ԵԿԴ/0003/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Մ.Հարությունյան
Ա.Դանիելյան

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի

մասնակցությամբ` ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի
պաշտպաններ Հ.Սարդարյանի
Ա.Սարդարյանի
մեղադրող Ա.Մանուկյանի

2019 թվականի ապրիլի 26-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանի պաշտպան Հեկտոր Սարդարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2014 թվականի հունվարի 27-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 13109214 քրեական գործը:
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնի պետի` 2014 թվականի հունվարի 27-ի որոշմամբ քրեական գործով նախաքննության կատարումը հանձնարավել է քննչական խմբի, որի ղեկավար է նշանակվել նշված քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Տոնոյանը:
2014 թվականի փետրվարի 1-ին քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժին:
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության պետի` 2014 թվականի փետրվարի 1-ի որոշմամբ նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբի, որի ղեկավար է նշանակվել ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության
Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Հ.Պողոսյանը:
2014 թվականի փետրվարի 3-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 59100114 քրեական գործը:
Նույն օրը` 2014 թվականի փետրվարի 3-ին, Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել է:
ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության ծանր հանցագործությունների քննության բաժնի ավագ քննիչ Հ.Պողոսյանի` 2014 թվականի փետրվարի 3-ի որոշմամբ թիվ 59100114 և թիվ 13109214 քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում` թիվ 13109214 համարի ներքո:
2014 թվականի փետրվարի 6-ին Ի.Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2014 թվականի փետրվարի 6-ի որոշմամբ Ի.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2014 թվականի փետրվարի 6-ին թիվ 13109214 քրեական գործի նյութերով` Տիգրան Վարդանի Ասատրյանի կողմից ապօրինի կերպով զենք, ռազմամթերք ձեռք բերելու և պահելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 59100214 քրեական գործը և առանձնացվել առանձին վարույթում:
Նույն օրը` 2014 թվականի փետրվարի 6-ին, Տ.Ասատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել է, իսկ 2014 թվականի փետրվարի 7-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը, և ազատ է արձակվել արգելանքից:
2014 թվականի փետրվարի 8-ին թիվ 59100214 քրեական գործը միացվել է թիվ 13109214 քրեական գործին, նույն օրը Տ.Ասատրյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2014 թվականի փետրվարի 8-ի որոշմամբ Տ.Ասատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Նույն օրը` 2014 թվականի փետրվարի 8-ին, թիվ 13109214 քրեական գործի նյութերով` Ի.Սարգսյանի կողմից այլ հանցանք թաքցնելու նպատակով Մովսես Ներսիսյանին ապօրինաբար դիտավորությամբ կյանքից զրկելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 59100314 քրեական գործը, որը ևս միացվել է թիվ 13109214 քրեական գործին:
Քննիչի` 2014 թվականի փետրվարի 8-ի որոշմամբ Ի.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի մարտի 3-ին Արթուր Սաֆարյանը ճանաչվել է տուժող, Նարինե Աղաջանյանը` տուժողի իրավահաջորդ, իսկ փաստաբան Երեմ Սարգսյանը` տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ:
2014 թվականի ապրիլի 16-ին ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից թիվ 13109214 քրեական գործը հանձնվել է ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության քննիչներին` հետագա նախաքննությունը կատարելու համար:
ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի` 2014 թվականի ապրիլի 16-ի որոշմամբ նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի ղեկավար է նշանակվել նույն վարչության պետի տեղակալ Մ.Համբարձումյանը:
2014 թվականի հուլիսի 30-ին Տ.Ասատրյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով:
2014 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Տ.Ասատրյանի նկատմամբ ընտրված կալանավորում խափանման միջոցը փոխարինվել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ, և նա ազատվել է արգելանքից:
2014 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Արմեն Գագիկի Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել Մովսես Ներսիսյանի նկատմամբ թիվ 13109214 քրեական գործով վարույթի մասը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով նախատեսված հիմքով կարճելու և քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին:
2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Մովսես Ներսիսյանը ճանաչվել է տուժող, իսկ Կարեն Ներսիսյանը` տուժողի իրավահաջորդ:
2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ին նախաքննության մարմինը նաև որոշում է կայացրել թիվ 13109214 քրեական գործով վարույթի մասը` Երևան քաղաքի Մոսկովյան փողոցի թիվ 17 հասցեում ապօրինի պահված ռազմամթերքի և պայթուցիկ նյութերի դրվագով կարճելու և Ի.Սարգսյանի նկատմամբ այդ մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու վերաբերյալ` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Նույն օրը` 2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ին, Ի.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նախաքննության մարմնի` 2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ի մեկ այլ որոշմամբ թիվ 13109214 քրեական գործի նյութերով անջատվել է թիվ 58218014 համարով քրեական գործ`Արթուր Սաֆարյանի սպանության դրվագով` հանցագործության պատվիրատուի և հնարավոր օժանդակողի, Մովսես Ներսիսյանի սպանության դրվագով` Ի.Սարգսյանին հնարավոր օժանդակություն ցուցաբերած անձի, Տ.Ասատրյանի կողմից ապօրինի կերպով զենք և ռազմամթերք ձեռք բերելու և պահելու, վերջինիս դրդմամբ Ի.Սարգսյանի կողմից Մ.Ներսիսյանին սպանելու, ինչպես նաև Արմեն Վարդանյանի և Էդգար Միքայելյանի կողմից ապօրինի կերպով ռազմամթերք և պայթուցիկ նյութեր ձեռք բերելու ու պահելու դեպքերի վերաբերյալ:
2015 թվականի հունվարի 20-ին թիվ 13109214 քրեական քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0003/01/15 դատավճռով ամբաստանյալ Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով` ազատազրկում 16 (տասնվեց) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով` ազատազրկում 17 (տասնյոթ) տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում` 25 (քսանհինգ) տարի ժամկետով, որի սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի փետրվարի 3-ից, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի պաշտպան Հ.Սարդարյանի կողմից բերվել է վերաքննիչ բողոք, որը Վերաքննիչ դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 16-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
3. Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Նա կազմակերպել և օժանդակել է Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանի կողմից Արթուր Գուրգենի Սաֆարյանի սպանության կատարմանը, ապա այդ հանցանքը թաքցնելու նպատակով ապօրինաբար, դիտավորությամբ զրկել է կյանքից Մովսես Ներսիսյանին, բացի այդ, ապօրինի ձեռք է բերել և կրել է հրազեն հանդիսացող՝ «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 3 հատ 5.6 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել ու իր փաստացի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Կոմիտասի պողոտա 27/1 շենք, բն. 7 հասցեին հարող տարածքում գտնվող ավտոտնակում առկա երկաթյա պահարանում պահել ռազմամթերք հանդիսացող՝ նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական թվով 4 հատ ճայթիչներ և նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող՝ գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն և շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի թվով 15 հատ հատիկներ.
Այսպես.
Իսրայել Սարգսյանը, ծանոթ լինելով եղբայրներ Թևոս և Արթուր Գուրգենի Սաֆարյաններին, նրանց հետ կապը հիմնականում պաշտպանել և շփումներ է ունեցել ընկերոջ՝ Տիգրան Վարդանի Ասատրյանի միջոցով, ով հանդիսացել է Արթուր Սաֆարյանի երեխայի կնքահայրը:
Իսրայել Սարգսյանը, ստանալով պատվեր իրականացնել Արթուր Գուրգենի Սաֆարյանի սպանությունը` վերջինիս եղբոր` Թևոս Սաֆարյանի դիրքերը և նրա ազդեցությունը միջավայրում թուլացնելու նպատակով, 2013 թվականի հոկտեմբեր ամսին սպանության կատարումը պատվիրել է Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանին: Ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` պայմանավորվել է, որ անձամբ կցուցաբերի նրան անհրաժեշտ օժանդակություն սպանությունը կատարելիս:
Հանցագործության նախապատրաստության և կատարման ընթացքում միմյանց հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը սկսել են օգտագործել այլ անձանց տվյալներով գրանցված 055 85-19-77 և 055 85-62-33 երկու հեռախոսահամարները, որոնցից՝ 055 85-19-77 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող, 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Իսրայել Սարգսյանի կողմից, իսկ 055 85-62-33 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Մովսես Ներսիսյանի կողմից:
Մովսես Ներսիսյանն ապօրինի կերպով ձեռք բերված մարտական ակոսափող հրազեն հանդիսացող «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի, 1982թ. Արտադրության ատրճանակը, որը նախատեսել է կիրառել սպանությունը կատարելու համար, 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին փորձարկել է «Էքստրիմ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող, ք.Երևան, Նուբարաշեն 15 հասցեում գործող հրաձգարանում:
Մովսես Ներսիսյանը և Իսրայել Սարգսյանը սկսած 2013թ. նոյեմբերի 29-ից պարբերաբար այցելել են Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Արամի նրբանցքի թիվ 5ա շենքի բակ և դրա հարակից տարածքներ՝ տեղանքն ուսումնասիրելու, սպանությունը կատարելիս իրենց դիրքերը որոշելու, Արթուր Սաֆարյանի տուն վերադառնալու ժամերը ճշտելու և ամրագրելու, նրա հետ միասին այլ անձանց ժամանելը պարզելու, հետաքրքրող այլ տեղեկություններ ստանալու, ինչպես նաև սպանության կատարման հարմար պահը գտնելու համար:
Սպանության նախապատրաստության ընթացքում որոշվել է, որ Իսրայել Սարգսյանը դիրքավորվելու է Երևան քաղաքի Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկի այն մասում, որտեղից տեսանելի է լինելու Արթուր Սաֆարյանի ավտոմեքենայի ժամանումը և դեպի իր շենքի մուտքի ուղղությամբ ընթանալը, որպեսզի հեռախոսազանգով Մովսես Ներսիսյանին հայտնի նրա մոտենալու մասին, իսկ Մովսես Ներսիսյանը, այդ ընթացքում բարձրանալով շենքի մուտքի մոտ, դիրքավորվելու և դարանակալելու է Արթուր Սաֆարյանին, նրա ժամանելուն պես մոտենալու և կրակոցներ արձակելու համար: Նաև նախատեսել են իրենց օգտագործած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանել Մաշտոցի պողոտայի կողմից Բյուզանդի այգու սկզբնամասում և Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ բարձրանալ ոտքով, այգու միջով, որպեսզի Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի մերձակա փողոցներում տեղադրված անվտանգության տեսախցիկներով կատարված տեսագրություններով հնարավոր չլինի պարզել ավտոմեքենան, որով ժամանելու, իսկ այնուհետև հեռանալու էին, բացի այդ, նույն տեսագրությունների միջոցով ճանաչվելուց խուսափելու նպատակով որոշել են կրել գլխարկներ:
Գտնվելով իրենց դիրքերում` հիմնականում երեկոյան և գիշերային ուշ ժամերին, նշված գաղտնի հեռախոսահամարներով միմյանց հետ կապ են պաշտպանել, սակայն սպանությունը հաջողվել է իրականացնել 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը, ժամը 00:10-ի սահմաններում:
Պլանավորվածի համաձայն, 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 21:30-ին Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը, վերջինիս վարած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել են Երևանի Բյուզանդի փողոց վրա գտնվող, նախկին «Ավիոկասաների» շենքի դիմացի կայանատեղի, ավտոմեքենան կանգնեցրել են այնտեղ, որից հետո, այգու միջով ոտքով բարձրացել են Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ: Ժամը 21:35-ին Մովսես Ներսիսյանը, դուրս գալով այգուց, բարձրացել է Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի ուղղությամբ, իսկ Իսրայել Սարգսյանը ժամը 21:57-ին այգուց դուրս է եկել դեպի Սարյան և Արամի փողոցների խաչմերուկ և դիրքավորվել է այդ տարածքում՝ հետևելով Արթուր Սաֆարյանի ժամանելուն: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:06-ին, Արթուր Սաֆարյանն իրեն պատկանող «LEXUS LX 470» մակնիշի 69 CC 999 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկից թեքվելով դեպի աջ՝ շարժվել է իր շենքի մուտքի ուղղությամբ: Տեսնելով ավտոմեքենան` Իսրայել Սարգսյանը, մոտը գտնված գաղտնի 055 85-19-77 հեռախոսահամարից, նույն պահին զանգահարել է շենքի մուտքի մոտ դիրքավորված Մովսես Ներսիսյանի 055 85-62-33 հեռախոսահամարին և զգուշացրել Արթուր Սաֆարյանի ժամանման վերաբերյալ: Արթուր Սաֆարյանը, հասնելով իր շենքի մուտքի մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և ժամը 00:10-ի սահմաններում, Մովսես Ներսիսյանը իր մոտ գտնված «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի ատրճանակից թվով 7 կրակոցներ է արձակել նրա վրա և ապօրինաբար դիտավորությամբ վերջինիս զրկել կյանքից։ Սպանությունը կատարելուց հետո, Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը վերադարձել են վերջինիս ավտոմեքենայի մոտ և դրանով դուրս եկել Մաշտոցի պողոտա, որտեղ ավտոմեքենան կանգ է առել «Էլեն» ռեստորանի մոտակայքում, այնուհետև Իսրայել Սարգսյանը դուրս է եկել ավտոմեքենայից և ոտքով գնացել Երևանի Իսահակյան փողոցի վրա գտնվող «Տրիումֆ» սրճարան, ճանապարհին մասերի է բաժանել Մովսես Ներսիսյանի կողմից օգտագործված «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարի հեռախոսը և նետել աղբամանները: Դեպքից հետո, հեռախոսի մարտկոցը և ետևի կափարիչը հայտնաբերվել են աղբամանում, իսկ հեռախոսը գտնվել է «Նուբարաշենի» աղբավայրում ու ներկայացվել է քննությանը` վկաներ Ծովինար Ստեփանյանի և Աշոտ Բարսումյանի կողմից:
Արթուր Սաֆարյանի սպանության կատարումից հետո, Իսրայել Սարգսյանը Մովսես Ներսիսյանի հետ իր կապը և մտերիմ փոխհարաբերությունները միջավայրից թաքցնելու և քողարկելու, ինչպես նաև վերջինիս հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով նրան է հատկացրել այլ անձի անվամբ գրանցված 096 10-40-79 հեռախոսահամարը՝ «Նոկիա 1280» մոդելի IMEI 35369305889141 գործարանային համարով հեռախոսով ու այդ գաղտնի հեռախոսահամարին կապնվել է իր տրամադրության տակ գտնվող, նույնպես այլ անձի անվամբ գրանցված 096 10-70-42 հեռախոսահամարից, որը տեղադրված է եղել իրեն պատկանող «Սամսունգ» տեսակի IMEI 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսում:
27.01.2014թ.-ից 01.02.2014թ. ժամանակահատվածում Իսրայել Սարգսյանը Տիգրան Ասատրյանից տեղեկացել է, որ իրավապահ մարմինների տեսադաշտում հնարավոր է, որ հայտնվել է հանցագործության ընթացքում օգտագործված «Մերսեդես Ե» մակնիշի ավտոմեքենան և մտավախություն ունենալով, որ դրա արդյունքում կպարզվի Մովսես Ներսիսյանի անձը, հետևաբար նաև կճշտվի իր առնչությունը, նպատակադրվել է իրականացնել վերջինիս սպանությունը՝ իր բացահայտման վտանգը չեզոքացնելու համար:
Մովսես Ներսիսյանի մոտ իրական մտադրությունը չբացահայտելու, նրա մոտ այդ առումով կասկածներ չառաջացնելու համար Իսրայել Սարգսյանը 2014 թվականի փետրվարի 1-ին ցերեկվա ժամերին զանգահարել է Մովսես Ներսիսյանին և երեկոյան հրավիրել կանանց հետ ժամանցի, ընդ որում՝ իր մոտ գտնված գաղտնի 096-10-70-42 հեռախոսահամարից չկարողանալով կապնվել Մովսես Ներսիսյանի 096-10-40-79 հեռախոսահամարին, քանի որ վերջինս այն թողած է եղել տանը՝ լիցքավորման համար, զանգահարել և հեռախոսազրույցը վարել է նրա ոչ գաղտնի 093 47-03-03 հեռախոսահամարով:
01.02.2014թ.-ի երեկոյան` ժամը 20:30-ի սահմաններում, Մովսես Ներսիսյանը «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Իսրայել Սարգսյանի շենքի մուտքի մոտ, վերցրել է նրան ու միասին մեկնել են «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4-րդ հյուրասենյակ, որը նախապես պատվիրվել է Իսրայել Սարգսյանի կողմից: Նշված հյուրանոցային համարում գտնվելու ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը սպանել է Մովսես Ներսիսյանին, այնուհետև նույն ավտոմեքենայով ժամը 22:15-ի սահմաններում նրա դիակը տեղափոխել է ՀՀ Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի տարածք ու նետել կեղտաջրերի կոյուղատարի բաց դիտահորը:
Սպանության հետքերը թաքցնելու և Հայաստանից Մովսես Ներսիսյանի մեկնելու պատրանք ստեղծելու նպատակով, Իսրայել Սարգսյանը նրա ավտոմեքենան տեղափոխել և 02.02.2014թ. ժամը 00:12-ին կայանել է «Զվարթնոց» օդանավակայանի առաջին հարկում գտնվող վճարովի ավտոկայանատեղում: Ճանապարհին՝ Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մերձակայքում գտնվող բենզալցակայանի մոտ, Իսրայել Սարգսյանն ազատվելով` դեն է նետել ավտոմեքենայում մնացած, Մովսես Ներսիսյանի կողմից օգտագործված «Նոկիա 1280» մոդելի IMEI 35369305889141 գործարանային համարով գաղտնի հեռախոսը, որը հետագայում գտնվել և քննությանն է ներկայացվել տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Արթուր Մայիլյանի և նրա հոր՝ Լևոն Մայիլյանի կողմից:
2014 թվականի փետրվարի 2-ին` ժամը 00:40-ի սահմաններում, «Զվարթնոց» օդանավակայանից «ՎԱԶ 2107» մակնիշի, 22 SL 271 պ/հ տաքսի ավտոմեքենայով Իսրայել Սարգսյանը վերադարձել է Երևանի Բարեկամության հրապարակի մերձակայքը, իջել է ավտոմեքենայից, որից հետո ոտքով գնացել Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող իր տուն և ժամը 01:10-ի սահմաններում մտել է շենքի մուտք:
Բացի այդ, Իսրայել Սարգսյանն ապօրինի ձեռք է բերել և 2014թ. փետրվարի 3-ին իր գոտկատեղում ապօրինի կրել է հրազեն հանդիսացող՝ «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 3 հատ 5.6 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել ու իր փաստացի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Կոմիտասի պողոտա 27/1 շենք, բն. 7 հասցեին հարող տարածքում գտնվող ավտոտնակում առկա երկաթյա պահարանում պահել է ռազմամթերք հանդիսացող՝ նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական թվով 4 հատ ճայթիչներ և նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող՝ գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն և շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի թվով 15 հատ հատիկներ»:
4. Ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ կատարվել մի ձայնագրություն, որն իրավապահ մարմինները վերցրել և դրա հիման վրա մտածել են, որ հանցագործությունն ինքն է կատարել: Տիգրան Ասատրյանը տերտեր չի եղել, որպեսզի ինքը գնար ու մեղքերի թողություն կատարեր: Կարող է ասել, որ հնարավոր է երեք տարբերակ վերցնել, թե ինչու ձայնագրվածն ինքը կպատմեր Տիգրանին: Առաջին տարբերակի համաձայն` նա եղել է իր հանցակիցը, հաջորդ տարբերակի համաձայն` ինքը լուրջ պատճառներ է ունեցել սպանության մասին նրան խոսեցնելու համար, իսկ վերջին տարբերակը` ինքը խելագար է և կարող է սպանել իրեն հարազատ մարդու և գնալ պատմել այդ մասին: Այդ երեք տարբերակներից իրականն այն է, որ ինքը լուրջ պատճառներ է ունեցել Տիգրանին խոսեցնելու համար: Չի կարող մարդ քավոր կանգնել իր թշնամու եղբոր երեխային: Տիգրանը թշնամական հարաբերությունների մեջ է եղել Թևոսի հետ, նա մի ապրանք է ունեցել, որն արժեցել է մոտ հինգ միլիոն դոլար և ցանկացել է այն վաճառել, սակայն չի կարողացել: Թևոսը Տիգրանին ասել է, որ ունի մի եվրոպացի բանկիր, ով կարող է գնել այդ ապրանքը, և համաձայնության են եկել այն հինգ միլիոն դոլարով վաճառելու վերաբերյալ, սակայն Թևոսն այդ գումարը չի տվել Տիգրանին: Այդ դեպքից հետո սկսվել է նրանց թշնամանքը, Տիգրանը շատ տեղեր սկսել է ասել, որ այդ գումարը Թևոսն իրեն չի տվել: Ուստի, երբ Տիգրանն Արթուրի երեխային քավոր է կանգնել, իրենց շրջապատը զարմացել է: Քավորությունից հետո, երբ Արթուրի սպանությունն է տեղի ունեցել, շատ հարցեր են առաջացել: Գրիգոր Ղուկասյանը եղել է Տիգրանի ընկերը, քանի որ Տիգրանը եղել է ոստիկանության քննիչ: Գրիգորն իր ցուցմունքներով հայտնել է, որ Տիգրանը հետաքրքրվել է` տեսանյութեր կան, թե` ոչ, այդ ժամանակ Իսոն չի խոսել, իսկ Տիգրանը գտնվել է անհանգիստ վիճակում, որից էլ նրանց մոտ կասկածներ են առաջացել: Տիգրանը հայտնել է, որ տեղյակ է, որ Արթուրը հարյուր երեսուն հազար դոլար պարտք ունի, և նա կփակի այդ պարտքը: Արթուրի սպանությունից մի քանի օր հետո Տիգրանը նշել է 50 ամյակը: Տիգրանը մինչ իրեն ձայնագրելը հեռախոսազրույց է ունեցել Հակոբի հետ, վերջինս եղել է իրավաբան և օգնել է Տիգրանին` ձայնագրության կոնկրետ մասերը թողնելու հարցում: Ինքը, իմանալով, որ Մովսեսին ցանկանում են «մատաղ» անել, նրան հեռացրել է Հայաստանից, ինչն ինքը կապացուցի: Տիգրանի պահվածքը շատ կասկածելի է եղել Արթուրի սպանությունից հետո: Ինքը Տիգրանի մոտ Մովսեսի անունը չի տվել, նա է Մովսեսի անունը տվել, վերջինս ու Տիգրանը գումարային խնդիրներ են ունեցել: Տիգրանը, իրեն «զապիս» անելով, ցանկացել է այն ցույց տալ Թևոսին և նրան ասել, որ արյունով մաքրել է Արթուրի սպանությունը: Ամսի 2-ին իր մոտ մարդ է գնացել ու պատմել, թե Մովսեսն ինչպես է գնացել (տե'ս դատական նիստի արձանագրությունը):
4.1. Ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն.
- 2014 թվականի փետրվարի 3-ին որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս Ի.Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005 թվականից աշխատում է Գոռ Վարդանյանի անվան «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայում որպես փոխնախագահ։ Ֆեդերացիան օբյեկտներում իրականացնում է անվտանգության պահպանության աշխատանքներ։ Այդ օրը` առավոտյան իր 093 69-77-99 կամ 091 08-08-90 հեռախոսահամարից զանգել է Տիգրան Ավետիսյանին և պայմանավորել են հանդիպել «Տրիումֆ» սրճարանի մոտ։ Տաքսիով մեկնել է այնտեղ, և Տիգրանի հետ զրուցել են ֆեդերացիայի գործերից, որից հետո բաժանվել են իրարից, և ինքը մեկնել է ընկերոջ` Տիգրան Ասատրյանի տուն՝ Կոմիտաս, որտեղ 1 ժամ մնալուց հետո պատահական տաքսիով մեկնել է Աբովյան փողոցում գտնվող «Ավիատրանս» հյուրանոց` տնօրենին` իր ընկեր Ռոբին տեսության։ 1 ժամ զրուցելուց հետո զանգել է իր տեղակալ Տիգրան Ավետիսյանին ու խնդրել գալ իր ետևից, որպեսզի միասին մեկնեն իր վթարված «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենայի համար ավտոպահեստամասեր գնելու։ Դրանից հետո Տիգրան Ավետիսյանն իր «ԲՄՎ-523» մակնիշի ավտոմեքենայով եկել է իր ետևից, նրա հետ է եղել նաև իրենց ընդհանուր ընկեր Արմանը։ Միասին մեկնել են «Լեքսուսի» սերվիս, որտեղից գնել են պլաստմասե կոճակներ և վերադարձել քաղաքի կենտրոն, որտեղ էլ իրենց կանգնեցրել է պետավտոտեսուչը և իրենց, մի քանի այլ ոստիկաններ մոտենալով, բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության շենք։ Ոստիկանության ներսում իրենց երեքին տարել են առանձին աշխատասենյակներ։ Աշխատասենյակում իրեն մոտեցել են 4-ից 6 հոգի, նրանցից մեկը մոտեցել է իրեն, իր ձեռքերը ձեռնաշղթայով են եղել, և ձեռքին ունեցած փոքր ատրճանակը դրել է իր գոտկատեղին ու ասել է, որ դա իր զենքն է։ Ինքը հայտնել է, որ դա իր զենքը չի և չեն կարող իր գլխին սարքել, սակայն իրեն չեն լսել։ Նույն ժամանակ 5-6 տղաների ներկայությամբ նույն անձը, ով ատրճանակը դրել էր, իր գոտկատեղից հանել և դրել է սեղանին, բացել են պահունակը, դրա մեջ երեք հատ փամփուշտ է եղել։ Այդ մասին կազմել են արձանագրություն, թե իբր ատրճանակն իր մոտից է հայտնաբերվել, սակայն այն իրականում իրենը չէ։ Իրեն թվում է, որ եթե տեսնի ոստիկանին, ով ատրճանակը տեղադրել է իր գոտկատեղում, ապա կճանաչի նրան։ Արձանագրությունը թե ինչպես է ստորագրել չի հիշում, սակայն ոստիկաններին ասել է, որ այն իրենը չէ։ 2004 թվականից օգտագործում է 093 69-77-99, 091 08-08-90 բջջային հեռախոսահամարները։ 2014 թվականի հունվարի 26-ին ամբողջ օրը գտնվել է տանը, իր հիշելով` երեկոյան ժամը 20:00-ից մինչև 21:00-ն ընկած ժամանակահատվածում դուրս է եկել տանից, պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է «Օպերա», ոտքով գնացել է Կոնսերվատորիայի նկուղում գտնվող «Քլաբ» օբյեկտը, ստուգել է իրենց աշխատակիցների ծառայությունը, աշխատակիցներից թե կոնկրետ ովքեր են եղել, չի մտաբերում։ Դրանից հետո քայլելով Կոնսերվատորիայի մոտից գնացել է «Պրոսպեկտ» փողոց, քայլել է «Պրոսպեկտ»-Ամիրյան խաչմերուկ, քայլելով փոխել է մայթը և անցել ծննդատան մայթ, քայլելով բարձրացել է «Օպերա», այնտեղից գնացել «Տրիումֆ» սրճարան` այնտեղ գտնվող իր երկու աշխատակիցների ծառայությունը ստուգելու նպատակով, նրանց կոնկրետ չի հիշում։ Ժամը 12:00-ի սահմաններում դուրս է եկել «Տրիումֆ»-ից, իրեն զանգահարել է ընկերը` Տիգրան Ասատրյանը, և հայտնել, որ իրենց ընդհանուր ընկեր Արթուր Սաֆարյանին կրակել են և նրան տեղափոխել են Պռոշյան փողոցի վրա գտնվող հիվանդանոց։ Դրանից հետո տաքսի է կանգնեցրել և գնացել հիվանդանոց, որտեղ հանդիպել է Տիգրանին և ուրիշ տղաների, որոնց ինքը չի ճանաչում։ Որոշ ժամանակ հետո բժիշկները հայտնել են, որ Արթուրը մահացել է։ Դրանից հետո ինքն ու հիվանդանոց եկած մյուս ընկերը` Տիգրան Ավետիսյանը, վերջինիս «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են դեպքի վայր, ուր իր մեքենայով եկել է նաև Տիգրան Ասատրյանը, որի հետ է եղել նաև Արթուրի տղան` Թևոսը։ Տիգրան Ասատրյանն Արթուրի աղջկա` Գոհարիկի կնքահայրն է։ Դեպքի վայրում ոստիկաններ են աշխատել, այդտեղ մնացել են մեկ ժամ, որից հետո Տիգրան Ավետիսյանի հետ, նրա ավտոմեքենայով գնացել է տուն։ Արթուր Սաֆարյանին ճանաչել է 2005 թվականից, նրա հետ գտնվել են ընկերական ջերմ հարաբերությունների մեջ, նրա հետ շուտ-շուտ չեն հանդիպել, ամսվա մեջ հանդիպել են մի քանի անգամ։ Իրենց մեջ կոնֆլիկտ կամ խոսակցություն չի եղել: Վերջին անգամ միմյանց հետ շփվել են հունվարի 7-ին` իր ծննդյան օրը, երբ ընկերներով հավաքվել և նշել են։ Հունվարի 20-ին իրեն պատկանող «Լեքսուս» մակնիշի 99 998 պ/հ ավտոմեքենան Եղեգնաձորի ճանապարհին ավտովթարի է ենթարկվել, որից հետո ինքը զանգել է Տիգրան Ասատրյանին և օգնության կանչել: Վերջինիս հետ միասին եկել է նաև Արթուրը, նրանք իրեն օգնել են ավտոմեքենան տեղափոխել Երևան։ Այդքան մտերիմ են եղել միմյանց հետ։ Երևանի կենտրոնում իրենց կողմից սպասարկվում է «Տրիումֆ» սրճարանը, Կոնսերվատորիայի նկուղում գտնվող «Քլաբը» և Սախարովի հրապարակի վրա գտնվող «Աշ-շադիր» օբյեկտը։ Իր հագի հագուստն ամբողջ օրը չի փոխել, ինքը տեղյակ չէ, թե ով է կատարել կամ կազմակերպել Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը, իր նկատմամբ կասկածանքը բացարձակ սուտ է, Արթուրն իր ընկերն է (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 108-112-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի փետրվարի 5-ին որպես կասկածյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Ի.Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին քնից արթնացել և ժամը 12-ին տանից դուրս է եկել ու պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Քանաքեռի Սարկավագի 149ա հասցեում բնակվող ծնողներին տեսակցության։ Ժամը 13:00-ին հասել է այնտեղ, մնացել է մինչև ժամը 17-ից 18-ը, որից հետո դուրս է եկել և պատահական տաքսիով մեկնել տուն` Կոմիտասի 27 շենք։ Դրանից հետո տանից դուրս չի եկել, ժամը 1-ին պառկել է քնելու։ Փետրվարի 1-ի լույս 2-ի գիշերը` ժամը 00-12-ին, «Զվարթնոց» օդանավակայնում չի եղել։ Փետրվարի 1-ին իր հագին եղել են նույն հագուստները, որով եղել է իրեն բերման ենթարկելու օրը։ Մովսես Ներսիսյանին ճանաչել է 90-ական թվականներից, միասին աշխատել են ոստիկանության ներքին զորքերում, դրանից հետո 1998 թվականին միասին դատապարտվել են, միասին մի խցում պատիժ են կրել։ Ազատվելուց հետո միմյանց ուշ-ուշ են հանդիպել, կապ չեն պահպանել։ Մովսեսը և ինքը արմատներով Ղարաբաղի Գետաշենից են։ Գետաշենի ավանդույթների հետ կապված նախկինում հանդիպել են։ Մովսեսի հետ վերջին անգամ հանդիպել են իրեն ձերբակալելուց մոտ 4 օր առաջ` Կոմիտաս-Շիրվանզադե խաչմերուկում, իրենց ավագ ընկերոջ` Վալերի Միխայլիչի խանութում: Վերջինս ծնունդով Գետաշենցի է, խանութ ունի և նրա հետ շուտ-շուտ է ինքը հանդիպում։ Նշված օրը հերթական անգամ ժամը 18-ի սահմաններում գնացել է նրան տեսության, պատահական տեսել է, որ Մոսոն ևս այնտեղ է։ Մոտ կես ժամ խոսելուց հետո բաժանվել են իրարից։ Իր հիշելով Մոսոն վարում էր սև գույն «Մերսեդես Ե» մակնիշի ավտոմեքենա, որի պետհամարանիշը չի հիշում։ Մոսոյի բջջային հեռախոսահամարը չի մտաբերում։ Մոսոյի տան անդամների հետ կապ չի ունեցել, միայն տղան` Կարենը, մոտ 2 տարի առաջ ցանկանում էր աշխատանքի ընդունվել «Դուքենդո» ֆեդերացիայում, սակայն որոշ ժամանակ անց պարզվել է, որ էպիլեպտիկ հիվանդություն ունի, որի պատճառով էլ գործից ազատվել է։ Դրանից հետո կապ չեն ունեցել, միայն փետրվարի 3-ի երեկոյան նա զանգահարել է իր բջջային համարին և տեղեկություններ է հարցրել հոր գտնվելու վերաբերյալ` ասելով, որ մեկ օր է` չկա, բջջայինը չի պատասխանում։ Ինքը պատասխանել է, որ տեսել է երեք օր առաջ և չգիտի, թե որտեղ է։ Նշված խոսակցությունից հետո Կարենն այլևս իրեն չի զանգել։ Ինքը կարծում է, որ Կարենն իրեն է զանգել հոր մասին հետաքրքրվելու, քանի որ ինքը Մոսոյի հետ մտերիմ էր, բացի այդ` Կարենը իր մոտ աշխատելու ժամանակվանից ճանաչել է իրեն (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 12-14-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի փետրվարի 10-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Ի.Սարգսյանը ցուցմունք է այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանն իր ընկերը չի եղել, վերջինիս հետ միասին չի գտնվել ու դիտարկել Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի տարածքը, տեղաշարժը։ Մովսես Ներսիսյանին ինքը չի սպանել և իրեն որևէ ապացույց չի ներկայացվել այդ սպանությունը հիմնավորող։ Ինքը Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը կազմակերպելու և Մովսես Ներսիսյանին անձամբ սպանելու մասին որևէ անձի չի պատմել, քանի որ նման բան չի եղել։ Տիգրան Ասատրյանի բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված կրիչի վրա առկա ձայնագրությունը լսելու արդյունքում կարող է ասել, որ չգիտի, թե այն ինչի մասին է, ինքը չի խոսողը, ձայնն անծանոթ է, ձայնագրությունը սարքած է, չի կարող ասել, թե մյուս ձայնն ումն է (տե՛ս քրեական գործի 4-րդ հատորի 139-140-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի փետրվարի 14-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Ի.Սարգսյանը ցուցմունք է այն մասին, որ ավտոմեքենայի 275 LՍ 56 և 02 ՍՏ 962 մեկական համարանիշները գտել է աղբակույտի մոտ 2006 թվականին և դրանից հետո, դրանց մասին մոռացել էր։ Որևէ նպատակ չի հետապնդել դրանք պահելով, մտածել է` տերերը կհայտնվեն, ու ինքը կվերադարձնի։ 2014 թվականի հունվարի 26-ին Մովսես Ներսիսյանին չի տեսել, վերջինիս պատկանող, նրա վարած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71ՏM111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամը 22:00-ից մինչև ժամը 24:00-ը Երևանի տարբեր փողոցներով չի շրջել։ Մոսոյին տեսել է մի քանի օր առաջ, որի մասին նշել է նախկին ցուցմունքում։ Իսկ ինչ վերաբերում է երեկոյան ժամերին Մաշտոցի, Տերյան և Իսահակյան փողոցներում իր ման գալուն, ապա նշված հարցի մասին մանրամասն նշել է նախկին ցուցմունքում։ Ներկայումս լավ չի հիշում, որ նորից նշի (տե՛ս քրեական գործի 5-րդ հատորի 177-179-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի մայիսի 19-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Ի.Սարգսյանը ցուցմունք է այն մասին, որ 096 10–70-42 հեռախոսահամարն իրեն ծանոթ չէ, ինքն օգտագործել է միայն 091 08-08-90 և 093 69-77-99 հեռախոսահամարները։ Մտաբերում է, որ Մովսես Ներսիսյանն օգտագործել է 093 47-03-03 համարը, բացի այդ, նա ունեցել է ևս մեկ համար, բայց այն չի հիշում։ Ինքը նրա հետ կապնվել է միայն 093 47-03-03 համարով։ Աշոտ Բոլյանի 055 22-22-77 և Էդգար Միքայելյանի 095 33-30-45 հեռախոսահամարները չի հիշում, թե ում են պատկանում, նաև չի կարող ասել` դրանց զանգեր կատարել է, թե ոչ։ Չի հիշում նաև 091 48-56-82 հեռախոսահամարը, որը հնարավոր է` պատկանել է Գևորգ Դարբինյանին կամ նրա կնոջը։ 096 10-40-77 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, այն ինքը չի օգտագործել։ Տիգրան Ավետիսյանի ավտոմեքենայում հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսն իրենը չէ, իսկ եթե դրա կապակցությամբ ցուցմունքներ կան, որ իրեն է պատկանում, դրանք սուտ են։ Մովսեսի հետ 096 10-70-42 հեռախոսահամարից, որը տեղադրված է եղել «Սամսունգ» տեսակի 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսում, ինքը չի խոսել, 2014 թվականի փետրվարի 1-ի երեկոյան ժամերին հանդիպումներ չի ունեցել։ Քննության տվյալներով Մովսես Ներսիսյանի մոտ գտնված «Նոկիա» տեսակի 35724203598907 գործարանային համարով հեռախոսն իրեն անծանոթ է։ Իր համար վերարտադրված թվով 4 հեռախոսային ձայնագրությունների կապակցությամբ կարող է ասել, որ զրուցողներից մեկը Մովսեսն է, իսկ մյուսն իրեն անծանոթ է, ամեն դեպքում ինքը չէ։ Ինքը Գևորգ Դարբինյանին ճանաչում է վաղուց, նրան 099 30-90-17 հեռախոսահամարից ինքը չի զանգել, եթե նրան զանգել է, ապա իր` վերը նշված երկու հեռախոսահամարներից է զանգեր կատարել (տե՛ս քրեական գործի 12-րդ հատորի 32-34-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հունիսի 24-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Ի.Սարգսյանը ցուցմունք է այն մասին, որ խուզարկությամբ հայտնաբերված և իրեն ներկայացված «Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող, 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարով հեռախոսը, որում առկա են 091 08-08-90 և 093 69-77-99 հեռախոսահամարները, կարող է իրենը լինել, գործարանային համարները երբեք չի նայել։ 091 08-08-90 և 093 69-77-99 հեռախոսահամարներն իրենն են եղել և միշտ օգտագործվել են իր «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսի մեջ։ Բացի նշված երկու հեռախոսահամարներից, որևէ այլ հեռախոսահամար չի օգտագործել, եթե դրանցից որևէ զանգ է եղել, ուրեմն ինքը դրանց հետ կապ ունի, իսկ այլ համարների, այդ թվում` 055 58-19-77 և 055 85-62-33 հեռախոսահամարների և Նուբարաշենի աղբավայրից գտնված, առանց մարտկոցի ու հետևի կափարիչի «Նոկիա» տեսակի 1353693058910920 գործարանային համարով բջջային հեռախոսի հետ կապ չունի։ 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 21:30-ից մինչև հունվարի 27–ի ժամը 00:30-ը Սարյան 20/1 և Արամի նրբանցքի թիվ 5ա շենքերի բակ տանող փողոցում ինքը չի գտնվել, այդ օրը` ժամը 22:00-ի սահմաններում եղել է Բրյուսովի անվան ինստիտուտի հարևանությամբ գործող «Փաբ» սրճարանում, որի անվանումը մոտավորապես է հիշում, քանի որ այդ սրճարանում իրենց ընկերությունն անվտանգություն է ապահովում և ինքն այդ ժամին գնացել է այնտեղ ծառայությունը ստուգելու համար: Սրճարանում իրենց տղաներից թե կոնկրետ ովքեր են եղել, չի հիշում, քանի որ նոր աշխատողներ են եղել: Դրանից հետո` ժամը 22:30-ից 23:00-ի սահմաններում դուրս է եկել սրճարանից ու ոտքով գնացել է Թումանյան փողոցի վրա գտնվող «Ջազվե 96» սրճարան և հանդիպել անտեղ աշխատող, իրենց նախկին անվտանգության աշխատակից Տարոնին։ Վերջինիս այցելել է ընդամենը տեսնելու նպատակով, քանի որ նա իր մտերիմն է։ Այդ սրճարանում մնացել է մինչև ժամը 24:00-ն, որից հետո Թումանյան փողոցով իջել է «ՍԱՍ» սուպերմարկետ ու գնացել Պրոսպեկտ, իսկ այնուհետև քայլելով գնացել է «Տրիումֆ» սրճարան։ Ինքը Պրոսպեկտով քայլել է դեպի «Տրիումֆ» սրճարան՝ ծառայությունն այդտեղ ստուգելու համար։ Իրեն զանգահարել է Տիգրան Ասատրյանը և հայտնել` Արթուր Սաֆարյանի վրա կրակելու մասին։ Դրանից հետո տեղի ունեցած իր շարժը ներկայացրել է նախորդ ցուցմունքում։ Տիգրան Ավետիսյանի «ԲՄՎ 523 Այ» մակնիշի 81 TT 080 պ/հ ավտոմեքենայից խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի IMEL 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսը, որում 2014 թվականի հունվարի 31-ին` ժամը 18:57:15-ին, տեղադրվել է 096 10-70-42 հեռախոսահամարը և 2014 թվականի փետրվարի 1-ին մի քանի զանգ է կատարվել Մովսես Ներսիսյանի 093 47-03-03 հեռախոսահամարին, իրեն անծանոթ է ու չգիտի, թե ինչպես է հայտնվել Տիգրան Ավետիսյանի ավտոմեքենայում։ «Սամսունգ» տեսակի IMEL 35924203598907 գործարանային հեռախոսում ինքը 099 30-90-17 հեռախոսահամարը չի տեղադրել և Էդգար Միքայելյանին չի զանգել։ Վերջինիս հետ ինքը խոսել է իր` վերը նշված երկու հեռախոսահամարներից որևէ մեկով, Քանաքեռավան գյուղում գտնվող իր կնոջ` Անահիտ Մելքոնյանի անվամբ գրանցված հողատարածքը վաճառելու հարցով։ Էդգար Միքայելյանին վերջին անգամ հանդիպել է պատահաբար, ամիսներ առաջ։ Էդգար Միքայելյանը սուտ ցուցմունքներ է տվել, ինքը նրան 099 30-90-17 հեոախոսահամարից չի զանգել և կոյուղատարի մասին նրա հետ չի խոսել, նույնիսկ դրա տեղը չի իմացել: Մեկ-երկու անգամ եղել է Քանաքեռավանի տարածքում, երբ գնացել են կնոջ հողատարածքը նայելու համար, ինչը եղել է 5-7 տարի առաջ։ 099 30-90-17 հեոախոսահամարից 091 48-56-82 համարով չի զանգահարել իր ծանոթներ Գրիգոր Դարբինյանին և նրա կնոջը՝ Արմինե Մաթևոսյանին, վերջիններիս հետ կապ է պաշտպանել միայն իր վերը նշված երկու համարներով։ 099 30-90-17 և 091 79-66-57 հեռախոսահամարներով չի զանգահարել նաև իր ծանոթ Աշոտ Բոլյանի 055 22-22-77 համարին։ 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 19:00-ից հետո մինչև նույն թվականի փետրվարի 2-ի ժամը 08:00-ն գտնվել է Կոմիտասի վրա գտնվող իր տանը, ժամը 23:00-ից մինչև 24:00-ի սահմաններում դուրս է եկել և զբոսնել, որքանով մտաբերում է` քայլելով գնացել է Կասյան ու վերադարձել տուն, որևէ այլ տարածքում չի եղել։ 096 10-40-79 հեռախոսահամարը և Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մոտ գտնվող բենզալցակայանի մերձակայքում գտնված «Նոկիա 128» մոդելի IMEL35369305889141 գործարանային համարով հեռախոսը, որում այդ հեռախոսահամարն օգտագործվել է, իրեն անծանոթ են, դրանցից որևէ տեղեկություն չունի (տե՛ս քրեական գործի 14-րդ հատորի 29-34-րդ թերթերը):
5. Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտվել են նաև ստորև ներկայացվող ապացույցները.
1) Սույն գործից անջատված թիվ 58218014 քրեական գործով մեղադրյալ Տիգրան Վարդանի Ասատրյանը դատաքննության ընթացքում նախ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց` պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքները, որոնք հետևյալն են.
- 2014 թվականի փետրվարի 3-ին որպես վկա հարցաքննվելիս Տ.Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Գրադինվեստ» ՍՊԸ-ում որպես տնօրեն: Արթուր Սաֆարյանին ճանաչում է շուրջ 10 տարի, նրա հետ ծանոթացել է վերջինիս ավագ եղբոր` Թևոս Սաֆարյանի միջոցով, հանդիսանում է Արթուրի դստեր կնքահայրը` գտնվելով ջերմ ու ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:20-ին, ընտանիքի անդամների հետ նստած է եղել տանը, երբ իր 077-08-09-99 հեռախոսահամարին զանգահարել են Արթուրի 091-40-00-40 հեռախոսահամարից և Արթուրի կինը` Նառան, ասել է, որ Արթուրին խփել են, տանում են Պռոշյանի հիվանդանոց: Ինքն ու կինն իր ավտոմեքենայով անմիջապես ուղևորվել են հիվանդանոց, որտեղ իմացել է, որ Արթուրն արդեն մահացել է: Արթուրի տղայի` Թևոսի հետ վերադարձել են նրանց տուն, որտեղ Արթուրի կինը պատմել է, որ ժամը 23:50-ի սահմաններում Արթուրի հետ հեռախոսով զրուցել է և խնդրել է խանութից առևտուր անել: Մոտ 20 րոպե անց տան բակում կրակոցներ լսելով` պատուհանից դուրս է նայել և գոռացել է Արթուրին, այդ պահին հաջորդել են ևս մի քանի կրակոցներ, և տեսնելով Արթուրի մեքենան` կասկածել է ու երեխայի հետ անմիջապես իջել բակ և տեսել է Արթուրին` արյունոտ գետնին ընկած: Այս մասին անմիջապես զանգահարել և տեղեկացրել է իրեն: Այլ հանգամանքներ Նառան իրեն չի պատմել: Դեպքի հետ կապված այլ հանգամանքներ չգիտի, չի կարող ասել, թե ով կարող է կատարել այդ հանցագործությունը և դեպքի կապակցությամբ ոչ ոքի չի կասկածում (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 113-114-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի փետրվարի 6-ին որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր «Ինֆինիտի» մակնիշի 03OU 999 համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված 50.000 ԱՄՆ դոլար գումարն իր կնոջ` Մերի Աբգարյանի մոր` Անահիտ Հովհաննիսյանի, Երևան քաղաքի Նալբանդյան 106-րդ շենքի 22-րդ բնակարանի վաճառքից մնացած գումարն է եղել, 2014 թվականի փետրվարի 3-ին նախապես «բրոկեր» Էլեանորայի հետ պայմանավորվածության համաձայն` իր կինը և մայրը գնացել են Արաբկիրի կադաստր, ձևակերպել համապատասխան փաստաթղթերը, որից հետո` ժամը 13:30-ի սահմաններում, գնորդի հետ միասին եկել են իրենց տուն: Գնորդը, որի անունը Հենզել է, պայմանավորվածության համաձայն` իրեն առձեռն տվել է 115.000 ԱՄՆ դոլար և պարտք է մնացել 9000 ԱՄՆ դոլար: Բրոկեր Էլեանորայի ազգանունը և գրասենյակի վայրը չգիտի, հեռախոսահամարն է` 093-53-10-65: Ստացված գումարից 2000 ԱՄՆ դոլար միջնորդավճար է տվել զոքանչին իր բանկային հաշվին դնելու համար, իսկ 50.000 ԱՄՆ դոլլարն իր հետ վերցնելով` ժամը 14:00-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից: Անմիջապես ուղևորվել է Թոխմախի գերեզմաններ` ընկերոջ թաղման արարողությանը մասնակցելու համար: Նշված 50.000 ԱՄՆ դոլարն ինքը պետք է տար Ստեփան Ախոյանին, ումից շուրջ մեկ տարի առաջ ձեռք է բերել Ավետիսյան փողոցում գտնվող նորակառույց շենքից բնակարան, որից հետո կնոջ անունով կնքվեր պայմանագիր: Գերեզմանների արարողությունից հետո, երբ պատրաստվել է գնալ, ոստիկանության աշխատակիների կողմից բերման է ենթարկվել: Խուզարկությամբ իր տանից հայտնաբերված նագանի, նռնակների և այլ փամփուշտների վերաբերյալ ցանկանում է հայտնել, որ դրանք իրենն են, ճշտում է, որ նռնակների մասին իմացել է միայն խուզարկությունից հետո, որոնց պատկանելիության մասին կարող է հայտնել հետագայում ճշտելուց հետո: Նագանը և մնացած փամփուշտները պատկանում է իրեն դեռ 1992-93 թվականներից, Արցախյան պատերազմից, որի ընթացքում ինքը եղել է Գորիսի ոստիկանության բաժնի ՔՀԲ պետը, դա ռազմավար է, որն ինքը պահել է որպես հուշ, սակայն չի հաշվառել, քանի որ տանը մի անկյունում է դրել և երբեք չի օգտագործել: Ինչ վերաբերում է որսորդական հրացանին և փամփուշտներին, ինչպես նաև մյուս առարկաներին, դրանք օրինական են, որոնց վերաբերյալ ունի համապատասխան փաստաթղթեր և թույլտվություն: Խուզարկության ժամանակ չի հայտնաբերվել և առգրավվել իր որսորդական հրացանները: Ներկայում դրանք գտնվում են իր տանը: Արթուր Սաֆարյանին վերջին անգամ տեսել է 2014 թվականի հունվարի 20-ին ժամը 21-ին: Այդ օրը հեռախոսազանգով պայմանավորվել և ժամը 21-ին հանդիպել են «Բելաջո» ռեստորանային համալիրում, որտեղ ընթրել են, խոսել առօրյայից և ընտանեկան թեմաներից: Արթուրի հետ վերջին անգամ հեռախոսազրույց են ունեցել 2014 հունվարի 26-ին` ժամը 21:00-ի սահմաններում, որի ընթացքում նրան ընտանիքի հետ հրավիրել է փետրվարի մեկին Պտղնու ձորի «Բելաջո» համալիրում կայանալիք իր ծննդյան 50 ամյա տարեդարձին: Դրանից հետո ինքն Արթուրի հետ չի խոսել: Այդ օրը` ժամը 00:20-ի սահմաններում, ինչպես նախկին ցուցմունքում նշել է զանգահարել է Արթուրի կինը և հայտնել, որ Արթուրին տեղափոխել են հիվանդանոց և ինչպես հետագայում հիվանդանոցից իմացել է, Արթուրը մահացել է հրազենային վնասվածքից (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 171-172-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հունիսի 20-ին որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Տ.Ասատրյանը, ի թիվս այլնի, հայտնել է, որ Արթուրի վերաբերյալ լուրն իմանալուց հետո հիվանդանոց գնալու ճանապարհին ինքը զանգահարել է Իսոյին և հարցրել, թե որտեղ է, որին նա պատասխանել է, որ փողոցում ման է գալիս: Վերջինս հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ինքն ասել է կատարվածի մասին, որից նա շատ է զարմացել և իրենից տեղեկանալով, որ գնում է հիվանդանոց, ասել է, որ ինքն էլ կգա: Հիվանդանոցի բակում տեսել է Իսոյին և նրա ընկեր Տիգրանին, վերջինիս մեքենայով են եղել, և քանի որ ինքը շատ հուզված ու խառնված է եղել, նրանց հետ գրեթե չի խոսել: Միայն երբ արդեն իր մեքենայով գնալիս է եղել Արթուրենց բակ, նրանք տեղեկացել են այդ մասին և նույնպես գնացել են այնտեղ: Իսոն և Տիգրանն Արթուրենց բակում մնացել են մոտ մեկ ժամ, որից հետո գնացել են: Այդ օրն ինքն Արթուրենց բակում, որտեղ նրան սպանել էին և քիչ հեռու գցած էր վերջինիս կողմից խանութից կատարված գնումները, գտել է Արթուրի «Լեքսուս» մակնիշի մեքենայի բանալին, որը քիչ հետո կանչել և տվել է ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի պետի ժ/պ` Արթուրին և ասել, որ այն գտել է վերոնշյալ տեղից ու ցանկանում է նրան հանձնել: Երբ ինքը զանգահարել է Իսոյին, վերջինս իրեն չի ասել` փողոցի որ հատվածում է ման գալիս, նաև չի ասել` մենակ է, թե` ոչ: Փետրվարի 27-ի ժամը 11-ի սահմաններում գնացել է Արթուրի հայրական տուն, որտեղ եկել նաև Իսոն: Մոտ մեկ ժամ մնալուց հետո, ոստիկան Գրիգորի հետ հեռախոսազանգով պայմանավորվել են հանդիպել Հր.Քոչար փողոցի վրա գտնվող Արաբկիրի թաղապետարանի մոտ` «Շառլ» սրճարանում: Ինքն այնտեղ գնացել է Իսոյի հետ, սրճարանում հանդիպել են Գրիգորին և Էրիկին, թեյ են խմել ու Գրիգորի հետ խոսել են Արթուրի սպանության դեպքի շուրջ կատարված տարբեր հնարավոր վարկածներից: Այդ օրն ինքը Գրիգորին ևս մեկ անգամ խնդրել է ամեն ջանք գործադրել դեպքը բացահայտելու համար` պատրաստակամություն հայտնելով որպես Արթուրի ընկեր աջակցելու: Այդ ժամանակ Գրիգորն ասել է, որ անհոգ լինի, քանի որ արդեն լուրջ վարկածներ կան և հնարավոր է, որ շատ արագ գործը բացվի: Ինքն ուրախացել է ու բաժանվել են միմյանցից: Երբ դուրս են եկել, Իսոն հարցրել է, թե ուր է գնում, ինքը պատասխանել է, որ գնում է կայարան` Արթուրենց տուն: Իսոն խնդրել է ճանապարհին իրեն իջեցնել`ասելով, որ ցանկանում է ոտքով ման գալ: Իսոյին իջեցրել է «Սիլաչի»` «Գայանե» հանրախանութի մոտ, և շարունակել ճանապարհը: Կայարանում մնացել է մոտավորապես մինչև ժամը 18-ը, որից հետո կնոջը տարել է տուն: Այդ ժամանակ Իսոն զանգել և տեղեկանալով, որ ինքը գնում է օդանավակայան` դեպքի կապակցությամբ Մոսկվայից ժամանող ընկերոջը`Արայիկին դիմավորելու համար, ցանկություն է հայտնել իր հետ օդանավակայան գնալ: Ինքը չի մերժել, ճանապարհին խոսել են դեպքի մասին և ափսոսանք հայտնել: Իսոն իր կարծիքն է հայտնել կատարվածի մասին` ասելով, որ Արթուրն այնքան թեմաների մեջ է եղել ու եղբոր հետ այնքան թշնամիներ ունեն, որ չեն էլ իմանա, թե այդ հարվածը որտեղից է եկել` այն էլ այդ պահին, երբ Արթուրի եղբայր Թևոսը պետք է կալանքից ազատվեր: Այդպես խոսելով հասել են օդանավակայան և «ՎԻՊ» սրահում դիմավորելով Արայիկին, գնացել են կայարան, այնտեղ մնացել են մոտավորապես մեկ ժամ, որից հետո գնացել են Արայիկի տղայի` Հյուսիսային Պողոտայի վերջնամասում գտնվող սրճարան: Այնտեղեց դուրս գալուց հետո Իսոն գնացել է իր գործերով, իսկ ինքն ու Արայիկը վերադրձել են կայարան և մինչև ժամը 24:00-ն մնացել են այնտեղ: Տուն գնալիս անցել են Սարյան փողոցով և տեսել են Գրիգորին, Արթուրին ու այլ ոստիկանների, որոնք կանգնած են եղել մայթի վրա գտնվող խանութի մոտ: Մոտենալով նրանց` բարևել են, ապա տեսնելով, որ վերջիններս աշխատում են, շարունակել են ճանապարհը` չցանկանալով խանգարել նրանց: Հաջորդ օրն Արայիկի հետ միասին մասնակցել են Արթուրի հոգեհանգստի արարողությանը, որից հետո մի քանի ընկերներով գնացել են «Բելաջո» ռեստորան, որտեղից ինքը, Արայիկը և Իսոն գնացել են Արայիկենց սրճարան` թեյ խմելու: Ժամը 23-ի սահմաններում զանգահարել և այնտեղ եկել նաև Գրիգորը: Վերջինս միացել է իրենց, թեյ խմել ու խոսել են տարբեր թեմաներից, այդ թվում նաև` քննարկել են կատարվածը, որի շուրջ յուրաքանչյուրն իր վարկածն է հայտնել: Այնուհետև, ինքը և Գրիգորը վերջինիս առաջարկով առանձնացել են ու նա իր համար կարևորվող հարցերով է հետաքրքրվել, այդ թվում` հարցրել Արթուրի շրջապատի, նրան մտերիմ ու ոչ մտերիմ մարդկանց մասին, ինչպես նաև Թևոսի և Արթուրի հարաբերություններից, որոշակի մարդկանց հետ հին ու նոր պատմություններից, որոնք վերաբերվել են նրանց անցած կյանքի դրվագներին: Ինքն ինչ-որ իմացել է, կամ իրեն հայտնի է եղել, կիսվել է Գրիգորի հետ: Այնուհետև, իրեն ու Իսոյին Գրիգորը տարել է տուն, որից հետո ինքը Գրիգորն չի տեսել մինչև ամսի 30-ի ժամը 20-ի սահմանները, երբ նա եկել է իրենց տուն: Հաջորդ օրը` ժամը 11-ի սահմաններում Իսոյի եղբայր Վազգենը զանգահարել և եկել են իրենց տուն, ցավակցել է դեպքի կապակցությամբ, որից հետո ասել է, որ չի կարող մասնակցել թաղմանը, քանի որ աշխատանքի է, և գնացել է: Ինքը գնացել է կնոջ հետ կայարան, այնտեղից կինը մնացել է Արթուրի և Թևոսի կնոջ հետ, իսկ ինքն Արայիկի հետ գնացել է գերեզման: Գերեզմանում է եղել նաև Իսոն: Գերեզմանից հետո ինքը և Արայիկը գնացել են հոգեհանգստի հացին, իսկ Իսոն չի եկել (տե՛ս քրեական գործի 14-րդ հատորի 15-18-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հուլիսի 18-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրենց տանից հայտնաբերված ձայնագրությամբ կրիչի («ֆլեշկայի») վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ ձայնագրությունն ինքն է կատարել զուտ իր ապահովության ու անվտանգության համար` 2014 թվականի փետրվարի 3-ին` ժամը 12-ի սահմաններում, իր տանը`սպորտ-սրահում: Կատարելու նպատակը եղել է այն, որ Արթուրի սպանությունից հետո իր և Իսրայել Սարգսյանի մեջ կայացել է տարօրինակ խոսակցություն, որն իրեն մտածելու մեծ առիթ է տվել ու ինքը որոշել է գնալ այդ քայլին, նորից է կրկնում` դա արել է զուտ իր ապահովության համար: Ապահովություն ասածը կայանում է նրանում, որ ինքը չի հավատացել, որ իբր Մոսոյին սպանել են և դա ընդամենը խաբկանք է, և որ այդ ամենը կատարել է Իսոն: Բացի այդ, իր վերաբերյալ հնչել է արտահայտություն Իսոյի կողմից, որ իբր իր վրա «մուշկա» է ֆռում և հաջորդն ինքն է լինելու, որի պատճառն ինքն այդպես էլ չի հասկացել: Բացի այդ, եթե Իսոն ասում էր, որ Մոսոն չկա, ապա ինքը չէր կարող իր համար հիմնավորել, թե Արթուրի սպանության մոտիվը որն էր, քանի որ ինքը չի հավատում, որ այդ ամենն Իսոյի ձեռքի գործն է: Ինքը փորձել է հասկանալ, թե իրականում ինչ է կատարվել և ցանկացել է, որ այդ ամենը բացահայտվի: Ձայնագրությունը կատարել է «Սոնի» դիկտաֆոնով, որն ունեցել է շատ վաղուց, այն տեղադրել է իր տան սպորտ-սրահի բազմոցի կողքին գտնվող երեխաների խաղալիքներով պայուսակի մեջ: Ձայնագրությունը կատարելուց հետո ինքն այն վերարտադրել է և լսելով առանձին հատվածներ, որը գտել է, որ չի վերաբերում տվյալ թեմային, ջնջել է, իսկ որն անհրաժեշտ է համարել այս գործի համար, անցկացրել է ֆլեշկայի վրա ու պահել է տանը: Իսկ «Սոնի» դիկտաֆոնը կասետի հետ միասին ոչնչացրել է: Ֆլեշկան պահել է «Մարթել» կոնյակի տուփի մեջ: Թե ինչ եղանակով է ձայնագրող սարքից համակարգչի մեջ անցկացրել, չի ցանկանում ասել և չի ցանկանում ասել, թե ում միջոցով է դա արել, քանի որ չի ուզում որևէ այլ մարդու, որը կապ չունի, ներքաշել այս պատմության մեջ, միայն կարող է ասել, որ դրա բնօրինակ տարբերակը պահպանված չէ: Արթուրի սպանությունից հետո յուրաքանչյուրը փորձել է հասկանալ` ինչ է կատարվել, ընդհանուր քննարկվել են տարբերակներ: 2014 թվականի փետրվարի 28-ի գիշերը` ժամը 00-ի սահմաններում, ինքը հանդիպել է Գրիգորի հետ և մոտ մեկ ժամ զրուցել են այդ թեմայով: Իրենց խոսակցությանը ոչ ոք ներկա չի գտնվել, զրուցել են իր ընկերոջ` Արայիկի տղայի օբյեկտում: Գրիգորն իրեն ասել է, որ ինչ-որ «124 Ե» մոդելի մերսեդես կա տեսադաշտում և այն գնում է դեպի 3-րդ մասիվի կողմ ու այնտեղից կորում է: Նաև ասել է, որ տեսախցիկից հանված վերծանման մեջ, որտեղ ինչ որ մարդու սիլուետ է երևում, հնարավոր է, որ բարձր տեխնոլոգիանների միջոցով մաքրեն և պարզ երևա, թե ով է նա, իսկ վերը նշված «Մերսեդես»-ի պետհամարանիշները, հնարավոր է, որ մոտ ժամանակում ճշտվի ու այդ դեպքում հնարավոր կլինի գործը բացահայտել: Ինքը լսել է այդ ամենը և շատ է ուրախացել, որ կբացահայտվի ընկերոջ սպանությունը: Հաջորդ օրը` Արթուրի թաղման արարողությունից հետո, երեկոյան իրենց բակ է եկել Իսոն և կրկին զրուցել են Արթուրի թեմաներով, որի ընթացքում ինքը նրան ասել է, որ գործը, բարեբախտաբար, շուտով կբացահայտվի, քանի որ կոնկրետ տվյալներ կան և ոստիկանությունը դուրս է եկել ինչ-որ «Մերսեդես Ե» մակնիշի մեքենայի վրա, որը Պրոսպեկտից գնում է 3-րդ մասիվ և այնտեղ կորում է: Նա իրեն արագ հարցրել է. «բա համարը», իսկ ինքը պատասխանել է, որ համարը ճշտվում է ու մոտ օրերս պարզ կլինի, նաև պարզ կլինի տեսախցիկի վերծանումը: Իսոն իր ասածից ինչ-որ այլայլվել է ու քիչ «պաուզա» տալուց հետո ասել է, որ լավ չի լինի: Նրա ասածն իրեն հանկարծակիի է բերել, որի կապակցությամբ հարցրել է, թե ինչը լավ չի լինի, ինչ է ասում, կարող է ինչ-որ բան գիտի ու չի ասում: Քիչ լռելուց հետո նա ասել է, որ ինքը գիտի, թե ով է կատարել: Ինքը շատ է զարմացել ու հարցրել է` երբվանից գիտի և ով է դա կատարել: Նա ասել է, որ ի սկզբանե էլ իմացել է, և որ դա կատարել է Մոսոն: Ինքը նախ շատ զայրացել է, ապա զարմացել, թե Մոսոն ինչ գործ ունի և ինչու է գնացել այդ քայլին: Ինքը սկսել է Իսոյի վրա զայրանալ, որ եթե իմացել է դրա մասին, ապա ինչու իրեն չի ասել, նաև ասել է, որ կարող է նրա մատն էլ խառը լինի դրան: Վերջինս էլ իր վրա զայրանալով ասել է, որ իր մատը խառը չէ և չգիտի` ինչու է Մոսոն Արթուրին սպանել: Նաև իր հարցին պատասխանել է, որ Մոսոն մենակ է եղել: Ինքը հարցրել է, թե ինչ պայմաններում է նա իմացել ու ինչու չի խափանել այդ դեպքը, չէ որ գիտեր, որ Արթուրն իր ընկերն է ու նաև ինքը նրանց տան քավորն է: Նշանակում է, որ այդ քայլով իր վրա էլ է ոտնձգություն կատարվել: Իսոն շատ զայրացած ասել է, որ ոնց կարող է նա իր հանդեպ ոտնձգություն կատարել: Ինքն էլ ասել է, որ այդ քայլն այդպես է դիտում և այդ ամենից լավ բան չի սպասում: Քանի որ իրենց կրքերը բորբոքվել են, երկուսն էլ լռել ու մոտ 10 րոպե լուռ նստել են իր ավտոմեքենայի մեջ: Այնուհետև Իսոն ասել է, որ գործ ունի և պետք է գնա: Ինքը նրան ասել է, որ իրենց հանգստանալ ու այդ ամենը մարսել է պետք, որից հետո կհանդիպեն ու կրկին կխոսեն: Իսոն ավտոմեքենայով չի եղել, ուստի իր ավտոմեքենան թողել է նրա մոտ, որից մեկ ժամ անց նա վերադրձել է, ավտոմեքենան թողել է իրենց բակում ու ասել, որ ավելի ուշ կգա: Ժամը 2-ի կողմերը նա կրկին եկել է, նստել են իրենց տան սպորտ-սրահում ու սկսել են զրուցել: Ինքն Իսոյին հարց է տվել և խնդրել է, որ այդ հարցին ճիշտ պատասխանի: Հարցրել է. «Իսո, Արթուրի սպանության մեջ քո մատը խառն է, թե ոչ, դու ինչ կապ ունես այդ ամենի հետ»: Նա նայել է իր երեսին և ասել. «երդվում եմ, որ ես Արթուրի սպանության հետ կապ չունեմ, ուղղակի իմացել եմ այդ մասին»: Այնուհետև ինքը հարցրել է, որ եթե կապ չուն, ապա ինչու է Մոսոն այդ մասին ի սկզբանե նրան ասել ու վերջինս որևէ քայլ չի ձեռնարկել: Իսոն նեղացած տոնով պատասխանել է, որ նրա ասածներին ինքը չի հավատում, և որ կապ չունի, իսկ այն հարցին, թե ոնց է իմացել և ինչու չի ասել և ոչինչ չի ձեռնարկել, առայժմ չի պատասխանի, սակայն հետո կպատասխանի ու ինքը կզգա, որ նա ճիշտ է: Ինքը Իսոյին նաև հարցրել է, թե արդյոք Մոսոն նրան պատմել է, թե ինչպես և ինչ պայմաններում է Արթուրին սպանել և ինչով: Իսոն պատասխանել է, որ այո պատմել է, նա Արթուրի տան բակում սպանել է վերջինիս և երբ նա եկել ու իջել է մեքենայից` տան համար արած առևտուրը ձեռքին, մյուս ձեռքով էլ հեռախոսն ականջին պահած, հետևից մոտեցել է, ավելի ճիշտ` դիմացից է եկել և շատ քիփ` Արթուրին համարյա քսվելով անցել է դեպի հետնամաս, այդ պահին հետևից կրակել է ոտքերին, այնուհետև` մեջքին, և այդտեղից հեռացել է: Ինքն իրեն հազիվ է տիրապետել, բայց զսպել է` ցանկանալով, որ չխանագարի Իսոյին իր հետ անկեղծ լինելու մեջ: Ինքն Իսոյին խնդրել է, որ եթե ամեն ինչ այդպես է և իրենից ոչինչ չի թաքցնում, ապա Մոսոյին ամեն կերպ աշխատի բերել իր մոտ, կամ կազմակերպի մեկ այլ վայրում հանդիպումը, քանի որ ինքը նրա հետ խոսելու շատ բան ունի: Իսոն լսել է իրեն ու մի քիչ մտածելուց հետո ասել է, որ անպայման կաշխատի առաջիկա երկու օրերին այդ հանդիպումը կազմակերպել ու ինքն այդ առումով կարող է հանգիստ լինել (տե՛ս քրեական գործի 14-րդ հատորի 143-145-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հուլիսի 19-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունվարի 30-ի երեկոյան` ժամը 20-ի սահմաններում, Արայիկի և Գրիգորի հետ իր տանը կոնյակ են խմել և զրուցել, որի հիմնական թեման եղել է Արթուրի սպանությունը: Այդ օրերին ինքը շոկի մեջ է եղել նախ Արթուրի սպանության դեպքից, ապա նաև մեկ օր առաջ Իսոյից իմացած լուրից, որը շատ ծանր է տարել: Խոսակցության ընթացքում Գրիգորն ասել է, որ ինքն այդ գործով այլևս չի զբաղվում և, որ այն մտել է փակուղի և կարող է չբացահայտվել: Այդ ժամանակ զանգահարել է Իսոն, որի զանգին ինքն անհամբեր սպասել է, քանի որ Մոսոյի հետ կապված բան է պայմանավորված եղել նրա հետ ու սպասել է պատասխանի: Դրանից 15 րոպե անց Իսոն եկել ու զարմանալիորեն բարձր տրամադրություն է ունեցել, ինչն իր համար եղել է տարօրինակ: Մի պահ ինքը հարմարացրել, առանձնացել է մյուսներից ու կանչել է Իսոյին: Վերջինս առանձնացել է իր հետ ու մոտ 5 րոպե տևողությամբ առանձնազրույց են ունեցել, որի ընթացքում ինքը հարցրել է, թե արդյոք նա տեսել է Մոսոյին և պայմանավորվել հանդիպման մասին, ինչին Իսոն պատասխանել է, որ Մոսոն չի գա, և որ իրեն դուր չի գալիս այդ հանդիպման միտքը: Ինքը խնդրել է հանդիպումը թեկուզ սրճարանում կազմակերպել, սակայն այդ միտքը ևս Իսոյին դուր չի եկել: Նա ասել է, որ ինքը հանգիստ լինի և այդ մասին այլևս չմտածի, ամեն ինչ նորմալ է: Զարմանալով Իսոյի այդ պատասխանից՝ ինքը նրան հարցրել է, թե այսքանից հետո ինչպես կարող է հանգիստ լինել, իսկ վերջինս պատասխանել է՝ մի բան գիտի, որ ասում է: Բացի այդ հարցրել է, թե ինչու է ինքն այդքան բզբզում այդ գործը, և խորհուրդ է տվել իրեն հեռու մնալ, քանի որ կարող է պրոբլեմների մեջ ինքն ընկնել, և իր մասով արդեն ինչ-որ շրջանակներում խոսակցություն է գնում: Նրա ասածն իրեն մտածելու տեղիք է տվել, սակայն ինքը չէր կարող երկար շարունակել, քանի որ տանը մարդիկ կային, ուստի զայրույթը հազիվ զսպելով՝ նրան հարցրել է, թե կարող է Մոսոն այստեղ չէ, և ընդհանրապես նա չի եղել Արթուրին սպանողը, ու այդ պատմությունը հորինված է: Իսոն նեղանալով պատասխանել է, որ կարծես ինքը նրան չի հավատում: Ինքն ասել է, որ եթե ուզում է, որ ինքը հավատա նրան, ապա մի հատ նկարի ինքն իրեն իր հեռախոսով, որից հետո այսօր կամ վաղը հանդիպի Մոսոյին և վերջինիս էլ նկարի ու մի հատ էլ խոսեցնի Արթուրի սպանության կատարման մասին, ձայնագրի և բերի իրեն: Իսոն հրաժարվել է՝ ասելով, որ Մոսոն կարող է նկատել այդ բանը, սակայն ինքը նրան ասել է, որ եթե դա չանի, ուրեմն ինքը վերջ կտա իրենց ընկերությանը: Դրանից հետո գնացել են հյուրերի մոտ: Իրենց տնից առաջինը գնացել է Արայիկը, որից հետո մոտ մեկ ժամ մնացել են երեքով ու զրուցել են տարբեր թեմաներով: Մոտ ժամը երկուսի սահմաններում Գրիգորը վեր է կացել, որպեսզի գնա, Իսոն ևս ցանկություն է հայտնել Գրիգորի հետ գնալու՝ ասելով, որ մեքենայով չէ: Ինքը նրան առաջարկել է մի քիչ էլ մնալ՝ խոսակցությունը շարունակելու նպատակով, սակայն վերջինս ժպտալով ասել է, որ արդեն ուշ է, մեքենայով չէ, ու Գրիգորի մեքենայով ինքը կգնա տուն: Դրանից հետո նրանք Գրիգորի մեքենայով հեռացել են, ինքը Իսոյին չի տեսել մինչև փետրվարի 3-ը: Որքան հիշում է, մեկ անգամ իր ծննդյան առիթով Իսոյի հետ շատ կարճ խոսել են հեռախոսով: Այդ ամենը իրեն մտածելու տեղիք է տվել, և ինքը որոշել է հնար գտնել հարցի լուծումը ստանալու համար: Իր համար անհասկանալի էր արարքի պատճառը, չէր տեսնում դրա մոտիվը, քանի որ իր իմանալով Իսոն Արթուրի հետ շատ լավ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել, և խնդիրներ չեն ունեցել: Այդ ամենի մեջ ինքը վտանգ է տեսել ու ներքուստ եղել է անհանգիստ նախ այն պատճառով, որ եթե Իսոյի ասածները ճիշտ դուրս գային, ուրեմն իր մտածելով և հասկանալով հնարավոր էր համարում, որ այս գործը շուտով բացահայտվեր և ամբողջ աշխարհն իմանար այդ մասին, որի դեպքում ինքը ինչպես պետք է նայեր Արթուրի ընտանիքի, երեխաների աչքերին, չէ որ բոլորը գիտեին, որ Իսոն իր մտերիմ ընկերն էր, ինքն էր նրան Արթուրի հետ ծանոթացրել, բացի այդ ինքն ինչ պատասխան կարող էր տալ Թևոսի հարցերին, որ ինչպես է եղել, որ ինքն այդ ամենից տեղյակ չի եղել, ու ինչն է եղել դրա պատճառը: Ինքը հասկացել է նաև, որ մարդիկ դրան կարող էին չհավատալ, ինչն էլ իր հետևանքները կթողներ: Հաջորդ մտահոգության պատճառը կայացել է նրանում, թե ինչ պատասխան իրենից կսպասեին իրավապահ մարմինները, բացի այդ այլ վտանգ նույնպես կար, մասնավորապես այն, որ ինքն արդեն իմացել էր այդ ամենի մասին, ու իր պահվածքն Իսոյի ու Մոսոյի հանդեպ կարող էր իր անձին վտանգ ներկայացնել: Մտածել է, որ եթե իրոք Մոսոն ու Իսոն իր մեջքի հետևից գնացել են այդ քայլին, նշանակում է առաջին հերթին Իսոն ոտնակոխ է արել և իրենց, և իր ընտանիքին, ուստի ինչու արդեն հնարավոր չէր իր նկատմամբ էլ նմանատիպ քայլ անել այն էլ այն դեպքում, երբ Իսոն իրեն զգուշացրել է, որ ինքը շատ է «բզբզում», և մարդկանց շրջանում իր «վրով» արդեն ինչ-որ խոսակցություններ են գնում: Թե ինչ խոսակցություններ և ինչ մարդիկ, ինքն այդպես էլ չի կարողացել հասկանալ, սակայն մտավախությունն իրեն ստիպել է, որ ինքը քայլեր ձեռնարկի իր ինքնասիրությունը, ազնվությունը և անվտանգությունը ապահովելու համար: Հաջորդ օրը Արայիկին ճանապարհելուց հետո գնացել է «Ուրարտու» ռեստորանային համալիր՝ Գրիգորի միջոցառմանը մասնակցելու համար, որտեղ մեկ ժամ մնալուց հետո գնացել է տուն, վերցրել կնոջը. և գնացել են Արթուրենց տուն: Այնտեղ ինքը Նառային խնդրել է կանչել Արթուրի քենակալ Արթուրին: Վերջինիս ինքը ճանաչել է վաղուց, նրա մասին ունի լավ կարծիք, և գտել է, որ այս հարցում նրան կարելի է վստահել: Որոշել է նրա հետ զրուցել, սակայն մտածել է բավարար և հիմնավոր հիմքեր ստեղծել ու նոր միայն զրուցել, որովհետև դա շատ լուրջ ու ծանր թեմա է եղել: Նախ ինքը պետք է հաստատապես համոզված լիներ Իսոյի ասածների մեջ և ունենար հստակ ապացույցներ: Արթուրը կեսգիշերին եկել է, ու իրենք առանձնացել են խոհանոցում, որտեղ ինքը նրան ասել է, որ տեղի ունենալիք խոսակցությունը մնալու է իրենց երկուսի մեջ, որովհետև լուրջ թեմա է, իսկ մնացածը հետո երկուսով կորոշեն: Արթուրին ասել է, որ այս դեպքը համարյա բացված է իր համար, ու ինքը նրան խոսք է տալիս, որ մի քանի օրվա ընթացքում հաստատ կասի, թե ով և ինչու է կատարել Արթուրի սպանությունը: Ինքը նրան ասել է նաև, հիմա էլ կարող է հայտնել, սակայն ինքը պետք է հարյուր տոկոսով համոզված լինի, բայց որ բացվելու է, թող նա չկասկածի: Ինքն ու Արթուրը որոշել են հաջորդ օրը՝ 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ցերեկը, հանդիպել: Հաջորդ օրը Արթուրը խախտել է պայմանավորվածությունը և եղել է անհասանելի: Հետո իմացել է, որ նա գնացել է ընկերների հետ խմելու: Դրանից հետո որոշել է ինքնուրույն գործել: 2014 թվականի փետրվարի երկուսի ամբողջ օրը մնացել է տանը ու որոշել է՝ ինչ անել: Այդ մի քանի օրվա ընթացքում Իսոն չի զանգել, չի եկել, ու ինքը նրանից անտեղյակ է եղել, ինչն իրեն ավելի է նյարդայնացրել: Փետրվարի 3-ին զանգահարել է նրան և ասել, որ ժամը 12-ին գա իր տուն: Ինքը որոշել է նրան ձայնագրել, սակայն մտածել է, որ նա կարող էր գալ ու այնպիսի բաներ ասել, որ կարիք չլիներ ձայնագրելու ու առանց այդ էլ ինչ-որ խելացի ելք հնարավոր կլիներ գտնել: Սակայն պայմանավորված ժամին գալով ու նստելով տան հյուրասենյակում՝ իր այն հարցին, թե նա ինչ որոշեց ու ինչ արեց իր ասածների շուրջ, Իսոն քմծիծաղ տալով պատասխանել է, որ հանգիստ լինի, ոչինչ էլ պետք չէ անել: Ինքը զարմացած նայել է նրա դեմքին, ու չհասցնելով նույնիսկ որևէ բան ասել՝ Իսոն հայտնել է, որ Մոսոն այլևս չկա: Ինքը նրան հարցրել է, թե ոնց չկա, նա պատասխանել է, որ Մոսոյին վերջինիս մեքենայով տարել և հարցերը լուծել է, իսկ մեքենան թողել է օդանավակայանում ու եկել է հետ: Նա ասել է, որ դա եղել է ամսի մեկին: Ինքը հարցրել է, թե ինչ է նշանակում հարցերը լուծել է, որին Իսոն պատասխանել է, որ սատկացրել է Մոսոյին: Ինքը չհավատալով Իսոյին հարցրել է, թե նա արդյոք իրեն է փորձում համոզել, որ ինքն այդ թեման փակի ու հանգիստ լինի, սակայն նա ասել է՝ ոչ, այդպես չէ: Ինքն Իսոյին ասել է, որ նրան խնդրել էր Մոսյին նկարել կամ ձայնագրել, որպեսզի ինքը համոզված լինի, որ նա է Արթուրին սպանել, և որ նա գտնվում է Հայաստանում, այլ ոչ թե այլ երկրում: Հարցրել է Իսոյին՝ արդյոք նա իր այդ խնդրանքը կատարել է, թե՝ ոչ, այլապես նրա որևէ ասածի ինքը չի հավատում, կամ եթե սպանել է Մոսոյին, ինչու է տարել նրա մեքենան օդանավակայան, որտեղ ամեն քայլին մինչև օդանավակայան հասնելը կարող էին նրան կանգնեցնել կամ տեսնել կամ էլ օդանավակայանում ամեն քայլի տեսախցիկներ են տեղադրված, որոնք նրան կարող էին արդեն ֆիքսած լինել: Ինքն Իսոյին ասել է, որ այդպիսի բան անողը նման քայլ չէր կատարի, այնպես որ այդպիսի հեքիաթներ նրան պետք չէ պատմել: Իսոն նորից պնդել է ասածները, և իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ նա ուզում է իր «գլխի տակ փափուկ բարձ դնել»: Ինքը սկզբից մինչև վերջ Իսոյի որևէ ասածի չի հավատացել, և մինչև հիմա էլ չի հավատում, այդ մասին ունի իր դատողությունները, որոնք հիմք են տալիս իրեն չհավատալու, որ Արթուրի սպանությունից նա տեղյակ է եղել, և որ Մոսոն էլ է սպանված: Ինքը մտածել է, որ Իսոն ինչ-որ չար խաղ է անում իր հետ, ամեն դեպքում իր ապահովության և անվտանգության, ինչպես նաև իր ճշմարտության համար որոշել է նրան ձայնագրել և այդ ձայնագրությունը պահել իր մոտ, մինչև կորոշի՝ ինչ անել: Ինքը նրան ասել է, որ կամաց խոսի. տանը մարդ կա՝ աղջիկն ու տան աշխատողը վերևի հարկում են, ու ավելի լավ կլինի, որ գնան սպորտ-սրահում խոսեն: Ինքը ներողություն է խնդրել՝ ասելով, որ տեսնի վերևում ինչ վիճակ է, ու կգա, սակայն իրենց տանն այդ պահին մարդ չի եղել, և շտապ բարձրանալով երկրորդ հարկ ինքը վերցրել է ձայնագրիչը, արագ իջել է սպորտ-սրահ և միացնելով այն դրել է բազմոցի կողքը դրված՝ երեխաների խաղալիքների պայուսակի մեջ: Այնուհետև Իսոյին առաջարկել է հեռախոսները թողնել հյուրասենյակում և նստել սպորտ-սրահում ու մի հատ լուրջ խոսել ամենի մասին և վերջակետ դնել: Այդպես էլ արել են ու մոտ քառասուն րոպե խոսել են ինչպես նշված թեմայից, այնպես էլ իրենց վերաբերող այլ թեմաներից: Ինքն այնպես է զրույցը տարել, որ Իսոն չկասկածի ոչնչի մասին և գործի մասին ինչ որ պետք է իմացվի:
Նշել է նաև, որ 2014 թվականի հունվարի 27-ի լույս 28-ի գիշերն ինքը ոստիկաններ Գրիգորին և Էրիկին իր վարկածն է հայտնել՝ ասելով, որ փողոցի տեսախցիկները հնարավոր է, որ ֆիքսած լինեն ինչ-որ մարդկանց: Ինքն առաջ է քաշել այն վարկածը, որ սպանության կատարողը հնարավոր է՝ մեքենայով է եղել ու այն չի կանգնեցրել Սարյան փողոցի վրա, քանի որ այդտեղ շատ երևացող է, նաև տեսախցիկներ կան, այլ հնարավոր է, որ կանգնեցրած լինի այգում, իսկ եթե մեքենայով չի եղել, ապա հնարավոր է, որ կամ այգով կամ էլ Արթուրենց շենքի վերևի մասով դեպի Դեմիրճյան փողոց բարձրացած լինի։ Դեպքի հաջորդ օրը՝ ցերեկվա ժամերին, ինչպես նշել է նախորդ ցուցմունքում, ինքն ու Իսոն գնացել են «Ազնավուր» սրճարան, և Գրիգորն իրեն ցույց է տվել տեսախցիկներից հանված ինչ-որ մարդու սիլուետ՝ ձեռքերը գրպանը դրած, որը, նրա ասելով, դեպքից անմիջապես հետո իջել է փողոցի այդ մասով: Գրիգորն ասել է նաև, որ հնարավոր է բարձր տեխնոլոգիաների միջոցով պարզեցնել այդ մարդու դեմքը: Ինքն ուրախանալով ասել է, որ շատ լավ կլինի: Հաջորդ օրը, հունվարի 28-ի կեսգիշերին, երբ հանդիպել են Գրիգորին, ինչպես որ նշել էր նախորդ ցուցմունքում, նա ասել է տեսադաշտում «Մերսեդես-Ե» կարգի մեքենան երևալու մասին` նշելով, որ այն այդ ժամերին դուրս է գալիս այգուց դեպի Պրոսպեկտ և գնում է 3-րդ մասիվ ու այնտեղից անհայտանում է։ Գրիգորը հարցրել է, թե ինքն արդյոք կարող է նման մեքենա իմանալ, որի տերն ապրում է այդ կողմերում կամ կարող է հասկանալ, թե ինչ մեքենա կարող է լինել: Նման մեքենա ինքը չի կարողացել մտաբերել, Գրիգորին հարցրել է՝ եթե մեքենան կա, ապա ինչու համարը չկա, նա էլ ասել է, որ համարը չի երևում, սակայն փորձում են ճշտել: Մեքենայից իջնող ինչ-որ անձի, ավտոմեքենայի սեփականատիրոջ՝ Կարեն Ներսիսյանի, կամ վերջինիս հոր՝ Մովսես Ներսիսյանի, կամ Իսրայել Սարգսյանի մասին Գրիգորն իրեն ոչինչ չի ասել: Մովսես Ներսիսյանին ինքն առաջին անգամ տեսել է 2004 կամ 2005 թվականներին՝ ընկերոջ օֆիսում, և առանձնապես նրա հետ ոչ մի ընկերական կամ գործնական առնչություն չի ունեցել: Այնուհետև իմացել է, որ նա անցել է Արմեն Տեր-Սահակյանի գործով և ծանոթ է Իսոյին: Հետագայում ինքը Մոսոյին տեսել է Իսոյի հետ և ինչ-որ ձևով անորոշ շփում է եղել՝ դեպքից-դեպք, ընկերական հարաբերություններ չեն եղել: Ինքը գիտեր, որ Իսոն էլ Մոսոյին առանձնապես չի ընդունում և նրա հետ չի շփվում: Տարվա ընթացքում ինքը Մոսոյին կարող էր տեսնել 4-5 անգամ։ Վերջին մեկ տարվա ընթացքում նրան ընդհանրապես չի տեսել և ոչ էլ հեռախոսով է շփվել: Նա իր համար «դատարկ բազմություն» է եղել, նաև իր իմանալով` Իսոն նույնպես նրա հետ շփում չի ունեցել: Ձայնագրության որոշ հատվածներ ինքը ջնջել է, որոնք բոլորովին կապ չեն ունեցել այս թեմաների հետ, ավելի շատ անձնական և հին ու նոր խոսակցություններ են եղել, որը խոսացվել է իր նախաձեռնությամբ՝ Իսոյին կասկածից դուրս պահելու համար, որ այդ խոսակցությունը կարող է ձայնագրվել: Այդ խոսակցության ընթացքում նաև եղել են լուռ պահեր, որը իմաստ չուներ պահելու: Իսոն բնականաբար չգիտեր և չէր էլ կարող իմանալ, որ խոսակցությունը ձայնագրվում է: Բացի այդ, ինքը 40 րոպեն մոտավորապես է նշում և չի դրել ու ժամացույցով չափել: Այդ խոսակցությունն ինքը ձայնագրել և պահել է զուտ իր համար և այդ պահին չի մտածել, որ կարող է մեկին տալ, մինչև չվերլուծի և չհասկանա, թե ինչ է կատարվում: Ինքն այդքան խելամիտ չի համարել Մոսոյին անձամբ գտնելը և նրա հետ զրուցելը: Իրավապահ մարմիններին չի հայտնել կատարվածի մասին, քանի որ հստակ համոզված չի եղել Իսոյի խոսքերի մեջ, բացի այդ փորձել է խոսել նաև փոխոստիկանապետ Հունան Պողոսյանի հետ, որն այդ ընթացքում հիվանդ է եղել ու չի պատասխանել իրեն: Իր իմացածի մասին կիսվել է «բաջանաղ» Արթուրի հետ, սակայն նա հաջորդ օրն իր հետ կապի դուրս չի եկել: Ինքը Թևոսին ևս ցանկացել է ասել, երբ հանդիպեին, որքանով մտաբերում է ինքը հեռախոսով նրան ասել է, որ կարևոր բան կա խոսելու և երբ, որ գնա նրա մոտ, անպայման այդ մասին իրար ականջի պետք է փսփսան։ Ահա այս է պատճառը, որ մինչև իր տանից խուզարկությամբ կրիչի հայտնաբերելը, ինքը չի հայտնել դրա մասին։ Այդուհանդերձ, 2014 թվականի փետրվարի 4-ին ինքը Թևոսի մտերիմների հետ, Թևոսի և նրա քեռի Վարուժի իմացությամբ, նրանց կողմից իր տուն ուղարկված մարդկանց հետ լսել են կրիչի պարունակությունը և ասել է, որ այդ մասին հայտնեն նրանց, քանի որ ինքը տանից դուրս գալ չի կարող և գտնվում է հսկողության տակ։ Մինչև հիմա էլ համոզված է, որ Մոսոն մահացած չէ և այդ ամենը «իմիտացիա» է, դա իր սուբյեկտիվ կարծիքն է, քանի որ փաստեր չունի և ներկայացնել չի կարող։ Իսոյին ճանաչելով` համոզված է, որ նա չէր կարող մարդ սպանել: Նա իր կարծիքով չէր պատկերացնում, թե ինքն ինչ է ուզում Մոսոյից և մտքին ինչ կա: Միգուցե այն, ինչ Իսոն պատմել է, սուտ էր և ուներ ինչ-որ պատճառներ իրեն խաբելու համար։ Իսրայել Սարգսյանը Թևոսի հետ ընկերներ չեն եղել, հարաբերությունները թշնամական չէին և ոչ մի դրդապատճառ ինքը չի տեսել, որ նրանք իրար հետ թշնամանային: Իրար տեսնելուց նորմալ փոխհարաբերվել են, նույնիսկ Իսոն անհանգստություն է ցուցաբերել, որ Թևոսին կալանավորել էին: Ինքը չգիտի՝ Իսոն ինչու է Մոսոյին առաջարկել սպանել Արթուրին, կամ թե Մոսոն է առաջարկել, կամ այդպիսի խոսակցություն ընդհանրապես եղել է, թե ոչ: Ինքն այդ մասին չգիտի և շատ-շատ կուզենար իմանալ: Իր համար դա մութ դաշտ է, ցանկանում է, որ Արթուրի սպանության դրդապատճառը պարզվի (տե՛ս քրեական գործի 14-րդ հատորի 146-154-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի օգոստոսի 11-ին որպես մեղադրյալ լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 055-85-19-77 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, այն ինքը չի մտաբերում և չի կարող ասել, թե այդ համարից ով է իրեն զանգահարել: Իսրայել Սարգսյանն ունեցել է 091-08-08-90 և 093-69-77-99 հեռախոսահամարները և ինքը դրանցով է կապ պաշտպանել: Հերքում է Գրիգոր Ղուկասյանի ցուցմունքները և նշում, որ ինքը 2014 թվականի հունվարի 28-ի դրությամբ Գրիգոր Ղուկասյանին չի ասել, որ ինքը նրան իբր երկու օրից կտա ձայնագրություն, որտեղից ամեն ինչ կերևա ու պարզ կդառնա, Իսրայել Սարգսյանը 2014 թվականի փետրվարի 2-ի գիշերը՝ ժամը 01:00-ից 01:30-ի սահմաններում, իր տուն չի եկել և իրեն չի հանդիպել, Գրիգոր Ղուկասյանը շփոթում է, ինքն ու Իսրայել Սարգսյանը Թևոս Սաֆարյանի հետ ֆինանսական խնդիրներ երբեք չեն ունեցել և այդ մասին ինքը Գրիգորին չի ասել, Մոսկվայի Հակոբի և իրեն անհայտ ոմն Արտյոմի թեմաները շոշափվել են ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, ընդամենը, որպես հնարավոր վարկածներ, կոնկրետ Արտյոմի մասին ոչինչ չգիտի, իսկ Հակոբի մասին լսել է, որ նա Արթուրենց ընտանիքի հետ ժամանակին ինչ-որ լուրջ խնդիրներ է ունեցել, Գրիգորին չի ասել, որ առանց իր ֆինանսավորման Իսոն մեկ օր չէր ապրի, Իսոն ունեցել է հիմնական աշխատանք և ապրել է իր միջոցներով: Ընդունում է, որ 2014 թվականի հունվարի 28-ին Գրիգորի հետ Հյուսիսային Պողոտայում սրճարանում զրուցելիս նրան ասել է, որ ստեղծված վիճակում որևէ մեկի, այդ թվում՝ Իսրայել Սարգսյանին, չի վստահում, ուստի նրա հետ խոսել է առանձին, Գրիգորն իր այդ ասածը հիմա այլ ձևով է մեկնաբանում: Հունվարի 27-ի և 28-ի դրությամբ Գրիգորն իրեն ոչինչ չի ասել սպանությանն Իսրայել Սարգսյանի առնչության մասին, այդ մասին ինքն առաջին անգամ իմացել է Իսոյից՝ 2014 թվականի հունվարի 29-ին, և դրա մասին ոչինչ չի ասել Գրիգորին: 2014 թվականի հունվարի 30-ին Գրիգորին ասել է, որ մոտակա օրերին կարևոր բան ունի նրան ասելու, սակայն նա ասել է, որ այդ գործով այլևս չի զբաղվելու: Արդեն նկարագրել ու նշել է, թե Գրիգորն ինչ հանգամանքներում է իրեն հայտնել «Մերսեդես Ե» մակնիշի ավտոմեքենայի մասին և դրան ավելացնելու ոչինչ չունի: 2014 թվականի փետրվարի 4-ին Գրիգորն իր նախաձեռնությամբ եկել է իր տուն և սկսել է հետաքրքրվել գործից, ինքը նրան ասել է, որ Իսոյի ու Մոսոյի առնչության մասին իմացել է կցկտուր՝ ամսի 30-ից, Գրիգորը հարցրել է, թե արդյոք կա որևէ ապացույց, այդ թվում ձայնագրություն դրա հետ կապված իր ղեկավարությանը տալու համար, ինչին ինքը պատասխանել է, որ նման բան չկա և եթե լիներ, ապա անձամբ ում պետք է, կարող է տանել և տալ: Գրիգորը դրանից հետո նեղացած գնացել է` ասելով, որ ոնց է, որ Իսոյի մասին իրեն չի ասվել, նույնիսկ ինքը թույլ է տվել գիշերը գնալ, «բա որ Իսոն նրա գլուխը ուտեր»: Իր ընկեր Արայիկի և Թևոսենց միջև լարված հարաբերություններ լինելու վերաբերյալ իրեն ոչինչ հայտնի չէ, ինքը Գրիգորին ասել է, որ նրանք եղել են շատ լավ ընկերներ: Ինչ վերաբերում է Աշոտ Բոլյանի այն ցուցմունքին, որ 2009 թվականին իր և Թևոսի միջև համատեղ բիզնեսի հետ կապված խնդիր է ծագել, որից հետո Աշոտ Բոլյանը Թևոսի եղբայր Արթուրի միջոցով հարթել է այդ հարցը, ապա տվյալ պահին չի ցանկանում դրան անդրադառնալ ու ցուցմունք տալ (տե՛ս քրեական գործի 15-րդ հատորի 156-161-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի օգոստոսի 22-ին Տ.Ասատրյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Աշոտ Բոլյանի ցուցմունքներն ընդհանրապես իրականությանը չեն համապատասխանում, ինքն ու Թևոսն ընդհանուր բիզնես չունեն և չեն էլ ունեցել, իրենց միջև կոնֆլիկտ չի եղել: Նույնիսկ, եթե կոնֆլիկտ էլ լիներ, ապա այդ հարցը, անկախ դրա լրջության աստիճանից, իրենք միասին կլուծեին և ոչ ոք իրավունք չեր կարող ունենալ միջամտել դրան: Չկարողանալու դեպքում ոչ մեկը չէր կարող լուծել, այն էլ Աշոտ Բոլյանը, որն ընդհանրապես կյանքում ոչ Թևոս է ճանաչել և ոչ էլ Արթուր։ Բացի այդ, ինքը թույլ չէր տա, որ Աշոտը խառնվեր այդ հարցերին:
2014 թվականի հուլիսի 16-ի թիվ 07351406 եզրակացությունում նշված է, որ ձայնագրությամբ ֆայլը ստեղծվել է 2014 թվականի փետրվարի 6-ին` ժամը 13:53-ին, այսինքն` այն ժամանակ, երբ ինքը գտնվել է ՀՀ ոստիկանությունում, սակայն օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից՝ հրաժարվում է ցուցմունքներ տալ ու ներկայացնել ֆայլը ստեղծելու և մոնտաժելու հանգամանքների վերաբերյալ։ Ձայնագրված խոսակցությունը սկսելուց առաջ ինքն ու Իսոն ունեցել են խոսակցություն այդ թեմայով, որտեղ Իսոն ասել է, որ Մոսոն չկա, և խփել գցել է ինչ-որ տեղ։ Այդ իսկ պատճառով խոսակցությունն այդպես է սկսվել: Ձայնագրված խոսակցության ընթացքում ինքն Իսոյին հարցրել է, թե ինչու նա ու Մոսոն իր մեջքից խփեցին և թաքուն սպանեցին Արթուր Սաֆարյանին: Ինքն ու Իսոն որոշել են Աշոտ Բոլյանից հեռու մնալ և քիչ հարաբերություններ ունենալ, սակայն Իսոն նրա երեխաների քավորն է դարձել ու իր համար անակնկալ ավելի է մտերմացել: Ձայնագրված խոսակցությունում Իսոն ասել է, որ ինքը պատերազմ է հայտարարել Թևոսին, ինքն իրականում չգիտի, թե Թևոսի և Իսոյի մեջ ինչ թշնամություն կարող է լինել, այդ հարցին կարող է Իսոն պատասխանել: Թևոսն իր ընկերն է և իր տան անդամը, նույն ձևով ընդունել է նաև Իսոյին և, եթե նման լուրջ խնդիր լիներ, ինքը կիմանար: Ինքը կասկածել է, որ Իսոն կարող է Աշոտին պատմած լինի դեպքի մասին, այդ իսկ պատճառով նրան հարցրել է` վերջինս տեղյակ է կատարվածից, թե ոչ: Ինքն Արամ Վարդանյանին ճանաչում է «Ապեր» անունով, նրա հետ ծանոթացել է Արթուր Սաֆարյանի միջոցով տարիներ առաջ, գիտի, որ «Ապեր»-ի և Սաֆարյան եղբայրների միջև առկա են նորմալ ընկերական փոխհարաբերություններ: Իսոյի ասածն իր համար անակնկալ է եղել, ինքը նույնիսկ չի հասկացել, թե նա ինչու է նման բան ասում և ինչ նկատի ունի։ Իր համար պարզ չէր նաև, թե «Ապերի շրջապատ» ասելով` նա ինչ նկատի ուներ։ Այդ խոսակցությունից ինքը հասկանում է, որ Իսոն իրականում ցանկացել է փոխել վտանգի ուղղությունը և եթե իր հետ մի բան պատահեր, մարդիկ մտածեին, որ դա «Ապեր»-ենց ձեռքի գործն է, ում հետ ինքն իրականում ոչ մի գործ և խնդիր չի ունեցել (տե՛ս քրեական գործի 16-րդ հատորի 159-162-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի օգոստոսի 23-ին Տ.Ասատրյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Իսոյից խփելու մասին ապացույցներ ուզելիս՝ ինքը նկատի է ունեցել Մովսեսին խփելը, քանի որ Իսոն ասել է, որ խփել է նրան, և դա իր համար նորություն է եղել: Ինքը նրանից ապացույց է պահանջել, քանի որ չի հավատացել Իսոյին և նրա պատմածը համարել է խաբկանք։ Արթուր Սաֆարյանի սպանության պահով ինքն Իսոյից է իմացել, որ կատարողը Մոսոն է եղել, իսկ Իսոն ընդամենը տեղյակ է եղել այդ մասին: Թե որքանով է Իսոյի մասնակցությունը Արթուրի սպանությանը և ինչ կերպ, ինքը չգիտի, նրա ասելով` ընդամենն իմացել է այդ մասին: Այդ պատճառով ինքը չի ցանկացել իր հարցադրումներով շատ անհանգստացնել Իսոյին և ամեն կերպ փորձել է նրա միջոցով Մոսոյին բերել իր մոտ։ Իսոն Մոսոյին չի բերել իր մոտ և ավելին՝ իրեն ասել է, որ իրեն էլ են խփելու։ Իր նախորդ ցուցմունքում արդեն նշել է, թե ինչ նկատի ուներ ասելով, որ Մոսոյին նկարի բերի, ինքը նրան ոչ միայն ասել է նկարի, այլև ասել է, որ եթե չի կարող նկարել, գոնե խոսեցնի և ձայնագրի, որպեսզի ինքը համոզվի, որ նա քաղաքում է ու իմանա ինչպես է կատարվել սպանությունը։ Իսոն իրեն ասել է, որ հարմար չէ Մոսոյին բերելը, ինչից հասկացել է, որ վերջինիս նա չի բերելու, ուստի առաջարկել է նկարել կամ ձայնագրել։ Նկարելու դեպքում կերևար ամսաթիվը, ժամը, միգուցե նաև տեղը, որից հետո ինքը կորոշեր, թե ինչպես Մոսոյին գտնել: Ինքը չի իմացել ու չի պատկերացրել, որ Իսոն կարող է Մոսոյին սպանել: Մոսոյին սպանելու մասին Իսոն իրեն ասել է ձայնագրության օրը՝ 2014 թվականի փետրվարի 3-ին։ Այնուհետև, երբ իրեն ասել է, որ խփել է Մովսեսին, քանի որ ինքը նրան արդեն չէր հավատում, ասել է, դե որ խփել է, գոնե խփած ժամանակ նկարեր, որ ինքը նրան հավատար, որի կապակցությամբ վերջինս անհեթեթ պատճառաբանություն է բերել՝ ասելով, թե ոնց նկարեր։ Նա նույնիսկ չի ասել, թե ինչպես և ինչ եղանակով է սպանել Մոսոյին։ Ինքը նախապես չի իմացել Մոսոյին սպանելու Իսոյի մտադրության մասին և նրան չի դրդել դա անել։ Ինքը կրիմինալ կլանի հետ կապ չունի և կոնկրետ չի կարող ասել, թե Իսոն, կրիմինալ կլան ասելով, ում նկատի ուներ, սակայն հաշվի առնելով, որ Թևոսը որոշակի նմանատիպ շրջանակներում հեղինակություն ունի, միգուցե նրանցից ինչ-որ մեկին է նկատի ունեցել: Սակայն կարող է նշել, որ Արթուր Սաֆարյանն իրեն ասել է, որ մինչ Թևոս Սաֆարյանին բերելը բոլորի հետ հարաբերությունները կարգավորել է և ոչ մեկի հետ ոչ մի խնդիր չունեն։ Արթուրն ասել է նաև, որ Թևոսը շուտով պետք է նորմալ ազատվի և մեկնի Մոսկվա։ Թե ում միջոցով և ինչպես պետք է նա ազատվեր, ինքն անտեղյակ է: Ինքը որևէ տվյալ կամ ապացույց չի ունեցել, որ Մոսոն Արթուրի սպանության համար գումար է վերցրել, ուղղակի նման ձևով փորձել է Իսոյից պարզել, թե Մոսոն փողի համար է գնացել այդ քայլին, թե ոչ, բացի այդ փորձել է Իսոյի ռեակցիան ստուգել։ Իսրայել Սարգսյանի հետ համատեղ գործեր և գործարքներ չի ունեցել, կարող է ասել, որ իր բոլոր գործարքները եղել են օրինական։ Իսոյի կողմից կատարված նման գործերից ինքն անտեղյակ է և չգիտի այդ մասին ոչինչ։ Մինչև ձայնագրությունը, Իսոն իրեն ասել է, որ մեքենան տարել է օդանավակայան, ինքն էլ, դրան հակադարձելով, պատասխանել է, որ հիմարություն է արել այդպես վարվելով, քանի որ այնտեղ ամենուր նկարվում է, դրա համար էլ, արդեն ձայնագրության ընթացքում այդ թեմայով խոսելիս Իսոն կրկին անդրադարձել է դրան ու բառացի ասել. «պռոստը էդ քո ասածը, ես հիմա փոշմանել եմ, որ տարել եմ աէրոպորտ դրա մեքենան»: Ինքը միանգամից Իսոյին չի ուղեկցել ձայնագրության համար նախապատ-րաստված սպորտային-սենյակ, քանի որ մտածել է, որ հնարավոր է նա ասեր, որ Մոսոյին բերել է, կամ ձայնագրել է, հետո երբ լսել է նրանից, որ Մոսոյին խփել է, նոր սկսել է ձայնագրել: Վազգենն Իսոյի եղբայրն է, ինքն Իսոյին հարցրել է, թե ով է տեղյակ, նա էլ պատասխանել է, որ Վազգենը, սակայն թե նա Վազգենին ինչ է ասել, ինքը չգիտի (տե՛ս քրեական գործի 16-րդ հատորի 172-176-րդ թերթերը):
Դատաքննության ընթացքում պատասխանելով առաջադրված հարցերին՝ Տիգրան Ասատրյանը նաև նշել է, որ դեպքի վայրից հայտնաբերված ձեռնոցը և զենքն արձանագրվել է քրեական գործի շրջանակներում: Դեպքի վայրից իր կողմից վերցված Արթուր Սաֆարյանի ավտոմեքենայի բանալին հանձնվել է տիրոջը, իսկ ձայնագրության բնօրինակի ոչնչացման մասին նախաքննության ընթացքում արդեն իսկ մանրամասն տվել է ցուցմունքներ, և որ այդ ձայնագրությունն ինքը կատարել է իր անվտանգության համար (տե՛ս դատական նիստի ձայնային արձանագրությունը):
2) Վկա Աշոտ Բոլյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008 թվականից ճանաչում է ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանին, վերջինս հանդիսանում է իր տղայի քավորը: Իսրայելին ճանաչում է Տիգրան Ավետիսյանի միջոցով: Իրենց միջև գործնական հարաբերություններ չեն եղել: Դեպքի հետ կապված տեղեկացել է, որ իբր Մովսեսը սպանել է Արթուրին, իսկ Իսրայելը՝ Մովսեսին: Հնարավոր չի համարում, որ նման բան եղած լինի, քանի որ ինքը, Տիգրանը, Արթուր Սաֆարյանը և Իսրայելն ընկերություն են արել և տեղյակ է նրանց հարաբերություններից: Ինքը Տիգրան Ասատրյանի միջոցով ծանոթացել է Արթուր Սաֆարյանի հետ ու իմացել, որ Արթուրը Թևոսի եղբայրն է, ով Տիգրանի մանկության ընկերն է: Ինքը տեղեկացել, որ Տիգրանի ու Թևոսի միջև ֆինանսական խնդիրներ կան, վերջինիս գործերով զբաղվել է Արթուրը: Թևոսը գտնվել է արտասահմանում և իրեն խնդրել է, որպեսզի միջամտի ու նրանք հաշտվեն: Ինքն անձամբ խոսել է միայն Արթուրի հետ, նա զանգահարել և հեռախոսը տվել է Թևոսին: Իսրայելը որևէ հարց չի ունեցել Արթուրի հետ: Մոսկվայում երկու անգամ իր վրա մահափորձ են կատարել և ուղղությունը շեղել Թևոսի վրա, սակայն ինքը գիտի, որ դա այդպես չէ: Ամսի 25-ին իր աղջիկը տեղափոխվել է հիվանդանոց, ամսի 27-ին զանգահարել և իմացել է, որ Արթուրը մահացել է: Զանգել է Տիգրանին, նա չի պատասխանել, հետագայում զանգահարել է Իսրայելին ու վերջինս պատմել է կատարվածի մասին: Ինքը տեղեկացել է, որ Թևոսը Տիգրանի հետ ունեցել է ֆինանսական խնդիրներ և գումարը չի տվել Տիգրանին: Իսրայելն ավելի մոտ է եղել Տիգրանի հետ: Մովսեսին ինքը տեսել է մի քանի անգամ Տիգրանի և Իսրայելի միջոցով: Արթուր Սաֆարյանի սպանության օրը գտնվել է ՌԴ-ում: Իսրայել Սարգսյանի հետ ամեն օրը խոսել է, սակայն՝ կոնկրետ որ հեռախոսահամարով, չի կարող ասել: Հիշում է Իսրայելի երկու հեռախոսահամարներ, որոնք հայտնել է քննիչին: Տիգրանն իր տան մոտ անվտանգություն է ապահովել ընտանիքի համար և իրեն ասել է, որ Թևոսենք սրբություն չունեն, նա վտանգ սպասել է Արթուրից, սակայն Արթուրի հետ խոսելով` հասկացել է, որ վերջինս շատ համեստ մարդ է և Տիգրանի նկարագրածը չէ: Տիգրանը պետք է պատժեր Թևոսին, քանի որ նա Տիգրանին խաբել է: Տիգրանին հարցրել է, թե արդյոք Թևոսի հետ նրա հարցերը վերջացել են, քանի որ Տիգրանը և Արթուրը պետք է քավոր-սանիկ դառնան, սակայն Տիգրանն ասել է, որ իր գործերին չխառնվի: Ինքը և Իսոն նույնպես եղել են Արթուրի ընկերները, սակայն իրենք զապիս չեն արել Թևոսի համար: Արթուրը և Թևոսը շատ թշնամի են ունեցել: Հունվարի 24-ին Տիգրանն իրեն զանգահարել և հրավիրել է իր ծննդյան տարեդարձին, 2014 թվականի հունվարի 27-ին պետք է Հայաստան գար, սակայն իր երեխան գտնվել է հիվանդանոցում, ուստի Տիգրանին զանգահարել և ասել է, որ չի կարող նրա առիթին ներկա գտնվել: Արթուրը Թևոսի համար բացի եղբայր լինելուց եղել է շատ լավ ընկեր: Ինքը եղել է «Վիվասել»-ի անվտանգության պետը, ինքն է ստեղծել Հայաստանում ինֆորմացիոն բաժինը: Անլեգալ հեռախոսի մեջ հնարավոր չէ` գրանցի իր ընկերների և կնոջ հեռախոսահամարները, ուժային կառույցներում գաղտնի բաժնի պետ է, սակայն չի կարող մանրամասն ասել: Քրեական գործով կա ձեռնոց, որը փորձաքննության ենթարկվելով ապացուցվել է, որ դա ոչ Իսրայելինն է, ոչ էլ Մովսեսինը: Տիգրանը խնդրել էր, որ ինքը նրան օգնի, քանի որ նա վտանգ է տեսել Թևոսից, իսկ Թևոսի միակ սրբությունը եղել է Արթուրը: Հետագայում իր և Արթուրի հարաբերություններն ավելի են լավացել: Ձայնագրության մեջ Տիգրանն ասել է. «չէ որ մենք Աշոտին էլ պիտի, ինչ-որ հարց կա»: Դա այն պատմությունն է, որ ինքը գիտի Տիգրանի և Թևոսի մասին: Երբ իր քրոջ հարսանիքին ինքը հրավիրել է Արթուրին, Տիգրանն իրենից նեղացել է: Ինքն Իսրայելին ասել է, որ խոսի Տիգրանի հետ, սակայն հետագայում չի հարցրել` խոսել է նրա հետ, թե ոչ, քանի որ նա Տիգրանի հետ խոսելուց հետո բռնվել է: Տիգրանը վերջին ժամանակահատվածում իրենց հետ շատ չի շփվել և նույնիսկ իր երեխայի կնունքին, երբ Իսրայելը եղել է երեխայի քավորը, չի մասնակցել: Տիգրանը հաճախակի գնացել է ՌԴ և հանդիպել ինչ-որ մարդկանց հետ, այսինքն ունեցել է ինչ-որ ծրագիր: Մովսեսին սպանելը շատ դժվար բան է, և իր կարծիքով նա չի մահացել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
Դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն՝ վկա Աշոտ Ժորայի Բոլյանը հայտնել է, որ 2002 թվականից բնակվում է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում, 2004 թվականից ՌԴ քաղաքացի է։ Վաղուց ծանոթ է եղել Տիգրան Ավետիսյանի հետ, որի միջոցով 2008 թվականին ծանոթացել է նաև «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայի անվտանգության պետ Իսրայել Սարգսյանի հետ, որից հետո վերջինիս հետ մտերմացել են ու քավոր-սանիկ են։ Նույն ժամանակահատվածում ծանոթացել է Իսրայել Սարգսյանի («Իսոյի») ընկեր Տիգրան Ասատրյանի հետ, ով Թևոսի մանկության ընկերն է ու իր հերթին իրեն ծանոթացրել է Թևոսի եղբոր՝ Արթուր Սաֆարյանի հետ, որի երեխայի քավորը Տիգրան Ասատրյանն է։ Իր հարաբերությունը նրանց հետ եղել է ոչ գործնական, այլ որպես Մոսկվայի ընկեր։ Ինքը նրանց ասել է, որ ինքն աշխատում է ՌԴ անվտանգությունում, ուստի վերջիններս իրենց գործերից իրեն տեղյակ չեն պահել։ Իրենք ընտանիքներով նույնպես մոտիկ հարաբերությունների մեջ են գտնվել և հաճախակի միմյանց հանդիպել են Տիգրան Ասատրյանի տանը։ Տիգրանը, թե կոնկրետ ինչ բիզնեսով է զբաղվել, ինքը չգիտի։ 2008 թվականին մեկնել է Մոսկվա և որոշ ժամանակ անց Տիգրան Ասատրյանից իմացել է, որ նրա և Թևոսի միջև կոնֆլիկտ է առաջացել կապված իրենց համատեղ բիզնեսի հետ, սակայն չգիտի, թե ինչ բիզնեսի մասին է խոսքը եղել։ Տիգրանից իմացել է նաև, որ Թևոսը գտնվում է արտասահմանում, և այդ հարցով զբաղվել է եղբայրը Արթուրը։ Քանի որ ինքը նրանց ընդհանուր ընկերն է և չի ցանկանում, որ ընկերության մեջ կոնֆլիկտներ լինեին, որոշել է գալ Հայաստան և այդ հարցն ընկերական լուծել։ Որքանով հիշում է դա եղել է 2009 թվականին։ Ինքը գալով Հայաստան հանդիպել է Արթուրի հետ և քննարկել այդ հարցը լուծելու տարբերակները, որից հետո եկել են հայտարարի և Թևոսի ու Արթուրենց ընտանիքներով գնացել են Տիգրանենց տուն։ Այդ դեպքից հետո, մինչև 2014 թվականի հունվարի 27-ը՝ Արթուրի սպանության օրը, ինքը ոչ մի կոնֆլիկտային իրավիճակ չի նկատել Տիգրանի, Իսոյի և Արթուրի միջև։ Տեսնելով, որ կոնֆլիկտային իրավիճակը ինչ-որ չափով հարթվել է` մեկնել է Մոսկվա։ Դրանից հետո իրեն զանգահարել է Թևոսը, եղել են դեպքեր, որ ինքն է նրան զանգահարել` հետաքրքրվելով որպիսությամբ։ Հայաստանում գտնվելու ժամանակ իրենք բոլորը ունեցել են ընկերական հանդիպումներ, որոնցից մեկի ժամանակ Իսոն իրեն ծանոթացրել է ընկերոջ Մոսո անունով անձի հետ։ Նրան ինքը տեսել է 2-3 անգամ և առնչություն նրա հետ չի ունեցել, նույնիսկ անհատական չի զրուցել։ 077 77-77-71 հեռախոսահամարը իրենն է և օգտագործում է առ այսօր, իսկ կինն օգտագործում է 077 98-99-99 հեռախոսահամարը։ Վերջին անգամ Հայաստան է եկել 2013 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին, քանի որ եղել է քրոջ նշանադրությունը, որի ժամանակ ներկա են գտնվել իր ընկերներ՝ Արթուրը, Իսոն և Տիգրանը։ Նշանադրությունից մի քանի օր հետո մեկնել է Մոսկվա։ 2013 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Մոսկվայում տեղի է ունեցել տղայի կնունքը, որի քավորը եղել է Իսոն։ Ինքը հաճախակի գտնվել է Իսոյի հետ կապի մեջ, նրա կողմից օգտագործված 093 69-77-99 և 091 08-08-90 հեռախոսահամարներով, ինչպես նաև «Սկայպ» և «Վայբեռ» ծրագրերի միջոցով։ 2014 թվականի հունվար ամսին Տիգրան Ասատրյանը զանգահարել է իրեն ու հրավիրել հունվարի 30-ին կայանալիք նրա ծննդյան արարողությանը, և ինքն ընդունել է հրավերը։ 2014 թվականի հունվարի 25-ին իր աղջկան ինսուլտ է խփել ու հունվարի 27-ին նրան տեղափոխել են հիվանդանոց։ Լինելով վախի և անհանգստության մեջ` ինքը հունվարի 25-ին զանգահարել է Իսոյին, Տիգրանին ու մյուս ընկերներին` հայտնելով աղջկա հետ պատահած հիվանդության մասին։ Զանգելու նպատակը եղել է տեղեկացնելը, որ չի կարող մասնակցել ծննդյան արարողությանը։ Դրանից հետո Իսոն և նրա կինը զանգել են իրեն ու կնոջը` հետաքրքրվելով երեխայի վիճակից։ 2014 թվականի հունվարի 28-ին կամ 29-ին հեռուստացույցից և ինտերնետ կայքերից իմացել է Արթուր Սաֆարյանի սպանության մասին, զանգել է Տիգրանին, սակայն նա անհասանելի է եղել։ Այնուհետև զանգել է Իսոյին` փորձելով ճշտել, թե ոնց է պատահել, և Իսոն ասել է, որ անհայտ անձինք շենքի մուտքի մոտ Արթուրին սպանել են։ Իսոյին խնդրել է իր անունից հարազատներին ցավակցություն հայտնել։ Մի քանի օր անց կրկին լրատվական միջոցներից իմացել է, որ Իսոյին ոստիկանները ձերբակալել են Մոսոյին սպանելու համար, իսկ Մոսոն սպանել է Արթուրին։ 2014 թվականի մարտի 23-ին աղջկան բուժման նպատակով տեղափոխել է Իսրայել, իսկ այնտեղից վերադարձել է ապրիլի 25-ին։ 2014 թվականի մայիսի 7-ին ժամանել է Հայաստան` ծնողներին տեսակցելու և իր անձնական գործերով։ Տեղի ունեցած սպանությունների մասին ոչինչ չգիտի, ինչպես Իսոն, կամ մեկ այլ անձ, իրեն ոչինչ չեն ասել նախապատրաստվելիք սպանության մասին։ 055 22-22-77 հեռախոսահամարը պատկանում է իրեն, այն գրանցված է իր անվամբ, այն օգտագործում է Մոսկվա քաղաքում բնակվելիս։ 099 30-90-17 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, չի կարողանում մտաբերել, թե այդ համարով ով կարող է իրեն զանգած լինել, քանի որ այդ ժամանակ աղջիկը մահամերձ վիճակում գտնվել է հիվանդանոցում, և այդ ընթացքում իրեն շատ մարդիկ են զանգահարել Հայաստանից։ Սակայն հայտնում է, որ նշված օրերի գիշերային ժամերին (01.02.2014թ. ժամը 15:29-ին և 02.02.2014թ. ժամը 00:56-ին ու 01:04-ին) հեռախոսով Իսոյի հետ խոսել է և հնարավոր է, որ նա զանգած լինի նշված համարից։ Իսոյի հետ ունեցած խոսակցությունը չի կարող վերհիշել, քանի որ եղել է անհանգիստ և լարված վիճակում՝ մտածելով աղջկա կյանքի մասին։ Ինքը վստահ է, որ Իսոն կապ չունի սպանության, ինչպես նաև սպանության պատվերի հետ, քանի որ մտածում է, որ նախ որևէ մեկը սպանություն կատարելու համար իր անձնական ավտոմեքենան չէր օգտագործի` պետհամարանիշը չփոխելով, իմանալով, որ քաղաքում գտնվում են բազմաթիվ տեսախցիկներ, 2-րդ` ինքը տեղյակ է, որ նախաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Մովսես Ներսիսյանն Արթուր Սաֆարյանի սպանությունից հետո եկել, նստել է իր մեքենան, որում սպասելիս է եղել Իսրայել Սարգսյանը, մինչդեռ ինքը գտնում է, որ անհնարին է Իսրայել Սարգսյանը սպանությունը պատվիրելուց հետո և սպանությունը կատարելու ժամանակ, նստած սպասած լինի Մովսես Ներսիսյանին, քանի որ նման քայլը որևէ անհրաժեշտություն և հիմնավորում չունի, 3-րդ` նախաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Իսրայել Սարգսյանը Մովսես Ներսիսյանին հրավիրել է հյուրանոցային համալիրներից մեկի առանձնասենյակ, որտեղ սպանել է նրան ու այնուհետև դիակը տեղափոխել ու գցել է դիտահորը, մինչդեռ ինքը գտնում է, որ սպանություն կատարողը չէր կարող նման քայլ կատարել, քանի որ հյուրանոցային համալիրում հնարավոր էր թողնել հետքեր, կամ գտնվեին վկաներ, կամ կլինեին տեսախցիկներ, սպանությունը կարող էր կատարվել ավտոմեքենայում կամ քաղաքից դուրս։ Բնութագրելով Իսրայել Սարգսյանի և Տիգրան Ասատրյանի բնավորությունները` ինքը համոզված է, որ Իսրայել Սարգսյանը, եթե նույնիսկ պատվիրած լիներ Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը, այնուհետև սպանած լիներ Մովսես Ներսիսյանին, չէր պատմի Տիգրան Ասատրյանին, քանի որ Արթուր Սաֆարյանը հանդիսանում էր Տիգրանի սանիկը, իսկ այն մասին, որ Իսոն պատմել է Տիգրանին, ինքը լսել է քաղաքում շրջանառվող լուրերից։ Իմանալով Իսրայել Սարգսյանի բնավորությունը, այն, որ նա հանդիսանում է արդար, ընկերասեր, բարեկամասեր անձ, չէր կարող սպանել իր ընկերոջը և պատվիրել մյուս ընկերոջ սպանությունը։ Ինքը վստահ է, որ Մովսես Ներսիսյանը ողջ է, քանի որ նրա դիակը չի հայտնաբերվել, ինչպես նաև Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենայի բեռնախցիկում և հյուրանոցային համալիրում հայտնաբերված արյան հետքերը հնարավոր չէր համեմատել Մովսես Ներսիսյանի արյան հետ, քանի որ վերջինիս դիակը չկա, ուստի Իսրայել Սարգսյանը չի սպանել Մովսես Ներսիսյանին և նրան պետք է համարել անհայտ կորած։ Նախաքննությամբ հիմնավորված փաստերի վերաբերյալ ինքն իմացել է ՀՀ ոստիկանության լրատվական ծառայության 02 ծրագրից (տե՛ս քրեական գործի 11-րդ հատորի 89-94-րդ թերթերը):
3) Վկա Տիգրան Ավետիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի հետ գտնվել են լավ հարաբերությունների մեջ, աշխատել են Գոռ Վարդանյանի հիմնադրամում, ամբաստանյալը եղել է անվտանգության պետ, իսկ ինքը՝ նրա տեղակալը: Ինքը գտնվել է տանը, երբ ամբաստանյալը զանգահարել ու ասել է, որ Արթուրին են խփել, որից հետո ինքն իր ավտոմեքենայով գնացել է, նրան վերցրել ու գնացել են հիվանդանոց: Հիվանդանոցից հետո գնացել են տուժողի բնակության վայր, որտեղ եղել են ոստիկանները: Մի քանի ժամ հետո ամբաստանյալին տարել է տուն ու ինքը գնացել: Փետրվարի 3-ին Պրոսպեկտի շուկայի մոտից իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Իրենք մինչ այդ իր ավտոմեքենայով գնացել էին ավտոմեքենայի պահեստամաս գնելու և հետ էին վերադռնում: Երբ ոստիկաններն իրենց բերման են ենթարկել, իր ավտոմեքենայից հայտնաբերել են «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոս, որն իրեն չի պատկանել և չգիտի` ում բջջային հեռախոսն է եղել: Բերման ենթարկվել են ինքը, Արմանը և Իսրայելը: Ավտոմեքենայի մեջ ինքը եղել է ղեկին, Իսրայելը՝ իր կողքը, իսկ Արմանը՝ հետևում: Այդ բջջային հեռախոսն ինքն ընդհանրապես չի տեսել, ոստիկանների կողմից այն հայտնաբերվելու ժամանակ եղել են նաև ընթերականեր: Ինքը Մովսեսին ճանաչել է, սակայն նրա հետ շփում չի ունեցել:
Նախաքննական ցուցմունքները դատաքննության ընթացքում հրապարակվելուց հետո վկա Տիգրան Ավետիսյանը հայտնել է, որ դրանք գրվել է իր ձեռքով, համապատասխանում են իրականությանը և բոլոր հանգամանքները, այդ թվում նաև՝ հեռախոսի ու ճանապարհի հետ կապված ճիշտ են (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը): Իսկ նախաքննության ընթացքում նրա կողմից տրված ցուցմունքները հետևյալն են.
- 2014 թվականի փետրվարի 3-ին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «ԲՄՎ-523» մակնիշի 81 TT 080 պ/հ ավտոմեքենան հաշվառված է ընկերոջ՝ Կարապետի անունով, սակայն պատկանում է իրեն։ Շուրջ 10 տարի է աշխատում է «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայում, իսկ վերջին հինգ տարում զբաղեցրել է անվտանգության պետի տեղակալի պաշտոնը։ Ընկերությունը զբաղվում է օբյեկտների անվտանգության ապահովմամբ։ 2014 թվականի փետրվարի 3-ին իր «ԲՄՎ-523» 81 TT 080 պ/հ ավտոմեքենայով Իսրայել Սարգսյանի և Արման Մխիթարյանի հետ Պրոսպեկտի պողոտայով «Տրիումֆ» սրճարան գնալիս բերման են ենթարկվել ոստիկանություն։ Արթուր Սաֆարյանին ճանաչում է շուրջ 6 տարի, ծանոթացել է Տիգրան Ասատրյանի և Իսրայել Սարգսյանի միջոցով։ Նրա հետ հանդիպել է շատ հազվադեպ և գտնվել են նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2014 թվականի հունվարի 27-ին, կոնկրետ ժամն ասել չի կարող, քնած է եղել, իր 098 35– 53-02 հեռախոսահամարին զանգահարել է Իսրայել Սարգսյանը 093 69-77-99 հեռախոսահամարից և ասել, որ Արթուր Սաֆարյանին խփել են, նա խնդրել է իր ավտոմեքենայով գնալ նրա ետևից։ Ինքն անմիջապես մեկնել է «Տրիումֆ» սրճարան և Իսրայելի հետ միասին գնացել են Պռոշյանի թիվ 3 հիվանդանոց։ Այդտեղ իմացել է, որ Արթուրին նրանց տան մոտ կրակել են, իսկ թե ով և ինչի համար, իրեն հայտնի չէ (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 115-116-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի փետրվարի 6-ին լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ 2000 թվականից աշխատում է «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայում, իսկ վերջին հինգ տարում՝ որպես անվտանգության պետի տեղակալ։ Ֆեդերացիայի նախագահը հանդիսանում է Գոռ Վարդանյանը, իսկ իր անմիջական ղեկավարը հանդիսանում է Իսրայել Սարգսյանը, որին դիմում են Իսո անունով։ Աշխատանքում Իսոն շատ խստապահանջ և գաղտնապահ է։ 2013 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը մոտավորապես 01:15-ի սահմաններում, Իսոն իր բջջային 093 69-77-99 կամ 091 08-08-90 հեռախոսահամարներից մեկով զանգահարել է իր 098 35-53-02 հեռախոսահամարին, իմանալով, որ ինքը տանն է, խնդրել է գնալ նրա ետևից «Տրիումֆ» սրճարան, որը գտնվում էր Իսահակյան փողոցի վրա։ Դրանից հետո ինքն իր «ԲՄՎ-523» մակնիշի 81 TT 080 պ/հ ավտոմեքենայով մեկնել է «Տրիումֆ» սրճարան, որտեղ հասնելով` տեսել է, որ Իսոն թեյ է խմում ընդհանուր սրահում։ Իսոն մինչ այդ իրեն հեռախոսով ասել էր, որ Թևոսի եղբորը` Արթուրին խփել են, և կանչում էր, որպեսզի միասին գնան հիվանդանոց։ Իսոն, քանի որ իրեն ասել էր, որ Արթուրի խփվելու մասին իմացել է Տիգրան Ասատրյանից, ինքն Իսոյին առաջարկել է զանգել նրան և ճշտել, թե որ հիվանդանոց են Արթուրին տարել։ Տիգրան Ասատրյանին ճանաչում է Իսոյի միջոցով, գիտի, որ նա Արթուրի երեխայի քավորն էր։ Իսոն, զանգահարելով Տիգրանին, իմացել է, որ Արթուրը գտնվում է 3-րդ հիվանդանոցում, և որ արդեն մահացել է, Իսոն ասել է, որ Տիկոն լացում էր և անջատել է հեռախոսը։ Գնալով հիվանդանոց` մուտքի մոտ հանդիպել են Տիգրանին, որը կրկին հայտնել է, որ Արթուրը մահացել է։ Տիկոն Արթուրի տնեցիներին իր ավտոմեքենայով ցանկացել է տանել տուն, ուստի նրանց հետ ուղևորվել է Սարյան փողոց։ Նրա ավտոմեքենայի ետևից մեկնել են նաև ինքն ու Իսոն։ Սարյան փողոցում նկատել են, որ Տիկոն Սարյան փողոցից թեքվել է դեպի ձախ՝ շենքի բակ։ Ինքն Իսոյին հարցրել է, թե ինչ անի, արդյոք նրա ետևից մտնի, ինչին Իսոն պատասխանել է, որ ոչ և պահանջել է ավտոմեքենան վարել։ Հասնելով բժշկական ինստիտուտի մոտ` Իսոն զանգահարել է Տիգրանին և իմացել, որ նա Արթուրենց տան բակում է, որից հետո ասել է, որ չի կողմնորոշվում ինչ անել` գնալ Տիկոյի մոտ, որ մենակ չլինի, թե տուն գնալ։ Այնուհետև առաջարկել է գնալ թեյ խմելու, որից հետո երկուսով մեկնել են Հյուսիսային Պողոտա և Օրանժի գրասենյակի մոտ գտնվող սրճարանում սուրճ ու թեյ են խմել։ Մոտ 10 րոպե նստելուց հետո Իսոն հաշիվը փակել է, և հեռացել են։ Իսոն այդ ընթացքում ասել է, որ Արթուրը լավ ախպեր էր, և նա մտածմունքների մեջ է եղել, երևացել է, որ Իսոն ծանր է տանում դեպքը։ Սրճարանից դուրս գալով գնացել են Արթուրենց շենքի մոտ և տեսել, որ Սարյանի կողմից փակել են Արթուրենց շենքի մոտ տանող ճանապարհը։ Մեքենան կանգնեցնելով` ոտքով են բարձրացել և տեսել են, որ ոստիկանները տարածքում աշխատում են։ Այդտեղ տեսել են Տիգրանին և միասին գնացել են շենքի մուտքի մոտ։ Մոտ 1 ժամ կանգնելուց հետո հավաքվածներն ասել են, որ զենքը գտել են, որից հետո իրենք երեքով մոտեցել են իր ավտոմեքենային և Իսոն Տիգրանից հարցրել է, արդյոք նա չի նեղանա, եթե իրեն մենակ թողնեն, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ ոչ։ Դրանից հետո, Իսոյին ինքը նոր ճանապարհով՝ «Բելաջոյի» մոտով, տարել է տուն՝ Կոմիտասի պողոտա, որտեղից էլ ինքը գնացել է իր տուն։ Լույսը բացվելուց հետո` ժամը 12-ից 13-ի սահմաններում, Իսոն զանգել է իրեն և ասել, որ գնա նրա ետևից՝ միասին Թևոսենց տուն մեկնելու համար։ Վերցնելով Իսոյին` վերջինիս ցույց տված ճանապարհով մեկնել են կայարան՝ Թևոսենց տուն։ Տիգրանը այնտեղ դիմավորել է նրան, որից հետո Իսոն իրեն ասել է, որ գնա, եթե պետք լինի նորից կկանչի։ Այդ օրն այլևս չեն հանդիպել, սակայն փոխադարձ զանգեր են կատարել։ Հաջորդ օրը՝ երեկոյան Իսոյի և Արման Մխիթարյանի հետ միասին մասնակցել են Արթուր Սաֆարյանի հոգեհանգստի արարողությանը, որը տեղի է ունեցել Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում։ Այնտեղ կես ժամ մնալուց հետո ինքն ու Արմանը հեռացել են, իսկ Իսոն մնացել է Տիգրանի հետ։ Նույն օրվա երեկոյան` ժամը 21:00-ի սահմաններում, ինքն ու իր ընկեր Տիգրանը գտնվել են «Տրիումֆ» սրճարանում և զանգահարելով Իսոյին` կանչել են թեյ խմելու։ Մոտ 30 րոպե հետո Իսոն եկել է Աշոտի հետ, ով Տիգրանի բարեկամն է, նստել են 10 րոպե, որից հետո զանգահարել է Տիգրանը և նրանք միասին դուրս են եկել։ Դրանից հետո, ավելի ուշ, ինքը զանգել է Իսոյին և հետաքրքրվել, թե արդյոք մեքենան կարող է պետք լինել, ինչին ի պատասխան վերջինս ասել է, որ «Բելաջո» ռեստորանում են և առաջարկել է գնալ հաց ուտելու։ Ինքը, գնալով ռեստորան, մտել է կուպե, որտեղ գտնվել են Իսոն, Տիկոն և այլ անձիք։ Ժամը 24:00-ին դուրս են եկել ռեստորանից, Իսոն հավանաբար գնացել է Տիկոյի հետ։ Հաջորդ օրը մասնակցել է Արթուրի թաղման արարողությանը, այդ ընթացքում Իսոն եղել է Արթուրի հետ։ Դրանից հետո ինքը, Արմանը և Իսոն ամեն օր հանդիպել են «Տրիումֆ» սրճարանում իրենց գործերի հետ կապված։ 2014 թվականի փետրվարի 3-ին` ժամը 11:30-ին, ինքն ու Իսոն հեռախոսով կապի մեջ են եղել և Իսոն ասել է, որ 11:00-ի կողմերն Արմանի հետ «Տրիումֆ» սրճարանում լինեն, որտեղ ինքն նույնպես կգա։ Մոտ կես ժամ հետո Իսոն եկել է, նստել է 10 րոպե, հետո հեռացել է` ասելով, որ գործեր ունի և կրկին կզանգի։ Նրա գնալուց հետո եկել է Արմանը, Իսոն ժամը 13:30-ի սահմաններում զանգել է Արմանին և ասել, որ գնան իր ետևից «Ավիատրանս» հյուրանոց։ Այնտեղից վերցրել են Իսոյին, ով նստել է վարորդի կողքի առջևի նստատեղին, իսկ Արմանը ետևում։ Իսոն խնդրել է մեկնել «Տոյոտա» ավտոսերվիս՝ կնոպկաներ գնելու համար, ինչն էլ արել են։ Վերադառնալիս Իսոն կրկին նստել է նույն տեղում։ Պրոսպեկտ թեքվելիս իրենց ավտոմեքենան կանգնեցվել է ոստիկանների կողմից և երեքին էլ բերման են ենթարկել ոստիկանություն։ Իր մասնակցությամբ ոստիկանները զննել են իր ավտոմեքենան, ձայնարկիչի տակ գտնվող փոքրիկ բաց պահոցից վերցրել են իրեն պատկանող «Նոկիա 700» տեսակի բջջային հեռախոսը՝ իր 098 40-00-50 համարով, իսկ նստարանների արանքում, արմունկը դնելու համար նախատեսված տեղից, որը քիչ ներս ընկած կորություն ունի, վերցրել են նաև Իսոյի «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը, որը նախկինում նրա մոտ ինքը չէր տեսել։ Իսոն օգտագործել է նաև «Այֆոն» և «Սամսունգ Դուաս» տեսակի բջջային հեռախոսներ, մեքենայից վերցված «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը եղել է հնամաշ, այն ոչ իրեն է պատկանել, և ոչ էլ Արմանին: Իր ավտոմեքենան նստելուց հետո Իսոն է այդ հեռախոսը դրել երկու նստարանների արանքում դրված «պադլոգոտնիկի» վրա։ Իսոյի մոտ ինքը երբևիցե զենք չի տեսել, չգիտի, թե նա ինչ կապ ունի Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի հետ։ Ֆեդերացիայի գրասենյակից հայտնաբերված ռազմամթերքից նույնպես անտեղյակ է (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 159-163-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի մարտի 6-ին որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս Տ.Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Աշոտ Բոլյանին, նրա հետ ծանոթացել է մոտ 6 տարի առաջ։ Իմացել է, որ նա մշտապես բնակվում է Ռուսաստանում Մոսկվա քաղաքում և հանդիսանում է ԴԱԾ աշխատակից։ Շուրջ 3 տարի առաջ Աշոտին ծանոթացրել է Իսրայել Սարգսյանի հետ, որից հետո նրանք սկսել են ջերմ հարաբերություններ ունենալ միմյանց հետ, իսկ 2013 թվականի ամռանը Իսրայել Սարգսյանը Մոսկվայում դարձել է Աշոտի երեխայի կնքահայրը։ Շուրջ 2 տարի առաջ իր և Աշոտի փոխհարաբերությունները սառել են, իր համար անհասկանալի պատճառով, իր հարաբերությունները Իսոյի հետ նույնպես եղել են գործնական։ Աշոտին վերջին անգամ տեսել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, նա Իսոյի հետ միասին եկել էր իր տուն՝ հոր մահվան կապակցությամբ ցավակցելու։ Մոտ 20 րոպե մնալով` նրանք երկուսով հեռացել են։ Հայաստան թե ինչ նպատակով էր նա եկել ու մեկնել, չգիտի։ Աշոտի համարներից իր մեջ տպավորվել է 077 77-77-71 համարը։ Շուրջ 4 տարի առաջ Աշոտը Իսոյի միջոցով ծանոթացել է Տիգրան Ասատրյանի հետ, իր տպավորությամբ նրանք գտնվել են ջերմ հարաբերությունների մեջ, սակայն ֆինանսական կապ ունեցել են, թե՝ ոչ, չգիտի։ Արթուր Սաֆարյանին ճանաչել է Իսոյի միջոցով, նրա հետ մտերիմ չի եղել։ Իսոյից իմացել է, որ շուրջ 3 տարի առաջ ծանոթացել են նաև Աշոտը և Արթուրը, թե կոնկրետ ինչ հարցով, չգիտի։ Մովսես Ներսիսյանին ճանաչում է Իսոյի միջոցով, նրան տեսել է շուրջ 4 տարի առաջ՝ ծանոթության օրը, դրանից հետո այլևս չի տեսել, հեռախոսային կապ չի ունեցել, չգիտի Մոսոն և Աշոտը միմյանց ճանաչել են, թե ոչ։ Կոնկրետ օրը նշել չի կարող, սակայն հիշում է, որ ինքը, Արմանը և Իսոն գնացել են Իսակովի պողոտայում գործող «Տոյոտայի» սերվիս, ճանապարհին Իսոն իր հեռախոսով խոսել է Աշոտի հետ և ասել, որ զանգի Տիկոյի, այսինքն` իր հեռախոսին, և հեռախոսն անջատելով վերցրել է իր հեռախոսը։ Աշոտը հարցեր է տվել, իսկ Իսոն մենակ պատասխանել է հա կամ ոչ, չի կարող ասել, թե նրանք ինչի մասին էին խոսում։ Աշոտը զանգել է իր 098 35-53-02 համարին։ 2014 թվականի հունվարի տոներից հետո խաղատները փակվել են, և ինքը, Իսոն ու Արմանը որոշել են բացել սեփական թիկնապահական կազմակերպությունը, այդ նպատակով սկսել են վարձակալությամբ տարածք փնտրել։ Փետրվարի 1-ի ժամը 13:00-ի սահմաններում ևս հանդիպել է Արման Մխիթարյանին ու միասին քաղաքի կենտրոնում օֆիս են փնտրել։ Ժամը 17:00-ին իրենց է միացել Իսոն, «Արտաշի Մոտ» հաց են կերել, որից հետո Իսոն ասել է, որ գործ ունի և գնացել է, իսկ ինքն ու Արմանը զբաղվել են օֆիսի գործերով։ Այդ օրը ևս ինքը բավականին հաճախ խոսել է Իսոյի հետ, սակայն նա ասել է, որ զբաղված է, գտնվելու վայրը չի ասել։ Եթե չի սխալվում՝ Իսոն այդ օրը զանգել է իրեն ու խնդրել է իր ավտոմեքենան, ինքն ասել է, որ կտա, սակայն նա, խոստանալով 5 րոպեից կրկին զանգել և մոտենալ, այլևս չի զանգել ու ավտոմեքենան չի վերցրել, իսկ հաջորդ օրն ասել է, որ մեքենա էր հարկավոր, բայց կարիքը վերացել է։ Թե նրա ինչին էր պետք մեքենան և ինչու է հրաժարվել, չգիտի, չի կարող ասել (տե՛ս քրեական գործի 7-րդ հատորի 190-192-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հունիսի 23-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս վկա Տ.Ավետիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, իրեն ներկայացված «Սամսունգ» մոդելի, 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսը, որը հայտնաբերվել է իր կողմից շահագործվող «ԲՄՎ 525» մակնիշի 81 TT 080 պ/հ ավտոմեքենայում 2014 թվականի փետրվարի 4-ին կատարված խուզարկությամբ, ինքը ճանաչեց, դա նույն այն հեռախոսն է, որը հայտնաբերվել էր վերը նշված խուզարկության ժամանակ։ Դա իրեն չի պատկանում ու երբեք չի օգտագործել։ Հեռախոսն առաջին անգամ տեսել է իրեն, Արմանին և Իսոյին ՀՀ ոստիկանություն բերման ենթարկելուց հետո, երբ իր ավտոմեքենան խուզարկվել է ընթերակաների և իր ներկայությամբ։ Այն դրված է եղել առջևի երկու նստատեղերի արանքում, արմունկը դնելու համար նախատեսված տեղում։ Հեռախոսն այդտեղ դնելու պահն ինքը չի տեսել, սակայն վստահաբար կարող է ասել, որ այդ օրը մինչև ավտոմեքենան Իսոյի նստելն ինքն այդ հեռախոսը նշված տեղում չի տեսել, համոզված կարող է ասել, որ, եթե հեռախոսը լիներ ավտոմեքենայում մինչև Իսոյի նստելը, ապա ինքը կնկատեր։ Կարծում է, որ հեռախոսն իրենց բռնելու պահին ավտոմեքենայի նշված տեղում դրել է Իսոն, քանի որ Արմանը նստած էր ետևի նստատեղին։ Այդ ընթացքում որևէ այլ անձ իր ավտոմեքենան չի նստել ու հեռախոսը թողնել չէր կարող։ Ինքը չգիտի, թե ինչու է Իսրայել Սարգսյանը քննությանը հայտարարել, որ հեռախոսից անտեղյակ է, ավտոմեքենայում այն ինքը չի թողել, կրկնում է, որ մինչև Իսոյի նստելը, այդ հեռախոսն իր ավտոմեքենայում չի եղել և բացի նրանից ուրիշ ոչ ոք այն չէր կարող այդտեղ թողնել, սա է իրականությունը, ինչը կարծում է՝ կհաստատվի քննության ընթացքում։ 2014 թվականի փոտրվարի 1-ի ժամը 21:59:15-ին 13 վայրկյան տևողությամբ զանգ է կատարել իր 098 35-53-02 համարից Իսրայել Սարգսյանի համարին, սակայն այդ զանգը կոնկրետ չի կարող մտաբերել, քանի որ Իսոյի հետ հաճախ են զանգեր ունեցել։ Մտաբերում է, որ այդ օրերին իրեն Մոսկվայից զանգահարել էր Աշոտն ու ասել, որ չի կարողանում Իսոյի հետ խոսել, որից հետո ինքը զանգել էր Իսոյին ու ասել, որ Աշոտն է նրան փնտրում։ Հավանաբար՝ դա եղել է հենց այդ զանգը։ Այդ պահին Իսոն, թե որտեղ է եղել և ինչով է զբաղվել, չգիտի, չի կարող ասել (տե՛ս քրեական գործի 13-րդ հատորի 85-87-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի օգոստոսի 5-ին վկա Տ.Ավետիսյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չգիտի և չի հիշում «Փաբ» սրճարանում իրենց ընկերությունը 2014 թվականի հունվարի 26-ի դրությամբ ծառայություն մատուցել է, թե ոչ, այդ ժամանակ իրենք՝ Իսոն, Արմանը և ինքը նպատակ են ունեցել առանձնանալ և նոր ընկերություն հիմնադրել, ուստի կարծում է, որ Իսոն չէր գնա «Փաբ» սրճարան ծառայությունը ստուգելու համար։ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին` ժամը 11:30-ի սահմաններում, ինքն իր ավտոմեքենայով գնացել է Իսոյի ետևից, վերցրել է նրան վերջինիս աներոջ փողոցից, հետո գնացել են Դավիթաշենի «Բադեն–Բադեն» հյուրանոց` անվտանգության ծառայություն մատուցելու հարցերով պայմանավորվելու համար, որից հետո եկել են կենտրոն ու իրարից բաժանվել են։ Բայց այդ, նույն օրը կրկին հանդիպել են ու միասին գնացել շաուրմա ուտելու։ Ինչպես այդ օրը, այնպես էլ ընդհանրապես, Իսրայել Սարգսյանի հետ Քանաքեռավանում չի եղել ու նույնիսկ տեղը չգիտի։ Ինքը չի տեսել, որ Իսրայել Սարգսյանն օգտվի իր ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված բջջային հեռախոսից։ Իսոն և Աշոտն ունեն Կարեն անունով ընդհանուր ծանոթ, որն ապրում է Մոսկվայում, նրան ճանաչում է նաև Իսոյի եղբայր Վազգեն Սարգսյանը (տե՛ս քրեական գործի 15-րդ հատորի 60-61-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի լրացուցիչ ցուցմունքով վկա Տ.Ավետիսյանը հայտնել է, որ իր մեջ տպավորվել է, որ ինքն ու Իսոն իր ավտոմեքենայով 2014 թվականի փետրվարի 1-ին` ժամը 11:30-ի սահմաններում Դավիթաշեն են մեկնել «Բադեն-Բադեն» հյուրանոցում սեփականատիրոջը՝ Գագիկին, տեսնելու և պահնորդական ծառայություններ մատուցելու շուրջ խոսելու համար և ուրիշ որևէ իրադարձություն կամ հանգամանք դրա հետ կապված չի հիշում (տե՛ս քրեական գործի 24-րդ հատորի 234-235-րդ թերթերը):
4) Վկա Արման Պողոսի Մխիթարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Իսոյի հետ գտնվել է նորմալ աշխատանքային հարաբերությունների մեջ, ինքը եղել է խաղատների անվտանգության աշխատակից: Երբ ինքը, Տիգրանը և Իսոն վերադառնալիս են եղել «Տոյոտայի» սերվիսից, իրենց բերման են ենթարկել, որից մի քանի ժամ հետո իրեն թողել են տուն: Իր անձնական խուզարկության ժամանակ ոչինչ չի հայտնաբերվել, ավտոմեքենայի խուզարկությանն ինքը ներկա չի գտնվել: Չի հիշում, թե Իսրայելը կոնկրետ ինչ հեռախոսահամար է օգտագործել, սակայն հիշում է, որ նա օգտագործել է «Այֆոն» և «Դուաս» բջջային հեռախոսներ: Նախաքննության ընթացքում իրեն հեռախոս են ցույց տվել, որի կապակցությամբ ինքն ասել է, որ այդ հեռախոսն Իսոյի և Տիգրանի մոտ չի տեսել: Ավտոմեքենայի մեջ ինքը գտնվել է հետևի մասում և ֆիզիկապես չէր կարող դիմացի մաս հեռախոս գցել (տե՛ս դատական նիստի ձայնային արձանագրությունը):
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն՝ վկա Արման Մխիթարյանը.
- 2014 թվականի փետրվարի 3-ին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վերջին 4 տարում աշխատում է «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայում, իսկ վերջին մեկ տարում աշխատում է որպես անվտանգության պետի տեղակալ։ Եղբայրը՝ Արթուր Մխիթարյանը, նույնպես աշխատում է համակարգում, սակայն նա աշխատում է «Գում»-ի շուկայում, որպես անվտանգության հսկիչ։ Անվտանգության պետը հանդիսանում է Իսրայել Սարգսյանը, որն ունի երկու տեղակալներ, որոնցից մեկը Տիգրան Ավետիսյանն է, իսկ մյուսը՝ ինքը։ Իրենց կազմակերպությունը պայմանագրեր է կնքել տարբեր ընկերությունների հետ և ապահովել անվտանգությունը։ 2014 թվականից հետո աշխատանքը կրճատվել է, և իրենք ընդամենն ունեն 15 աշխատող։ Կենտրոն վարչական շրջանում պահպանում են «Տրիումֆ» սրճարանը, ուրիշ այլ օբյեկտ չկա։ 2014 թվականի հունվարի 26-ի առավոտվանից զբաղվել է իր ընտանիքի հոգսերով, աշխատանքի չի գնացել, աշխատակիցներին չի տեսել, կնոջ և երեխաների հետ գնացել են աներոջ տուն, որը գտնվում է Մանուշյան փողոցի վրա, այլ տեղ չի գնացել։ Արթուր Սաֆարյանի սպանության մասին իմացել է հունվարի 27-ին՝ ժամը 12:00-14:00 սահմաններում, իրեն զանգել է Տիգրան Ավետիսյանը։ Այդ սպանության մասին իրեն ոչինչ հայտնի չի եղել, բանակում ինքը չի ծառայել և հրազենից օգտվել չգիտի (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 98-99-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի փետրվարի 21-ին լրացուցիչ հարցաքննվելիս վկան հայտնել է, որ 2010 թվականից ճանաչում է Իսրայել Սարգսյանին, քանի որ «Դուքենդո» ֆեդերացիայում եղել է նրա տեղակալը, ուստի ունեցել են ամենօրյա շփումներ, սակայն ընկերներ չեն եղել և զուտ գործնական են շփվել։ Իսոյի ընկերական շրջապատից ճանաչում է Տիգրան Ասատրյանին և Աշոտին, որը բնակվում է Մոսկվայում և օգտագործում է 77-77-71 բջջային հեռախոսահամարը։ Աշոտը 2013 թվականի դեկտեմբերին զանգահարել է իր 094 90-75-77 համարին և խնդրել է եղբոր կողմից «Գումի» շուկայում տարածք վարձակալելու համար միջնորդել շուկայի տնօրինությանը, ինչն ինքը չի արել, քանի որ զբաղված է եղել անձնական գործերով։ Մովսես Ներսիսյանին երբեք չի տեսել, նրա մասին չի լսել։ 2013 թվականից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 3-ը` բերման ենթարկվելու օրը, օգտագործել է «Նոկիա 6700» մոդելի արծաթագույն հեռախոս, որում տեղադրված է եղել 094 90-75-77 հեռախոսահամարը, այլ հեռախոսներ և համարներ չի ունեցել, այժմ օգտագործում է 091 63-73-12 հեռախոսահամարը, որը մինչ այդ որդին է օգտագործել։ Տիգրան Ավետիսյանի հեռախոսահամարները չի հիշում, սակայն դրանք գրանցված են իր բջջային հեռախոսում, գիտի, որ Իսրայել Սարգսյանն ունեցել է երկու հեռախոսահամարներ, որոնք նույնպես չի հիշում, դրանք ևս գրանցված են իր հեռախոսում։ Իսրայել Սարգսյանն օգտագործել է «Այֆոն» և «Սամսունգ Դուաս» տեսակի հեռախոսներ, իսկ Տիգրան Ավետիսյանը՝ «Նոկիա» մոդելի սև գույնի հեռախոս և «Նոկիա 6700» մոդելի հեռախոս (տե՛ս քրեական գործի 6-րդ հատորի 14-15-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի օգոստոսի 5-ի լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ Իսրայել Սարգսյանի մոտ տեսել է «Այֆոն 4» և «Սամսունգ Դուաս» մոդելի հեռախոսներ և նրա հեռախոսահամարներից իմացել է 2-ը՝ 69-77-99 և 091 08-90-90, համարները չի հիշում և կարող է սխալ նշել, դրանք գրանցված են եղել իր հեռախոսում։ Տիգրան Ավետիսյանի «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը թե ում է պատկանում, ինքը չգիտի, այն ոչ մեկի մոտ չի տեսել, իրեն Տիգրան Ավետիսյանն է մեքենան զննելու հաջորդ օրն ասել, որ այդպիսի հեռախոս է գտնվել նրա ավտոմեքենայի միջից, ինքը նրան ասել է, որ դա իրենը չէ։ Այդ հեռախոսը Տիգրանինը ևս չէ, իսկ Իսրայելի մոտ իրենք այն չեն տեսել։ Տիգրանն իրեն ասել է նաև, որ հեռախոսը շպրտված է եղել սրահի դիմացի աջ նստարանի կողմերից մեկում, որտեղ նստած է եղել Իսրայել Սարգսյանը, իսկ ինքը նստած է եղել հետևի նստատեղին։ Կարող է հաստատ ասել, որ Տիգրան Ավետիսյանը բերման ենթարկվելու ժամանակ օգտագործել է «Նոկիա 6700» և սենսորային «Սամսունգ» կամ «Նոկիա» մակնիշի հեռախոսներ։ Իսրայել Սարգսյանն իրեն զանգահարել է վերը նշված երկու համարներով։ «Փաբ» սրճարանում «Դուքենդո» ընկերության թե կոնկրետ որ աշխատակիցն է աշխատել, չգիտի և չի կարող ասել, Իսրայել Սարգսյանն այցելել է օբյեկտներ ստուգելու իրենց աշխատակիցների ծառայությունը, սակայն 2014 թվականի հունվարի 26-ին նա կոնկրետ «Փաբ» սրճարան այցելել է, թե ոչ, ինքը չգիտի (տե՛ս քրեական գործի 15-րդ հատորի 56-59-րդ թերթերը):
5) Վկա Տիգրան Դանիելյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն Արթուրին ճանաչել է վաղուց: Դեպքի մասին տեղեկացել է 30-40 րոպե անց, այդ մասին իրեն հայտնել է Արմանը: 2014 թվականի հունվարի 26-ին ինքն Արթուր Սաֆարյանի հետ հանդիպել է Ե.Քոչար փողոցի վրա գտնվող գրասենյակում, և այնտեղ եղել է նաև իրենց ընկեր Սուրենը: Իրենք գնացել են Արթուրի ավտոտնակ, քանի որ ջրի խողովակը սառած է եղել ու դրա համար ջեռուցում են միացրել: Արթուր Սաֆարյանը եղել է «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենայով: Արթուրն Իսրայելի հետ եղել է շատ լավ հարաբերությունների մեջ: Երբ ինքը գնացել է հիվանդանոց, Արթուրը եղել է մահացած (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 147-150-րդ և 16-րդ հատորի 30-33-րդ թերթերը):
6) Վկա Սուրեն Մինասյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին ճանաչել է մորաքրոջ որդու՝ Արթուրի Սաֆարյանի միջոցով: Դեպքի օրը գտնվել է Արթուրի հետ, բաժանվել են Ե.Քոչար փողոցից ու հասնելով տուն` տեղեկացել է դեպքի մասին և վերադարձել է հիվանդանոց: Տեղի ունեցած արարողությունների ժամանակ ինքը հանդիպել է Տիգրան Ասատրյանին, վերջինս շահագրգռված է եղել, որ դեպքը բացահայտվի: Դեպքից մի քանի օր անց Տիգրան Ասատրյանը և Իսրայել Սարգսյանը ձերբակալվել են, սակայն մի քանի օր անց Տիգրանին ազատ են արձակել, և ինքը, գտնվելով Տիգրանի տանը, խոսել է նրա հետ, որի ընթացքում վերջինս իրեն ասել է, որ հանցագործությունը կատարել է Իսրայել Սարգսյանը, նա կապ չունի դրա հետ, և որ Իսրայելը խոստովանել է: Տիգրանն իրեն ասել է նաև, որ Արթուրի սպանությունը կատարելուց հետո Իսրայելն Արթուրին սպանողին ևս սպանել է: Տիգրանը ձայնագրություն է միացրել ու ինքը լսել է Տիգրանի և Իսրայելի խոսակցությունը: Իսրայելը Մովսեսի միջոցով պատվիրել է Արթուրի սպանությունը: Ինքն այդ ամենը լսել է ձայնագրությամբ, որ Իսոն սպանել է նաև Մովսեսին ու տարել գցել է հորը: Ինքը լսել է, որ Իսրայելն ասել է, որ վառելիքի ու մնացած հարցերն ինքը կլուծի, իսկ Մովսեսը կսպանի Արթուրին: Ինքը ձայնագրությունով լսել է նաև, որ Իսոն, սպանելով Մովսեսին, նրա ավտոմեքենան տարել և թողել է օդանավակայանում ու տաքսի ավտոմեքենայով վերադարձել է: Ձայնագրության մեջ Իսրայելը Տիգրանին ասել է, որ չէր պատկերացնում, որ նա այդքան ծանր կտաներ իր ասածը: Ձայնագրության մեջ ինքը լսել է, թե Իսրայելն ինչպես է սպանել Մովսեսին: Տիգրանն ասել է, որ Իսրայելին ձայնագրելու նպատակը եղել է այն, որ ապացուցի, որ ինքը կապ չունի սպանության հետ, քանի որ Տիգրանը եղել է Իսրայելի մոտ ընկերը: Ինքը Մովսեսին չի ճանաչել և չի տեսել: Ձայնագրության մեջ Իսրայելը պարզ ասել է, որ նա է կատարել սպանությունը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
7) Վկա Արթուր Փափուջյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է սրճարանում, որպես անվտանգության աշխատակից և Իսրայել Սարգսյանին ճանաչել է որպես ղեկավարի: Տեղյակ է, որ Իսրայել Սարգսյանը մեղադրվում է Արթուր Սաֆարյանի սպանության մեջ, սակայն վերջինիս ինքը չի ճանաչել: 2013 թվականից աշխատում է «Տրիումֆ» սրճարանում, Իսրայելն աշխատանքի նկատմամբ միշտ ուշադիր է եղել, իսկ 2014 թվականի հունվար ամսին նա ղեկավար եղել է, թե՝ ոչ, չի հիշում: Տվյալ պահին մանրամասներ չի հիշում, նաև չի հիշում Իսրայելի՝ սրճարան այցելության մասին, սակայն այդ ամենը հիշել ու մանրամասն հայտնել է քննիչին (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
Դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ վկա Արթուր Փափուջյանը հայտնել է, որ 2013 թվականից աշխատում է «Դուքենդո» ֆեդերացիայում և հանդիսանում է «Տրիումֆ» սրճարանի անվտանգության աշխատակից։ Մեկ օր աշխատում է ժամը 12-ից մինչև 19-ը, որից հետո փոխարինվում է իրենց աշխատակիցներից որևէ մեկով՝ մինչև սրճարանի փակվելը։ Դրա հաջորդ օրն աշխատում է ժամը 19-ից սկսած, իսկ կիրակի օրերին աշխատում է ամբողջ օրվա ընթացքում, փոխարենը՝ շաբաթ օրերին հանգստանում է, իրեն փոխարինում է Տիգրան Ղուկասյանը։ 2014 թվականի հունվարի 26-ի դրությամբ «Դուքենդո» ընկերությունը դեռևս գործում էր և դրա ղեկավարը հանդիսացել է Իսրայել Սարգսյանը, բայց նա գրեթե չի զբաղվել ընկերության աշխատանքով, քանի որ խաղատները փակվել էին, աշխատանքը քչացել էր, և Իսոն մտադրություն ուներ դուրս գալու, որի մասին նա հայտնել էր 2014 թվականի հունվարի տոներից հետո տեղի ունեցած ժողովի ժամանակ։ Իրենց աշխատանքը կազմակերպվել է Տիգրանի և Արմանի կողմից։ Ժողովից հետո Իսրայելի կատարած այցելությունները եղել են տարբեր ժամերի, իսկ թե կոնկրետ ինչ նպատակներով, ինքը չգիտի: Նա եկել է սուրճ խմել, հետաքրքրվել իրենցով ու գնացել է։ 2014 թվականի հունվարի 26-ի գիշերն ինքը գտնվել է հերթափոխում, քանի որ այդ օրը կիրակի էր։ Այդ օրն Իսրայել Սարգսյանի այցելություններից սրճարան իր մեջ շատ բան չի տպավորվել, միայն կարող է ասել, որ ժամը 24:00-ի սահմաններում նա սրճարան է եկել մենակ, որից մոտ 10-15 րոպե հետո նրա մոտ է եկել Տիգրան Ավետիսյանը, դրանից հետո երկուսով դուրս են եկել։ Այդ ժամին Իսրայել Սարգսյանը թե կոնկրետ ինչ նպատակով է այցելել, չգիտի, դրա մեջ ինքը որևէ արտառոց բան չի տեսել, քանի որ նա հաճախ է տարբեր ժամերի եկել սրճարան։ Մտաբերում է, որ նա այդ օրը հետաքրքրվել է, թե ոնց է անցնում ծառայությունը, որից հետո նստել է թեյ խմելու։ Տիգրանի գալուց հետո, թե նրանք ուր են գնացել, չգիտի, այդ օրը նույնիսկ չի իմացել, որ այդ ժամերի ընթացքում Արթուր Սաֆարյանի սպանությունն է կատարվել։ Իսրայել Սարգսյանի սրճարան այցելելու նպատակն ինքը չգիտի, նա միայն իրենից հետաքրքրվել է, թե ինչպես է ծառայությունն անցնում, որից հետո նստել է սուրճ կամ թեյ խմելու, այնուհետև եկել է Տիգրանն ու նրանք հեռացել են։ «Տրիումֆ» սրճարանում տեսախցիկներ տեղադրված չկան։ Այդ ընկերությունից ինքը դուրս է եկել և աշխատում է «Արմենի Ս.Ս.» ընկերությունում (տե՛ս քրեական գործի 21-րդ հատորի 72-74-րդ թերթերը):
8) Վկա Տիգրան Ղուկասյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին, վերջինս հանդիսացել է իրենց անվտանգության պետը, ինքը հանդիսացել է «Տրիումֆ» սրճարանի անվտանգության աշխատակից և հարաբերությունները եղել են գործնական: Քննիչի մոտ ինքը ցուցմունք է տվել հեռախոսային կապի մասին և հայտնել, որ իրենց մեջ եղել է շփում և հնարավոր է, որ Իսոն իրեն զանգահարեր: Քննիչը կոնկրետ օր է նշել ու իրեն հարցրել, թե արդյոք տեսել է այդ օրն Իսոյին սրճարանում, որին ինքը պատասխանել է, որ դա իր աշխատանքային օրը չի եղել: Հիմնադրամի աշխատանքներով զբաղվել են Արմանը, Տիկոն և Իսոն, սակայն ինքը լսել էր, որ Իսոն այլևս անվտանգության պետ չի աշխատում: Ինքն այդ մասին Իսոյից չի լսել, վերջինս սրճարան եկել է, սակայն ինքը չի կարող ասել՝ նա որպես հաճախորդ է եկել սրճարան, թե ոչ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
Դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ վկա Տիգրան Ղուկասյանը քննությանը հայտնել է, որ 2004 թվականին զորացրվելուց հետո աշխատանքի է անցել «Դուքենդո» ֆեդերացիայում, իսկ 2008 թվականից սկսած մշտապես հանդիսացել է «Տրիումֆ» սրճարանի անվտանգության աշխատակից։ Մեկ օր աշխատել է ժամը 12:00-ից մինչև 19:00-ն, որից հետո փոխարինվել է իրենց աշխատակիցներից որևէ մեկով՝ մինչև սրճարանի փակվելը։ Դրա հաջորդ օրն աշխատել է ժամը 19:00-ից սկսած, իսկ շաբաթ օրերն՝ ամբողջ օրը, որի փոխարեն հանգստանում է կիրակի օրերին։ 2014 թվականի հունվարի 26-ի դրությամբ «Դուքենդո» ընկերությունը դեռևս գործել է և դրա ղեկավարը հանդիսացել է Իսրայել Սարգսյանը, բայց նա գրեթե չի զբաղվել ընկերության աշխատանքով, քանի որ խաղատները փակվել էին, աշխատանքը քչացել էր ու Իսոն մտադրություն ուներ դուրս գալու։ Իրենց աշխատանքը կազմակերպվել է Տիգրանի և Արմանի կողմից։ Այդ ընկերությունից ինքը դուրս է եկել և աշխատում է «Արմենի Ս.Ս.» ընկերությունում ու նույն կերպ անվտանգություն է ապահովում «Տրիումֆ» սրճարանում։ 2014 թվականի հունվարի 26-ի գիշերն ինքը գտնվել է տանը, քանի որ այդ օրը կիրակի էր, իրեն փոխարինել է Արթուր Փափուջյանը։ Այդ օրն Իսրայել Սարգսյանի՝ սրճարան այցելություններից ինքն անտեղյակ է, այդ մասին իմացել է ոստիկանության հաղորդագրությունից։ Իսոն շատ հաճախ, հիմնականում ցերեկվա ժամերին, այցելել է սրճարան մենակ կամ մարդկանց հետ, սուրճ է խմել ու գնացել։ Այդ ժամանակ նա ստուգել է նաև ծառայությունը, իսկ 2014 թվականի հունվարի կեսերից սկսած, երբ նա արդեն հեռանալու մտադրություն է ունեցել, ծառայությունը ստուգելու նպատակով սրճարան չի եկել, այդ հարցերով զբաղվել են Տիգրանն ու Արմանը, իսկ Իսոն սրճարան այցելել է սուրճ կամ թեյ խմելու համար (տե՛ս քրեական գործի 21-րդ հատորի 60-62-րդ թերթերը):
9) Վկա Էդգար Զաքարյանը դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ ամբաստանյալին ճանաչում է, վերջինս հանդիսացել է իր ղեկավարը: Քննիչի մոտ ինքը ցուցմունքներ է տվել, որոնք ճիշտ են, սակայն անցել է երկար ժամանակ, ուստի մանրամասները չի հիշում:
Դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ վկա Էդգար Զաքարյանը քննությանը հայտնել է, որ 2004 թվականից աշխատում է «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայում, որպես անվտանգության աշխատակից։ Ֆեդերացիայի անվտանգության պետը եղել է Իսրայել Սարգսյանը, իսկ նրա տեղակալները՝ Տիգրան Ավետիսյանն ու Արման Մխիթարյանը։ 2009 թվականից աշխատում է Նալբանդյան 48 հասցեում գործող «Ալ-շադի» ընկերության ռեստորանում, որպես անվտանգության աշխատակից: Իր նշած ղեկավարներից ոչ-ոք իր աշխատանքը ռեստորանում չի ստուգել, եղել են դեպքեր, որ Իսոն և մյուս երկու տեղակալները եկել են ռեստորան, որպես հաճախորդ կամ գումար ստանալու հարցերով։ Հիմնականում գումարը ստանալու հարցով ռեստորան է եկել Տիգրանը։ 2014 թվականի հունվարի 15-ին Մոսկովյան փողոցի վրա գտնվող ֆեդերացիայում հավաքույթ է եղել, որին ինքն էլ է մասնակցել: Այդ ժամանակ Իսոն իր տեղակալների և ֆեդերացիայի անվտանգության աշխատակիցների ներկայությամբ հայտարարել է, որ 2013 թվականի դեկտեմբերի 31-ից այլևս չի հանդիսանում ֆեդերացիայի անվտանգության պետը։ 2014 թվականի հունվարի 26-ին և առհասարակ Իսրայել Սարգսյանն իր աշխատանքի վայր չի եկել, ինքը նրան չի տեսել, բացի այդ էլ նա չէր կարող գալ աշխատանքը ստուգելու համար, քանի որ այլևս չէր աշխատում (տե՛ս քրեական գործի 10-րդ հատորի 56-57-րդ թերթերը):
10) Վկա Վլադիմիր Լյազգյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ 5 տարի է օգտագործում է 091 40-10-95 հեռախոսահամարը, բացի այդ օգտագործել է նաև 077 41-10-95 համարը։ Կոմիտասի 20 շենքի 85-1 և 85-2 հասցեներում ունի տարածք, որը տրված է վարձակալության։ Ճանաչում է Իսրայել Սարգսյանին, վերջինս իր որդու քավորն է ու իր ընկերոջ տղան, գիտի նրա և եղբոր ընտանիքի անդամներին։ Իսրայելի հետ վերջին անգամ հանդիպել են իր գրասենյակում և խոսել են նրա հոր առողջական վիճակից։ Իսրայելն օգտագործել է 091 08-08-90 և 093 69-77-99 հեռախոսահամարները։ Ճանաչում է Տիգրան Ասատրյանին, վերջինիս հետ մտերիմներ չեն, գիտի, որ նա Իսոյի ընկերն է։ Մովսես Ներսիսյանին նույնպես ճանաչում է, նրա հետ ծանոթացել է Իսրայել Սարգսյանի միջոցով և գիտի, որ նրանք ինչպես միմյանց, այնպես էլ իր հետ համագյուղացիներ են։ Ունեցել է Մովսես Ներսիսյանի հեռախոսահամարը, նրա հետ խոսել է մի քանի օրվա մեջ 2-3 անգամ, վերջինս ասել է, որ աշխատում է Աբովյան քաղաքում ուղևորներ փոխադրող կազմակերպությունում, առաջարկել է, որ հարց լինի, օգնի։ Ինքը նրան խնդրել է Ռոստով քաղաքից 200 կգ քաշով ապրանք ուղարկել ու հարցրել է արժեքը, սակայն իրենց պայմանավորվածությունը չի կայացել և ոչ մի ապրանք չի ուղարկվել։ Արթուր Սաֆարյանի սպանության մասին ընդամենը լսել է, նրան չի ճանաչում, կարծում է, որ Իսրայել Սարգսյանն այդ դեպքի հետ կապ չի կարող ունենալ, քանի որ նրանք ընկերներ են եղել, բացի այդ Իսոյի հայրն այդ ընթացքում մահամերձ է եղել և նա զբաղվել է հոր հարցերով (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 15-րդ հատորի 135-138-րդ թերթերը):
11) Վկա Տարոն Հովհաննիսյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ մոտ 5 տարի աշխատել է «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայի անվտանգության բաժնում, որը ղեկավարել է Իսրայել Սարգսյանը։ Իրենց ընկերությունն ապահովել է տարբեր օբյեկտների անվտանգությունը, կոնկրետ ինքը 2008 թվականի դեկտեմբերից աշխատել է Թումանյան փողոցում գործող «96 կարաոկե» ակումբում: Իսրայել Սարգսյանի հետ ունեցել են զուտ աշխատանքային հարաբերություններ, գործից դուրս նրա հետ շփումներ չեն եղել, բացառապես շփվել են գործի շրջանակներում։ 2013 թվականի ամռանից սկսած Իսրայել Սարգսյանի հետ շփումներ չի ունեցել։ Իսրայել Սարգսյանը, 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը՝ ժամը 24։00-ի սահմաններում, իր մոտ չի եղել ու ինքը տեղյակ չէ, թե նա ինչու է ցուցմունք տվել, որ նշված ժամանակ եղել է իր մոտ: 2013 թվականի ամռանից ինքը նրա հետ նույնիսկ հեռախոսակապ չի պաշտպանել, նշված ժամանակ նա չէր կարող գալ իր հետ հանդիպման, քանի որ ոչ մի հարաբերություն նրա հետ ինքը չի ունեցել «Դուքենդո» ընկերությունից դուրս գալուց հետո, 2013 թվականի ամռանից նա «96 կարաոկե» ակումբ չի հաճախել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 14-րդ հատորի 108-109-րդ թերթերը):
12) Վկա Արմինե Դանիելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է Մովսես Ներսիսյանի հետ, վերջին անգամ նրան տեսել ու խոսել են դեպքից մի քանի օր առաջ, և որ տեղյակ չէ, թե նրա հետ ինչ է պատահել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
13) Վկա Հայկ Մինասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից աշխատում է «Քինգ Դելյուքս» ընկերությունում որպես հերթակարգավար, իրենց ընկերությունը զբաղվում է դեպի ՌԴ ուղևորափոխադրմամբ։ Շուրջ 1 տարի է, ինչ ճանաչում է Մովսես Ներսիսյանին, ով համագործակցել և աշխատել է իրենց ընկերության հետ։ Նա գրանցված աշխատող չի եղել և կոնկրետ աշխատասենյակ չի ունեցել։ Վերջին անգամ Մոսոյին տեսել է փետրվար ամսվա սկզբի օրերին, երբ նա եկել է գրասենյակ։ Մոսոյի մոտ այդ ժամանակ որևէ փոփոխություն կամ արտառոց բան չի նկատել։ Այդ օրերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Մոսոն իրեն հրավիրել էր խաշ ուտելու, սակայն ինքը չի կարողացել գնալ։ Դրանից հետո Մոսոյին չի տեսել, նրա հետ կապ չի ունեցել, նրա իրերից կամ փաստաթղթերից իրենց մոտ ոչինչ չի մնացել (տե՛ս քրեական գործի 8-րդ հատորի 48-50-րդ թերթերը):
14) Վկա Լուսինե Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականին աշխատել է «Միլլիոնեռ» խաղատանը որպես մատուցողուհի: Այդ ժամանակվանից սկսած ճանաչել է անվտանգության պատասխանատու Իսրայել Սարգսյանին: Վերջինիս հետ ունեցել են աշխատանքային լավ հարաբերություններ: 2012 թվականին դիմել է Իսրայելին նոր աշխատանք գտնելու խնդրանքով, սակայն վերջինս չի կարողացել իրեն այդ հարցում օգնել: Վերջին անգամ նրան զանգահարել է 2013 թվականի նոյեմբերի սկզբին նրա 091-08-08-90 հեռախոսահամարով: Նա պատասխանել է, որ կզանգի, ու այդպես էլ չի զանգել: Ինքն օգտագործել է 099-88-35-15 հեռախոսահամարը, որով էլ զանգահարել է Իսոյի նշված հեռախոսահամարին: 2013 թվականի հուլիսի 12-ին իր հեռախոսահամարին Իսոն զանգել է 055 85-62-33 հեռախոսահամարից: Այդ համարը տպավորվել է իր մեջ, քանի որ Իսոն մինչ այդ իրեն զանգահարել է 091-08-08-90 համարով: Մովսես Ներսիսյան տվյալներով անձի ինքը չի ճանաչում: (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 13-րդ հատորի 58-59-րդ թերթերը):
15) Վկա Լևոն Մայիլյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ զբաղվում է բնակարանների ներքին հարդարման աշխատանքներով։ 2014 թվականի փետրվար ամսին, երբ իրականացրել է Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի վրա գտնվող բնակելի շենքերից մեկում հարդարման աշխատանքներ, աշխատանքի գնալիս ամեն անգամ երթուղային տաքսուց իջել է Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի հարևանությամբ գործող բենզալցակայանի մոտ և ոտքով գնացել` մինչև Մարգարյան փողոց։ Կոնկրետ օրը չի հիշում, փետրվար ամսին, վերը նշված բենզալցակայանի տարածքից մասնատված վիճակում գտել է «Նոկիա» մոդելի բջջային հեռախոս, որի մեխանիզմը, մարտկոցը և ստեղնաշարն իրարից անջատված և իրարից ոչ հեռու տարածքում են գտնվել։ Հեռախոսի բոլոր մասերը իրար վրա հավաքելուց հետո, այն միացրել է և տեսնելով, որ միանում է անջատել է ու երեկոյան տարել տուն։ Նշված հեռախոսը գտնելուց հետո այն չի օգտագործել և դրանում հեռախոսահամար չի դրել, տեղյակ չի տնեցիները դրա մեջ քարտ դրել են, թե ոչ։ Չի հիշում, թե արդյոք այդ հեռախոսի մեջ հեռախոսաքարտ եղել է թե ոչ, քանի որ 3-4 ամիս է անցել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 12-րդ հատորի 10-11-րդ թերթերը):
16) Վկա Արմեն Չախմախչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանության օրը՝ ուշ ժամի, երբ գտնվել է տանը և նստած է եղել պատուհանի մոտ, դրսից լսել է կրակոցի ձայներ, անմիջապես բացել է պատուհանը և ոչինչ չի տեսել, քանի որ շատ մութ է եղել և նորից փակել է: Երկու րոպե անց լսել է օգնության ձայներ, իջել է ներքև, որտեղ Արթուրին տեսել է գետնին պառկած, այնտեղ են եղել նաև Արթուրի կինն ու որդին: Պատահական ավտոմեքենայով Արթուրին տեղափոխել են հիվանդանոց, որտեղ էլ բժիշկներն ասել են, որ նա մահացել է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
17) Վկա Ռուզաննա Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Արամյանց» բժշկական կենտրոնում որպես քույր: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:20-ի սահմաններում ձայներ լսելով միջանցքում տեսել է, որ մի քանի տղաներ իրենց մոտ մի տղայի են բերել և խնդրել են օգնել նրան: Գրանցելու համար տուժողի տվյալները և հեռախոսահամարն իրեն հայտնել է բերողներից մեկը, որին չի հիշում: Ուղեկցողները խառնված են եղել իրար և անընդհատ պահանջել են օգնել: Իր պահանջով ներկայացվել է տուժողի անձնագիրը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
18) Վկա Հրաչուհի Սարոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Սարյան 20/1 շենքում, 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ին` ժամը 0015-ին կրակոցի ձայներ է լսել, սակայն սկզբում մտածել է, որ հրավառություն է, այնուհետև բակի կողմից գոռգոռոցների ձայներ է լսել և տեսել, որ բակում ոստիկաններ ու այլ մարդիկ կան հավաքված (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
19) Վկա Կարեն Եղիազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում: Հանդիսանում է Մովսես Ներսիսյանի մանկության ընկերը, Մովսեսին դիմել են նաև Արմեն անունով: Նրա հետ վերջին անգամ հանդիպել են 2014 թվականի հունվարի 25-ին կամ 26-ին, իրենց ընդհանուր ընկերոջ ծննդյան օրը: Դրանից հետո ինքը որոշ ժամանակ Մովսեսի մասին տեղեկություն չի ունեցել, այնուհետև լրատվամիջոցներից տեղեկացել է, որ ինչ-որ սպանությունից հետո նա չկա (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
20) Վկա Կարինե Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, հանդիսանում է Մովսես Ներսիսյանի օրինական կինը, սակայն շուրջ 12 տարի միասին չեն ապրել: Մովսեսի հետ համատեղ կյանքից ունեն երկու երեխա: Դեպքի մասին տեղեկացել է համացանցից, իր հիշելով` վերջին անգամ Մովսեսին տեսել է դեկտեմբեր ամսին: Իրենք առանձնապես չեն շփվել, պետք է գնային ամուսնալուծության համար դիմում գրելու (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
21) Վկա Ռոբերտ Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանի հետ մեծացել են նույն բակում: Երբ նրանք տունը վաճառել ու գնացել են, ինքը Մովսեսին երկար ժամանակ չի տեսել, իսկ այնուհետև, երբ իր քավորի կինը մահացել է, հոգեհանգստի արարողության ժամանակ հանդիպել է նրան և տեղեկացել, որ վերջինս աշխատում է «Քինգ Դելյուքս» ընկերությունում, որը զբաղվել է ուղևորափոխադրումներով: Իր երեխան պետք է մեկներ Կիև, ուստի ինքը հունվարին զանգահարել է Մովսեսին, սակայն վերջինս չի պատասխանել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
22) Վկա Սերժիկ Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 3-ին, ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների խնդրանքով, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության մի աշխատասենյակում մասնակցել է ինչ-որ անձի խուզարկության, որին մասնակցել է նաև մեկ այլ անձ: Խուզարկվող անձի անունը եղել է Իսրայել, վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է դրամապանակ, հեռախոս և գոտկատեղում դրված ատրճանակ, որի մեջ եղել են փամփուշտներ: Հայտնաբերվածը փաթեթավորվել ու վերցվել է: Ինքը չի տեսել, որ Իսրայելի վրա ինչ-որ մեկը ատրճանակ դնի, այն եղել է նրա գոտկատեղում դրված, իսկ երբ այն հայտնաբերվել է, Իսրայելը սովորական է ընդունել այդ փաստը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 12-րդ հատորի 177-180-րդ թերթերը):
23) Վկա Գագիկ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի ապրիլից աշխատում է «Մագնում» մոթելում, որպես մենեջեր: Հյուրանոցային համարների, այդ թվում 4-րդ սենյակի մուտքը գտնվում է ճանապարհի կողմից, ավտոտնակի միջից աստիճանահարթակով բարձրանում է դեպի երկրորդ հարկ` հուրանոցային համար, որը բաղկացած է նախասրահից և ննջասենյակից, իսկ ննջասենյակից մուտք կա դեպի սանհանգույց: Ավտոտնակի միջից մեկ դուռ կա, որտեղից հաճախորդի կողմից պատվեր կատարելու դեպքում, կամ հաշիվը փակելու դեպքում, մատուցողն այդ դռնից մտնում է ավտոտնակ և բարձրանում է հյուրանոցային համար: Ինչպես հաճախորդների, այնպես էլ նրանց ավտոմեքենաների վերաբերյալ որևէ տեղեկություն հուրանոցային համալիրում չի ֆիքսվում: Հաճախորդների մուտքը և ելքը ֆիքսվում է համակարգչով, որտեղ նշվում է ամսաթիվը, սրահի համարը, սպասարկվող հերթական կտրոնի համարը, պատվերի գումարի չափը: Հաճախորդի գնալուց հետո հավաքարարները մաքրում են այն: Ինքը չի տեսնում հյուրանոց մտած հաճախորդներին և նրանց ավտոմեքենաները, միայն կարող է ասել, որ հյուրանոցային համալիրի 4-րդ սենյակ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին այցելել են երկու տարբեր հաճախորդներ, որոնցից առաջինը մուտք է գործել 18:23-ին և դուրս է եկել 19:50-ին, վճարելով 10.000 դրամ, իսկ երկրորդը` մուտք է գործել 20:39-ին, դուրս է եկել ժամը 22:14-ին, որը ոչինչ չի պատվիրել և միայն վճարել է 10.000 դրամ: Ինքը չի տեսել, թե այդ օրն ինչ ավտոմեքենաներ են մուտք գործել 4-րդ համարի ավտոտնակ և քանի հոգի են եղել, չգիտի նաև, թե հաճախորդը տղամարդ, թե կին է եղել: Ինքը մասնակցել է քննիչի կողմից` մասնագետի մասնակցությամբ 2014 թվականի փետրվարի 4-ին 4-րդ սենյակում կատարված զննությանը, որի ընթացքում հայտնաբերվել են արյան հետքեր, որի վերաբերյալ ինքը ոչինչ հայտնել չի կարող, քանի որ այն իրեն անհասկանալի է: Կրակոցի և բղավոցի ձայներ իրենք չեն լսել: Իր կողմից նախաքննության մարմնին ներկայացված` հյուրանոցային համալիրի էլեկտրոնային բազայում առկա տվյալների` համակարգչից տպված 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ցանկը, որտեղ ֆիքսված է հաճախորդի մուտքի և ելքի, սրահի, համարի, սպասարկվող կտրոնի և գումարի վերաբերյալ տեղեկությունները, մուտքի ժամն ինքը գրել է գրիչով, քանի որ համակարգչից տպելուց հնարարավոր չի լինում մուտքի ժամը տպել, ինչը կապված է համակարգչային ծրագրից, այդ պատճառով ինքը, դիտելով համակարգչում 2014 թվականի փետրվարի 1-ի 4-րդ համարի մուտքի ժամը, գրիչով է նշել: Նշված օրը` հաճախորդի դուրս գալուց հետո, թիվ 4 հյուրանոցային համարը մաքրվել է, սրբվել է հատակը, որից հետո համարն այլ հաճախորդներ են եկել, որոնց տվյալները նույնպես չգիտի (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 18-22-րդ թերթերը):
24) Վկա Նարինե Լուսինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունվարի 1-ից աշխատում է «Մագնում» մոթելում որպես հեռախոսավար։ Իր աշխատավայրում կան երեք հատ ներքին հեռախոսահամարներ, որոնցով կապ է պաշտպանվում հյուրանոցի համարների հետ։ Բացի այդ, նաև կա 010 37-37-37 քաղաքային հեռախոսահամարը, որը դրսից պատվերներ ընդունելու համար է։ Ավտոտնակով համարների դարպասներն իր կարգադրությամբ բացվում է աշխատակիցներ Արմանի կամ Կարենի կողմից, հաշիվը վճարելուց հետո։ Առանց իր ասելու դարպասը չի բացվում։ 2014 թվականի փետրվարի 1-ի առավոտյան` ժամը 11-ից եղել է աշխատանքի և աշխատել է մինչև հաջորդ օրը` ժամը 11-ը։ Իրենց մոտի քաղաքային հեռախոսն ունի զանգերը տեսնելու հնարավորություն։ Ինքը հաճախորդներին և նրանց ավտոմեքենաները չի տեսել։ Այդ օրը 099 30-90-17 և 096 10-70-42 հեռախոսահամարներից զանգեր են եղել իրենց 010 37-37-37 հեռախոսահամարին։ Ինքը դա մտաբերել է, քանի որ մի քանի անգամ են զանգել` ազատ տեղեր չլինելու պատճառով, իսկ հետո, երբ ազատվել է, կրկին զանգահարել և մոտեցել են։ Հիշում է նաև, որ դա եղել է երեկոյան ժամի, և որ պատվիրատուն մոտեցել է սև «Մերսեդես» մակնիշի մեքենայով, քանի որ պատվերն ընդունելուց հետո հարցրել է, թե ինչ ավտոմեքենայով են մոտենալու։ Սկզբնական շրջանում, երբ զանգել են, այդ ժամանակ ազատ համար չի եղել, և բնականաբար ինքն ասել է` մի քիչ ուշ զանգեք: Այնուհետև` ժամը 20:29-ին դիմավորել են մեքենան, որը տեղավորվել է 4-րդ համարի ավտոտնակում, դրանից հետո ինքը ցանկացել է պատվեր ընդունել կապված սննդի հետ, հաճախորդը ոչինչ չի պատվիրել և 22:14-ին վճարելով միայն հյուրանոցի համարի գումարը` հեռացել են, իսկ ժամը 22։12-ի զանգով հաճախորդը պահանջել է հաշիվը և բացել դարպասը, որպեսզի հեռանա։ 10.000 ՀՀ դրամը դա միայն հյուրանոցի համար վճարն է։ Ինքը դա հիշում է, քանի որ թիվ 4 համարում այդ օրը եղել են ընդամենը 2 հաճախորդ, առաջինը գնացել է 20:00-ի սահմաններում, իսկ երկրորդը` այդ սև Մերսեդեսով հաճախորդն է եղել, որը հեռացել է ժամը 22:15-ին։ Ինքը հստակ հիշում է, որ այդ հաճախորդի զանգերի մեջ կային 30-90, 10-70 թվերը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 4-6-րդ թերթերը)
25) Վկա Մարինե Ասլանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Մագնում» հյուրանոցային համալիրում որպես մատուցողուհի։ Հաճախորդները հյուրանոցային համար են մուտք գործում առաջին հարկում գտնվող ավտոտնակից: Հաճախորդները մուտք են գործում հյուրանոցային սենյակ, որից հետո իրենք տանում են նրանց պատվիրածը։ Իրենք հաճախորդներին չեն դիմավորում, համարներում չեն տեղավորում։ Մատուցողները հյուրասենյակ են մտնում հատուկ մուտքով, որից օգտվում են միայն հյուրանոցի աշխատակիցները։ Քաղաքացիների հետ շփումները միայն կայանում է պատվերների տրամադրման և հաշիվների ստացման հարցում։ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին` ժամը 10:00-ից մինչև երեկոյան 24:00-ն աշխատանքի է եղել, սպասարկել է իրենց հյուրանոց մուտք գործած հաճախորդներին։ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին` ժամը 19:41-ին, թիվ 4 հյուրասենյակ մուտք գործած հաճախորդները թե ովքեր են եղել և ինչ ավտոմեքենաներով, ինքը չի կարող ասել։ Իր հիշելով` նշված օրը թիվ 4 հյուրասենյակում ունեցել են 2 հաճախում, հաճախորդները ոչինչ չեն պատվիրել, միայն վերջում վճարել են սենյակի հաշիվը, որն իրենց մոտ կազմել է 10.000 ՀՀ դրամ։ Ժամը չի կարող հիշել, 4-րդ հյուրասենյակ հաճախորդները ժամանել էին մուգ գույնի բարձր ավտոմեքենայով, որի պետհամարանիշները չի նայել, իսկ մեքենաների մակնիշները չի տարբերում։ Նշված մեքենայով հյուրասենյակ մուտք գործած հաճախորդներին չի տեսել, քանի որ նրանք պատվեր չեն տվել, միայն վերջում, ստացել է 10.000 դրամ գումարը, որն իրեն են տվել կիսաբաց դռան ետևից, չի կարող ասել, գումարը տվողը տղա էր, թե աղջիկ, քանի որ չի տեսել, գումարը վերցնելուց հետո գնացել է համարից, նրանց դուրս գալն էլ չի տեսել։ Այդ օրը նույն համար այցելած մյուս հաճախորդին սպասարկել է մատուցողուհի Սյուզաննա Կարապետյանը, քանի որ ինքը զբաղված է եղել։
Վկան հայտնել է նաև, որ ամեն օր հյուրանոցում աշխատում են երկու մատուցողներ, սպասարկում են 22 հյուրասենյակ, իրենց մոտ հաճախորդները համակարգչում հաշվառվում են մատուցողների անվամբ, հերթականությամբ։ Համարները սպասարկելու մասով մատուցողների միջև հյուրասենյակների բաժանում չկա, ով ազատ է, պատվերի դեպքում սպասարկում է։ Քանի որ նշված ժամերի հաճախորդներին չի հիշում, այդ պատճառով հաստատապես չի կարող ասել, թե իրեն ներկայացված կտրոնով սպասարկումն ինքն է իրականացրել, թե Սյուզաննան։ Համենայն դեպս ինքը սպասարկել է նշված օրը 4-րդ հյուրասենյակը, երկու հաճախորդներից մեկին, որոնք հյուրանոց են եկել բարձր մուգ գույնի ավտոմեքենայով (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 2-րդ հատորի 229-231-րդ թերթերը):
26) Վկա Աշոտ Բարսումյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «Նոկիա» տեսակի բջջային հեռախոսը գտնվել է «Նուբարաշեն» աղբավայրում, դրա վրայից բացակայել են հետևի կափարիչը և մարտկոցը: Հեռախոսը տուն է բերել և ստուգելուց հետո այլևս չի օգտագործվել: Դրանում տեղադրել է իր անունով հեռախոսաքարտ, իսկ հետագայում ներկայացրել է քննությանը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
27) Վկա Լիպարիտ Թորոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն ոստիկանություն կանչել են հեռախոսահամարի հետ կապված: Իրեն ասել են, որ իր անվամբ երկու հեռախոսահամար կա, սակայն ինքը հայտնել է, որ որևէ անձի համար հեռախոսահամար չի վերցրել, 055-85-19-77 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, այն ինքը չի գնել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
28) Վկա Ծովինար Ստեփանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հունվարի 27-ից մինչև փետրվարի 1-ը ընկած ժամանակահատվածում` կոնկրետ օրը չի հիշում, աղբավայրում գտել է սև գույնի բջջային հեռախոս և այն իր հետ բերել է տուն ու հարևանի երեխային խնդրել է ստուգել` բջջային հեռախոսը աշխատում է, թե ոչ: Հարևանի երեխան իր հեռախոսաքարտը դրել է այդ հեռախոսի մեջ և զանգահարել Ղարաբաղում ծառայող եղբորը, որից հետո հեռախոսն անջատել և տվել է իրեն: Ինքն այդ հեռախոսն անջատված վիճակում պահել է իր տանը: Մի քանի օր անց, հարևանի երեխայի հեռախոսահամարին զանգ է եկել և նրան ասել են, որ ներկայանա ԱԱԾ: Ինքը նրա հետ ներկայացել և հայտնել է, որ հեռախոսն ինքն է գտել, այն եղել է առանց հետևի կափարիչի, քարտի և մարտկոցի (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը): 29) Վկա Գուլվարդ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 099 30-90-17 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, այն ինքը չի գնել և փոխանցել որևէ մեկի, դրանից անտեղյակ է և չի կարող ասել, թե ինչպես է գրանցվել իր անվամբ: Եղել է, որ տարբեր տեղերում իր անձնագրից պատճեններ հանել են: Ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյան և Մովսես Ներսիսյան տվյալներով անձի չի ճանաչում (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
30) Վկա Ռուբեն Մանսուրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանն իր դասընկերն է, միմյանց ճանաչել են դեռևս 1979 թվականից։ 1988 թվականին նա աշխատանքի է ընդունվել Ներքին զորքերում՝ Վահան Հարությունյանի մոտ, 90-ական թվականներին դատապարտվել է։ Ազատվելուց հետո բնակվել է Դավիթաշենում, բայց թե ինչով է զբաղվել, ինքը չգիտի: Նա ընդունվել էր «Քինգ Դելյուքս» ծառայությունում որպես դիսպետչեր, աշխատում էր Երևան ՌԴ մեկնող ավտոբուսների վրա։ Իրենց հարաբերությունները եղել են ընկերական, հանդիպել են ամիսը 2-3 անգամ, տարբեր առիթներով։ Վերջին անգամ իրենց հեռախոսազրույցը և հանդիպումը եղել է 2014 թվականի հունվարի 24-ին՝ իր ծննդյան օրը, երբ նա զանգահարել և շնորհավորել է իրեն։ Այդ օրը` ժամը 21-ի սահմաններում, նա եկել է իր տուն, որտեղ գտնվել են նաև իր մյուս ընկերներն ու հարազատները։ Նստելով մոտ մեկուկես ժամ` Մովսեսը և մյուս ընկերները որոշել են դուրս գալ, ապա տանից դուրս գալով` Մովսեսն առանց հրաժեշտ տալու, չսպասելով տղաներին, նստել է իր ավտոմեքենան և արագ հեռացել։ Դա է եղել միակ արտառոց բանը նրա կողմից և դա եղել է իրենց վերջին հանդիպումը։ Տեղի ունեցածի մասին լսել է միայն մամուլից (տե՛ս քրեական գործի 21-րդ հատորի 149-151-րդ թերթերը):
31) Վկա Ալեքսանդր Մելիք-Ստեփանովը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականից աշխատում է Հայաստանի «Դոսաֆ» -ում, որպես նյութամատակարարման բաժնի պետ։ Մովսես Ներսիսյանը ծառայել է իր հետ 1992 թվականին ՀՀ ՊՆ հատուկ նշանակության ջոկատում որպես զինծառայող։ 1992 թվականին, երբ Վահան Հարությունյանը դարձել է Ներքին զորքերի հրամանատար, Մովսես Ներսիսյանը տեղափոխվել է նրա մոտ որպես թիկնապահ։ Դրանից հետո նրան չի հանդիպել, վերջին անգամ նա զանգահարել է իրեն 2013 թվականի հունիս կամ հուլիս ամիսներին և խնդրել է, որ իրեն թույլ տրվի խանութից գնած զենքը կրակել Նուբարաշենի հրաձգարանում։ Մովսեսն իրեն չի ասել, թե ինչ զենք է գնել խանութից։ Նրա հետ խոսելուց հետո ինքը զանգել է պահակ Օլեգ Մկրտչյանին և խնդրել, որ նա Մովսեսին թույլ տա կրակել։ Մովսեսը հետագայում զանգել և շնորհակալություն է հայտնել։ Բացի այդ, Մովսես Ներսիսյանը 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին կրկին զանգահարել է իրեն և խնդրել թույլ տալ նորից օգտվել հրաձգարանից։ Ինքը նորից նույն ընթացակարգով թույլատրել է նրան, սակայն դրանից հետո Մովսեսը չի զանգել և շնորհակալություն չի հայտնել։ Իսրայել Սարգսյանին չի ճանաչել և տեղյակ չէ, թե ով է նա (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 13-րդ հատորի 183-184-րդ թերթերը):
32) Վկա Օլեգ Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից աշխատել է «Էքստրիմ» ՍՊ ընկերությունում, որպես պահակ: Նշված ընկերությանն է պատկանում Նուբարաշեն 15 հասցեում գործող հրաձգարանը, որի տարածքը կլինի մոտ 24 հեկտար, որտեղ տեղակայված են կրակելու համար նախատեսված 25մ, 50մ, 100մ հեռավորություններով գոտիները։ 2013 թվականի հունիս-հուլիս ամիսներին իրենց տնօրեն Ալեքսանդր Մելիք-Ստեփանովն իրեն զանգահարել և ասել է, որ ընկերներից Մովսես անունով տղա կգա հրաձգարան զենք փորձարկելու համար։ Ալեքսանդրի զանգահարելուց հետո եկել է Մովսեսը, որին լուսանկարով ճանաչելով` կարող է ասել, որ նա Մովսես Ներսիսյանն է և ցանկացել է կրակել։ Մովսեսը եկել է միայնակ, սև գույնի «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով, ասել է, որ ինքը որսորդական հրացան ունի, որը ցանկանում է փորձարկել։ Ինքն ասել է, որ չի թույլատրվում և պետք է դիմել տնօրենին, բացի այդ, պետք է գումար մուծել և մինչև մուտք գործելը գրանցվել։ Նա չի ասել, որ անունը Մովսես է և եկել է Ալեքսանդրի անունից, ուստի ինքը նրան ասել է, որ տնօրենի հետ պետք է խոսի: Դրանից հետո նա հեռացել է։ Մովսեսի գալու հանգամանքը հիշում է, քանի որ այդ օրը թոռնիկ էր ունեցել։ Որպես պահակ, ինքը կրակել ցանկացողների թույլատրել է մուտք գործել հրաձգարան 5000 դրամ վճարելու դիմաց։ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսի սկզբին, որքանով մտաբերում է` ամսի 1-ին, իր կողմից օգտագործվող 094 02-74-70 հեռախոսահամարին զանգ է եկել իրեն անծանոթ համարից և զրուցակիցը ցանկություն է հայտնել հրաձգարանում կրակել։ Այդ պահին ինքը գտնվել է հրաձգարանում ու մտածել է զանգողին ներս կթողնի և գումար կաշխատի։ Հասնելով դարպասների մոտ` տեսել է, որ Մովսեսն է եկել իր նույն ավտոմեքենայով։ Նա ասել է, որ չի ցանկանում այդ փաստաթղթերի միջով անցնել ու գրանցվել, նաև ասել է, որ որսորդական զենքով է ցանկանում կրակել այն փորձարկելու համար։ Ինքը նրան ասել է, որ 1 ժամն արժե 5000 դրամ։ Մովսեսն ասել է, որ եթե կա, ինքն ուզում է 50մ երկարությամբ փակ հրաձգարան։ Դրանից հետո Մովսեսն իր ավտոմեքենայով շարժվել է 50մ երկարությամբ հրաձգարանի մոտ։ Նա ասել է, որ ունի փամփուշտներ և կրակելուց հետո կկանչի իրեն։ Ինքը հեռացել է այդ տարածքից` միաժամանակ տեսնելով, որ Մովսեսն իր ավտոմեքենայի բեռնախցիկից հանել է հրացանի պայուսակ, թիրախի թուղթը և մտնում է հրաձգարան։ Մովսեսը խնդրել է հրաձգարանում մենակ լինել։ Դրանից հետո լսել է երկու կրակոցի ձայներ։ Այնուհետև Մովսեսը բեռնախցիկում տեղադրել է հրացանի պայուսակը և քայլել է դարպասների մուտքի մոտ։ Մովսեսը տվել է 2000 դրամ ու հեռացել։ Տնօրեն Ա.Մելիք-Ստեփանովը, ով ունի 091 51-59-63 հեռախոսահամարը, 2013 թվականի նոյեմբերի 27-ին զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր անունից մարդ է գալու կրակելու։ Նոյեմբերի 28-ին իր հեռախոսահամարին անծանոթ համարից զանգ է ստացել, սակայն զանգողի անունը չի հիշում, այդ անձը հիշեցրել է, որ եկել էր սև Մերսեդեսով և կրակել 2 փամփուշտ։ Ինքը մոտավորապես հիշել է նրան ու տեղեկացել է, որ նա արդեն դարպասների մոտ է։ Դարպասները բացելով տեսել է Մովսեսին։ Այդ անգամ ևս նրա պահանջով ուղեկցել է 50մ երկարությամբ հրաձգարանի մոտ։ Մովսեսը եկել էր մենակ և նույն ավտոմեքենայով։ Այդ անգամ Մովսեսի ձեռքի պայուսակն ավելի փոքր է եղել նախորդ անգամվա պայուսակից։ Դրանից հետո Մովսեսը միայնակ մտել է հրաձգարան, իսկ ինքը հեռացել է, սակայն լսել է 5-6 կրակոցներ հրաձգարանից։ Աշխատանքի բերումով ինքը հաճախակի է լսում կրակոցի ձայներ և կարողանում է որոշ չափով տարբերակել դրանց ձայները։ Այդ անգամ կրակոցի ձայներն ավելի ցածր են եղել և այդ կրակոցի ձայներն ինքը նմանեցրել է ատրճանակի կրակոցի ձայնին։ Դրանից հետո Մովսեսը դարպասների մոտ իրեն ասել է, որ հունվար ամսին կրկին կգա և հաց կուտեն միասին, չտալով որևէ գումար։ Նրա հեռանալուց հետո ինքը մտել է հրաձգարան, սակայն թիրախի թուղթը չի եղել, իսկ նշված վայրում գտնվող պարկուճները չի կարող հայտնել` գտնվել են տեղում, թե ոչ, քանի որ բազմաթիվ պարկուճներ են թափված լինում։ Մովսեսի մոտի զենքն ինքը չի նկատել, վերջինս իրենց հրաձգարանից զենք և փամփուշտներ չի ստացել, կրակել է իր զենքով։ 055 85-62-33 հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, 2013 թվականի նոյեմբերի 1-ին` ժամը 19։29-ի սահմաններում, իր 094 02–74-70 համարին զանգի հետ կապված կարող է ասել, որ այդ ժամին գտնվել է աշխատանքի վայրում և իրեն զանգահարել է մի տղամարդ, ով ցանկացել է կրակել ու ինքը նրան մերժել է` ասելով, որ պետք է դիմել տնօրենին, որից հետո իմացել է, որ դա նույն ինքը` Մովսես Ներսիսյանն է։ 093 47–03-03 հեռախոսահամարը նույնպես իրեն անծանոթ է, 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին` ժամը 10-ին, այդ համարից իր 094 02-74-70 համարին զանգի հետ կապված կարող է ասել, որ այդ ժամին գտնվել է աշխատանքի վայրում և իրեն զանգահարել է մի տղամարդ, ով ցանկացել է կրակել, դա նույն ինքը` Մովսես Ներսիսյանն է եղել (տե՛ս քրեական գործի 13-րդ հատորի 179-182-րդ թերթերը):
33) Վկա Վիրապ Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալն, նշել է նաև, որ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել Մովսես Ներսիսյանի հետ ունեցած հեռախոսազանգերի ու նրանից մնացած հեռախոսի վերաբերյալ: Մովսեսը հեռախոսն իրեն ժամանակավոր տվել է օգտագործելու համար: Ինքը լուրերից է տեղեկացել Մովսեսի հետ կատարվածի մասին, վերջինս իրեն հաճախակի զանգահարել և աշխատանք է ուզել, նա ցանկացել է վարորդ աշխատել, սակայն նրա անցյալն ով իմացել է, չի ցանկացել աշխատանքի վերցնել: Բանակից հետո Իսրայելի հետ իր կապը կտրվել է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
34) Վկա Վանյա Մելքոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանին չի ճանաչում, իսկ Իսրայել Սարգսյանն իր աղջկա՝ Անահիտ Մելքոնյանի ամուսինն է։ Իսրայելն ունեցել է 091 08-08-90 և 093 69-77– 99 հեռախոսահամարները, որոնցով նրա հետ կապ է պաշտպանել։ Ինքը մտաբերում է 2014 թվականի հունվարի 31-ի ժամը 15:50-ին իր 095- 32-66-33 և Իսրայելի 093 69-77-99 հեռախոսահամարներով կայացած զրույցը, որի ընթացքում Իսրայելն իրենից խնդրել է տալ Էդգարի հեռախոսահամարը։ Թե նրան ինչու է պետք եղել Էդգարի համարը, չգիտի և չի կարող ասել։ 2013 թվականի հոկտեմբերի 25-ին 055 85-19-77 հեռախոսահամարից, թե ով է իր 095 32-66-33 հեռախոսահամարին զանգել, չգիտի, նշված հեռախոսահամարն իրեն անծանոթ է, չի կարող ասել, Իսրայելն է զանգողը եղել, թե ոչ, այդ զանգը չի հիշում։ Որքան տեղյալ է` Իսրայելն աշխատել է ինչ-որ անվտանգության հիմնարկում, իսկ թե որպես ինչ, չգիտի (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 13-րդ հատորի 68-69-րդ թերթերը):
35) Վկա Վլադիմիր Ասլանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականից հանդիսանում է «Ալ-Շադի» ընկերության և Նալբանդյան 48 հասցեում գործող նույնանուն ռեստորանի տնօրենը։ Ռեստորանն ունի նաև անվտանգության աշխատակից, որն աշխատանքի է ներկայանում ամեն օր` ժամը 18:00-ից մինչև ժամը 24:00-ն։ Անվտանգությունն ապահովելու համար 2011 թվականից պայմանագիր են կնքել «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայի հետ, համաձայն որի` այնտեղի աշխատակից Էդիկ Զաքարյանն ամեն օր նշված ժամերին հաճախել է ռեստորան աշխատանքի։ Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ ֆեդերացիայի ղեկավարը հանդիսացել է Իսոն, բայց ինքը գործնականում հարաբերվել է նրա տեղակալ Տիգրանի հետ։ Իր ներկայությամբ չի եղել դեպք, որ ֆեդերացիայից ստուգեն իր ռեստորանում աշխատող աշխատակցի աշխատանքը։ 2014 թվականի հունվարի 26-ին և առհասարակ, Էդիկը հաճախել է աշխատանքի, աշխատանքից չի բացակայել, տեղյակ չէ, թե նշված օրն Իսոն իր ռեստորան այցելել է, թե ոչ, քանի որ դեմքով չի ճանաչում նրան, բացի այդ ռեստորանում քիչ է լինում (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 10-րդ հատորի 49-50-րդ, 11-րդ, 114-115-րդ թերթերը):
36) Վկա Սեյրան Մալեյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Սպենդիարյանի անվան դպրոցում, իսկ ազատ ժամանակ հեռախոսաքարտեր է վերցնում Արամից և իրացնում տարբեր կետերի։ Արամից վերցնում է որոշակի քանակով քարտեր և դրանք հանձնում` Կոմիտասի պողոտայում գործող 3 խանութների։ Կոմիտասի 19 հասցեին կից Արգամի կրպակում, Բարեկամության գետնանցումում գործող Աշոտի կրպակում, ինչպես նաև Փափազյան-Կոմիտաս խաչմերուկում գործող Ռիմայի թերթի կրպակում։ 096 10-40-79, 099 30-90-17 և 096 10-70-42 հեռախոսահամարները ստացել և հանձնել է, թե` ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ինքը հեռախոսաքարտերը վերցնում է քանակով և հանձնում է կետերին առանց հեռախոսահամարները նշելու։ Չգիտի նաև գնորդներին։ Վերջին անգամ Արամից մոտ 20 քարտ է վերցրել 2013 թվականի դեկտեմբերի կեսերին և առաքել` նշված երեք խանութները, սակայն, թե որ խանութին, քանի հատ, չի կարող կոնկրետ ասել։ Այնուհետև, այցելել է նշված կրպակները և վերցրել ընդհանուր մոտ 7-8 անձնագրերի պատճեններ, որոնք տվել է Արամին։ Անձնագրերի պատճեններն այն քաղաքացիներինն են, ովքեր ձեռք են բերել քարտերը: Այդ պատճենների վրա գրառված է այն համարը, որ տվյալ անձը ձեռք է բերել։ Ինքը դրանց վրա ուշադիր չի լինում, քանի որ իրեն չի հետաքրքրում, ուստի չի կարող ասել` վերը նշված համարները վաճառվել են, թե ոչ։ Ինքը որևէ գրառում չի կատարել ու չի կարող ասել, թե նշված համարներն ովքեր և նշված երեք կետերից կոնկրետ որից են գնել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 4-րդ հատորի 5-6-րդ թերթերը):
37) Վկա Նազիկ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, Արթուր Սաֆարյանի սպանության օրը գտնվել է տանը, լսել է կրակոցի ձայներ ու իրեն թվացել է, որ հրավառություն է, սակայն պատուհանից նայելով` տեսել է, որ մարդիկ են հավաքված: Առավոտյան իմացել է, որ սպանություն է տեղի ունեցել:
Դատաքննության ընթացքում էության մեջ նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել նաև վկաներ՝ Աննա Ավագյանը, Ռաֆայել Հովհաննիսյանը, Վանյա Վարժապետյանը, Կլարա Հայրապետյանը, Խաչատուր Խաչատրյանը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
38) Վկա Նարեկ Լյազգյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանն իր քավորն է, վերջինիս հետ շփումներ են ունեցել, ինքն օգտագործել է 091-40-10-95 և 077-41-10-95 հեռախոսահամարները (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
39) Վկա Լիանա Բաղդասարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, Մովսես Ներսիսյանի հետ եղել են գործնական հարաբերությունների մեջ՝ միասին աշխատելով «Քինգ Դելյուքս» ընկերությունում: Աշխատանքի բերումով Մովսեսը զանգահարել է իրեն, դեպքի մասին ինքը տեղեկացել է համացանցից (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
40) Վկա Լուսիկ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանը հանդիսանում է իր դստեր՝ Սուսաննա Հակոբյանի ամուսինը: Նրանք համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են մեկ երեխա՝ Արսեն Ներսիսյանը, ով բնակվում է իր հետ, քանի որ աղջիկն աշխատելու նպատակով մեկնել է ՌԴ: Մովսեսի անհետանալու մասին տեղեկացել է հեռուստացույցից, որից հետո բազմիցս փորձել է զանգահարել, սակայն նրա հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել: Մովսեսն ունեցել է ավտոմեքենա, վերջին անգամ նրան տեսել է հունվար ամսին, տեղյակ չէ, թե Մովսեսը որտեղ է գտնվում: Նախաքննության ընթացքում իրեն ցույց են տվել տեսանյութ, որում երևացող անձը Մովսեսին նման չի եղել, այդ անձնավորությունը եղել է բաց գույնի շորերով, նրա քայլվածքը, թիկունքը Մովսեսին նման չեն եղել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է նաև վկա Լուսիկ Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի` վկան հայտնել է, որ Մովսես Ներսիսյանը հանդիսանում է իր դստեր՝ Սուսաննա Հակոբյանի ամուսինը։ Նրանք համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են մեկ երեխա՝ Արսեն Ներսիսյանը, ով բնակվում է իր հետ, քանի որ դուստրը, ով մասնագիտությամբ վարսավիր է, աշխատելու նպատակով մեկնել է ՌԴ Կրասնոդար քաղաք։ Աղջիկն օգտագործում է 055 66-72-77 հեռախոսահամարը։ Մովսեսը սեփականություն չունի, նա «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենա ունի, որը գրանցված է առաջին ամուսնությունից ծնված որդու անվամբ։ Մովսեսի անհետանալու մասին իմացել է հեռուստացույցով, դրանից հետո բազմիցս փորձել է զանգահարել, սակայն նրա երկու հեռախոսահամարներն էլ անհասանելի են եղել։ 2014 թվականի հունվարի 31-ին կամ փետրվարի 1-ին՝ կոնկրետ չի հիշում, երբ ինքը գտնվել է Երևանում իր որդու տանը, Մովսեսը երեխային բերել է իր մոտ և գնացել աշխատանքի` նշելով, որ նա երեկոյան անձամբ կտանի Վեդի, սակայն ժամը 17-ից 18-ի սահմաններում նա զանգել է իրեն և ասել, որ չի կարող անձամբ տանել, փոխարենը կգա և տաքսի ավտոմեքենայով իրենց կճանապարհի։ Զանգից քիչ հետո Մովսեսն իր սև գույնի ավտոմեքենայով եկել է իր տղայի բակ, որը գտնվում է Զեյթունում, զանգել է, և ինքն ու թոռնիկն իջել են իր տղայի բնակարանից։ Մովսեսն իրենց տարել է 1-ին մաս, որտեղից տաքսի ավտոմեքենայով ճանապարհել է Վեդի: Վերջին անգամ տեսել և խոսել է Մովսեսի հետ այդ օրը։ Չգիտի, թե Մովսեսի անձնագիրը որտեղ է, նա շատ ինքնամփոփ մարդ է եղել, գնալուց ժամեր առաջ իր հետ հեռախոսով խոսելու ընթացքում ինքը նրա մոտ ոչ մի արտառոց բան չի նկատել։ Մովսեսի մայրը՝ Ռիման, նրան անվանել է նաև Արմեն անունով: Մովսեսը բնավորությամբ շատ լուռ մարդ էր, ընդհանրապես իրենից չի խոսել, իրենք նույնիսկ նրա ծննդյան օրը չեն իմացել։ Մովսեսից ոչ մի լուր չունեն և չգիտեն թե նրա հետ ինչ է պատահել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 12-րդ հատորի 113-116-րդ թերթերը):
41) Վկա Մարկոս Մարկոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանին ճանաչել է «Քինգ Դելյուքս» ընկերությունից, գտնվել են աշխատանքային հարաբերությունների մեջ և աշխատանքի հետ կապված հեռախոսազանգեր են եղել իրենց միջև:
Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև վկա Հայկ Մինասյանը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
42) Վկա Սեդա Բելույանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2011 թվականից աշխատում է «Նորդ-Օստ» տուրիստական գործակալությունում, որպես ավիատոմսեր ամրագրող։ 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսին ամբաստանյալն այցելել է իրենց գրասենյակ և տոմս է ամրագրել Մոսկվայի ուղղությամբ։ Իրենց մոտ ընդունված է, որ տոմսերի հետ կապված հարցերով հաճախորդներին զանգահարեն անձնական հեռախոսահամարներից, ուստի իր և Իսրայելի միջև զանգեր են եղել։ 2013 թվականի սեպտեմբեր, հոկտեմբեր, նոյեմբեր ամիսներին Իսրայելը հաճախ է իրեն զանգահարել ավիատոմսերի արժեքի ճշտման համար։ Այդ ընթացքում նա եկել է իր ընկերոջ՝ Աշոտ Բոլյանի հետ, որի անվամբ տոմս է ամրագրվել։ Դրանից հետո եղել են դեպքեր, երբ Աշոտը մենակ է եկել իրենց մոտ տոմսերի հարցով։ Չի կարող մտաբերել Իսրայելի հեռախոսահամարը, Աշոտն օգտագործել է 077 77-77-71 հեռախոսահամարը։ Աշխատանքի բերումով իրեն շատ են զանգահարում, ինքը բազմիցս խոսել է Իսրայելի հետ, ուստի հնարավոր է, որ 055 85-19-77, 091 08-08-90 և 093 69-77-99 համարներից նա իրեն զանգահարած լինի (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 13-րդ հատորի 6-7-րդ թերթերը):
43) Վկա Նելլի Աթաջանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանին, վերջինիս հետ ինքը եղել է Դավիթաշենում գտնվող հյուրանոցում, որի անունը չի հիշում: Իրենք մի քանի անգամ են գնացել նշված հյուրանոց, ծանոթացել են Տիգրանի միջոցով (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
44) Վկա Լուսինե Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մովսեսի հետ ծանոթացել է համացանցի միջոցով, նրան չի հանդիպել, մի քանի անգամ խոսել են հեռախոսով: Հունվար ամսվա մեջ է եղել իրենց խոսակցությունը, որից հետո Մովսեսը համացանց չի մտել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
45) Վկա Գևորգ Դարբինյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանն իր երեխայի քավորն է: Ինքը մեկնում է արտագնա աշխատանքների, որի ընթացքում իր` 091 48-56-72 հեռախոսահամարը մնում է տանը: Ինքը չի հիշում, թե Իսրայելն ինչ հեռախոսահամարով է զանգահարել իրեն, հիշում է, որ նրա հետ խոսել է ավտոմեքենայի վերանորոգման հետ կապված, քանի որ վերջինս իր ավտոմեքենան վնասել էր (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
46) Դատաքննությամբ նաև հետազոտվել են վկա Էդգար Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց`
- 2014 թվականի փետրվարի 17-ին նա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Իսրայել Սարգսյանին ճանաչել է 1988-1989 թվականներից, նրա աները՝ Վանիկը, իր հոր մոտ ընկերն է։ Վերջինս Քանաքեռավանում ամառանոց է ունեցել և ամռան ամիսներին այդտեղ է բնակվել, սակայն տարիներ առաջ այն վաճառել է։ Վանիկը մինչ օրս Քանաքեռավանի դաշտային հատվածում մոտ 3000 քմ հողատարածք ունի, որտեղ տնկված են ծառեր, որոնք գրեթե թե չեն մշակվում։ 2014 թվականի հունվարի 31-ին, իր հիշելով` ժամը 18:00-ից 19:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր 095-33-30-45 բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է Իսոն 093-69-77-99 բջջային հեռախոսահամարից, որն իր բջջային հեռախոսագրքում ֆիքսված էր Իսո անունով։ Մոտ մեկ ամիս չէին խոսել, զարմացել է զանգից և սկսել են ընկերական ձևով խոսել։ Իսոն իրեն ասել է, որ ցանկանում է Քանաքեռավանում գտնվող աներոջ հողը վաճառել, նա խնդրել է գնորդ լինելու դեպքում իրեն տեղեկացնել և գնորդ փնտրել։ Խոսակցության ժամանակ խոստացել է նրան օգնել։ Հաջորդ օրը` արդեն 2014 թվականի փետրվարի 1-ին, իր հիշելով ժամը 15:00-ից 17:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր 095-33-30-45 բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Իսոն, սակայն նրա անունն իր բջջային հեռախոսում չի գրվել: Նա իրեն ասել է, որ էլ չի ցանկանում հողը վաճառել, ուզում է դրա վրա առանձնատուն կառուցել։ Ինքը դրանից ուրախացել և ասել է, որ ինչով կարող է կօգնի։ Նույն խոսակցության ժամանակ Իսոն իրենից հարցրել է, թե ինչ խողովակներ են անցնում հողի մոտակայքով, տունը սարքելու աշխատանքները հեշտ կազմակերպելու համար։ Ինքը նրան ասել է, որ այդ տարածքով անցնում են թվով 3 խողովակներ, և նրան բացատրել է, որ ամենամեծ խողովակի վրա բաց «լուկեր» կան դա կոյուղին է, իսկ կողքով է անցնում ջրի խողովակը, մյուս խողովակն էլ ոռոգման ջրինն է։ Նրան նաև ասել է, որ տունը կառուցելու համար ոչ մի խնդիր չունի, ամեն ինչ կողքով է անցնում, գազն էլ են մոտեցրել ու մոտ 500մ հեռավորության վրա է։ Այդ խոսակցության ժամանակ իր մոտ այնպիսի տպավորություն է ստեղծվել, որ Իսոն գտնվել է նշված վայրում, սակայն նա իրեն նման բան չի ասել։ Դրանից հետո չեն զրուցել, նրան չի տեսել, հետագայում լրատվական միջոցներից տեղեկացել է, որ Իսոն է կազմակերպել Թևոսի եղբոր սպանությունը, հետագայում սպանել է նաև մարդասպանին ու նրա դին նետել է Քանաքեռավանի դաշտային հատվածով անցնող կոյուղու խողովակի մեջ։ Դեպքի հետ կապված իրեն այլ մանրամասներ հայտնի չեն։ Իսոն 2014 թվականի փետրվարի 1-ին իրեն զանգահարել է անծանոթ համարից 1 անգամ, քանի որ խոսակցության ընթացքում ձայնից է ճանաչել, իսկ հետո ինքն է ասել։ Նշված զանգը հաստատ եղել է անծանոթ համարից, քանի որ ինքն իր բջջայինում ունեցել է Իսոյի անունը և համարը գրած է եղել, իսկ այդ զանգի ժամանակ անունը չի գրվել։ Համարը չի հիշում, միայն մտաբերում է, որ այդ համարի մեջ 4 թվանշանը կար, այն իր բջջայինի մեջ չի գրանցել և չի պահպանել (տե՛ս քրեական գործի 5-րդ հատորի 193-194-րդ թերթերը, 13-րդ հատորի 190-193-րդ և 214-216-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի հունիսի 17-ին տրված լրացուցիչ ցուցմունքով Էդգար Միքայելյանն ըստ էության վերահաստատել է, որ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին Իսրայել Սարգսյանն անծանոթ հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն և ասել, որ Քանաքեռավանում գտնվող հողատարածքի վրա ուզում է ամառանոց կառուցել, որի համար ինքը նախ շատ ուրախացել է, ապա սկսել է նրան բացատրել կոմունալ հարմարությունների մոտ գտնվելու մասին ու հատ-հատ թվարկելով ասել է, որ գազը և լույսը գտնվում են մոտ 600-ից 800 մետր հեռավորության վրա, իսկ խմելու ջրի, ոռոգման և կոյուղու «մագիստրալները» հողի կողքով են անցնում, նույնիսկ մանրամասն նկարագրել է «մագիստրալներ»-ի մասին` նշելով, որ շատ ուժեղ ջուր է հոսում «կանալիզացիայի այդ մագիստրալով», և որպեսզի նա ավելի հստակ պատկերացնի, թե որ խողովակը որինն է, ասել է, որ «կանալիզացիայի մագիստրալի լուկերը» կոտրված են, խմելու ջրինը` ժանգոտ է, իսկ ոռոգման ջրինը՝ փայլուն։ Ինքն Իսրայելին աներոջ հողատարածքում երբևէ չի տեսել, չգիտի նա այդ «լուկեր»-ի տեղը գիտի, թե` ոչ: Իրեն ներկայացված լուսանկարներում պատկերված դիտահորի («լուկի») գտնվելու վայրը պատկերացնում է և կարող է ասել, որ այն Իսրայել Սարգսյանի աներոջ հողից մոտ 30 մետր հեռավորության վրա է գտնվում, որին մոտենալու համար ավտոմեքենան պետք է կանգնեցվի հենց այդ տարածքում:
Վկան նշել է նաև, որ հաճախակի օգտվել է «Մագնում» հյուրանոցային համալիրից, Իսրայելի հետ միասին այնտեղ երբեք չի եղել, վերջինիս հետ ինքը հազարից մեկ է շփվել և այդ օրը, թե նա ինչու էր իրեն զանգել, չգիտի։ Իրեն ներկայացված Մովսես Ներսիսյան տվյալներով անձը հաստատող փաստաթղթերում առկա լուսանկարում պատկերված անձին տեսել է մեկ անգամ` 2013 թվականի ամռանը, Կոմիտաս պողոտայի՝ Շիրվանզադե դպրոցի խաչմերուկում գտնվող մի խանութի մոտ, Իսրայել հետ միասին: Այդ օրը նրանց ինքը տեսել է պատահմամբ ու խոսել են մոտ 10 րոպե, որից հետո բաժանվել են։ Իր կողմից տրված նախորդ ցուցմունքում շփոթելով է նշել, որ Իսրայելն առաջին անգամ իրեն զանգելով ասել է, որ ցանկանում է հողը վաճառել, իրականում նա այդ հեռախոսազանգի ժամանակ ասել է, որ ցանկանում է ընկերություն բացել, որը կզբաղվի անվտանգության ծառայություններ մատուցելով: Նախորդ ցուցմունքում այդպես է նշել, քանի որ այդպես էր տպավորվել իր մեջ, որովհետև Իսրայելը և նրա աները վաղուց էին ուզում հողը վաճառել ու երբ նրանցից մեկը նախկինում զանգում էր իրեն, ասում էր վաճառելու մասին: Մովսեսին պատկանող ավտոմեքենան ինքը չի տեսել, երբեք այն չի նստել։ Մովսես Ներսիսյանի սպանության, նրա դիակը Քանաքեռավանի խողովակաշարի մեջ գցելու մասին ոչինչ չգիտի, դրա մասին տեղեկացել է մամուլից (տե՛ս քրեական գործի 13-րդ հատորի 190-193-րդ թերթերը):
- 2014 թվականի հունիսի 19-ի լրացուցիչ ցուցմունքով վկա Էդգար Միքայելյանը նշել է, որ ամեն կերպ փորձում է մտաբերել Իսրայել Սարգսյանի և իր միջև 2014 թվականի փետրվարի 1-ին տեղի ունեցած հեռախոսային խոսակցությունը, իր պատասխանին նա նույնիսկ մինչև վերջ չի սպասել ու ասել է. «լավ ապե» արտահայտությունը, ինքը մի պահ նույնիսկ զարմացել է նրա կողմից խոսակցությունն այդ կերպ կիսատ թողնելուց, քանի որ, երբ Իսոն իրեն ասել է, որ ուզում է Քանաքեռավանում ամառանոց կառուցել, ինքը մի տեսակ ոգևորությամբ սկսել է խոսել ու անմիջապես բնութագրել է տարածքի կոմունալ հարմարությունների մասին, թվարկելով, որ նոր կառուցված տներ կան, և՛ գազը և՛ լույսն արդեն 600-ից 800 մետր հեռավորության վրա են, իսկ խմելու ջրի, կոյուղու և ոռոգման ջրի մագիստրալներն անցնում են հենց հողի կողքով` 20-ից 30մ հեռավորությամբ: Որպեսզի ավելի հստակ ներկայացնի, նաև մանրամասնել է, որ ժանգագույն խողովակով մշտապես հոսում է խմելու ջուրը, դրանից մի քիչ այն կողմ, դեպի ճանապարհը, կոյուղու մագիստրալն է, որի կողքը կանգնելիս կտեսնի, որ լուկերը բաց են, կոտրտված ու միջով շատ ուժեղ կոյուղաջուր է հոսում, և որ այնքան ուժեղ է, որ մեծ քար գցի կամ որ մարդ ընկնի կքշի ու կտանի։ Այնուհետև ցանկացել է ներկայացնել նաև ոռոգման ջրի խողովակի մասին, թե ինչ գույնի է և որ մեկն է, սակայն այդ ժամանակ Իսոն իրեն ասել է. «լավ ապե», ինքն էլ պատասխանել է. «լավ», որից հետո անջատել է հեռախոսը։ Խոսակցությունն իր համար անակնկալ է ավարտվել և իր մոտ տպավորություն է առաջացել, որ Իսոն ուղղակի էլ չի ցանկացել իրեն լսել ու ինքը դրանից մի տեսակ կարծես «մանթրաժ» է ընկել: Այժմ կարծում է, որ այդ ժամանակ զանգը կապված էր նրա հետ, որ երևի Իսոն իրենից այդ մասին պետք է հարցներ, բայց ինքը ոգևորվելով սկսել է նկարագրել տարածքի կոմունալ հարմարությունների, նաև կոյուղու մասին, նա դրանից հետո ասել է. «լավ ապե» ու անջատել է հեռախոսը։ Սկզբում չի մտաբերել, սակայն, երբ այդ հարցը կարևորվել է ու իրեն հարցաքննել են նաև ոստիկանությունում, վերհիշել է, որ իրեն զանգահարել է 099-30-90-17 հեռախոսահամարից:
Ըստ գործի նյութերի` վկա Էդգար Միքայելյանը 2014 թվականի հունիսի 25-ի դիմումով հայտնել է, որ հրաժարվում է Իսրայել Սարգսյանի հետ առերես հարցաքննության մասնակցելուց, քանի որ իր հայրը և Իսրայել Սարգսյանի աները մտերիմ ընկերներ են և լավ հարաբերություններ ունեն, դեպքի հետ կապված ավելացնելու բան չունի, իր ցուցմունքները ճիշտ են և դրանք ամբողջությամբ պնդում է (տե՛ս քրեական գործի 13-րդ հատորի 214-216-րդ և 14-րդ հատորի 48-րդ թերթերը):
47) Վկա Վարդան Արշակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1995 թվականից ճանաչել է Մովսես Ներսիսյանին, վերջինս այդ ժամանակ աշխատել է ՀՀ ՆԳՆ ներքին զորքերում, իսկ ինքը` Ազգային անվտանգության նախարարությունում: Մովսեսի հետ գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ, շփվել են ոչ հաճախակի, իսկ նրա դատապարտվելուց հետո շփում չեն ունեցել, 2005 թվականից հետո հեռախոսակապով վերսկսել են շփվել, հանդիպել են հազվադեպ: Ժամանակ առ ժամանակ նա զանգել է իրեն, խոսել են, իսկ երբ ժամանակ է ունեցել, ինքն է զանգել, սակայն ընկերություն չեն արել, ընդհանուր ոչինչ չեն ունեցել: Մովսեսից տեղեկացել է, որ նա ավտոբուսով բեռներ է տեղափոխում ՌԴ, 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսին նրան 2000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել, որ նա ուղարկի Վլադիկովկասում բնակվող իր ծնողներին հանձնելու համար, որից որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ նա գումարը չի ուղարկել: Այնուհետև հանդիպել են ու նա սկսել է արդարանալ, որ գումարային խնդիրներ է ունեցել, նշված գումարով իր հարցերն է լուծել և պարտավորվել է կարճ ժամանակահատվածում այդ գումարը վերադարձնել: Միշտ զանգահարել է նրան գումարը վերադարձնելու հետ կապված, նա մաս-մաս գումարից իրեն տվել է 1600 ԱՄՆ դոլարը: Վերջին անգան նրան հանդիպել է 2014 թվականի հունվարի սկզբներին, կոնկրետ օրը չի հիշում նրա զանգով հանդիպել են Մոսկովյան և Տերյան փողոցների հատման վայրում, նա իր պարտքից վերադարձրել է 150 ԱՄՆ դոլար, որից հետո հունվար ամսվա ընթացքում ինքը մի քանի անգամ ուշ ժամի զանգահարել է նրան, սակայն վերջինս ասել է, որ տեղը հարմար չէ, չի կարողանում խոսել, հետո կզանգի: Խոսակցությունների ժամանակ իրեն ասել է, որ հիմա գումար չունի, գումարի է սպասում, այն ստանալու դեպքում պարտքը կվերադարձնի ու նման բաներ: Հետագայում լրատվությամբ տեղեկացել է, որ Մովսեսը պատվերով մարդ է սպանել, որից հետո էլ իրեն են սպանել: Իսրայել Սարգսյան և Տիգրան Ասատրյան տվյալներով մարդ չի ճանաչում:
48) Վկա Արմինե Մաթևոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում է Արագածոտնի մարզի Օշական գյուղում, երկար տարիներ օգտագործում է 091 48-56-82 հեռախոսահամարը։ 099 30-90-17 հեռախոսահամարը պատկանում է Իսրայել Սարգսյանին, ով իր ամուսնու ընկերն է ու նաև իրենց որդու կնքահայրը։ Հիշում է, որ Իսրայելը 099 30-90-17 համարից զանգել է իրեն և հարցուփորձ է արել իրենցից, իսկ դրանից մի քանի օր անց լրատվությունից տեղեկացել է, որ նա բռնվել է ինչ-որ սպանության համար, որից ինքն անտեղյակ է։ Իսրայելն ունի 091 08-08-90 հեռախոսահամարը, որն իր հեռախոսում գրանցված է նրա անվան տակ, իսկ նշված օրն իրեն զանգահարել է 099 30-90-17 համարով, ինքը պատասխանել և նոր է իմացել, որ Իսրայելն է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 245-246-րդ թերթերը):
49) Վկա Մարինե Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին Կոմիտասի պողոտայում պատահական ծանոթացել է Իսրայել Սարգսյանի հետ, և սկսել են ընկերություն անել։ Այդ ժամանակ նրան է տվել իր 077 55-04-70 հեռախոսահամարը։ Իսոն վարել է սպիտակ գույնի «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենա, որով գնացել են «Մագնում» հյուրանոցային համալիր, ինչպես նաև Ավանում գործող հյուրանոցային համալիր և տարբեր սրճարաններ։ Այդ ընթացքում իմացել է, որ Իսոն աշխատում է կարատեի ֆեդերացիայում, որպես անվտանգության պետ, սպորտսմեն է: Նա օգտագործել է 093 69-77-99 համարը։ Ճանաչում է Իսոյի ընկերներից Կարենին և Տիկոյին, ովքեր նրա հետ են աշխատել և Աշոտ Բոլյանին, ով Իսոյի Մոսկվայի ընկերն է։ Խոսակցություններից հիշում է, որ նրանք ասում էին, որ խաղատները փակվում են, իսկ Աշոտի հետ զրուցել են անձնական հարցերով։ Վերջին անգամ Իսոյի հետ հանդիպել է 2014 թվականի հունվար ամսին «Մագնում» հյուրանոցում, օրը կոնկրետ չի հիշում։ Նրա հետ այդ հյուրանոցում եղել է 2 անգամ` 2013 թվականի դեկտեմբերին և 2014 թվականի հունվարի կեսերին (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 13-րդ հատորի 2-5-րդ թերթերը):
50) Վկա Մանուկ Ավետիքյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընկերները բնակվում են Երևան քաղաքի Սարյան 20/1 շենքի թիվ 14 բնակարանում, ուստի ինքը ժամանակ առ ժամանակ գնում է այնտեղ` ընկերներին տեսակցելու: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:10-ի սահմաններում, երբ ինքը գտնվել է նշված բնակարանում, իրենց սենյակ է եկել Էլիզաբեթն ու ասել, որ բակում ինչ-որ բան է տեղի ունենում: Ինքն անմիջապես գնացել է Էլիզաբեթենց սենյակ, պատուհանից դուրս է նայել և տեսել բակում հավաքված մարդկանց: Հասկանալով, որ ինչ-որ բան է տեղի ունեցել, իր բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել է այդ մասին (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 39-40-րդ թերթերը):
51) Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է նաև վկա Սուսաննա Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2009 թվականին ամուսնացել է Մովսես Ներսիսյանի հետ, սակայն չեն զագսավորվել, համատեղ կյանքից ունեն մեկ տղա երեխա: 2013 թվականի հուլիս ամսին բաժանվել են, ինքը մեկնել է ՌԴ Կրասնոդար քաղաք, որից հետո պարբերաբեր այցելել է Հայաստան: Այդ ընթացքում կապ են ունեցել միմյանց հետ, քանի որ ունեն ընդհանուր երեխա և թշնամացած չեն եղել: Վերջին անգամ տեսնվել են 2014 թվականի հունվարի 1-ին, երբ ինքն այցելել է Հայաստան: Մեկնելուց հետո մեկ-երկու անգամ շփվել են հեռախոսով: 2014 թվականի փետրվարի 2-ից սկսած պարբերաբար զանգահարել է Մովսեսին, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անհասանելի: Դրանից անհանգստանալով` ինքը կապնվել է նրա որդու հետ և պարզել, որ վերջինս նույնպես տեղյակ չէ ու փնտրում է հորը: Դրանից հետո ինքն այդպես էլ Մովսեսի հետ որևէ կապ, կոնտակտ չի ունեցել ու նրա գտնվելու վայրի մասին ոչինչ չգիտի: Մովսեսի անհետանալուց հետո չի եղել դեպք, որ որևէ մեկը հետաքրքրվի նրանով, ինչ-որ արտառոց բան ինքը չի նկատել: Չգիտի Մովսեսը կենդանի է, թե ոչ: Իսրայել Սարգսյանին ինքը չի ճանաչել և չգիտի` ինչպիսի հարաբերությունների մեջ է եղել Մովսեսի հետ: Լուրերով իմացել է, որ իրենց Ավանի բնակարանի խուզարկությամբ զենք են հայտնաբերել: Այդ ամենից ինքն անտեղյակ է եղել: 2013 թվականի վերջին Մովսեսը գնել է Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենա և գրանցել է որդու` Կարեն Ներսիսյանի անվամբ, քանի որ ցանկացել է նրան տալ: Ինքը չգիտի, թե Մովսեսն ավտոմեքենան որտեղից է գնել, ումից և որքանով: 2013 թվականի սեպտեմբերին Մովսեսը մեկնել է Մոսկվա, այնտեղից ժամանել է Կրասնոդար և երկու օր մնալուց հետո վերադարձել է Հայաստան: Մովսեսն իր մոտ գնացել է միայնակ: Իր իմանալով` Մոսկվայում նա ապրել է հյուրանոցում, իսկ թե ում հետ, ինքը չգիտի: Մոսկվայից իր մոտ Մովսեսը գնացել է առանց գումարի, նույնիսկ ինքն է գումար տվել, որ նա վերադառնա Հայաստան: Ինքը տեղյակ չէ, թե Մովսեսի անձնագիրը որտեղ է: Կապ պաշտպանել են ինտերնետով, ինքը նրան դիմել է, որպեսզի փաստաթուղթ ուղարկի իր ոչ ամուսնացած լինելու մասին և դրանից հետո իրենց կապն ընդհատվել է (տե՛ս քրեական գործի 21-րդ հատորի 98-99-րդ թերթերը):
52) Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է նաև վկա Արայիկ Նարիմանյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 093-44-99-77 բջջային հեռախոսահամարը օգտագործում է 10 տարուց ավելի, այն հաշվառված է իր անունով: Իսրայել Սարգսյանին ճանաչում է Մովսես Ներսիսյանի միջոցով, անձամբ շփում չի ունեցել, նրա գործունեությունից ոչինչ չգիտի: Մովսես Ներսիսյանի հետ իր հարաբերությունները եղել են ընկերական: Վերջին անգամ նրա հետ հանդիպել է 2013 թվականի դեկտեմբեր ամսին, որի ժամանակ ոչ մի արտառոց երևույթ չի նկատել: Չի կարող ասել, թե որտեղ են բնակվել Մովսես Ներսիսյանի ծնողները, միայն կարող է ասել, որ նրանք մահացել են: Ըստ Մովսեսի խոսքերի` նրան անվանել են նաև Արմեն: Վերջին անգամ Մովսեսի հետ խոսել է հունվարի 15-20 ընկած ժամանակահատվածում, խոսել են կենցաղային հարցերի շուրջ: Այդ ժամանակ իր կողմից օգտագործվել է 093-44-99-77 համարը, իսկ Մովսեսն իր իմանալով ունեցել է մի քանի հեռախոսահամարներ, բայց դրանք ինքը չգիտի, միայն գիտի 093-47-03-03 համարը, որով նա իր հետ կապ է պահպանել: Մովսեսի հետ կատարվածի մասին տեղեկացել է ինտերնետի միջոցով:
53) Վկա Արթուր Մայիլյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է որպես տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, մոտավորապես 2014 թվականի մայիսի սկզբներին իր ավտոմեքենայի ուղևորները ուղեվճարը չեն վճարել, դրա փոխարեն իրեն են տվել «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոս` 10.000 դրամի դիմաց: Նշված հեռախոսը փորձելու համար դրանում ինքը տեղադրել է իր հորաքրոջ աղջկա` Անահիտի օրանժ հեռախոսահամարը, որից հետո այն վերադարձրել է Անահիտին: Նշված «Սամսունգ» տեսակի բջջային հեռախոսի գործարանային համարը եղել է 351531/05/094061/7 և 35/53205/094061/5: Բացի նշված հեռախոսից, դեռևս 2014 թվականի փետրվար ամսին իր հարսը գտել և իրենց տուն է բերել «Նոկիա» տեսակի հասարակ հեռախոս, որն իրենք օգտագործել են որպես լուսարձակ: Իր հարսն այդ հեռախոսն ինչ հանգամանքերում է գտել, ինքը չի կարող ասել: 077-90-97-72 հեռախոսահամարը պատկանել է իր եղբորը, որը 14 տարեկան է և հնարավոր է, որ այն տեղադրած լինի «Նոկիա» մոդելի հեռախոսում (տե՛ս քրեական գործի 12-րդ հատորի 10-11-րդ թերթերը):
54) Դատաքննության ընթացքում նաև հետազոտվել է վկա Մարիամ Գաբրիելյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ օգտագործում է 098-90-45-65 հեռախոսահամարը, իսկ 055-85-19-77 համարի մասին առաջին անգամ է լսում և չգիտի, թե այն ինչպես է իր անվամբ գրանցվել: Իսրայել Սարգսյան և Մովսես Ներսիսյան անձնավորություններն իրեն անծանոթ են (տե՛ս քրեական գործի 12-րդ հատորի 190-191-րդ թերթերը):
55) Վկա Վահագն Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Իսրայել Սարգսյանին, Աշոտ Բոլյանին, Տիգրան Ասատրյանին, Թևոս և Արթուր Սաֆարյաններին չգիտի, նրանց մասին լսել է լրատվամիջոցներից, իսկ Մովսես Ներսիսյանն իր մորաքրոջ տղան է: Վերջինիս Արմեն անունը կնքվել է հարազատների կողմից: Չի կարող ասել, թե Մովսեսն ավտոմեքենան ինչ միջոցներով է գնվել, իմացել է, որ նա գնացել է ՌԴ, սակայն մանրամասներից տեղյակ չէ: Տեղյակ է, որ Մովսեսն օգտագործել է 093-47-03-03 և 095-2348-91 հեռախոսահամարները, իսկ թե նա այլ հեռախոսահամար ևս օգտագործել է, չգիտի: Իրենց հեռախոսազանգերը եղել են հաճախակի, վերջին անգամ խոսել են 2014 թվականի փետրվարի 1-ին, իսկ հաջորդ օրն ինքը մեկնել է ՌԴ (տե՛ս քրեական գործի 24-րդ հատորի 5-9-րդ թերթերը):
56) Վկա Իլանա Կնյազյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` վկան հայտնել է, որ Արթուր Սաֆարյանին ճանաչել է որպես հարևանի, նրանից ոչ մի վատ բան չի տեսել և չի լսել: Նրա հետ առհասարակ մտերիմ չի եղել, ուստի հարազատական կամ ընկերական կապերի, տնտեսական գործունեության կամ ֆինանսական վիճակի մասին ոչինչ չգիտի: Չգիտի և չի կարող ասել, թե նա որևէ մեկի հետ գտնվել է լարված հարաբերությունների մեջ, թե ոչ: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:15-ի սահմաններում, երբ իրենց ընտանիքի անդամները քնած են եղել, իսկ ինքը հեռուստացուց է նայել, մի քանի վայրկյան ինտերվալով լսել է 3 անգամից ավելի կրակոցի նմանվող ձայներ: Մտածելով, որ հրավառության ձայներ են, ուշադրություն չի դարձրել, իսկ այնուհետև լսել է Արթուրի կնոջ` Նառայի ձայնը, որից հետո մոտեցել է պատուհանին և լսել, որ Նառան օգնություն է կանչում ու գոռում, որ Արթուրին կրակել են: Ինքն արագ հագնվել ու մոտ 3-4 րոպե հետո դուրս գալով տանից, շքամուտքի մոտ հանդիպել է Նառային, վերջինիս աղջկան և հարևան Սերգեյին: Այլ անձանց բակում չի նկատել: Նառան գոռացել, լացել է և գտնվել է շատ հուզված վիճակում, այդ պատճառով նրան կանչել է իրենց տուն, որպեսզի հանգստացնի, դեղահաբ տա: Դրանից հետո Նառան, նրա աղջիկ Գոհարիկը և Սեդան մտել են իրենց տուն: Նառան իրենց տանը հուզված վիճակով կրկնել է, որ Արթուրին կրակել և սպանել են, նաև ասել է, որ տղան` Թևոսը, ինչ որ ավտոմեքենա է կանգնացրել ու Արթուրին տեղափոխել են հիվանդանոց: Դա եղել է մինչև իր տանից դուրս գալը: Դեպքի մասին իմացել է այդքանը և չի կարող ասել Արթուրի սպանության պատճառը կամ ով է նրան սպանել: Դեպքին հաջորդող ժամանակահատվածում ինքը կասկածելի մարդկանց չի նկատել (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 104-105-րդ թերթերը):
57) Վկա Սյուզաննա Կարապետյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` վկան հայտնել է, որ աշխատում է Դավթաշեն-Զովունի ճանապարհին գտնվող «Մագնում» հյուրանոցում որպես մատուցողուհի: Ամեն օր հյուրանոցում աշխատում են երկու մատուցողուհի` սպասարկելով 22 համար: Իրենց հյուրանոցում հաճախորդներին չեն դիմավորում, նրանք հյուրանոցային համարներ մուտք են գործում հյուրանոցի բակի կողմից գտնվող ավտոտնակներից: Հաճախորդները մուտք են գործում համար, որից հետո հյուրանոցի պահակը հեռախոսով կապնվում է ընդունարան և տեղեկացնում, որ համար մարդ է մուտք գործել: Բացի այդ, համարից հաճախորդը հեռախոսով կապնվում է ընդունարան և տալիս համապատասխան պատվերներ: Դրանից հետո նոր միայն իրենք` մատուցողները, համար են տանում պատվիրվածը, հաճախորդի հետ շփվում են միայն հաշիվը տրամադրելուց: 2014 թվականի փետրվարի 1-ի առավոտյան` ժամը 10-ից մինչև երեկոյան 24-ը գտնվել է աշխատանքի վայրում և սպասարկել է հաճախորդների: Նշված օրը հյուրանոցում աշխատել են ինքը և մյուս մատուցողուհին` Մարինե Ասլանյանը: Հյուրանոցի 4-րդ համարը նշված օրն ինքը սպասարկել է մեկ անգամ, այցելուները հյուրանոց եկել էին մուգ գույնի սեդան ավտոմեքենայով: Ինքն ավտոմեքենայի մակնիշներից չի հասկանում, այդ հաճախորդի ավտոմեքենան ջիպ չի եղել, դրա պետհամարանիշերին ինքն ուշադրություն չի դարձրել: Համար ոչինչ չեն առաքել, ուստի ինքը համար ներս չի մտել: Իր հիշելով` նշված համարը, ըստ համակարգչի, պետք է սպասարկեր մյուս մատուցողուհին` Մարինեն, սակայն երբ հաշիվը պատվիրել են, ինքը համապատասխան կտրոնը դրամապանակի մեջ դրված տարել է 4-րդ համար, դուռը թակել է, հաճախորդը ներսից դուռը կիսաբաց է արել, տվել դրամապանակը` մեջը դրված 10.000 դրամ, և դուռը փակել է, որից հետո ինքը հեռացել է ու չի տեսել, թե ինչպես է նշված համարի հաճախորդը կամ հաճախորդները հեռացել: Երբ ինքը մոտեցել է համարին և թակել դուռը, հաճախորդ տղամարդը, ով եղել է մոտ 40 տարեկան, բոյով ու թիկնեղ, համարի դուռը կիսաբաց անելով ասել է, որ ամբողջությամբ չբացի դուռը: Հիշում է, որ նրա հագին եղել է սև գույնի կարճաթև մայկա, իսկ տաբատին և կոշիկներին ուշադրություն չի դարձրել: Մազերը եղել են սև գույնի և կարճ կտրված, կողքի սանրված: Նրա դեմքն իր մեջ չի տպավորվել, բացի այդ էլ նրան տեսել է մի քանի վայրկյան, որի պատճառով էլ դիմագծերը չի կարող նկարագրել: Ինքն այլ անձ չի տեսել և աղմուկ չի լսել: Երբ մոտեցել է նշված համարին աղմուկ կամ վիճաբանություն չի լսել, իսկ այդ անձի պահվածքում ոչ մի արտառոց բան չի նկատել: Հյուրանոցում աշխատում են 4 հավաքարարներ, հաճախորդների գնալուց հետո երկու հավաքարար մաքրում է համարը: Իսրայել Սարգսյան տվյալներով մարդու չի ճանաչում (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 232-233-րդ և 14-րդ հատորի 41-րդ թերթը):
58) Վկա Արթուր Հարությունյանի` դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքների համաձայն.
- 2014 թվականի ապրիլի 14-ի հարցաքննության ժամանակ վկան հայտնել է, որ ինքը հանգուցյալ Արթուր Սաֆարյանի կնոջ քրոջ ամուսինն է, 1995 թվականին ամուսնացել է Աննա Հարությունյանի հետ, որից մոտ 2 տարի առաջ Արթուր Սաֆարյանն արդեն եղել է ամուսնացած: Արթուրի հետ ընկերություն են արել: Սկզբում նա բնակվել է Եվրոպայում, ապա Ռուսաստանում, իսկ 2004 թվականից մշտական բնակության է վերադարձել Հայաստան ու կնոջ և երկու երեխաների հետ միասին բնակվել է Երևան քաղաքի Արամի նրբանցի 5ա շենքի 9-րդ բնակարանում։ Մշտական զբաղմունք չի ունեցել, չի աշխատել: Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցի վրա, հասցեն չգիտի, փակ տարածք է ունեցել, օրվա մեծ մասն անցկացրել է այնտեղ: Արթուրը Հայստանում բիզնեսներ չի ունեցել, երբեք չի հարցրել, տեղյակ չի, թե դրսում ինչով է զբաղվել: Նա վարել է «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենա, որը գրանցված է եղել իր անվամբ: Արթուրը գրեթե ամեն օր տանից դուրս է եկել ժամը 11:00-ից մինչև 12:00-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Ինքն ամեն օր գնացել է նրա հետևից, վերցրել նրան, ապա գնացել են նշված տարածք, որտեղ տղաներով հավաքվել են, խոսել ու ժամանակ անցկացրել, իսկ ժամը 21-ից մինչև ժամը 24-ն ընկած ժամանակահատվածում դուրս են եկել այնտեղից, ինքն ավտոմեքենայով Արթուրին իջեցրել է վերջինիս շենքի մոտ, ապա սպասել է, որ նա մտնի շքամուտք, որից հետո գնացել է տուն: 2014 թվականի հունվարի 18-ին նախապես պլանավորածի համաձայն մեկնել է Բելգիա ավտոմեքենաներ բերելու։ 2014 թվականի հունվարի 27-ին հարազատների միջոցով տեղեկացել է, որ Արթուրին շենքի բակում սպանել են: Արթուրն ընդհանրապես ոչ ոքի հետ պարտք ու պահանջի մեջ չի գտնվել, համենայն դեպս իր մոտ նման խոսակցություններ չեն եղել։ Արթուրը հասարակ կյանքով ապրող մարդ է եղել, մեծ ֆինանսական միջոցներ չի ունեցել, իրեն շռայլություններ թույլ չի տվել, թշնամիներ չի ունեցել: Ինքն Իսրայել Սարգսյանի հետ առանձնակի շփում չի ունեցել, նրա հետ մի քանի անգամ է հանդիպել։ Արթուրը և Իսոն իրար հետ նորմալ ընկերական շփում են ունեցել, ինքն այդպես է զգացել, նրանց միջև խնդիրներ չեն եղել։ Ինքը Մովսես Ներսիսյանի լուսանկարները տեսել է հեռուստատեսությամբ, նրա հետ ինքը չի հանդիպել, չի ճանաչել։ Չի կարող ասել, Արթուրը Մոսոյին ճանաչել է, թե ոչ, բայց համենայն դեպս նրա դեմքն իրեն անծանոթ է եղել, Արթուրի հետ եղած ժամանակ նման մարդու չի հանդիպել (տե՛ս քրեական գործի 10-րդ հատորի 65-67-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի օգոստոսի 15-ին վկա Արթուր Հարությունյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արթուրի սպանությունից հետո ինքը Բելգիայից ժամանել է Երևան և հասցրել է մասնակցել ինչպես հոգեհանգստին, այնպես էլ թաղմանը: Տիգրան Ասատրյանին ճանաչում է, վերջինս հանդիսանում է Արթուր Սաֆարյանի երեխաների քավորն ու եղել է Արթուրի մտերիմը: Արթուրի թաղումից հետո` 2014 թվականի հունվարի 31-ի երեկոյան, ինքն ու Տիգրանը գտնվել են Արթուրենց տանը և առանձնազրույց են ունեցել Արթուրի սպանության շուրջ, որի ընթացքում Տիգրանն իրեն ասել է, որ մի քանի օրվա մեջ ինքը կիմանա սպանության կապակցությամբ ամեն ինչ և կասի իրեն: Այդ խոսակցության ժամանակ նա որևէ մեկի անունը չի տվել: Նրա ու իր խոսակցությունն ինքը չի կարող բառացի վերարտադրել, սակայն իր տպավորությունն այն է եղել, որ Տիգրանն ինչ-որ մի բանով կարող է օգնել այդ հարցում, որովհետև նա ժամանակին եղել է ոստիկան: Իրենք պայմանավորվել են հաջորդ օրվա վրա, որպեսզի նա ինչ-որ տեղեկություն իմանալու դեպքում հաղորդի: Սակայն հաջորդ օրն ինքը տանը քնած է եղել, հեռախոսն էլ եղել է անջատված ու չգիտի, թե Տիգրանն այդ օրն ինչ է ուզել իրեն ասել: Երբ իր հետ կապ է հաստատել, այդ օրը եղել է նրա ծննդյան օրը, սակայն իրենք չեն հանդիպել, քանի որ ինքը զբաղված է եղել դրսից ժամանած հյուրերով: Դրա հաջորդ օրն իր հեռախոսը կոտրված է եղել, ոչ մեկի հետ կապի մեջ չի գտնվել: Տիգրանի հետ կապ չի ունեցել մինչև նրան ձերբակալելն ու բաց թողնելը: Տիգրանենց տուն գնացել է իր ընկերոջ Սուրենի հետ: Տիգրանն է իրենց կանչել, ապա ֆլեշկայով ձայնագրություն է միացրել հեռուստացույցին, որի տևողությունը եղել է մոտ 15 րոպե: Այդ ձայնագրությունը եղել է Տիգրանի ու Իսրայելի խոսակցությունը, որը լսելիս ինքը շատ հուզվել է և շատ բան չի կարող հիշել: Տիկոն, դա ցույց տալով, ներկայացրել է, որ Արթուրի սպանության հարցում ինքն անմեղ է: Այդ ձայնագրությունը մնացել է նրա մոտ, և իրենք գնացել են: Դրանից մեկ կամ երկու օր հետո նրան ձերբակալել են: Ինքը Անիին ճանաչում է, սակայն ոչինչ չգիտի նրա ցուցմունքում նշված այն հանգամանքի մասին, որ սպանությունից մեկ ամիս առաջ Արթուրը ասել է, որ Մոսկվայից նրա թշնամին է գալիս և պետք է հանդիպեն: Ինքը համարյա միշտ եղել է Արթուրի հետ տուն գնալիս, նրան տարել է տուն, որից հետո միայն ինքն ավտոմեքենայով գնացել է իր տուն (տե՛ս քրեական գործի 16-րդ հատորի 86-88-րդ թերթերը):
59) Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է նաև անչափահաս վկա Թևոս Սաֆարյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի` վկան հայտնել է, որ 2014 թվականի հունվարի 26-ին` ժամը 23:50-ի սահմաններում, մայրը խոսել է հոր` Արթուր Սաֆարյանի հետ, և հայրը հարցրել է, թե ինչ է պետք տան համար, քանի որ տուն է գալիս: Դրանից հետո` ժամը 00:08-ի սահմաններում, իր 094-99-99-09 հեռախոսահամարից զանգահարել է հորը և հարցրել, թե նա ուր է հասել, հայրն ասել է` պարտեզի դիմաց է, նաև իրեն ասել է, որ չիջնի, գնումներն ինքը կբարձրացնի: Դրանից 1-2 րոպե անց բակից կրակոցի ձայն է լսել, կարծել է հրավառություն է, որից 1-2 վայրկյան անց իրար հետևից լսել է ևս մոտ 4-5 կրակոցի ձայներ, անմիջապես մոտեցել է պատուհանին և նայել է դուրս ու տեսել, որ հրավառություն չէ: Մթության մեջ շենքի դիմաց կանգնած տեսել է հոր Լեքսուս մակնիշի ավտոմեքենան և անհանգստանալով, հեռախոսի լույսը միացրած իջել է բակ, որտեղ մութ է եղել: Լույսը պահելով տեսել է իր հորը` աստիճանների մոտ մեջքի վրա, գլուխը դեպի մեքենայի կողմը, իսկ ոտքերը` Սարյան փողոցի ուղղությամբ ընկած վիճակում: Նրա մոտ թափված են եղել Մոսկվիչկա սուպերմարկետից գնված սոկեր: Մոտենալով հորը` հասկացել է, որ ինչ-որ մեկը կրակել է նրան: Հայրը չի խոսել, իր կանչերին չի պատասխանել և կարծես վերջին շունչն է փչել: Այդ ժամանակ մարդիկ են հավաքվել շենքից, ինքը եղել է շփոթված ու խառնված: Իրենից անմիջապես հետո իջել է մայրը` Նաիրա Աղաջանյանը: Հորը հիվանդանոց տանելու նպատակով փորձել է բացել մեքենայի դուռը, սակայն տեսնելով, որ այն փակ է ու հոր գրպաններից ընդամենը մեկը նայելով և բանալին չգտնելով, կանգնեցրել է ինչ-որ պատահական մեքենա, հավաքվածների օգնությամբ հորը դնել են այդ մեքենան ու շտապ տեղափոխել 3-րդ հիվանդանոց: Կարծում է, որ հայրն այդ ժամանակ արդեն մահացած է եղել: Երբ հիվանդանոցում իմացել են, որ հայրը մահացել է, քրոջ կնունքի քավոր Տիգրան Ասատրյանն ավտոմեքենայով իրեն տարել է տուն: Վերջինս ու իր հայրը գտնվել են լավ հարաբերության մեջ, հայրը մոտ է եղել նաև իր մորաքրոջ ամուսնու` Արթուր Հարությունյանի հետ: Ինքն իմացել է, որ մի քանի տարի է ինչ իր հայրը Տիգրանի միջոցով ծանոթացել է Իսոյի հետ: Հայրը ոչ մեկի հետ թշնամական հարաբերությունների մեջ չի գտնվել (տե՛ս քրեական գործի 4-րդ հատորի 108-110-րդ թերթերը):
60) Վկա Վաղինակ Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007-2009 թվականներին աշխատել է «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիայում որպես անվտանգության աշխատակից: Եղել է «Միլլին», «Սենատոր» խաղատների և այլ օբյեկտների անվտանգության աշխատակից: 2009-2013 թվականներին աշխատել է տաքսի ծառայությունում, որը 2013 թվականին փակվել է, իսկ ինքը գնել է սեփական ավտոմեքենա ու սկսել է մասնավոր կերպով տաքսի ծառայություններ մատուցել: 2014 թվականի մայիսի 27-ից գտնվել է կալանքի տակ, ինքը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանցանքի մեջ: Իսրայել Սարգսյանի հետ ծանոթացել է 2007 թվականին «Դուքենդո» կազմակերպությունում աշխատանքի ընդունվելու ժամանակ, հարաբերությունները եղել են զուտ աշխատանքային: 2009 թվականից աշխատանքից հեռանալուց հետո մոտ 2 անգամ նրան պատահական հանդիպել է քաղաքում, խոսել են կենցաղային հարցերի շուրջ և բաժանվել: 2013 թվականին 2-3 անգամ զանգահարել է Իսրայելին և խնդրել հետ ընդունել աշխատանքի, սակայն նա ասել է, որ հետ կզանգի և չի զանգել: Իսրայելի բջջային հեռախոսահամարը 093-ով է սկսվել: Ինքը 055-85-62-33 հեռախոսահամարը չի գնել ու չգիտի թե այն ինչպես է իր անվամբ ձևակերպվել: 2007 թվականին ինքը փաստաթղթերի հետ անձնագիր է ներկայացրել «Դուքենդո» կարատեի ֆեդերացիա ու հնարավոր է, որ Իսոն դրանով է այդ համարն ակտիվացրած եղել: Ինքն Աշոտ Բոլյանին և Տիգրան Ասատրյանին չի ճանաչում (տե՛ս քրեական գործի 21-րդ հատորի 100-102-րդ թերթերը և 25-րդ հատորի 209-210-րդ թերթերը):
61) Դատաքննությամբ նաև հետազոտվել է տուժող Արթուր Սաֆարյանի իրավահաջորդ Նարինե Աղաջանյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ Արթուր Սաֆարյանի հետ ամուսնանալուց հետո բնակության են մեկնել Մոսկվա քաղաք, որտեղ բնակվել են մինչև 1995 թվականը: Ամուսինը պետական աշխատող չի եղել, ինքը մանրամասն տեղեկություններ չունի, բայց գիտի, որ նա Մոսկվա քաղաքում բիզնեսներ է ունեցել ու եկամուտ է ստացել: Այնույետև բնակության են վերադարձել Հայաստան, սակայն ամուսինը ժամանակ առ ժամանակ գործնական մեկնումներ է ունեցել Մոսկվա և Եվրոպա: Երվանդ Քոչարի վրա ունեցել են օֆիս ու ամուսինն օրվա մեծ մասը գտնվել է այնտեղ: 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 17-ի սահմաններում ամուսինը տանից որոշակի իրեր է տեղափոխել ավտոտնակ, որից հետո իր «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է: Դրանից հետո ամուսինը բջջային հեռախոսով բազմաթիվ անգամ խոսել է իր հետ, ժամը 23:30-ի սահմաններում իրեն ասել է, որ տուն է վերադառնում, իսկ 23:50-ի սահմաններում զանգահարել ու հայտնել է, որ գտնվում է «Մոսկվիչկա» սուպերմարկետում, ապա իրեն հարցրել է, թե ինչ բերի տուն: Նշված խոսակցությունից հետո ամուսինը քիչ ուշացել է, քանի որ «Մոսկվիչկա» սուպերմարկետն իրենց տանը շատ մոտ է գտնվում, ուստի որդուն խնդրել է, որ զանգի հորը և պարզի` ինչ եղավ: Տղան զանգահարել ու իրեն հայտնել է, որ հայրը շքամուտքի մոտ է և տուն է բարձրանում: Այդ խոսակցությունից մեկ րոպե հետո իրենց շենքի բակից 1 հատ ուժեղ գմփոցի ձայն է լսվել, որը հրավառության կամ կրակոցի ձայնի նման ուժեղ է եղել: Այդ ձայնից անհանգստացել է, մոտեցել է խոհանոցի պատուհանին, դրսում շատ մութ է եղել և որոշակի դադարից հետո բակից իրար հաջորդող գմփոցի ձայներ են լսվել, սակայն հստակ չի կարող ասել քանի հատ: Դրանից հետո պատուհանը բացել և Արթուր է գոռացել, սակայն պատասխան չի եղել: Տղայի հետ միասին անմիջապես իջել են շենքի բակ ու ամուսնուն են կանչել, սակայն ձայն չի եղել: Մթության մեջ ամուսնուն տեսել է մեջքի վրա գետնին ընկած, բարձրացրել է նրա գլուխը, աչքերը բաց են եղել ու շնչել է դժվարությամբ: Չի խոսել և չի արձագանքել: Չի հիշում ովքեր, սակայն մարդիկ են հավաքվել, կանգնեցրել են ավտոմեքենա ու ամուսնուն տեղափոխել են հիվանդանոց: Դրանից հետո հարևանների օգնությամբ գնացել է իրենց շենքի առաջին հարկի հարևանի բնակարան, չի հիշում, թե իր հետ ինչ է կատարվել, նաև չի հիշում, թե ում միջոցով է տեղեկացել, որ ամուսինը մահացել է: Ամուսնու գրպանից ավտոմեքենայի բանալին փնտրելու ժամանակ ինքը վերցրել է նրա երկու բջջային հեռախոսները, իսկ դրամապանակը դեպքից հետո իրեն է տվել աղջկա քավոր Տիգրան Ասատրյանը: Իսրայել Սարգսյանին ճանաչում է Տիգրան Ասատրյանի միջոցով: Իր իմանալով` ամուսինը նրա հետ շփում է ունեցել: Ինքն ու ամուսինն Իսրայել Սարգսյանին հանդիպել են 2013 թվականի նոյեմբերի 23-ին` իր աղջկա կնունքի օրը: Ամուսնու և Իսրայել Սարգսյանի միջև առկա փոխհարաբերությունների մասին այլ բան իրեն հայտնի չէ, իր ամուսինը խնդիրներ և պրոբլեմներ չի ունեցել (տե՛ս քրեական գործի 4-րդ հատորի 114-117-րդ և 6-րդ հատորի 154-155-րդ թերթերը):
62) Վկա Անուշ Բաղդասարյանը ցուցմունք է տվելն այն մասին, որ համացանցի միջոցով ծանոթացել է Մովսես Ներսիսյանի հետ, հանդիպել են երկու անգամ ու նրա սև գույնի «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են սրճարան, ինչը եղել է նոյեմբեր կամ դեկտեմբեր ամիսներին: Մովսեսն իրեն ասել է, որ ամուսնալուծված է և որդի ունի, սակայն ևս մեկ անգամ ամուսնացել է, բայց այդ կինը գտնվում է ՌԴ-ում: Նա իրեն հունվարի սկզբերին ասել է, որ գործերը խառն են, պատմության մեջ է ընկել, սակայն չի ասել, թե ինչ պատմության մեջ է ընկել: Ինքը մեկ անգամ գնացել է Մովսեսի տուն, որը գտնվում է Ավան թաղամասում, սակայն կոնկրետ հասցեն չի հիշում: Մովսեսն իրեն հիմնականում զանգել է 093-47-03-03 համարից: Նոր տարուց հետո ինքը Մովսեսին ինտերնետով գրել է, որ նրա հետ այլևս չի ցանկանում կապ ունենալ, քանի որ նա հանելուկային մարդ է և միշտ ասել է, որ գործերով զբաղված է: Ինքը նրա ոչ բարեկամներին ոչ էլ ընկերներին չի ճանաչել:
63) Վկա Հակոբ Ալեքսանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր «ՎԱԶ 2107» մակնիշի սպիտակ գույնի 22SL571 հ/հ ավտոմեքենայով տաքսի ծառայություն է մատուցում ու քանի որ բնակվում է օդանավակայանի մոտ, երեկոյան ժամը 22:00-ի սահմաններում նշված ավտոմեքենան կայանում է անվճար ավտոկայանատեղում, որից հետո իջնում է ժամանման սպասասրահի դիմաց, կանգնում և ժամանած մարդկանց հարցնում է` ում է տաքսի պետք, իսկ երբ նման մարդիկ լինում են, գնում է մեքենայի մոտ, որից հետո միասին գնում են պատվերի վայր: Այդպես ամեն օր գնում է նշված ժամին օդանավակայան` տաքսի ծառայություն մատուցելու համար: Տաքսի վարում է երեկոյան և գիշերային ժամերին, իսկ ցերեկները քնում է: 2014 թվականի փետրվարի 1-ին` ժամը 22:00-ի սահմաններում, հերթական անգամ «Զվարթնոց» օդանավակայանի անվճար ավտոկանգառում ավտոմեքենան կանգնեցնելուց հետո ոտքով գնացել է օդանավակայանի ժամանման մուտքի դիմաց և կանգնել տաքսի ծառայություն մատուցելու համար ժամանած անձանց մոտ: Արդեն փետրվարի 2-ին` ժամը մինչև 00:30-ն ընկած ժամանակահատվածում, իրեն է մոտեցել մի անծանոթ տղամարդ և հայտնել, որ տաքսի է անհրաժեշտ, քանի որ տաքսիների դռները բացելով` տեսել է, որ վարորդներն ավտոմեքենայում չեն: Ինքն առաջարկել է իր տաքսի ծառայությունը և ասել է, որ իր ավտոմեքենան կայանված է դրսի անվճար կայանատեղիում: Նա համաձայնվել է ու միասին գնացել են դուրս: Նա նստել է դիմացի աջ նստատեղին, իսկ ինքը ղեկի մոտ, և շարժվել են Երևան քաղաքի ուղղությամբ: Մոտենալով Ծովակալ Իսակովի պողոտայի խաչմերուկին` նշված պատվիրատուն հայտնել է, որ օդանավակայանում բան է մոռացել և պետք է հետ վերադառնան վերցնելու համար: Ինքը Ծովակալ Իսակովի պողոտայով հետադարձ է կատարել ու գնացել օդանավակայան, վճարովի անցակետով մտել է ներս, ավտոմեքենան կայանել է ժամանման սպասասրահի դիմաց, որից հետո պատվիրատուն գնացել է երկհարկանի ավտոկայանատեղի, իսկ ինքը մեքենայի դռները փակել ու գնացել է պարտքով գումար վերցնելու: Այնուհետև տեսել է, որ նշված պատվիրատուն վերադարձել ու փորձել է բացել ավտոմեքենայի դուռը, սակայն ձայնային ազդանշանը միացել է: Մոտենալու ժամանակ ինքը պատվիրատուի ձեռքին տեսել է սպիտակ գույնի տոպրակ կարմիր նշանով: Դռները բացվելուց հետո նստել ու երթևեկել են Երևանի ուղղությամբ, ապա Ծիծեռնակաբերդի խճուղով գնացել են Կիևյան փողոց, բարձրացել Բարեկամության մետրոյի կանգառի ուղղությամբ: Կիևյան փողոցի և Բաղրամյան փողոցի խաչմերուկի մոտ ուղևորին իջեցնելուց հետո հետո ինքը Բաղրամյան փողոցով գնացել է տուն: Պատվիրատուի հետ երթևեկության ժամանակ չի խոսել և նա չի հայտնել իր անունը: Վերջինս իրեն նախապես չի ասել, թե ուր պետք է տանի, ինքը երթևեկել է նրա ասած ճանապարհով: Չի կարող ասել, թե նա որտեղից է վերցրել փաթեթը կամ ումից, միայն տեսել է, որ նա գնացել է երկհարկանի ավտոկայանատեղիի ուղղությամբ: Երթևեկության ժամանակ այդ անձը որևէ մեկի չի զանգահարել և զանգ չի ընդունել, ինքը նախկինում այդ անձին չի տեսել, առաջին անգամ նրան տեսել է այդ օրը: Տեսնելու դեպքում կճանաչի նրան, վերջինիս հասակը եղել է մոտ 170-180սմ, սպորտային կառուցվածքով, քիչ լիքը: Դեմքը եղել է կլոր, ունեցել է քիչ թրաշ, աչքերը եղել են մուգ գույնի, մազերը միջին կտրվածքի, նրա մոտ տարօրինակ բան ինքը չի նկատել (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 172-175-րդ և 3-րդ հատորի 25-26-րդ թերթերը):
64) Դատաքննությամբ հետազոտվել է նաև 2014 թվականի փետրվարի 5-ին վկա Հակոբ Ալեքսանյանի և Իսրայել Սարգսյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության արձանագրությունը, համաձայն որի` վկա Հակոբ Ալեքսանյանը հայտնել է, որ առերեսվողի հետ հանդիպել է 2014 թվականի փետրվարի 1-ի լույս 2-ի գիշերը` ժամը 00:15-ի սահմաննեում, երբ «Զվարթնոց» օդանավակայանում նա մոտեցել և տաքսի է հարցրել, ինքը նրան առաջարկել է իր ծառայությունը, որից հետո միասին գնացել են «Զվարթնոց» օդանավակայանի անվճար կանգառ և նստելով իր «ՎԱԶ 2107» մակնիշի ավտոմեքենան, ուղևորվել են դեպի Երևան: Ծովակալ Իսակովի պողոտայի խաչմերուկի մոտ նա իրեն ասել է, որ օդանավակայանում բան է մոռացել ու պետք է ետ գնան: Շրջվել և գնացել են օդանավակայան, որտեղ ավտոմեքենան կանգնեցրել է ժամանման սրահի դիմաց, իր հետ առերեսվող անձը դուրս է եկել ավտոմեքենայից և գնացել է վճարովի ավտոկայանատեղի: Քիչ հետո վերադարձել է ձեռքին սպիտակ գույնի պոլիէթիլենային տոպրակ, որից հետո նստել են ավտոմեքենան և դարձյալ ուղևորվել են դեպի Երևան: Գնացել են Բարեկամության մետրոյի մոտ, որտեղ նա իրեն վճարել է 5000 դրամ ու իջել է ավտոմեքենայից՝ իր հետ վերցնելով սպիտակ տոպրակը: Այդ օրն իր հետ առերեսվողի հագին եղել է սև գույնի պիջակ՝ ցեպը քաշած վիճակով, իսկ գլխին եղել է սև գույնի «կազիրոկով» ամառային գլխարկ:
Իսրայել Սարգսյանը հայտնել է, որ իր հետ առերեսվողին չի ճանաչում, նա սուտ է խոսում, ինքը նշված օրը «Զվարթնոց» օդանավակայանում չի գտնվել:
Վկա Հակոբ Ալեքսանյանն իր հերթին պնդել է, որ առերեսվողն է ստում, նշված օրն ինքը նրան օդանավակայանից տարել է Բարեկամության մետրո: Անվճար ավտոկանգառը և սրահը միշտ լուսավոր են, ավտոմեքենայի մեջ կան լույսեր, սակայն չեն աշխատում: Ինքը նրան հանդիպել է ժամանման սրահի դիմաց` լուսավոր հատվածում և միասին քայլելով գնացել են դեպի անվճար ավտոկանգառ ու մեկ անգամ ևս հետ են վերադաձել սրահի դիմացի հատված, որտեղ ինքը սպասել է նրան, ապա նորից են հանդիպել և մի քանի բառ փոխանակել, որի ժամանակ տեսել է նրա դեմքը՝ ընդհանուր տեսքը, և այն իր մեջ տպավորվել է:
65) Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են տուժող Մովսես Ներսիսյանի իրավահաջորդ Կարեն Ներսիսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի փետրվարի 5-ին որպես վկա տրված ցուցմունքն այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանն իր հայրն է, նա իր մորից բաժանվել և ամուսնացել է Սուսաննայի հետ, ով այժմ գտնվում է Ռուսաստանում։ Հայրը և Սուսաննան ունեն մեկ երեխա, ով բնակվում է Արարատ քաղաքում, Սուսաննայի մոր հետ: Հորը վերջին անգամ տեսել է 2014 թվականի փետրվարի 1-ին` ժամը 10-ին, երբ նա եկել է իրենց տուն խաշ ուտելու: Հաջորդ օրը՝ փետրվարի 2-ին, իր 055-79-72-45 հեռախոսահամարից ինքը զանգել է հոր 093-47-03-03 և 095-23-48-91 հեռախոսահամարներին, սակայն նա չի պատասխանել: Դա մոտավորապես ժամը 12-ի սահմաններում է եղել, նրա երկու համարներն էլ անջատված են ցույց տվել: Առավոտյան ժամը 10-ին իրեն ՌԴ-ից զանգահարել է Սուսաննան և հայտնել է, որ Մովսեսը չի պատասխանում, այդ ժամանակ ինքը կրկին զանգել է, սակայն նրա հեռախոսը չի պատասխանել: Ինքը զանգել է հոր աշխատակից Հայկին, ով ասել է, որ վերջին անգամ նրան տեսել է փետրվարի 1-ին, որից հետո հայրն աշխատանքի չի գնացել։ Զանգել է նաև հոր դպրոցական ընկերոջը՝ Ռոբին, գիտի նաև հոր ընկերոջը՝ Իսոյին, ում հեռախոսահամարը չի հիշել։ Ռոբն իրեն ասել է, որ իր հոր հետ վաղուց չի շփվել, փետրվարի 1-ի ժամը 20։00-ին նկատել է, որ նա «Օդնոկլասնիկի» կայքում է, սակայն հետը չի շփվել։ Այդ նույն օրն ինքը զանգել է կարատեի ֆեդերացիայում աշխատող Արմեն Դավթյանին, նրանից ճշտել է Իսոյի հեռախոսահամարը, մի հատ զանգ է կատարել, որպեսզի ֆիքսի այն, սակայն զանգը գնացել է Իսոյի համարով ու նա հետ է զանգել իրեն։ Ինքը հարցրել է, թե արդյոք նա տեղեկություն ունի իր հորից, որին նա պատասխանել է, որ տեսել է մոտ 3 օր առաջ։ Միաժամանակ հետաքրքրվել է, թե ինչ է պատահել, ինչին ինքը պատասխանել է, որ նրա երկու հեռախոսահամարները չեն պատասխանում: Իսոն ասել է, որ եթե գտնի նրան, ապա իրեն էլ տեղյակ պահի։ Դրանից հետո ինքը գնացել է հոր տուն, սակայն դուռը փակ է եղել, «Մերսեդես Ե» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ մեքենան ևս բակում չի եղել։ Այնուհետև ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն հրավիրել են օդանավակայան, և ինքը մասնակցել է հոր ավտոմեքենայի զննությանը։ Ինքը տեղյակ չէ հոր բնակարանից հայտնաբերված զենքից ու զինամթերքից։ Իսոյին վերջին անգամ տեսել է իր տատիկի թաղմանը՝ շուրջ 2 տարի առաջ, գիտի, որ հոր ընկերն է: Չգիտի, թե հայրը որտեղ կարող է լինել, նա եղբոր՝ Դավիթի մոտ երբեք չի մեկնել (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 1-3-րդ թերթերը):
2014 թվականի փետրվարի 7-ին որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս Կարեն Ներսիսյանը հայտնել է, որ հայրը ոչ մի հիվանդություն չի ունեցել, մոտ 15 օր առաջ ասել է, որ ճնշումը բարձր է և ականջների մեջ խշշոց կա, իսկ թե հիվանդանոց դիմել է, ինքը տեղյակ չէ: Ինքը չգիտի հոր արյան խումբը, չի տեսել, որ հայրն ավտոմեքենան տա ուրիշ մեկի: Իր համար անհասկանալի է, թե իր հոր ավտոմեքենան ինչպես է հայտնվել «Զվարթնոց» օդանավակայանում: Բանակից հետո ինքը աշխատանք չի ունեցել և հայրն Իսոյի միջոցով իրեն տեղավորել է աշխատանքի անվտանգությունում: Աշխատել է միայն մեկ օր, որից հետո հայրն ասել է, որ վտանգավոր է ու ինքն այլևս չի աշխատել: Անցած օրերի ընթացքում հայրն իրենց ընտանիքի որևէ անդամի հետ կապ չի հաստատել, և իրենք չգիտեն, թե նա որտեղ կարող է գտնվել: Հոր անհետանալուց հետո, երբ 2014 թվականի փետրվարի 3-ին ինքը գնացել է նրա վարձակալած բնակարան, դուռը բացել է իր մոտ ունեցած բանալիով ու տեսել, որ դռան վերևի և միջանցքի լույսը վառվում է: Ընդհանուր իրերը դրված են եղել իրենց տեղերում։ Հյուրասենյակի սեղանին դրված է եղել հոր նոթբուքը՝ էկրանը բացված վիճակում, ինքը սեղմել է միացնելու կոճակն ու տեսել է, որ այն մինչև վերջ անջատված չի եղել, բացել է հոր «Օդնոկլասնիկի» էջը և տեսել, որ մի աղջիկ է գրել, հարցնելով, թե ինչու նա չի պատասխանում: Դրանից հետո համակարգիչն անջատել և տանից դուրս է եկել։ Լույսերը միացրած է թողել հայրը, քանի որ իր կարծիքով նա տանից գիշերն է դուրս եկել: Նշված կայքում հայրը 2 էջ ունի գրանցված, որոնց «լոգին»-ներն են՝ «aLfa01-65» և «alfa01-65@rambler.ru», իսկ գաղտնաբառերը՝ «arsencik 03» և «470303»: Իր իմանալով՝ հայրը խնդիրներ չի ունեցել (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 233-235-րդ թերթերը):
2014 թվականի փետրվարի 21-ին որպես վկա լրացուցիչ հարցաքննվելիս Կարեն Ներսիսյանը հայտնել է, որ հայրը վարձակալված բնակարանում հեռախոս չի ունեցել: Հոր փաստացի կինը՝ Սուսաննա Հակոբյանը, մոտ հինգ ամիս առաջ մեկնել է Ռուսաստան, որտեղ աշխատում է որպես վարսավիր։ 2014 թվականի հունվարի 1-ին Սուսաննան ժամանել է Հայաստան, մնացել է մինչև հունվարի 5-ը, որից հետո վերադարձել է Ռուսաստան: Սուսաննայի անվան ներքո իր հեռախոսում գրանցված է 055 66-72-77 բջջային հեռախոսահամարը: Մոտ 5 ամիս է` իր բնակարանում շահագործվում է 060 54-52-58 հեռախոսահամարը: Իր հայրն օգտագործել է 093 47-03-03 և 095 23-48-91 հեռախոսահամարները, իսկ 055-85-62-33 հեռախոսահամարից ինքն անտեղյակ է: Ինքն օգտագործում է 055-79-72-45 և 094-71-72-45 հեռախոսահամարները: Մայրը՝ Կարինե Ներսիսյանը, օգտագործել է 098-96-76-72 և 055-96-76-77 հեռախոսահամարները, իսկ տանը՝ 010-61-52-01 հեռախոսահամարը (տե՛ս քրեական գործի 6-րդ հատորի 17-18-րդ թերթերը):
2014 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Կարեն Ներսիսյանը որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Ասատրյանի և Աշոտ Բոլյանի հետ չի շփվել, նրանց չի ճանաչել, միայն Տիգրան Ասատրյանին տեսել է իր տատիկի թաղմանը՝ 2012 թվականին: Նրան գիտի, որպես Իսրայել Սարգսյանի ընկեր, հոր և Տիգրան Ասատրյանի փոխհարաբերությունների մասին ոչինչ չգիտի: 2013 թվականի օգոստոսի 10-ին հայրն իր համար 5700 ԱՄՆ դոլարով գնել է «Մերսեդես Ե» մակնիշի ավտոմեքենա, որը վաճառքի նպատակով կայանված է եղել փողոցում, իսկ թե գումարը նրան որտեղից, ինքը տեղյակ չէ: Այդ մեքենան հաշվառվել է իր անվամբ, սակայն շահագործվել է հոր կողմից։ Հորն իրենց հարազատները դիմել են նաև Արմեն անունով, սակայն բոլոր փաստաթղթերում հոր անունը նշված է որպես Մովսես: Հայրը չի սիրել, երբ նրա գործերից են հետաքրքրվել: Գիտի, որ նա գնում էր Մոսկվա և վերադառնում, վերջին անգամ Մոսկվա է մեկնել 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսին, գնացել է մենակ, սակայն, թե կոնկրետ ինչ նպատակով, ինքը չգիտի: Որքան հասկացել է նրա խոսքերից՝ Մոսկվայում գործերը չէին ստացվել, այսինքն՝ ինչի համար նա գնացել էր, չէր հաջողվել: Ներկա պահին, թե որտեղ է գտնվում հոր անձնագիրը, ինքը չգիտի, չի կարող ասել, բայց իր կարծիքով՝ անձնագիրը գտնվել է հոր մոտ, քանի որ նա անձնագիրը միշտ պահել է գրպանում, իսկ վարորդական վկայականը՝ ավտոմեքենայում: Վերջին հեռախոսազրույցը հոր հետ ունեցել է 2014 թվականի փետրվարի 1-ին, այդ օրը նրան կանչել է խաշ ուտելու, որից նա քիչ ուշացել է։ Այդ օրը նրա մոտ որևէ արտառոց բան ինքը չի նկատել, հայրը եղել է իրենց տանը, ոչ մի տեղ նա չի շտապել, նստել է երկար ժամանակ, տրամադրությունը լավ է եղել, նույնիսկ կատակել է, նրա խոսքերից հասկացել է, որ նա պետք է գնար աշխատանքի: Ինչ վերաբերում է նրան, թե իր հայրը ողջ է, թե ոչ, կարող է ասել, որ նա ողջ չէ, քանի որ, եթե ողջ լիներ, ապա հաստատ ինքը տեղյակ կլիներ թե նա որտեղ է: Բացի այդ, նա իրենց չէր թողնի ու չէր փախչի (տե՛ս քրեական գործի 24-րդ հատորի 70-78-րդ թերթերը):
67) Հայկազ Մաթևոսի Իսպիրյան կեղծանվամբ վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ստանալով հանձնարարություն արտաքին դիտում իրականացնել Իսրայել Սարգսյանի և Մովսես Ներսիսյանի նկատմամբ` իրենց վարչության աշխատակիցներով 2014 թվականի հունվարի 30-ից սկսել են իրականացնել համապատասխան օպերատիվ միջոցառումներ, որոնք շարունակվել են մինչև 2014 թվականի փետրվարի 3-ը ներառյալ: Փետրվարի 1-ին` ժամը 8-ին, հանձնարարվել է դիտում իրականացնել ինչպես Իսրայել Սարգսյանի, այնպես էլ Մովսես Ներսիսյանի և նրանց կապ հանդիսացող «Գագո» պայմանական մականվամբ անձի բնակության վայրերի շենքերի մոտ: Իսրայել Սարգսյանի պայմանական մականունը որոշվել է «Կարո», իսկ Մովսես Ներսիսյանինը՝ «Ավո»: Իսրայել Սարգսյանին այդ օրը հնարավոր է եղել տեսնել միայն 16:30-ից, Մոսկովյան փողոցի թիվ 31 շենքի տակ գտնվող «Արտաշի մոտ» խորտկարանից դուրս գալիս, կապ «Գագո» և «Բենո» անվանական մականվամբ անձանց հետ: Թե ինչու իրենց այդ օրն ավելի շուտ ժամի չի հաջողվել տեսնել և տեսադաշտում պահել Իսրայել Սարգսյանին, ապա հնարավոր է, որ նա ժամը 8-ից շուտ է տանից դուրս եկել, կամ էլ նրա շենքի մուտքի մոտ ստեղծվել է այնպիսի իրավիճակ, որի պատճառով ծառայություն իրականացնող աշխատակիցը հնարավորություն չի ունեցել ֆիքսել նրա ելքը շենքի մուտքից: Խոչընդոտի կոնկրետ պատճառը չգիտի: Ինքը դիտման աշխատանքներին անձամբ չի մասնակցել, սակայն իրականացրել է նշված անձանց արտաքին դիտման աշխատանքների կոորդինացումը և ղեկավարումը: Նախաքննական ցուցմունքում նշել է այն, ինչ-որ ռադիոկապի միջոցով իրեն տեղեկություններ են հաղորդել համապատասխան աշխատակիցները: Իսրայել Սարգսյանը ժամը 19:15-ին դուրս է եկել իր շենքի մուտքից, քայլելով գնացել է Կոմիտասի պողոտա և իջել մինչև Վաղարշյան փողոցի խաչմերուկ, այնուհետև հետ դառնալով վերադարձել է շենքի բակ ու ժամը 19:35-ին մտել շենքի մուտք: Դիտումն իրականացրած աշխատակիցներն իրեն զեկուցել են, որ այդ ընթացքում Իսրայելը եղել է ուշադիր, նայել է շուրջը, հետ է պտտվել և նայել իր հետևից եկողներին և որպես մասնագետ կարող է ասել, որ նման պահված դրսևորում են այն անձիք, ովքեր ուզում են ֆիքսել, թե իրենց նկատմամբ հսկողություն իրականացվում է, թե ոչ: Ժամը 20:10-ին իրեն զեկուցել են, որ Մովսես Ներսիսյանը դուրս է եկել, բնակության վայրի շենքի նշված տարածքում չէ, քանի որ անձնակազմն ուսումնասիրել է նշված տարածքը և պարզել, որ Իսրայելը չկա, այսինքն՝ ակնհայտ է եղել, որ Իսրայելը նստել է Մովսեսի ավտոմեքենան և նրանք հեռացել են: Անձնակազմերը, միմյանց փոխելով, ընթացել են Մովսեսի ավտոմեքենայի ետևից և զեկուցել, որ Մովսեսի ավտոմեքենան ժամը 20:30-ի սահմաններում կանգնել է Դավիթաշեն թաղամասում տեղակայված «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 ավտոտնակի դարպասի մոտ և սպասել է, որ մտնի նշված ավտոտնակ: Իրեն զեկուցել են, որ դարպասի մոտ կանգնած պահին ավտոմեքենայի մոտով ոտքով անցնելիս նկատվել է, որ Մովսեսի ավտոմեքենայի վարորդի կողքի նստատեղին մարդ կա նստած: Քիչ անց իրեն զեկուցվել է, որ ավտոմեքենան մտել է նշված ավտոտնակ և դարպասը փակվել է: Ժամը 22:10-ի սահմաններում իրեն զեկուցել են, որ Մովսեսի ավտոմեքենան դուրս է եկել «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի նշված ավտոտնակից, խախտելով ՃԵ կանոնները, մեծ արագությամբ շարժվել է Զովունի գյուղի ճանապարհով: Անձնակազմերը շարունակել են դիտման գործողությունները՝ շարժվելով ավտոմեքենայի ետևից: Քիչ անց զեկուցվել է, որ ավտոմեքենան թեքվել է դեպի Քանաքեռավան տանող ճանապարհ ու մտել այդ գյուղ, ընդ որում` վարորդը սկսել է դանդաղեցնել ավտոմեքենայի ընթացքը, կանգնել, այնուհետև նորից շարժվել տեղից, ընթանալ արագ: Այդ գործողությունները կատարում են այն անձիք, ովքեր ցանկանում են ստուգել, թե հետևից դիտում կատարվում է, թե ոչ: Անձնակազմերից մեկը զեկուցել է, որ վազանց կատարելու պահին նկատել է, որ Մովսեսի ավտոմեքենայի վարորդի կողքին մարդ կա նստած, քիչ անց մյուս անձնակազմից զեկուցել են, որ ավտոմեքենայի սրահի լույսը վառվել է և կրկին նկատվել է, որ ավտոմեքենայի վարորդի կողքին մարդ կա նստած: Այնուհետև ավտոմեքենան դուրս է եկել գյուղի բնակելի հատվածից և շարժվել այգեգործական հողատարածքների կողմ տանող ճանապարհով: Ինքը հրահանգել է անձնակազմին կանգ առնել, չշարունակել, քանի որ իրենց բացահայտումը անխուսափելի կլիներ: Որոշվել է, որ աշխատակիցներից մեկը ոտքով քայլելով գնա այդ ճանապարհով: Քիչ անց նա զեկուցել է, որ դիտվող ավտոմեքենան շարունակում է ընթացքը և դրա լույսերն արդեն չեն երևում: Քանի որ հնարավոր էր ավտոմեքենան տեսադաշտից կորցնել, ինքը հրահանգել է անձնակազմերից մեկին ավտոմեքենայով շարժվել դիտարկվող ավտոմեքենայի ետևից: Քիչ անց, այդ անձնակազմն իրեն զեկուցել է, որ անցել է Մովսեսի ավտոմեքենայի մոտով և շարունակել ընթացքը, որպեսզի բացահայտման խնդիր չառաջանա: Մովսեսի ավտոմեքենան կայանված է եղել ճանապարհին և ավտոմեքենայի լուսարձակները միացել են անձնակազմի ավտոմեքենայի անցնելու պահին: Մովսեսի ավտոմեքենան կանգնած է եղել շրջադարձ կատարած վիճակում՝ առջևի մասը դեպի գյուղի բնակելի հատվածը: Իրեն նաև զեկուցել են, որ անցնելով ավտոմեքենայի կողքից` նկատել են, որ վարորդի կողքի նստատեղին մարդ կա նստած: Նաև զեկուցել են, որ երբ անձնակազմը սկսել է մոտենալ Մովսեսի ավտոմեքենային, այն սկսել է շարժվել և ընթացել է դեպի գյուղի բնակելի հատված: Մյուս անձնակազմերը դիրքավորված են եղել գյուղի տարբեր հատվածներում և զեկուցել են, որ Մովսեսի ավտոմեքենան ընթացել է դեպի Զովունի գյուղի ճանապարհ, այնուհետև կանգ է առել «Պագո» խաղասրահի կողքը, ճանապարհից դուրս: Րոպեներ անց իրեն զեկուցել են, որ ավտոմեքենան մեծ արագությամբ շարժվել է և մտել դեպի Քանաքեռավան գյուղ տանող ճանապարհ: Ինքը հրահանգել է անձնակազմերին չգնալ Մովսեսի ավտոմեքենայի ետևից, այլապես բացահայտումն անխուսափելի կլիներ: Անձնակազմերը դիրքավորվել են հարմար վայրերում: Մոտ 15-20 րոպե անց իրեն զեկուցել են, որ Մովսեսի ավտոմեքենան շատ մեծ արագությամբ դուրս է եկել Քանաքեռավան գյուղ տանող ճանապարհից և ընթացել դեպի Երևան: Անձնակազմերից մեկը ֆիքսել է, որ Մովսեսի ավտոմեքենան Զովունի գյուղի ճանապարհով մտել է Դավիթաշենի 3-րդ թաղամասի Միկոյան փողոցի նորակառույց շենքի բակ: Քանի որ իրենց ավտոմեքենաները Մովսեսի ավտոմեքենայի հետևից անբարենպաստ պայմաններում շատ էին ընթացել և հնարավոր էր, որ աչքի ընկած լինեին և Մովսեսի ավտոմեքենայի կատարած շարժը շատ նման է եղել այն դեպքերին, երբ անձը ցանկանում է համոզվել, թե իր հետևից դիտում կա, թե ոչ, ուստի ինքը հրահանգել է, որ մոտակա տարածքում իրենց ավտոմեքենաներն ու աշխատակիցները չգտնվեն և վերահսկեն Դավիթաշեն թաղամասի հավանական ելքերը և դիտվող անձանց բնակության վայրերը: Որոշ ժամանակ անց տեսնելով, որ ոչ Իսրայելը և ոչ էլ Մովսեսն իրենց տեսադաշտում չեն հայտնվում, որոշել է հսկողության տակ պահել նրանց գտնվելու հավանական վայրերը, այդ թվում նաև «Զվարթնոց» օդանավակայանը, քանի որ ըստ իրենց ունեցած տեղեկության` Մովսեսի եղբայրն աշխատում էր օդանավակայանում: Փետրվարի 2-ին՝ ժամը 00:35-ի սահմաններում, իրեն զեկուցել են, որ Մովսեսի ավտոմեքենան կանգնած է օդանավակայանի վճարովի ավտոկանգառում, մյուս անձնակազմն էլ զեկուցել է, որ փետրվարի 2-ին՝ ժամը 01:10-ի սահմաններում, Իսրայելը, գլխին կեպի դրած, ձեռքին ունենալով տոպրակ, մտել է իր շենքի մուտք: Մինչ այդ, երբ Իսրայելը դուրս է եկել իր շենքի մուտքից, նրա գլխին կեպի և ձեռքին տոպրակ չի եղել: Ժամը 1:20-ի սահմաններում Իսրայելը դուրս է եկել շենքի մուտքից, նրա գլխին դրված է եղել նույն կեպին, իսկ ձեռքին եղել է նշված տոպրակը: Նա քայլելով գնացել է Կոմիտասի պողոտայի թիվ 36 շենքի բակ: Քանի որ Իսրայելը եղել է ուշադիր, ուսումնասիրել է առջևից, ետևից և կողքերից գնացող անցորդներին, ուստի ինքը հրահանգ է տվել աշխատակիցներին, որ նշված շենքի բակ չմտնեն ու հսկողության տակ պահեն այդ բակի հավանական ելքերը: Մոտ 5 րոպե անց զեկուցել են, որ Իսրայելը դուրս է եկել նշված շենքի բակից ու քայլելով շարժվել իր շենք: Իրեն զեկուցել են նաև, որ Իսրայելի գլխին կեպի չի եղել և նրա ձեռքի տոպրակը չի եղել: Ժամը 01:40-ին Իսրայելը մտել է իր շենքի մուտք, ժամը 3:00-ին նրա բնակարանի լույսերն անջատվել են: Ինքն աշխատակիցներին անմիջապես չի հրահանգել, որ մտնեն նշված շենքի բակ ու փորձեն գտնել կեպին և գլխարկը, քանի որ այնտեղ հնարավոր է լիներ ինչ-որ անձ, հանդիպած լիներ Իսրայելը, ու իրենք էլ կարող էին բացահայտվել: Իրենք այդ պահին չգիտեին, որ Մովսեսը սպանված է և Իսրայելի ձեռքի տոպրակի մեջ կլինեին ինչ-որ հետք պարունակող առարկաներ, այդ իսկ պատճառով որոնողական աշխատանքներ չեն իրականացվել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
68) Կարլեն Նուբարի Սարգսյան կեղծանվամբ վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին գաղտնի դիտարկման տակ գտնվող կապ «Ավոն»` Մովսես Ներսիսյանը, մոտ ժամը 18:10-ին դուրս է եկել «Քինգ Դելյուքս» տուրիստական գրասենյակից, նստել է իր «Մերսեդես» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ սև գույնի ավտոմեքենան, եկել է Ավան և մոտ ժամը 18:40-ին ավտոմեքենայով մտել է ավտոլվացման կետ: Մոտ ժամը 19:15-ին «Ավոն» դուրս է եկել ավտոլվացման կետից, եկել է իր շենքի բակ, իջել և մոտ ժամը 19:30-ին մտել է իր շենքի մուտք: Մոտ ժամը 20:30-ին «Ավոն» դուրս է եկել իր շենքի մուտքից, նստել է իր «Մերսեդես»-ը, եկել է Կոմիտասի պողոտա և «Տաշիր» պիցցայի մոտով մտել է դեպի օբյեկտի՝ Իսրայել Սարգսյանի շենքի բակ: Իրեն կապով հայտնել են, որ օբյեկտը դուրս է եկել իր շենքից և քայլում է այդ ճանապարհի ուղղությամբ, ինքը դիտումը կազմակերպել է օբյեկտի բակի ելքի մոտ: Մեկ րոպե անց «Ավոն» իր ավտոմեքենայով դուրս է եկել օբյեկտի բակից Ա.Խաչատրյան փողոց, եկել է Դավիթաշենի 4-րդ թաղամասի «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ սենյակի մոտ, կանգնել և սպասել է, որ պահակը բացի սենյակի ավտոտնակը, այդ պահին իր վերակարգի աշխատողը հայտնել է իրեն, որ ոտքով անցել է «Ավոյի» ավտոմեքենայի մոտով և ավտոմեքենայում տեսել է բացի «Ավոյից» մի մարդու, որը շատ նման է եղել օբյեկտին: Դրանից հետո «Ավոն» իր ավտոմեքենայով մտել է ավտոտնակ: Մոտ ժամը 22:15-ին «Ավոյի» ավտոմեքենան դուրս է եկել հյուրանոցային համալիրից, բարձր արագությամբ եկել է Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղ, որի կենտրոնական փողոցում երկու անգամ կանգնել է, որի ժամանակ իր վերակարգի համապատասխան աշխատողն իրեն հայտնել է, որ կողքով անցնելիս «Ավոյի» ավտոմեքենայում վարորդի կողքին մարդ է նկատել: Հյուրանոցի մոտ «Ավոյի» ավտոմեքենայում օբյեկտին նման մարդուն նկատել է մյուս աշխատողը: Քանաքեռավանի կենտրոնական փողոցում կանգնելուց հետո «Ավոյի» ավտոմեքենան շարժվել է, եկել հարակից հողատարածքներ և մեքենայի շարժվելու ընթացքում սրահում վարորդի մոտ լույս է վառվել: Հողատարածք մտնելուց հետո, մոտ 5 րոպե անց, ծառայողական ավտոմեքենայով այնտեղ ուղարկել է վերակարգի աշխատողին, ով իրեն հայտնել է, որ հողատարածք մտնելիս տեսել է «Ավոյի» ավտոմեքենան հետ շրջված, և որ այն պահին, երբ վերակարգի աշխատողն ավտոմեքենայով մոտեցել է «Ավոյի» ավտոմեքենային, վերջինս միացրել է լուսարձակները և շարժվել: Վերակարգի աշխատողը հայտնել է, որ լույսերը միացրած վիճակում «Ավոյի» ավտոմեքենայի վարորդի կողքին մարդ է նկատել: Դրանից հետո հրահանգ է ստացել վերակարգի ավտոմեքենաները դուրս բերել Քանաքեռավան գյուղի ճանապարհների ելքերի մոտ: Մոտ 15 րոպե անց ինքը նկատել է «Ավոյի» ավտոմեքենան Քանաքեռավան գյուղից դուրս գալիս: Վերջինս շրջել է ավտոմեքենան Զովունի գյուղի խաղատների մոտ, մտել դրանցից մեկի մոտով, այնուհետև մոտ 5 րոպե անց դուրս է եկել և երթևեկել Քանաքեռավան գյուղի ուղղությամբ: Վերջինիս շարժն ընդունելով, որպես բացահայտման վտանգ, հրահանգ է ստացել դիտումը կազմակերպել Քանաքեռավան և Զովունի գյուղերի հավանական ելքերի մոտ: Մոտավորապես 20 րոպե անց «Ավոյի» ավտոմեքենան դուրս է եկել Քանաքեռավան գյուղից, բարձր արագությամբ ընթացել է Դավիթաշենի 3-րդ թաղամասի նորակառույց շենքի բակ, անջատել է ավտոմեքենայի լուսարձակները և սպասել: Վերջինիս շարժը նույնպես ընդունելով որպես գաղտնի դիտարկման բացահայտման վտանգ, հրահանգ է ստացել դիտումը կազմակերպել Դավիթաշենի հավանական ելքերի մոտ: Ժամը մոտավորապես 00:30-ին հրահանգ է ստացել դիտումը տեղափոխել «Զվարթնոց» օդանավակայան, որի վճարովի ավտոկայանատեղում նկատել է «Ավոյի» ավտոմեքենան: Դիտման ընթացքում եղել է խմբի ավագ, խմբի աշխատողներից աշխատանքի վերաբերյալ ստացել է տեղեկություններ, որը փոխանցել է իր վերադասին, նաև կոորդինացրել է խմբի աշխատանքները ելնելով իրավիճակից և վերադասի հրահանգներից: Ամփոփագրերը կազմել է ինքը, իր մոտ եղած նշագրումների հիման վրա: Գաղտնի դիտարկումների ընթացքում անձամբ ինքը գտնվել է այնպիսի դիրքերում, որ չէր կարող նկատել «Ավոյի» ավտոմեքենայում նստած ուղևորին(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
69) Վաչագան Հովհաննեսի Գույումջյան կեղծանվամբ վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին մասնակցել է ամփոփագրերով «Ավո» մականունով Մովսես Ներսիսյանի գաղտնի դիտարկմանը: Ժամը 18:00-ի մոտակայքում «Ավոն» դուրս է եկել իր աշխատավայրից, եկել է Ավան թաղամասի Բաբաջանյան փողոց, մեքենան մտցրել է ավտոլվացման կետ, այնուհետև եկել է տուն: Ժամը 20:00-ի մոտակայքում դուրս է եկել տանից, նստել է իր «Մերսեդես» մակնիշի 71SM 11 պ/հ սև գույնի ավտոմեքենան ու միայնակ ուղևորվել: Նա հասել է Կոմիտասի պողոտա, այդ պահին հսկվող ավտոմեքենայի անմիջական դիտումն իրականացվել է համապատասխան անձնակազմի կողմից, որից հեռախոսով ստացել է տեղեկություն, որ «Ավոյի» ավտոմեքենան Կոմիտասի վրա գտնվող «Տաշիր Պիցցա»-ի շենքի մոտից թեքվել է աջ ու ընթացել է դեպի բնակելի շենքերի հատված և, քանի որ իրենք արդեն իսկ տեղեկացված են եղել, որ այդ տարածքում բնակվում է Իսրայել Սարգսյանը՝ «Կարո» պայմանական մականունով, ապա որոշվել է, որ իր անձնակազմի ավտոմեքենան, որը շատ ավելի ետևից էր ընթանում, Արաբկիրի հարկային տեսչության շենքի մոտից մտնի Արամ Խաչատրյան փողոց, որպեսզի դիրքավորվեն և հսկողության տակ վերցնեն «Կարոյի» տան հատվածից դեպի Արամ Խաչատրյան փողոց դուրս եկող ելքերը, ինչն էլ իրենց անձնակազմը կատարել է: Իրենց մյուս անձնակազմի հեռահաղորդումից տեղեկացել են, որ այդ ընթացքում «Կարոն» դուրս է եկել իր բնակարանի շենքի մուտքից և ոտքով շարժվել է դեպի Արամ Խաչատրյան փողոցի կողմը: Քիչ անց իրենք ֆիքսել են, որ «Ավոյի» ավտոմեքենան դուրս է եկել Արամ Խաչատրյան փողոց և ընթացել է Փափազյան փողոցի խաչմերուկով: Իրենց անձնակազմը սկսել է իրականացնել այդ ավտոմեքենայի անմիջական դիտումը և մյուս անձնակազմերին հաղորդել են դրա ընթացքի վերաբերյալ տեղեկություններ: Անձնակազմերը, մեկը մյուսին փոխելով, իրականացրել են ավտոմեքենայի ընթացքի դիտումը և շարժվել են դեպի Եղվարդի խճուղի, որից հետո հսկվող ավտոմեքենան կանգ է առել Եղվարդի խճուղում գտնվող «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի ավտոտնակների մոտ: Իրենց ավտոմեքենան մոտեցել է նշված հյուրանոցային համալիրին և անցել է հսկվող ավտոմեքենայից` առաջանալով մոտ 60 մետր: Ինքը, իջնելով իրենց ավտոմեքենայից, ոտքով քայլելով մոտեցել է հսկվող ավտոմեքենային: Այդ ընթացքում տեսել է, որ հսկվող ավտոմեքենան առջևի մասով կանգնած է հյուրանոցային համալիրի ավտոտնակներից մեկի դարպասի դիմաց, որը փակ է եղել: Ինքն անցել է ավտոմեքենայի հենց կողքով և նկատել է, որ ավտոմեքենայի աջ կողմի 2 պատուհաններն էլ ամբողջովին փակ են: Ինքը չի կանգնել ավտոմեքենայի մոտ և քայլելով անցել է դրա ետևի մասից ու այդ ընթացքում հայացքն ուղղել է դեպի ավտոմեքենայի սրահ և, քանի որ ավտոմեքենայի լուսարձակներն ավտոտնակի դարպասների մոտ կանգնած լինելով լույս են արատացոլել մեքենայի սրահ, ետևի ապակուց նկատել է առջևի նստատեղին նստած 2 անձանց ուրվագիծը: Հայացքը գցել է նաև ձախ կողմի դռների ապակիներին և տեսել է, որ դրանք ևս ամբողջովին փակ են: Եվ քանի որ ավտոմեքենայի ապակիները մգեցված էին, այլ բան ինքը չի տեսել: Համենայն դեպս ետևի նստատեղին նստած անձի ուրվագիծ ինքը չի տեսել: Ինքը չէր կարող այնտեղ կանգնել, հետևաբար շարունակել է ոտքով քայլել դեպի Եղվարդի խճուղի: Քիչ անց շարունակելով հեռվից դիտումը` տեսել է, որ ավտոմեքենան մտել է ավտոտնակ, որի դարպասը փակվել է: Մինչ դա տեղի ունենալը, ավտոմեքենայից ոչ-ոք չի իջել: Ժամը 22:10-ի սահմաններում իրենց անձնակազմերից մեկը հաղորդել է, որ «Ավոյի» ավտոմեքենան դուրս է եկել «Մագնում» հյուրանոցից և շարժվել է դեպի Զովունի գյուղ տանող ճանապարհ, իսկ այնուհետև նույն այդ անձնակազմը հաղորդել է, որ «Ավոյի» ավտոմեքենան մտել է արդեն Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղ: Այդ հատվածում իր անձնակազմը հասել և անմիջական դիտարկում է սկսել գյուղի մեջ: Իրենց ավտոմեքենայում եղել են երեք աշխատակիցներ, ինքը նստած է եղել հետևի նստատեղին, իսկ մյուս ընկերները՝ առջևի: Գյուղի մեջ ճանապարհին հսկվող ավտոմեքենայի վարորդն անընդհատ դանդաղեցրել է ավտոմեքենայի ընթացքը և պահ է եղել, որ կանգնեցրել է ավտոմեքենան: Այդ պահին իրենց այլ բան չի մնացել անելու ու իրենք շրջանցել են այդ ավտոմեքենան անցնելով կողքով: Մի պահ, երբ ինքը հայացքը գցել է հետևի ապակու անկյունագծի մասով, իրեն թվացել է, որ ավտոմեքենայի վարորդի նստատեղին անձ կա նստած, սակայն որևէ դիմագիծ ինքը չի տեսել: Նաև չի տեսել, թե ով է վարում ավտոմեքենան: Իրենք, անցնելով ավտոմեքենային, անմիջական դիտումը թողել են այլ անձնակազմի: Քիչ հետո իրեն հաղորդել են, որ ավտոմեքենան դուրս է եկել գյուղի բնակելի տարածքից և ընթանում է գյուղական նշանակության հողերի տարածքի ճանապարհով: Ղեկավարից անձնակազմը ցուցում է ստացել չընթանալ հսկվող ավտոմեքենայի ետևից, քանի որ կբացահայտվեին: Ինքը դուրս է եկել ու ոտքով քայլել է այդ ավտոմեքենայի ետևից: Տեսնելով, որ այդ ավտոմեքենան շատ է հեռանում և լույսերն արդեն չեն երևում, մտածելով, որ ավտոմեքենան տեսադաշտից կկորցնեն, հեռակապով կապնվել է իրենց ղեկավարի հետ ու որոշվել է, որ իր անձնակազմի ավտոմեքենան մոտենա իրեն ու մեքենայով շարժվեն առաջ: Ինքը քայլել է մոտ 2 րոպե, որից հետո իրենց մեքենան մոտեցել է իրեն և ավտոմեքենայով շարժվել են 600-700 մետր: Շարժվելով այդքան, մոտ 30 մետր հեռավորության վրա տեսել են իրենց կողմից հսկվող ավտոմեքենան, որը կանգնած է եղել առջևի մասով դեպի իրենց՝ ճանապարհի եզրին: Իրենք չեն դադարեցրել ավտոմեքենայի ընթացքը և շարունակել են ճանապարհը: Այդ պահին ավտոմեքենայի վարորդը, ով իրենց կողմից հսկվում էր, միացրել է ավտոմեքենայի հեռահար լուսարձակները և սկսել է ընթանալ դեպի իրենց: Երբ «Ավոյի» ավտոմեքենան մտել է նշված տարածք և իրենց ավտոմեքենային մոտեցել է տևել է մոտ 5-7 րոպե: Երբ ավտոմեքենաներով մոտեցել են միմյանց և գտնվել են մի քանի մետր հեռավորության վրա, ընթանալով դեմ-դիմաց ինքը հետևի մասում նստած նկատել է, որ վարորդի կողքի նստատեղը դատարկ չէ: Ինքը մի պահ հայացքը գցել է «Ավոյի» ավտոմեքենայի ուղղությամբ, սակայն չէր կարող ուշադրությունը սևեռել ու դիտել թե ով է նստած ավտոմեքենայի մեջ, քանի որ, եթե 3-ով էլ այդպես վարվեին, ապա կբացահայտվեին: Այդ մի պահն իր մոտ տպավորվել է, որ վարորդի կողքի նստատեղին մարդ է նստած, սակայն ոչ վարորդի, ոչ էլ նրա կողքինի դիմագծերն ինքը չի տեսել, չի էլ կարող նշել, թե քանի մետր հեռավորության վրա է գտնվել իրենց ավտոմեքենան, երբ հայացքը ուղղել է «Ավոյի» ավտոմեքենային, կարծում է, որ գտնվել են 2-5 մետր հեռավորության վրա: Քանի որ ճանապարհը շատ նեղ է եղել, ավելի դանդաղ ընթանալով «Ավոյի» ավտոմեքենայի ձախ կողմով անցնելով շարունակել են ճանապարհը: Ինքն ընկերներին հարցրել է, թե նրանք նկատեցին, որ վարորդի կողքի նստատեղը դատարկ չէ, ինչին ստացել է դրական պատասխան, սակայն ոչ մեկը դիմագծեր չէին տեսել ու չեն կարող ասել, թե ով է նստած եղել ավտոմեքենայի ղեկին: Այդ ամենի մասին հաղորդել են ղեկավարին, ասելով, որ ավտոմեքենան շարժվում է գյուղի բնակելի հատված: Շրջադարձ կատարելով և ձեռնարկելով քողարկման նոր միջոցներ, իրենք ընթացել են դեպի Երևանի ճանապարհ: Քանաքեռավանից Զովունի տանող ճանապարհին նկատել են, որ դեպի իրենց ընթանում է «Ավոյի» ավտոմեքենան: Այդ ժամանակ սրահի ներսում ոչ մեկի չի նկատել, քանի որ մեքենան ընթացել է բարձր արագությամբ ու հնարավոր չի եղել տեսնել: Երբ մեքենան նորից ուղևորվել է Քանաքեռավան, ղեկավարությունը որոշել է, որ ոչ-ոք չգնա նրա ետևից, որպեսզի չբացահայտվեն: Թե ինչքան ժամանակ է անցել նախորդ անգամ «Ավոյի» ավտոմեքենան դաշտային հատվածում տեսնելուց և Քանաքեռավան վերադարձից, ինքը չի կարող ասել, քանի որ չի հիշում: Զովունի գյուղի մոտ իրենց ավտոմեքենայի անձնակազմը հրահանգ է ստացել ուղևորվել Երևանի Ավան թաղամաս և դիրքավորվել «Ավոյի» բնակարանի շենքի մոտ, որն իրենք կատարել են և ամբողջ գիշեր «Ավոն» տուն չի եկել: Քանաքեռավանում գյուղի հողային տարածքներում, երբ իրենց անձնակազմը անցել է «Ավոյի» ավտոմեքենայի կողքից ու ինքը մի պահ հայացքն ուղղել է դրա սրահը, իր մոտ տպավորություն է առաջացել, որ վարորդի կողքի նստատեղին մարդ կա նստած: Սակայն, հաստատապես պնդել, որ վարորդի կողքի նստատեղին իրականում մարդ է եղել, չի կարող: Դա իր մոտ ուղղակի այդպիսի տպավորություն է թողել: «Ավոյի» հագին այդ օրը եղել է սև գույնի կապիշոնով բաճկոն և սև տաբատ: Այդ բոլոր դիտարկումների վերաբերյալ իրենք կազմել են ամփոփագիր(տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
70) Կարապետ Համլետի Միրզոյան կեղծանվամբ վկան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունվարի 30-ից փետրվարի 3-ն ընկած ժամանակահատվածում իրենց բաժանմունքի մի շարք աշխատակիցների հետ իրականացրել է «Ավո» պայմանական մականունով Մովսես Ներսիսյանի նկատմամբ գաղտնի դիտարկում: 2014 թվականի փետրվարի 1-ին Մովսես Ներսիսյանի նկատմամբ գաղտնի դիտարկման իր հերթափոխը սկսել է ժամը 16-ից, նրա աշխատավայրից՝ «Քինգ Դելյուքս» բեռնափոխադրման ընկերության գրասենյակի շենքի մոտից: Ինքը ղեկավարել է հատկացված ծառայողական ավտոմեքենայի անձնակազմի աշխատանքը: Անձնակազմում եղել են ևս երկու աշխատակիցներ: Այդ օրը՝ ժամը 18:05-ին, Մովսես Ներսիսյանը միայնակ դուրս է եկել նշված գրասենյակից, նստել «Մերսեդես» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ սև գույնի ավտոմեքենան ու շարժվել: Իրենց անձնակազմն ուղևորվել է նրա ետևից: Ժամը 18:30-ին Մովսես Ներսիսյանը հասել է Ավան թաղամասի Բաբաջանյան փողոց ու մտել այնտեղ գործող ավտոլվացման կետ: Ավտոմեքենան այնտեղ լվացվել է մոտ 1 ժամ, այնուհետև, Մովսեսը ավտոմեքենայով գնացել է իր շենքի բակ: Իջել է ավտոմեքենայից ու մուտքից մտել ներս: Ժամը 20:10-ին Մովսես Ներսիսյանը շենքից դուրս է եկել, նստել ավտոմեքենան և շարժվել: Իրենք շարունակել են դիտումը և շարժվել նրա ետևից: Մոտ 15-20 րոպե հետո Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող «Տաշիր Պիցցայի» մոտից ավտոմեքենան մտել է աջ և ուղևորվել բնակելի շենքերի ուղղությամբ, այն շենքերի, որոնցից մեկում բնակվում է Իսրայել Սարգսյանը, որին պայմանականորեն տրվել է «Կարո» մականունը: Շարժի մասին ինքը տեղեկացրել է խմբի ավագին և որոշել են շենքի բակեր ավտոմեքենաներով չմտնել, որպեսզի չբացահայտվեն, այլ հսկողություն սահմանել այդ վայրից դուրս եկող ճանապարհների վրա: Իր անձնակազմը մնացել է հսկողություն իրականացնելու Կոմիտասի պողոտայից դուրս եկող ճանապարհահատվածին: Մի քանի րոպե անց խմբի ավագը հաղորդել է անձնակազմերին, որ Իսրայել Սարգսյանը դուրս է եկել իր մուտքից և հնարավոր է նստել է Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենան: Րոպեներ անց հաղորդվել է, որ Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենան շարժվում է Խաչատրյան փողոցով և Վաղարշյան փողոցի խաչմերուկից մտնելով աջ շարժվել է Դավիթաշեն կամրջի ուղղությամբ: Անձնակազմերը շարժվել են և մեկը մյուսին փոխարինելով շարունակել են դիտումը: Նախքան դա, իրենց ավտոմեքենաների անձնակազմերից մեկը հաղորդել է, որ Մովսեսի ավտոմեքենան ֆիքսվել և հսկողության է վերցվում Արամ Խաչատրյան փողոցի վերջնամասում, ավտոմեքենայի մեջ նկատվել են 2 անձ ու իրենք ենթադրել են, որ Իսրայել Սարգսյանը նստել է Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենան: Ավտոմեքենան շարժվել է դեպի Եղվարդի խճուղի, Զովունի գյուղ չհասած ուղևորվել է դեպի ձախ, հատել է ճանապարհն ու կանգնել «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 ավտոտնակի մոտ, որից հետո մտել է ներս և դարպասը փակվել է: Իր անձնակազմն այդ պահին դիտարկում չի կատարել: Որոշվել և հրահանգ է տրվել անձնակազմերին՝ տեղավորվել և դիրքավորվել հյուրանոցային համալիրի հարմար տարածքներում, որն էլ իրենք կատարել են: Երբ հեռախոսակապով հաղորդվել է, որ Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենան դուրս է եկել հյուրանոցային համալիրից և ուղևորվում է դեպի Զովունի գյուղի ուղղությամբ, իրենք մի քանի անձնակազմով, մեկը մյուսին փոխելով, ուղևորվել են ավտոմեքենայի ետևից և ի վերջո, դիտվող ավտոմեքենան շարժվել և հասել է Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղ, որտեղի մի հատվածում, երբ իր անձնակազմը վազանց է փորձել կատարել այդ ավտոմեքենային, վառվել է դիտվող ավտոմեքենայի սրահի լույսն ու այդ պահին ինքը նկատել է, որ ավտոմեքենայի վարորդի կողքի նստատեղին մարդ կա նստած, ավելի ճիշտ ինքը տեսել է, մարդու գլխի և դեմքի մի մասի ուրվագիծ, բայց, քանի որ հսկվող ավտոմեքենայի ապակիները եղել են մգեցված, ինքը չի տեսել ոչ վարորդի, ոչ էլ նրա կողքի նստատեղին նստած անձի դիմագծերը և չի կարող ասել, թե ով է վարել ավտոմեքենան և ով է նստած եղել վարորդի կողքին: Ինքն իր անձնակազմի մյուս երկու ծառայողներից էլ է հետաքրքրվել, թե արդյոք տեսել են վարորդի և կողքի անձի դիմագծերը, նրանք պատասխանել են, որ չեն տեսել, բայց նկատել են, որ վարորդի կողքին մարդ կար նստած: Որպեսզի չբացահայտվեն, ինքը հսկվող ավտոմեքենային շրջանցելուց և քիչ ուղևորվելուց հետո մտել է փոքրիկ մի ճանապարհ ու Մովսեսի ավտոմեքենային սկսել է պահել մյուս անձնակազմը: Իրենց ավտոմեքենան մնացել է կանգնած՝ հսկելու ավտոմեքենայի հետ վերադարձը: Քիչ անց հաղորդվել է, որ հսկվող ավտոմեքենան դուրս է եկել գյուղի բնակելի մասից և շարունակել է երթևեկել հողատարածքներ տանող ճանապարհով: Հրահանգ է տրվել ավտոմեքենաներին չուղևորվել և կանգ առնել: Աշխատակիցներից մեկին հրահանգ է տրվել ոտքով գնալ ճանապարհով, սակայն քիչ անց այդ գործողությունը կատարողը հաղորդել է, որ լույսերն արդեն չեն երևում, կարող են կորցնել ավտոմեքենան: Անձնակազմերից մեկին հրահանգ է տրվել ավտոմեքենայով ուղևորվել այդ ճանապարհով ու քիչ անց, հաղորդվել է, որ դիտվող ավտոմեքենան կանգնած է ճանապարհին, առջևի մասը դեպի գյուղի բնակելի հատվածը, և երբ մոտեցել են ավտոմեքենային, վարորդը միացրել է հեռահար լույսերն ու սկսել է շարժվել: Այդ ընթացքում դիտարկում անցկացնող անձնակազմը հայտնել է, որ տեսել են ավտոմեքենայի առջևի մասում երկու անձի ուրվագծեր: Որոշակի ժամանակ անց, մոտ 10-15 րոպե, իր անձնակազմը նկատել է, որ հսկվող ավտոմեքենան անցել է իրենց կողմից հսկվող տարածքից՝ ուղևորվելով դեպի գյուղից դուրս եկող ճանապարհ: Իրենց մյուս անձնակազմը շարունակել է դիտումը ու հաղորդել, որ ավտոմեքենան ուղևորվում է դեպի Երևան: Այդ ավտոմեքենան մտել է Զովունի գյուղի ճանապարհներից մեկը, շրջադարձ է կատարել, ուղևորվել դեպի Զովունի գյուղի սկզբնամասում տեղակայված «Պագո» խաղատան մոտ և կանգնել այնտեղ: Երբ իր անձնակազմն անցել է այդ խաղատան մոտով, նկատել է, որ հսկվող ավտոմեքենան կանգնած է այդ և մի այլ խաղատան արանքում: Ավտոմեքենայում ուրվագծեր չեն նկատել, քանի որ հեռավորությունը մեծ է եղել և չէր կարելի դանդաղեցնել իրենց ավտոմեքենայի ընթացքը: Քիչ անց անձնակազմերից մեկը հաղորդել է, որ հսկվող ավտոմեքենան նորից ուղղվել է Քանաքեռավանի ճանապարհով և մտել գյուղ: Հրահանգ է տրվել չմտնել գյուղի տարածք, այլապես բացահայտումը կլիներ անխուսափելի: Տրվել է հրահանգ դիրքավորվել և հսկել գյուղի ելքային ճանապարհները: Մոտ 15-20 րոպե անց, անձնակազմերից մեկը հաղորդել է, որ հսկվող ավտոմեքենան դուրս է եկել գյուղից և մեծ արագությամբ ընթանում է Երևան տանող ճանապարհով: Իր անձնակազմը դիրքավորված է եղել Զովունիի խաղատների մոտակայքում, ճանապարհից դուրս և իրենք նկատել են, որ ավտոմեքենան մեծ արագությամբ ընթանում է դեպի Եղվարդի խճուղի: Անձնակազմերից մեկը հաղորդել է, որ ավտոմեքենան մտել է դեպի Դավիթաշենի 3-րդ թաղամաս տանող շենքեր: Իր անձնակազմը հրահանգ է ստացել ուղևորվել և դիրքավորվել Հալաբյան և Մարգարյան խաչմերուկի մոտ, այդպիսով հսկելով հնարավոր ելքի ճանապարհը, ինչը արել են: Մոտ 2 ժամից հրահանգել են դիրքավորվել Փարաքար և օդանավակայան տանող խաչմերուկի հատվածում և հսկել, թե ինչ շարժ է տեղի ունենում, քանի որ ավտոմեքենան հայտնաբերվել էր օդանավակայանում (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը):
71) Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտվել են նաև.
- Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 20/1 և Արամի նրբանցքի թիվ 5ա շենքերի բակերի հատվածում 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը` ժամը 00:45-ից մինչև 03։35-ը և ժամը 10։10-ից մինչև 12։20-ը կատարված զննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց` զննությամբ դեպքի վայրից հայտնաբերվել է 1 հատ մարտական ակոսափող հրազեն հանդիսացող «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի, 1982 թվականի արտադրության ատրճանակ՝ փամփշտակալում 1 հատ չկրակված փամփուշտով, 9 մմ տրամաչափի 1 գնդակ և 5 պարկուճ,
- տուժող Արթուր Սաֆարյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության` 2014 թվականի մարտի 7-ի թիվ 107 եզրակացությունը, համաձայն որի` Արթուր Սաֆարյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստի, գլխի, իրանի, վերջույթների համակցված հրազենային գնդակային, միջանցիկ և կույր վիրավորումներ ստանալու հետևանքով, որոնք էլ գտնվում են ուղղակի պատճառական կապի մեջ՝ մահվան անմիջական պատճառի հետ: Ելնելով դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում ուսումնասիրված վաղ դիակային երևույթների արտահայտվածությունների աստիճաններից, կարելի է ենթադրել, որ Արթուր Սաֆարյանի մահը վրա է հասել դիակի դատաբժշկական փորձաքննության պահից շուրջ 12-14 ժամ առաջ։ Արթուր Սաֆարյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են. հրազենային «մուտքի անցք»-եր՝ աջ այտային, աջ ուսահոդի, կրծքավանդակի հետին մակերեսին՝ ձախից թիակին, աջից գոտկային, ձախից հետույքային և ձախ ազդրի շրջաններում, հրազենային «ելքի անցք»-եր՝ ձախից կրծքավանդակի առաջակողմյան, որովայնի առաջային, աջ ուսահոդի և ձախ ազդրի շրջաններում, աջ ուսահոդի և ազդրի մակերեսային, խորանիստ մկանների, կրծքավանդակի, որովայնի, ձախից նստատեղի և գոտկային մկանների, միջկողային մկանների, աջ քունքամկանի, աջից քունքոսկրի, աջից ստորին ծնոտի հոդայելունի, աջից սեպոսկրի, կարծր թաղանթի, ուղեղանյութի, գագաթոսկրի, առպատային թոքամզի, թոքերի, որովայնամզի, լյարդի, ստոծանու, աորտայի, սրտի ձախ փորոքի, սրտապարկի, 6-7-րդ կողոսկրերի գոտկային 5-րդ ողի լայնական ելունի, զստային անոթների, հետորովայնամզի, բարակ ուղու միջընդերքի և գալարների, որովայնամիզի, զստոսկրի, ձախ երիկամի, ստամոքսի, լյարդի վնասումներ, որոնք պատճառվել են՝ կենդանության օրոք, գնդակներով, որի բաղադրության մեջ եղել է՝ պղինձ, լիցքավորված հրազենից արձակված, կրակոցներով: Նման վնասվածքները կենդանի անձանց մոտ համարվում են՝ առողջությանը ծանր վնաս առաջացնող, կյանքին վտանգ սպառանցող և բերել են մահվան: Դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են նաև արյունազեղում՝ ձախից զստային շրջանում, քերծվածքներ՝ քթի, մեջքի, ձախ ուսահոդի, աջ ծնկան հոդի, աջ սրունքի, ձախ ծնկան հոդի, ձախից՝ զստային շրջաններում, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից գրեթե անմիջապես առաջ, բութ, կոշտ առարկաներով: Նման վնասվածքները կենդանի անձանց մոտ սովորաբար համարվում են առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող և չեն գտնվում պատճառական կապի մեջ՝ մահվան անմիջական պատճառի հետ։ Արթուր Սաֆարյանը յուրաքանչյուր կոնկրետ մարմնական վնասվածքը ստանալու պահին, տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած հնարավոր դիրքում, մարմնի համապատասխան մակերեսներով յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, ուղղված դեպի ազդող առարկան կամ հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը: Ելնելով վնասվածքների բնույթից և տեղակայումից՝ վերջիններիս առաջացումն իր իսկ կողմից հնարավոր չէ։ Քանի, որ վնասվածքները պատճառվել են շատ կարճ ժամանակահատվածում, հետևաբար վնասվածքների պատճառման հաջորդականությունը որոշել հնարարվոր չէ։ Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ժամանակ դիակի մարմնի քարշ տալուն բնորոշ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել: Արթուր Սաֆարյանի դեմքի աջ կեսի հրազենային մուտքի անցքը սկսվում է աջ ուսագոտու հրազենային մուտքի անցքով և աջ ուսագոտու շրջանի հրազենային ելքի անցքով, որն իր վերքային խողովակի ընթացքով վնասելով աջ ուսահոդի մկանները, աջից ստորին ծնոտի հոդաելանում, աջ քունքամկանը, աջից քունքոսկրը, սեպոսկրը, կարծր թաղանթը, ուղեղանյութը, գագաթոսկրը՝ ավարտվում է միջին գագաթային շրջանում՝ կույր ձևով և ունի աջից ձախ, ներքևից վերև ուղղություն։ Ձախ ազդրի շրջանի հրազենային մուտքի անցքն իր վերքային խողովակի ընթացքով վնասելով ձախ ազդրի շրջանի մակերեսային և խորանիստ մկաններ, ավարտվում է ձախ ազդրի շրջանի հրազենային ելքի անցքի հետ և ունի աջից հետ, ձախից աջ, ներքևից վերև ուղղություն: Ձախից կրծքավանդակի հետին մակերեսի հրազենային մուտքի անցքն իր վերքային խողովակի ընթացքով վնասելով կրծքավանդակի հետին մակերեսի մկանները, միջկողային մկանները, առպատային թոքամիզը, ձախ թոքի ստորին բիլթը՝ ավարտվում է ձախից կրծքավանդակի առաջային մակերեսի հրազենային ելքի անցքի հետ և ունի հետևից առաջ, վերևից ներքև ուղղություն։ Աջից գոտկային շրջանի հրազենային մուտքի անցքն իր վերքային խողովակի ընթացքով վնասելով գոտկային մկանները, որովայնամզի հետին թերթիկը, լյարդի մեծ բիլթը, ստոծանու աջ գմբեթը, աջ թոքի ստորին բիլթը, աորտայի կրծքային հատվածը, սրտի ձախ փորոքը, սրտապարկը, առպարտային թոքամիզը, 6-7-րդ միջկողային տարծության մկանները, 6-7-րդ կողոսկրերը՝ ավարտվում է կույր ձևով կրծքավանդակի ձախ առաջային մակերեսում և ունի հետևից առաջ, աջից ձախ, ներքևից վերև ուղղությունը։ Աջից գոտկային շրջանի հրազենային մուտքի անցքն իր վերքային խողովակի ընթացքով վնասելով՝ գոտկային շրջանի մկանները, գոտկային 5-րդ ողի լայնական ելունը, զստային անոթները, հետորովայնամիզը, բարակ աղու միջընդերքը և գալարները, որովայնամիզը, որովայնի մկանները՝ կույր ձևով ավարտվում է ձախ զստային շրջանում և ունի հետևից առաջ, աջից ձախ, վերևից ներքև ուղղություն։ Ձախից հետույքային շրջանի հրազենային մուտքի անցքն իր վերքային խողովակի ընթացքով վնասելով նստատեղի մկանները, զստոսկրի ձախ թևը, հետորովայնամիզը, ձախ երիկամը, բարակ ուղու միջընդերքը և գալարները, ստամոքսը, լյարդի մեծ բիլթը, որովայանամիզը և որովայնի ուղիղ մկանները՝ ավարտվում է աջից որովայնի առաջային մակերեսի հրազենային ելքի անցքի հետ և ունի՝ հետևից առաջ, ներքևից վերև, ձախից աջ ուղղություն։ Արթուր Սաֆարյանը մարմնական վնասվածքները ստանալուց հետո, չի բացառվում, որ շատ կարճ ժամանակահատվածում կարողանար կատարել ինքնուրույն գործողություններ, սակայն գլխի շրջանի մարմնական վնասվածքը ստանալուց հետո նա չէր կարող կատարել որևէ ինքնուրույն գործողություն։ Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ա.Սաֆարյանի դիակից վերցված արյան մեջ և ներքին օրգանների կտորներում ալկոհոլ, ինչպես նաև թմրանյութեր չեն հայտնաբերվել։ Դիակից վերցված արյունը պատկանում է Օ (առաջին) խմբին (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 26-րդ, և 8-րդ հատորի 103-120-րդ թերթերը),
- Արթուր Սաֆարյանին առնչվող դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված և վերցված թվով 3 հատ պարկուճների, 1 հատ գնդակի, «Մակարով» տեսակի ՕԳ 2356 համարի ատրճանակի, փամփուշտի, ինչպես նաև Արթուր Սաֆարյանի հագուստի միջից հայտնաբերված գնդակի դատաձգաբանական փորձաքննության 2014 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ 287 եզրակացությունը, համաձայն որի` ներկայացված 1982 թվականի գործարանային արտադրության ՕԳ 2356 համարի 9մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի ատրճանակը պիտանի է կրակոցներ կատարելու համար և հանդիսանում է մարտական ակոսափող հրազեն։ Փորձաքննությանը ներկայացված 1 հատ գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի ատրճանակային փամփուշտը նախատեսված է «Մակարով», «ԱՊՍ» տեսակի ատրճանակներից կրակվելու համար, պիտանի է կրակվելու համար և հանդիսանում է ռազմամթերք։ Փորձաքննությանը ներկայացված 3 հատ պարկուճները, ինչպես նաև 2 հատ գնդակները (1-ը դեպքի վայրից, իսկ մյուսը՝ Ա.Սաֆարյանի հագին եղած սվիտերի վրայից վերցված) հանդիսանում են գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի ատրճանակային փամփուշտների բաղկացուցիչ մասեր՝ կրակված պարկուճներ ու գնդակներ, կրակված են փորձաքննությանը ներկայացված ՕԳ 2356 համարի 9մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի ատրճանակից, որից են կրակված նաև Արթուր Սաֆարյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում հայտնաբերված երեք հատ 9մմ տրամաչափի գնդակները։ Փորձաքննությանը ներկայացված ատրճանակի փողում առկա են կրակոցի արգասիքներ՝ վառոդ։ Կրակոցի վաղեմությանը վերաբերվող հարցին պատասխանել հնարավոր չէ՝ համապատասխան գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկայի բացակայության պատճառով (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 32-33-րդ և 6-րդ հատորի 69-75-րդ թերթերը),
- Արթուր Սաֆարյանին առնչվող դեպքի վայրից հայտնաբերված և լրացուցիչ դատաձգաբանական փորձաքննության ենթարկված 2 կրակված պարկուճների վերաբերյալ 2014 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ 286 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված 2 հատ պարկուճները հանդիսանում են գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի ատրճանակային մարտական փամփուշտների (նախատեսված «Մակարով»,«ԱՊՍ» տեսակի ատրճանակներից կրակելու համար) բաղկացուցիչ մասեր՝ կրակված պարկուճներ, և կրակված են փորձաքննության ներկայացված ՕԳ 2356 համարի 9մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի ատրճանակից (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 43-րդ, և 6-րդ հատորի 66-68-րդ թերթերը),
- Արթուր Սաֆարյանի դիակից հայտնաբերված և վերցված թվով 3 հատ գնդակների դատաձգաբանական փորձաքննության 2014 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ 285 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված 3 հատ գնդակները հանդիսանում են գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի ատրճանակային մարտական փամփուշտների (նախատեսված «Մակարով», «ԱՊՍ» տեսակի ատրճանակներից կրակելու համար) բաղկացուցիչ մասեր՝ կրակված գնդակներ, և կրակված են փորձաքննության ներկայացված ՕԳ 2356 համարի 9մմ տրամաչափի «Մակարով» տեսակի ատրճանակից (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 111-112-րդ, և 6-րդ հատորի 63-64-րդ թերթերը),
- Արթուր Սաֆարյանին առնչվող դեպքի վայրից հայտնաբերված արյան հետքերի և Արթուր Սաֆարյանի կրած հագուստի վերաբերյալ դատակենսաբանական փորձաքննության 2014 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ 41 եզրակացությունը, համաձայն որի` հանգուցյալ Արթուր Սաֆարյանի դիակից վերցված արյան նմուշը, ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի, պատկանում է 0 խմբին։ Փորձաքննության ներկայացված՝ 2 մարլյայի խծուծներով դեպքի վայրից առգրավված արնանման հետքերում հաստատվել է արյան առկայությունը, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան 0 խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ հանգուցյալ Արթուր Սաֆարյանից: Փորձաքննությանը ներկայացրած՝ դեպքի պահին հանգուցյալ Արթուր Սաֆարյանի հագին եղած անթև մայկայի, սվիտերի, բաճկոնի, ջինսե անդրավարտիքի, անդրավարտիքի գոտու, կիսաճտքավոր կոշիկների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայությունը, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի` պատկանում է 0 խումբ ունեցող անձի կամ անձանց, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ հանգուցյալ Արթուր Սաֆարյանից (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 13-րդ, և 5-րդ հատորի 127-131-րդ թերթերը),
- Երևան քաղաքի Սարյան 20 հասցեում գտնվող համակարգչային խանութից առգրավված տեսաձայնագրող սարքի՝ «Դիվիառ»-ը և 1 հատ էլ. կրիչի, վերաբերյալ (որոնցում նույնությամբ պատկերված է, թե ինչպես է Արթուր Սաֆարյանի սպանությունից անմիջապես հետո, սպանությունը կատարած անձը, վերջինիս շենքի մուտքի կողմից, հետիոտնային մայթով, Արամի փողոցով, իջնելով հեռանում դեպքի վայրից, դեպի՝ Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ) տեսաձայնագրային փորձաքննության 2014 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ 02921406 և 2014 թվականի դեկտեմբերի 4-ի թիվ 09401406 եզրակացությունները, համաձայն որոնց` փորձաքննությանը տրամադրված ֆայլերը հանդիսանում են տեսագրություններ, որոնք չունեն համապատասխան ձայնային ուղեկցություն։ Տեսագրությունից առանձնացվել են թվով 5 կադրեր, որոնք կարող են կարևորություն ներկայացնել քննության համար (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 124-125-րդ, 145-146-րդ, 8-րդ հատորի 2-3-րդ, 4-րդ, 10-րդ հատորի 69-74-րդ, 25-րդ հատորի 177-185-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի դեկտեմբերի 12-ի զննում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` Տիգրան Ավետիսյանի վարած «BMW» մակնիշի 81 TT 080 պետ համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի 35924203598907 գործարանային համարի, առանց հեռախոսաքարտի, սև գույն բջջային հեռախոսի մեջ զննության ընթացքում տեղադրվել է ՀՀ ԱԱԾ ՔՎ քննիչի 099-22-52-21 հեռախոսահամարը, որպեսզի տեխնիկապես հնարավոր լինի ուսումնասիրել դրանում եղած տվյալները։ Պարզվել, որ այն սարքին և կոմպլեկտավորված վիճակում է: Ստացված, ուղարկված, բաց թողնված զանգերի համարների ցանկում, ինչպես նաև հաղորդագրությունում պահպանված տվյալներ չկան, իսկ հեռախոսի հիշողությունում առկա են հետևյալ գրանցումները. «Աշոտ Մ 0074956488853», «Աշոտ ՄՄ 0079035442627», «Հայկազ +37493430001», «Անդո +37494361081», «Արման +37494907577», «Աշոտ 0037477007000», «Աշոտ Տ +3747777771», «Գրավ +37491100302», «Կարեն Ֆ +37477040690», «Մ.0037496324846», «Մելքոն +37499704511, «ՄՄՄՄ 055856232», «Նանո +37477280077», «Ռավո +37477774767», «Տիկո +37491080999», «Տիկո Ֆ +37477060726»:
Հեռախոսը կրկին փաթեթավորել է 1 փաթեթում, որը կնքվել է ՀՀ ԱԱԾ թիվ 16 կնիքով։
Զննվել է նաև Իսրայել Սարգսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարներով սև գույնի հեռախոսը, որում առկա են 091-08-08-90 և 093-69-77-99 հեռախոսաքարտերը։ Պարզվել է, որ այն սարքին և կոմպլեկտավորված վիճակում է, դրանում առկա տվյալները ամրագրելու անհրաժեշտությունը բացակայել է, քանի որ հայտնի են քննությանը և արտացոլված են վերծանումներում։
«Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող, 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարներով սև գույնի հեռախոսը պատկանել է Իսրայել Սարգսյանին, որում նախկինում, տարբեր ժամանակահատվածներում, տեղադրվել և օգտագործվել են 055-85-19-77 և 055-85-62-33 հեռախոսահամարները։
Հեռախոսը կրկին փաթեթավորել է 1 փաթեթում, որը կնքվել է ՀՀ ԱԱԾ թիվ 16 կնիքով։
Զննվել է նաև վկաներ՝ Ծովինար Ստեփանյանի և Աշոտ Բարսումյանի կողմից 2014 թվականի մայիսի 21-ին ներկայացված «Նոկիա 1280» տեսակի 353693/05891092 գործարանային համարով հեռախոսը, որը գտնվել է «Նուբարաշեն» աղբավայրում, այն կապույտ գույնի է, դրա վրա բացակայում են մարտկոցը և հետևի կափարիչը։ Փորձարկելու նպատակով քննիչի կողմից դրա վրա տեղադրվել են Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի վայրին հարող տարածքում տեղադրված աղբամանում ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից զննությամբ հայտնաբերված բջջային հեռախոսի մարտկոցը և հետևի կափարիչը (կոտրված երկու մասերի) և պարզվել է, որ դրանք համապատասխանում ու նախատեսված են այդ հեռախոսի համար։ Դրանում առկա տեղեկությունները ուսումնասիրվել են ՀՀ ԱԱԾ ԿԿՏՎ մասնագետների կողմից, սակայն կարևորություն ներկայացնող տվյալներ չեն հայտնաբերվել։
Հեռախոսը, մարտկոցը և հետևի կափարիչը կրկին փաթեթավորել են 1 փաթեթում, որը կնքվել է ՀՀ ԱԱԾ թիվ 16 կնիքով։
Զննվել է նաև վկա՝ Լևոն Մայիլյանի կողմից 2014 թվականի մայիսի 17-ին ներկայացված «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305889141 գործարանային համարով հեռախոսը, որը գտնվել է Մարզահամերգային համալիրի մոտից, կապույտ գույնի է, սարքին և կոմպլեկտավորված վիճակում։ Դրանում առկա տեղեկություններն ուսումնասիրվել են ՀՀ ԱԱԾ ԿԿՏՎ մասնագետների կողմից, սակայն կարևորություն ներկայացնող տվյալներ չեն հայտնաբերվել։
Հեռախոսը կրկին փաթեթավորել է 1 փաթեթում, որը կնքվել է ՀՀ ԱԱԾ թիվ 16 կնիքով (տե՛ս քրեական գործի 26-րդ հատորի 169-178-րդ թերթերը),
- 010-54-62-26 և 010-54-61-24 հեռախոսահամարների վերծանումները զննելու մասին 2014 թվականի մարտի 17-ի արձանագրությունը, համաձայն որի` Երևան քաղաքի Կորյուն փողոցում առկա 54-62-26 հեռախոսահամարի քարտաֆոնից 1523311 նույնացման համարով հեռախոսաքարտից 2014 թվականի հունվարի 24-ին՝ ժամը 15։39-ին և ժամը 20:05-ին, 2014 թվականի հունվարի 29-ին՝ ժամը 16։22-ին հեռախոսազանգեր են կատարվել Մովսես Ներսիսյանի 093 47-03-03 հեռախոսահամարին։
Երևան քաղաքի Տերյան և Իսահակյան փողոցների հատման վայրում առկա 54-61-24 հեռախոսահամարի քարտաֆոնից 1523311 նույնացման համարով հեռախոսաքարտից 2014 թվականի հունվարի 30-ին՝ ժամը 15։14-ին հեռախոսազանգ է կատարվել Մովսես Ներսիսյանի 093-47-03-03 հեռախոսահամարին։
Երևան քաղաքի Աբովյան և Իսահակյան փողոցների հատման վայրում առկա 54-62-83 հեռախոսահամարի քարտաֆոնից 1523311 նույնացման համարով հեռախոսաքարտից 2014 թվականի հունվարի 28-ին՝ ժամը 15։03-ին հեռախոսազանգեր է կատարվել Մովսես Ներսիսյանի աշխատանքային 093 42-92-82 հեռախոսահամարին (տե՛ս քրեական գործի 6-րդ հատորի 58-59-րդ, 82-86-րդ, 8-րդ հատորի 21-22-րդ, 41-րդ թերթերը),
- Տիգրան Ասատրյանի բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված ձայնագրությամբ էլեկտրոնային կրիչի («ֆլեշ») վերաբերյալ 2014 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ 26601405 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը տրամադրված «SanDick» ընկերության արտադրության թվային ինֆորմացիայի կրիչի (flash disk, սերիական համարը՝ «SN6405751315») վրա առկա է «120103 001» անվանումով ֆայլ «mp3» ֆորմատի: Ֆայլը հանդիսանում է 18 րոպե 01.265 վայրկյան տևողությամբ կատարված խոսակցություն, որին մասնակցում են երկու տղամարդ: Ձայնագրված խոսակցության վերծանումը բերված է եզրակացությանը կից հավելվածում: Ձայնագրությունն ամբողջական չէ, և դրա 42,758 վայրկյան, 01 րոպե 53,097 վայրկյան, 07 րոպե 23,26 վայրկյան, 14 րոպե 07,851 վայրկյան և 14 րոպե 37,387 վայրկյան պահերում առկա են ընդհատումներ: Ձայնագրված խոսակցության մասնակիցների բանավոր խոսքերը (ձայները) պիտանի են նույնացմանն ուղղված հետազոտություններ անցկացնելու համար և ձայնագրված խոսակցության մեջ որպես խոսակիցներ ձայնագրված են Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանի և Տիգրան Վարդանի Ասատրյանի բանավոր խոսելը (ձայները): Պարզել, թե հետազոտելի կրիչի վրա առկա ձայնագրությունները հանդիսանում են բնօրինակ, թե ոչ՝ սույն փորձաքննության ընթացքում հնարավոր չեղավ՝ բավարար չափորոշիչների բացակայության պատճառով: Հաշվի առնելով այն փաստը, որ փորձաքննության ընթացքում հնարավոր չի եղել պարզել ձայնագրության բնօրինականությունը, ապա պետք է նշել, որ ձայնագրության մեջ ընդհատումները կարող էին առաջանալ երկու պատճառներով: Առաջինը, երբ բնօրինակ ձայնագրությունը կատարվեր ընդհատումներով՝ ընտրովի հատվածների ուղղակի ձայնագրմամբ, իսկ երկրորդն այն է, որ հետազոտելի ձայնագրությունները ենթարկվել են մոնտաժման: Այսինքն` ձայնագրված ամբողջ խոսակցությունը պահպանվել է թվային տարբերակով, որից հետո դրա որոշ հատվածներ հեռացվել են և դրա նախորդող և հաջորդող հատվածները (միևնույն ձայնագրության) համակցվել են միմյանց,
- Տիգրան Ասատրյանի բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված ձայնագրությունը` էլեկտրոնային կրիչով («ֆլեշ»), որում առկա ձայնագրության (նաև տե՛ս 2014 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ 26601405 եզրակացությանը կցված հավելվածը) պարունակությունից երևում է, որ երկու անձանց միջև կայացած առանձնազրույցի ընթացքում զրուցակից «Իսո»-ն խոստովանում է, որ «Մոսո»-ն սպանել է Արթուրին, իսկ ինքն էլ նրան է սպանել ու դին գցել «կալոդեց»-ը` նկարագրելով սպանությունների իրականացման մանրամասները (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 260-261-րդ, 4-րդ հատորի 89-92-րդ, 6-րդ հատորի 92-94-րդ, 128-129-րդ, 8-րդ հատորի 39-40-րդ, 43-րդ, 10-րդ հատորի 58-րդ, 13-րդ հատորի 70-71-րդ, 14-րդ հատորի 116-132-րդ թերթերը),
- Երևան քաղաքի Սարյան 20 հասցեում գտնվող համակարգչային խանութից առգրավված տեսաձայնագրող սարքը («Դիվիառ») և 1 հատ էլ. կրիչը, որոնցում նույնությամբ պատկերված է, թե ինչպես է Արթուր Սաֆարյանի սպանությունից անմիջապես հետո, սպանությունը կատարած անձն Արթուր Սաֆարյանի շենքի մուտքի կողմի հետիոտնային մայթով հեռանում դեպքի վայրից` Արամի փողոցով իջնելով դեպի Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ:
Նախաքննության ընթացքում առգրավված անվտանգության տեսախցիկներով կատարված տեսանկարահանումների զննության, վերլուծության, համադրության և արդյունքների ամրագրման վերաբերյալ 2014 թվականի դեկտեմբերի 12-ի զննման արձանագրությունը, համաձայն որի` 2014 թվականի հունվարի 24-ի ժամը 22:05-ից մինչև ժամը 24:00-ն Մովսես Ներսիսյանը և Իսրայել Սարգսյանը գտնվել են տուժող Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրին հարող տարածքներում, ընդ որում` Մովսես Ներսիսյանն, անցնելով Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկը, քայլել է տուժողի շենքի մուտքի ուղղությամբ, իսկ Իսրայել Սարգսյանը մնացել է նույն խաչմերուկում, մայթեզրին: 2014 թվականի հունվարի 25-ի` ժամը 21։50-ից մինչև ժամը 24։00-ն Մովսես Ներսիսյանը և Իսրայել Սարգսյանը գտնվել են տուժող Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրին հարող տարածքներում: Ընդ որում` Մովսես Ներսիսյանը, անցնելով Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկը, քայլել է տուժողի շենքի մուտքի ուղղությամբ, իսկ Իսրայել Սարգսյանը մնացել է նույն խաչմերուկում, մայթեզրին: Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքը տեղի է ունեցել Երևան քաղաքի Արամի նրբանցքի թիվ 5ա շենքի բակում, 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը` ժամը 00։08։59-ից մինչև 00։12։12-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Ժամը 21։30-ին ժամանել է Մովսես Ներսիսյանի վարած «Մերսեսդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենան և կայանել է Բյուզանդի այգուն հարող տարածքում, որից հետո Մովսես Ներսիսյանը և Իսրայել Սարգսյանը գտնվել են տուժող Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրին հարող տարածքներում: Մովսես Ներսիսյանը, անցնելով Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկը, քայլել է տուժողի շենքի մուտքի ուղղությամբ, իսկ Իսրայել Սարգսյանը մնացել է նույն խաչմերուկում, մայթեզրին։ Սպանության պահին՝ ժամը մոտ 00։10-ին, Մովսես Ներսիսյանը գտնվել է դեպքի վայրում և կատարել է սպանությունը, իսկ Իսրայել Սարգսյանը գտնվել է Սարյան-Արամի խաչմերուկում և հետևել է Արթուր Սաֆարյանի ժամանելուն, որի մասին զանգով տեղյակ է պահել Մովսես Ներսիսյանին։ Այնուհետև, նրանք նստել են Բյուզանդի փողոցում, նախկին «Ավիոկասաների» շենքի դիմացի կայանատեղում կանգնեցված Մովսես Ներսիսյանի վարած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և շարժվել են Մաշտոցի պողոտա։ Փոքր ինչ հեռանալուց հետո Իսրայել Սարգսյանը դուրս է եկել ավտոմեքենայից և ոտքով քայլելով գնացել է «Տրիումֆ» սրճարան, իսկ Մովսես Ներսիսյանը ավտոմեքենայով շարժվել է իր բնակության վայրի ուղղությամբ:
Այնուհետև` 2014 թվականի փետրվարի 2-ի ժամը 00։12։45-ին, Իսրայել Սարգսյանը, Մովսես Ներսիսյանի «Մերսեդես-Բենս 220 Ե» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենայով մտել է «Զվարթնոց» օդանավակայան և այն կանգնեցրել է վճարովի ավտոկանգառում։ Իսրայել Սարգսյանը ժամը 00։21-ին նստել է օդանավակայանի անվճար կայանատեղում կանգնեցված «ՎԱԶ 2107» մակնիշի, 22 SL 271 պ/հ տաքսի ավտոմեքենան և մեկնել է օդանավակայանից, սակայն ժամը 00։35։08-ին «ՎԱԶ 2107» մակնիշի, 22 SL 271 պ/հ տաքսի ավտոմեքենան վերադարձել է օդանավակայան։ Իսրայել Սարգսյանը, մոտենալով ավտոկայանատեղում թողնված Մովսես Ներսիսյանի «Մերսեդես-Բենս 220 E» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենային, ինչ-որ իրեր է վերցրել, որից հետո` արդեն ժամը 00։40-ին, նույն տաքսի ավտոմեքենայով կրկին մեկնել է օդանավակայանի տարածքից և վերադարձել է իր տուն (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 124-125-րդ, 145-146-րդ, 10-րդ հատորի 69-74-րդ, 25-րդ հատորի 177-185-րդ, 26-րդ հատորի 142-152-րդ թերթերը),
- 055-85-19-77, 099-30-90-17, 096-10-70-42, 093-69-77-99 և 091-08-08-90 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակները զննելու մասին 2014 թվականի մարտի 5-ի և 093-47-03-03, 055-85-62-33, 095-23-48-91 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակները զննելու մասին 2014 թվականի մարտի 5-ի արձանագրությունները, ՀՀ ԱԱԾ գլխավոր վարչության 2014 թվականի նոյեմբերի 8-ի թիվ 2-5-9846 գրությամբ տրամադրված տվյալները` գործով պարզված հեռախոսահամարների վերաբերյալ, ինչպես գործով նախաքննության ընթացքում պարզված՝ բջջային հեռախոսահամարների հեռախոսազանգերի վերծանումները, դրանք սպասարկած ալեհավաքների տվյալները, գաղտնալսված հեռախոսազրույցները, ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից կատարված գաղտնի դիտարկման ամփոփագրերը, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում տեղադրված անվտանգության տեսախցիկներով կատարված տեսագրություններն ուսումնասիրելու, վերլուծելու, կատարված իրադարձությունների հետ համադրելու և արդյունքներն ամրագրելու վերաբերյալ 2014 թվականի փետրվարի 15-ի արձանագրությունը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը), որի բովանդակությանն առավել մանրամասն անդրադարձ կկատարվի սույն որոշման` «Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը» վերտառությամբ բաժնում:
- Կոտայքի մարզի Քանաքեռավանում գտնվող կոյուղատարի դիտահորի և դրան հարող տարածքի, այդտեղ գտնված քարի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերի վերաբերյալ դատակենսաբանական փորձաքննության 2014 թվականի փետրվարի 10-ի թիվ 42 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված փաթեթներում առկա մարլյայի խծուծների վրա և քերուկում վերցված հետքերը պատկանում է մարդու և այն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, դրանց վաղեմությունը չի որոշվել հետքերի փոքր չափերի, նոսր լինելու պատճառով և հետքերը հնարավորինս հնարավոր դատագենետիկական փորձաքննության համար պահպանելու պահանջին ընդառաջ։ «3»-«7» գրառմամբ փաթեթներում առկա մարլյայի խծուծների վրա տեղակայված արյան հետքերում հաստատվել է մարդու և եղջերավոր անասունի հյուսվածքային սպիտակուց, որի պատճառով էլ փորձագետները չեն անցել արյան խմբային պատկանելության հաստատմանը։ Փորձաքննությանը ներկայացված քարի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայությունը, որում հաստատվել է մարդու և եղջերավոր անասունի հյուսվածքային սպիտակուց, որի պատճառով էլ փորձագետները չեն անցել արյան խմբային պատկանելության հաստատմանը (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 50-րդ, և 5-րդ հատորի 57-60-րդ թերթերը),
- Երևանի Դավիթաշեն 4-րդ թաղամասի 48/6 հասցեում գտնվող «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 հյուրասենյակի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերի վերաբերյալ դատակենսաբանական փորձաքննության 2014 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ 46 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված «ավտոտնակ 7», «ավտոտնակ 9» գրառմամբ փաթեթներում հայտնաբերված մարլյայի կտորների և աթոռի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից:
Փորձաքննության ներկայացված «սանհանգույցի լվացարանի դռների վրայից», «աստիճան 4», «աստիճան 5», «ավտոտնակ 8» գրառմամբ փաթեթներում հայտնաբերված մարլյայի փոքրիկ կտորների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որի տեսակային պատկանելությունը չի որոշվել, հավանաբար արյան հետքում սպիտակուցի 1:10000-ից պակաս խտության պատճառով, ինչի համար էլ փորձագետները չեն անցել արյան խմբային պատկանելության որոշմանը։ Փորձաքննության ներկայացված աթոռի և «ավտոտնակ 7» «ավտոտնակ 9» գրառմամբ փաթեթներում հայտնաբերված արյան հետքերի առաջացման վաղեմությունը չի որոշվել հետքերի փոքր չափերի, նոսր լինելու պատճառով և հետքերը հետագա դատագենետիկական փորձաքննության ներկայացնելու պահանջին համաձայն (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 244-245-րդ և 5-րդ հատորի 138-142-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ 45 դատակենսաբանական փորձաքննության եզրակացությունը, համաձայն որի` Մովսես Ներսիսյանի «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերը պատկանում են մարդու և առաջացել են ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից։ Իսկ բաճկոնի վրա տեղակայված և թվով ինը փոքրիկ փաթեթներով ներկայացված արյան հետքերի վաղեմությունը չի որոշվել նրանց փոքր չափսերի և դրանք հնարավոր հետագա դատագենետիկական փորձաքննության համար թողնելու պատճառով (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 246-217-րդ և 5-րդ հատորի 132-137-րդ թերթերը),
- Մովսես Ներսիսյանի «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերի, Երևանի Դավիթաշեն 4-րդ թաղամասի 48/6 հասցեում գտնվող «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4-րդ հյուրասենյակի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերի, Կոտայքի մարզի Քանաքեռավանում գտնվող կոյուղատարի դիտահորի և դրան հարող տարածքի, այդտեղ գտնված քարի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերի, ինչպես նաև Իսրայել Սարգսյանի, Կարինա Ներսիսյանի և Կարեն Ներսիսյանի արյան նմուշների վերաբերյալ 2014 թվականի մարտի 31-ի դատագենետիկական թիվ 6 և 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ 13 եզրակացությունները, որոնցից 2014 թվականի մարտի 31-ի դատագենետիկական թիվ 6 եզրակացության համաձայն` «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 ավտոմեքենայի խուզարկությամբ և զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերից, բաճկոնի և սպիտակ շապիկի վրա տեղակայված մարդկային ծագման արյան հետքերից, «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ համարի սենյակում զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերից, աթոռի արյան հետքերից և Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի հարակից դաշտային հատվածում տեղանքի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերից անջատված ԴՆԹ-ները համընկնում են միմյանց հետ, հետևաբար նշված հետքերն 99/9 % հավանականությամբ առաջացել են նույն անձից:
2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ 13 դատագենետիկական եզրակացության համաձայն` Կարեն Ներսիսյանը 99,999% հավանականությամբ հանդիսանում է «Զվարթնոց» օդանավակայանի ավտոկայանատեղում կայանված «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 համարանիշի ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ծածկոցի շրջակայքից և հետևի հողմապակու վրայից հայտնաբերված արյան, «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ համարի ավտոտնակից և առանձնասենյակից հայտնաբերված արյան, Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի դաշտային հատվածում առկա կոյուղու դիտահորի շրջակայքից հայտնաբերված արյան նմուշներից անջատված ԴՆԹ ունեցող անձի և Կարինե Ներսիսյանի կենսաբանական որդին (տե՛ս քրեական գործի 5-րդ հատորի 184-189-րդ, 6-րդ հատորի 42-43-րդ, 44-րդ, 134-րդ, 135-րդ, 136-139-րդ, 11-րդ հատորի 212-220-րդ, 221-224-րդ թերթերը),
- ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության, «Փարքինգ Սիթի Սերվիս» ՓԲ, «Տուգա» ՓԲ, «Արամյան» ԲԿ ՓԲ (թիվ 3 հիվանդանոց), «Ա.Մ.Օ» ՓԲ («Զվարթնոց» օդանավակայան) ընկերությունների տեսաձայնագրող սարքերով կատարված տեսագրությունների վերաբերյալ (որոնք զետեղված են «Spire» գրառմամբ 1 հատ արտաքին կոշտ սկավառակի վրա) տեսաձայնագրային փորձաքննության 2014 թվականի հոկտեմբերի 6-ի թիվ 14-1538 եզրակացությունը, որի համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված տեսանյութերում և դրանցից ստացված տեսապատկերներում (նկարներում) ըստ իրենց ընդհանուր կառուցվածքային հատկանիշների երևում են «Մերսեդես Բենց» մակնիշի և «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենաների նմանվող ավտոմեքենաներ։ Փորձագիտական գնահատման տեսակետից կոնկրետ ասել, թե «Մերսեդես» և «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենաները հանդիսանում են համապատասխանաբար միևնույն մոդելի նույն ավտոմեքենաները, թե ոչ, պատասխանել հնարավոր չէ, քան որ ըստ տեսաձայնագրային հետազոտության տվյալների` տեսանյութերը բավարար որակի չեն, քանի որ դրանց նախահիմքը կատարվել է հոսքային եղանակով՝ տարբեր կոդավորման տեսակներով, սեղմման եղանակը բոլոր տեսաֆայլերում՝ կատարվել են կորստով։ Տեսագրությունները հիմնականում կատարվել են բարձրությունից վատ լուսավորման պայամաններում, հեռավորությունից։ Նման պայմաններում ստացված տեսագրություններից հնարավոր չէ ստանալ անձի և մեքենայի բնութագրող որակյալ տեսապատկերներ՝ դեմք, դիմագծեր, հագուստ, տարբերանշաններ, մակնիշ, պետհամարանիշներ և այլ անհատականացման տվյալներ, հետևաբար տեսապատկերներում (նկարներում) չեն արտահայտվել համեմատական հետազոտության համար պիտանի անհատականացնող հատկանիշներ (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 25-31-րդ, 12-րդ հատորի 21-25-րդ, 38-րդ, 192-193-րդ, 196-197-րդ, 13-րդ հատորի 8-րդ, 24-րդ հատորի 141-159-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի փետրվարի 4-ի անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Հակոբ Գևորգի Ալեքսանյանը ճանաչել է Իսրայել Սարգսյանին որպես այն ուղևորի, որին ինքն իր` «Վազ 2107» մակնիշի 22 ՏԼ 571 պ/հ տաքսի ավտոմեքենայով 2014 թվականի փետրվարի 2-ի ժամը 00։30-ի սահմաններում տեղափոխել է «Զվարթնոց» օդանավակայանից։ Իսրայել Սարգսյանը հրաժարվել է ստորագրել արձանագրությունը` պատճառաբանվելով, որ նման բան չի եղել (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 194-196-րդ թերթերը),
- Մովսես Ներսիսյանի բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված սև գույնի, ձմեռային բաճկոնի (կուրտկա), վերաբերյալ 2014 թվականի դեկտեմբերի 15-ի թիվ 748 Ք-14 եզրակացությունը, համաձայն որի` բաճկոնի հետազոտված հատվածների վրա հայտնաբերվել են անտիմոնի և պղնձի մետաղացման հետքեր, որոնք մտնում են կրակոցի արգասիքների կազմի մեջ (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 65-րդ, 205-207-րդ, 4-րդ հատորի 144-146-րդ, 25-րդ հատորի 213-214-րդ, 26-րդ հատորի 255-257-րդ թերթերը),
- «Imation» տեսակի «5-90-14 093 47-03-03 096 10-70-42» լազերային սկավառակի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 2-ի թիվ 20171406 եզրակացությունը, համաձայն որի` Սկավառակի վրա առկա հետազոտելի ֆայլերից՝ «5-90-14 14-54-41 01.02.2014 37493470303 in 096107042», «5-90-14 17-41-33 01.02.2014 37493470303 in 096107042», «5-90-14 19-19-20 01.02.2014 37493470303 in 096107042» և «5-90-14 19-26-21 01.02.2014 37493470303 in 096107042» ֆայլերում ձայնագրված հեռախոսային խոսակցություններում մասնակցում են երկու տղամարդ, որոնցից մեկի բանավոր խոսքը (ձայնը) պիտանի է նույնացմանն ուղղված հետևություններ անցկացնելու համար, իսկ երկրորդինը պիտանի չէ՝ անձի անհատականացնող հատկանիշների անբավարարության պատճառով։ Նշված թվով 4 խոսակցություններին մի կողմից՝ որպես զրուցակից, հանդես է գալիս Իսրայել Սարգսյանը: Պարզել, թե խոսակցություններին մյուս կողմից մասնակցում է Մովսես Ներսիսյանը, թե ոչ, սույն փորձաքննության շրջանակներում հնարավոր չեղավ՝ հետազոտելի խոսակցություններում երկրորդ մասնակցի բանավոր խոսքի (ձայնի) նմանեցմանն ուղղված հետազոտությունների համար ոչ պիտանի լինելու պատճառով (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 63-րդ, 66-րդ, 110-116-րդ, 5-րդ հատորի 125-րդ, 12-րդ հատորի 26-28-րդ և 24-րդ հատորի 119-130-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի դեկտեմբերի 12-ի զննման մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` Մովսես Ներսիսյանի` երկու փաթեթներում առկա հագուստներից առանձնացվել է սև գույնի կտորից բաճկոնը, որի ներսի կողմում փակցված է «CAPRICE FOR MEN» գրառումով պիտակը։ Նշված բաճկոնի երկարությունը, չափերը, շղթայով և կոճակներով փակվելու հնարավորությունը, արտաքին գրպանների և օձիքի ձևը հիմք է տալիս այն նմանեցնելու Արթուր Սաֆարյանի սպանության օրը Մովսես Ներսիսյանի կրած բաճկոնին, որը երևացել է Երևան քաղաքի Սարյան և Արամի փողոցների խաչմերուկի տարածքում կատարված տեսագրություններում։ Դրանից ելնելով էլ վերը նշված բաճկոնն առանձնացվել և փաթեթավորվելով կնքվել է ՀՀ ԱԱԾ թիվ 16 կնիքով՝ փորձաքննության ուղարկելու համար, իսկ Մովսես Ներսիսյանի մյուս հագուստները փաթեթավորվել են երկու առանձին փաթեթներում, որոնք նույնպես կնքվել են ՀՀ ԱԱԾ թիվ 16 կնիքով և վերցվել (տե՛ս քրեական գործի 26-րդ հատորի 153-154-րդ թերթերը),
- Հայաստանի Հանրապետության սահմանային էլեկտրոնային կենտրոնի տվյալների վերաբերյալ տեղեկատվությունը և ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքները, համաձայն որոնց` Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանն իր` գործածության մեջ գտնված AH 0516424 համարի անձնագրով վերջին անգամ ՀՀ պետական սահմանը հատել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 29-ին՝ ժամը 19։10-ին, Բագրատաշենի հետիոտնային անցակետով վերադարձել է Հայաստան, իսկ մինչ այդ` 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին՝ ժամը 12։25-ին, մեկնած է եղել «Զվարթնոց» օդանավակայանով: Այլ կերպ` 2013 թվականի սեպտեմբերի 29-ին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն, որից հետո այլևս ՀՀ պետական սահմանը չի հատել։ Միիևնույն ժամանակ, ձեռնարկված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում Մովսես Ներսիսյանը չի հայտնաբերվել, նրա կենդանի լինելու վերաբերյալ հավաստի կամ ողջամիտ որևէ տվյալ չի ստացվել (տե՛ս քրեական գործի 11-րդ հատորի 4-5-րդ 9-րդ, 183-րդ, 14-րդ հատորի 46-րդ, 73-րդ, 81-84-րդ, 138-139-րդ, 154-156-րդ, 14-րդ հատորի 212-213-րդ, 215-216-րդ, 222-րդ, 15-րդ հատորի 33-րդ, 64-րդ, 73-76-րդ և 25-րդ հատորի 195-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի մայիսի 17-ի բջջային հեռախոս ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Լևոն Վանուշի Մայիլյանը ներկայացրել է «Նոկիա 1280» մոդելի, 35369305889141 գործարանային համարով հեռախոս, որի առնչությամբ հայտարարել է, որ գտել է մասնատված վիճակում, Կ.Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մոտ գտնվող բենզալցակայանի տարածքից (տե՛ս քրեական գործի 12-րդ հատորի 12-րդ թերթը),
- 2014 թվականի մայիսի 21-ի բջջային հեռախոս ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` Ծովինար Ստեփանյանը և Աշոտ Բարսումյանը ներկայացրել են «Նոկիա 1280» մոդելի, 35369305891092 գործարանային համարով հեռախոս, որի առնչությամբ հայտարարել են, որ այն գտնվել է առանց հետևի կափարիչի և մարտկոցի, «Նուբարաշեն» աղբավայրում (տե՛ս քրեական գործի 12-րդ հատորի 46-րդ թերթը),
- ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների կողմից կազմված գաղտնի դիտարկման ամփոփագրերը, որտեղ ամրագրված են Իսրայել Սարգսյանի և Մովսես Ներսիսյանի` 2014 թվականի հունվարի 30-ի և 31-ի երեկոյան ժամերին տեղի ունեցած հանդիպումների, 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 20:30-ի սահմաններում Մովսես Ներսիսյանի կողմից իր ավտոմեքենայով Իսրայել Սարգսյանին նրա շենքի մուտքի մոտից վերցնելու, միասին «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ հյուրասենյակ մեկնելու, այնտեղից ժամը 22:15-ի սահմաններում Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի տարածք ուղևորվելու, հետ վերադառնալու, այնուհետև արդեն ժամը 00:35-ին ավտոմեքենան «Զվարթնոց» օդանավակայանում դիտարկելու, ժամը 01:10-ի սահմաններում Իսրայել Սարգսյանի` իր բնակարան վերադառնալու մասին տեղեկություններ (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 66-րդ, 69-րդ, 70-79-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի մայիսի 14-ի քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ ստուգվել է, թե արդյոք հնարավոր էր ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների կողմից կազմված գաղտնի դիտարկման ամփոփագրերում նկարագրված թվով 3 հանգամանքներում, տարբեր դիրքերում և իրավիճակներում 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 22:15-ին «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ հյուրասենյակից մեկնելուց հետո, Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի ճանապարհին, Մովսես Ներսիսյանի «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սրահի առջևի երկու նստատեղերին ինչ-որ անձանց կամ սիլուետներ տեսնել ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների ծառայողական ավտոմեքենաներում գտնվելով, որի արդյունքում հաստատվել է, որ ամփոփագրերում նկարագրված երեք դիրքերքից և իրավիճակներից երկուսում «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սրահի ներսը տեսանելի չէր, իսկ նույն ավտոմեքենայի սրահում լույսը վառված լինելու պահին տեսանելի էր ու հնարավոր էր նկատել (տե՛ս քրեական գործի 11-րդ հատորի 114-րդ, 187-րդ, 199-րդ, 200-202-րդ թերթերը),
- «Մագնում Մոթել» հյուրանոցի աշխատակից Մարինե Ասլանյանի կողմից քննությանը ներկայացված վճարման թիվ 26170 կտրոնը, համաձայն որի՝ 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 19։41-ին վճարվել է 10.000 դրամ հյուրանոցի ծառայություններից օգտվելու համար (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 228-րդ թերթը),
- «Մագնում Մոթել» հյուրանոցից ստացված հաճախորդների ցուցակը, համաձայն որի` հաճախորդի ավտոմեքենան 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 20։39-ին մտել է «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ ավտոտնակ և ժամը 22։10-ին դուրս է եկել այնտեղից (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 23-24-րդ թերթերը),
- «Մագնում Մոթել» հյուրանոցի աշխատակից Գագիկ Հարությունյանի կողմից քննությանը ներկայացված վճարման թիվ 26184 կտրոնը, համաձայն որի՝ 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 21։55-ին վճարվել է 10.000 դրամ հյուրանոցի ծառայություններից օգտվելու համար (տե՛ս քրեական գործի 4-րդ հատորի 124-126-րդ թերթերը),
- «Մերսեդես-Բենս 220 Ե» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենայից հայտնաբերված մուտքի կտրոնը, համաձայն որի՝ ավտոմեքենան 2014 թվականի փետրվարի 2-ի ժամը 00։12։16-ին մուտք է գործել «Զվարթնոց» օդանավակայանի վճարովի ավտոկանգառ (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 7-9-րդ թերթերը),
- դեպքի վայրի զննության մասին 2014 թվականի փետրվարի 3-ի արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Կոտայքի մարզի Քանաքեռավանում գտնվող կոյուղատարի դիտահորի և դրան հարող տարածքի, այդտեղ գտնված քարի զննությամբ հայտնաբերվել և վերցվել են արյան հետքեր (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 33-49-րդ թերթերը),
- տեղանքի զննության մասին 2014 թվականի փետրվարի 3-ի արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Երևանի Դավիթաշեն 4-րդ թաղամասի 48/6 հասցեում գտնվող «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4-րդ հյուրասենյակի նախասրահի աթոռակի, սանհանգույցի լվացարանի ստորին հատվածի, հեռակառավարման վահանակի, աստիճանահարթակի և ավտոտնակի հատակի վրա զննությամբ հայտնաբերվել և վերցվել են արյան հետքեր (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ, 54-56-րդ, 209-210-րդ, 211-226-րդ թերթերը),
- քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2014 թվականի փետրվարի 17-ի, զննություն կատարելու մասին 2014 թվականի փետրվարի 17-ի, 2014 թվականի փետրվարի 18-ի, 2014 թվականի փետրվարի 22-ի, 2014 թվականի փետրվարի 25-ի, 2014 թվականի մարտի 5-ի, 2014 թվականի մարտի 7-ի, 2014 թվականի մարտի 15-ի, 2014 թվականի մարտի 28-ի, 2014 թվականի ապրիլի 5-ի, 2014 թվականի ապրիլի 7-ի, 2014 թվականի մայիսի 15-ի, 2014 թվականի մայիսի 21-ից 2014 թվականի մայիսի 31-ի, 2014 թվականի հունիսի 5-ի, 2014 թվականի հունիսի 10-ի, 2014 թվականի հունիսի 14-ի, 2014 թվականի հունիսի 19-ի, 2014 թվականի հունիսի 16-ի և 17-ի, 2014 թվականի հուլիսի 2-ի և 3-ի և 2014 թվականի հուլիսի 23-ի արձանագրությունները և նշված քննչական գործողությունների կազմակերպման, կատարման և այլնի առնչությամբ գործում առկա այլ փաստաթղթերը, համաձայն որոնց` սույն քրեական գործի նախաքննության ընթացքում Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղից մինչև կեղտաջրերի մաքրման Երևանի «Աէրացիա» կայան հասնող կոյուղատարը լիովին ստուգելու համար տարբեր կառույցներից ներգրավվել են մասնագետներ և տեխնիկական միջոցներ, ՀՀ արտակարգ իրավիճակների նախարարության ղեկավարմամբ ձևավորվել է աշխատանքային խումբ, որում վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ներգրավվել են՝ «Ակադեմիկոս Եղիազարովի անվան ջրային հիմնահարցերի և հիդրոտեխնիկային ինստիտուտ» ՓԲ ընկերության, «Երևաննախագիծ» ՓԲ ընկերության, «Երևան Ջուր» ՓԲ ընկերության, «Հայջրմուղկոյուղի» ՓԲ ընկերության, ՀՀ քաղաքաշինության նախարարության, Երևանի քաղաքապետարանի և ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳ կենտրոնի մասնագետները, սակայն կատարված բազմաթիվ ուսումնասիրությունների, ստուգումների, քննչական փորձարարության և զննությունների արդյունքում Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղից կեղտաջրերի մաքրման Երևանի «Աէրացիա» կայան հասնող կոյուղատարն ամբողջությամբ ջրազրկել, ներսից ակնադիտական եղանակով զննել չի հաջողվել՝ ֆիզիկական և տեխնիկական բավարար պայմանների բացակայության և անհնարինության պատճառով: Միևնույն ժամանակ ակնհայտ է դարձել, որ կոյուղատարի վերը նշված դիտահորով հնարավոր էր մարդու մարմինն իր ֆիզիկական չափերով անարգել նետել կոյուղատարի մեջ, իսկ դրանով հոսող կեղտաջուրն իր հոսքի ուժգնությամբ կարող էր այն քշել և տանել, որից հետո, այդ մարմինը կարող էր հպվել և բռնվել կոյողուտարի ցանկացած հատվածում, ինչը պատճառ կհանդիսանար կեղտաջրերի մաքրման «Աէրացիա» կայան այն չհասնելու համար: Բացի այդ, մարդու մարմինը, գտնվելով կոյուղատարում, ժամանակի ընթացքում կարող էր քայքայվել, մանր մասերի բաժանվել, կոյուղատարի վրա տեղադրված թողարկ փականի բաց լինելու պատճառով, ջրի հոսքի բարձր ճնշման ներքո փականի միջով Հրազդան գետը լցվել և հոսանքի ուղղությամբ քշվել դեպի Արաքս գետը։ Մասնավորապես, 2014 թվականի փետրվարի 17-ին քննչական փորձարարություն է կատարվել, և կոյուղատարի մեջ Քանաքեռավանի վերը նշված դիտահորից անկենդան խոզ է նետվել, որն այլևս չի գտնվել։ 2014 թվականի փետրվարի 17-ին զննվել է «Աէրացայի» կեղտաջրերի մաքրման կայանը, 2014 թվականի փետրվարի 18-ին` Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան և Զովունի գյուղերի միջով անցնող կոյուղու խողովակաշարի վրա առկա դիտահորերը, 2014 թվականի փետրվարի 22-ին` կոյուղատարի և Երևան քաղաքի Ա.Միկոյան փողոցի թիվ 25 շենքի բակի տարածքը: 2014 թվականի փետրվարի 25-ին խողովակի բաց հատվածի զննությամբ հայտնաբերվել են ոսկորներ և ներքին օրգաններ, որոնց հետ կապված նշանակվել է դատակենսաբանական փորձաքննություն, սակայն պարզվել է, որ դրանք մարդու չեն (տես քրեական գործի 6-րդ հատորի 95-96-րդ թերթերը): 2014 թվականի մարտի 5-ին զննվել է կոյուղատարից հայտնաբերված Բանկի քարտեր, սակայն քննությամբ պարզվել է, որ դրանք սույն գործի հանգամանքներին վերաբերելի չեն: 2014 թվականի մարտի 7-ին զննվել է Երևան քաղաքի Ա.Միկոյան փողոցի թիվ 25 շենքի բակի տարածքը՝ օգտագործելով հետախույզ շուն, իսկ 2014 թվականի մարտի 15-ին զննվել է կոյուղատարը, որի անցանելիությունը պարզելու նպատակով դրա մեջ անկենդան շուն է նետվել, որը որոշակի հատված անցնելուց հետո այլևս չի գտնվել: 2014 թվականի մարտի 28-ին զննվել է կոյուղատարը, որի անցանելիությունը պարզելու նպատակով դրա մեջ անկենդան շուն է նետվել, որը որոշակի հատված անցնելուց հետո այլևս չի գտնվել: 2014 թվականի ապրիլի 5-ին զննվել է կոյուղատարը, որի անցանելիությունը պարզելու նպատակով դրա մեջ անկենդան շուն է նետվել, որը որոշակի հատված անցնելուց հետո այլևս չի գտնվել: 2014 թվականի ապրիլի 7-ին զննվել է կոյուղատարը՝ հնարավոր խցանումները պարզելու համար: ՀՀ արտակարգ իրավիճակների նախարարության ղեկավարմամբ աշխատանքային խումբ ձևավորելու համար ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից ներգրավվել են՝ «Ակադեմիկոս Եղիազարովի անվան ջրային հիմնահարցերի և հիդրոտեխնիկային ինստիտուտ» ՓԲ, «Երևաննախագիծ» ՓԲ և «Երևան Ջուր» ՓԲ ընկերությունների, ՀՀ քաղաքաշինության նախարարության, ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳ կենտրոնի մասնագետները: 2014 թվականի մայիսի 21-ից մինչև 2014 թվականի մայիսի 31-ը զննվել է կոյուղատարի 3.5 կմ երկայնքը` ջրատար խողովակների համար նախատեսված տեսասարքով։ 2014 թվականի հունիսի 5-ին զննվել է՝ կոյուղատարը, որի անցանելիությունը պարզելու նպատակով դրա մեջ անկենդան շուն է նետվել, սակայն այն «Աէրացիա» կայան չի հասել ու այլևս չի գտնվել: 2014 թվականի հունիսի 14-ին զննվել է կոյուղատարը, որի արդյունքում պարզվել է, որ Արարատի մարզի Արգավանդ համայնքի տարածքով անցնող «Երևան Ջուր» ընկերության հաշվեկշռում գտնվող 1000մմ տրամաչափի կոյուղագծի ներքևի հատվածում տեղադրված ջրթող 300մմ տրամաչափի փականը բաց է «և ջուրը մեծ ճնշմամբ թափվում է Հրազդան գետը, ինչի արդյունքում ջրի մի մասը փաստորեն «Աէրացիա» կայան չհասնելով լցվում է գետը: 2014 թվականի հունիսի 19-ին երկու աշխատանքային օրով դադարեցվել է Երևանի լճից Հրազդանի գետ ջրի մատակարարումը, որից հետո զննվել է Հրազդան գետի այն հատվածը և դրան հարող տարածքները, որտեղ թափվում էր «Երևան Ջուր» ընկերության հաշվեկշռում գտնվող 1000մմ տրամաչափի կոյուղագծի ներքևի հատվածում տեղադվրած ջրթող 300մմ տրամաչափի բաց փականից հոսող կեղտաջուրը: 2014 թվականի հուլիսի 2-3-ին զննվել է կոյուղատարը՝ ՀՀ ԱԱԾ ռադիոհակահետախուզության մասնագետների կողմից նախապես պատրաստված հատուկ ազդանշանային սարքի օգտագործմամբ, որը տեղադրվել է շան մարմնի մեջ և նետվել խողովակատարը, սակայն որոշակի հատված անցնելուց հետո այն այլևս չի գտնվել: 2014 թվականի հունիսի 16-17-ին զննվել է կոյուղատարի շուրջ 3.5 կմ հատվածը ներսից՝ ակնադիտման եղանակով, այն ջրազրկելուց հետո։ Քանաքեռավանի դիտահորից կոյուղատարի մեջ է մտել կոյուղագործ մասնագետ՝ Սիվան Սարգսյանը և առաջ շարժվելով մինչև «Դյուկեր», այն անձամբ հետազոտել է ներսից: 2014 թվականի հուլիսի 21-ի թիվ 8/2847 գրությամբ «Երևան Ջուր» ՓԲԸ-ին խնդրվել է կոյուղատարը գծագրել: 2014 թվականի հուլիսի 23-ին զննվել է կոյուղատարը՝ դրա անցանելիությունը ստուգելու նպատակով «Դյուգերի» մոտից կոյուղատարի մեջ գցվել են համապատասխան նշագրումով պենոպլաստից և փայտից 30X40 չափերի չսուզվող առարկաներ, սակայն դրանք ևս չպարզված պատճառներով «Աէրացիա» կայան չեն հասել և այլևս չեն հայտնաբերվել: 2014 թվականի հուլիսի 21-ին գրություն է ուղարկվել «Երևան Ջուր» ՓԲ ընկերություն՝ կոյուղատարի ստուգման և անցանելիության վերաբերյալ պարզաբանման ենթակա կոնկրետ հարցադրումներով, որին ի պատասխան «Երևան Ջուր» ՓԲ ընկերությունը հայտնել է կոյուղատարի տեխնիկական տվյալները, պարզաբանվել կոյուղատարի մեջ նետված մարմինների «Աէրացիա» մաքրման կայան չհասնելու հնարավոր պատճառները, ինչպես նաև, տեղեկացվել է, որ իրենց հայտնի է կոյուղու համակարգի համար նախատեսված կոլեկտորը ներսից ուսումնասիրելու հեռուստահսկման միակ մեթոդը, որի համար պահանջվող սարքավորումները ընկերությունը չունի: 2014 թվականի օգոստոսի 28-ին նախաքննության մարմինը գրավոր դիմել է Երևանի քաղաքապետարան՝ կոյուղատարի հետագա ուսումնասիրման և հետազոտման աշխատանքները ծրագրավորելու և իրականացնելու հարցում աջակցություն ստանալու ակնկալիքով, սակայն 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ի թիվ 01-45-50898Հ գրությամբ հայտնվել է, որ նախաքննության մարմնի կողմից առաջարկվող շարժական ցանցի տեղադրումը Չարենցավան-Երևան կոլեկտորի դիտահորերի մեջ անթույլատրելի է, քանի որ ցանցը ծառայելու է որպես կեղտաջրի հետ եկող բերվածքների և կենցաղային աղբի հավաքման միջոց, հետևաբար խողովակաշարի արհեստական խցանման պատճառ կարող է հանդիսանալ։ Հաշվի առնելով, որ կոլեկտորը տեղափոխում է Չարենցավան քաղաքից սկսած բոլոր հարակից բնակավայրերի, իսկ Երևան քաղաքում՝ հարակից թաղամասերի կոյուղաջրերը, ուստի նման գործողությունների իրականացումը կարող է արտակարգ և անկանխատեսելի իրավիճակների պատճառ հանդիսանալ։
Այնուհետև, 2014 թվականի հոկտեմբերի 29-ի թիվ ԳԳ-8862 գրությամբ «Երևան Ջուր» ՓԲ ընկերությունը նախաքննության մարմնին հայտնել է, որ Քանաքեռավանից ձգվող կոյուղատարի դյուկերը 2014 թվականի փետրվարի 21-ից 2014 թվականի մարտի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների մասնակցությամբ մաքրվել է, իսկ 2014 թվականի հոկտեմբերի 12-ին տեղի է ունեցել Զովունի-Քանաքեռավան ավտոճանապարհի խաչմերուկի կոյուղատարի վթար` խցանում, որի պատճառ է հանդիսացել ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իրականացված քննչական գործողությունների ընթացքում խողովակաշարի մեջ մետաղական ճոպանով կապված շանը գցելուց հետո խողովակաշարում մնացած ճոպանի վրա հավաքված կենցաղային աղբի կուտակումը: Կոյուղատարի վերականգնման աշխատանքների արդյունքում Քրեական գործի համար կարևորություն ներկայացնող հետքեր չեն հայտնաբերվել (տե՛ս քրեական գործի 5-րդ հատորի 195-199-րդ, 200-205-րդ, 212-214-րդ, 6-րդ հատորի 23-24-րդ, 25-32-րդ, 76-րդ, 95-96-րդ, 7-րդ հատորի 57-61-րդ, 197-198-րդ, 8-րդ հատորի 34-37-րդ, 148-154-րդ, 188-195-րդ, 196-200-րդ, 11-րդ հատորի 188-189-րդ, 190-191-րդ, 192-193-րդ, 195-196-րդ, 197-198-րդ, 231-րդ, 233-240-րդ, 12-րդ, 1-ին, 35-36-րդ, 39-40-րդ, 49-51-րդ, 55-րդ, 82-րդ, 83-րդ, 138-րդ, 200-204-րդ, 13-րդ հատորի 49-51-րդ, 76-77-րդ, 97-98-րդ, 99-րդ, 122-րդ, 185-րդ, 229-230-րդ, 14-րդ հատորի 65-68-րդ, 71-րդ, 106-րդ, 112-րդ, 113-րդ, 104-105-րդ, 133-135-րդ, 157-158-րդ, 170-174-րդ, 15-րդ հատորի 170-171-րդ, 17-րդ հատորի 43-45-րդ, 24-րդ հատորի 58-րդ, 178-179-րդ, 236-237-րդ, 252-րդ, 25-րդ հատորի 233-րդ թերթերը),
- «Imation» տեսակի «5-90-14 093 47-03-03 096 10-70-42» լազերային սկավառակը զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` Մովսես Ներսիսյանի 093-47-03-03 հեռախոսահամարին Իսրայել Սարգսյանի կողմից օգտագործված 096-10-70-42 գաղտնի հեռախոսահամարից կատարվել է հեռախոսազանգ, հեռախոսազրույցի ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը կանանց հետ ժամանցի պատրվակով Մովսես Ներսիսյանին 2014 թվականի փետրվարի 1-ի երեկոյան կանչել է հանդիպման (տե՛ս քրեական գործի 3-րդ հատորի 63-րդ, 66-րդ, 110-116-րդ, 5-րդ հատորի 125-րդ, 12-րդ հատորի 26-28-րդ, 24-րդ հատորի 119-130-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 23:30-ից մինչև հունվարի 27-ին ժամը 00:30-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի թիվ 20/1 հասցեում կապի ծածկույթն ապահովող կայանների կողմից գրանցված մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների, վերծանումներում առկա բաժանորդների տվյալների վերաբերյալ «Արմենտել», «Վիվա Սելլ» և «Օրանժ Արմենիա» ՓԲԸ-ներից ստացված թվով 3 լազերային սկավառակները, որոնցում առկա տվյալներից հետևում է, որ 055-85-62-33 և 055-85-19-77 հեռախոսահամարները վերը նշված ժամանակահատվածում գործել են տուժող Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի տարածքում (տե՛ս քրեական գործի 1-ին հատորի 114-րդ, 122-րդ, 127-128-րդ, 129-130-րդ, 2-րդ հատորի 8-րդ, 10-11-րդ, 3-րդ հատորի 153-րդ 5-րդ հատորի 7-25-րդ, 25-րդ հատորի 179-րդ, 191-192-րդ թերթերը),
- 091-79-66-57, 099-30-90-17, 096-10-70-42, 093-69-77-99, 091-08-08-90, 055-85-19-77, 077-08-09-99, 091-08-09-99, 093-41-45-81, 095-23-48-91, 093-47-03-03 հեռախոսահամարների, ինչպես նաև 35856503807325/10, 35856403807325/3, 356268046149459 և 013035004468774 գործարանային համարներով հեռախոսներում տեղադրված հեռախոսահամարների` 2013 թվականի հուլիսի 01-ից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 5-ն ընկած ժամանակահատվածի հեռախոսազանգերի վերծանումները և բաժանորդների ու ալեհավաք կայանների վերաբերյալ տվյալներ պարունակող՝ «Արմենտել», «Վիվա Սելլ» և «Օրանժ Արմենիա» ՓԲԸ-ներից ստացված թվով 8 լազերային սկավառակները, որոնցում զետեղված տվյալներից երևում է նշված հեռախոսահամարներն օգտագործած անձանց գտնվելու վայրերը, տեղաշարժերը, միմյանց և այլ անձանց հետ կատարված հեռախոսազանգերը, ինչպես նաև այն, թե գործարանային ո՞ր համարներով հեռախոսներում ի՞նչ հեռախոսահամարներ են տեղադրվել և օգտագործվել (տե՛ս քրեական գործի 5-րդ հատորի 208-210-րդ, 216-219-րդ, 220-րդ, 6-րդ հատորի 34-35-րդ, 37-39-րդ, 40-րդ, 171-186-րդ, 7-րդ հատորի 166-174-րդ, 8-րդ հատորի 5-20-րդ, 10-րդ հատորի 6-10-րդ, 11-12-րդ, 13-14-րդ, 52-րդ, 53-54-րդ, 10-րդ հատորի 79-80-րդ, 94-րդ, 12-րդ հատորի 65-67-րդ թերթերը),
- «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերության 2014 թվականի նոյեմբերի 11-ի թիվ 2957-14 ԱՄ/Ո գրությամբ քննությանը տրամադրված` 055-85-19-77 և 055-85-62-33 հեռախոսահամարների գրանցման վերաբերյալ հիմք հանդիսացած փաստաթղթերը, որոնցից երևում է, որ նշված երկու հեռախոսաքարտերի վաճառքն էլ կատարվել է «Քինգ Դելյուքս» ընկերության վաճառակետից, որտեղ փաստացի աշխատել է Մովսես Ներսիսյանը (տե՛ս քրեական գործի 15-րդ հատորի 92-րդ, 24-րդ հատորի 197-198-րդ, 25-րդ հատորի 167-170-րդ թերթերը),
- Մովսես Ներսիսյանի` Երևան քաղաքի Ավան վարչական շրջանի Իսահակյան թաղամասի 3/1 շենքի 2-րդ բնակարանում խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունն ու թիվ 451 և թիվ 04621404 փորձագիտական եզրակացությունները, համաձայն որոնց` նշված բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերվել են օգտագործման համար պիտանի ռազմամթերք հանդիսացող 152 հատ տարբեր տրամաչափի և նմուշի գործարանային արտադրության փամփուշտներ, 1 հատ «Ֆ-1» և 2 հատ «ՌԳԴ-5» տեսակի ձեռքի բեկորային մարտական նռնակներ, թվով 3 հատ «ՈՒԶՌԳՄ» տեսակի մարտական պայթուցիչներ, թվով 2 հատ «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրադետոնատորներ, ակոսափող հրազեն հանդիսացող «AKM» տեսակի, HH0852 համարի, 7.62մմ տրամաչափի գործարանային արտադրության ինքնաձիգ և մետաղական սնդիկ՝ 4 ապակե սրվակներում (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 206-207-րդ, 6-րդ հատորի 126-130-րդ և 10-րդ հատորի 57-60-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի փետրվարի 3-ի անձնական խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը և դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 391-14 եզրակացությունը, համաձայն որոնց` 2014 թվականի փետրվարի 3-ի ժամը 18:00-ին ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչություն բերման ենթարկված Իսրայել Սարգսյանի մոտից, ի թիվս այլնի, հայտնաբերվել է նաև մարտական ակոսափող հրազեն հանդիսացող «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և «ՏԿ» մոդելի ատրճանակի, ռազմամթերք հանդիսացող 5.6 մմ տրամաչափի թվով 3 հատ փամփուշտներ, որոնք եղել են նույն ատրճանակի փամփշտակալի մեջ (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 74-75-րդ և 96-րդ թերթերը),
- 2014 թվականի փետրվարի 4-ի թիվ 390-14 դատամատնադրոշմային փորձաքննության եզրակացությունը, համաձայն որի` հետազոտության համար ատրճանակի վրա հայտնաբերված ձեռքի 3 հետքերն արտատպվել են 26x20մմ, 36x24մմ և 39x28մմ կողային չափեր ունեցող սև դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա։ Դրանից միայն 26x20մմ կողային չափեր ունեցող սև դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված (ատրճանակի իրանի աջ մասից վերցված) գալարաձև մատնահետքն է պիտանի անձի նույնացման համար և թողնված է Իսրայել Սարգսյանի կողմից՝ ձախ ձեռքի բութ մատով (տե՛ս քրեական գործի 5-րդ հատորի 226-230-րդ թերթերը),
- Իսրայել Սարգսյանի` Երևան քաղաքի Կոմիտասի պող. 27/1 շենքի թիվ 7 բնակարանում խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությունը և դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 451-14 եզրակացությունը, համաձայն որոնց` նշված բնակարանում (ավտոտնակում) կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերվել են թվով 4 հատ ռազմամթերք հանդիսացող, նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական ճայթիչներ և թվով 15 հատ նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող, գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն ու շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի հատիկներ (տե՛ս քրեական գործի 2-րդ հատորի 134-136-րդ և 6-րդ հատորի 123-124-րդ թերթերը):
6. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտի` «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «(...) [Ա]պացույցները վերլուծելու, համադրելու և գնահատելու արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Իսրայել Սարգսյանն օժանդակել է Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանի կողմից Արթուր Գուրգենի Սաֆարյանի սպանության կատարմանը, ապա այդ հանցանքը թաքցնելու նպատակով ապօրինաբար, դիտավորությամբ զրկել է կյանքից Մովսես Ներսիսյանին, բացի այդ, ապօրինի ձեռք է բերել և կրել հրազեն հանդիսացող՝ «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 3 հատ 5.6 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել ու իր փաստացի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Կոմիտասի պողոտա 27/1 շենք, բն. 7 հասցեին հարող տարածքում գտնվող ավտոտնակում առկա երկաթյա պահարանում պահել է ռազմամթերք հանդիսացող՝ նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական թվով 4 հատ ճայթիչներ և նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող՝ գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն և շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի թվով 15 հատ հատիկներ:
Այսպես.
Իսրայել Սարգսյանը, ծանոթ լինելով եղբայրներ Թևոս և Արթուր Գուրգենի Սաֆարյաններին, նրանց հետ կապը հիմնականում պաշտպանել և շփումներ է ունեցել ընկերոջ՝ Տիգրան Վարդանի Ասատրյանի միջոցով, ով հանդիսացել է Արթուր Սաֆարյանի դստեր կնքահայրը:
Իսրայել Սարգսյանը անհրաժեշտ օժանդակություն է ցուցաբերել Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանին Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը կատարելու համար:
Միմյանց հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը սկսել են օգտագործել այլ անձանց տվյալներով գրանցված 055-85-19-77 և 055-85-62-33 երկու հեռախոսահամարները, որոնցից՝ 055-85-19-77 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող, 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Իսրայել Սարգսյանի կողմից, իսկ 055-85-62-33 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Մովսես Ներսիսյանի կողմից: Մովսես Ներսիսյանն ապօրինի կերպով ձեռք բերված մարտական ակոսափող հրազեն հանդիսացող «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի, 1982թ. արտադրության ատրճանակը, որը նախատեսել է կիրառել սպանությունը կատարելու համար, 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին փորձարկել է «Էքստրիմ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող, ք.Երևան Նուբարաշեն 15 հասցեում գործող հրաձգարանում: Հիմնականում երեկոյան և գիշերային ուշ ժամերին, նշված գաղտնի հեռախոսահամարներով միմյանց հետ կապ են պաշտպանել, սակայն սպանությունը Մովսես Ներսիսյանը իրականացրել է 2014 թվականի հունվարի 26-ի` լույս 27-ի գիշերը` ժամը 00:10-ի սահմաններում:
2014 թվականի հունվարի 26-ին` ժամը 21:30-ին Մովսես Ներսիսյանը իր վարած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Երևանի Բյուզանդի փողոցի վրա գտնվող, նախկին «Ավիոկասաների» շենքի դիմացի կայանատեղի, ավտոմեքենան կանգնեցրել է այնտեղ, որից հետո այգու միջով ոտքով բարձրացել է Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ: Ժամը 21:35-ին Մովսես Ներսիսյանը, դուրս գալով այգուց, բարձրացել է Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի ուղղությամբ: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:06-ին Արթուր Սաֆարյանն իրեն պատկանող «LEXUS LX 470» մակնիշի 69 CC 999 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկից թեքվելով դեպի աջ՝ շարժվել է իր շենքի մուտքի ուղղությամբ: Այդ պահին Իսրայել Սարգսյանը իր մոտ գտնված գաղտնի 055-85-19-77 հեռախոսահամարից, նույն պահին զանգահարել է շենքի մուտքի մոտ դիրքավորված Մովսես Ներսիսյանի 055-85-62-33 հեռախոսահամարին և զգուշացրել Արթուր Սաֆարյանի ժամանման վերաբերյալ: Արթուր Սաֆարյանը, հասնելով իր շենքի մուտքի մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և ժամը 00:10-ի սահմաններում, Մովսես Ներսիսյանը իր մոտ գտնված «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի ատրճանակից թվով 7 կրակոցներ է արձակել նրա վրա և ապօրինաբար դիտավորությամբ վերջինիս զրկել է կայանքից. Արթուր Սաֆարյանի մահը հետևանք է արյան սուր կորստի, գլխի, իրանի, վերջույթների համակցված հրազենային գնդակային, միջանցիկ և կույր վիրավորումներ ստանալու հետևանքով, որոնք էլ գտնվում են ուղղակի պատճառական կապի մեջ՝ մահվան անմիջական պատճառի հետ: Սպանությունը կատարելուց հետո, Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը վերադարձել են վերջինիս ավտոմեքենայի մոտ և դրանով դուրս եկել Մաշտոցի պողոտա, որտեղ ավտոմեքենան կանգ է առել «Էլեն« ռեստորանի մոտակայքում, այնուհետև Իսրայել Սարգսյանը դուրս է եկել ավտոմեքենայից և ոտքով գնացել Երևանի Իսահակյան փողոցի վրա գտնվող «Տրիումֆ» սրճարան, ճանապարհին մասերի է բաժանել Մովսես Ներսիսյանի կողմից օգտագործված «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարի հեռախոսը և նետել աղբամանները: Դեպքից հետո, հեռախոսի մարտկոցը և ետևի կափարիչը հայտնաբերվել են աղբամանում, իսկ հեռախոսը գտնվել է «Նուբարաշենի» աղբավայրում, ու ներկայացվել է քննությանը վկաներ Ծովինար Ստեփանյանի և Աշոտ Բարսումյանի կողմից:
Արթուր Սաֆարյանի սպանությունից հետո, Իսրայել Սարգսյանը Մովսես Ներսիսյանի հետ իր կապը և մտերիմ փոխհարաբերությունները միջավայրից թաքցնելու և քողարկելու, ինչպես նաև վերջինիս հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով նրան է հատկացրել այլ անձի անվամբ գրանցված 096-10-40-79 հեռախոսահամարը՝ «Նոկիա 1280» մոդելի IMEI 35369305889141 գործարանային համարով հեռախոսով ու այդ գաղտնի հեռախոսահամարին կապնվել է իր տրամադրության տակ գտնվող, նույնպես այլ անձի անվամբ գրանցված 096-10-70-42 հեռախոսահամարից, որը տեղադրված է եղել իրեն պատկանող «Սամսունգ» տեսակի IMEI 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսում: 27.01.2014թ-ից մինչև 01.02.2014թ. ընկած ժամանակահատվածում Իսրայել Սարգսյանը Տիգրան Ասատրյանից տեղեկացել է, որ իրավապահ մարմինների տեսադաշտում հնարավոր է, որ հայտնվել է հանցագործության ընթացքում օգտագործված «Մերսեսդես Ե» մակնիշի ավտոմեքենան և մտավախություն ունենալով, որ դրա արդյունքում կպարզվի Մովսես Ներսիսյանի անձը, հետևաբար նաև կճշտվի իր առնչությունը, նպատակադրվել է իրականացնել վերջինիս սպանությունը՝ իր բացահայտման վտանգը չեզոքացնելու համար: Մովսես Ներսիսյանի մոտ իրական մտադրությունը չբացահայտելու, նրա մոտ այդ առումով կասկածներ չառաջացնելու համար Իսրայել Սարգսյանը 2014 թվականի փետրվարի 01-ին ցերեկվա ժամերին զանգահարել է Մովսես Ներսիսյանին և երեկոյան հրավիրել կանանց հետ ժամանցի, ընդ որում՝ իր մոտ գտնված գաղտնի 096-10-70-42 հեռախոսահամարից չկարողանալով կապնվել Մովսես Ներսիսյանի 096-10-40-79 հեռախոսահամարին, քանի որ վերջինս այն թողած է եղել տանը՝ լիցքավորման համար, զանգահարել և հեռախոսազրույցը վարել է նրա ոչ գաղտնի 093-47-03-03 հեռախոսահամարով: 01.02.2014թ.-ին երեկոյան ժամը 20:30-ի սահմաններում Մովսես Ներսիսյանը «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Իսրայել Սարգսյանի շենքի մուտքի մոտ, վերցրել է նրան ու միասին մեկնել են «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4-րդ հյուրասենյակ, որը նախապես պատվիրվել է Իսրայել Սարգսյանի կողմից: Նշված հյուրանոցային համարում գտնվելու ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը սպանել է Մովսես Ներսիսյանին, այնուհետև, նույն ավտոմեքենայով, ժամը 22:15-ի սահմաններում, նրա դիակը տեղափոխել է ՀՀ Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի տարածք ու նետել է կեղտաջրերի կոյուղատարի բաց դիտահորը: Սպանության հետքերը թաքցնելու և Հայաստանից Մովսես Ներսիսյանի մեկնելու պատրանք ստեղծելու նպատակով, Իսրայել Սարգսյանը նրա ավտոմեքենան տեղափոխել և 02.02.2014թ. ժամը 00:12-ին կայանել է «Զվարթնոց» օդանավակայանի առաջին հարկում գտնվող վճարովի ավտոկայանատեղում: Ճանապարհին՝ Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մերձակայքում գտնվող բենզալցակայանի մոտ, Իսրայել Սարգսյանը ազատվելով՝ դեն է նետել ավտոմեքենայում մնացած, Մովսես Ներսիսյանի կողմից օգտագործված «Նոկիա 1280» մոդելի IMEI 35369305889141 գործարանային համարով գաղտնի հեռախոսը, որը հետագայում գտնվել և քննությանն է ներկայացվել տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Արթուր Մայիլյանի և նրա հոր՝ Լևոն Մայիլյանի կողմից: 2014 թվականի փետրվարի 02-ին` ժամը 00:40-ի սահմաններում, «Զվարթնոց» օդանավակայանից «ՎԱԶ 2107» մակնիշի, 22 SL 271 պ/հ տաքսի ավտոմեքենայով Իսրայել Սարգսյանը վերադարձել է Երևանի Բարեկամության հրապարակի մերձակայք, իջել է ավտոմեքենայից, որից հետո ոտքով գնացել է Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող իր տուն և ժամը 01:10-ի սահմաններում մտել շենքի մուտք:
Բացի այդ, Իսրայել Սարգսյանն ապօրինի ձեռք է բերել և 2014 թվականի փետրվարի 03-ին իր գոտկատեղում ապօրինի կրել է հրազեն հանդիսացող՝ «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 3 հատ 5.6 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել ու իր փաստացի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Կոմիտասի պողոտա 27/1 շենք, բն. 7 հասցեին հարող տարածքում գտնվող ավտոտնակում առկա երկաթյա պահարանում պահել է ռազմամթերք հանդիսացող՝ նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական թվով 4 հատ ճայթիչներ և նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող՝ գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն և շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի թվով 15 հատ հատիկներ:
Նման պայմաններում Դատարանը հարկ է համարում մանրամասն անդրադառնալ Իսրայել Սարգսյանի կողմից կազմակերպելը և օժանդակելը Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանի կողմից Արթուր Գուրգենի Սաֆարյանի սպանության կատարմանը` Իսրայել Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին:
Դատարանը, ուսումնասիրելով Իսրայել Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը, արձանագրում է, որ Մովսես Ներսիսյանի կողմից Արթուր Սաֆարյանի սպանության կատարումը կազմակերպելը մեղադրանքի կողմի հետևությունը հիմնված է բացառապես Տիգրան Ասատրյանի տանից խուզարկությամբ հայտնաբերված էլեկտրոնային կրիչում առկա խոսակցության ձայնագրությունով և Տիգրան Ասատրյանի ցուցմունքով և տարբեր անձանց անուններով հեռախոսաքարտերով կատարված զանգերով: Այս առումով Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ գաղտնի հեռախոսահամարներով կապ պահպանելը ինքնին չի կարող անվերապահորեն վկայել Իսրայել Սարգսյանի կողմից Արթուր Սաֆարյանի սպանության կազմակերպումը, ավելին սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ ապացույց և հիմնավորում, որ ինչպես նշված է Իսրայել Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքում, որ նա ստացել է պատվեր իրականացնելու Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը: Ինչպես նաև Տիգրան Ասատրյանի բնակարանում կատարված խուզարկության ժամանակ հայտնաբերված և փորձաքննության ներկայացված կրիչում առկա Իսրայել Սարգսյանի և Տիգրան Ասատրյանի միջև առկա խոսակցության մեջ Իսրայել Սարգսյանը չի հայտնում, որ ինքը ստացել է պատվեր, որպեսզի կազմակերպի Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը, ավելին` նա ամբողջ խոսակցության ընթացքում չի հայտնում, որ ինքն է կազմակերպել Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը: Իսրայել Սարգսյանի կողմից Արթուր Սաֆարյանի սպանության կազմակերպման մասին հայտնում է միայն Տիգրան Ասատրյանն իր ցուցմունքով, սակայն նրա տանից հայտնաբերված ձայնագրության մեջ նման բան առկա չէ: Հետևաբար Դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում այլ անձանց անուններով գրանցված գաղտնի հեռախոսահամարներով միմյանց հետ կապ պաշտպանելու ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը օժանդակել է Մովսես Ներսիսյանին Արթուր Սաֆարյանի սպանության կատարման համար:
Դատարանը, հիմնվելով դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների վրա, գնահատելով դրանք համակցության մեջ, գտնում է, որ ապացուցված չէ Իսրայել Սարգսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցագործության այն մասը, որ նա կազմակերպել է Արթուր Սաֆարյանի սպանության կատարումը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Դատարանը սույն քրեական գործով Իսրայել Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետը փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում:
Ելնելով վերոգրյալից` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանին վերագրվող արարքի իրավաբանական որակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետից պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով:
(...)
Ապացուցված է Իսրայել Սարգսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ:
Վերոգրյալ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանը` օժանդակել է Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանի կողմից Արթուր Գուրգենի Սաֆարյանի սպանության կատարմանը, ապա այդ հանցանքը թաքցնելու նպատակով ապօրինաբար, դիտավորությամբ զրկել է կյանքից Մովսես Ներսիսյանին, բացի այդ, ապօրինի ձեռք է բերել և կրել է հրազեն հանդիսացող՝ «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 3 հատ 5.6 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել ու իր փաստացի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Կոմիտասի պողոտա 27/1 շենք, բն. 7 հասցեին հարող տարածքում գտնվող ավտոտնակում առկա երկաթյա պահարանում պահել է ռազմամթերք հանդիսացող՝ նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական թվով 4 հատ ճայթիչներ և նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող՝ գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն և շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի թվով 15 հատ հատիկներ:
Այսպես.
Իսրայել Սարգսյանը ծանոթ լինելով եղբայրներ Թևոս և Արթուր Գուրգենի Սաֆարյաններին, նրանց հետ կապը հիմնականում պաշտպանել և շփումներ է ունեցել ընկերոջ՝ Տիգրան Վարդանի Ասատրյանի միջոցով, ով հանդիսացել է Արթուր Սաֆարյանի դստեր կնքահայրը:
Իսրայել Սարգսյանը անհրաժեշտ օժանդակություն է ցուցաբերել Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանին Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը կատարելու համար:
Միմյանց հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը սկսել են օգտագործել այլ անձանց տվյալներով գրանցված 055-85-19-77 և 055-85-62-33 երկու հեռախոսահամարները, որոնցից՝ 055-85-19-77 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող, 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Իսրայել Սարգսյանի կողմից, իսկ 055-85-62-33 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Մովսես Ներսիսյանի կողմից: Մովսես Ներսիսյանն ապօրինի կերպով ձեռք բերված մարտական ակոսափող հրազեն հանդիսացող «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի, 1982թ. արտադրության ատրճանակը, որը նախատեսել է կիրառել սպանությունը կատարելու համար, 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին փորձարկել է «Էքստրիմ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող, ք. Երևան Նուբարաշեն 15 հասցեում գործող հրաձգարանում: Հիմնականում երեկոյան և գիշերային ուշ ժամերին, նշված գաղտնի հեռախոսահամարներով միմյանց հետ կապ են պաշտպանել, սակայն սպանությունը Մովսես Ներսիսյանը իրականացրել է 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը, ժամը 00:10-ի սահմաններում:
2014 թվականի հունվարի 26-ին, ժամը 21:30-ին Մովսես Ներսիսյանը իր վարած «Մերսեդես E 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Երևանի Բյուզանդի փողոցի վրա գտնվող, նախկին «Ավիոկասաների» շենքի դիմացի կայանատեղի, ավտոմեքենան կանգնեցրել է այնտեղ, որից հետո, այգու միջով ոտքով բարձրացել է Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ: Ժամը 21:35-ին Մովսես Ներսիսյանը դուրս գալով այգուց, բարձրացել է Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի ուղղությամբ: 2014 թվականի հունվարի 27-ին ժամը 00:06-ին Արթուր Սաֆարյանը իրեն պատկանող «LEXUS LX 470» մակնիշի 69 CC 999 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկից թեքվելով դեպի աջ՝ շարժվել է իր շենքի մուտքի ուղղությամբ: Այդ պահին Իսրայել Սարգսյանը իր մոտը գտնված գաղտնի 055-85-19-77 հեռախոսահամարից, նույն պահին զանգահարել է շենքի մուտքի մոտ դիրքավորված Մովսես Ներսիսյանի 055-85-62-33 հեռախոսահամարին և զգուշացրել Արթուր Սաֆարյանի ժամանման վերաբերյալ: Արթուր Սաֆարյանը հասնելով իր շենքի մուտքի մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և ժամը 00:10-ի սահմաններում, Մովսես Ներսիսյանը իր մոտ գտնված «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի ատրճանակից թվով 7 կրակոցներ է արձակել նրա վրա և ապօրինաբար դիտավորությամբ վերջինիս զրկել է կայանքից: Սպանությունը կատարելուց հետո, Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը վերադարձել են վերջինիս ավտոմեքենայի մոտ և դրանով դուրս եկել Մաշտոցի պողոտա, որտեղ ավտոմեքենան կանգ է առել «Էլեն» ռեստորանի մոտակայքում, այնուհետև Իսրայել Սարգսյանը դուրս է եկել ավտոմեքենայից և ոտքով գնացել Երևանի Իսահակյան փողոցի վրա գտնվող «Տրիումֆ» սրճարան, ճանապարհին մասերի է բաժանել Մովսես Ներսիսյանի կողմից օգտագործված «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարի հեռախոսը և նետել աղբամանները: Դեպքից հետո, հեռախոսի մարտկոցը և ետևի կափարիչը հայտնաբերվել են աղբամանում, իսկ հեռախոսը գտնվել է «Նուբարաշենի» աղբավայրում ու ներկայացվել է քննությանը վկաներ Ծովինար Ստեփանյանի և Աշոտ Բարսումյանի կողմից:
Արթուր Սաֆարյանի սպանությունից հետո, Իսրայել Սարգսյանը Մովսես Ներսիսյանի հետ իր կապը և մտերիմ փոխհարաբերությունները միջավայրից թաքցնելու և քողարկելու, ինչպես նաև վերջինիս հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով նրան է հատկացրել այլ անձի անվամբ գրանցված 096-10-40-79 հեռախոսահամարը՝ «Նոկիա 1280» մոդելի IMEI 35369305889141 գործարանային համարով հեռախոսով ու այդ գաղտնի հեռախոսահամարին կապնվել է իր տրամադրության տակ գտնվող, նույնպես այլ անձի անվամբ գրանցված 096-10-70-42 հեռախոսահամարից, որը տեղադրված է եղել իրեն պատկանող «Սամսունգ» տեսակի IMEI 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսում: 27.01.2014թ.-ից 01.02.2014թ. ժամանակահատվածում Իսրայել Սարգսյանը Տիգրան Ասատրյանից տեղեկացել է, որ իրավապահ մարմինների տեսադաշտում հնարավոր է, որ հայտնվել է հանցագործության ընթացքում օգտագործված «Մերսեդես Ե» մակնիշի ավտոմեքենան և մտավախություն ունենալով, որ դրա արդյունքում կպարզվի Մովսես Ներսիսյանի անձը, հետևաբար նաև կճշտվի իր առնչությունը, նպատակադրվել է իրականացնել վերջինիս սպանությունը՝ իր բացահայտման վտանգը չեզոքացնելու համար: Մովսես Ներսիսյանի մոտ իրական մտադրությունը չբացահայտելու, նրա մոտ այդ առումով կասկածներ չառաջացնելու համար Իսրայել Սարգսյանը 2014 թվականի փետրվարի 01-ին ցերեկվա ժամերին զանգահարել է Մովսես Ներսիսյանին և երեկոյան հրավիրել կանանց հետ ժամանցի, ընդ որում՝ իր մոտ գտնված գաղտնի 096-10-70-42 հեռախոսահամարից չկարողանալով կապնվել Մովսես Ներսիսյանի 096-10-40-79 հեռախոսահամարին, քանի որ վերջինս այն թողած է եղել տանը՝ լիցքավորման համար, զանգահարել և հեռախոսազրույցը վարել է նրա ոչ գաղտնի 093-47-03-03 հեռախոսահամարով: 01.02.2014թ.-ին երեկոյան ժամը 20:30-ին սահմաններում Մովսես Ներսիսյանը «Մերսեդես E 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Իսրայել Սարգսյանի շենքի մուտքի մոտ, վերցրել է նրան ու միասին մեկնել են «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4-րդ հյուրասենյակ, որը նախապես պատվիրվել է Իսրայել Սարգսյանի կողմից: Նշված հյուրանոցային համարում գտնվելու ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը սպանել է Մովսես Ներսիսյանին, այնուհետև, նույն ավտոմեքենայով, ժամը 22:15-ի սահմաններում, նրա դիակը տեղափոխել է ՀՀ Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի տարածք ու նետել է կեղտաջրերի կոյուղատարի բաց դիտահորը: Սպանության հետքերը թաքցնելու և Հայաստանից Մովսես Ներսիսյանի մեկնելու պատրանք ստեղծելու նպատակով, Իսրայել Սարգսյանը նրա ավտոմեքենան տեղափոխել և 02.02.2014թ. ժամը 00:12-ին կայանել է «Զվարթնոց» օդանավակայանի առաջին հարկում գտնվող վճարովի ավտոկայանատեղում: Ճանապարհին՝ Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մերձակայքում գտնվող բենզալցակայանի մոտ, Իսրայել Սարգսյանը ազատվելով՝ դեն է նետել ավտոմեքենայում մնացած, Մովսես Ներսիսյանի կողմից օգտագործված «Նոկիա 1280» մոդելի IMEI 35369305889141 գործարանային համարով գաղտնի հեռախոսը, որը հետագայում գտնվել և քննությանն է ներկայացվել տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Արթուր Մաիլյանի և նրա հոր՝ Լևոն Մայիլյանի կողմից: 2014 թվականի փետրվարի 02-ին ժամը 00:40-ի սահմաններում «Զվարթնոց՚ օդանավակայանից «ՎԱԶ 2107» մակնիշի, 22 SL 271 պ/հ տաքսի ավտոմեքենայով Իսրայել Սարգսյանը վերադարձել է Երևանի Բարեկամության հրապարակի մերձակայքը, իջել է ավտոմեքենայից, որից հետո ոտքով գնացել է Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող իր տուն և ժամը 01:10-ի սահմաններում մտել է շենքի մուտք:
Բացի այդ, Իսրայել Սարգսյանն ապօրինի ձեռք է բերել և 2014 թվականի փետրվարի 03-ին իր գոտկատեղում ապօրինի կրել է հրազեն հանդիսացող՝ «ՏԿ» մոդելի ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող՝ 3 հատ 5.6 մմ տրամաչափի փամփուշտներ, ինչպես նաև ապօրինի ձեռք է բերել ու իր փաստացի բնակության վայրի՝ ք.Երևան, Կոմիտասի պողոտա 27/1 շենք, բն. 7 հասցեին հարող տարածքում գտնվող ավտոտնակում առկա երկաթյա պահարանում պահել է ռազմամթերք հանդիսացող՝ նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ԷԴՊ» տեսակի էլեկտրական թվով 4 հատ ճայթիչներ և նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող՝ գործարանային արտադրության դեղնաշագանակագույն և շագանակագույն գլանաձև արկային վառոդի թվով 15 հատ հատիկներ:
Կատարած արարքների համար ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
(…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
7. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի պաշտպան Հեկտոր Սարդարյանն (այսուհետ նաև` Պաշտպան) իր վերաքննիչ բողոքում փաստարկել է, որ իր պաշտպանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու և դատապարտելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի էական խախտումներով, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և առկա է քրեադատավարական իրավունքի նորմի էական խախտում, որոնց արդյունքում դատապարտվել է անմեղ անձ, ուստի նշված դատական ակտն ամբողջությամբ ենթակա է բեկանման, իսկ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանը` արդարացման:
Ի հիմնավորումն իր վերոշարադրյալ փաստարկների` Պաշտպանը նախ նշել է, որ պաշտպանության կողմն ընդունում է, որ Արթուր Սաֆարյանը 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը` ժամը 00:10-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Սարյան փողոցի 20/1 և Արամի նրբանցք 5ա շենքի բակային հատվածում, անհայտ անձի կողմից ատրճանակից արձակած բազմաթիվ կրակոցներով դիտավորությամբ սպանվել է։ Դեպքի վայրում հայտնաբերվել է ատրճանակ` պահունակում չկրակված մեկ փամփուշտով, պարկուճներ և գնդակներ, ինչպես նաև ատրճանակից ոչ հեռու ռետինե բժշկական ձեռնոց` մատերի հատվածում պատռված։ Իրեղեն ապացույցները տեղում զննվել, փաթեթավորվել են և նշանակվել են համապատասխան փորձաքննություններ։ Դատաձգաբանական-քիմիական համալիր փորձաքննության եզրակացությամբ պարզվել է, որ ձեռնոցի արտաքին մակերեսին առկա են կրակոցի լիարժեք արգասիքներ` այրված վառոդի հետք, անտիմոն և պղնձի նստվածք, ինչը ողջամիտ հավանականությամբ հաստատում է մահաբեր կրակոցներն այդ ձեռնոցը կրող անձի կողմից կատարված լինելու մասին։ Դատաբժշկական և գենետիկական փորձաքննություններով հիմնավորվել է, որ տվյալ ձեռնոցի ներսային մակերեսին պահպանվել է ԴՆԹ, ինչը թողնված չէ Մովսես Ներսիսյանի կամ Իսրայել Սարգսյանի կողմից։ Այդ ձեռնոցն օգտագործած անձի, այսինքն՝ սպանության անմիջական իրագործողի, ինքնությունը, դիտավորությունը, Մովսես Ներսիսյանի և (կամ) Իսրայել Սարգսյանի հետ կապը, և սպանության հանցակազմի պարտադիր այլ հատկանիշներ գործով չեն պարզվել, այդ ուղղությամբ նախաքննության ընթացքում պատշաճ ստուգումներ չեն իրականացվել։ Քննիչը գործը «մաքրելու» ակնհայտ նկատառումներով, 2014 թվականի դեկտեմբերի 23-ի որոշմամբ թիվ 13109214 քրեական գործից նոր (58218014 համարով) գործ է անջատել Արթուր Սաֆարյանի սպանության դրվագով հանցագործության պատվիրատուի և հնարավոր օժանդակողի վերաբերյալ` նկատի ունենալով ձեռնոցը կրող, այսինքն՝ կրակոցներն արձակող անձին, և Մովսես Ներսիսյանի սպանության դրվագով Իսրայել Սարգսյանին հնարավոր օժանդակություն ցուցաբերած անձի վերաբերյալ` նկատի ունենալով Մ.Ներսիսյանի ավտոմեքենայում երկրորդ անձի առկայության մասին «Արտաքին դիտում» միջոցառման արդյունքները: Ընդ որում` նշված ձեռնոցը թողնվել է անջատված քրեական գործում և որպես իրեղեն ապացույց սույն քրեական գործին չի կցվել։ Այսինքն, նախաքննության մարմինն ընդունել է հանցագործություններին երրորդ անձանց ներգրավված լինելու հանգամանքը և նրանց վերաբերյալ մասն անջատել է առանձին վարույթ` իբր բացահայտման միջոցառումները շարունակելու նպատակով, սակայն իրականում նպատակ ունենալով ապահովել գործի դատական ընթացքը, չնկատելով կամ գիտակցաբար շրջանցելով այն փաստական հանգամանքը, որ երրորդ անձանց ներգրավվածությունը հանցագործության դեպքերին, ըստ գործի հանգամանքների, բացառում է Ի.Սարգսյանի մեղքը, հիմնավորում նրան առաջադրված մեղադրանքի անհեթեթ լինելը, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը տվյալ սխալ դիրքորոշումը հաստատել է կայացրած դատավճռով։ Դրա հետ մեկտեղ, ձեռք չեն բերվել փաստական տվյալներ Արթուր Սաֆարյանի սպանության դրդապատճառի, պատվիրատուի, սպանության անմիջական իրագործողի և գործի ելքի համար էական նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքների վերաբերյալ։ Քրեական գործում չկան թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներ սպանության գործիք ատրճանակը Մովսես Ներսիսյանի մոտ գտնվելու և (կամ) նրա կողմից հանցագործության պահին գործադրվելու մասին։ Գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ տուժողի վրա կրակ արձակողն այլ անձ է, ով այդ պահին կրել է նշված բժշկական ձեռնոցը, ինչն ուղղակի և անմիջական կապ ունի սպանության դեպքի հետ։ Պաշտպանության կողմի միջնորդություններից հետո` ձեռնոցն Առաջին ատյանի դատարան է բերվել և հետազոտվել, սակայն դատավճռում այդ էական հանգամանքին անդրադարձ չի կատարվել և գնահատական չի տրվել։ Մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինները սխալմամբ չափից առավել նշանակություն են վերագրել վկա Տիգրան Ասատրյանի տանից խուզարկությամբ հայտնաբերված էլեկտրոնային կրիչում առկա ձայնագրությանը` դա բավարար համարելով մեղադրանքը հիմնավորելու համար։ Մինչդեռ մյուս քննչական վարկածների ստուգման և բավարար ապացույցների ձեռք բերման ուղղությամբ ակնհայտ թերի, միակողմանի քննություն է իրականացվել, ինչի հետևանքով հանցագործությունը մնացել է չբացված։ Այդ խախտումներն Առաջին ատյանի դատարանը շրջանցել է, չի վերլուծել, ձեռնոցն իրեղեն ապացույց չի ճանաչել, այդ մասին պաշտպանության կողմի միջնորդությանը չի պատասխանել, էական կարևորության իրեղեն ապացույցն իրավական գնահատման չի ենթարկել։
Պաշտպանության կողմը գտնում է նաև, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի իրավական որակումը քրեական գործի փաստական տվյալներից չի բխում, այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի հատկանիշներին ակնհայտորեն չի համապատասխանում։ Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, թե Արթուր Սաֆարյանի սպանությունն ում կողմից և ինչ դրդապատճառով է կատարվել` վրեժի հողի վրա, շահադիտական դրդումներով, պատվերով, թե զուգորդված շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով։ Միևնույն ժամանակ, Իսրայել Սարգսյանի առնչությունն Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքին թույլատրելի և վերաբերելի որևէ ապացույցով կամ դրանց որևէ համակցությամբ չի հիմնավորվել։ Ակնհայտ է, որ Իսրայել Սարգսյանի կողմից հանցագործությունը պատվիրելը կամ դրա իրագործմանն օժանդակելը՝ իբր տուժողի եղբայր Թևոս Սաֆարյանի դիրքերն ու միջավայրում նրա ազդեցությունը թուլացնելու նպատակով, հորինված դրդապատճառ է, վերցված օդից, քանի որ գործում ոչ միայն ապացույց, այլև նման բնույթի տեղեկություն չկա, ավելին` կան քննչական այդ վարկածը հերքող բազմաթիվ ապացույցներ և փաստեր։ Դատավճռի շարադրանքից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը նկատել է, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը պատվիրելու, կազմակերպելու, ինչպես նաև Թևոս Սաֆարյանի դիրքերն իբր թուլացնելու մասին մեղադրանքի ձևակերպումներն ակնհայտ անհիմն են։ Այդուհանդերձ, Առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալին վերագրվող արարքի իրավաբանական որակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետից վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ինչն անօրինական է և նյութական իրավունքի սխալ կիրառում: Պաշտպանության կողմը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը տվյալ դեպքում սխալ է մեկնաբանել նշված հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի դիսպոզիցիան։ Մասնավորապես, մեղադրանքից հանելով սպանությունը պատվիրելու (կազմակերպելու) հասկացությունը` որպես գործի տվյալներով չհիմնավորված, Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էր անդրադառնալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետն ընդհանրապես մեղադրանքի ծավալից հանելու և արարքը ռեալ վերաորակելու հարցին, այլ ոչ թե նույն հոդվածի մասն ու կետը վերաորակեր նույն հոդվածի նույն մասով ու կետով։ Բացի այդ, իրավական գնահատական չի տրվել այն հանգամանքին, որ «Պատվերով» հասկացությունը հիշյալ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետի դիսպոզիցիայի պարտադիր հատկանիշներից է, ինչը հանելու դեպքում` հոդվածի տվյալ կետը տրոհվում, վերանում է, քանի որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքում չկա այդ դիսպոզիցիայի մյուս պարտադիր հատկանիշներից ոչ մեկը: Այսինքն` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական իրավունքի նորմի սխալ մեկնաբանությունը և ի վնաս ամբաստանյալի կիրառումն ակնհայտ է։ Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը նաև խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-4-րդ կետերի պահանջները. չի լուծել դատավճիռ կայացնելիս դատարանի լուծման ենթակա հարցերը: Ճիշտ սահմանելով քրեական գործում պատվերի (կազմակերպման) հասկացության հատկանիշների բացակայությունը և այն հեռացնելով մեղադրանքի որակման ձևակերպումից` Առաջին ատյանի դատարանը չի պատասխանել այն հարցին, թե այդ դեպքում Մովսես Ներսիսյանին ինչ դրդապատճառ է վերագրվում, 8-րդ կետի դիսպոզիցիայի թվարկված հատկանիշներից որն է առկա նրա արարքում։ Անդրադարձ չկատարելով այդ էական նշանակության հարցին՝ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի արարքի իրավական որակումը թողնվել է առկախ, չպատճառաբանված և չլուծված։ Նույնիսկ քննարկման առարկա չի դարձրել Մովսես Ներսիսյանի արարքը հիշյալ հոդվածի 1-ին մասով դիտարկելու և համապատասխան վերաորակում կատարելու հարցը։ Արդյունքում, Առաջին ատյանի դատարանը մեղադրանքի 1-ին դրվագով Իսրայել Սարգսյանին վերագրել է նրա կողմից չկատարված արարք, և այդ արարքին տվել է իրավաբանորեն ակնհայտ սխալ որակում, ինչը բավարար հիմք է դատավճիռը բեկանելու համար։
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև, որ քրեական գործում առկա չեն թույլատրելի և վերաբերելի բավարար ապացույցներ Իսրայել Սարգսյանի կողմից հեռախոսազանգով Արթուր Սաֆարյանի սպանությանն օժանդակելու մասին: Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել է այն էական հանգամանքը, որ քրեական գործի ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել հիշյալ հեռախոսազանգն Իսրայել Սարգսյանի կողմից կատարած լինելու, ինչպես նաև այդ խոսակցության բովանդակության վերաբերյալ։ Արթուր Սաֆարյանի մոտենալու մասին իբր Մովսես Ներսիսյանին նախազգուշացնելը զուտ ենթադրություն է, որը կառուցված է հեռախոսային կապի մասին վերծանման և ոչ բուն խոսակցության ձայնագրառման կամ այդ մասին տրված ցուցմունքների վրա։ Այսինքն, եթե անգամ պայմանականորեն ընդունենք, որ նրանց միջև հեռախոսային զրույց տեղի է ունեցել, ապա դրա բովանդակությունը և հեղինակը հայտնի չէ, այդ մասին, ըստ գործի տվյալների, կարող են լինել բազմաթիվ չբացառվող վարկածներ: Սպանությանն օժանդակելը հիմնավորելու համար գործում պետք է լիներ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը միանշանակ հիմնավորեր Մովսես Ներսիսյանին վերագրվող արարքի օբյեկտիվ կողմը և դրան օգնելու (օժանդակելու) ամբաստանյալի կոնկրետ գործողությունը` առանց այլաբնույթ մեկնաբանման հնարավորության։ Այսինքն, դատավճռի տվյալ հետևությունը սխալ է և պարունակում է անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի էական խախտում:
Նաև գտնում է, որ նախաքննության մարմինը, ապա նաև Առաջին ատյանի դատարանը մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների վերաբերյալ ՀՀ օրենսդրությանը և միջազգային իրավական սկզբունքներին հակառակ, Մովսես Ներսիսյանի բացակայության պայմաններում նրան հանցագործության կատարում են վերագրել, այն համարել հաստատված փաստ և դրանից կատարել եզրահանգումներ, այդ թվում` ի վնաս իր պաշտպանյալի օրինական շահերի: Մովսես Ներսիսյանին վերագրվել է առանձնապես ծանր հանցագործության կատարում այն դեպքում, երբ նա ի վիճակի չի եղել կամ այլ պատճառներով չի մասնակցել վարույթին ոչ անձամբ, ոչ ներկայացուցչի միջոցով` զրկված լինելով մեղադրանքից պաշտպանվելու հնարավորությունից, ինչը «Մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի սկզբունքների և Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշումների խախտում է։
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը միանշանակ իրավական գնահատական է տվել Իսրայել Սարգսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներին` համարելով այն որպես ոչ արժանահավատ, նշելով, որ նման ցուցմունքներ տալով նա փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, և որ նրա ցուցմունքները մասնավորապես հերքվում են Տիգրան Ասատրյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով, ինչպես նաև վերջինիս բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված էլեկտրոնային կրիչում առկա ձայնագրությունով, դրա շուրջ տրված փորձագիտական եզրակացությամբ։ Առաջին ատյանի դատարանը ոչ արժանահավատ է համարել նաև վկա Աշոտ Բոլյանի ցուցմունքները, որպես հիմնավորում նշելով այն, որ նա ամբաստանյալի ընկերն է։ Մինչդեռ ամբաստանյալի և վկայի ցուցմունքներին տրված նման գնահատականը միակողմանի է, ոչ օբյեկտիվ և չպատճառաբանված, օբյեկտիվ չէ նաև տվյալ ձայնագրության մասին եզրահանգումը, քանի որ այն շատ ավելի պաշտպանական բնույթի տվյալներ է պարունակում, քան մեղադրական։ Դատաքննությունը մեղադրական եզրակացությամբ ներկայացված ապացույցների ավելի քան 2.5 տարիների հետազոտությունների արդյունքում չի կարողացել պարզել Արթուր Սաֆարյանի սպանության դրդապատճառը, այն իրագործողի անձը, հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի պարտադիր հատկանիշները, ինչպես նաև ամբաստանյալի մեղքը։ Առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել նաև Մովսես Ներսիսյանին սպանելու դրվագով։ Նախաքննության ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը մեղադրանքի որևէ դրվագով իրեն մեղավոր չի ճանաչել, 2014 թվականի փետրվարի 3-ին` ձերբակալման օրը, հարցաքննվելով որպես կասկածյալ, ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ այդ օրն աշխատանքային ընկերների` Արման Մխիթարյանի և Տիգրան Ավետիսյանի հետ Մաշտոցի պողոտայից բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանություն, իր ձեռքերը շղթայել են, պահել առանձին սենյակում, ինչի ընթացքում ոստիկանության աշխատակիցներից մեկը ներս է մտել, ցույց տվել «ՏԿ» մոդելի ինչ-որ ատրճանակ` ասելով, թե դա իրենն է, ապա այն մտցրել է իր գոտկատեղ, որի ժամանակ իր ձեռքի բութ մատը հպել է ատրճանակի բռնակին։ Ինքը հասկացել է, որ ոստիկանության աշխատակիցը միանշանակ պահանջում է, որպեսզի քննիչի մոտ ինքն ընդունի, թե այդ ատրճանակն իբր իրենն է։ Որոշ ժամանակ անց տվյալ սենյակ են բերվել որպես ընթերակա հրավիրված քաղաքացիներ և կազմվել է արձանագրություն` իր գոտկատեղից երեք փամփուշտներով ատրճանակ հայտնաբերելու մասին։ Նույն օրը հարցաքննվել է որպես կասկածյալ` քննիչի պահանջով նկարագրելով իր գործողությունները Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի ժամանակ, ինչպես նաև դրան նախորդած և հաջորդած ժամանակահատվածում։ Նշել է, որ դեպքի մասին իմացել է իր մտերիմ ընկեր Տիգրան Ասատրյանից հեռախոսազանգով, անմիջապես գնացել է հիվանդանոց, որտեղ պարզվել է, որ Արթուր Սաֆարյանը կրակոցների հետևանքով ստացած վնասվածքներից մահացել է: Այնտեղից Տ.Ասատրյանի հետ մեկնել է դեպքի վայր, ներկա գտնվել քննչական-օպերատիվ միջոցառումների իրականացմանը, հայտնել է այլ մանրամասներ։ Նաև նշել է, որ Արթուր Սաֆարյանի հետ ծանոթացել է Տիգրան Ասատրյանի միջոցով, ով հանդիսացել է տուժողի դստեր քավորը, Արթուրի հետ գտնվել է ընկերական մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ, հանդիպումները կրել են էպիզոդիկ, սակայն բարեկամական բնույթ։ Նշել է, որ Արթուր Սաֆարյանի հետ վերջին հանդիպումներից մեկը տեղի է ունեցել շուրջ մեկ ամիս առաջ՝ հունվարի 7-ին, իր ծննդյան օրը, ինչը տոնել են ընկերներով և անցել է ջերմ մթնոլորտում։ Պատասխանելով քննիչի հարցին` պնդել է, որ Արթուր Սաֆարյանի հետ ոչ մի հակասություն, խնդիր չի ունեցել, ավելին, երբ նույն թվականի հունվարի 20-ին իր «Լեքսուս» ավտոմեքենայով Եղեգնաձորի ճանապարհին վթարի է ենթարկվել, հեռախոսով հայտնել է այդ մասին Տիգրան Ասատրյանին։ Վերջինս օգնության է եկել Արթուր Սաֆարյանի հետ, այդքան մտերիմ են եղել։ Նշել է նաև, որ մինչև իր ձերբակալման օրն աշխատել է «Դուքենդո հայկական ֆեդերացիա» ՀԿ-ում, որպես պահնորդական ծառայությունների մատուցման գծով ղեկավար, Երևանի կենտրոնական վարչական տարածքում վերջին ժամանակահատվածում իրականացրել են «Տրիումֆ» ռեստորանի, Հայկական կոնսերվատորիայի նկուղային բարի և Սախարովի հրապարակի «Ալ Շադի» բար-ռեստորանի պահպանությունը։ Սպանությունը կազմակերպելուն կամ կատարմանն իր օժանդակության վերաբերյալ քննիչի հարցին պատասխանել է, որ դա իրականությանը չի համապատասխանում և բացարձակ հորինված սուտ է։ Նշել է, որ դրա համար ինքը որևէ դրդապատճառ չի ունեցել, իսկ տուժողին համարում է իր մտերիմ ընկերը։ Որպես կասկածյալ լրացուցիչ ցուցմունքում, պատասխանելով քննիչի հարցին` Ի.Սարգսյանը նշել է, որ փետրվարի 1-ին և լույս 2-ի գիշերը եղել է տանը, ժամը 12:30-ին մեկնել է Քանաքեռ, Սարկավագի փողոցում բնակվող ծնողներին տեսության, ապա ժամը 18-ի սահմաններում, կրկին տաքսի ավտոմեքենայով վերադարձել է տուն և այլևս չի բացակայել, հետագայում ուղղել է` նշելով, որ ծնողներին այցելել է մեկ օր առաջ։ Նաև հայտնել է, թե Մովսես Ներսիսյանի հետ ծանոթներ են, նրա հետ վերջին անգամ հանդիպել է շուրջ 4 օր առաջ իր և Մովսեսի համագյուղացի Վալերի Միխայլիչի խանութում, այսինքն` ժխտել է «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համալիրում և «Զվարթնոց» օդանավակայանում իր գտնվելու հանգամանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում Իսրայել Սարգսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հայտարարել է, որ իրեն վերագրվող հանցավոր արարքները չի կատարել, մինչև տվյալ պահը նախաքննության մարմինը չի ներկայացրել առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող որևէ ապացույց։ Լսելով Տիգրան Ասատրյանի տանը խուզարկությամբ հայտնաբերված ձայնագրության մասնակի վերարտադրությունը, որտեղ նշված է Մովսես Ներսիսյանին իբր սպանելու մասին, Ի.Սարգսյանը հայտնել է, որ չգիտի ինչի մասին է ձայնագրությունը, ինքը չէ դրանում խոսողը, մարդկանց ձայնը ծանոթ է, բայց ձայնագրությունը սարքած է։ Որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքներում էական ոչինչ չի ավելացրել, իսկ հետագայում հրաժարվել է ընդհանրապես ցուցմունքներ տալ` անվստահություն հայտնելով նախաքննության մարմնին` միակողմանի մեղադրողական թեքումով քննությունը վարելու համար։ Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանը կրկին իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ իրեն վերագրվող մեղադրանքն անհիմն է, նման արարքներ չի կատարել, այդ մեղադրանքի ձևական հիմքը Տիգրան Ասատրյանի իրականացրած գաղտնի ձայնագրությունն է, ինչը թյուրիմացության մեջ է գցել իրավապահ մարմիններին և նրանք, ձայնագրությունը դնելով մեղադրանքի հիմքում, թույլ են տվել կոպիտ սխալ, անհիմն մեղադրել են իրեն, իսկ հանցագործության իրական հեղինակը մնացել է չբացահայտված, չնայած նրան, որ ինչպես պարզվել է գործի նյութերին ծանոթանալիս, հանցագործը դեպքի վայրում թողել է հանցագործության գործիք ատրճանակը, ինչպես նաև զենքի վրա մատնահետքեր չառաջացնելու նպատակով օգտագործած բժշկական ձեռնոցը` ներսում ԴՆԹ-ով։ Հայտնել է նաև, որ նախաքննության մարմինն այդ ԴՆԹ-ով պատշաճ ստուգումներ և համապատասխան նույնացումներ չի կատարել, այն դեպքում, երբ Սաֆարյան եղբայրները Հայաստանում և ՌԴ-ում ունեցել են շատ մարդկանց հետ խնդիրներ և թշնամություն։ Նա նշել է, որ այդ թշնամիների առկայության մասին քրեական գործում կան ուղղակի ապացույցներ, մասնավորապես` տուժողի ընկերուհի Անի Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքը, ով հայտնել է Արթուր Սաֆարյանից ստացած տեղեկությունը՝ ՌԴ-ից իր թշնամու ժամանման մասին։ Նշել է, որ այդ և նույնաբնույթ այլ տեղեկությունները նախաքննության ընթացքում չեն ստուգվել, ԴՆԹ-ի հեղինակը չի պարզվել և հանցագործությունը մնացել է չբացված, իսկ տվյալ վկան նույնիսկ չի դատակոչվել։ Հայտնել է, թե թվարկված և ապօրինություններ իրականացրած ոչ օբյեկտիվ քննության հետևանքով ինքն անհիմն գտնվում է գործով մեղադրյալի կարգավիճակում։ Ամբաստանյալն ընդունել է, որ Տիգրան Ասատրյանի կատարած գաղտագողի ձայնագրության մեջ նրա հետ զրուցողն ինքն է, սակայն ձայնագրության ֆայլը բազմաթիվ մոնտաժումների ու կրճատումների հետևանքով այն աստիճանի է խեղաթյուրվել, որ հետազոտողի համար գրեթե անհնար է դարձել ընկալել իր վարած խոսակցության իրական նպատակը, և ռեալ իմաստը: Ավելի քան մեկ ժամ տևողությամբ խոսակցությունը կրճատվել է մինչև 18 րոպե, չի պահվել ձայնագրության օրիգինալը, ոչնչացվել է ձայնագրող սարքը և այլն։ Նաև նշել է, որ ձայնագրված զրույցի իրական նպատակը բոլորովին այլ է, քան մեկնաբանված է մեղադրանքում։ Համաձայն ամբաստանյալի ցուցմունքների` այդ ռեալ իմաստը կայացել է նրանում, որ դեպքից հետո Արթուր Սաֆարյանի շրջապատը, ընկերներն ու հարազատները, ինչպես և դեպքի բացահայտման աշխատանքներ իրականացնող պաշտոնատար անձինք և մարմիններն ակտիվ քննարկել են հանցագործության իրականացմանը Տիգրան Ասատրյանի հնարավոր առնչության հարցը։ Նրա նկատմամբ կասկածներն ունեցել են ծանրակշիռ հիմքեր, դրանք առկա են քրեական գործում և իր համար վերջնականորեն փարատված չեն։ Նշել է նաև, որ դեպքից հետո ընկերոջ՝ Մոսկվա քաղաքի բնակիչ, վկա Աշոտ Բոլյանի հետ հեռախոսով այդ կասկածների շուրջ քննարկումների ժամանակ վերջինս խորհուրդ է տվել խոսեցնել Տիգրան Ասատրյանին և ցանկացած հնարք գործադրել նրանից խոստովանություն կամ կարևոր տեղեկություններ ձեռք բերելու համար, որպեսզի իրենք իմանան իրականությունը և դրան համապատասխան կառուցեն իրենց հետագա փոխհարաբերությունները Տիգրանի հետ։ Կատարելով ընկերոջ` Ա.Բոլյանի խորհուրդը, ում երեխայի քավորն է ինքը, փետրվարի առաջին օրերին Տիգրան Ասատրյանի հետ հիշյալ թեմայով զրույցներ վարելիս սադրիչ բնույթի տեղեկություններ է հաղորդել Մովսես Ներսիսյանի վերաբերյալ, ինքնամերկացնող կեղծ խոստովանություններ արել` նպատակ հետապնդելով նրան «բացել» և նույնաբնույթ խոստովանության ներգրավել։ Թե այդ զրույցներից որ մեկը և երբ է գաղտնի ձայնագրվել, կոնկրետ չգիտի, բայց դա Տիգրանը պետք է կատարած լինի փետրվարի 1-ից 3-ն ընկած ժամանակահատվածում, չի բացառում տարբեր օրերի։ Իսրայել Սարգսյանը նաև հայտնել է, որ հիշյալ զրույցների ընթացքում, երբ Տ.Ասատրյանը պահանջել է իր մոտ բերել սպանությունն իբր իրականացրած Մովսես Ներսիսյանին, ինքը տարբեր պատճառաբանություններով դա չի կատարել, մտավախությամբ, որ նա Մովսեսին կարող է սպանել, ուստի ստել է, թե Մովսես Ներսիսյանն արդեն սպանված է։ Լսելով այդ մասին` Տիգրան Ասատրյանը պահանջել է հիմնավորում` նկարել Մովսեսի դիակը և իրեն ցույց տալ։ Այդ ամենից ինքը հետևություն է արել այն մասին, որ Տիգրան Ասատրյանը ցանկանում է անձամբ կամ իր միջոցով սպանել Մովսես Ներսիսյանին, որպեսզի նրան վերագրի Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը և այդ եղանակով խուսափի տուժողի եղբոր` Թևոս Սաֆարյանի վրիժառությունից։ Ամբաստանյալը նաև պատմել է, որ Թևոս Սաֆարյանը կարող էր հավատալ Տիգրան Ասատրյանի տվյալ վարկածին, քանի որ նրա և Մովսես Ներսիսյանի միջև եղել են չվճարված գումարների պատճառով հակասություններ, երբ Մովսես Ներսիսյանը նրանց պահանջով մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնություն՝ Թևոս Սաֆարյանի հակառակորդ ուժերի նկատմամբ ֆիզիկական հաշվեհարդար նախապատրաստելու համար։ Նա ներգրավել է այդ խնդրի լուծման համար անհրաժեշտ ուժեր, ծախսել գումարներ, սակայն Տիգրան Ասատրյանը հեռախոսով նրան հայտնել է այդ մտադրությունից Թևոս Սաֆարյանի հրաժարվելու մասին։ Ընդ որում, Մովսեսին չի վճարվել ոչ պայմանավորված խոշոր գումարը, ոչ էլ նախապատրաստության ընթացքում նրա կատարած ռեալ ծախսերը, այսինքն` Մովսես Ներսիսյանին, իրենց տերմիններով ասած`«քցել են»: Ամբաստանյալը նշել է նաև, որ հիշյալ վտանգը գտնելով որպես ռեալ, ինքը զանազան հնարքներով Տիգրան Ասատրյանի մոտ ժամանակ է շահել, միաժամանակ այդ մասին նախազգուշացրել է Մովսես Ներսիսյանին և անձամբ աջակցել նրան՝ Հայաստանի տարածքը լքելու համար, որով ապահովել է նրա կյանքի անվտանգությունը։ Պատասխանելով կողմերի առաջադրած հարցերին` Ի.Սարգսյանը մանրամասնել է, որ Տիգրան Ասատրյանը չի եղել տերտեր, որ ինքը գնար նրա մոտ մեղքերի թողություն խնդրեր, ոչ էլ եղել են հանցակիցներ, որ այդ ամենը պատմեր նրան։ Հոգեկան հիվանդ նույնպես ինքը չի հանդիսանում, որ սպաներ իրեն հարազատ մարդու, ապա գնար պատմեր այդ մասին։ Իրականում գործել է այն տարբերակը, որ ինքն ունեցել է լուրջ պատճառներ Տիգրան Ասատրյանին խոսեցնելու, քանի որ չի կարող մարդ քավոր կանգնել իր թշնամու եղբոր երեխային, իսկ Տիգրանը եղել է թշնամական հարաբերությունների մեջ Թևոս Սաֆարյանի հետ։ Տիգրանն ունեցել է մի ապրանք, ինչի արժեքը շուրջ 5 մլն դոլար է կազմել, ցանկացել է այն վաճառել, սակայն չի կարողացել։ Իմանալով այդ մասին` Թևոս Սաֆարյանը նրան ասել է, որ ունի մի եվրոպացի ծանոթ բանկիր, ով կարող է գնել տվյալ ապրանքը և եկել են համաձայնության այն վաճառելու նշված արժեքով: Գործարքը տեղի է ունեցել, սակայն Թևոս Սաֆարյանն այդ գումարը չի տվել Տիգրանին, ինչից հետո սկսվել է նրանց թշնամանքը, Տիգրան Ասատրյանը շատերի մոտ պատմել է այդ մասին, ուստի երբ նա Արթուր Սաֆարյանի երեխային քավոր է կանգնել՝ շրջապատը զարմացել է, իսկ սպանության դեպքից հետո շատ հարցականներ, կասկածներ են առաջացել: Ամբաստանյալը հայտնել է նաև այլ հանգամանքներ, ինչի մասին կնշվի բողոքի հետագա շարադրանքում: Առաջին ատյանի դատարանը միակողմանի, զուտ, մեղադրանքի դիրքերից մոտենալով ամբաստանյալի ցուցմունքներին՝ թվարկված հանգամանքները համարել է որպես վստահություն չներշնչող, ուստի պատշաճ վերլուծության և օբյեկտիվ գնահատման չի ենթարկել։ Արդյունքում ստեղծվել է անհիմն դատավճիռ։
Պաշտպանը նշել է նաև, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի և վկա Տիգրան Ասատրյանի ցուցմունքների համադրությունից հետևում է, որ գործի համար ունեցած նշանակության առումով դրանց միջև էական հակասություններ չկան, վկայի ցուցմունքները հիմնականում համահունչ են ամբաստանյալի տված ցուցմունքներին, ուստի համաձայն չէ Առաջին ատյանի դատարանի այն գնահատականին, թե Տիգրան Ասատրյանի ցուցմունքներն արժանահավատ են, իսկ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի ցուցմունքները` ոչ։ Տիգրան Ասատրյանն իր ցուցմունքներում երբևէ չի նշել, թե Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը կազմակերպել է Իսրայել Սարգսյանը։ Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում նա կայուն ձևով պնդել է, որ չի հավատում Արթուր Սաֆարյանի սպանությանն Իսրայել Սարգսյանի առնչության վարկածին, իսկ Մովսես Ներսիսյանը, իր համոզմամբ, սպանված չէ։ Ինչ վերաբերում է գաղտնի ձայնագրության ընթացքում կամ դրան նախորդած օրերին Իսրայել Սարգսյանի խոստովանություններին, ապա Տիգրան Ասատրյանը դա բացատրել է որպես Իսրայել Սարգսյանի կողմից իրականացված տակտիկական խաղ, ինչի նպատակը չի կարողացել հասկանալ: Նա հայտնել է, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքից հետո, վերադառնալով հիվանդանոցից, մասնակցել է դեպքի վայրի տեղազննությանը, օգնել քննիչներին ու օպերատիվ աշխատակիցներին՝ հայտնաբերել ատրճանակը, բժշկական ձեռնոցը, այլ իրեղեն ապացույցներ, հուշել է վարկածներ` հանցագործության մասնակիցների տեղաշարժի, օգտագործած ավտոմեքենայի կայանատեղի մասին, իր օգնությամբ են հայտնաբերվել ատրճանակն ու բժշկական ձեռնոցը և այլն։ Նշել է Իսրայել Սարգսյանի հետ ընկերական ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ գտնվելու մասին և պատմել, որ Արթուր Սաֆարյանի դեպքի մասին իրենից իմանալով՝ նա անհապաղ եկել է հիվանդանոց, ապա դեպքի վայր, մասնակցել հուղարկավորմանը, քննչական և օպերատիվ վարկածների հետագա քննարկումներին, այդ թվում բացահայտմամբ զբաղվող ոստիկանության օպերատիվ աշխատակիցներ Գրիգոր Ղուկասյանի, Էրիկի և այլոց մասնակցությամբ։ Նա մանրամասն ցուցմունքներ է տվել այդ շփումների ընթացքում Իսրայել Սարգսյանի վարքագծի, խոսքերի, գործողությունների մասին, ինչն արձանագրված է նաև դատավճռում։ Նշել է, թե երբ, որտեղ, ինչ հանգամանքներում և նպատակով է իրականացրել Իսրայել Սարգսյանի հետ խոսակցության գաղտնի ձայնագրառումը։ Մանրամասնել է, որ դա կատարել է, երբ զրույցների ընթացքում նրանից լսել է սպանության դեպքին Մովսես Ներսիսյանի առնչության մասին։ Դատաքննության ընթացքում Տիգրան Ասատրյանը պնդել է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները և կրկին հայտնել, որ Իսրայել Սարգսյանի պատմածներին ինքը չի հավատացել, այժմ էլ չի հավատում և հաշիվ կպահանջի նրանից, եթե պարզվի, որ նա իրոք առնչություն ունի Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի հետ։ Նախաքննության ընթացքում պատասխանելով քննիչի հարցին` նա նշել է, որ Իսրայել Սարգսյանի խոստովանությունների մասին իրավապահ մարմիններին չի հայտնել, քանի որ հստակ համոզված չի եղել նրա խոսքերի ճշտության մեջ, ապա ավելացրել է. «Համոզված եմ, որ Մոսոն կենդանի է: Իսոն այդպես է ասել, որ ձեռ քաշեմ Մոսոյին ինձ մոտ բերելու մտքից»: Կրկնել է, որ այն ամենը, ինչ պատմել է Իսրայել Սարգսյանը ձայնագրված զրույցի ժամանակ, սուտ է` նշելով. «Նա ուներ պատճառներ ինձ խաբելու համար»: Այդ մասին նա չի մանրամասնել, իսկ քննությունը դա չի պարզել: Տիգրան Ասատրյանը նաև նշել է, որ Իսրայել Սարգսյանը գտնվել է մտերիմ ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ Արթուր Սաֆարյանի հետ, իսկ նրա եղբայր Թևոս Սաֆարյանի հետ ընկեր չի եղել, բայց թշնամիներ էլ չեն եղել, իրար հանդիպելիս նորմալ հարաբերվել են, նույնիսկ Իսրայելն անհանգստություն է ցուցաբերել, երբ Թևոսին կալանավորել են: Ցուցմունքի վերջում Տիգրան Ասատրյանը հայտնել է, որ իր համար այդ ամենը մութ դաշտ է և ինքը ցանկանում է, որ պարզվի սպանության դրդապատճառը։ Տիգրան Ասատրյանը չի հավատացել նաև Իսրայել Սարգսյանի խոստովանությանը` Մովսես Ներսիսյանի սպանության վերաբերյալ։ Ձայնագրվող խոսակցության ընթացքում նա Իսրայել Սարգսյանին ուղղակիորեն հայտնել է այդ կասկածների մասին` բառացի նշելով. «Դու ընենց պտի անեիր, որ ես ներկա լինեի կամ ես տենայի, ես հավատայի, էս թեման լուրջ թեմա ա, էս թեման դու պետք ա ապացուցեիր, էս իրար հետ պետք ա անեինք ախպեր, դրան վարի տայինք»:
Արդյունքում գտնում է, որ Իսրայել Սարգսյանի և Տիգրան Ասատրյանի ցուցմունքների միջև հակասությունները թվացյալ են, վերջինս իր ցուցմունքներով ըստ էության հաստատել է ամբաստանյալի պատճառաբանությունները։ Նրանց ցուցմունքների համադրումից համոզմունք է ստեղծվում, որ զրույցների և դրանց ձայնագրառման ընթացքում ստուգել են միմյանց, փորձել են համոզվել, թե Արթուր Սաֆարյանի սպանության մեջ խոսակից ընկերն արդյոք մաքուր է։ Տիգրան Ասատրյանն իր ցուցմունքներում օբյեկտիվ է մեկնաբանել ձայնագրված խոսակցության ընթացքում Իսրայել Սարգսյանի խոստովանությունները և կասկածել է, որ զրուցակիցն ինչ-որ խաղ է վարում և փորձել է դա հասկանալ։ Մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանն այդ ամենը պատշաճ վերլուծության և օբյեկտիվ գնահատման չի ենթարկել՝ շրջանցելով ամբաստանյալի անմեղության վերաբերյալ գործի փաստական հանգամանքները։
Պաշտպանը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանի թույլտվությամբ իրականացված միջոցառումների ընթացքում գաղտնալսվել ու ձայնագրառվել են տուժողի հարազատների, ծանոթների, ընկերների, կասկածելի անձանց հեռախոսային խոսակցությունները, այդ թվում նաև՝ Ի.Սարգսյանինն ու Տ.Ասատրյանինը, սահմանվել և իրականացվել է «արտաքին դիտում» օպերատիվ–հետախուզական միջոցառում, առգրավվել և հետազոտվել են դեպքի վայրի ու դրան հարող տարածքների տեսանկարահանող, տեսաձայնագրող սարքերի տվյալները, կատարվել են ակտիվ քննչական գործողություններ։ Այդ գործընթացին ինքնակամ ներգրավվել են Տիգրան Ասատրյանը և Իսրայել Սարգսյանը որպես տուժողի մտերիմներ, ինչի ընթացքում սիստեմատիկաբար հարաբերվել են միմյանց և դեպքի բացահայտման պարտականություններ իրականացնող օպերատիվ աշխատակիցներ Գրիգոր Ղուկասյանի և այլոց հետ, փոխանակել են տեղեկատվություն և իրազեկվել են հանցագործության բացահայտման աստիճանի ու հեռանկարի շուրջ։ Գործում առկա հեռախոսային գաղտնալսումների տվյալների համաձայն` Տիգրան Ասատրյանն այդ ժամանակահատվածում գտնվել է տուժողի հարազատների և քննչական-օպերատիվ միջոցառումներ իրականացնող անձանց կասկածների տակ, որպես հանցագործության հնարավոր մասնակից: Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ քննության այդ փուլում կասկածներ, մեղավորության վերաբերյալ տվյալներ չեն եղել և տվյալ իրավիճակում նա Տիգրան Ասատրյանին հայտնել է, թե սպանությունը կատարել է Մովսես Ներսիսյանը, բայց երդվել է, որ ինքը դրա հետ կապ չունի։ Հաջորդ հանդիպմանը պնդել է, թե դեպքի հետ ինքն էլ կապ ունի, կրկին երդվելով հաստատել է իր ասածի ճշմարտացիությունը։ Այդ նույնը նա կրկնել է 2014 թվականի փետրվարի 3–ին՝ ավելացնելով Մովսես Ներսիսյանի սպանության մտացածին դրվագը և ակնհայտորեն հորինված մանրամասներ, որպեսզի համոզի Տ.Ասատրյանին։ Վերջին «խոստովանությունը» ձայնագրելով` Տիգրան Ասատրյանը մոնտաժի միջոցով կեղծել, աղավաղել է դրա ծավալն ու բովանդակությունը, ոչնչացրել է ձայնագրիչ սարքն ու կրիչի օրիգինալը։ Արդյունքում առաջացել է գործի ելքի համար շատ էական հարց, այն է` ինչու է Իսրայել Սարգսյանը հանդես եկել Տիգրան Ասատրյանի մոտ նման «խոստովանություններով», ինչն է դրա դրդապատճառը, կամ եթե այդ «խոստովանությունը» ճիշտ է, ապա այդ դեպքում որն է սպանության դրդապատճառը, որոնց պատասխանները չկան ձայնագրության տեքստում և նախաքննության նյութերում: Տիգրան Ասատրյանը քննիչի մոտ և դատարանում հայտնել է, որ չի հավատացել Իսրայել Սարգսյանի խոստովանություններին` համարելով դա ինչ-որ խաղ է, և նշել է, որ Իսրայելը պատճառներ ուներ կեղծ խոստովանության համար։ Պատասխանելով առաջադրված հարցերին` նա հայտնել է, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքից հետո, վերադառնալով հիվանդանոցից՝ մասնակցել է դեպքի վայրի տեղազննությանը, օգնել քննիչներին ու օպերատիվ աշխատակիցներին՝ հայտնաբերել ատրճանակը, բժշկական ձեռնոցը, այլ իրեղեն ապացույցներ, նաև հուշել է վարկածներ` հանցագործության մասնակիցների տեղաշարժի, օգտագործած ավտոմեքենայի կայանատեղի մասին և այլն։ Պարբերաբար հանդիպումներ է ունեցել գործով օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներ իրականացնող Գրիգոր Ղուկասյանի, Էրիկ անունով անձի և ոստիկանության այլ աշխատակիցների հետ, քննարկել են ձեռք բերված տեղեկություններն ու վարկածները։ Հայտնել է, որ նույն ժամանակահատվածում կապերի մեջ է գտնվել տուժողի եղբայր Թ.Սաֆարյանի և նրա հարազատների հետ, շարունակել է ամենօրյա շփումներն Ի.Սարգսյանի հետ, ապա իրականացրել է վերջինիս հետ խոսակցության գաղտնի ձայնագրառումը, որի ընթացքում, ինչպես նաև դրան նախորդած ժամանակահատվածում, Ի.Սարգսյանը հայտարարել է Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը Մովսես Ներսիսյանի կողմից կատարելու մասին և խոստովանել հանցագործությանն իր օժանդակելը։ Ի.Սարգսյանը ձայնագրության ժամանակ նաև հայտնել է հանցագործության հետքերը վերացնելու նպատակով իբր Մովսես Ներսիսյանին սպանելու մասին։ Տ.Ասատրյանը սիստեմատիկաբար ցուցմունքներ է տվել, որ ինքն Ի.Սարգսյանի պատմածներին չի հավատացել և այժմ էլ չի հավատում։ Դատաքննության ընթացքում, ամբաստանյալի հետ թշնամական փոխդրսևորումների իրավիճակում, Տ.Ասատրյանը հայտարարել է, թե հաշիվ կպահանջի ամբաստանյալից, եթե պարզվի, որ նա առնչություն ունի Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի հետ։ Պարզ է, որ եթե Ի.Սարգսյանի խոստովանությունը նրա համար արժեք ունենար, ապա այդ խոսքը նա չէր ասի։ Մեկ այլ ցուցմունքում պատասխանելով քննիչի հարցին` Տ.Ասատրյանը նշել է, որ Ի.Սարգսյանի խոստովանությունները լսելով և նրան ձայնագրելով` իրավապահ մարմիններին չի հայտնել այդ մասին, քանի որ հստակ համոզված չի եղել նրա խոսքերի ճշտության մեջ, ապա ավելացրել է. «Համոզված եմ, որ Մոսոն կենդանի է։ Իսոն այդպես է ասել, որ ես ձեռք քաշեմ Մոսոյին ինձ մոտ բերելու և խոսելու մտքից»։ Հայտնել է, թե այն ամենը, ինչ պատմել է Ի.Սարգսյանը` ձայնագրված զրույցի ժամանակ, սուտ է: Նաև ավելացրել է. «Նա ուներ պատճառներ ինձ խաբելու համար»։ Շարունակելով ցուցմունքը` Տ.Ասատրյանը նշել է, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանության ոչ մի դրդապատճառ ինքը չի տեսնում, այդ ամենը մութ դաշտ է և ինքը ցանկանում է` պարզվի սպանության դրդապատճառը: Տ.Ասատրյանի այդ համոզմունքը դրսևորվել է նաև հենց ձայնագրության մեջ, որտեղ Ի.Սարգսյանին հանդիմանելով, նա նշել է. «Դու ընենց պտի անեիր, որ ես ներկա լինեի, կամ ես տենայի, ես հավատայի, էս թեման լուրջ թեմա ա, էս թեման դու պետք ա ապացուցեիր, էս իրար հետ պետք ա անեինք ախպեր, դրան վարի տայինք»։ Նվածից հարց է առաջանում, թե պատճառաբանված և օբյեկտիվ է արդյոք Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումն այն մասին, որ Տ.Ասատրյանի ցուցմունքներն արժանահավատ են, իսկ Ի.Սարգսյանինը` ոչ, Առաջին ատյանի դատարանն արդյոք ճիշտ է գնահատել Տ.Ասատրյանի ցուցմունքները և նրա մեկնաբանությունները, ճիշտ է գնահատվել արդյոք գործի ելքի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների շուրջ վկա Աշոտ Բոլյանի ցուցմունքները: Մասնավորապես, Աշոտ Բոլյանը, դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով հայտնել է, որ աշխատելով ՌԴ հետախուզական մարմիններում, ընկերական հարաբերությունների մեջ գտնվելով տուժող Արթուր Սաֆարյանի, Իսրայել Սարգսյանի, Տիգրան Ասատրյանի և գործով անցնող այլ անձանց հետ` սպանության դեպքից հետո Մոսկվա քաղաքից հեռախոսով հաճախակի զրույցներ է վարել նրանց հետ այդ թեմայի շուրջ։ Իր մասնագիտական իմացությամբ փորձել է գուշակել սպանության հեղինակին, քանի որ հանցագործի պարզված չլինելը վտանգ է պարունակել, որ նույնը կարող է կատարվել Ա.Սաֆարյանի ընկերների և անձամբ իր նկատմամբ, ուստի Ի.Սարգսյանի հետ այդ թեման քննարկելով և հաշվի առնելով հանցագործությանը Տ.Ասատրյանի առնչության վերաբերյալ գաղտնի շրջանառվող լուրերը` եկել են այն հետևության, որ անհրաժեշտ է պարզել այդ հարցը։ Վկան նշել է, որ ինքն է Իսրայել Սարգսյանին խորհուրդ տվել, որպեսզի նա զրուցի Տ.Ասատրյանի հետ և ինչ-որ հնարքով իմանա Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքին նրա առնչության մասին: Ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանը գաղտնի ձայնագրության հետ կապված հարցերի շուրջ Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունքներ տալով` հայտնել է, որ Տ.Ասատրյանի և տուժողի եղբայր Թ.Սաֆարյանի միջև տարիներ առաջ խոշոր դրամական գումարի շուրջ խնդիրներ են առաջացել, այդ գումարն ստանալու նպատակով Տ.Ասատրյանը մեկնել է Իսպանիա, որտեղ այդ ժամանակ գտնվել է Թ.Սաֆարյանը, սակայն այնտեղից վերադարձել է ձեռնունայն և խիստ դժգոհ Թ.Սաֆարյանից, ինչը չի թաքցրել շրջապատից։ Այդ հանգամանքով պայմանավորված` Ա.Սաֆարյանի սպանությանը Տ.Ասատրյանի առնչության վերաբերյալ կասկածներ ու քննարկումներ են տեղի ունեցել վերջինի շրջապատում և հանցագործության բացահայտմամբ զբաղվող օպերատիվ աշխատակիցների մոտ։ Իսրայել Սարգսյանը նշել է, որ նույնաբնույթ քննարկումներ են տեղի ունեցել նաև իր և Աշոտ Բոլյանի միջև դեպքից հետո հաճախակի տեղի ունեցած հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում։ Պատմել է, որ քննարկել են նաև դեպքին Մովսես Ներսիսյանի հնարավոր մասնակցության վարկածը, ով խոշոր գումար ստանալու խնդիր է ունեցել Թ.Սաֆարյանից և Տ.Ասատրյանից, որի մասին ամբաստանյալը մանրամասնել է, թե Մ.Ներսիսյանը տարիներ առաջ հիշյալ անձանց հետ փոխադարձ պայմանավորվածության համաձայն` մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնություն Թ.Սաֆարյանի հակառակորդ ուժերի նկատմամբ ֆիզիկական հաշվեհարդար նախապատրաստելու և իրագործելու համար։ Այդ նպատակով նա ներգրավել է անհրաժեշտ ուժեր, ծախսել է որոշակի գումարներ, սակայն Տ.Ասատրյանը հեռախոսով նրան հայտնել է այդ մտադրությունից Թ.Սաֆարյանի հրաժարվելու մասին: Ընդ որում` Մովսեսին չեն վճարվել պայմանավորված գումարը, ինչպես նաև նախապատրաստման վրա փաստացի կատարած ծախսերը։ Ամբաստանյալը նշել է նաև, որ նկարագրված հանգամանքներն իրենց մոտ կասկած են առաջացրել, որ հնարավոր է Տ.Ասատրյանը դեպքի հետ իր առնչությունը քողարկելու համար ֆիզիկապես վերացնի Մ.Ներսիսյանին և Թ.Սաֆարյանի մոտ Մովսեսին վերագրի Ա.Սաֆարյանի սպանությունը, որով կազատվի տուժողի եղբոր վրեժխնդրությունից ու կմաքրի իր կազմակերպած հանցագործության հետքերը։ Շարունակելով ցուցմունքը` Ի.Սարգսյանը հայտնել է, թե հիշյալ հանգամանքների մասին տեղեկություններ ձեռք բերելու նպատակով, Ա.Բոլյանի խորհրդով վարել է վերոհիշյալ խոսակցությունները Տ.Ասատրյանի հետ, ինչի ընթացքում զանազան հնարքներ գործադրելով՝ փորձել է նրան հունից հանել և բերել խոստովանության։ Միաժամանակ, Մովսես Ներսիսյանի նկատմամբ վտանգը համարելով ռեալ` ինքը նրան նախազգուշացրել է այդ մասին, ապա անձամբ աջակցել վտանգից խուսափելու գործում։ Ամբաստանյալի և վկա Ա.Բոլյանի ցուցմունքների արժանահավատ լինելը մասնակիորեն հաստատվել է ինչպես Տ.Ասատրյանի ցուցմունքներով, այնպես էլ գործի այլ փաստական տվյալներով։ Մասնավորապես, տուժողի եղբայր Թ.Սաֆարյանը, գտնվելով քրեակատարողական հիմնարկում, իր բարեկամի հետ հեռախոսային խոսակցության ընթացքում կտրականապես ժխտել է եղբոր սպանությունն իրեն թուլացնելու նպատակով կատարված լինելու մասին քննչական վարկածը և հակափաստարկներ ներկայացրել։ Նա նշել է, թե դեպքը կապված է 1.200.000 եվրո գումարի վերադարձման պահանջի, բառացի՝ «վազվռատի» հետ: Տուժողի եղբոր տեղեկատվության շուրջ պատշաճ ստուգումներ նախաքննության ընթացքում չեն իրականացվել, չի պարզվել, թե դա ինչ գումար է, ինչ գործարքի հետևանք, նման խոշոր գործարքն անհնար էր գաղտնի պահել, դա բացահայտվող հանգամանք է, ինչի շուրջ վեճը կարող էր հանգեցնել ծանր հետևանքների: Եվ դա այն դեպքում, երբ ոչ միայն սպանության դրդապատճառը, այլև արարքի սուբյեկտիվ կողմի ոչ մի այլ հատկանիշ գործով չի պարզվել։ Մեղադրանքում միայն նշվել է` «ստացել է պատվեր», և օրենքի պահանջը համարվել է կատարված: Չի նշվել, թե ով է պատվիրողը, ինչ դրդապատճառով կամ նպատակով է պատվիրել և այլն։
Անդրադառնալով Տիգրան Ասատրյանի բնակարանից խուզարկությամբ հայտնաբերված էլեկտրոնային կրիչում առկա ձայնագրությանը` Պաշտպանը նշել է, որ քրեական գործի նյութերից երևում է, որ այն ենթարկվել է երկու հիմնական փորձաքննությունների: 2014 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ 26601405 փորձագիտական եզրակացությամբ վերծանվել է ձայնագրառված խոսակցության բովանդակությունը և նշվել, որ դրան մասնակցում է երկու անձ` Տիգրան Ասատրյանը և Իսրայել Սարգսյանը, իսկ 2014 թվականի հուլիսի 16-ի թիվ 07351406 եզրակացությունը վերաբերում է ձայնագրության տևողությանը, մոնտաժի առկայությանը և տեխնիկական վիճակի հարցերին: Ձայնագրության բովանդակությունը վիճարկելի չէ, սակայն ամբողջական չէ և դրանում առկա են ընդհատումներ: Այդ ձայնագրությունն իրականացրած Տիգրան Ասատրյանի ցուցմունքների համաձայն` այն ենթարկվել է տեխնիկական միջամտության՝ մոնտաժի, ինչի հետևանքով կորցրել է տևողության ավելի քան կեսը։ Մնացած 18 րոպեանոց զրույցը դատաքննության ընթացքում հետազոտելով, ավելի շատ հարցեր են առաջացել, քան տրվել են պատասխաններ։ Չի պարզվել, թե ինչն է Ի.Սարգսյանի խոստովանության դրդապատճառը, Տ.Ասատրյանի կողմից այդ խոստովանությունները թշնամաբար ընդունելու և հակադարձելու պայմաններում ինչու է Ի.Սարգսյանը ճգնել նրան համոզել, թե հեղինակն է երկու սպանությունների։ Ավելին, նրա հասցեին հնչեցնում է սպառնալիքներ, իբր նրա վրա էլ «մուշկա է ֆռռում» Ապերի ու նրա շրջապատի կողմից։ Առաջացել են բազմաթիվ կասկածներ, որոնք մնացել են չփարատված։ Ոչ միայն կրճատվել է տեքստը, այլև մոնտաժի հետևանքով աղավաղվել է բովանդակությունը։ Պաշտպանության կողմի պնդմամբ` վարկաբեկվածության այն աստիճանը, որով, ըստ գործի տվյալների, օժտված է տվյալ ձայնագրությունը, այն դուրս է մղում գործով թույլատրելի ապացույցների շրջանակից, որի մասին հայտարարվել է նաև դատաքննության ժամանակ: Մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանը մեկնաբանել է որպես միջնորդություն ձայնագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու և ապացույցների շրջանակից հանելու մասին, և այն մերժել է։ Դատաքննության ընթացքում պաշտպանության կողմը բազմիցս հայտարարել է այդ հիմնական «ապացույցի» բազմակեղծիք լինելու, հավաստի, միանշանակ ապացուցողական ուժ չունենալու մասին։ Նշվել է, որ դրա բովանդակությունը կազմող մտքերն ու փաստարկները իրական չեն, այլ հորինված, գործի օբյեկտիվ տվյալներով չեն հիմնավորված, հակառակը հերքված են։ Պաշտպանության կողմը ներկայացրել է այդ բնույթի հայտարարությունները հիմնավորող կոնկրետ փաստեր, մասնավորապես ձայնագրության ընթացքում Իսրայել Սարգսյանը պնդել է, թե Մովսես Ներսիսյանին սպանելուց հետո հյուրանոցի սանհանգույցում առաջացել է իբր արյան լճակ («лужа»), և ինքը սպասել է, որ դա չորանա, ինչը չի համապատասխանում դեպքի վայրի տեղազննության տվյալներին և գործի մյուս ապացույցներին։ Համաձայն գործի օբյեկտիվ տվյալների` «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համարի սանհանգույցում, հեռուստացույցի հեռակառավարման վահանակի, աթոռի երկու կողմերի վրա, ավտոտնակ տանող աստիճանավանդակի, պատերի վրա և այլուր հայտնաբերվել են ցայտած արյան չնչին մեծության կաթիլներ։ Այդ հետքերն իբր առաջացել են դիակը սանհանգույցից ավտոմեքենայի բեռնամաս տեղափոխելու ժամանակ, ինչը մանկական հեքիաթի ժանրից է, քանի որ դիակից արյուն չի ցայտում, այլ կաթում է, իսկ այդպիսի հետքեր դեպքի վայրում չեն հայտնաբերվել։ Այդ փաստը ևս մեկ անգամ հիմնավորվել է դատաքննության ժամանակ, երբ զննվել է դեպքի վայրից բերված աթոռը, որի չորս կողմերում առկա էին փորձագետների նշագրումները՝ ցայտած արյան կաթիլներ վերցնելու մասին, ինչը հակասում է Մովսես Ներսիսյանի սպանության մասին ձայնագրության նկարագրին, հյուրանոցի աշխատակիցների ցուցմունքներին, գործի այլ օբյեկտիվ տվյալներին և հիմնավորում է Մ.Ներսիսյանի կողմից իր սպանության նմանակման փաստը։ Նախաքննության մարմինը և Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էին նշանակել դատաբժշկական փորձաքննություն` պարզելու համար, թե հյուրանոցային համարում, դիտահորի շրջակայքում և Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենայում ընդհանուր քանակով, որքան արյուն է հայտնաբերվել և այդ քանակը կառաջացներ արդյոք մահ։ Գտնում է, որ չի նշանակվել, որովհետև այն կլիներ հօգուտ պաշտպանության կողմի։
Պաշտպանը նաև նշել է, որ Տիգրան Ասատրյանի բնակարանից խուզարկությամբ հայտնաբերված ձայնագրության մեջ Իսրայել Սարգսյանի փաստարկների ոչ իրական, հորինված լինելը հիմնավորող հաջորդ ծանրակշիռ ապացույցը դատական ակտի հիման վրա իրականացված «Արտաքին դիտում» օպերատիվ հետախուզական միջոցառման արձանագրությունն է, համաձայն որի` Մովսես Ներսիսյանը «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համալիր է մտել մեկ այլ անձի հետ, ով հավանաբար Իսրայել Սարգսյանն է, ապա որոշ ժամանակից նրանք դուրս են եկել։ ՀՀ ոստիկանության 7-րդ վարչության թվով 4 էկիպաժից բաղկացած աշխատակիցները, 2014 թվականի հունվարի 30-ից իրականացնելով «Արտաքին դիտում» միջոցառումը, գաղտնի դիտարկման տակ են վերցրել Իսրայել Սարգսյանին՝ նրան պայմանականորեն անվանելով «Կարո» և Մովսես Ներսիսյանին՝ մականունը «Ավո»։ Նրանց ողջ տեղաշարժը մինչև 2014 թվականի փետրվարի 3-ը ներառյալ հսկվել և արձանագրվել է։ 2014 թվականի փետրվարի 1-ի արձանագրությունում ոստիկանության աշխատակիցները նշել են. «Ժամը 20.20-ին Ավոյի ավտոմեքենան կանգնեց օբյեկտի շենքի բակում, օբյեկտը նստեց, եկան Դավիթաշեն 4-րդ թաղամասում գտնվող «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի բակ և ժամը 20.30-ին մտան նշված հյուրանոցի թիվ 4 ավտոտնակով հյուրասենյակ։ Դիտվել է ելքը։ (...) Ժամը 22.10-ին «Ավոյի» ավտոմեքենան դուրս եկավ «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 ավտոտնակից, խախտելով ՃԵ կանոնները, մեծ արագությամբ եկավ Կոտայքի մարզ, Քանաքեռավան գյուղ, կանգնեց կենտրոնական փողոցում և սկսեց զննել տարածքը և անցորդներին։ Գյուղում հաճախակի դանդաղեցնելով ընթացքը երկու անգամ կանգնեց գյուղի բնակելի հատվածում։ Ընթացքը դանդաղեցնելու և կանգնելու ժամանակ նկատվեց, որ ավտոմեքենայում վարորդի կողքի նստատեղին նստած մարդ կա։ «Ավոյի» ավտոմեքենան դուրս եկավ գյուղի բնակելի հատվածից, ավտոմեքենայի սրահում լույս վառվեց, մոտ 20 վայրկյան անց հանգեց։ Լույսը վառելու ժամանակ վարորդի կողքի նստատեղին կրկին նստած մարդ նկատվեց, ավտոմեքենան շարժվեց գյուղի այգեգործական հողատարածքների ուղղությամբ։ 5-7 րոպե անց «Ավոյի» ա/մ-ն նկատվեց գյուղի այգեգործական տարածքով անցնող ճանապարհին, լույսերն անջատած և կանգնած։ Նկատելով, որ իրենց ուղղությամբ ա/մ է գալիս, «Ավոյի» ա/մ հեռահար լույսերը վառվեցին։ Նկատվեց, որ վարորդի կողքի նստատեղին նստած մարդ կա: Ժամը 00.35-ին «Ավոյի» ա/մ-ն նկատվեց «Զվարթնոց» օդանավակայանի վճարովի ավտոկայանատեղի 1-ին հարկում կայանված։ Դիտվել են «Ավոյի» ա/մ-ն և «Զվարթնոց» օդանավակայանից դուրս եկող ելքը։ Ժամը 01.15-ին Մոսոն իր ավտոմեքենայով նկատվեց օդանավակայանի վճարովի ավտոկանգառ մտնելիս ու թողնվեց առանց դիտման»: Գտնում է, որ նշված արձանագրությունը կասկածի տեղ չի թողնում, որ Մովսես Ներսիսյանը ողջ է, նա «Մագնում Մոթելից» դուրս է եկել նախապես իր բռնի մահվան նմանակում ստեղծելով, արյան հետքեր թողնելով, որից հետո հավանաբար հեռացել է Հայաստանի Հանրապետությունից։ Օպերատիվ աշխատակիցներն արձանագրության մեջ մականվան փոխարեն երբեմն նրա անունն են գրել։ Քննիչը, նկատելով, որ նշված «Արտաքին դիտման» արձանագրության արդյունքները հերքում են մեղադրանքի հիմքում դրված գաղտնի ձայնագրության տեղեկությունները, միջոցներ է ձեռնարկել օպերատիվ-հետախուզական այդ միջոցառման արդյունքները վերանայելու ուղղությամբ։ Մասնավորապես` կատարվել է քննչական փորձարարություն, որի ընթացքում արձանագրվել է, որ մի շարք դեպքերում վարորդի կողքի նստատեղի ուղևորը չի երևում։ Այնուամենայնիվ, փորձարարությամբ ամրագրվել է, որ ավտոմեքենայի սրահում լույսը վառելիս վարորդի կողքի նստատեղի ուղևորը հստակ երևում է։ Ապացուցողական իմաստով այդ մի դեպքն էլ բավարար է «Արտաքին դիտման» արդյունքները հավաստի ճանաչելու համար, իսկ դա կոնկրետ գործով նշանակում է, որ Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենայում գտնվել են երկու անձ` ինչպես «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համալիր մտնելիս, այնպես էլ` դուրս գալուց։ Ուստի նշված հյուրանոցում սպանություն կատարելու մասին գաղտնի ձայնագրության տվյալը և դրա հիման վրա Իսրայել Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնազուրկ է, քննչական այդ վարկածը հիմնավորում չի ստացել գործի ոչ մի վերաբերելի կամ թույլատրելի ապացույցով, բացակայում է նաև սպանված համարվող անձի դիակը: Դատաքննության ընթացքում մեղադրանքի կողմը փորձել է վիճարկման առարկա դարձնել «Արտաքին դիտում» միջոցառման ապացուցողական նշանակությունը, կազմակերպվել է ծածկանուններով անցնող ոստիկաններից մեկի հեռախոսային հարցաքննություն, ինչի ընթացքում հարցաքննվողը պնդել է իրենց կազմած արձանագրության ճշտությունը, սակայն նշել, որ արձանագրության` «վարորդի կողքի նստատեղին նստած մարդ կա» ձևակերպման փոխարեն ավելի ճիշտ կլիներ, եթե նշվեր` ստվերապատկեր (սիլուետ)։ Ինքն էլ հայտարարել է. «Է թող այդպես նշվեր, դրանից ինչ էր փոխվելու»։ Հիշյալ ապացույցն իրենից ներկայացնում է պաշտպանության կողմի դիրքորոշումը հիմնավորող էական նշանակության փաստական տվյալ, ինչը դատավճռում համարժեք գնահատման չի ենթարկվել, նույնիսկ ներկայացվել է որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց, ինչը միակողմանիության և անարդարության ցայտուն փաստ է:
Գտնում է, որ «Արտաքին դիտում» Օ/Հ միջոցառման արդյունքները և այդ մասին ոստիկանության օպերատիվ աշխատակիցների կազմած արձանագրությունը, ինչպես նաև նախաքննության ընթացքում նրանց տված ցուցմունքներն ամբաստանյալի մեղքը բացառող, մեղադրանքը հերքող արժանահավատ և բավարար ապացույցներ են, որոնք միանշանակ հաստատում են գաղտնի ձայնագրության ընթացքում Իսրայել Սարգսյանի «ինքնախոստովանության» հորինված ու մտացածին լինելը։ Գաղտնի ձայնագրության ընթացքում Ի.Սարգսյանը սպառնացել է Տ.Ասատրյանին` հայտարարելով, թե նրա վրա նույնպես «մուշկա է ֆռռում»։ Տիգրանի հարցին, թե ում կողմից, պատասխանել է` Ապերի ու նրա շրջապատի կողմից։ Քննիչը, պարզելով, որ «Ապեր» մականունով անձը` Արամ Վարդանյանն է, նրան որպես վկա հարցաքննել է գաղտնի ձայնագրության բովանդակության շուրջ։ Քննիչի հարցին պատասխանելով` վկան նշել է, որ Իսրայել Սարգսյանին չի ճանաչում, իր համար վերարտադրված ձայնագրության տեղեկությունները՝ Ապերի և նրա կողմնակիցների կողմից Տ.Ասատրյանի վրա իբր «Մուշկա ֆռռացնելու» մասին զարմանալի և ծիծաղելի են։ Նշել է, որ Սաֆարյան եղբայրներին և նրանց ընտանիքներին մանկուց է ճանաչում, նրանց հետ մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ է, իսկ ձայնագրությունում իր մասին ասելով` ընդամենն իրենց շահն են փնտրել։ Վկան նաև սույն գործի առումով ուշագրավ միտք է արտահայտել, որ. «հնարավոր է նաև խոսացողը ցանկացել է շեղել Տիգրանին»: Վկա Ա.Վարդանյանի ցուցմունքով սկսվել և ավարտվել է Ի.Սարգսյանի տվյալ հայտարարության ստուգումը, ինչը վկայում է, որ մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմինը նույնպես համոզվել է, որ գաղտնի ձայնագրության մեջ Ի.Սարգսյանի հայտնած տվյալ տեղեկությունը, ինչպես և մնացածը` «փուչիկ» է: Այնուամենայնիվ ձայնագրությունը դրվել է մեղադրանքի հիմքում որպես ապացույց, և Առաջին ատյանի դատարանը, հիմնականում այդ կեղծ ապացույցի վրա հենվելով, կայացրել է մեղադրական դատավճիռը։ Դատավճռում որպես ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույց է նշված վկա Տիգրան Ավետիսյանի ցուցմունքը, որով նա մասնավորապես հայտնել է, որ ոստիկանների կողմից բերման ենթարկվելուց հետո, իր մասնակցությամբ ոստիկանները զննել են իր ավտոմեքենան, ձայնարկիչի տակ գտնվող փոքրիկ բաց պահոցից վերցրել են իրեն պատկանող «Նոկիա 700» տեսակի բջջային հեռախոսը` 098 40– 00-50 համարով, իսկ նստարանների արանքում, արմունկը դնելու համար նախատեսված տեղից, որը քիչ ներս ընկած կորություն ունի, վերցրել են նաև հավանաբար Իսրայելին պատկանող «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը, որը նախկինում նրա մոտ ինքը չէր տեսել, այն ոչ իրեն էր պատկանում և ոչ էլ Արմանին, դիմացն Իսոն էր նստած ու հավանաբար այն նա է դրել այդտեղ։ Վկա Արման Պողոսի Մխիթարյանն էլ նշել է, որ բերման ենթարկելուց հետո Տիգրան Ավետիսյանի ավտոմեքենայից հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը թե ում է պատկանում, ինքը չգիտի, այն ոչ մեկի մոտ չի տեսել, իրեն Տիգրան Ավետիսյանն է ավտոմեքենան զննելու հաջորդ օրն ասել, որ այդպիսի հեռախոս է գտնվել նրա ավտոմեքենայից, ինքը նրան ասել է, որ դա իրենը չէ, այդ հեռախոսը Տիգրանինը ևս չէ:
Գտնում է, որ նշված վկաների ցուցմունքները չեն հիմնավորում վերոնշյալ հեռախոսն Իսրայել Սարգսյանին պատկանելու հանգամանքը, բայց եթե անգամ այն պատկանել է վերջինիս, միևնույնն է դա չի կարող կապ ունենալ առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորելու հետ, նախ այն պատճառով, որ գործով անցնող «լեգալ» և «անլեգալ» հեռախոսներն Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի ժամանակ, դրանից առաջ և հետո չեն գաղտնալսվել, հայտնի չէ խոսակցությունների բովանդակությունը, սոսկ վերծանումներ են, որոնց հիման վրա կարելի է միայն քննչական վարկածներ առաջ քաշել, դրանք ստուգել համապատասխան քննչական գործողություններով կամ օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներով, ինչի արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալներով միայն հնարավոր է միանշանակ հետևություններ անել հանցագործության հեղինակի, արարքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի մասին, որոնք Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքով ի հայտ չեն բերվել։ Այդ պատճառով գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը և դրան տառացիորեն կրկնող դատավճիռը զուրկ են հիմնավորումներից, պատճառաբանված չեն, վերաբերելի ու թույլատրելի բավարար ապացույցներով։ Դատավճռի շարադրանքում արձանագրված է նաև, որ նշված ցուցմունքները վերահաստատվում են Ի.Սարգսյանի ոչ լեգալ՝ 096-10-70-42 հեռախոսահամարի վերծանումներով, համարը սպասարկած ալեհավաք կայաններով, հեռախոսում առկա՝ Ի.Սարգսյանի հետ կապված կոնտակտներով և այլն, սակայն հարց է առաջանում, թե այդ ամենն ինչ կապ ունի մեղադրանքի հիմնավորման հետ: Վերծանումը հաստատում է երկու հեռախոսների միջև կապը և ոչ ավել: Դա անձանց միջև կապերը չի կարող միանշանակ հաստատել, քանի որ ցանկացած հեռախոս տարբեր իրավիճակներում կարող է հայտնվել տարբեր անձանց ձեռքում և օգտագործվել։ Կոնկրետ անձանց միջև կապը, առանց գաղտնալսման արձանագրության և ձայնագրային փորձաքննության եզրակացության, հիմնավորված համարվել չի կարող, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգումը, որ 096-10-70-42 հեռախոսահամարի վերծանումներով հաստատվել են դեպքի էական հանգամանքներ և այլն, անհիմն է: Իրական չէ նաև եզրահանգումն այն մասին, թե գործի փաստական հանգամանքներն իբր հաստատվել են հեռախոսահամարները սպասարկած ալեհավաք կայաններով, քանի որ համաձայն գործի տվյալների` Արթուր Սաֆարյանի բնակության, սպանության վայրը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Սարյան 22 և Մոսկովյան 40 հասցեներով տեղակայված ալեհավաքների կողմից, Արթուր Սաֆարյանի սպանության օրը Մովսես Ներսիսյանի վարած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 համարանիշի ավտոմեքենայի կայանման վայրը` Մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող Բյուզանդի այգու մերձակա տարածքը սպասարկվել է Սարյան 22, Մաշտոցի 11, Արամի 54 և Հյուսիսային պողոտա 10 հասցեներով տեղակայված ալեհավաքների կողմից: «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համալիրը սպասարկվել է Դավիթաշեն Ա-2 թաղ. 21 տուն, Գրիբոյեդովի 25, Դավիթաշեն 1-ին թաղամաս 34 և Ադոնցի 18 հասցեներով տեղակայված ալեհավաքների կողմից, Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան համայնքի տարածքում գտնվող համապատասխան դիտահորի տարածքը սպասարկվել է Թբիլիսյան 29, իսկ ծանրաբեռնվածության դեպքում՝ նաև Դավիթաշեն Ա-2 թաղ. 21 տուն հասցեներով տեղակայված ալեհավաքների կողմից։ Ի.Սարգսյանի Կոմիտասի պողոտայի բնակարանն սպասարկվել է 24 ալեհավաքների կողմից և այլն։ Այսինքն, ծանրաբեռնվածությամբ պայմանավորված, ալեհավաքները փոխարինում են միմյանց և որոշել, թե սպասարկվող հեռախոսը կոնկրետ որ տարածքում է գտնվել, հնարավոր է միայն խիստ մոտավոր կարգով։ Ուստի գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումն այն մասին, որ դեպքի ժամանակ Սարյան-Արամի փողոցների հատվածում գտնվել են Իսրայել Սարգսյանն ու Մովսես Ներսիսյանը, գործի օբյեկտիվ տվյալներով հիմնավորված չէ։ Առաջին ատյանի դատարանը նաև նշել է` «կատարված գաղտնալսման արդյունքներով և այդ կապակցությամբ առկա ձայնագրության փորձաքննության եզրակացությամբ», ինչից կարելի է ենթադրել, որ Առաջին ատյանի դատարանը նկատի ունի 2014 թվականի փետրվարի 1-ի` Ի.Սարգսյանի հեռախոսային խոսակցությունը Մովսես Ներսիսյանի հետ, որի ժամանակ նրան առաջարկել է «Մագնում մոթելում» կանանց մասնակցությամբ ժամանակ անցկացնել, ինչին հետևել է իբր սպանությունը։ Այդ խոսակցությունն Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ գաղտնալսվել և փորձաքննության է ենթարկվել, պարզվել է, որ մի կողմում Ի.Սարգսյանն է, իսկ մյուս կողմին հնարավոր չէ նույնացնել՝ համեմատական հետազոտման համար անհրաժեշտ նյութի` Մովսեսի ձայնի նմուշի բացակայության պատճառով: Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ վերլուծության չենթարկելով այդ ապացույցը, մեխանիկորեն վերցնելով մեղադրական եզրակացությունից, այն սխալ է դիտարկել որպես ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույց, քանի որ եթե պատշաճ վերլուծեր, ապա հետևությունը պետք է լիներ այն, որ խոսակիցները, իրազեկված լինելով «Արտաքին դիտում» Օ/Հ միջոցառման ներքո գտնվելու մասին, հեռախոսային խոսակցությունը վարել են շեղող բառակապակցություն օգտագործելով։ Մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցների շարքում է դրվել նաև վկա Էդգար Զաքարյանի ցուցմունքն այն մասին, որ 2014 թվականի հունվարի 15-ին Մոսկովյան փողոցի վրա գտնվող ֆեդերացիայում հավաքույթ է եղել, որին ինքն էլ է մասնակցել, այդ ժամանակ Իսոն իր տեղակալների, ֆեդերացիայի անվտանգության աշխատակիցների ներկայությամբ հայտարարել է, որ այլևս չի հանդիսանում ֆեդերացիայի անվտանգության պետը, 2014 թվականի հունվարի 26-ին և առհասարակ Իսրայել Սարգսյանն իր աշխատանքի վայր չի եկել, ինքը նրան չի տեսել, բացի այդ վերջինս չէր կարող գալ աշխատանքը ստուգելու համար, քանի որ էլ չէր աշխատում: Նշվածի նպատակը հիմնավորելն է, որ ազատված լինելով աշխատանքից` ամբաստանյալն անելիք չի ունեցել Սարյան, Արամի փողոցներում և հարակից տարածքներում, սակայն Մ.Ներսիսյանի հետ հայտնվել է այնտեղ, «անլեգալ» հեռախոսներով կապվել և խոսել են միմյանց հետ, ինչի ընթացքում Ի.Սարգսյանը հայտնել է Արթուր Սաֆարյանի ժամանման մասին, կարծես թե սպանությունն իրագործողը դա չէր տեսնի։ Նշվել է նաև, որ հիշյալ հանգամանքները հիմնավորվել են հեռախոսակապի վերծանումով և շրջակա տեսագրող սարքերի տվյալներով, որն անհիմն է, քանի որ նախ անհրաժեշտ էր, որ պաշտոնատար անձանց աշխատելու կամ պաշտոնից ազատվելու, պաշտոնեական պարտականությունների շրջանակի և այլ նմանօրինակ հարցերի պարզաբանման համար գրավոր հարցում հղել տվյալ մարմնի ղեկավարին կամ վերադաս կազմակերպություն, ինչը չի կատարվել, կողմերն էլ միջնորդություն չեն ներկայացրել` նկատի ունենալով, որ նախաքննության ընթացքում «Դուքենդո հայկական ֆեդերացիա» ՀԿ-ն քննությանը հայտնել է, որ մինչև ձերբակալման օրը՝ 2014 թվականի փետրվարի 3-ը, Ի.Սարգսյանն աշխատանքից ազատված չի եղել, կատարել է իր պարտականությունները, բացի այդ, դատաքննության ընթացքում հարցաքննված ՀԿ-ի աշխատողները և սպասարկվող օբյեկտների աշխատակիցները հաստատել են Ի.Սարգսյանի ռեալ պաշտոնավարման փաստը` դեպքի օրվա և հաջորդող օրերի դրությամբ, ուստի այդ կապակցությամբ կասկած չի առաջացել։ Իսրայել Սարգսյանն էլ հայտնել է, որ դեպքի օրվա դրությամբ ազատված չի եղել աշխատանքից, շարունակել է իրականացնել ընկերության տնօրենի տեղակալի պարտականությունները։ Նրա աշխատանքի վայրը, սպասարկվող օբյեկտների տեղակայվածությամբ պայմանավորված՝ գտնվել է քաղաքի կենտրոնական հատվածում, իսկ աշխատաժամերը եղել են հիմնականում գիշերային ժամերը։ Հետևաբար դատավճռի տվյալ իրավական գնահատականը գործի փաստական տվյալներից չի բխում և անհիմն է։ Իրականությանը չի համապատասխանում և դատաքննության տվյալներով հերքվել է նաև նախաքննության վարկածը` ամբաստանյալի կողմից աշխատանքային օբյեկտների ստուգման հետ կապված կեղծ այլուրեքություն ներկայացնելու մասին։ Այդ եզրահանգումը նույնպես գործի նյութերով չի հաստատվել, դատական ակտում նշվել է, թե իբր Ի.Սարգսյանի հանցանքը հիմնավորվել է վկա Էդգար Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքներով, ով բարեկամական կապերի մեջ է գտնվել Ի.Սարգսյանի հետ, այլ գործով եղել է կալանքի տակ և սույն գործի քննության ընթացքում ինքնասպանությամբ վերջ է տվել կյանքին։
Գտնում է, որ Էդգար Միքայելյանի ցուցմունքներով հաստատվել է նախաքննությունը միակողմանի, զուտ մեղադրական դիրքերից վարելու հանգամանքը, ինչի հետևանքով աղավաղվել, ոչ օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել գործի փաստական հանգամանքները, այդ կապակցությամբ նա դիմում-բողոքներ է հղել քննությունը վարող անձի ղեկավարներին, որոնց Առաջին ատյանի դատարանն իրավական ճիշտ գնահատական չի տվել, դատավճռում նույնությամբ կրկնել է մեղադրական եզրակացության հետևությունները, ամբաստանյալին արդարացնող շատ տվյալներ մեկնաբանել և գնահատել է որպես մեղքը հիմնավորող ապացույցներ։ Վերլուծելով «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համալիրի աշխատողների ցուցմունքները` Առաջին ատյանի դատարանը նշել է դրանցով ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորվելու մասին այն դեպքում, երբ նախաքննության ընթացքում և դատարանում հարցաքննված այդ հյուրանոցի բոլոր աշխատողները ցուցմունքներ են տվել, որ հյուրանոցային համարում աննկատ սպանություն կատարվել չէր կարող և չի կատարվել, եթե լիներ՝ իրենք կիմանային։ Նրանց ցուցմունքներում ամբաստանյալի մեղքը հաստատող ոչ միայն փաստ, այլև փաստարկ չկա: Նշված հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 համարում և դրա 1-ին հարկում առկա ավտոտնակում հայտնաբերված արյան հետքերը միանշանակ գնահատվել է որպես ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույց, սակայն այն ամբաստանյալին արդարացնող ապացույց է։ «Մագնում մոթել» հյուրանոցային համալիրում 2014 թվականի փետրվարի 4-ի ժամը 12։30-ին կատարված խուզարկությամբ արձանագրվել է, որ գործի համար նշանակություն ունեցող ոչինչ չի հայտնաբերվել, չի առգրավվել։ Նույն օրը՝ ժամը 19:15-ին կատարված կրկնակի խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվել են մանր կաթիլների ձևով արյան հետքեր սանհանգույցի բռնակի վերին հատվածում, նախասրահի աթոռի երկու ոտքերին, հեռակառավարման վահանակի, աստիճանահարթակի և աստիճանների վրա 4 տարբեր հատվածներում, ավտոտնակի հատակի ու պատերի վրա՝ տարբեր տեղակայվածությամբ, կարելի, է ասել՝ քաոսային, և ըստ նկարագրի՝ ցայտած չնչին մեծության կաթիլների ձևով։ Գաղտնի ձայնագրության ընթացքում Ի.Սարգսյանի պատմածների և հիշյալ նկարագրի միջև առկա է անհարթելի հակասություն, այն է` սանհանգույցում սպանված, արնաքամ արված դիակից սրահում, աստիճաններին, ավտոտնակի պատերին և այլուր արյան կաթիլներ չէին կարող առաջանալ, այդ կաթիլները միայն ցայտելու դեպքում կարող էին նման քաոսային հետքեր առաջացնել, իսկ արյունը ցայտում է, երբ մարդու սիրտն է աշխատում։ Նկարագրվածը Մովսես Ներսիսյանի կողմից սեփական սպանության նմանակման իմիտացիայի պատկեր է, այլ բան չի կարող լինել։ Դիակից արյունը կաթում է, հոսում, բայց չի ցայտում։ Բացի այդ, ձայնագրությունում նշված արյան լճակը լոգարանում ակնհայտ սուտ է, քանի որ այն լինելու դեպքում կհայտնաբերվեր, դա փորձագետների համար խնդիր չէ, այդ տեխնոլոգիան վաղուց է հայտնի, պարզորոշ երևում է հատուկ ճառագայթների տակ: Որքան էլ լվացվի, խողովակները կարելի էր հանել, ճեղքել, հետազոտել և հայտնաբերել, բայց նման բան չի եղել, այդ պատճառով էլ չի հայտնաբերվել։ Հետևությունը միանշանակ է, որ Մովսես Ներսիսյանն այդ հյուրանոցային համարում չի սպանվել, նա կենդանի է, որը հիմնավորված է նաև «Արտաքին դիտում» Օ/Հ միջոցառման արձանագրությամբ, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը տվյալ արձանագրության ապացուցողական նշանակությունը նույնպես աղավաղված է գնահատել` այն համարելով մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց:
Պաշտպանը նշել է նաև, որ Մովսես Ներսիսյանի կենդանի լինելու հանգամանքը նրա անձնագիրը չհայտնաբերվելու փաստով ևս հաստատվում է, քանի որ աղջիկների հետ հանդիպման գնացողն անձնագիր չի վերցնում: Նրա դիակը մինչև օրս չի հայտնաբերվել, իսկ մեղադրանքի կողմի պահանջով շարունակվում է կենդանի Մ.Ներսիսյանի որոնումները (առանց հետախուզում հայտարարելու, ինչը սխալ է և նպատակահարմար է իրականացնել պաշտոնական հետախուզում Ինտերպոլի միջոցով), եթե վստահ են, որ սպանված է, ինչու են կենդանի Մովսեսին որոնում։ Բացի այդ, ինչպես մեկնաբանել Մովսես Ներսիսյանի ավտոմեքենայում նրա սպիտակ կիսաթև շապիկի առկայությունը` նրա արյան հետքերով։ Ըստ դատավճռի տրամաբանության՝ Ի.Սարգսյանն իր բոլոր հետքերը Մ.Ներսիսյանի ավտոմեքենայից մաքրելով, ապա մեկ անգամ էլ Հակոբ Ալեքսանյանի տաքսի ավտոմեքենայով վերադառնալով օդանավակայանում թողած հիշյալ ավտոմեքենայի մոտ (ինչ-որ փաթեթ վերցնելու), այդպես էլ մոռացել է վերացնել աչքի առաջ գցած արյունոտ շապիկը։ Ակնհայտ է, որ դա Մովսես Ներսիսյանի գործը և սեփական մահվան ակնհայտ նմանակում է։ Իսկ այդ դեպքում ապացուցողական նշանակությունից զրկվում են դատավճռում օգտագործված (մեղադրական եզրակացությունից վերցված) բազմաթիվ այլ փաստարկներ Հակոբ Ալեքսանյանի ցուցմունքը և նրա կողմից Իսրայել Սարգսյանի ճանաչման ակնհայտ սարքովի արձանագրությունը, բազմակեղծիք գաղտնի ձայնագրությունը, հյուրանոցում և դիտահորի շրջակայքից վերցված արյան հետքերը, տեսախցիկների և ալեհավաքների տվյալները և այլն, որից բավարար է հռչակելու, որ Մովսես Ներսիսյանը ողջ է, ինչն Առաջին ատյանի դատարանը չի կատարել՝ գործի փաստական տվյալները պատշաճ վերլուծության չենթարկելու և քրեադատավարական նորմերի պահանջներն անտեսելու հետևանքով։ Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածի պարտադիր պահանջը, քանի որ անտեսելով նշված հոդվածի պահանջը` ակնհայտ անբավարար տվյալների, մասնավորապես, դիակի և դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության բացակայության պայմաններում հռչակել է Մ.Ներսիսյանի սպանված լինելը։ Ընդ որում, դատավճռի եզրահանգումն այն մասին, թե իբր «Նշված հյուրանոցային համարում գտնվելու ընթացքում Ի.Սարգսյանը սպանել է Մովսես Ներսիսյանին, այնուհետև, նույն ավտոմեքենայով ժամը 22:15-ի սահմաններում, նրա դիակը տեղափոխել` Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի տարածք ու նետել` «կոյուղատարի դիտահորը» մերկապարանոց է, հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի որևէ հատկանիշ նշված չէ, քանի որ այդպիսի դեպք տեղի չի ունեցել և նման հատկանիշ գոյություն չունի։ Այդ պատճառով Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում որպես մեղքը հիմնավորող ապացույց նշել է «Արտաքին դիտում» Օ/Հ միջոցառման վերոհիշյալ արձանագրությունը և այն իրականացնող օպերատիվ աշխատակիցների ցուցմունքները, ինչն իրականում հանդիսանում է ամբաստանյալի հանցանքը միանշանակ հերքող փաստական տվյալ։ Մասնավորապես «Արտաքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արձանագրությունը և ոստիկանության աշխատակիցների ցուցմունքները միանշանակ հաստատում են ինչպես Մովսես Ներսիսյանի ելքը հյուրանոցային թիվ 4 համարից, այնպես էլ նրա մուտքը «Զվարթնոց» օդանավակայան, որոնք ուղղակի նշված և բավարար չափով պատճառաբանված են և գործի որևէ արժանահավատ ապացույցով հերքված չեն: Անիմաստ և գործի ելքի համար նշանակություն չունեցող է վկա Հակոբ Ալեքսանյանի ցուցմունքը, նրա կողմից Ի.Սարգսյանին ճանաչելու արձանագրությունը, վերջինի առերես տված ցուցմունքը, ինչպես նաև ամբաստանյալի օդանավակայան մեկնելու և այնտեղից վերադառնալու հանգամանքի հաստատմանը վերաբերող դատավճռի եզրահանգումը` զուգորդված հեռախոսային վերծանումների և ալեհավաքային տվյալների մեծածավալ և բազմաթերթ վերլուծություններով: Ամբաստանյալի օդանավակայան մեկնելու հանգամանքը կորցրել է գործի ելքի համար էական նշանակությունը, քանի որ Իսրայել Սարգսյանն անձամբ է ուղեկցել Մովսես Ներսիսյանին այնտեղ, թե այդ գործողությունը նա կատարել է այլ անձանց ուղեկցությամբ, թե միայնակ՝ գործի ելքի համար որևէ նշանակություն չունի:
Ըստ բողոքի հեղինակի՝ Մովսես Ներսիսյանի սպանության դրվագով ամբաստանյալի մեղքը հերքող ևս մի քանի փաստական հանգամանքներ կան, որոնք անտեսվել և իրավական գնահատման չեն ենթարկվել դատավճռում, կամ ձևականորեն թվարկվել են որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ։ Մասնավորապես զննվել է Մովսես Ներսիսյանի «Զվարթնոց» օդանավակայանում հայտնաբերված «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 համարանիշի ավտոմեքենան, նշանակվել են փորձաքննություններ։ Ավտոմեքենայի ոտնատակերի գորգերի, նստատեղերի վրա և այլ հատվածներում Իսրայել Սարգսյանի արյան հետքեր, ԴՆԹ, հագուստների միկրոմասնիկներ, հայտնի դիտահորի շրջակայքի կարմիր շեբենի կամ հողի միկրոմասնիկներ և գործի համար նշանակություն ունեցող այլ հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Օդանավակայանում համատարած տեղակայված տեսաձայնագրող սարքերի առկայության պայմաններում Մովսես Ներսիսյանին կամ ամբաստանյալին հստակ պատկերող (ճանաչելի) որևէ տեսանյութ նույնպես չի հայտնաբերվել: 2014 թվականի փետրվարի 5-ին՝ ժամը 16:02-ին, Մովսես Ներսիսյանի 093-47-03-03 հեռախոսահամարից որդու՝ Կարեն Ներսիսյանի 055-79-72-45 հեռախոսահամարի վրա հաղորդագրություն է ստացվել «SMS Delivered» (թարգմանաբար նշանակում է` «հաղորդագրությունը տեղ է հասել»)։ Մովսես Ներսիսյանի կենդանության հավանականությունը հաստատող սույն հանգամանքը գործի որևէ փաստական տվյալով պարզաբանված չէ: Դատաքննության ընթացքում պաշտպանության կողմը հրապարակել է Մովսես Ներսիսյանի իբր սպանված լինելու վարկածը հերքող (կարելի է ասել բացառող) փաստական տվյալ` արձանագրություն` «Կոյուղատարի մի մասը ներսից ուսումնասիրելու վերաբերյալ», որտեղ նշված է, որ 2014 թվականի հուլիսի 2-ին` ժամը 04-ի սահմաններում, Քննիչի պահանջով ՀՀ ԱԱԾ ռադիոհակահետախուզության աշխատակիցներն անասնաբույժի միջոցով անկենդան շան մարմնում տեղադրել են համապատասխան սարքավորում և մարմինը նետել գործով հայտնի կոյուղադիտահորը, ապա սկսել դրա որոնման աշխատանքները։ Մարմինը կոյուղատարով հոսող ջրի ուժով շուրջ 300 մետր առաջ շարժվելով` կանգ է առել` հպվելով կոյուղատարի պատին առկա արգելքի։ Այդ վայրում կատարվել է դիակի կամ մարդու ոսկրերի որոնում, ոչինչ չի հայտնաբերվել։ Դրանից հետո գործիքների կիրառմամբ շան մարմինը տեղաշարժվել է, բայց որոշ տարածություն անցնելով, կրկին հանդիպելով խոչընդոտի կանգ է առել և այդպես մի քանի անգամ, ինչի հիման վրա Քննիչն արձանագրել է, թե դա նշանակում է. «...որ կոյողատարում առկա են բազմաթիվ խոչընդոտներ, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ կոյողատարում հայտնված ցանկացած մարմնի, ազատ տեղաշարժման համար»։ Այդ արձանագրության հիման վրա նախաքննության մարմինը կազմակերպել է կոյուղատարի ջրազրկում, հանվել են վտանգավոր գազերը և համապատասխան վարձատրությամբ մասնագետ, մտցրել կոյուղատարի տվյալ հատվածը (որտեղ Մովսեսի իբր դիակը պետք է գցված լիներ)։ Արձանագրվել է, որ կոյուղագետ– մասնագետ Սիվան Սարգսյանը 2014 թվականի հուլիսի 16-ից 17-ը 34 ժամ տևողությամբ անցել է 3,5 կմ տարածություն, այդ ընթացքում կոյուղատարից դուրս են հանվել բազմաթիվ իրեր, առարկաներ և աղբ, ինչպես նաև տարբեր կենդանիների ոսկրեր, սակայն մարդկային դիակ կամ դրա մնացորդներ, կամ ոսկրեր չեն հայտնաբերվել, ուստի որոնումները դադարեցվել են։ 2017 թվականի հուլիսի 4-ի դատաքննության ժամանակ հարցաքննության հրավիրված փորձագետ Գևորգյանն իր ցուցմունքով հաստատել է էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանք, որ խողովակաշարում եթե լիներ մարդկային դիակ, ապա ոսկրերը կպահպանվեին, բացառվում էր չպահպանվելը, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում անդրադարձ չի կատարել այդ կարևոր ապացույցին։ Դրա փոխարեն դատավճռում պատճառաբանություններ են բերվել այն մասին, թե քննչական մարմինը շատ ջանքեր է գործադրել Մովսես Ներսիսյանի դիակը հայտնաբերելու համար, բայց օբյեկտիվորեն դա չի հաջողվել, դրանից էլ եզրահանգում է արվել նրա սպանված լինելու մասին, ինչն ակնհայտ ապօրինի է։ Ընդ որում, Առաջին ատյանի դատարանը նման եզրահանգում է կատարել այն դեպքում, երբ Մովսես Ներսիսյանի կենդանի լինելու վարկածը չի բացառել նաև նախաքննության մարմինը։ 2014 թվականի հուլիսի 21-ին՝ դեպքից շուրջ 6 ամիս անց, ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության պետը, թիվ 8/2852 նամակով դիմելով նույն ծառայության ԿԿՏ վարչության պետին, խնդրել է Մովսես Ներսիսյանի լուսանկարով համադրություններ կատարել և պարզել, թե արդյոք նա 2014 թվականի փետրվարի 1-ից հետո այլ տվյալներով անձը հաստատող փաստաթղթերով Հանրապետության անցակետերով չի մեկնել Հայաստանի սահմաններից դուրս, որին ևս Առաջին ատյանի դատարանն անդրադարձ չի կատարել։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ ընտրովի մոտեցումն ակնհայտ տեսանելի է նաև Արթուր Սաֆարյանի սպանության վերաբերյալ դրվագով։ Դատավճռում նույնությամբ վերարտադրվել է մեղադրական եզրակացության փաստարկն այն մասին, թե դեպքին հաջորդող պահին Սարյան և Արամի փողոցների խաչմերուկում իբր տեսաձայնագրող սարքերը պատկերել են հանցագործության կատարման մեջ կասկածվող անձանց, ինչպես և նրանց հագուստները։ Զննության արձանագրությունում արձանագրվել է, թե դրանք համեմատելով Մ.Ներսիսյանի բնակարանից հայտնաբերված հագուստների հետ` իբր պարզել է, որ ձմեռային սև բաճկոնն արտաքինից նման է հիշյալ խաչմերուկում Մովսես Ներսիսյանի հագի բաճկոնին։ Այդ բաճկոնն ուղարկվել է դատաքիմիական փորձաքննության և 2014 թվականի դեկտեմբերի 15-ի թիվ 748 եզրակացությամբ ամրագրվել է, թե այն կրում է կրակոցի արգասիք` պղնձի նստվածքի ձևով։ Դա մտցվել է մեղադրական եզրակացություն, ապա նաև դատավճիռ, որպես մեղքը հիմնավորող ապացույց: Բայց իրականում այդպես չէ։ Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել է Մովսես Ներսիսյանին նմանեցված ստվերապատկերը, ով դեպքից հետո պատկերվել է Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկում տեղադրված տեսաձայնագրող սարքում։ Նախ, դա սպիտակ և ոչ սև բաճկոնով անձ է։ Դատաքննության ընթացքում մեղադրողը պատճառաբանել է, թե հնարավոր է լուսային ֆոնի ազդեցության տակ է բաճկոնը սպիտակ երևում (ինչը սկզբունքորեն չբացառեց փորձագետը, բայց և չհաստատեց)։ Պաշտպանության կողմը պնդել է, որ այդ ենթադրությունն անհավանական է, քանի որ ստվերապատկերի հագի սև անդրավարտիքն ակնհայտ, ընդգծված առանձնացված է, ուստի տեսագրությունում գույների նման հստակ տարանջատումն անհնար է բացատրել լուսային էֆեկտով։ Բացի այդ, քրեական գործի նախաքննության ընթացքում առգրավվել են Արթուր Սաֆարյանի սպանության դեպքի վայրի ու շրջակա տարածքների տեսաձայնագրող սարքերը, նշանակվել է փորձաքննություն։ Համաձայն համակարգչատեխնիկական, տեսաձայնագրային և հետքաբանական համալիր փորձաքննության եզրակացության`«Տեսանյութերը բավարար որակի չեն։ Ստացված տեսագրություններից հնարավոր չէ ստանալ անձի և մեքենայի բնութագրող որակյալ տեսապատկերներ՝ դեմք, դիմագծեր, հագուստ, տարբերանշաններ, մակնիշ, պետհամարանիշ և այլ անհատականացման տվյալներ։ Նման տեսաֆայլերից ստացված տեսապատկերները պիտանի չեն դիմանկարային և այլ նույնացումների համար»: Անտեսելով փորձագիտական եզրակացության տվյալ հետևությունը, ինչպես և գործի մյուս փաստական հանգամանքները, դրանք համապատասխան վերլուծության ու գնահատման չենթարկելով, այդ ստվերապատկերն ու բաճկոնը դատավճռում ներկայացվել են որպես Մովսես Ներսիսյանի հանցանքը հիմնավորող ապացույց։ Մեղադրանքի կողմի ապացույց է ներկայացվել նաև Մովսես Ներսիսյանի զոքանչ, գործով վկա Լուսիկ Ղազարյանի ցուցմունքը հիշյալ ստվերապատկերի և կուրտկայի մասին, այն դեպքում երբ այդ շարժվող ստվերապատկերը (տեսագրության 10-րդ րոպեի 04-րդ վրկ) քննիչը ներկայացրել է նշված վկային, նա հայտարարել է. «Նշված անձնավորությանը չեմ ճանաչում, դա հաստատ իմ փեսա Մովսեսը չէ, դա նրա քայլվածքը չէ», որը Լուսիկ Ղազարյանը պնդել է նաև դատաքննության ժամանակ։ Լուսանկարում պատկերված անձի վերաբերյալ հարցին պատասխանելով նա հայտարարել է. «Այդ լուսանկարն ինձ ցույց են տվել որպես Մովսես, ոչ մի նմանություն, ասացի քննիչին, որ սա իմ փեսան չի»։ Նախագահողի հարցին պատասխանելով` նշել է, որ. «իր քայլվածքը, ֆիզիոնոմիան, գոնե որևէ մի բան կնմանեցնեի չէ։ Բայց ոչ մի նմանություն»: Լուսիկ Ղազարյանի ցուցմունքը ներառվել է մեղադրական եզրակացության մեջ՝ որպես մեղադրյալի մեղքը հիմնավորող ապացույց, այնտեղից էլ դատավճիռ, առանց անդրադարձ կատարելու ցուցմունքի նշված հատվածին, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ և այլ հոդվածների պահանջների խախտում է։ Մասնավորապես վկա Լուսիկ Ղազարյանը հայտնել է նաև գործի համար շատ կարևոր մեկ այլ հանգամանք` նշելով, որ Մովսես Ներսիսյանն անհետանալու օրը ժամը 20:17-ին զանգել և երկար զրուցել է տատի խնամքին հանձնված 4-ամյա որդու` Արսենի հետ, ըստ վերծանման 10 րոպե 32 վրկ տևողությամբ, մինչդեռ դա նման է հրաժեշտի զրույցի, քանի որ նշվածն այն ժամն է, երբ նա տանից դուրս է եկել և այլևս չի վերադարձել:
Ինչ վերաբերում է որպես ապացույց ներկայացված բաճկոնի վրա կրակոցի արգասիքներին, ապա դա էլ ապացուցողական իմաստից զուրկ է, քանի որ փորձաքննությամբ հայտնաբերված պղնձային մետաղացման հետքը առնչություն չունի Արթուր Սաֆարյանի սպանության հետ, նախ այն պատճառով, որ բաճկոնի վրա այրված վառոդի հետք կամ անտիմոն չի հայտնաբերվել։ Հայտնաբերվել է միայն, մետաղացման հետք, ինչն առաջանում է մետաղի հետ շփվող ցանկացած մարդու հագուստի վրա։ Համաձայն փորձագետի պարզաբանման մետաղացման առկայությունը կրակոցի լիարժեք արգասիք չէ, քանի որ բացակայում են անտիմոնը և այրված վառոդի հետքերը: Գործի տվյալներից հայտնի է, որ Մովսես Ներսիսյանը զենքեր է պահել, նրա բնակարանում կատարված խուզարկությամբ մեծ քանակությամբ զենք-զինամթերք է հայտնաբերվել, պարզվել է, որ նա զենքի սիրահար է, նա ՀՀ ոստիկանության համակարգում հրաձիգ է աշխատել, հաճախ հրաձգարաններում փորձարկել իր զենքերը։ Մետաղի փոխադարձ շփումը հագուստի հետ առաջացնում է մետաղացման հետք, ինչը նույնպես համարվում է կրակոցի արգասիք, չնայած կապ չունի անմիջականորեն կրակոցներ արձակելու հետ։ Բացի այդ, դատաքննության ընթացքում զննվել է հիշյալ բաճկոնը և պարզվել, որ բաճկոնի գործվածքի վրա փոքրիկ անցքեր առաջացրած հետազոտելի նյութը փորձագետները վերցրել են ուսագոտա-անրակային հատվածից, ուր հենվում է հրացանի կոթը կրակելու ժամանակ, իսկ այն (կոթը) եզրափակվում է որպես կանոն մետաղյա շեղբով, ինչն էլ բնականաբար առաջացրել է մետաղացման հետքը։ Բացի այդ, սպանության գործիք ատրճանակը կրակելու համար ուսին չեն հենում, այն ոչ մի կերպ չէր կարող առաջացնել նշված մետաղացումը։ Հետևաբար, տվյալ դեպքում հաստատված չէ փաստական տվյալի ապացուցողական նշանակությունը, ինչպես նաև վերաբերելիությունը հանցագործության դեպքին։ Հետևաբար դատավճռի եզրահանգումը կրկին միակողմանի է, և ոչ օբյեկտիվ:
Ըստ բողոքի հեղինակի` դատավճռում բերված ոչ օբյեկտիվ և միակողմանի եզրահանգման ակնհայտ փաստ է նաև դեպքի վայրում ատրճանակի մոտ հայտնաբերված բժշկական ռետինե ձեռնոցը գործով իրեղեն ապացույց չճանաչելը և դատավճռում դրան անդրադարձ չկատարելն այն դեպքում, երբ ձեռնոցն ունի բացառիկ նշանակություն հանցագործության իրական հեղինակին հայտնաբերելու գործում։ Սպանությունից անմիջապես հետո կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունում նշվել է, որ զննության ընթացքում Սարյան փողոցի 20/1 և Արամի նրբանցք թիվ 5ա շենքերի բակային հատվածում հայտնաբերվել է 02356 համարի 1982 թվականի արտադրության ատրճանակ փամփշտակալում 9 մմ տրամաչափի չկրակված 1 փամփուշտով, ինչպես նաև մեկ հատ բժշկական մարմնագույն ռետինե ձեռնոց, ինչը վերցվել և փաթեթավորվել է: Նույն օրը՝ 2014 թվականի հունվարի 27-ին, Երևանի Կենտրոնականի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Տոնոյանի որոշմամբ նշանակվել է դատագենետիկական փորձաքննություն` փորձագետին առաջադրելով հետևյալ հարցը. «դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված ձեռնոցի ներակայացված մակերեսից ԴՆԹ անջատվում է, թե ոչ»։ Փորձագետին տրամադրվել է ձեռնոցը։ Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նույն քննիչը նշանակել է լրացուցիչ դատաձգաբանական փորձաքննություն, փորձագետին այլ հարցերի հետ առաջադրելով նաև հետևյալ հարցը. «դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված ձեռնոցի վրա կրակոցի արգասիքներ կան, թե ոչ»։ Առաջադրվել են հարցեր նաև դեպքի վայրից հայտնաբերված ատրճանակի, պարկուճների, փամփուշտի մասին: Փորձագետի` 2014 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ 286 եզրակացության «Մանրադիտակային հետազոտություն» բաժնում նշվել է. «փորձաքննությանը ներկայացված ձեռնոցի մակերեսին հայտնաբերված մասնիկը հանդիսանում է վառոդի մասնիկ»։ Նույն եզրակացության «Քիմիական հետազոտություն» բաժնում նկարագրվել է պղնձի հայտնաբերման հետազոտության մասին և նշվել. «Կատարված հետազոտության արդյունքում ձեռնոցի վրա տեղադրված յուղանկարչական թղթի կպչուն շերտերին կան կանաչ գույնի կետեր...։ Նկարագրված կանաչ գույնը դրական ռեակցիա է պղնձի համար»։ Նույն եզրակացության «Անտիմոնի (սուրմա) հայտնաբերման հետազոտություն» բաժնում նշվել է. «Կատարված հետազոտության արդյունքում ձեռնոցի մի կողմի մակերեսին, մատների մասում տեղադրված լուսանկարչական թղթի կպչուն շերտին հայտնաբերվեց 2 հատ վառ վարդագույն կետ։ Վառ վարդագույնը դրական ռեակցիայի արդյունք է անտիմոնի համար»։ Եզրակացության հետևությունների 4-րդ կետում նշվել է. «Փորձաքննությանը ներկայացված ռետինե ձեռնոցի մակերեսին հայտնաբերվեցին կրակոցի արգասիքներ»: ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ-ի դատագենետիկական բաժնի փորձագետները 2014 թվականի մարտի 31-ի թիվ 6 փորձագիտական եզրակացության մեջ պատասխանելով Քննիչի որոշմամբ առաջադրված հարցին՝ արձանագրել են. «2014 թվականի փետրվարի 10-ին ստացված փորձագետի գենետիկական թիվ 1 եզրակացության համաձայն` դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված ձեռնոցի 1-ին և 5-րդ մատների հատվածների 2-րդ մակերեսներից ԴՆԹ անջատվել է, հետևաբար հետագա համեմատական մոլեկուլային գենետիկական նույնականացման փորձաքննության կատարումը հնարավոր է և «Հետևություններ բաժնում» արձանագրվել է, որ փորձագետի գենետիկական թիվ 1 եզրակացությամբ հետազոտված բժշկական ձեռնոցից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագիրը չի համընկնում Մովսես Ներսիսյանի և Իսրայել Սարգսյանի ԴՆԹ-ների գենետիկական բնութագրերի հետ, հետևաբար ձեռնոցից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագիրն առաջացել է մեկ այլ անձից: Վերոգրյալ խիստ էական և գործի ելքի համար կարևոր նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները հաստատող և (կամ) բացառող ապացույցն Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել, դատավճռում դրան չի անդրադարձել, պաշտպանության կողմի բազմաթիվ միջնորդությունները ձեռնոցը իրեղեն ապացույց ճանաչելու և սույն քրեական գործին կցելու վերաբերյալ, չի լուծել։ Մինչդեռ վերոգրյալից բխում է, որ տվյալ ձեռնոցը գտնվելու վայրի և իր վրա կրող կրակոցային արգասիքների հետևանքով և գործի այլ փաստական հանգամանքների համակցության արդյունքում միանշանակ կապ ունի հանցագործությունն իրագործած անձի հետ։ Ընդ որում, այլ փաստական հանգամանքներ ասելով` նկատի ունի, որ այն պատռված է, ինչը շտապ ձեռքից հանելու հետևանք է, գտնվել է ատրճանակից ոչ հեռու, հանցավոր շրջանակներում մատնահետքեր չթողնելու ընդունված միջոց է, գտնվելու տեղում առողջապահական օբյեկտ չկա, այսինքն` պատահականության գործոնը նվազագույն է։ Հետևաբար այն գործով իրեղեն ապացույց ճանաչելը քրեադատավարական օրենքով միանշանակ պարտադիր է, ինչը նախաքննության մարմինը և Առաջին ատյանի դատարանը չեն կատարել` ակնհայտորեն խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջը: Ընդ որում ձեռնոցում հայտնաբերված ԴՆԹ-ով տուժողի, նրա եղբոր շրջապատի կասկածելի անձանց ստուգելը հանցագործին հայտնաբերելը ռեալ իրագործելի խնդիր է, ինչը չի կատարվել, քանի որ դրան խանգարել է Տիգրան Ասատրյանի իրականացրած գաղտնի ձայնագրությունը, ավելի կոնկրետ այդ ձայնագրությանը չափազանցված ապացուցողական ուժ (նշանակություն) վերագրելը։ Օբյեկտիվորեն բխող հաջորդ հետևությունն այն է, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանն առնչություն չի ունեցել Արթուր Սաֆարյանի սպանության անմիջական իրագործման հետ։ Նրա կոնկրետ դերակատարումն այդ գործով պարզված չէ։ Մովսես Ներսիսյանն Արթուր Սաֆարյանի սպանության անմիջական իրագործողը չէ։ Գտնվել է նա հանցագործության դեպքի վայրում, թե ոչ, հավաստի, անառարկելի ապացույցներով հիմնավորված չէ։ Իսրայել Սարգսյանի և Տիգրան Ասատրյանի հայտնի զրույցը, գաղտնի ձայնագրված վերջինի կողմից, հեռու է իրականություն լինելուց և գտնվում է էական հակասությունների մեջ գործի փաստական հանգամանքների հետ։ Հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումները չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից, թույլ են տրվել դատավարական և նյութական իրավունքի էական խախտումներ, ինչը հանգեցրել է գործի սխալ լուծման։ Դատավճիռը չի պատճառաբանվել փաստական, հանգամանքների իրավական վերլուծություններով և դրանցից բխած հետևություններով, այլ իշխող են ձևական և ստանդարտ ձևակերպումները։ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռում զուտ պաշտպանական նշանակության ապացույցներն, անտեսելու կամ շրջանցելու փաստ է նաև տուժող Արթուր Սաֆարյանի մտերիմ վկա Անի Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքը (հրապարակված պաշտպանի կողմից դատաքննության ժամանակ), որում նա հայտնել է Ա.Սաֆարյանի թշնամու գոյության մասին։ Նա նշել է, որ դեպքից մի քանի օր առաջ Արթուր Սաֆարյանն իր ներկայությամբ հեռախոսային մի զրույց է վարել, որից հետո իր հարցին, թե ինչու հուզվեց, ում հետ էր խոսում, պատասխանել է. «Իմ թշնամին է եկել Ռուսաստանի Դաշնությունից, գնում եմ հանդիպման։ Այդ ցուցմունքը, ինչպես և նույնաբովանդակ այլ տեղեկությունները նախաքննության ընթացքում չեն ստուգվել, Առաջին ատյանի դատարանն էլ տվյալ ցուցմունքին անդրադարձ չի կատարել։ Նույնիսկ տվյալ վկան դատակոչի ցուցակ չի մտցվել այն դեպքում, երբ այդ ցուցակում թվարկված են մի քանի տասնյակ այսպես կոչված «վկաներ», որոնց ցուցմունքները վերաբերելի չեն առաջադրված մեղադրանքին, սակայն դատավճռում թվարկված են որպես մեղքը հիմնավորող ապացույցներ:
Պաշտպանը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում զուտ պաշտպանական նշանակության ապացույցը` որպես մեղադրանքը հիմնավորող է ներկայացրել և սխալ գնահատման ենթարկել, վկա Օլեգ Մկրտչյանի` «Էքստրիմ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող հրաձգարանի պահակի ցուցմունքներին: Մասնավորապես վկա Օլեգ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում և դատարանում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Մովսես Ներսիսյանը երկու անգամ եկել է հրաձգարան և մարզումային կրակոցներ կատարել, առաջին անգամ որսորդական զենքով, իսկ երկրորդ դեպքում ինքը զենքը չի տեսել, բայց կրակոցների ձայնից հասկացել է, որ այն «ՍԿՍ» կիսաավտոմատ հրազեն է։ Հարցերին պատասխանելով` նա բազմիցս կրկնել է, որ Մ.Ներսիսյանն ատրճանակ չի փորձարկել, ատրճանակ նրա մոտ չի տեսել, դրա կրակոցի ձայն չի լսել, եթե ատրճանակ լիներ, ապա ձայնից ինքը կիմանար։ Նույնաբնույթ ցուցմունքներ է տվել նրա ղեկավարը` վկա Ալեքսանդր Մելիք-Ստեփանովը, ով նույն ընկերության ղեկավարներից է։ Նշել է, որ Մովսես Ներսիսյանին ճանաչում է որպես ՀՀ ոստիկանության ՄՀՕՋ-ի նախկին աշխատակից հրաձիգ, նրա խնդրանքով Օլեգ Մկրտչյանին հանձնարարել է թույլ տալ Մովսեսին մուտք գործել հրաձգարան մարզումային փորձնական կրակոցների համար, ինչը Օ.Մկրտչյանը կատարել է առանց Մովսեսից գումար վերցնելու։ Հակառակ դեպքում նա պետք է համապատասխան վճարում կատարեր։ Նա պնդել է, որ խոսքը որսորդական հրազենի փորձարկման մասին է եղել։ Նախաքննության ընթացքում տվյալ հրաձգարանի տարածքից վերցվել են «Մակարով» ատրճանակի պարկուճներ հիշեցնող հայտնաբերված բոլոր 6 պարկուճները, նշանակվել է դատաձգաբանական փորձաքննություն, որի եզրակացության համաձայն` այդ պարկուճները սպանության դեպքի վայրից վերցված «Մակարով», ատրճանակից չեն կրակվել։ Դատաքննության ընթացքում նույն փաստական հանգամանքները հաստատվել են, նոր բան չի ավելացել: Ապացույցների նման համակցության պայմաններում Քննիչը մեղադրական եզրակացությունում նշել է, թե իբր Մովսես Ներսիսյանը, նախապատրաստվելով Արթուր Սաֆարյանի սպանությանը, ձեռք է բերել ատրճանակ և այն փորձարկել՝ «Էքստրիմ» ընկերության հրաձգարանում։ Այդ ակնհայտ կեղծիքը նույնությամբ կրկնվել է դատավճռում, որով խախտվել, անտեսվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ և այլ հոդվածների պահանջները։
Արդյունքում գտնում է, որ գործով դատավճիռը կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի և ՄԻԵԴ նախադեպային որոշումների, Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի, ՀՀ նյութական և դատավարական իրավունքի պահանջների էական խախտումներով։ Դրսևորվել է միակողմանի մոտեցում ապացույցների վերլուծության ու գնահատման գործընթացում, խախտվել են գործի հանգամանքները բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտելու, գործի արդարացի քննության և անմեղության կանխավարկածի հիմնադիր պահանջները։ Նախաքննության մարմինը, ձեռք բերելով Տիգրան Ասատրյանի իրականացրած «խոստովանական» բովանդակությամբ գաղտնի ձայնագրությունը և դրան տալով ոչ համարժեք իրավական բացառիկ գնահատական, այլ վարկածների ուղղությամբ պատշաճ ստուգումներ չի իրականացրել` բաց թողնելով գործի ելքի համար վճռական նշանակություն ունեցող փաստերի ձեռք բերման և հանցագործության բացահայտման ռեալ հնարավորությունը, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է մեղադրական դատավճիռ՝ բավարարվելով մեղադրական եզրակացության փաստարկները գրեթե նույնությամբ կրկնելով, մասնավորապես անտեսելով և գնահատման չենթարկելով պաշտպանության կողմի ապացույցները և միջնորդությունը՝ էական նշանակության իրեղեն ապացույցը ճանաչելու և գործին կցելու մասին, ինչը մրցակցության սկզբունքի էական խախտում է և դատավճիռը բեկանելու հիմք։ Առաջին ատյանի դատարանը, հիմնավոր եզրահանգում կատարելով արարքի սխալ որակման վերաբերյալ, նյութական իրավունքի էական խախտումը չի շտկել, ինչը հանգեցրել է գործի սխալ լուծման։ Հիշյալ օրինախախտումները տեղի են ունեցել այն պատճառով, որ Առաջին ատյանի դատարանը բավարարվել է ՀՀ քրեական և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքերի ձևակերպումների և մեղադրական եզրակացության ձևական շարադրանքով և դատավճիռը չի պատճառաբանել փաստական հանգամանքների իրավական վերլուծություններով և դրանցից բխած հետևություններով։ Այն փաստական հանգամանքը, ինչի վերլուծությունը կարող էր հանգեցնել ամբաստանյալի արդարացման կամ արարքն առավել մեղմ պատիժ նախատեսնող հոդվածով վերաորակման, Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել, շրջանցել և իրավական գնահատման չի ենթարկել, մինչդեռ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը իր նախադեպային որոշումներով նշել է. «Դատարանն անշուշտ ոչ մի դեպքում թույլատրելի չի համարի որևէ դատական որոշում, որը հիմնված կլինի ստանդարտ ձևակերպումների վրա»։ Դրա հետ մեկտեղ, վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջը` նշել է, որ այդ պահանջը ոչ բոլոր դեպքերում է իրականացվել տվյալ դատավճռում: Անհրաժեշտ էր կիրառել դատական տվյալ ակտի պատճառաբանվածության առավել բարձր չափանիշ` հետևությունները հիմնավորել գործի փաստական տվյալների քրեաիրավական վերլուծություններով, ինչը չի կատարվել։ Խախտվել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջը՝, քանի որ մեղադրանքում մտցվել են ձևակերպումներ, որոնք փաստերով հաստատված կամ բավարար չափով հաստատված չեն, այսինքն խախտվել է ապացույցների բավարարության չափանիշը, կամ որ նույնն է՝ չի հաղթահարվել անմեղության կանխավարկածը։ Բազմաթիվ չփարատված կասկածների առկայությամբ կայացվել է մեղադրական դատավճիռ։ Մեղադրանքի կողմը գործով կազմած մեղադրական եզրակացությունում, ապա նաև Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռում ակնհայտորեն չեն հաղթահարել անմեղության կանխավարկածի շեմը, ինչը նշանակում է անմեղության ապացուցվածություն: Բացի այդ` Առաջին ատյանի դատարանը կատարել է դատական սխալ` նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա: Տվյալ դեպքում գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում գործում առկա ապացույցներին, քանի որ առկա ապացույցներով հաստատվում է Իսրայել Սարգսյանի անմեղությունը, այնինչ Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է մեղադրական դատավճիռ, ուստի Առաջին ատյանի դատարանի կողմից խախտվել են ապացույցների գնահատման չափանիշները` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 124-րդ և 127-րդ հոդվածները: Միևնույն ժամանակ, դատավճիռը չի համապատասխանում նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին, այն անհիմն է, անօրինական և չպատճառաբանված, դրանում բառացիորեն կրկնվել է մեղադրողի դիրքորոշումը, առկա չէ մեղադրանքը հերքող և ամբաստանյալին արդարացնող ապացույցների, ինչպես նաև պաշտպանական ճառում և ամբաստանյալի վերջին խոսքում ներկայացված վերլուծություններն ու եզրահանգումը։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի` Իսրայել Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38–104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու մասին 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ի դատավճիռը բեկանել և կայացնել նոր դատական ակտ՝ Իսրայել Սարգսյանին արդարացնելու մասին։

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
8. Ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանն ու վերջինիս պաշտպաններ Հեկտոր և Արսեն Սարդարյանները վերաքննիչ բողոքը փաստացի պնդել են միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38–104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով մեղադրանքների մասով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով միջնորդել են քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով դադարեցնելու մասին միջնորդությունն ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանը պնդել է նաև դրա իրավական հետևանքների մասին համապատասխան պարզաբանում ստանալուց հետո՝ նշելով, որ գիտակցում է քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու իրավական հետևանքները և ցանկանում է, որ սույն գործով իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումն այդ հիմքով դադարեցվի:
ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության դատախազ, գործով մեղադրող Ա.Մանուկյանն ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով դադարեցնելու միջնորդության դեմ չի առարկել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38–104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով մեղադրանքների մասով վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկել է և խնդրել է այն մերժել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
9. Նախ, անդրադառնալով պաշտպանության կողմի՝ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով դադարեցնելու մասին միջնորդությանը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(...)
6) անցել են վաղեմության ժամկետները.
(...)»։
Նույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝
«Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը»։
Վերոգրյալ հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ դրանում թվարկված են օրենքով սահմանված այն հանգամանքները, որոնք բացառում են ինչպես քրեական հետապնդման հնարավորությունը, այնպես էլ քրեական գործի վարույթը։ Նշված հանգամանքներից յուրաքանչյուրի բացահայտման դեպքում քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, իսկ քրեական հետապնդումը՝ դադարեցման։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով սահմանված հիմքերի կիրառմանը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Սարգսյանի գործով որոշման մեջ և արձանագրել, որ. «(…) [Թ]եև [ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով սահմանված] հիմքերն իրենց բովանդակությամբ, կիրառման իրավական հետևանքներով տարբեր են, այնուամենայնիվ, բոլորն էլ կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից գեթ մեկի առկայությունն արդեն իսկ բացառում է քրեական գործի վարույթը քրեական դատավարության ցանկացած փուլում։ Այլ կերպ, եթե վարույթ իրականացնող մարմինը հայտնաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասում ամրագրված հանգամանքներից որևէ մեկը, ապա գործի վարույթը ենթակա է կարճման» (տե՛ս Արամ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0503/06/10 որոշումը)։
Վերը նշվածի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ վերանայման սահմանափակումները չեն կարող ունենալ բացարձակ բնույթ, և դրանք պետք է դիտարկվեն, ի թիվս այլնի, քրեական գործով վարույթի կարճման հիմքերը սահմանող հոդվածի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մաս) համատեքստում (mutatis mutandis տե՛ս Մխիթար Էլոյանի և այլոց վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0211/01/10 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ապօրինի կերպով հրազեն, բացի ողորկափող հրազենից և դրա փամփուշտներից, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտներ, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելը, իրացնելը, պահելը, փոխադրելը կամ կրելը՝ պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
« 1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
(...)
2) հինգ տարի՝ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(...)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը (…)»։
Վերոնշյալ քրեաիրավական նորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասում նկարագրված արարքը դիտավորյալ հանցագործություն է, իսկ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի գերազանցում երեք տարին, ուստի քննարկվող հանցավոր արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին։ Հետևաբար այն կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է հինգ տարի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն`
«Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ և 13-րդ կետերում նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը։ Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով»։
Մեջբերված նորմի վերլուծությունից հետևում է, որ օրենսդիրը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը և քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները։ Միևնույն ժամանակ քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու պարտադիր նախապայման է դիտում մեղադրյալի համաձայնությունը, որի բացակայությունը ենթադրում է վարույթի շարունակում ընդհանուր կարգով։ Այսինքն` այն դեպքում, երբ անձը համաձայն չէ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով քրեական գործի հարուցումը մերժելու, իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և գործի վարույթը կարճելու հետ, նրան պետք է հնարավորություն ընձեռվի դատական քննության միջոցով հասնելու իր անմեղության ապացուցման։ Իսկ այն դեպքում, երբ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրանում է գործի դատական քննության փուլում, այդ հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ընթացակարգի իրականացման պարտականությունը կրում է դատարանը։ Ընդ որում, դատական քննությունը ենթադրում է վարույթն ինչպես առաջին ատյանի, այնպես էլ վերաքննիչ ու վճռաբեկ դատարաններում (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի և 6-րդ մասի մանրամասն վերլուծությունը mutatis mutandis տե՛ս Անահիտ Սաղաթելյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԳԴ5/0022/01/10 որոշումը, Սիրաժ Ղամբարյանի և այլոց գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵՇԴ/0055/01/11 որոշումը, Հրանտ Մազմանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի մարտի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0121/11/14 որոշումը)։
Ինչպես հետևում է սույն գործի նյութերից, ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերագրվող հանցանքի ավարտման օրը հանդիսանում է 2014 թվականի փետրվարի 3-ը, նրա մեղքը հաստատող մեղադրական դատավճիռն Առաջին ատյանի դատարանը կայացվել է 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, այդ դատավճիռը բողոքարկվել է վերաքննության կարգով, և 2019 թվականի փետրվարի 3-ի դրությամբ օրինական ուժի մեջ մտած չի եղել, վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել կամ չի կասեցվել: Հետևապես ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված վաղեմության ժամկետն անցել է։
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով։
Ընդ որում, նշված հիմքով Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ Իսրայել Սարգսյանը ոչ միայն համաձայնություն է տվել վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն, այլև պաշտպանության կողմն իր նախաձեռնությամբ է հանդես եկել համապատասխան միջնորդությամբ, որն ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանը պնդել է նաև նշված ոչ արդարացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցվելու իրավական հետևանքների մասին համապատասխան պարզաբանումներ ստանալուց հետո:
Վերոգրյալի արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու պատճառաբանությամբ պետք է դադարեցնել:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ հարկ է նաև փաստել, որ ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարված լինելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում ներկայացված փաստարկներին անդրադառնալն ինքնին զուրկ է իրավական արժեքից, ուստի Վերաքննիչ դատարանն այդ փաստարկներին այլևս չի անդրադառնա:
10. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի համաձայն`
«1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
(…)
3. Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքները ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք, և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել: Նման դեպքերում վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի հաստատված համարելու նոր փաստական հանգամանք կամ հաստատված չհամարելու ստորադաս դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքը, եթե առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցների հիման վրա կամ սույն օրենսգրքի 382 հոդվածի երրորդ մասին համապատասխան` լրացուցիչ ներկայացված ապացույցներով հնարավոր է հանգել նման եզրակացության:
(…)»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո, սույն որոշման նախորդ կետում արձանագրված եզրահանգման հաշվառմամբ, վերլուծելով սույն որոշման 7-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում նախ պետք է պատասխանել այն հարցին, թե դատաքննությամբ հետազոտված վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորվա՞ծ է արդյոք Արթուր Սաֆարյանի և Մովսես Ներսիսյանի սպանությունների մասով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(...)»:
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում, ի թիվս այլնի, ապացույցի հավաստիության մասին: Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ. «(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Ընդ որում, Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով վերը նշված նույն որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(…) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե'ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
11. Նախորդ կետում մեջբերված նորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 4-4.1-րդ կետերում և 5-րդ կետի 1-ից 71-րդ ենթակետերում շարադրված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը) հիմնավորված են, բխում են դատքաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների ամբողջական, բազմակողմանի ու տրամաբանված վերլուծությունից:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հակառակ պնդումներին ու դատողություններին, ինչպես նաև ամբաստանյալ Իսրայել Սարգսյանի` սույն որոշման 4-րդ և 4.1-րդ կետերում շարադրված, համապատասխանաբար` դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք մասնավորապես հերքվում են Տիգրան Ասատրյանի ցուցմունքներով, վերջինիս բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված էլեկտրոնային կրիչի պարունակած ձայնագրությամբ և դրա վերաբերյալ համապատասխան փորձագիտական եզրակացություններով, վկա Արթուր Հարությունյանի ցուցմունքով, ինչպես նաև ստորև ներկայացվող փաստական տվյալներով, այդ թվում`
- վկա Տիգրան Ալբերտի Ավետիսյանի ցուցմունքով առ այն, որ իր ավտոմեքենայից հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը, որը նախկինում ինքը չէր տեսել, հնամաշ էր, այն ոչ իրեն էր պատկանում և ոչ էլ Արմանին, ավտոմեքենայի համապատասխան տեղում նստած էր Իսրայելը, ուստի այն հավանաբար պատկանել է նրան: Իսրայելն օգտագործել է նաև «Այֆոն» և «Սամսունգ Դուաս» տեսակի բջջային հեռախոսներ,
- վկա Արման Պողոսի Մխիթարյանի ցուցմունքով առ այն, որ իրենց բերման ենթարկելուց հետո Տիգրան Ավետիսյանի ավտոմեքենայից հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսը ոչ մեկի մոտ նախկինում չի տեսել, իրեն Տիգրան Ավետիսյանն է ավտոմեքենան զննելու հաջորդ օրն ասել, որ այդպիսի հեռախոս է գտնվել նրա ավտոմեքենայի միջից: Ինքը նրան ասել է, որ դա իրենը չէ, այդ հեռախոսը Տիգրանինը ևս չէ։ Տիգրանն իրեն ասել է նաև, որ հեռախոսը շպրտված է եղել սրահի դիմացի աջ նստարանի կողմերում, որտեղ նստած է եղել Իսրայել Սարգսյանը, իսկ ինքը նստած է եղել հետևի նստատեղին: Ընդ որում, նշված ցուցմունքները` Տիգրան Ավետիսյանի ավտոմեքենայից հայտնաբերված «Սամսունգ» տեսակի հեռախոսն Իսրայել Սարգսյանինը հանդիսանալու մասով, հաստատվում են նաև վերջինիս կողմից օգտագործված 096-10-70-42 հեռախոսահամարի վերծանումներով, սպասարկած ալեհավաք կայանների վերաբերյալ տեղեկատվությամբ, հեռախոսում առկա Ի.Սարգսյանի հետ առնչվող կոնտակտներով, կատարված գաղտնալսման արդյունքներով և այդ կապակցությամբ առկա ձայնագրության փորձաքննության եզրակացությամբ,
- վկա Էդգար Զաքարյանի ցուցմունքով առ այն, որ 2014 թվականի հունվարի 15-ին Մոսկովյան փողոցի վրա գտնվող ֆեդերացիայում հավաքույթ է եղել, որին ինքը ևս մասնակցել է: Այդ ժամանակ Իսրայելն իր տեղակալների, ֆեդերացիայի անվտանգության աշխատակիցների ներկայությամբ հայտարարել է, որ նա էլ չի հանդիսանում ֆեդերացիայի անվտանգության պետը: 2014 թվականի հունվարի 26-ին և առհասարակ Իսրայել Սարգսյանն իր աշխատանքի վայր չի եկել, ինքը նրան չի տեսել, բացի այդ վերջինս չէր էլ կարող գալ աշխատանքը ստուգելու, քանի որ այլևս չէր աշխատում: Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև վկա Գագիկ Ստեփանի Թեմուրազյանը,
- վկա Տիգրան Ղուկասյանի ցուցմունքով առ այն, որ 2014 թվականի հունվարի կեսերից ծառայությունը ստուգելու նպատակով «Տրիումֆ» սրճարան Իսրայելը չի գնացել, այդ հարցերով զբաղվել են Տիգրանն ու Արմանը,
- վկա Տարոն Հովհաննիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2013 թվականի ամռանից սկսած Իսրայել Սարգսյանի հետ շփումներ չի ունեցել: Իսրայել Սարգսյանը 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը` Արթուր Սաֆարյանի սպանության ժամանակ, իր մոտ չի եղել, 2013 թվականի ամռանից ինքը նրան չի հանդիպել և նույնիսկ հեռախոսակապ չի պաշտպանել: Ընդ որում, վկա Տ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքով ուղղակիորեն հերքվել է Ի.Սարգսյանի կողմից ներկայացված ալիբին` 2014 թվականի հունվարի 26-ի երեկոյան Թումանյան փողոցում գործող «Ջազվե» ակումբ այցելելու և իրենց նախկին աշխատակից Տարոնին տեսակցելու մասին: Ավելին, Ի.Սարգսյանն իր ցուցմունքում նույնիսկ սխալ է նշել Տ.Հովհաննիսյանի աշխատանքի վայրը, իսկ վկաներ Էդ.Զաքարյանի, Գ.Թեմուրազյանի և Հ.Մարգարյանի ցուցմունքներով բացառվել է 2014 թվականի հունվարի 26-ի երեկոյան Ի.Սարգսյանի կողմից նրանց սրճարաններ այցելելու հանգամանքը և կրկին հերքվել է Ի.Սարգսյանի ալիբին,
- 055-85-19-77, 099-30-90-17, 096-10-70-42, 093-69-77-99 և 091-08-08-90 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակները զննելու մասին 2014 թվականի մարտի 5-ի և 093-47-03-03, 055-85-62-33, 095-23-48-91 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակները զննելու մասին 2014 թվականի մարտի 5-ի արձանագրությունների, գործով պարզված հեռախոսահամարների վերաբերյալ ՀՀ ԱԱԾ գլխավոր վարչության 2014 թվականի նոյեմբերի 8-ի թիվ 2-5-9846 գրությամբ տրամադրված տվյալների, ինչպես նաև գործով պարզված բջջային հեռախոսահամարների հեռախոսազանգերի վերծանումների, դրանք սպասարկած ալեհավաքների տվյալների, գաղտնալսված հեռախոսազրույցների, ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից կատարված գաղտնի դիտարկման ամփոփագրերի, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում տեղադրված անվտանգության տեսախցիկներով կատարված տեսագրություններն ուսումնասիրելու, վերլուծելու, կատարված իրադարձությունների հետ համադրելու և արդյունքներն ամրագրելու վերաբերյալ 2014 թվականի փետրվարի 15-ի արձանագրության բովանդակային ու համադրված վերլուծությունից հետևում է, որ Արթուր Սաֆարյանի սպանության դրվագով քննության տիրույթում հայտնված 055-85-62-33 հեռախոսահամարը սկսել է գործել 2013 թվականի հուլիսի 1-ից: Այդ համարից հեռախոսազանգեր են եղել Ի.Սարգսյանի ծանոթների և մտերիմների հեռախոսահամարներին, մասնավորապես` 2013 թվականի հուլիսի 12-ի ժամը 11:29-ին հեռախոսազանգ է կատարվել Լուսինե Սիմոնյանի (ծանոթ) 099-88-35-15 հեռախոսահամարին, 2013 թվականի հուլիսի 13-ի ժամը 13:14-ին` Աշոտ Բոլյանի (ընկեր) +79284047969 համարին, 2013 թվականի հուլիսի 15-ի ժամը 10:11-ին` Անդրանիկ Կոբալյանի (ծանոթ արհեստավոր) 091-24-64-64 համարին, 2013 թվականի հուլիսի 30-ի ժամը 22:46-ին` Արշավիր Հարությունյանի (ծանոթ) 099-09-13-13 համարին, 2013 թվականի հոկտեմբերի 25-ի ժամը 18:58-ին` Արման Մխիթարյանի (ընկեր) 094-90-75-77 համարին: 055-85-62-33 հեռախոսահամարը 2013 թվականի հուլիսի 1-ից նույն թվականի սեպտեմբերի 20-ը տեղադրվել է Ի.Սարգսյանին պատկանող «Սամսունգ C5212» մոդելի, 358565038073250 և 358564038073250 գործարանային համարներով հեռախոսում, որում շահագործվել են նաև Ի.Սարգսյանի ոչ գաղտնի հեռախոսահամարները: 2013 թվականի հոկտեմբերի 21-ի ժամը 13:33-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 27-ի ժամը 00:13-ն նշված` 055-85-62-33 հեռախոսահամարը գործել է «Նոկիա 1280» մոդելի, 35369305891092 գործարանային համարով հեռախոսում (հայտնաբերված «Նուբարաշենի» աղբամանում Ծ.Ստեփանյանի և Ա.Բարսումյանի կողմից), որը Ա.Սաֆարյանի սպանությունից առաջ տրամադրվել է Մ.Ներսիսյանին, օգտագործվել է վերջինիս կողմից` քողարկված կապը պահպանելու համար: 055-85-19-77 հեռախոսահամարը սկսել է գործել 2013 թվականի սեպտեմբերի 28-ից: Այդ համարից հեռախոսազանգեր են եղել Ի.Սարգսյանի ծանոթների կամ մտերիմների հեռախոսահամարներին, այդ թվում` 2013 թվականի հոկտեմբերի 11-ի ժամը 16:07-ին` Նարեկ Լյազգյանի (մտերիմ) 091-47-30-03 հեռախոսահամարին, 2013 թվականի հուլիսի 12-ից մինչև նույն թվականի հոկտեմբերի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում թվով 9 զանգ է իրականացվել Աշոտ Բոլյանի (ընկեր) +79284047969 համարին, 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ի ժամը 09:05-ին` Վանյա Մելքոնյանի (աներ) 095 32-66-33 համարին, 2013 թվականի նոյեմբերի 10-ի ժամը 14:57-ին` Սեդա Բելույանի (ծանոթ) 098 09-86-40 համարին: 055-85-19-77 հեռախոսահամարը 2013 թվականի հոկտեմբերի 10-ից սկսած շուրջ 2 անգամ տեղադրվել է Ի.Սարգսյանի (Տ.Ավետիսյանի ավտոմեքենայում հայտնաբերված) «Սամսունգ» ֆիրմայի 359242035989070 գործարանային համարով հեռախոսում, ինչպես նաև 2013 թվականի սեպտեմբերի 28-ից սկսած շուրջ 4 անգամ տեղադրվել է Ի.Սարգսյանին պատկանող «Սամսունգ C5212» մոդելի, 358565038073250 և 358564038073250 գործարանային համարներով հեռախոսում: Ընդ որում, վերջին անգամ նշված հեռախոսում տվյալ համարը գործել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 13-ին` ժամը 22:35-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 27-ի ժամը 00:13-ը, այսինքն` նաև Ա.Սաֆարյանի սպանության օրը, և հենց այդ հեռախոսում տեղադրված վիճակում է Ա.Սաֆարյանի ժամանելու մասին նախազգուշացնելու նպատակով նշված հեռախոսահամարից զանգ կատարվել Մ.Ներսիսյանի գաղտնի համարին: 2013 թվականի հոկտեմբերի 25-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 27-ը մշտապես կապ է եղել 055-85-19-77 և 055-85-62-33 հեռախոսահամարների միջև: 055-85-62-33 և 055-85-19-77 հեռախոսահամարները պարբերաբար, հիմնականում երեկոյան ուշ ժամերի, գործել են տուժող Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի ծածկույթն ապահոված ալեհավաքների սպասարկման տիրույթում, հեռախոսակապը բացառապես եղել է փոխադարձ, միևնույն ժամանակահատվածում զանգեր կայացած լինելու դեպքում գաղտնի և ոչ գաղտնի հեռախոսահամարները սպասարկվել են նույն տարածքի ծածկույթն ապահոված ալեհավաքներով: Ընդ որում, 055-85-62-33 հեռախոսահամարը հաճախ սպասարկվել է Մովսես Ներսիսյանի բնակության վայրի` ք. Երևան, Ավան 50 հասցեում գտնվող ալեհավաքով, իսկ 055-85-19-77 հեռախոսահամարը` Իսրայել Սարգսյանի բնակության վայրի` Կոմիտասի պողոտային հարող տարածքներում գտնվող ալեհավաքներով: Մ.Ներսիսյանի 055-85-62-33 հեռախոսահամարը 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 21:53-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 27-ի ժամը 00:13-ը գործել և սպասարկվել է Ա.Սաֆարյանի սպանության վայրի մոտակա` Երևանի Սարյան 22 և Բյուզանդի 45 հասցեներում գործող ալեհավաքների կողմից, Մ.Ներսիսյանի 093-47-03-03 հեռախոսահամարն իր հերթին, 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 21:30-ից մինչև ժամը 23:43-ը գործել և սպասարկվել է Ա.Սաֆարյանի սպանության վայրի մոտակա` Երևանի Սարյան 22 և Բյուզանդի 45 հասցեներում գործող ալեհավաքների կողմից: Ի.Սարգսյանի 055-85-19-77 հեռախոսահամարը 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 21:53-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 27-ի ժամը 00:13-ը, իսկ 093-69-77-99 հեռախոսահամարը` 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 21:30-ից մինչև ժամը 22:42-ը, նույնպես գործել ու սպասարկվել են Ա.Սաֆարյանի սպանության վայրի մոտակա` Երևանի Սարյան 22 և Բյուզանդի 45 հասցեներում գործող ալեհավաքների կողմից: Այնուհետև` 2014 թվականի հունվարի 26-ի ժամը 00:27-ին, Ի.Սարգսյանի 093-69-77-99 հեռախոսահամարը գործել և սպասարկվել է Երևանի Թումանյան 54 հասցեում գործող ալեհավաքի կողմից, իսկ վերոնշյալ գաղտնի հեռախոսահամարներն Ա.Սաֆարյանի սպանությունից րոպեներ անց այլևս դադարել են գործել: Դրա հետ մեկտեղ, 2014 թվականի հունվարի 24-ի ժամը 22։05-ից մինչև ժամը 24։00-ն ընկած ժամանակահատվածում երկու անձ (ըստ գործի նյութերի համադրված վերլուծության` Մ.Ներսիսյանը և Ի.Սարգսյանը), գտնվել են տուժող Ա.Սաֆարյանի բնակության վայրին հարող տարածքներում: Ընդ որում, նրանցից մեկը (Մ.Ներսիսյանը), անցնելով Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկը, քայլել է դեպի տուժողի շենքի մուտքի ուղղությամբ, իսկ մյուսը (Ի.Սարգսյանը) մնացել է նույն խաչմերուկում` մայթեզրին։ 2014 թվականի հունվարի 25-ի ժամը 21։50-ից մինչև ժամը 24։00-ն ընկած ժամանակահատվածում ևս նշված երկու անձինք (Մ.Ներսիսյանը և Ի.Սարգսյանը) գտնվել են տուժող Ա.Սաֆարյանի բնակության վայրին հարող տարածքներում, դարձյալ նրանցից մեկը (Մ.Ներսիսյանը), անցնելով Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկը, քայլել է դեպի տուժողի շենքի մուտքի ուղղությամբ, իսկ մյուսը (Ի.Սարգսյանը) մնացել է նույն խաչմերուկում` մայթեզրին։ Ա.Սաֆարյանի սպանության դեպքը տեղի է ունեցել 2014 թվականի հունվարի 26-ի լույս 27-ի գիշերը` ժամը 00։08։59-ից մինչև 00։12։12-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի Արամի նրբ. թիվ 5ա շենքի բակում: Մինչ այդ` ժամը 21։30-ին, Մ.Ներսիսյանի վարած «Մերսեսդես E 220» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենան կայանել է Բյուզանդի այգուն հարող տարածքում, որից հետո Մ.Ներսիսյանը և Ի.Սարգսյանը գտնվել են տուժող Ա.Սաֆարյանի բնակության վայրին հարող տարածքներում: Ընդ որում` Մ.Ներսիսյանը, դարձյալ անցնելով Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկը, քայլել է տուժողի շենքի մուտքի ուղղությամբ, իսկ Ի.Սարգսյանը մնացել է նույն խաչմերուկում` մայթեզրին, պարբերաբար փոխել է իր գտնվելու վայրը։ Ժամը 23:02:22-ին Ի.Սարգսյանը, շենքի մուտքից դուրս գալով, հեռախոսով խոսելով իջել է այգի: Նրա խոսակցությունը դադարել է ժամը 23:02:32-ին: Վերծանումների համաձայն` ժամը 23:01:52-ին 055-85-19-77 համարից 39 վայրկյան տևողությամբ զանգ է եղել 055-85-62-33 համարին: Ժամը 23:03-ին Մ.Ներսիսյանը տուժող Ա.Սաֆարյանի շենքի մոտից վերադարձել է այգու կողմ: Շուրջ 2 րոպե անց Ի.Սարգսյանը և Մ.Ներսիսյանը քայլել են Ա.Սաֆարյանի շենքի ուղղությամբ, իսկ ևս 2 րոպե անց` Ի.Սարգսյանը վերադարձել է Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ: Ժամը 00:06-ին Ա.Սաֆարյանի «Լեքսուս 470» մակնիշի ավտմեքենան Սարյան-Արամի խաչմերուկից թեքվել է աջ` շարժվելով իրենց շենքի ուղղությամբ: Ա.Սաֆարյանը, հասնելով իրենց շենքի մուտքի մոտ, ժամը 00։08։46-ին իր 077-79-89-99 հեռախոսահամարին մուտքային զանգ է ստացել որդու` Թևոս Սաֆարյանի 064-99-99-09 հեռախոսահամարից, և գրանցվել է 13 վայրկյան տևողությամբ խոսակցություն, որից անմիջապես հետո կատարվել է սպանությունը: Այդ պահին Մ.Ներսիսյանը գտնվել է սպանության դեպքի վայրում, իսկ Ի.Սարգսյանը` Սարյան-Արամի խաչմերուկում, ապա իջել է այգի։ Ընդ որում` տեսագրությամբ երևում է, որ մեկ անձ, գտնվելով Արամի և Սարյան փողոցների խաչմերուկում, իր մոտ ունեցած հեռախոսով ժամը 00:06:40-ից սկսել է խոսել մինչև 00:07:00-ն: Վերծանումների համաձայն` Ի.Սարգսյանի գաղտնի` 055-85-19-77 համարից, ժամը 00:06:50-ին 5 վայրկյան տևողությամբ ելքային զանգ է եղել Մ.Ներսիսյանի գաղտնի` 055-85-62-33 համարին: Այսինքն` տեսագրության և վերծանումների վայրկյանների համադրումից ակնհայտ է դառնում, որ տեսագրության մեջ պատկերվածն այն անձն է, ում մոտ այդ պահին գտնվել է 055-85-19-77 համարը, որն իր հերթին տեղադրված է եղել Ի.Սարգսյանի «Սամսունգ C5212» մոդելի, 358565038073250 և 358564038073250 գործարանային համարներով հեռախոսում: Ժամը 00:08-ին Ի.Սարգսյանն Արամի փողոցով իջել է այգի, իսկ ժամը 00:12-ին Մ.Ներսիսյանը տուժող Ա.Սաֆարյանի շենքի մոտից վերադարձել է Սարյան-Արամի խաչմերուկ և գնացել այգու կողմ: Այնուհետև նրանք նստել են Մ.Ներսիսյանի` Բյուզանդի փողոցի վրա գտնվող «Ավիոկասաներ» անվամբ հայտնի շենքի դիմացի կայանատեղում կանգնեցված «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և ժամը 00:16-ին շարժվել են Մաշտոցի պողոտա: Հատելով Ամիրյան-Մաշտոց խաչմերուկը` շարժվել են դեպի Խորենացի-Մաշտոց խաչմերուկ։ Փոքր-ինչ հեռանալուց հետո` ժամը 00:17-ին, Ի.Սարգսյանն «Էլեն» ռեստորանի դիմաց դուրս է եկել ավտոմեքենայից և Մաշտոցի պողոտայով ոտքով քայլելով գնացել է դեպի «Տրիումֆ» սրճարան: Ժամը 00:21:20-ին Ի.Սարգսյանը «Մետելիցա» սրճարանի մոտակա աղբամանի մեջ է նետել առարկա, որը, կատարված զննությամբ պարզվել է, որ բջջային հեռախոսի մարտկոց ու հետևի կափարիչ է, իսկ ժամը 00:23:50-ին Ի.Սարգսյանը Մաշտոց-Պուշկին խաչմերուկում աղբամանի մեջ է նետել առարկա, որը, դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների համաձայն, եղել է «Նուբարաշեն» աղբավայրում վկաներ Ծ.Ստեփանյանի և Ա.Բարսումյանի գտած «Նոկիա» տեսակի 353693/05891092/3 գործարանային համարով բջջային հեռախոսը: Ժամը 00:24-ից 00:30-ն Ի.Սարգսյանը Մաշտոցի պողոտայով քայլելով բարձրացել է դեպի Թումանյան-Մաշտոց խաչմերուկ, ապա Ազատության հրապարակով դուրս եկել Սայաթ-Նովա-Տերյան խաչմերուկ: Ժամը 00:30-ի սահմաններում Ի.Սարգսյանը նշված խաչմերուկում խոսել է հեռախոսով: Տեսագրության և վերծանումների համադրումից երևում է, որ Ի.Սարգսյանը խոսել է իր 093- 69-77-99 հեռախոսահամարից, զանգել է Տ.Ավետիսյանի 098-35-53-02 համարին: Խոսակցությունը տևել է շուրջ կես րոպե, որից հետո Ի.Սարգսյանը բարձրացել է Իսահակյան-Տերյան խաչմերուկ և ժամը 00:36-ին մտել «Տրիումֆ» սրճարան: Ընդ որում` այդ պահին նրա հագին եղել է կարճ բաճկոն, իսկ գլխին` գլխարկ: Ժամը 00:45-ին «ԲՄՎ» մակնիշի 81TT 080 համարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Տ.Ավետիսյանը, ժամը 00:50-ին Ի.Սարգսյանը և Տ.Ավետիսյանը միասին դուրս են եկել նշված սրճարանից, որի ժամանակ Ի.Սարգսյանը գլխարկը չի կրել, այն պահել է ձեռքին, և նրա դեմքը երևացել է: Նրանք նստել են «ԲՄՎ» մակնիշի նշված ավտոմեքենան և մեկնել են Պռոշյան փողոց` «Արամյանց» բժշկական կենտրոն: Դրա հետ մեկտեղ, Մ.Ներսիսյանը Ի.Սարգսյանին իջեցնելուց հետո, ավտոմեքենայով շարժվել է իր բնակության վայրի ուղղությամբ և, երբ Նալբանդյան-Պուշկին-Վարդանանց խաչմերուկում` Սախարովի հրապարակում, կանգնել է լուսացույցի կարմիր ազդանշանի տակ, տեսանելի է եղել ավտոմեքենայի համարանիշը` 71 SM 111: Նալբանդյան փողոցով դեպի վերև բարձրանալուց հետո նշված մեքենայի երթուղու վերաբերյալ այլ տեսագրություններ գործով ձեռք չեն բերվել:
2014 թվականի հունվարի 31-ին` ժամը 18:27-ին, «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305889141 գործարանային համարով հեռախոսում (2014 թվականի փետրվարի սկզբներին վկա Լ.Մայիլյանն այդ հեռախոսը գտել է մարզահամերգային համալիրի մոտից), տեղադրվել է 096-10-40-79 հեռախոսահամարը, իսկ մինչ այդ` 2014 թվականի հունվարի 27-ի ժամը 11:50-ից մինչև 12:04-ը, դրանում տեղադրված է եղել Ի.Սարգսյանի 093-69-77-99 ոչ գաղտնի հեռախոսահամարը: Վերոնշյալ նույն` 096 10-70-42 հեռախոսահամարը 2014 թվականի հունվարի 31-ի ժամը 18:57-ին տեղադրել է «Սամսունգ» տեսակի 35924203598907 գործարանային համարով հեռախոսում (հայտնաբերվել է Տ.Ավետիսյանի ավտոմեքենայում): Այլ կերպ` վերը նշվածն ու գործի մյուս փաստերի համադրումը հանգեցնում է նրան, որ Ի.Սարգսյանը գրեթե միաժամանակ ակտիվացրել է 096-10-40-79 և 096-10-70-42 հեռախոսահամարները` Մ.Ներսիսյանի հետ քողարկված կապ պահպանելու համար: Ընդ որում, Ա.Սաֆարյանի սպանությունից հետո, 2014 թվականի հունվարի 30-ին և 2014 թվականի հունվարի 31-ին` երեկոյան ժամերի, Ի.Սարգսյանը և Մ.Ներսիսյանը հանդիպումներ ու գաղտնի խոսակցություններ են ունեցել: Միևնույն ժամանակ, Ի.Սարգսյանն ակտիվ հեռախոսակապի մեջ է գտնվել Տ.Ասատրյանի հետ, 2014 թվականի հունվարի 27-ից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում նրանք հանդիպումներ և խոսակցություններ են ունեցել, որի ընթացքում Ի.Սարգսյանը Տ.Ասատրյանից տեղեկացել է հանցագործության ընթացքում օգտագործված ավտոմեքենան իրավապահ մարմինների տեսադաշտում հայտնվելու, հետևաբար` հանցագործության մոտալուտ բացահայտման մասին: 2014 թվականի փետրվարի 1-ին 096-10-70-42 հեռախոսահամարից մի քանի անգամ զանգահարելով Մ.Ներսիսյանի մոտ գտնված 096-10-40-79 գաղտնի հեռախոսահամարին` Ի.Սարգսյանը փորձել է կապ հաստատել Մ.Ներսիսյանի հետ, սակայն վերջինս չի պատասխանել, ուստի զանգահարել է նրա 093-47-03-03 ոչ գաղտնի հեռախոսահամարին ու մտացածին պատրվակով՝ կանանց հետ իբր ժամանցի նպատակով,կանչել է հանդիպման։ Դրա հետ մեկտեղ, Ի.Սարգսյանն այդ օրը որևէ կնոջ չի զանգահարել և հանդիպման պայմանավորվածություն ձեռք չի բերել: Նույն օրը` ժամը 19:48-ից մինչև 22:11-ն ընկած ժամանակահատվածում Ի.Սարգսյանը 096-10-70-42 գաղտնի համարով 4 անգամ հեռախոսազանգ է ունեցել «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի 010-37-37-37 հեռախոսահամարի հետ: 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ցերեկվա ժամերին Ի.Սարգսյանը գտնվել է Դավիթաշեն թաղամասում, նույն այն տարածքներում, որտեղ տեղակայված է «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրը և որտեղով անցնում է Քանաքեռավան համայնք տանող ճանապարհը։ Նույն օրը` ժամը 20:30-ի սահմաններում, Մ.Ներսիսյանն իր` «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Ի.Սարգսյանի շենքի մուտքի մոտ, վերցրել է նրան ու միասին մեկնել են «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 հյուրասենյակ, որը նախապես պատվիրվել է Ի.Սարգսյանի կողմից։ Ընդ որում, նշված օրը` ժամը 20:14-ին, Մ.Ներսիսյանի 093-47-03-03 հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևանի Մոլդովական 1 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:17-ին` Ահարոնյան 18 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:31-ին` Երևանի Փափազյան 22ա հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:36-ին` Դավթաշեն 2-րդ թաղամաս 8-րդ շենք հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:45-ին` Զովունիում գտնվող ալեհավաքի կողմից, որից հետո այլևս չի գործել: Մ.Ներսիսյանի մյուս` 095-23-48-91 համարը, նույն օրը` ժամը 20:20-ին սպասարկվել է Երևանի Ահարոնյան 18 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:21-ին` Դ.Անհաղթի 11 և Մամիկոնյանց 47/1 հասցեների ալեհավաքների կողմից, ժամը 20:24-ին` Կոմիտասի 49/4 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:32-ին`Երևանի Դավթաշեն 3-րդ թաղամասի 12-րդ շենք հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:46-ին` Դավթաշեն 4-րդ թաղամասի 17 և 38 բլոկ հասցեների ալեհավաքի կողմից, որից հետո այլևս չի գործել: Նույն օրը` 2014 թվականի փետրվարի 1-ին, Ի.Սարգսյանի 093-69-77-99 ոչ գաղտնի հեռախոսահամարը ժամը 19:28-ին սպասարկվել է Երևանի Կոմիտասի 35 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:31-ից մինչև 21:59-ը` Դավթաշենի «Ձոր-2» հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 21:59-ին` Դավթաշեն 2-8 հասցեի ալեհավաքի կողմից (ժամը 21:59:15-ին Ի.Սարգսյանը նշված համարին զանգ է ստացել Տ.Ավետիսյանի 098-35-53-02 համարից և ունեցել է 13 վայրկյան տևողությամբ խոսակցություն), ժամը 22:15-ին` Քանաքեռավան գյուղում գտնվող ալեհավաքի կողմից, ժամը 22:16-ին` Զովունի գյուղում գտնվող ալեհավաքի կողմից, ժամը 22:19-ին` Թբիլիսյան խճուղու 29 հասցեում գտնվող ալեհավաքի կողմից, ժամը 22:36-ին, 22:42-ին և 23:19-ին` Զովունի գյուղում գտնվող ալեհավաքի կողմից: Ի.Սարգսյանի 093-69-77-99 ոչ գաղտնի հեռախոսահամարը 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 23:54-ին սպասարկվել է Երևանի Նոյ թաղամասի Ջամբուլի փողոցի 26 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 23:55-ին` Երևանի Հրազդանի կիրճում գտնվող ալեհավաքի կողմից, իսկ արդեն 2014 թվականի փետրվարի 2-ի ժամը 00:01-ին, ժամը 00:24-ին, ժամը 00:40-ին, ժամը 00:42-ին և ժամը 00:44-ին` Երևանի Իսակովի պողոտա 8, 16/4, 29 և 50 հասցեների ալեհավաքների կողմից, ժամը 00:48-ին, ժամը 00:49-ին, ժամը 00:54-ին, ժամը 00:55-ին, ժամը 00:59-ին, ժամը 01:00-ին և ժամը 02:43-ից մինչև 11:09-ը, համապատասխանաբար` Երևանի Ջամբուլի 26, Ծիծեռնակաբերդի այգի, Գ.Նժդեի 37, Հ.Հակոբյան 3, Բաղրամյան 76, Հ.Հակոբյան 3, Ա.Խաչատրյան 31/1 հասցեների ալեհավաքների կողմից: Դրա հետ մեկտեղ, Ի.Սարգսյանի 096-10-70-42 գաղտնի հեռախոսահամարը 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 20:34-ից մինչև ժամը 20:37-ը սպասարկվել է Երևանի Ադոնցի 18 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 20:41-ից մինչև 22:12-ը` Երևանի Դավթաշեն Ա/2 շենք 21 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 22:15-ին` Ադոնցի 18 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 23:08-ին` Դավթաշեն 6-րդ փողոց 7/3 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 23:53-ին` Դ.Վարուժան 18 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 00:08-ին` «Զվարթնոց» օդանավակայանի տարածքում գործող ալեհավաքի կողմից, ժամը 00:21-ին` Ծ.Իսակովի 50 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 00:30-ին` «Զվարթնոց» օդանավակայանի տարածքում գործող ալեհավաքի կողմից, ժամը 00:39-ին` Ծ.Իսակովի 50 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 00:51-ին` Կիևյան 16 հասցեի ալեհավաքի կողմից, ժամը 00:56-ին` Բաղրամյան 56 հասցեի ալեհավաքի կողմից:
Ընդ որում, վերը նշված գաղտնի (ոչ լեգալ) հեռախոսահամարներն Ի.Սարգսյանի կողմից օգտագործվելու հանգամանքը հաստատվում է նաև.
- վկա Լուսինե Սերժիկի Սիմոնյանի ցուցմունքով առ այն, որ 2011 թվականից ճանաչել է Իսրայել Սարգսյանին, ով սովորաբար օգտագործել է 091-08-08-90 հեռախոսահամարը, սակայն 2013 թվականի հուլիսի 12-ից իրեն զանգահարել է 055-85-62-33 հեռախոսահամարից,
-վկա, «Նորդ-Օստ» տուրիստական գործակալության աշխատակից Սեդա Սերգեյի Բելույանի ցուցմունքով առ այն, որ 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսից աշխատանքի բերումով ծանոթացել է Իսրայել Սարգսյանի հետ: Վերջինս իրեն հաճախ է զանգել ավիատոմսերի արժեքների ճշտման նպատակով, նաև տոմս է ամրագրել ընկերոջ` Աշոտ Բոլյանի համար: Հնարավոր է, որ 055-85-19-77, 091 08-08-90 և 093 69-77-99 հեռախոսահամարներից իրեն Իսրայելը զանգած լինի,
- վկա Վանյա Լյուդվիգի Մելքոնյանի ցուցմունքով առ այն, որ Իսրայել Սարգսյանն իր փեսան է: Վերջինս օգտագործել է 091-08-08-90 և 093-69-77-99 հեռախոսահամարները: 2013 թվականի հոկտեմբերի 25-ին 055-85-19-77 հեռախոսահամարից նա է իրեն զանգել, թե` մեկ ուրիշը, չի կարող ասել,
- վկա Արմինե Ռաֆիկի Մաթևոսյանի ցուցմունքով առ այն, որ 2014 թվականի փետրվարի 1-ին 099-30-90-17 հեռախոսահամարից իր 091-48-56-82 հեռախոսահամարին զանգել է ամուսնու ընկերը` Իսրայել Սարգսյանը, ավտոմեքենայի նորոգման հարցով,
- վկա Նարեկ Վլադիմիրի Լյազգյանի ցուցմունքով առ այն, որ Իսրայել Սարգսյանի հետ ընտանիքներով մտերիմ են: Վերջինս օգտագործել է 091 08-08-90 և մեկ այլ հեռախոսահամար, որը չի հիշում: 2013 թվականի հոկտեմբերի 11-ին 055-85-19-77 հեռախոսահամարից Իսրայել Սարգսյանն է իրեն զանգել, թե` մեկ ուրիշը, չի կարող ասել:
Ընդ որում, վերը նշված հեռախոսահամարների և հեռախոսների առնչությամբ վերլուծված հանգամանքները, ի թիվս այլնի, հանգեցնում են այն միանշանակ հետևությանը, որ Ա.Սաֆարյանի սպանության դեպքի ժամանակ Մ.Ներսիսյանը և Ի.Սարգսյանը գտնվել են նշված դեպքի վայրում ու մոտակա տարածքում, 2014 թվականի փետրվարի 1-ի երեկոյան Ի.Սարգսյանը և Մ.Ներսիսյանը միասին գտնվել են «Մագնում Մոթել» հյուրանոցային համալիրում, ապա Ի.Սարգսյանը տեղաշարժվել է դեպի Քանաքեռավան, այնուհետև` Երևան, որից հետո «Զվարթնոց» օդանավակայան ու վերադարձել է իր բնակության վայր: Դրա հետ մեկտեղ, համապատասխան տեսագրությունների, արտաքին դիտման ամփոփագրերի, վկաների ցուցմունքների և դատաքննությամբ հետազոտված մյուս փաստական տվյալների համադրված վերլուծությունն անվերապահորեն հանգեցնում է նաև նրան, որ Ի.Սարգսյանը, 2014 թվականի փետրվարի 2-ին` ժամը 00:12:45-ին, Մ.Ներսիսյանի «Մերսեդես-Բենս 220 E» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենայով միայնակ մուտք է գործել «Զվարթնոց» օդանավակայանի տարածք և ավտոմեքենան կանգնեցրել է վճարովի ավտոկանգառում, որից հետո` ժամը 00:21-ին նստել է օդանավակայանի անվճար կայանատեղում կանգնեցված «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 22 SL 271 պ/հ տաքսի ավտոմեքենան և մեկնել է օդանավակայանից, սակայն ժամը 00:35:08-ին նշված «ՎԱԶ 2107» մակնիշի 22 SL 271 պ/հ ավտոմեքենան վերադարձել է օդանավակայան։ Ի.Սարգսյանը, մոտենալով Մ.Ներսիսյանի` ավտոկայանատեղում թողնված «Մերսեդես-Բենս 220 E» մակնիշի 71 SM 111 պ/հ ավտոմեքենային, ինչ-որ իրեր է վերցրել, որից հետո` ժամը 00:40-ին, նույն տաքսի ավտոմեքենայով մեկնել է օդանավակայանի տարածքից։ Տեսագրություններում երևում է, որ Ի.Սարգսյանի հագին եղել է մուգ գույնի, երկար բաճկոն, մուգ տաբատ, իսկ գլխին` գլխարկ («բեզբոլկա»): 2014 թվականի փետրվարի 2-ին` ժամը 01:10-ին, Ի.Սարգսյանը ոտքով վերադարձել է իր` Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող տուն:
Վերոգրյալից զատ, Առաջին ատյանի դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքներն ու հետևությունն առ այն, որ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանն օժանդակել է Մ.Ներսիսյանի կողմից Ա.Սաֆարյանի սպանության կատարմանը, ապա այդ հանցանքը թաքցնելու նպատակով դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել է Մ.Ներսիսյանին, հիմնավորվում է, իսկ վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հակառակ պնդումներն ու դատողությունները, ինչպես նաև ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի` սույն որոշման 4-րդ և 4.1-րդ կետերում շարադրված, համապատասխանաբար` դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, ի թիվս այլնի (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 5-րդ կետի 1-ից 71-րդ ենթակետերը), հերքվում են նաև ստորև ներկայացվող ապացույցներով, մասնավորապես`
- վկա Էդգար Միքայելյանի ցուցմունքով առ այն, որ 2014 թվականի հունվարի 31-ին, իր հիշելով` ժամը 18:00-ից մինչև 19:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր 095-33-30-45 բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Իսոն` 093- 69-77-99 բջջային հեռախոսահամարից: Իսոն իրեն ասել է, որ ցանկանում է Քանաքեռավանում գտնվող աներոջ հողը վաճառել: Նա խնդրել է գնորդ փնտրել և գնորդ լինելու դեպքում իրեն տեղեկացնել: Հաջորդ օրը` արդեն 2014 թվականի փետրվարի 1-ին, իր հիշելով` ժամը 15:00-ից 17:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր 095-33-30-45 բջջային հեռախոսահամարին Իսոն զանգահարել է անծանոթ մեկ այլ հեռախոսահամարից: Նա իրեն ասել է, որ էլ չի ցանկանում հողը վաճառել, ուզում է դրա վրա առանձնատուն կառուցել: Նույն խոսակցության ժամանակ Իսոն իրենից հարցրել է, թե ինչ խողովակներ են անցնում հողի մոտակայքով, տունը սարքելու աշխատանքները հեշտ կազմակերպելու համար: Ինքը նրան ներկայացրել է այդ կապակցությամբ անհրաժեշտ տեղեկություններ և ասել է, որ այդ տարածքի կողքով անցնում են թվով 3 խողովակներ: Ամենամեծ խողովակի վրա բաց լուկեր կան, դա կոյուղին է, դրա կողքով է անցնում ջրի խողովակը, մյուս խողովակը ոռոգման ջուրն է: Նույնիսկ մանրամասն նկարագրել է մագիստրալների մասին, նշելով, որ շատ ուժեղ ջուր է հոսում կանալիզացիայի այդ մագիստրալով, և որպեսզի նա ավելի հստակ պատկերացնի, թե որ խողովակը որ մագիստրալն է, նշել է, որ կանալիզացիայի խողովակի լուկերը կոտրված են, խմելու ջրինը ժանգագույն է, իսկ ոռոգման ջրինը՝ փայլուն: Իսոյի հետ խոսելիս իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ նա գտնվում է նշված վայրում, թեև վերջինս իրեն նման բան չի ասել: Իսոն իրեն 2-րդ անգամ զանգահարել է հավանաբար 099-30-90-17 հեռախոսահամարից: Ինքը կոյուղատարը վերջինիս նկարագրելիս ասել է, որ այդտեղի ջրի հոսքն այնքան ուժեղ է, որ եթե մեծ քար կամ մարդ ընկնի` ջուրը կքշի, կտանի,
- «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի աշխատակիցներ Ն.Լուսինյանի և մյուսների ցուցմունքներով, որոնցով հիմնավորվում է, որ Ի.Սարգսյանը «Մագնում» հյուրանոցային համալիրում 2014 թվականի փետրվարի 1-ի երեկոյան համար է պատվիրել, ապա Մ.Ներսիսյանի հետ, վերջինիս սև գույնի «Մերսեդես» ավտոմեքենայով այցելել է այդ հյուրանոց, որտեղ մնացել են շուրջ 1 ժամ 45 րոպե: Նշված ցուցմունքները ոչ միայն համընկնում են, այլ նաև վերահաստատվում են այլ փաստական տվյալներով, այդ թվում` Ի.Սարգսյանի և Մ.Ներսիսյանի գաղտնի և ոչ գաղտնի հեռախոսահամարների զանգերով, նշված համարները սպասարկած ալեհավաքներով, ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ ստորաբաժանման աշխատակիցների ցուցմունքներով և ամփոփագրերով, Մ.Ներսիսյանի արյան հետքերով, վերջինիս ավտոմեքենայով, նշված հյուրանոցի հաճախորդների ցուցակով և վճարման կտրոնով,
- վկա Հակոբ Գևորգի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ «Վազ 2107» մակնիշի ավտոմեքենայով երեկոյան ժամերի տաքսի ծառայություն է մատուցում «Զվարթնոց» օդանավակայանում, ավտոմեքենան կայանում է անվճար կայանատեղում: 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 22:00-ի սահմաններում գնացել է օդանավակայանի նշված կայանատեղի, որտեղ մեքենան կանգնեցնելուց հետո ոտքով գնացել և կանգնել է օդանավակայանի ժամանման սրահի մուտքի դիմաց` դիմավորելու տաքսի ծառայություն մատուցելու ցանկություն ունեցող անձանց: Արդեն փետրվարի 2-ին` ժամը 00:00-ից 00:30-ի սահմաններում, իրեն է մոտեցել մի անծանոթ տղամարդ և հայտնել, որ նրան անհրաժեշտ է տաքսի: Ինքն առաջարկել է իր ծառայությունը` նշելով, որ մեքենան կանգնած է օդանավակայանի դրսի անվճար կայանատեղում: Նա համաձայնել է ու միասին գնացել են իր ավտոմեքենայի մոտ: Այդ տղամարդը նստել է դիմացի աջ նստատեղին, իսկ ինքը` ղեկին, և շարժվել են Երևանի ուղղությամբ: Մոտենալով Մայրաքաղաքային փողոցի և Ծովակալ Իսակովի պողոտայի խաչմերուկին` ուղևորը հայտնել է, որ բան է մոռացել օդանավակայանում: Վերադառնալով օդանավակայան` վճարովի անցակետով մտել է օդանավակայանի տարածք և իր մեքենան կայանել է ժամանման սպասասրահի դիմաց: Մեքենան կանգնեցնելով` տեսել է, թե ինչպես է պատվիրատուն գնացել երկհարկանի ավտոկայանատեղի, իսկ ինքը մեքենան փակելով գնացել է պարտքով վերցված գումարը վերադարձնելու: Այնուհետև տեսել է, որ պատվիրատուն վերադարձել ու փորձել է բացել իր ավտոմեքենայի դուռը, սակայն ձայնային ազդանշանը միացել է: Մոտենալով պատվիրատուին`ինքը նրա ձեռքին տեսել է սպիտակ գույնի պոլիէթիլենային փաթեթ: Պատվիրատուն նստել է առջևի նստատեղին, որից հետո շարժվել են, անցակետում հանձնել է կտրոնը, ապա մեկնել են Երևանի ուղղությամբ: Հասել են Բարեկամության մետրոյի կանգառի մոտ, Կիևյան և Բաղրամյան փողոցների խաչմերուկին հարակից վերջին կանգառի մոտ` Կիևյան փողոցի վրա իջեցրել է ուղևորին: Ուղևորության ընթացքում չեն խոսել, ուղևորն ընդամենը ասել է, թե ուր պետք է տանի: Չի կարող ասել, թե փաթեթն ուղևորը որտեղից է վերցրել: Իր տպավորությամբ` դրա մեջ քառակուսի տուփ է եղել: Այդ անձը չի զանգել և զանգ չի ընդունել այդ ընթացքում: Տեսնելուց նրան կճանաչի, քանի որ մտաբերում է արտաքինը,
- անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2014 թվականի փետրվարի 4-ի արձանագրության համաձայն՝ Հակոբ Գևորգի Ալեքսանյանը ճանաչել է Իսրայել Սարգսյանին որպես այն ուղևորի, ում իր` «Վազ 2107» մակնիշի 22 ՏԼ 571 պ/հ տաքսի ավտոմեքենայով 2014 թվականի փետրվարի 2-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, «Զվարթնոց» օդանավակայանից ինքը տեղափոխել է Երևան քաղաք: Ընդ որում, վկա Հակոբ Ալեքսանյանը վերոնշյալ ցուցմունքները պնդել է նաև Իսրայել Սարգսյանի հետ 2014 թվականի փետրվարի 5-ին կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ,
- ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ ստորաբաժանման համապատասխան աշխատակիցների ցուցմունքներով առ այն, որ հանձնարարություն ստանալով Իսրայել Սարգսյանի և Մովսես Ներսիսյանի նկատմամբ իրականացնելու արտաքին դիտում, նույն օրը` ժամը 18:40-ին, նշված միջոցառումն իրականացնելու ժամանակ արձանագրել են, որ Երևան քաղաքի Ավան վարչական շրջանում Մ.Ներսիսյանն իր «Մերսեդես» մակնիշի, 71 SM 111 համարանիշի ավտոմեքենան մտցրել է ավտոլվացման կետ, ապա ժամը 19:15-ին դուրս եկել այդտեղից ու գնացել տուն: Ժամը 20։10-ին Մովսես Ներսիսյանը դուրս է եկել բնակության վայրի շենքի մուտքից, նստել ավտոմեքենան և շարժվել։ Նույն ժամին Իսրայելը դուրս է եկել բնակության վայրի շենքի մուտքից, ոտքով եկել է ավտոտնակների մոտ ու սկսել սպասել։ Մովսեսը ժամը 20։20-ի սահմաններում ավտոմեքենայով մոտեցել է Իսրայելի շենքին։ Քանի որ արդեն պարզ է եղել, որ Մովսեսն ավտոմեքենայով եկել է Իսրայելի ետևից և վերջինս պետք է նստի Մովսեսի ավտոմեքենան ու նրանք ինչ-որ տեղ մեկնեն, անձնակազմին հրահանգ է տրվել հսկելու բակից դուրս եկող բոլոր ճանապարհները։ Մովսեսը շարժվել է Իսրայելի գնացած ճանապարհով ու ակնհայտ է եղել, որ նրանք պետք է հանդիպեն։ Մովսեսի ավտոմեքենան դուրս է եկել Ա.Խաչատրյան փողոց ու շարժվել Փափազյան փողոց։ Միաժամանակ Իսրայելն արդեն նշված տարածքում չի եղել, քանի որ անձնակազմն ուսումնասիրել է նշված տարածքը և պարզել, որ Իսրայելը չկա, այսինքն՝ ակնհայտ է եղել, որ Իսրայելը նստել է Մովսեսի ավտոմեքենան, և նրանք հեռացել են։ Ընթացել են Մովսեսի ավտոմեքենայի ետևից և զեկուցել, որ Մովսեսի ավտոմեքենան ժամը 20։30-ի սահմաններում կանգնել է Դավիթաշեն թաղամասում տեղակայված «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի թիվ 4 ավտոտնակի դարպասի մոտ և սպասել է, որ մտնի նշված ավտոտնակ։ Զեկուցվել է, որ դարպասի մոտ կանգնած ժամանակ ավտոմեքենայի մոտով ոտքով անցնելիս նկատվել է, որ Մովսեսի ավտոմեքենայի վարորդի կողքի նստատեղին մարդ կա նստած։ Քիչ անց ավտոմեքենան մտել է նշված ավտոտնակ և դարպասը փակվել է։ Ժամը 22։10-ի սահմաններում զեկուցվել է, որ Մովսեսի ավտոմեքենան դուրս է եկել «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի նշված ավտոտնակից և, խախտելով ճանապարհային երթևեկության կանոնները, մեծ արագությամբ շարժվել է դեպի Զովունի և Քանաքեռավան տանող ճանապարհով։ Չբացահայտվելու համար անձնակազմը որոշակի հեռավորության վրա է ընթացել նշված ավտոմեքենայից, որը սկզբում մտել է Քանաքեռավան գյուղ, հետո ընթացել դեպի Զովունի, ապա վերադարձել Քանաքեռավան, որտեղ` կենտրոնական փողոցից նշված «Մերսեդեսը» դեպի հողատարածք է ընթացել, իսկ ոստիկանության մեքենաները դիրքավորվել են Քանաքեռավանի ելքերի մոտ: Մոտ 15 րոպե անց, նշված ավտոմեքենան դուրս է եկել Քանաքեռավանից և ընթացել է դեպի Երևան` Դավթաշեն թաղամաս: Ոստիկանության ավտոմեքենաները չբացահայտվելու համար հետևից չեն ընթացել, այլ դիրքավորվել են` վերահսկելու թաղամասի հավանական ելքերն ու դիտվող անձանց բնակության վայրերը: Որոշ ժամանակ այդ ավտոմեքենան իրենց տեսադաշտում չի եղել, իսկ 2014 թվականի փետրվարի 2-ի ժամը 00:35-ին այն հայտնաբերվել է «Զվարթնոց» օդանավակայանի ավտոկայանատեղիում կայանված: Ընդ որում, թեև համապատասխան ամփոփագրերում նշվել է «Մագնում» մոթելից դուրս գալուց հետո «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայի սրահում նաև երկրորդ անձ նկատվելու մասին, սակայն այդ հանգամանքի առնչությամբ դատաքննության ընթացքում հարցաքննված ոստիկանության համապատասխան ծառայության աշխատակից, Հ.Իսպիրյան կեղծանունով վկան նշել է, որ ամենայն հավանականությամբ դա եղել է վրիպում՝ հաշվի առնելով բնական լուսավորության բացակայությունը,
- ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների կողմից գաղտնի դիտարկման ընթացքում կատարված` Իսրայել Սարգսյանի և Մովսես Ներսիսյանի լուսանկարներով և տեսագրության սկավառակով, որոնցով հաստատվում է Արթուր Սաֆարյանի սպանությունից հետո նրանց միջև եղած հանդիպումների փաստը, ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների կողմից կազմված գաղտնի դիտարկման վերաբերյալ կազմված ամփոփագրերով, որտեղ ամրագրված են Իսրայել Սարգսյանի և Մովսես Ներսիսյանի` 2014 թվականի հունվարի 30-ի և 31-ի երեկոյան ժամերին տեղի ունեցած հանդիպումների, 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 20:30-ի սահմաններում Մովսես Ներսիսյանի կողմից իր «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով Իսրայել Սարգսյանին նրա շենքի մուտքի մոտից վերցնելու, միասին «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ հյուրասենյակ մեկնելու, այնտեղից նշված ավտոմեքենայի` ժամը 22:15-ի սահմաններում Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի տարածք ուղևորվելու, հետ վերադառնալու, այնուհետև` արդեն ժամը 00:35-ին, նույն ավտոմեքենան «Զվարթնոց» օդանավակայանում դիտարկելու, Իսրայել Սարգսյանի` ժամը 01:10-ի սահմաններում իր բնակության վայր վերադառնալու մասին տեղեկություններով, ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 2014 թվականի մայիսի 14-ին կատարված քննչական փորձարարությունով, որով ստուգվել է, թե արդյոք հնարավոր էր ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների կողմից կազմված գաղտնի դիտարկման ամփոփագրերում նկարագրված թվով երեք հանգամանքներում, տարբեր դիրքերում և իրավիճակներում 2014 թվականի փետրվարի 1-ի ժամը 22:15-ին «Մագնում» հյուրանոցային համալիրի 4-րդ հյուրասենյակից մեկնելուց հետո, Կոտայքի մարզի Քանաքեռավան գյուղի ճանապարհին Մովսես Ներսիսյանի «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սրահի առջևի երկու նստատեղերին ինչ-որ անձանց կամ սիլուետներ տեսնել ՀՀ ոստիկանության օպերատիվ փնտրողական վարչության աշխատակիցների ծառայողական ավտոմեքենաներում գտնվելով: Փորձարարության արդյունքում հաստատվել է, որ ամփոփագրերում նկարագրված երեք դիրքերից և իրավիճակներից երկուսի պարագայում «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սրահի ներսն ընդհանրապես տեսանելի չէ, իսկ մյուս դեպքում` նշված ավտոմեքենայի սրահի լույսը վառված լինելու պարագայում, տեսանելի է ու հնարավոր է նկատել,
- տուժող Մովսես Ներսիսյանի իրավահաջորդ Կարեն Մովսեսի Ներսիսյանի ցուցմունքով առ այն, որ Մովսես Ներսիսյանը հանդիսանում է իր հայրը: 2014 թվականի փետրվարի 3-ին գնացել է հոր վարձակալած բնակարան, դուռը բացել է իր մոտ ունեցած բանալիով ու տեսել, որ դռան վերևի և միջանցքի լույսերը վառվում են: Ընդհանուր իրերը դրված են եղել իրենց տեղերում: Հյուրասենյակի սեղանին դրված է եղել հոր «նոթբուքը»` էկրանը բացված վիճակում: Ինքը սեղմել է միացնելու կոճակն ու տեսել, որ այն մինչև վերջ անջատված չէ: 2014 թվականի փետրվարի 2-ից սկսած հորից տեղեկություններ չունի,
- Մ.Ներսիսյանի նախկին կնոջ` վկա Սուսաննա Բակուրի Հակոբյանի ցուցմունքով առ այն, որ 2014 թվականի փետրվարի 2-ից սկսած պարբերաբար զանգահարել է Մովսեսին, սակայն նրա հեռախոսն անհասանելի է եղել: Ինքը, անհանգստանալով կապվել է նրա որդու` Կարեն Ներսիսյանի հետ, բայց պարզվել է, որ վերջինս նույնպես տեղեկություն չունի ու փնտրում է հորը:
Ամփոփելով վերը շարադրվածը` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքներն ու հետևությունն առ այն, որ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանն օժանդակել է Մ.Ներսիսյանի կողմից Ա.Սաֆարյանի սպանության կատարմանը, ապա այդ հանցանքը թաքցնելու նպատակով դիտավորությամբ ապօրինաբար կյանքից զրկել է Մ.Ներսիսյանին, հիմնավորված են, բխում են դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների ամբողջական, բազմակողմանի ու տրամաբանված վերլուծությունից, և դրանց հետ չհամաձայնելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքում որպես ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի անմեղության ու Առաջին ատյանի դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքների հիմնազուրկ և անիրավաչափ լինելու հիմնավորումներ ներկայացված պնդումներին ու դատողություններին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը), ապա Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ դրանք կառուցված են գործի հանգամանքների՝ համակցությունից դուրս ընտրովի ու միակողմանի մեկնաբանումների վրա, որպիսիք էության մեջ անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ քննվել, վերլուծվել և Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի՝ փաստարկված ու իրավաչափ գնահատականների են արժանացել նաև Առաջին ատյանի դատարանի կողմից (տե'ս Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի` «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժինը), ուստի հիմք ընդունելով նաև սույն կետում վերլուծված փաստական հանգամանքներն ու նախորդ կետում արձանագրված իրավական դիրքորոշումները` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ դրանց մանրամասն անդրադառնալու իրավական արժեքն այլևս բացակայում է:
12. Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքում բարձրացված այն հարցին, թե իրավաչափ է արդյոք Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով իր իսկ հաստատած փաստական հանգամանքների պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի արարքին տրված քրեաիրավական գնահատականը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը:
2. Կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց (համակատարողների) հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այլ այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ:
3. Կազմակերպիչ է համարվում այն անձը, ով կազմակերպել կամ ղեկավարել է հանցանքի կատարումը, ինչպես նաև ստեղծել է կազմակերպված խումբ կամ հանցավոր համագործակցություն կամ ղեկավարել է դրանք:
4. Դրդիչ է համարվում այն անձը, ով մեկ ուրիշ անձի դրդել է հանցանք կատարելու՝ համոզելու, նյութապես շահագրգռելու, սպառնալիքի միջոցով կամ այլ եղանակով:
5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները»:
Մեջբերված նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծել է Ալիկ Մաթևոսյանի և Ռաֆիկ Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ՝ դիրքորոշում արտահայտելով այն մասին, որ.«(…) Եթե կատարողները երկու կամ ավելի անձինք են, ապա այդպիսի հանցակցությունը կոչվում է համակատարում, որի դեպքում հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի հանցագործության օբյեկտիվ կողմը: Համակատարում նշանակում է, որ երկու կամ ավելի անձինք անմիջականորեն կատարում են հանցագործության օբյեկտիվ կողմը:
Համակատարում չէ հանցագործությանը այնպիսի մասնակցությունը, երբ անձանցից մեկը տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը հանդիսացող ոչ մի գործողություն չի կատարել, այլ միայն օժանդակել է հանցագործությանը:
(…)
Օժանդակողը կատարողից տարբերվում է այն բանով, որ նա հանցագործության օբյեկտիվ կողմն անմիջականորեն չի կատարում, այլ կամ հանցագործությունը նախապատրաստելու պրոցեսում, կամ դրա ավարտման փուլում կատարողին օգնություն է ցույց տալիս հանցագործության ավարտման ռեալ (իրական) հնարավորություններ ստեղծելու միջոցով:
Օժանդակողը հանցագործության անմիջական կատարմանը չի մասնակցում, այլ տրամադրելով հանցագործության կատարման համար անհրաժեշտ միջոցներ կամ գործիքներ, վերացնելով խոչընդոտները և այլն, օգնում է կատարողին իրականացնել հանցակիցների դիտավորությունը: (…)» (տե՛ս Ալիկ Մաթևոսյանի և Ռաֆիկ Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի հուլիսի 25-ի թիվ ՎԲ-48/08 որոշման 29-30-րդ կետերը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Սպանությունը՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելը՝ պատժվում է [համապատասխան պատժով]:
2. Սպանությունը
(…)
8) շահադիտական դրդումներով, պատվերով, ինչպես նաև զուգորդված՝ շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով,
(...)
պատժվում է [համապատասխան պատժով]»:
Ինչպես հետևում է վերը շարադրվածից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետը պատասխանատվություն է նախատեսում շահադիտական դրդումներով, պատվերով կատարված, ինչպես նաև շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված սպանության` ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելու համար:
Տվյալ դեպքում` Առաջին ատյանի դատարանն Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով հաստատված է համարել, որ. «(…) Իսրայել Սարգսյանն օժանդակել է Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանի կողմից Արթուր Գուրգենի Սաֆարյանի սպանության կատարմանը (…):
Այսպես.
Իսրայել Սարգսյանը, ծանոթ լինելով եղբայրներ Թևոս և Արթուր Գուրգենի Սաֆարյաններին, նրանց հետ կապը հիմնականում պաշտպանել և շփումներ է ունեցել ընկերոջ՝ Տիգրան Վարդանի Ասատրյանի միջոցով, ով հանդիսացել է Արթուր Սաֆարյանի դստեր կնքահայրը:
Իսրայել Սարգսյանը անհրաժեշտ օժանդակություն է ցուցաբերել Մովսես Ռուբենի Ներսիսյանին Արթուր Սաֆարյանի սպանությունը կատարելու համար:
Միմյանց հետ գաղտնի հեռախոսակապ ունենալու նպատակով Իսրայել Սարգսյանը և Մովսես Ներսիսյանը սկսել են օգտագործել այլ անձանց տվյալներով գրանցված 055-85-19-77 և 055-85-62-33 երկու հեռախոսահամարները, որոնցից 055-85-19-77 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Սամսունգ C 5212» մոդելի, երկու քարտերով շահագործվող, 358564038073250 և 358565038073250 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Իսրայել Սարգսյանի կողմից, իսկ 055-85-62-33 հեռախոսահամարը տեղադրվել է «Նոկիա 1280» մոդելի 35369305891092 գործարանային համարով հեռախոսում ու օգտագործվել Մովսես Ներսիսյանի կողմից: Մովսես Ներսիսյանն ապօրինի կերպով ձեռք բերված մարտական ակոսափող հրազեն հանդիսացող «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի, 1982թ. արտադրության ատրճանակը, որը նախատեսել է կիրառել սպանությունը կատարելու համար, 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին փորձարկել է «Էքստրիմ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող, ք.Երևան Նուբարաշեն 15 հասցեում գործող հրաձգարանում: Հիմնականում երեկոյան և գիշերային ուշ ժամերին, նշված գաղտնի հեռախոսահամարներով միմյանց հետ կապ են պաշտպանել, սակայն սպանությունը Մովսես Ներսիսյանը իրականացրել է 2014 թվականի հունվարի 26-ի` լույս 27-ի գիշերը` ժամը 00:10-ի սահմաններում:
2014 թվականի հունվարի 26-ին` ժամը 21:30-ին Մովսես Ներսիսյանը իր վարած «Մերսեդես Ե 220» մակնիշի 71 SM 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ժամանել է Երևանի Բյուզանդի փողոցի վրա գտնվող, նախկին «Ավիոկասաների» շենքի դիմացի կայանատեղի, ավտոմեքենան կանգնեցրել է այնտեղ, որից հետո այգու միջով ոտքով բարձրացել է Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկ: Ժամը 21:35-ին Մովսես Ներսիսյանը, դուրս գալով այգուց, բարձրացել է Արթուր Սաֆարյանի բնակության վայրի ուղղությամբ: 2014 թվականի հունվարի 27-ին` ժամը 00:06-ին Արթուր Սաֆարյանն իրեն պատկանող «LEXUS LX 470» մակնիշի 69 CC 999 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի Սարյան-Արամի փողոցների խաչմերուկից թեքվելով դեպի աջ՝ շարժվել է իր շենքի մուտքի ուղղությամբ: Այդ պահին Իսրայել Սարգսյանը իր մոտ գտնված գաղտնի 055-85-19-77 հեռախոսահամարից, նույն պահին զանգահարել է շենքի մուտքի մոտ դիրքավորված Մովսես Ներսիսյանի 055-85-62-33 հեռախոսահամարին և զգուշացրել Արթուր Սաֆարյանի ժամանման վերաբերյալ: Արթուր Սաֆարյանը, հասնելով իր շենքի մուտքի մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և ժամը 00:10-ի սահմաններում, Մովսես Ներսիսյանը իր մոտ գտնված «Մակարով» տեսակի, ՕԳ 2356 համարի ատրճանակից թվով 7 կրակոցներ է արձակել նրա վրա և ապօրինաբար դիտավորությամբ վերջինիս զրկել է կյանքից (…)» (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 6-րդ կետը):
Սույն գործով մեղադրանքի կողմն Առաջին ատյանի դատարանի հաստատված փաստական հանգամանքները չի վիճարկել, իսկ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում չի կարող վերադաս դատարանի կողմից հաստատվել ամբաստանյալի համար առավել անբարենպաստ փաստական հանգամանքներ, քան ստորադաս դատարանի կողմից հաստատվածը: Ավելին, սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությունը ևս հիմք չի տալիս այդօրինակ դատողություն անելու համար: Իսկ ինչպես հետևում է վերը մեջբերվածից, Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի` Առաջին ատյանի դատարանի հաստատված հանցակցությունը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այլ ոչ թե նույն օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Ընդ որում, հատկանշական է նաև այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը թեև դատողություն է արել առ այն, որ նշված դրվագով ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի արարքին մինչդատական վարույթի ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով տրված քրեաիրավական գնահատականը պետք է փոխվի, և որ դրանով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանա, սակայն անհասկանալի հետևություն է արել այն մասին, որ. «[Ի.]Սարգսյանին վերագրվող արարքի իրավաբանական որակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետից պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով» (տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը):
Արդյունքում Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով որակելով` Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն, հիմք է հանդիսանում բողոքարկված դատական ակտն այդ մասով բեկանելու համար:
Դրա հետ մեկտեղ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ համապատասխան պատիժ նշանակելու, ինչը բխում է նաև արդարադատության արդյունավետության շահից:
Ընդ որում, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը (տե'ս սույն որոշման 3-րդ կետը) ներառում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի փաստական կողմը, ինչը լիարժեք հնարավորություն է տվել դրա դեմ պաշտպանվելու իրավունքի իրացման, և որ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի արարքի այդօրինակ վերաորակումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի իմաստով չի հանգեցնում մեղադրանքի խստացման, իսկ մյուս կողմից` ներառվում է Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների շրջանակներում:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակելու հարցին` Վերաքննիչ դատարանը նախ արձանագրում է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ այդպիսիք ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար
վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը, ըստ տիպային բնութագրի և հանրային վտանգավորության աստիճանի, դասակարգվում է առանձնապես ծանր հանցագործությունների շարքին, որի համար պատիժ է նախատեսված բացառապես ազատազրկման ձևով՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացրած որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից։ Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգմանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև, շարժառիթ, նպատակ, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած կոնկրետ արարք և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճան և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։ Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։
Վերը նշված փաստական հանգամանքների և մեջբերված իրավադրույթների և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո գնահատելով Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի` Առաջին ատյանի դատաքննությամբ հաստատված հանցանքի բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա դրսևորման ձևը, եղանակը, շարժառիթը, նպատակը, օգտագործված գործիքը, խախտված հասարակական հարաբերության նշանակությունը, հանցագործությանն ամբաստանյալի մասնակցության աստիճանը, նրա կատարած կոնկրետ արարքը, վրա հասած հետևանքը և այդ ոլորտում պետության քրեաիրավական քաղաքականությունը, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության փաստի հետ` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով, որպիսի պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հանցանքների համակցությամբ սահմանված վերջնական պատժում ներառված պատժաչափերի (տե'ս սույն որոշման 2-րդ կետը) համամասնության պահպանմամբ, գումարվի նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով նշանակված 17 (տասնյոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը:
13. Համադրելով սույն որոշման 9-րդ և 11-12-րդ կետերում շարադրված դատողություններն ու եզրահանգումները`Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մասնակիորեն բավարարել, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել. ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, նրան Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով, որը մասնակիորեն գումարելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով Մ.Ներսիսյանի սպանության դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով նշանակված 17 (տասնյոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը, վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում` 19 (տասնինը) տարի ժամկետով, իսկ մնացած մասով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Ընդ որում, ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանի նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատժաչափի վերաբերյալ վերոնշյալ հետևությանը հանգելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնում նաև այն, որ սույն գործով պատժի խստացման պահանջ չի ներկայացվել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով դադարեցվելու պայմաններում այդ արարքի համար Առաջին ատյանի դատարանի նշանակած երկու տարի ժամկետով ազատազրկում պատիժն ինքնին պետք է հանվի հանցանքների համակցությամբ նշանակված վերջնական պատժից, և որ Ա.Սաֆարյանի սպանության դրվագով սխալ իրավական գնահատականի արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով պատիժ է նշանակվել տասնվեց տարի ժամկետով ազատազրկում, մինչդեռ ինչպես արդեն նշվեց, այդ արարքի համար ամբաստանյալ Ի.Սարգսյանը պետք է մեղավոր ճանաչվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վերջինիս սանկցիայի շրջանակներում պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկում` տասնմեկ տարի ժամկետով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Ամբաստանյալ Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0003/01/15 դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:
Ամբաստանյալ Իսրայել Ռոգլերտի Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 11 (տասնմեկ) տարի ժամկետով, որը մասնակիորեն գումարելով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0003/01/15 դատավճռով նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով նշանակված 17 (տասնյոթ) տարի ժամկետով ազատազրկմանը` վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում` 19 (տասնինը) տարի ժամկետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0003/01/15 դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ