի ազատ տեղաշարժման իրավունքը, ապա այդ դեպքում հանցանք կատարած անձի և նրա կատարած հանցագործության հանրային վտանգավորությունը նվազում է։
Ինչ վերաբերում է դատարանի այն դիրքորոշմանը, որ անձը չի մտածել, որ իր կատարածը հանցագործություն է, ապա այս առումով հատկանշական է, որ հանցագործության մասին չիմանալն ինչպես չի ազատում քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, այնպես էլ չի կարող նվազեցնել, ոչ այդ անձի, ոչ էլ նրա կատարած հանցագործության հասարակական վտանգավորության աստիճանը։
Նշված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով 2007թ. հունիսի 01-ի ՎԲ-84/07 որոշման մեջ։
Վերոնշյալ որոշման լույսի ներքո դիտարկելով դատավճիռը, դրանում արձանագրված մեղմացնող հանգամանքները, պետք է ընդգծել, որ դատարանի կողմից որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտված հանգամանքների մեծ մասն իրական չեն, դրանք ողջամտորեն չեն նվազեցրել Ա.Կչրյանի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը։
Նման պայմաններում ուղղակի անհնար է հանգել դատարանի այն համոզմանը, որ Արթուր Կչրյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց հասարակությունից մեկուսացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման միջոցով կարելի է հասնել պատժի նպատակներին։
Ամբաստանյալ Արթուր Կչրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը որևէ բացառիկ հանգամանքով պայմանավորված չէ, չի համապատասխանում նրա անձը բնութագրող տսյալներին, նրա կատարած հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին։
Փաստորեն, Ա.Կչրյանի նկատմամբ կիրառված քրեաիրավական ներգործության միջոցը արդարացի չէ, չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքի բնույթին, անհրաժեշտ և բավարար չի կարող լինել սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, նրան ուղղելու, ինչպես նաև նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու համար։
Այսպիսով, ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Ա.Կչրյանի նկատմամբ 10.07.2015թ. կայացված դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, ինչն էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի անհիմն կիրառմամբ հանգեցրել է ամբաստանյալի նկատմամբ անարդարացի պատժի նշանակման:
13. Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 103-րդ հոդվածի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-381-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ, 4-րդ կետերով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածով, բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակիորեն` պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հուլիսի 10-ի թիվ ԵԿԴ/0005/01/15 դատավճիռը և ամբաստանյալ Ա.Կչրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի շրջանակներում նշանակել համաչափ պատիժ` առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը մասնակիորեն բեկանելու և ամբաստանյալ Ա.Կչրյանի նկատմամբ կիրառված պայմանական դատապարտությունը վերացնելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
…8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը>>:
15. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր կողմից կայացված մի շարք որոշումներում /Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-124/07, ՎԲ-192/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԼԴ2/0019/01/09 որոշումները և այլն/, այդ թվում նաև Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությամբ, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
/.../ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիաթյան հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին>> /Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը/։
16. Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ա.Կչրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը/կատարվածը միջին ծանրության հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` բնութագրվում է դրական, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտելով այն, որ համաձայնվել է մեղադրանքի հետ և անկեղծորեն զղջացել կատարած հանցանքի համար, խնամքի տակ են գտնվում մինչև 14 տարեկան 2 երեխան, չաշխատող կինն ու 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը, նրա կատարած հանցանքը պայմանավորված է եղել տուժողի դրսևորած վարքագծով՝ պարտքը և վարձով տրված ավտոմեքենան չվերադարձնելու հանգամանքով, տուժողը նրա նկատմամբ որևէ պահանջ չի ներկայացրել, ներել է նրան և խնդրել նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում վերջինիս նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
17. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը պատժի նպատակների իրացվելիության համատեքստում քննարկելով նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Ա.Կչրյանի կողմից կրելու հարցը, հաշվի առնելով գործի հանգամանքները, կատարված արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունը, որոնք էականորեն նվազեցնում են կատարած արարքի` հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, հիմնավորված կերպով հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և նրա նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը ու պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
18. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Կչրյանի նկատմամբ պայմանական դատապարտություն կիրառելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
19. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված չի համարում վերաքննիչ բողոքի այն պնդումը, թե <<…մեղմացնող դիտված հանրօգուտ աշխատանքով զբաղվելու հետ կապված դատարանի ուշադրությունն է հրավիրում այն հանգամանքի վրա, որ Ա.Կչրյանը հանդիսանում է անհատ ձեռնարկատեր՝ զբաղվում է ավտոմեքենանների մասնատմամբ և վերավաճառքով, այսինքն հետապնդում է շահ և բիզնեսով զբաղվելը երբևէ չի կարող մեկնաբանվել, որ նա եկամուտ ստանալով` հանրօգուտ աշխատանք է կատարում>>։ Ըստ քրեական գործում առկա ապացույցների` անհատ ձեռնարկատեր հանդիսացող Արթուր Կչրյանը իրոք զբաղվում է հանրօգուտ աշխատանքով, նկատի ունենալով, որ ավտոպահեստամասեր վաճառելով` բավարարում է հասարակության որոշակի շրջանակների պահանջները, բացի այդ, իր գործունեության արդյունքների հիման վրա վճարում է հարկեր, որը նույնպես հետագայում ուղղվում է հասարակության որոշակի կարիքների բավարարմանը:
20. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը մասնակիորեն բեկանելու, ամբաստանյալ Ա.Կչրյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Գործով մեղադրող, Երևանի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Ա.Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հուլիսի 10-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արթուր Նշանի Կչրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:


Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ